Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Aktualności / Wizyty zagraniczne / Para Prezydencka udaje się z wizytą do Etiopii\nPrezydent RP Andrzej Duda z małżonką Agatą Kornhauser-Dudą rozpoczynają w niedzielę wizytę w Etiopii. Prezydent spotka się z przedstawicielami polskich firm inwestujących w tym kraju, będzie zabiegał o poparcie Unii Afrykańskiej dla kandydatury Polski na niestałego członka RB ONZ.\nO szczegółach wizyty mówi Szef Gabinetu Prezydenta RP Krzysztof Szczerski:\nDrugi element wizyty to - według prezydenta Dudy, również niezwykle ważny - kandydatura Polski do Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych na niestałe członkostwo w latach 2018-2019. - A to właśnie w Etiopii, w Addis Abebie, jest siedziba Unii Afrykańskiej i także tam jest siedziba Komitetu Gospodarczego ONZ ds. Afryki - zaznaczył.\nAndrzej Duda zapowiedział, że będzie chciał spotkać się z przedstawicielami Unii Afrykańskiej, a także z przedstawicielami Komitetu w siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Addis Abebie. - To ma niezwykle istotne znaczenie, bo chcemy pozyskać głosy państw afrykańskich dla Polski w głosowaniu, które będzie miało miejsce w czerwcu, więc cele tej wizyty także są bardzo istotne - i te polityczne, i gospodarcze - podkreślił prezydent.\nPara Prezydencka rozpocznie wizytę w niedzielę od odwiedzenia montowni traktorów Ursus w Adamie. Zaplanowano wypowiedź prezydenta dla mediów. Następnie Prezydent RP wraz z Pierwszą Damą udadzą się do Alemteny, gdzie odwiedzą szkołę prowadzoną przez polskie misjonarki współfinansowaną w ramach polskiej pomocy rozwojowej.\nW poniedziałek na dziedzińcu Pałacu Prezydenckiego w Addis Abeba odbędzie się ceremonia oficjalnego powitania przez prezydenta Etiopii Mulatu Teshome Wirtu.\nNastępnie prezydenci wezmą udział w rozmowie, po której zaplanowano rozmowy plenarne pod przewodnictwem szefów obu państw. Po ich zakończeniu obaj prezydenci spotkają się z mediami. Po konferencji prasowej Andrzej Duda i Mulatu Teshome wezmą udział w zamknięciu konferencji „Polska-Etiopia partnerzy gospodarczy”.\nPo południu w poniedziałek odbędą się rozmowy plenarne pod przewodnictwem prezydenta Dudy oraz premiera Etiopii Hailemariama Desalegna, po których obaj politycy będą rozmawiali w „cztery oczy”. Kolejnym punktem wizyty jest spotkanie z patriarchą Etiopskiego Kościoła Ortodoksyjnego Mathiasem.\nWe wtorek w Addis Abeba prezydent Duda wygłosi przemówienie na forum Unii Afrykańskiej. Następnie spotka się z sekretarzem wykonawczym Komisji Gospodarczej ONZ ds. Afryki Abdallą Hamdokiem. Ostatnim punktem wizyty Pary Prezydenckiej w Etiopii będzie spotkanie z rektorem Uniwersytetu w Addis Abebie Admasem Tsegaue.\nSzef Gabinetu Prezydenta RP Krzysztof Szczerski podkreślił, że wizyta w Etiopii to element dyplomacji ekonomicznej Andrzeja Dudy, która jest jednym z priorytetów jego prezydentury, a której celem jest "ekspansja gospodarcza Polski na nowe rynki".\nJak dodał, prezydent Duda weźmie też udział wraz z prezydentem Etiopii w konferencji "Polska-Etiopia partnerzy gospodarczy", "aby pokazywać duże zainteresowanie firm z Etiopii, z Afryki kontaktami biznesowymi z Polską". -Polska jest krajem, który dziś szuka rynków w Afryce - dodał Krzysztof Szczerski.\nDrugim ważnym elementem wizyty prezydenta w Etiopii - mówił minister Szczerski - jest wystąpienie Andrzeja Dudy na forum Unii Afrykańskiej. - Pierwsze w historii wystąpienie prezydenta Polski do wszystkich państw Unii Afryki- zaznaczył. Podkreślił, że będzie to cześć politycznego przekazu Polski przed kluczowym głosowaniem na początku czerwca w ONZ nad polską kandydatura niestałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ na lata 2018-19.\n- To wystąpienie jest niezwykle ważne, ponieważ państwa afrykańskie właśnie na forum Unii Afrykańskiej ustalają swoją linię polityczną w ramach Narodów Zjednoczonych. Prezydent wygłosi swoje wystąpienie do przedstawicieli wszystkich państw UA, a także spotka się z Komisją Gospodarczą ONZ ds. Afryki - poinformował.\nWedług Szefa Gabinetu Prezydenta RP wystąpienie prezydenta Dudy na forum Unii Afrykańskiej będzie kluczowe dla czerwcowego głosowania w ONZ.\nMinister Szczerski poinformował, że prezydent odwiedzi także miejsca związane z Polską Pomocą Rozwojową. - Polska prowadzi w Etiopii kilka bardzo dużych i społecznie wrażliwych projektów pomocowych. Pomagamy sierocińcom, a także niezwykle istotnej, ciekawej i społecznie poruszającej inicjatywie domu pomocy społecznej dla niewidomych kobiet i ich dzieci - mówił minister Szczerski.


Konkursy - Wydział Farmaceutyczny - Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu\nWydział Student Kandydat Nauka KandydatKonkursy\nI miejsce: Dominika Cieślińska- uczennica klasy II e z IX Liceum Ogólnokształcącego im. Kazimierza Jagiellończyka w Toruniu za pracę zatytułowaną: „Makijaż wiosenny urok”. I miejsce: Kamila Gula– uczennica klasy II a z IX Liceum Ogólnokształcącego im. Kazimierza Jagiellończyka w Toruniu za pracę zatytułowaną: „Stylizacja paznokci: owocowe szaleństwo oraz wiosenna geometria”. I miejsce: Klaudia Górska– uczennica klasy I a z Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Zespole Szkół w Nowem za pracę przedstawiającą: analizator SYMEX wraz z opisem zastosowania, zestaw pipet automatycznych oraz wirówkę MPW-352R.\nZapraszamy do nadsyłania zgłoszeń do II edycji Konkursu fotograficznego– 2022\nW imieniu Członków Studenckiego Towarzystwa Diagnostów Laboratoryjnych (STDL), Polskiego Towarzystwa Studentów Farmacji Oddział Bydgoszcz (PTSF), Kosmetologicznej Organizacji Studenckiej (KOS) oraz Pani Prodziekan ds. Kształcenia Wydziału Farmaceutycznego- dr hab. Barbary Ruszkowskiej-Ciastek, prof. UMK gorąco zapraszamy WSZYSTKICH UCZNIÓW do udziału w konkursie fotograficznym. Hasło konkursu to: „Diagnosta laboratoryjny, Farmaceuta oraz Kosmetolog okiem licealisty” a interpretacja dowolna.\nOstateczny termin nadsyłania prac mija w dniu 30 kwietnia 2021 roku.\nCelem konkursu jest popularyzacja kierunków studiów: Analityka medyczna, Farmacja oraz Kosmetologia, które są prowadzone na Wydziale Farmaceutycznym, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy przy jednoczesnym upowszechnianiu i promowaniu fotografii jako dziedziny sztuki. Laureaci konkursu mogą liczyć na cenne nagrody.


wciąż się śmieję.: Marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia! ~PLHHF2016~\nNie lubię postanowień. Bo miałam pisać regularnie, a wybił środek sierpnia... Tłumaczeń nie będzie, bo po co. Co nowego u mnie? Przeżywam najlepsze od 4 lat wakacje, celebruję życie na wsi, w mieście i na różnych końcach Polski. Jednym słowem - mam się BARDZO dobrze. Wiesz co? Spełniam marzenia. Tak. To naprawdę fajna sprawa. Robisz listę rzeczy do zrobienia w roku i z każdym kolejnym miesiącem odhaczasz następny, następny i jeszcze kolejny punkt. Spełniam się. I jestem kurde szczęśliwa! W końcu mogę tak stwierdzić, bez owijania. A o czym dzisiaj?\nAno o kolejnym spełnionym marzeniu.\nPolish Hip-Hop TV Festival 2016 w Płocku. Czwarta edycja polskiego Kempa kusiła mnie od początku swoim różnorodnym line-upem. Miesiąc wstecz zabukowałam nocleg, transport, zaopatrzyłam mnie i moją niezastąpioną towarzyszkę w dwudniowe karnety. Czas zleciał w tempie porównywalnym do lotu z Wrocławia do Paryża, serio. Wybił czwarty dzień sierpnia, czwartek. Nasz główny cel na ten dzień? 1) nie zgubić się w Warszawie i zdążyć na autobus, 2) dotrzeć do hotelu w Płocku, 3) wyrobić się na pierwszy i najważniejszy dla mnie koncert Pana Teta :)\nCały trzypunktowy plan wykonałyśmy perfekcyjnie. Zatrzymałyśmy się w hotelu mieszczącym się w połowie drogi od dworca autobusowego i plaży nad Wisłą - Hotel *** Płock, miejsce idealne! Z pozoru bardzo staromodne i zwyczajne, jednak pokoje czyste i rewelacyjnie wyposażone, śniadania zaspokajające nasze pokoncertowe podniebienia również na duży plus.\nPierwszy koncertowy dzień był dla mnie najbardziej emocjonujący przez wiadomą osobę. Cała impreza odbywała się w klubie Imprezy na fali, a wstęp tego dnia był za free.\nPierwszym rozgrzewaczem i tak już rozgrzanej słońcem (w dzień ok. 27 stopni) publiki był Nerwus. Zagrał on warm-up przed docelowym koncertem zespołu pieśni i tańca Te-Tris. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się po tym występie aż takiej mocy. Już wtedy wiedziałam, że to będzie MOCNY wieczór. Zajęłyśmy najbardziej niekomfortowe miejsce pod sceną. Wtedy wydawało nam się idealne - blisko sceny, nie za duży ścisk, jest czym oddychać. Konsekwencje odczuwałyśmy przez kolejne dni. Dlaczego? Pamiętaj - NIGDY NIE STAWAJ PRZY GŁOŚNIKU!!! Nerwus skończył i planowo chwilę przed 22:00 zabrzmiały pierwsze dźwięki Perfekt. Moje nogi automatycznie poszły w górę (nie, nie zemdlałam:) i tak było do końca - Skóra, Definitywnie, Ile mogę?, Trzeba żyć i nawet spokojniejsze XOXO. Jeżeli osoba (moja towarzyszka), która oprócz jednego kawałka nie zna dorobku artysty, a bawi się, skacze i bierze do serducha to, co on mówi - chyba nie muszę tutaj nic dodawać. To był mój DZIEWIĄTY koncert Teta i z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że był najlepszy - aż boję się pomyśleć co będzie na kolejnym, jubileuszowym? :D\nDzień 2. Tutaj zaczynają się schody. I to dosłownie. 5 i 6 sierpnia to docelowe dni festiwalowe. Lokalizacja - Plaża nad Wisłą, która znajdowała się na dole. Do pokonania kilka razy dziennie miałyśmy jakoś milion schodów :)\nNa termometrze 30 stopni. Uzbrojone w wodę udałyśmy się do bramek, gdzie bez kolejki wymieniłyśmy bilety na opaski. Postanowiłyśmy zobaczyć jak sytuacja wygląda na terenie festiwalu, więc go do wejścia. Przywitała nas ochrona, która po wnikliwym sprawdzeniu czy nie przenosimy w plecaku bomby czy innego ładunku wybuchowego przepuściła nas w dalszą część i w/w schodami zeszłyśmy na sam teren imprezy. Całość skąpana w płockim słońcu prezentowała się naprawdę nieźle. Kilka fotek i idziemy leniuchować w chłodnym pokoju - do koncertów zostało kilka godzin.\nWybiła jakoś 18:00, więc ruszyłyśmy ponownie nad Wisłę. Dzisiejszym celem było aż 7 koncertów - Małpa, Bisz & B.O.K., Rasmentalism, Pezet, Taco Hemingway, O.S.T.R. i Quebonafide. Między niektórymi koncertami miałyśmy przerwy na kontemplację Wisły i zjedzenie czegoś dobrego z przyalejkowych food tracków <3 [a po wejściu na teren imprezy od razu uchwycił nas Pan fotograf razem z Panem Te-Trisem :)]\nPo przesłuchaniu koncertów Małpy i Bisza wraz z zachodzącym słońcem zrezygnowałyśmy z koncertu grupy Rasmentalism - wygrało 14 stopni i brak odzienia wierzchniego. Rundka do pokoju i szybki marsz na najbardziej wyczekiwany przez większość publiki koncert - po trzech latach na scenę wrócił Pezet. Ilość ludzi, jaką zgromadził pod sceną Paweł była ogromna.\nNie jestem ogromną fanką Pezeta, ale być w takim tłumie, na takim koncercie robiło naprawdę wielkie wrażenie.\nPo krótkiej przerwie przyszedł czas na koncert Taco Hemingwaya. Przyznaję - wzbraniałam się przez baaardzo długi czas od jego twórczości. Niesłusznie. Sześć zer, Następna stacja, Deszcz na betonie i najnowsza EPka - kawałek Wiatr bujały nie mniej głów niż na Pezecie. Moim zdaniem Taco to mega skromny i nie robiący wokół siebie szumu gość. Może nie idealny na tego typu imprezę, a bardziej do rozkminki w domowym zaciszu, jednak fajnie było na chwilę odpocząć od ZRÓBCIE HAŁAS.\nNastępny w kolejne był Ostry - jego koncert odhaczyłam w tym roku przy okazji Hip-Hop Koncertu we Wrocławiu, jednak to nie powstrzymało mnie od skakania i zdzierania gardła w Płocku. Dystans, jaki ma do siebie Adam po przebytej chorobie i przybraniu na wadze jest tak ogromny, że wiele osób może mu tylko pozazdrościć. Energia poziom hard, naprawdę!\nKoło 1:00 na scenę wpadło kilku gości grających w piłkę - tak, to była ekipa Quebo! To było idealne zakończenie tego koncertowego dnia - moc przeogromna przy każdym kolejnym kawałku. Skąd ten gość bierze tyle energii? Do tej pory się zastanawiam :)\nDzień 3. Obudzone zapachem jajecznicy i racuchów, pełne pozytywnej energii oraz z brakiem gardła (w moim przypadku) wyruszyłyśmy na mini zwiedzanie Płocka. Miasto mega zadbane, przyjazne i ciche, z najmniejszą ilością opadów rocznie (!) Jedyny minus, jaki zaobserwowałyśmy to to, że Płock jest miastem PAJĄKÓW. Te okropne i obrzydliwe stworzenia wiją swoje sieci na latarniach, sygnalizacji świetlnej czy witrynach sklepów. Szczególnie widać je było kiedy późnym wieczorem wracałyśmy z koncertów. Ohyda!\nZ sobotniego line-upu wybrałyśmy 4 pozycje - Dwa Sławy, Ten Typ Mes, VNM i Tede. Wszystkich artystów miałam już wcześniej okazję widzieć na scenie, jednak dobrego nigdy za wiele. Byłam przygotowana czego mogę się spodziewać. Dwa Sławy jak zwykle nie zawiedli - już od pierwszych dźwięków Do ryma można było rozhuśtać swoje ręce pod niebo. Do tego Daj alkohol czy kawałek Bą bą bą zremiksowany z Five hours zrobiły ogromną robotę! Pod koniec koncertu przeniosłyśmy się w pobliże barierek backstagowych, żeby (już drugi raz w tym roku!) zdobyć podpis i cyknąć foto z tymi dwoma wariatami. Czekania było ok. 1,5h w tym godzina w deszczowej atmosferze. Koncert Mesa widziałyśmy z tyłu sceny, jednak to nie przyprawiło nas w pogorszenie nastrojów - Rado i Astek naładowali nas dodatkowo tak pozytywną energią podczas stania w kolejce do nich, że rozbawione pobiegłyśmy na VNMa, który akurat wszedł na scenę.\nV zagrał to, na co czekałyśmy najbardziej - Na weekend, Jesteś i Fan 3, reszta jakoś szczególnie nas nie porwała, dlatego udałyśmy się na dwugodzinną przerwę do pokoju hotelowego, żeby naładować baterie na ostatnią petardę (?).\nW okolicach 1:30 byłyśmy z powrotem na terenie festiwalu. Upss, pierwsza w tym dniu obsuwa - trafiłyśmy jeszcze na Sokoła. Zagrzane herbatą i frytkami poszłyśmy w tłum. Tede. Wiedziałam, czego mogła się spodziewać #doświadczrozpierdolu. Jednak nie wiedziałam, że aż tak. Z tego miejsca pozdrawiam dziewczynę, która stojąc obok mnie również nie wiedziała, co robi na tym koncercie i obie zastanawiałyśmy się skąd ci ludzie wiedzą, co mają w danym momencie robić! To nie byli fani, to była armia Tedzika :) z przymrużeniem oka, trochę poskakałyśmy, pośmiałyśmy się, pobujałyśmy przy starych numerach (niektóre kawałki Tedego poprzedzone były szlagierami Cher czy innego DJa Bobo).\nPo 4:00 na chwilę zmrużyłyśmy oko, żeby na 9:00 być już w Polskim Busie w drodze do Stolicy. Szybka przesiadka na PKP i 4h w okropnym pociągu IC do Wrocławia. Zakończyłyśmy naszą czterodniową, płocką przygodę.\nPodsumowując. Organizacja całego wydarzenia na najwyższym poziomie - prawie żadnych obsuw czasowych, dużo food tracków, w których każdy znalazł coś dla siebie, bardzo dobry line-up i przede wszystkim świetna atmosfera. To był mój pierwszy festiwal i na pewno nie ostatni. PLHHF wpisuję do mojego koncertowego kalendarza i myślę, że widzimy się za rok, EEEELOOO! :)\n*zdjęcia: my oraz S. Adamkiewicz (https://www.facebook.com/PolishHipHopFestival/photos/?tab=album&album_id=592300340940996)*\nAutor: stilllaugh o 23:45\nAlicja Siemieniecka 14 sierpnia 2016 14:27\nZ chęcią na ten festiwal bym się wybrała, ale w tym roku ekipa nie dopisała ;) I masz rację, nie ma co marzyć tylko wziąć się za realizację :D\nObsession 14 sierpnia 2016 17:27\nEmilia 16 sierpnia 2016 10:28\nŚwietne zdjęcia, gratulacje spełnienia marzeń :)\nzmieniony rytm 18 sierpnia 2016 22:20\nCzaaaaaaaad! Muszę tam być!\nElaine Burke 19 kwietnia 2018 10:01\nMarzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia! ...


Ringke Super Folding Stand składana podstawka na telefon tablet i Apple Watch czarny (ACST0008) – laptopshop.pl\nRingke Super Folding Stand składana podstawka na telefon tablet\nWiecznie zagubiona ładowarka, splątane kable i brak wolnych gniazdek w pobliżu łóżka czy biurka. Jeśli te problemy są Ci znane to znak, że nadszedł czas na nową, innowacyjną i bardzo wygodną w użyciu przenośną podstawkę do ładowania. Ma dwa stanowiska, na których z powodzeniem zmieścisz np. telefon komórkowy lub nawet mini tablet, a kable zostaną zorganizowane i wypuszczone przez tylny otwór.\nRozmiar podstawki: 102 mm x 134 mm x 64 mm\nKorzystaj z urządzenia, gdy się ładuje\nZ tym uchwytem możesz swobodnie obsługiwać sprzęt podłączony do ładowarki. Ulubiony serial czy nowy teledysk nie muszą czekać — odtwarzaj plik audio, a przy tym reguluj kąt nachylenia oparcia podstawki nawet o 270 stopni. Dzięki tak szerokiemu zakresowi regulacji poprawisz jakość obrazu i dźwięku jednocześnie.\nPodstawka na smartwatch\nUchwyt ma dodatkowe specjalne miejsce na Apple Watch. Możesz do niego podpiąć ładowarkę i z jej pomocą wygodniej ładować swój zegarek.\nKiedy nie korzystasz z ładowarki możesz pozostawić ją na widoku, tj. na blacie czy półce. Gadżet posiadający aluminiowy korpus jest nie tylko bardzo trwały i wytrzymały, ale przede wszystkim stylowy.\nPodstawka, dzięki aluminiowym komponentom, jest bardzo lekka. Dodatkowo ma trzystopniową składaną konstrukcję, dzięki której przechowywanie oraz przenoszenie jest znacznie ułatwione. Zmieści się w każdym mniejszym bagażu podręcznym, plecaku czy torbie.\nWewnątrz, uchwyt posiada silikonowe wstawki, na których opiera się urządzenie podczas ładowania. Chroni to obudowę telefonu przed uszkodzeniami mechanicznymi. Zarazem wykazuje właściwości antypoślizgowe, aby utrzymać go we właściwej, stałej pozycji. Teflonowe, regulowane ramiona boczne można precyzyjnie dopasować do rozmiaru urządzenia umieszczone w uchwycie.\nŚruby i klucz potrzebne do zmontowania uchwytu znajdują się w zestawie wraz z prostą instrukcją obsługi. Instalacja przebiegnie szybko i sprawnie.


Tarta z pomidorami i kurczakiem - Czas na pasje\nTarta z pomidorami i kurczakiem\nBardzo lubimy kruche ciasta. Przepis na ciasto jest na tyle uniwersalny, że nie ograniczamy się tylko do wypieków w słodkim wydaniu. Idealnym pomysłem na obiad lub kolację jest tarta z sezonowymi warzywami lub z tym, na co właśnie mamy ochotę albo w lodówce.\n125 gram mąki\nulubione przyprawy lub świeże zioła\nWykonanie ciasta na tartę:\nMąkę z kawałkami masła siekamy, dodajemy jajko i szybko zagniatamy ciasto.\nCiasto wkładamy na 30 minut do lodówki, następnie rozwałkowujemy i wykładamy do brytfanki na tartę o średnicy 25 cm.\nPieczemy 20 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.\nKurczaka kroimy w kostkę i pieczemy na patelni z przyprawami lub ziołami.\nSerek mascarpone mieszamy z jajkiem.\nPomidorki kaktajlowe kroimy na połówki.\nNa wystudzony spód do tarty wykładamy serek zmieszany z jajkiem i ziołami (np. oregano, bazylia).\nDo masy wciskamy kawałki kurczaka i pomidorki.\nPieczemy 30 minut w piekarniku nagrzanym do 190 stopni.\nTartę można podawać na ciepło, ale fantastycznie smakuje również na zimno, po schłdzeniu w lodówce. Mimo niepozornego wyglądu, to bardzo syte danie!\nKuchnia, Uncategorized, Wytrawne\n, gotowanie, kolacja, kulinaria, pasja, ruda śląska, tarta, tarta na słono, tarta z kurczakiem, Zabrze\nTarta z cukinią i bakłażanem →


Najlepsze oferty na Tynkowanie maszynowe, Zielona Góra 2020 - Muratordom.pl\nTynkowanie maszynowe w Zielonej Górze\n31 Zleceń - Tynkowanie Maszynowe Zielona Góra\nRodzaj tynku: tynki wewnętrzne Miejsce tynkowania: sufit, ściany Rodzaj tynkowanej powierzchni: silka Rodzaj budynku: dom jednorodzinny Powierzchnia prac: 101-300m² Typ tynku: rodzaj tynku do uzgodnienia, tynki cementowo-wapi...\nPragniesz znaleźć zlecenia jako godny uwagi partner biznesowy? Twoja firma to najlepszy kandydat dla tego Zleceniodawcy z . Przyczyń się do realizacji jego celów. Konkretną wycenę prześlij po kontakcie, dlatego nie zwlekaj....\nKlient szuka wykwalifikowanego tynkarza dla siebie i wysłał zapytanie o treści - Zlecę tynkowanie sufitu, ścian, 301-500m². Jeśli realizujesz całe spektrum usług w korzystnych cenach skontaktuj się z Klientem w odpowiedzi na to zl...\nRodzaj tynku: tynki wewnętrzne, tynki zewnętrzne Miejsce tynkowania: ściany, sufit Rodzaj tynkowanej powierzchni: beton Rodzaj budynku: dom jednorodzinny Powierzchnia prac: 200m² Typ tynku: tynki gipsowe Termin rozpoczęcia p...\nRodzaj tynku: tynki wewnętrzne Miejsce tynkowania: ściany, sufit Rodzaj tynkowanej powierzchni: beton, cegła Rodzaj budynku: dom jednorodzinny Powierzchnia prac: 750m² Typ tynku: tynki gipsowe Termin rozpoczęcia prac: w ciąg...\nZlecenie na tynki maszynowe ścian, sufitu, 500m², Zielona Góra\nSzukam firmy do tynkowania maszynowego, do 100m², Zielona Góra\nRodzaj tynku: tynki wewnętrzne Miejsce tynkowania: ściany Rodzaj tynkowanej powierzchni: Tynk i cegła Rodzaj budynku: mieszkanie Powierzchnia prac: do 100m² Typ tynku: tynki cementowo-wapienne (tradycyjne), tynki gipsowe Ter...\nZleceniodawca napisał zgłoszenie o treści "Zlecę wykonanie tynków maszynowych ścian, 101-300m²,...". Jako wiarygodny fachowiec w dziedzinie tynków maszynowych wykonaj powierzone zadanie i przyjmij zlecenie. Umów się na rozmowę od ...\nJeżeli interesuje Cię zlecenie na doskonałe tynkowanie maszynowe w i świadczysz usługi z najwyższej półki to znalazłeś dobre miejsce. Klient, który napisał zapytanie o treści "Zlecę prace naprawcze, tynkowanie, malowanie, łącznie ...\nRodzaj tynku: tynki wewnętrzne Miejsce tynkowania: ściany, sufit Rodzaj tynkowanej powierzchni: beton Rodzaj budynku: dom jednorodzinny Powierzchnia prac: do 100m² Typ tynku: tynki gipsowe Termin rozpoczęcia prac: możliwy od...\nSzukam firmy do tynkowania maszynowego, budynek pow. ok. 170m², Zielona Góra\nZlecę tynki maszynowe, do 100m², Zielona Góra\nZlecający napisał zgłoszenie o treści "Do wykonania tynki maszynowe, do 100m²". Jako rzetelny ekspert w dziedzinie tynków maszynowych daj satysfakcję Klientowi i przyjmij zlecenie. Jeszcze dzisiaj skontaktuj się z nim, aby uzyskać...\nZlecenie na tynki maszynowe sufitu, ścian, 301-500m², Nowy Kisielin\nZapytanie o treści - Do wykonania tynki maszynowe, 301-500m² jest skierowane do eksperta, który świadczy swoje usługi po wcześniejszym ustaleniu zakresu oraz terminu realizacji oraz skupia się na Klientach z miejscowości i z sąsi...\nSzukam firmy do tynkowania maszynowego, 501-700m², Droszków\nZlecenie o treści - Do wykonania tynki maszynowe, 501-700m² jest zaadresowane do fachowca, który oferuje swoje usługi dbając o szczegóły i zadowolenie Klientów oraz skupia się na Klientach z rejonu i z sąsiednich miast. Ofertę mo...\nZlecenie na tynki maszynowe sufitu, ścian, 701-1000m², Nowa Sól\nZapytanie o treści - Zlecę tynkowanie sufitu, ścian, 701-1000m² jest zaadresowane do specjalisty, który oferuje swoje usługi oraz koncentruje się na Klientach z i okolic. Już teraz określ jaką ofertą dysponujesz i otrzymaj dopaso...\nZlecę tynkowanie budynku, ok. 1800m2, Nowa Sól\nZlecenie o treści - GW szuka tynkarzy, ok. 1800m2 jest skierowane do specjalisty, który świadczy swoje usługi oraz koncentruje się na Klientach z i okolic. Zdecyduj się szybko - zatelefonuj i otrzymaj niezobowiązującą propozycję ...\nTen Klient nadal szuka profesjonalistów od tynków maszynowych. Napisał ogłoszenie o treści - Zlecę ułożenie płytek, 1 200m2, chcąc skorzystać z wykwalifikowanej kadry. Dodatkowe informacje możesz wysłać jeszcze dzisiaj, dlatego ni...\nSzukam firmy do wykonania 3 000m2 tynków, Nowa Sól\nZakres zlecenia: tynkowanie maszynowe Rodzaj tynku: gipsowy Typ budynku: blok wielorodzinny, 24 mieszkania Powierzchnia prac: 3 000m2 Ważne: - zlecenie od Inwestora, - dostawa materiałów do uzgodnienia, - zlecenie d...


Aranżujemy - Kontrast w łazience: elegancka kolekcja mebli i ceramiki | Łazienka.pl\n25 kwi 2017 10:13\nKolekcja łazienkowa obejmująca ceramikę i meble łazienkowe Street Fusion. Fot. Opoczno\nKontrastowe połączenia w łazienkach są niebywale eleganckie. Geometryczne meble o fakturze ciemnego drewna połączone z białą ceramiką w klasycznych, opływowych kształtach z pewnością spodobają się tym, którzy lubią wyrazisty design.\nW kolekcji Opoczno, poza meblami w dwóch odcieniach drewna – Black Wood i Brown Oak, znajdziemy również szafki z lustrzanym frontem. To niezwykle praktyczny, łazienkowy mebel, spełniający dwie, ważne funkcje. Płytka szafka, przeznaczona do zawieszenia nad umywalką, jest jednocześnie lustrem i miejscem przechowywania akcesoriów, które chcemy mieć zawsze pod ręką. Dzięki niej małe przedmioty codziennego użytku będą schowane,\nco pozwoli uniknąć wrażenia nieładu. Lustrzana szafka dostępna jest także w wersji\nz górnym oświetleniem – najlepiej sprawdzającym się przy wykonywaniu makijażu, a także wszelkich zabiegów pielęgnacyjnych.\nWybierając wyposażenie do łazienki, poza estetycznymi względami, należy również zwrócić uwagę na jego praktyczne walory. Jeśli prowadzimy intensywny tryb życia, nie chcemy i nie możemy zbyt wiele czasu poświęcać na sprzątanie łazienki, warto pomyśleć o nowoczesnych technologicznie rozwiązaniach, które nam je znacząco ułatwią. Wszystkie elementy ceramiki Street Fusion pokryte zostały powłoką Perfect Clean, dzięki której znacząco zmniejsza się osadzanie zabrudzeń i kamienia.\nDzisiaj, kiedy tempo życia jest często szalone, a na głowie wciąż gromadzi się mnóstwo spraw, dobrze jest stworzyć wokół siebie przestrzeń, która sprzyja dobrej organizacji. Dzięki dostępnym na rynku rozwiązaniom, wykorzystującym najnowocześniejsze technologie, wnętrza, w których żyjemy mogą być naszym cichym sprzymierzeńcem. I to wszystko\nw dobrym, indywidualnie do nas dopasowanym, stylu.\nmeble łazienkowe kolekcja łazienkowa kontrast w łazience


Plecaki sportowe – plecak do szkoły i na wycieczkę – Warszawa\nStrona główna / Akcesoria SKI / Plecaki\nPlecak HEAD freeride KORE Backpack 2023\nPlecaki sportowe są świetnie zaprojektowane i wyróżniają się wytrzymałością. Wypróbowaliśmy je osobiście i wiemy, że są praktycznie niezniszczalne. Producenci tacy jak Fischer i Head oferują kilka wielkości od najmniejszych 20 litrowych, do dużych 70l. Najpopularniejsze plecaki mają pojemność około 30-55l.\nPlanujesz wypad ze znajomymi na narty lub rodzinną wycieczkę w góry? A może poszukujesz uniwersalnego plecaka, który sprawdzi się o każdej porze roku. Można go zabrać na wycieczkę w góry i wypad na narty. Oferujemy szeroki wybór trwałych plecaków Fischera i Head. Materiały odporne na uderzenia, rozcięcia i wilgoć (wodę, śnieg, błoto). Wszystko to sprawia, że kask, buty narciarskie, ubrania i inne akcesoria zapakowane do plecaka będą w 100% bezpieczne. Mocne suwaki nie zepsują się w najmniej spodziewanym momencie. Dodatkowe przegrody pozwolą wygodnie zapakować cały potrzebny ekwipunek, a oddzielne kieszenie z podszewkami poliestrowymi doskonale sprawdzą w najtrudniejszych warunków.\nFischer i Head ze sportowcami od lat\nPostaw na sprzęt, który nie zawiedzie Cię w najtrudniejszych warunkach! Zaprojektowane na wycieczki w góry, odporne na otarcia o skały sprawdzą się nie tylko w deszczowe dni, czy na wycieczce rowerowej. Plecaki Fischer i Head to dobre rozwiązanie na codzień – idealnie zmieści się w nich laptop, czy dokumenty. A porządne wykonanie jest gwarancją trwałości!\nMCK Sport / Akcesoria SKI / Plecaki


Nieczęsto wychodził z obozu. A jeżeli już to robił, to musiał iść w towarzystwie innego kota: podeszły wiek odebrał mu wzrok niemalże już całkowicie, pozostawiając go zdanego na swoją pamięć, pomoc innych kotów oraz niewyraźne, ciemne obrysy świata, jaki miał przed sobą. Mimo to... lubił wychodzić. I miał wrażenie, że koty lubiły wychodzić z nim - w końcu nie szli daleko, nie szli szybko, a w międzyczasie Fiołkowy Świt mógł snuć swoje opowieści o dawnych czasach. O życiu nad Słoną Wodą, o obozie ukrytym w sieci podziemnych tuneli, o kotach, które już dawno przestały istnieć w pamięci żywych kotów... Któregoś dnia i on stanie się jednym z nich. Tym, o którym koty będą zapominały, a pamięć o nim będzie zanikać z każdym kolejnym narodzonym kotem. To było trochę... przerażające. Obawiał się tego, nawet jeżeli był świadom tego, że gdy zostanie już Gwiezdnym, to nie będzie już istotne, a on będzie miał całą wieczność na to, by obserwować poczynania swoich potomków, swoich wnuków, prawnuków i każdego kolejnego pokolenia, jakie przyjdzie po nich - bo miał nadzieję, że tak właśnie będzie, trochę egoistycznie wierzył, że linia ta nie zaniknie i jakaś cząstka jego i Malinowego Nosa pozostanie w Klanie Wichru już na zawsze.\nGdy Zaćmiony Księżyc powiedziała, że ktoś kręci się przy granicy i powinni to sprawdzić, Fiołkowy Świt uniósł głowę i nawęszył wiatr; byli jednak trochę zbyt daleko, a jego zmysły były zbyt przytępione, by mógł zidentyfikować, kogo dostrzegła wojowniczka, której opowiadał o Twardej Gwieździe. Zgodził się z nią, że należało to sprawdzić i przyspieszył, by móc sprawnie, jak na swoje możliwości, zbliżyć się do obcych kotów.\nZaćmiony Księżyc zaczęła od standardowego powitania, jakim było poinformowanie o granicy i pytanie o powód, do którego obcy się tu znaleźli. Fiołkowy Świt zaś milczał, patrząc zamglonymi ślepiami na czarno-białą kotkę po drugiej stronie granicy. Wiele woni osadzonych na jej sierści było obcych, trudnych do zidentyfikowania, nieznanych. Była jednak też taka, którą znał, która była zakodowana głęboko w jego pamięci, którą potrafił rozpoznać zawsze.\n- Ropuszka? To naprawdę ty? - spytał, przerywając Zaćmionemu Księżycowi, która zamilkła i zamrugała powiekami, patrząc najpierw na starszego, a później na obce koty. Zmarszczyła brwi, ewidentnie próbując połączyć kropki - pozostawiła więc sprawę starszemu. Być może dopiero, gdy się odezwał, zaczęła próbować dopasować widziany pysk do kogoś, kto był kiedyś w Klanie Wichru... w każdym razie jednak zamilkła, czekając na odpowiedź i chyba zastanawiając się, co zrobić dalej.\nWysłany: 2020-11-24, 14:48\n- Tu? - Kociak rozejrzał się na boki nie zauważając w okolicy nic szczególnego. Pożółkła trawa, a w oddali kilka drzew. Nie było tu żadnej dziupli, ani krzaków, ani nawet wgłębienia, które mogłoby posłużyć za nocleg, a jedynie płytki strumyk. Zdecydowanie nie rozumiał czemu to miejsce miało być celem jakiejkolwiek wędrówki. - Czaje… - odparł mimo to. Nie protestował przed biernym grzaniem ziemi pod pupą i nie dopytywał czemu niby miałby nie wstawać, albo kto miałby przyjść tylko ze względu na wyczerpanie po wielogodzinnej wędrówce.\nSiedząc tak i ziewając raz po raz, skupił spojrzenie na mieniącej się w świetle zachodzącego słońca wodzie. Cichy szum i taniec kolorowych promyków sprawiały, że powieki kociaka z każdym kolejnym uderzeniem serca coraz bardziej opadały, a jego głowa kiwała się coraz mocniej w przód i tył. Przed zaśnięciem chroniły go właściwie jedynie regularne powiewy zimnego wiatru, które sprawiały, że jedynie mocniej przylgnął do włochatej łapy olbrzymiej kotki powoli nie potrafiąc już walczyć z potrzebą odpoczynku…\nNagle, do świadomości błądzącej gdzieś na skraju jawy i snu dotarł czyjś głos. Kociak rozwarł ślepia, zdezorientowany i nauczony przez swoje niewielkie, życiowe doświadczenie, że niebezpieczeństwo może czaić się na każdym kroku, a nie każdy kot, to miły kot, zerwał się na równe łapy, zjeżył i wydał z siebie ostrzegawczy odgłos… a przynajmniej w własnym mniemaniu, bo tak naprawdę brzmiało to jak syczenie połączone z wdepnięciem na piszczącą zabawkę. Gdyby nie dzielący ich strumyk, może nawet któreś oberwało by żałośnie małą łapką po kostce i zjadło w efekcie głupiego dzieciaka, ale, na szczęście, żadne z nich go jeszcze nie przekroczyło.\n- Ksssssshhhhmmm? – Ostrzegawcze odgłosy przeszły płynnie w pomruk zdziwienia, gdy usłyszał, że rudy kocur znał imię jego matki. Uspokoił się w momencie, mrugając kilka razy, po czym na pyszczku wykwitł mu na nowo szeroki uśmiech. – Hej Opucha, to twoi kumple som? – Zagadnął i nie czekając na odpowiedź, zwrócił głowę w stronę dwóch przybyszów. – Ale macie farta, bo bym was prawie normalnie zaatakował, no normalnie kurce – wyjaśnił łaskawie.\nWysłany: 2020-11-24, 20:34\nDomyślała się, że Traszka jest zmęczony. Ostatnie dni były głównie przeznaczone na podróż między osiedlem a Terenami Klanu Wichru i nawet z regularnymi postojami i noclegami, nie zdziwiła się gdy pchła pomalutku zaczęła odpływać w objęcia morfeusza niedługo po tym jak usiedli przy strumyczku. Był w końcu kociakiem, prawdopodobnie wyczerpanym podlotkiem, któremu należał się odpoczynek. Dlatego też nie wszczynała prób przebudzenia go, pozwalając mu użyć swojej łapy jako poduszki. Ropucha zlustrowała otaczający ją krajobraz, notując jak bardzo wszystko wydawało się takie same, jednak w tym samym czasie wiedziała jak wiele musiało się zmienić. Zerknęła na swojego syna, który teraz smacznie drzemał wtulony w nią, po czym otuliła go puszystym ogonem, czekając na jakiegoś klanowicza.\nMiała cichą nadzieje, że patrol którą ją przywita na granicy będzie złożony przynajmniej z jednego kota, który ją kojarzy. Nie mogła w pełni nawet wyrazić swojego zaskoczenia i silnych emocji, które oczywiście poszły zaraz w ślad, kiedy zobaczyła siwego rudzielca o klasycznym pręgowaniu i z kilkoma charakterystycznymi bliznami. W momencie, w którym Fiołkowy Świt wszedł w jej pole widzenia, obecność Zaćmionego Księżyca została, no coż, przyćmiona i równie dobrze mogło jej tu po prostu nie być. W pierwszej kolejności, czarno-biała zamarła, lustrując swojego ojca spojrzeniem przepełnionym miksturą żalu, smutku i dezorientacji, nie rozumiejąc czemu ten tak obojętnie podchodzi to tej całej sytuacji. Dopiero po chwili, kiedy kołowrotek w główce płaza obrócił się, niosąc ze sobą istotną informację o stanie zdrowotnym dzieciny Stokrotkowej Łąki, kotka poczuła jak część rozruszanych nerwów uspokaja się. Jej ojciec ślepł. Widocznie w czasie jej nieobecności, musiało się to pogorszyć do takiego stopnia, że nawet teraz, oddalony od niej o może jakieś kilka lisich odległości nie mógł jej rozpoznać. Nie zapomniało niej, po prostu jej nie widział.\nJuż miała otworzyć swoją mordkę, prawie zakrztuszając na własnej ślinie w chęci odpowiedzeniu Fiołkowi na jego pytanie. To ona! Oczywiście, że to ona!, jednak mniejsze rude coś, musiało się zbudzić i wtrącić. Ropucha przyglądał się synowi i jego poczynaniom dość krytycznie, pozwalając nawet jednej brwi powędrować hen wysoko na ciemnym czole.\n- Aszka, miałeś siedzieć - westchnęła, dając ujście kłębiącym się emocją, które z każdym kolejnym uderzeniem serca chciały ją rozwalić na tysiąc kawałeczków. - I nie kumple - dodała, po czym zerknęła na oba koty, by i tak na końcu zatrzymać swoje złote spojrzenia na Fiołkowym Świcie. - To ja, tato - miauknęła i Fiołek nie potrzebował wzroku by zdać sobie sprawę, że na pysiu Ropuchy pojawił się delikatny i ciepły uśmiech. Nie kryła swojego szczęścia w głosie, że go spotkała, że to właśnie on przyszedł na granicę, aczkolwiek była zdenerwowana jak zareaguję. - Hej Zaćmiona, to małe czo lubi być głośno to Aszka. Mój syn - wytłumaczyła w skrócie, kładąc ciężką łapę na zadku pchły, tak aby ten usiadł. - Najchentniej powiedziałabym, że chce wrócić do domu ale... Huh... Słyszałam czo się stało, z mamą i Janką, i nie jestem pewna czy to w ogóle możliwe - miauknęła posępnie, przyznając się do wątpliwości jakie od spotkaniu Bąka łaziły po jej główce.\nOstatnio zmieniony przez Ropusza Łapa 2020-11-24, 20:41, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2020-11-26, 03:11\nNie spodziewał się ataku jakiegoś groźnego węża, który syczał ostrzegawczo gdzieś u łap Ropuszej Łapy. W pierwszej kolejnosci Fiołkowy Świt cofnął uszy, jednak zaraz nadstawił je z zaciekawieniem, przyglądając się małej, rudej plamie, która wyraźnie odcinała się od czerni futra Ropuszej Łapy. Uśmiechnął się łagodnie do kocurka, na jego słowa reagując rozbawionym drżeniem wąsów.\n- Dziękuję, kwiatuszku, że nas oszczędziłeś - odpowiedział niesamowicie poważnie, strzepnąwszy uchem na niezadowolone westchnięcie córki. Wiadomość, że mały kocurek był jej synem sprawiła, że Fiołek nieznacznie uchylił pysk, układając wargi w pełne zaskoczenia "o".\n- Miło mi cię poznać, Aszko - powiedział, znów zwracając się do kocurka, który okazał sie być jego wnukiem. Zaraz jednak zwrócił pysk w stronę Ropuszej Łapy. - Tak bardzo się cieszę, że wróciłaś i że... Że nic ci nie jest - powiedział nieco ciszej, walcząc z nagłą falą wzruszenia, która dopiero teraz w niego uderzyła. Chyba potrzebował trochę więcej czasu, by w końcu dotarło do niego na dobre, że jego córka wróciła, że była cała i zdrowa i że stała teraz naprzeciw niego... Nie mógł powstrzymać tego, że uronił kilka łez, które zwilżyły sierść na jego policzkach.\n- Oni... Tak. Kijanka, Malina... W klanie zostaliśmy tylko ja, Biały Puch, Krokusowa Łąka i jej kocięta i- dlaczego miałabyś nie zostać znów przyjęta? Urodziłaś się tutaj, tu jest twoje miejsce, przy rodzinie... Zaćmiona, kwiatku, możesz pójść po Lawendową Gwiazdę, prawda...? - wyrzucił z siebie niemalże na jednym oddechu, a Zaćmiony Księżyc kiwnęła tylko głową na znak, że może przyprowadzić przywódczynię. Głos Fiołkowego Świtu powstrzymał ją jednak przed choćby zrobieniem kroku. - Chyba... Chyba że to ty... wy nie chcecie wrócić - dodał ciszej, niepewnie, bo nie był pewien, czy chciał znać odpowiedz na to pytanie, jeżeli będzie ono oznaczało, że Ropusza Łapa pozostanie poza klanem. Nie chciał, by odchodziła. Nie chciał, by była z dala od klanu wichru... Zwłaszcza że czuł, że nie zostało mu już tak wiele życia i w tak obrzydliwie egoistyczny sposób nie chcial umierać bez swojej rodziny, ze świadomością, że są gdzieś blisko, ale poza klanem, bez możliwości ostatniego pożegnania.\nKiedy gruba łapa kocicy usadowiła zadek kociaka przemocą ponownie na ziemi, Traszka nadął się niezadowolony i spojrzał na matkę spod byka. Czuł się w tym momencie jak typowy sześciolatek, który chciał popisać się przed fajnymi znajomymi rodziców, ale ci wołali karcąco „uspokój się!” i zaczynali czyścić mu policzki z czekolady obślinioną chusteczką. To był również ten moment, w którym Traszka normalnie zacząłby knuć plan o ucieczce i poszukaniu sobie nowej mamy, gdyby nie głos kocura. Kwiatuszku? Kociak zdumiony, zezował na swój nos, zdecydowanie zdezorientowany. Urodził się w Porze Opadających Liści, więc jedynymi jakie kiedykolwiek widział, były ostatnie, odporniejsze na niskie temperatury róże w biało-różowym domku. One były ładne… Ładniejsze niż robaki i ładniejsze niż pędraki, jak zwykła tytułować go kotka.\n- Hej Tato! – Odkrzyknął, stwierdzając, że musi być to imię kocura, bo o roli ojca nigdy nie dane było mu usłyszeć i uśmiechając się ponownie szeroko. Matkę uraczył za to jadowitym spojrzeniem. Ha! Widzisz to? Ten rudy chciał być zdecydowanie jego kumplem! - Słyszałaś Opucha, on nazwał mnie kwiatusek – wypowiedział te słowa ciszej, chociaż wciąż dosłyszalnie, przechwalając się przed kotką.\nCo prawda nie wiedział, czemu on i ta druga nie byli kumplami Ropuchy, ale jak się miało okazać, była to najmniej istotna informacja pośród wszystkiego czego maluch nie będzie rozumiał podczas tej dyskusji.\n- He? Ty mas mame Opucha? – Wtrynił się w rozmowę niepytany. - Ale dom jest dzie indziej… Oni teras będą z nami mieszkać? No to kurce, będzie trochę ciasno – kociak ogólnie lubił towarzystwo, ale jedyne miejsce, które jakkolwiek mógłby tytułować jako „dom” znajdowało się pod schodami na osiedlu. Gdyby tak te oba koty i jeszcze ten Biały i ta Łąka i ten Puch się wszyscy tam wepchali no to zdecydowanie chyba by się nie zmieścili. I co to była ta Lawendowa Gwiazda? Wzrok kociaka powędrował nawet na chwilę na nieboskłon, jakby miał znaleźć coś, co pasowałoby do tego opisu, po czym ponownie spoczęło na przybyszach. Już miał otwierać pyszczek, żeby spytać, ale zauważył coś innego. - E, Opucha, on beczy... - mruknął zdezorientowany, tykając matkę w łapę.\nWysłany: 2020-11-27, 22:54\nRopucha przyglądała się interakcji między kocurami z ciepłym uśmiechem na pysiu, który nie spłyną nawet wtedy, kiedy przewróciła gałkami ocznymi słysząc jak podlotek nazywa starszego tatą. Był blisko, pomylił się jedynie o jedno pokolenie co dla kociaka, który wychował się bez ojca i w sumie nigdy w życiu nie poznał żadnego pozytywnego przykładu rodzica płci męskiej zdecydowanie wystarczyło.\n- La ciebie dziadek - poprawiła krótko, wstrzymując się jednak w tej chwil od rozpoczęciu wykładu na ten temat. Musi najpierw ogarnąć tę sytuację, dowiedzieć się na czym stoją i dopiero wtedy, na spokojnie porozmawia i wytłumaczy Traszce wiele, wiele, wiele nowych rzeczy. Mruknęła jedynie i poruszyła wibrysami, kiedy ruda pchła zaczęła przechwalać się swoją nowo nabytą ksywką, po czym zwróciła uwagę na swojego rodziciela i jego słowa.\n- Nie dałabym się niczemu zjeźć - zaczęła pewna siebie, z chęcią obracając to wszystko w żart, jednak dostrzegając zwilżone od łez policzki jej taty powstrzymała się od kontynuowania. Ciepły ton znów zawitał w głosie Ropuchy, kiedy przemówiła: - Tenskniłam, bardzo. Zajęło to troche, to wszystko, ale teraz wiem, że było warto - miauknęła szczerze i dojrzale, ukazując to co ostatnie księżyce uczyniły z głupiutkim płazem. Dorosła, odnalazła w sobie siłę, którą ukuła w zbroję i z podbródkiem ku górze maszerowała przez ten wielki, ciemny, zły świat, biorąc na siebie wszystko co miał w zanadrzu.\nPo raz kolejny wysłuchała słów Fiołka, koncentrując się na informacjach, które właśnie zastały jej przekazane, rejestrując jednak również komentarze syna. Następna fala silnych emocji uderzyła w nią, przyśpieszając tępo bicia serca, kiedy siwy rudzielec zapewniał ją o możliwości powrotu. Chciała znać odpowiedź, już księżyce temu na osiedlu, od kiedy czuła się gotowa na powrót, chciała dowiedzieć się czy jest tu w ogóle mile widziana, czy ją w ogóle tu chcą i w końcu dostała odpowiedź. To jej dom, jej rodzina.\n- Spokojnie, nie bedzie ciasno - zapewniła Traszkę, kiedy ten pacnął ją łapką, wracając do jego uwagi sprzed chwili. Ropucha następnie schyliła się, tak aby kociak na pewno na nią patrzył, rzuciła krótkie: "czekaj tu", po czym wstała i przeskoczyła strumyk, lądując na terenach Klanu Wichru. Zmierzyła Zaćmioną Księżyc uważnie wzrokiem (nie miała nic do kotki, ale Gwiezdni jej świadkiem, jeżeli nie pozwoli podejść jej do własnego ojca!) po czym pomalutku zbliżyła się do Fiołka i wtuliła w jego rudą kryzę tak delikatnie jakby był ze szkła. - Chce. Chcemy - wypowiedziała z taką pewnością siebie aby jakiekolwiek wątpliwości, które mogły roić się w głowie jej ojca nie miały nawet szansy się odezwać. Odsunęła się trochę od kocura, tak aby mogła z nim znowu rozmawiać. - Jeżeli tylko ma-... Jeżeli tylko Lawendowa Gwiazda pozwoli i mu dołonczyć - miauknęła zerkając na pędraka, który powinien nadal grzecznie siedzieć tam gdzie mu kazała. - Bez niego ani rusz.\nWysłany: 2020-12-04, 19:30\nUśmiechnął się do kociaka, który nazwał go tatą, jednak nim zdążył cokolwiek powiedzieć, Ropuszka już poprawiła malucha. Był całkiem uroczy w tej swojej śmiałości i niezwykłej otwartości, bardzo spodobał się Fiołkowemu Świtowi. Zaraz jednak odwrócił głowę w stronę Ropuszej Łapy i pokiwał głową, gdy wyraziła chęć powrotu. Serce starego kocura zadrżało, gdy uświadomił sobie, że już jej nie straci. Że wróciła i że w tym momencie od pełni szczęścia i spokoju dzieli go jedynie decyzja Lawendowej Gwiazdy. Pociągnął cicho nosem ze wzruszenia. Kiwnął głową na Zaćmiony Księżyc, która zresztą sama zdecydowała się odejść, jeszcze nim Fiołkowy Świt zareagował: w końcu słowa Ropuchy były jasnym sygnałem do tego, że faktycznie zostanie wysłana jako chłopiec na posyłki, bo niestety, wygrywała prędkością i sprawnością z synem Północnego Podmuchu.\n- Na pewno pozwoli - powiedział, przylegając do gęstego, czarno-białego futerka córki i pocierając policzkiem o jej czoło. Nie powinna była przekraczać granicy... Ale była przecież członkiem Klanu Wichru, przecież chciała wrócić do domu, przecież to były też jej granice, która poznawała razem ze swoimi mistrzami. Polizał ją czule po głowie, nim zwrócił się do małego Aszki. - W końcu też jest Wichrzakiem, prawda?\nWysłany: 2020-12-05, 12:42\nLawendowa Gwiazda razem z Miękkim Obłokiem jadła posiłek, kiedy podeszła do nich Zaćmiony Księżyc. Przyniosła ona wieść, że na Granicy czeka Fiołkowy Świt wraz z Ropuszą Łapą i jej synem. Lawenda szybko przełknęła kęsa i postanowiła ruszać, aby się z nimi rozmówić. Wstała i powiedziała Miękkiemu, aby dokończył za nią jeść mysz. Wiedziała, że ucieszy się z tej propozycji, w końcu ostatnie czasy były bardzo ciężkie dla jego brzuszka. Niebieska kotka wysłuchała krótkiej relacji od Zaćmionego Księżyca i rozważała, co teraz ma zrobić. Wiedziała, że Barwna Ścieżka może nie być zachwycona, że przyjmie kolejne koty. Ostatnio przyjęła Kwitnącą Łapę, która jako córka Zaśnieżonej Ścieżki może sprawiać kłopoty, więc boi się jeszcze bardziej narazić Zastępczyni. Lawenda widząc z daleka czekające na nią koty uśmiechnęła się do nich ciepło.\n- Witajcie!- przywitała się, gdy już dotarła na miejsce spotkania.\nWysłany: 2020-12-06, 17:12\nAszka zmrużył ślepia i odwrócił głowę w stronę matki, gdy ta kazała zwracać mu się do rudego kocura w inny sposób niż sama to robiła. No na pewno nie! Nie był już wcale taki mały, prawda? Właściwie to już był całkiem, nawet i prawie dorosły. W końcu jadł takie samo jedzenie jak dorosłe koty! Ha! I co ty na to matko! Więc nie będzie go nazywał inaczej, jak po imieniu, koniec kropka! Nawet chciał jej to oznajmić, ale nie zdążył. Kocica po zapewnieniu, iż jej zdaniem mieli pod schodami wystarczająco dużo miejsca, aby dzielić go z tymi wszystkimi Łąkami i Puchami, przeskoczyła strumyk.\n„Czekaj tu” powiedziała jedynie, na co na pyszczku dzieciaka pojawił się kolejny niezadowolony grymas. Nieznajoma kotka, znaczy nowa kumpela, poszła sobie, a Ropucha i rudy tam dyskutowali i się tulili, a on miał sam siedzieć? Aż brwi złączyły się na jego czole w jedną, niezadowoloną linię.\n- Heeee? – Wyrwało mu się, kiedy kocur zwrócił się chyba do niego. Że czym był? W sumie to nie wiedział, ale doszedł do wniosku, że raczej go tu nie obrażajo, skoro przed chwilą był jeszcze kwiatuszkiem, postanowił się więc szybko zreflektować. – A no, znacy się jasne, że jestem… Co nie Opucha? Takich wi-emmm… wiszaków jak ja to oh-ho-ho no normalnie nie ma, takich fajowych. Serio – przytaknął sam sobie dla uwiarygodnienia wypowiedzi, zerkając przy tym na matkę sugestywnie, co by potwierdziła jego „wersję wydarzeń”.\nI tak naprawdę nim zdążył powiedzieć, bądź zrobić cokolwiek więcej, w pobliżu pojawił się… kolejny kot! Dzieciak aż zamrugał z wrażenia, zastanawiając się gdzie oni wszyscy się chowają?\n- Hej! – Odkrzyknął na przywitanie, uśmiechając się wesoło. – To ty jesteś mamą Opuchy? Trochę mała jesteś - bez sensu, czy mamy nie były zawsze większe od swoich kociaków?\nSłowa ojca rozwiały resztki niepewności głębiące się w umyślę Ropuchy, pozwalając kocurzycy rozluźnić się i nacieszyć spotkaniem. Zamruczała nisko, kiedy siwy policzek otarł się o jej czoło, po czym zarechotała niczym niesforny dzieciak (którym kiedyś była), kiedy Fiołek polizał ją po głowię. Następnie idąc w ślad rodziciela, zerknęła na Traszkę przez ramię, mierząc go wzrokiem, kiedy ten zaczął upewniać towarzystwo o swojej autentyczności jako "najfajniejszy wiszak". Na łaciatej mordce pojawił się zaczepny uśmiech, jednak w jej głosie nie kryło się ani trochę ironii, kiedy przemówiła:- Z krwi i kości.\nLawendowa Gwiazda pojawiła się szybciej niż przewidywała, jednak Ropucha nie zamierzał narzekać na taki obrót wydarzeń. Po milej rodzinnej sielance jaką sobie tutaj urządzili, przyszedł czas na załatwienie spraw, które kotka chciała jak najszybciej przypieczętować. Cokolwiek by się miało stać i jakikolwiek byłaby decyzja błękitnej, córka Maliny nie chciała ani sekundy dłużej siedzieć w tym niepewnym stanie gdybania.\n- Aszka - zwróciła uwagę synowi, kiedy ten po raz kolejny rzucił jakimś głupstwem. - Nie kaszda kobyłka to moja mama - wytłumaczyła zwięźle, po czym zlustrowała dziecię Mknącego Ptaka. To było nieco... Dziwne, wiedzieć ją jako głowę Klanu Wichru, szczególnie po tylu księżycach panowania Maliny. Jednak Ropucha nie zamierzała patrzyć się na przywódczynię z góry, zdecydowanie ufając wyborowi Kijanki, kiedy ten za życia mianował ją na swoją zastępczynię. Na łaciatym pysku zawitał delikatny uśmiech.\n- Lafendowa Gwiazdo, Zaćmion pewnie opowiedziała ci z czym psychodzę, huh? - Zagaiła rozmowę, również witając ją.\nWysłany: 2020-12-09, 10:08\nTraszka zauroczył Lawendę swoim entuzjazmem. Od razu zrobiło jej się ciepło na sercu. Niebieska kotka zachichotała cicho, gdy usłyszała pytanie oraz stwierdzenie, że jest nie wielkiej postury, choć szybko te uczucia zostały zastąpione smutkiem. Na szczęście z pomocą przyszła Ropucha, która krótko wyjaśniła sytuację. Lawenda postanowiła, że nie będzie się wtrącać i opowiadać o śmierci Malinowego Nosa, lepiej, żeby Fiołkowy Świt wszystko swojej rodzinie wytłumaczył.\n- Tak- odpowiedziała uśmiechając się. To było logiczne, gdyby Ropucha nie chciała wracać do Klanu to Lawendowa Gwiazda nie byłaby wołana. Córka Mknącego Ptaka wzięła głęboki oddech i spojrzała na Ropuszą Łapę, Traszkę, a potem na Fiołkowy Świt. Na ostatnim zatrzymała dłużej wzrok. Nie mogła odmówić przyjęcia do Klanu jego córki wraz z wnukiem. Nie jemu. Tyle przeszedł, poświęcił całe swoje życie wiernie służąc Klanowi, więc nie ma prawa odmówić mu spokojnej starości w gronie rodziny. Biła się jeszcze chwilę z myślami czy powinna przeprowadzić bardziej szczegółowy wywiad, żeby nie było, że przyjmuje wszystkich jak leci bez najmniejszego zastanowienia, ale obecność Fiołka sprawiała, że nie miała serca niczego dociekać i stawiać warunków. W końcu niebieska kotka spojrzała na córkę Malinowego Nosa z szerokim uśmiechem na pyszczku.\n- Ropusza Łapo, Ważko, witamy w Klanie! - oznajmiła pogodnie. Oczywiście, pomyliła imię Traszki niechcący, gdyż tak je wywnioskowała na podstawie wypowiedzi Ropuchy.\n- Chciałabyś od razu kontynuować trening?- zapytała czarno- białą kotkę, żeby wiedzieć czy myśleć nad przydzieleniem mistrza czy poczekać na ceremonie Traszki.\nOstatnio zmieniony przez Lawendowa Gwiazda 2020-12-09, 10:11, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2020-12-10, 11:00\nTraszka do tej pory nie wiedział nawet, że Ropucha jakąś matkę ma, więc prawdopodobieństwo, że pierwsza którą spotka na swojej drodze właśnie nią była było bardzo wysokie… czy nie? W sumie to i tak obojętne, bo wcale by się nie zdziwił, gdyby ta go tylko wkręcała. Bo kto to widział, żeby mama miała mamę? Co najmniej dziwny pomysł. Więc koniec końców uwaga kocurzycy pozostała zignorowaną i nie zmyła wesołego uśmieszku z rudego pyszczka dzieciaka. Ba! Wręcz go powiększyła.\n- A no spoko, to ona tez będzie moją kumpelom – i szafa gra! Aż zamachał ogonkiem zadowolony, kiedy podliczył w okrągłej główce iluż to nowych znajomości udało mu się zawrzeć w ten jeden wieczór.\n- He? – Wyrwało się z cieszącego niczym głupi do sera pyszczka, gdy niebieska kotka zaczęła rozmawiać z łapą jego matki i z jakąś… ważką. Okręcił się wokół własnej osi, próbując znaleźć kogokolwiek innego, do kogo mogła by mówić.\nMoże był tam gdzie oni stali? Nie zastanawiając się ani sekundy spiął wszystkie mięśnie i przeskoczył na drugą stronę strumyka. Cóż to był za lot! Udało mu się ominąć zimną wodę, ale niestety telemarkiem się to nie skończyło, a zdrowym uderzeniem głową o brzeg.\n- Haha – skwitował swoje poczynania, po czym podniósł się i obszedł koty dookoła, rozglądając się na boki. No nikogo więcej nie było! - Te tate, ona do ciebie mówiła? – Zagadnął, bo najwyraźniej i tak miał sporo imion. Tata, dziadek, to i ważka może go nazywali…\nWysłany: 2020-12-11, 16:54\nCzarna kita nerwowo drgnęła, zaś grube wibrysy zatańczyły w powietrzu, kiedy błękitna Przywódczyni zamilkła lustrując zebrane trio przy Czarnym Ogonie. Złote ślepia poszły w ślad szmaragdowych odpowiedniczek, zerkając to na swoją pociechę i ojca, by po chwili znowu spotkać wzrok Lawendowej Gwiazdy, czekając na jej werdykt lub pytania. Uśmiech który rozpromieniający jej pyszczek wróżył optymizmem, co okazało się szybko potwierdzić, kiedy dziecię Mknącego Ptaka przemówiło. Ropucha wypuściła powietrze, które sama nie wiedziała, że wstrzymuję od kilku uderzeń serca po czym pozwoliła by błogi uśmiech zagościł na jej mordce. Sprawa zakończona, dostali jasną odpowiedź, a co za tym idzie, kocurzyca nie musiała się nią dłużej zajmować, dając miejsce na nowe bardziej aktualne i adekwatne myśli w jej główce.\n- Dobsze jest wrócić, do domu - odpowiedziała głośno i pewnie, zdając sobie sprawę, że czekała na ten moment od dobrych kilku księżyców. Wyszczerzyła ząbki do ojca, po czym otarła policzek o jego szyję, szczęśliwa z przebiegu owej sytuacji.\n- Oj - mruknęła, kiedy Traszka po raz kolejny z gracją kamulca postanowił ucałować ziemię po której chodzą i dołączyć do nich. Hej! Został przyjęty, więc miał prawo wejść na tereny swojego Klanu. Przyglądała się jak ten ich otacza i znowu wychodzi z błędnymi wioskami; jednak to za chwilę. - Nie ma na czo czekać, z Mientką moge się spotkać jusz jutro - zapewniła pogodnie, nieświadoma śmierci wojowniczki. - Tylko musze mu wszystko jeszcze wytłumaczyć- spojrzała na młodego kocurka, który od razu chciał się zakumulować z Przywódczynią Klanu Wichru. W sumie? Czemu nie? Ropucha postanowiła pozostawić ten aspekt Lawendzie. - I jeszcze jedno. Aszka nijak ma się do Waszki. To Traszka - poprawiła owy szczegół.\n//trololo, dziwny ten post wyszedł\nCórka Mknącego Ptaka zachichotała, gdy usłyszała słowa Traszki. W sumie nie widziała żadnych przeciwwskazań, aby się zakumplowali.\n- Nie ma problemu! Chętnie Cię poznam i zaprzyjaźnię się z Tobą!- odparła entuzjazmem. Następnie obserwowała reakcję na jej werdykt związany z przyjęciem do Klanu. Widać było, że Ropucha jest szczęśliwa z powrotu, natomiast Traszka wyglądał na zagubionego. Zaczął chodzić przeskakiwać strumień, aż w końcu zakończyło się to porażką.\n- Wszystko w porządku?- zwróciła się przejęta do Traszki. Nic nie wskazywało na to, że coś się stało, ale wolała się upewnić. Następnie Lawendowa Gwiazda skupiła się na Ropuszej Łapie i jej powrotem do treningu. Tu powstał mały problem, gdyż Miętowy Pąk od dawna nie żyje, więc istnieje konieczność przydzielenia nowego mistrza. Nie chciała tak teraz na gorąco kogoś wyznaczać, lepiej załatwić to wszystko oficjalnie.\n- Niestety, Miętowy Pąk nie żyje. Przydzielę ci mistrza na najbliższej ceremonii, a w tym czasie na spokojnie oswoisz Ważkę z sytuacją- powiedziała ze spokojem. Następnie zrobiło jej się gorąco z powodu pomyłki. Szybko więc postanowiła naprawić swój karygodny błąd.\n- Oj, przepraszam. Traszko, witaj w Klanie!- oznajmiła skruszonym tonem głosem. Następnie wzięła głęboki oddech.\n- Wracamy do Obozu?- zapytała. Jej rola już się zakończyła. Chciała się jeszcze upewnić czy jest coś więcej do omówienia oraz czy wszyscy wracają razem czy ma zostawić całą trójkę, aby sobie co trzeba wyjaśnili.\nOstatnio zmieniony przez Lawendowa Gwiazda 2020-12-14, 11:40, w całości zmieniany 1 raz\nW dziecięcych ślepiach zabłysnęły iskierki radości, kiedy jego kumpela, potwierdziła, że chce się z nim zaprzyjaźnić. Z NIM! Nie powiedziała „z wami”, ani też „z twoją matką tak, ale nie z tobą”, tylko i wyłącznie z nim! Chudy ogonek zakołysał się na powietrzu z podekscytowania. Do tej pory wszyscy ich kumple (a większość z nich widział raz w życiu i nigdy więcej) raczej bardziej woleli Ropuchę. Nawet dzieciaki Cegły, biegały za nią jak głupie szczeniaki. Traszka, jak na typowego jedynaka przystało, nie lubił się dzielić… mógł to robić, ale nie lubił. Teraz mógłby mieć koleżankę na wyłączność!\nI dajmy mu w to wierzyć, do puki nie okaże się, że jego psiapsia ma cały klan takich małych i większych przyjaciół.\n- Ano pewno. Ja go tak po prostu uderzyłem, żeby se nie myślał, ze… ze se może za dużo poswalac, szy coś – wyjaśnił wskazując łapką na brzeg, który gdyby miał w planach zaatakować cały Klan Wichru, to teraz dzięki Aszce i jego dziecięcej niezdarności już tego nie zrobi. Istny bohater i wybawca.\nDwie kotki pochłonęły się na nowo w dyskusji, a ten jakoś tak, czekając na to kto okaże się być ową Ważką, poczuł jak zmęczenie, o którym przez podniecenie związane z sytuacją zupełnie zapomniał, na nowo go ogarnia. Przetarł łapką ślepka i ziewnął, tracąc siły na śledzenie wątku dyskusji.\n- Hee? – Słysząc swoje imię zmarszczył brwi, spoglądając na matkę zdziwiony. – Opucha, szemu ty ją okłamujesz? Ja przecież Aszka jestem… - ukoronowaniem i apogeum całej sytuacji miało okazać się, że nie nazywa się nawet tak, jak zawsze myślał.


AIDAprima - Aida Rejsy - Aida Rejsy\nAIDAprima jest statkiem zbudowanym przez Mitsubishi Heavy Industries (MHI) w Japonii dla niemieckiego armatora AIDA Cruises. W pierwszy rejs wypłynął wiosną 2016 roku. Najbardziej niezwykłą cechą statku jest przezroczysta membrana UV nad AIDA Beach Club. Membrana w kształcie kopuły jest prawie niewidoczna dla pasażerów, co pozwala w pełni zrelaksować się na pokładzie na plaży pod palmami. Beach Club podzielony jest na cztery sektory atrakcji, tzw. “Cztery żywioły (woda, powietrze, ogień i ziemia). Na statku oprócz standardowego klubu dla dzieci i młodzieży na statku jest też pierwszy dedykowany żłobek - AIDA Mini Club - dla dzieci od sześciu miesięcy. AIDAprima różni się od pozostałych statków AIDA większą ilością miejsca na pokładzie i bardziej indywidualnym podejściem do pasażera.\nDLACZEGO WARTO POPŁYNĄĆ W REJS STATKIEM AIDAprima?\nstrefa sportowa z trzema zjeżdżalniami, ścianką wspinaczkową i ścianą LED\nGALERIA ZDJĘĆ STATKU AIDAprima\nAIDAprima widok statku\nAIDAprima restauracja Bella Donna\nAIDAprima restauracja Casa Nova\nAIDAprima restauracja East\nAIDAprima restauracja Rossini\nAIDAprima restauracja French Kiss\nAIDAprima Buffalo Steak House\nAIDAprima restauracja Fuego\nAIDAprima restauracja Markt\nAIDAprima bar Sushi\nAIDAprima bar Tapas\nAIDAprima lodziarnia Magnum\nAIDAprima kawiarnia Cafe Mare\nAIDAprima bar Lanai\nAIDAprima bar Spray\nAIDAprima bar Sunset\nAIDAprima fitness center\nAIDAprima pokad Lanai\nAIDAprima strefa basenowa\nAIDAprima park linowy\nAIDAprima spływ pontonowy\nAIDAprima lounge dla nastolatków\nAIDAprima mini klub dla dzieci\nAIDAprima klub dla dzieci\nAIDAprima studio kuchenne\nAIDAprima lounge w teatrze


krotko o filmie: Sala samobójców (2011), Yogi Bear (2010).\nAutor: krotko o filmie o 19:29\nAż tak z tą 'Salą Samobójców'? U mnie takiej reakcji ten film nie wywołał, aczkolwiek cieszę się, że jest nareszcie polski twórca, który idzie w stronę naprawdę dobrego komercyjnego kina. Komasa ma świetnie opanowany warsztat i choć popełnia dużo błędów jeśli chodzi o scenariusz, to mimo wszystko warto na niego dmuchać i chuchać, bo dzięki niemu i jego podobnym może wyjdziemy z kinematograficznego dołka w końcu. z lekkim minusem ode mnie 7/10:)\nco do Miśka Yogi, to nawet mnie zaskoczyłeś, bo myślałem, że to tragedia totalna jest. 4,5 to nawet , nawet :D\n11 kwietnia 2011 20:09\nTak jak napisałem, miejsce misia jest w niedzielnym porannym paśmie w tv, film oglądałem z dobrym nastawieniem :)\nCo do sali to ruszył mną konkretnie, może tez dlatego, że mało oglądam kina tego typu, co oczywiście nie umniejsza świetnej roboty reżyserowi.\n11 kwietnia 2011 20:18\nOdnośnie "Sali samobójców" - bardzo ruszył mnie ten film. Przeżyłem go niebywale mocno. Z pewnością znajdzie się w moim zestawieniu na 10 najlepszych filmów tego roku. Aż trudno uwierzyć, ze to polska produkcja. Jedyne co mi w niej uwierało, to animacje. Nie to, że takie proste, ale to, że tak mało emocji przekazywały (w porównaniu do realnych wydarzeń).\n12 kwietnia 2011 00:48\nmnie ta prostota odpowiadała. Faktycznie twórcy bardziej skupili się na tworzeniu wirtualnego świata, aniżeli na strone emocjonalnej.\n12 kwietnia 2011 17:25\nAle przecież o to chodziło, że tym animowanym światem prawdziwe ludzkie emocje nie rządzą. Gdy matka oznajmia wszystkim, co się stało z jej synkiem, avatary po kolei znikają, bo gra idzie za daleko i do wszystkich dociera co się stało naprawdę. Mnie to ruszyło akurat.\n12 kwietnia 2011 21:47\nnie chciałem o tym wspominać wcześniej, żeby nie wyszło, że poruszył mnie tak prosty zabieg reżysera. Końcówka może mało wyszukana ale miażdży.\n"Sala samobójców" jeszcze przede mną, ale wybiorę się na pewno! Zapowiada się bardzo interesująco. nie samymi komediami romantycznymi w końcu człowiek żyje :)\nMnie również, fantastyczna scena. Ale wcześniejsze w świecie gry wydawały mi się zbyt nudne, niezbyt ciekawe i gdy tylko bohater logował się do gry, chciałem by wrócił do świata realnego.\n13 kwietnia 2011 19:23


Tak dla pokoi koedukacyjnych na Kulce! - Petycjeonline.com\nTak dla pokoi koedukacyjnych na Kulce!\nOd wielu lat jeździmy na Kulkę i przeżywamy tam najlepsze chwile naszego życia.\nJednak jest coś na co większość z nas narzeka - brak pokoi koedukacyjnych.\nCo prawda spędzamy czas w grupach ale to tylko 70% całego obozu. Resztę czasu spędzamy w naszych pokojach. I tu pojawia się problem. Większość z nas ma przyjaciół zarówno płci swojej jak i przeciwnej. Niektórzy też poprostu źle się czują mieszkając w klasycznym modelu pokoi.\nKulka to wspaniałe miejsce zrzeszające ludzi w każdym wieku, każdego wyznania, koloru skóry orientacji czy pochodzenia.\nZmieńmy ją na lepsze! Dodajmy pokoje koedukacyjne!*\n*oczywiście za zgodą rodzica\nAlicja Skontaktuj się z autorem petycji\nDodaj petycję "Tak dla pokoi koedukacyjnych na Kulce!" do tej listy


Akademia Koldovstoretz Czw Mar 31 2016, 22:32\nPodstawowe wiadomości na temat słynnej Akademii Koldovstoretz, która mieści się u podnóża Kaukazu. To w tym miejscu będziesz mógł przeczytać o jej historii, specyfice i tym, w jaki sposób uczniowie docierają do niej pierwszego września. Tutaj też znajdują się informacje o szkolnych stowarzyszeniach, systemie edukacji czy obowiązującym w Akademii regulaminie.\nInformacje o Koldovstoretz\nSystem edukacji magicznej\nRegulamin Akademii Koldovstoretz\nPomocnicy w Koldovstoretz\nOstatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pon Kwi 11 2016, 18:00, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Akademia Koldovstoretz Czw Mar 31 2016, 22:34\nAkademia Koldovstoretz (ros. Академия Колдовстворец) to koedukacyjna szkoła dla młodych i utalentowanych czarodziejów na terenie Federacji Rosyjskiej. Choć większość uczniów jest narodowości rosyjskiej lub pochodzi z byłych państw ZSRR (np. Ukraina, Białoruś, Litwa czy Łotwa), to w ostatnich latach można zauważyć napływ uczniów z takich krajów jak Polska, Czechy, Słowacja, Bułgaria czy Serbia. Wszystko to za sprawą faktu, że Koldovstoretz niespodziewanie stało się jedną z najsłynniejszych szkół na Wschodzie, powoli ciesząc się coraz większą renomą i uznaniem wśród czarodziejów –w swoje progi przyjmuje także mugolaków (stanowią nieznaczny procent wszystkich uczniów Akademii), umożliwia pobieranie nauki uczniom z mieszaną krwią oraz charłakom, czym wyróżnia się na tle innych magicznych szkół, jednak głównie zyskując przez oficjalny upadek Instytutu Khalante w 1989 roku, wieloletniego pioniera wśród słowiańskich placówek edukacyjnych.\nO Akademii Koldovstoretz krąży wiele historii, które niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. W krajach Europy Zachodniej niewiele o niej wiadomo, uważając jakoby szkoła była już wyłącznie legendarna i nieistniejąca od co najmniej dwóch wieków. Głównie dlatego, że Koldovstoretz na dłuższy czas odsunięto w cień, wystawiając za to na pierwszy plan Instytut Khalante – w końcu to właśnie uczniowie z tej placówki brali udział we wszelkich międzynarodowych przedsięwzięciach, to o niej także mówiło się z dumą za granicą. Aktualnie twierdzi się, że było to zaplanowane i dokładnie przemyślane posunięcie Starszyzny – nie wiadomo jednak, czemu to miało służyć, a przynajmniej nie mówi się o tym w magicznych mediach. Pozostaje za to faktem to, że Akademia Koldovstoretz przez lata prężnie się rozwijała i szkoliła młodych czarodziejów, choć pozostawała nieustannie na drugim planie.\nLokalizacja szkoły nigdy nie była dokładniej znana – najprawdopodobniej znajduje się w okolicach Kaukazu, w trudno dostępnych warunkach naturalnych. Została zbudowana przez Oresta Śmiałego, połockiego mnicha, w 1081 roku w miejscu, w którym po raz pierwszy ujrzał niezwykle rzadko spotykane, magiczne stworzenie, jakim był żar-ptak. To właśnie on był pretekstem do zbudowania szkoły i nauczania w tym miejscu swoich wybrańców. Jak mówi legenda – ten ptak miał być dla Oresta Śmiałego nowym początkiem i znakiem boskim. Budynek przez wiele lat był przebudowywany, głównie ze względu na stale rosnącą ilość chętnych uczniów, stąd też jego aktualny wygląd niczym nie przypomina pierwowzoru. Koldovstoretz składa się z pięciu pięter, w tym dwóch kondygnacji podziemnych, i wolnych terytoriów kaukaskich, gdzie nieprzerwanie rządzi natura. To w ostateczności też ona zdecydowała o sposobie, w jaki uczniowie pierwszego września każdego roku pojawiają się w Koldovstoretz i wraz z ostatnim dniem maja z niej powracają. Nie narażając się na jakiekolwiek trudności związane z niesprzyjającymi warunkami naturalnymi, przechodzą przez olbrzymie, magiczne zwierciadło znajdujące się na zapleczu najstarszego, wydawać by się mogło, wiecznie zamkniętego sklepu z lustrami w Petersburgu. Identyczne lustro mieści się w foyer Akademii Koldovstoretz.\nAktualnym dyrektorem magicznej placówki jest Zinayida Vankhenko, sześćdziesięcioletnia teoretyk magii i filozof z Kijowa, która nieprzerwanie pełni swoją funkcję od ponad dziesięciu lat. Od pewnego czasu krążą jednak plotki, że wkrótce Vankhenko ma zostać odwołana ze stanowiska, co nie cieszy większości młodych czarodziejów. Ponoć ma ją zastąpić sam Stanislav Chesnokov, jeden z zawziętych zwolenników reformacji i obecny Minister Edukacji i Oświaty. Ile w tym prawdy – tego tak naprawdę nie wiadomo, sama dyrektorka szkoły nieustannie dementuje te pogłoski, lecz w obliczu ostatnich napiętych wydarzeń w świecie magicznym nie wolno już lekceważyć niczego.\n10/11 lat (1986)\n11/12 lat (1985)\n12/13 lat (1984)\n13/14 lat (1983)\n14/15 lat (1982)\n15/16 lat (1981)\n16/17 lat (1980)\n17/18 lat (1979)\n18/19 lat (1978)\nOstatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Pon Kwi 11 2016, 09:43, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Akademia Koldovstoretz Czw Mar 31 2016, 22:35\nWiększość dzieci obdarzonych magicznymi zdolnościami, urodzonych na terenie Rosji i krajów byłego ZSRR, już od dnia swoich narodzin zapisana jest do Akademii Koldovstoretz, przybytku cieszącego się niemałą renomą – jest to obecnie najlepsza szkoła znajdująca się w tej okolicy. Uczęszczają do niej również studenci zza granicy, stanowią jednak znaczącą mniejszość uczniów. Dziecko dowiaduje się o tym, że zostało przyszłym adeptem Koldovstoretz we śnie, w ciągu roku, w którym ma skończyć 10 lat. W kilka dni po tym orzeł przynosi list, zawierający najważniejsze informacje o nadchodzącym roku szkolnym, w tym listę podręczników i potrzebnych rzeczy.\nW szkole obowiązuje podział na dwa najważniejsze kręgi – chłopców oraz dziewcząt. Edukacja trwa dziewięć lat, zaś rok szkolny rozpoczyna się wraz z początkiem września, a kończy ostatniego dnia maja. W każdej klasie uczniowie zobowiązani są zdać egzaminy semestralne i końcowe, które ustalają poziom ich wiedzy w skali od 1, czyli oceny najniższej i niedającej promocji na następny rok, do 5, będącego stopniem najwyższym. Ponadto na zakończenie magicznej edukacji, w ostatniej klasie, zobowiązani są zdać Egzamin Ostateczny, który bardzo szczegółowo oceni ich kwalifikacje zawodowe oraz zdobytą w ciągu dziewięciu lat wiedzę. Nauczane przedmioty dzielą się na obowiązkowe i dodatkowe – w piątym roku nauki, każdy uczeń zobligowany jest do wybrania przynajmniej dwóch zajęć dodatkowych.\n● Astronomia – zajmuje się ściśle badaniem ciał niebieskich. Przedmiot uczy o ich budowie, ruchach, pochodzeniu i ewolucji, a także o materii rozproszonej w przestrzeni kosmicznej, które zachodzą poza Ziemią, jak również tych oddziałujących w jej atmosferze, wnętrzu czy też na powierzchni.\n● Botanika magiczna – obejmuje całokształt wiedzy o świecie magicznej flory i związanych z nią zjawiskami. Uczy sposobów pielęgnacji roślin, ich magicznych właściwości oraz do czego można wykorzystać je w praktyce. Zajęcia często odbywają się w szklarniach lub na świeżym powietrzu w pobliżu szkoły.\n● Biała magia słowiańska – przedmiot obejmujący głównie defensywne rodzaje magii. Uczy przede wszystkim skutecznej obrony i przeciwzaklęć, ale zawiera w sobie również czary powiązane z potężnymi siłami natury. To nie tylko praktyka, wykorzystuje się tutaj także wiadomości z przedmiotu o teorii magii.\n● Historia powszechna – zajęcia pozwalające poznać nie tylko przeszłość czarodziejów i początki cywilizacyjne na terenach Federacji Rosyjskiej, ale także dzieje toczące się poza jej granicami. Przedmiot oferuje też możliwość częściowego wgłębienia się w teoretyczną część magicznego prawa.\n● Język współczesny – do czwartej klasy przedmiot obowiązkowo naucza rosyjskiego, mając na uwadze nie tylko osoby z obcych krajów, ale także rdzennych Rosjan. Przy dalszej kontynuacji tych zajęć istnieje także możliwość poznania innych języków słowiańskich (np. białoruski, ukraiński czy polski).\n● Latanie na miotle – zajęcia głównie praktyczne, uczące latania na miotłach. Prowadzone w celu utrzymania doskonałej kondycji młodych czarodziejów. Obowiązkowe od klasy pierwszej do czwartej, później uczniowie mają możliwość szlifowania swoich umiejętności. To na nich można otrzymać zaliczenie z latania, konieczne do przystąpienia do jednej z drużyn Quidditcha.\n● Magia rytualna – to niezwykle trudne i jednocześnie niebezpieczne lekcje, które czerpią z dokonań przodków. Uczą o działaniu rytuałów i formułach z tym związanych, zgłębiają techniki magii zapomnianej, pozwalają także rozpoznać i unieszkodliwić niektóre klątwy znanych magicznej cywilizacji.\n● Okultyzm – to przedmiot, który łączy w sobie najbardziej niezbadane i niezwykle tajemnicze sfery dziedziny magii; od wróżbiarstwa, numerologię, poprzez symbolikę starożytnych run i znaków. Uprawia inne postrzeganie rzeczywistości, rozwój duchowy, porusza tematy duchowe lub odrzucane przez naukę.\n● Teoria magii – podczas zajęć uczniowie poznają teoretyczne aspekty magii, co pozwala im na znacznie lepsze zrozumienie i kontrolowanie siły, jaka rządzi magicznym światem. Teoria magii to nie tylko wstęp do tworzenia nowych zaklęć i uroków, ale także do konstruowania magicznych przedmiotów.\n● Transfiguracja – to przedmiot o niezwykle skomplikowanych i złożonych podstawach magii. Ograniczona jest jedynie prawami transfiguracji, które pozwalają zmieniać rzeczy, a także żywe organizmy w dowolne kreacje. Nie bez powodu dla uczniów to jedne z najtrudniejszych zajęć w Akademii Koldovstoretz.\n● Warzelnictwo eliksirów – te zajęcia to nic innego jak warzenie różnorodnych, mniej lub bardziej skomplikowanych eliksirów. Oprócz wymaganych składników czy nierzadko wiedzy związanej z botaniką i zoologią magiczną, niezbędna jest także dokładność, cierpliwość oraz staranność.\n● Zaklęcia praktyczne – przedmiot oparty na fundamentach magii klasycznej odznaczającej się dość wyraźną prostotą formy i łatwością użytkowania. Trzeba jednak przyznać, że nauka zaklęć potrafi przysporzyć uczniom problemów, szczególnie na początku przygody szkolnej z tym przedmiotem.\n● Zoologia magiczna – zajęcia oferują możliwość poznania tajników trybu życia różnych zwierząt i wiedzą, jak zapewnić im odpowiednią opiekę. Podczas nauki poznają szereg zaklęć i mikstur leczniczych, jak również anatomię i fizjologię najbardziej rozpowszechnionych magicznych stworzeń w Rosji.\n● Balet – w drugiej połowie XIX wieku nowym centrum sztuki baletowej stała się Rosja, co po niedługim czasie zaowocowało wprowadzeniem tego tańca do oferty edukacyjnej Koldovstoretz. Zajęcia z baletu są przeznaczone głównie dla dziewcząt, jednak niektórzy chłopcy również decydują się na uczestnictwo.\n● Fechtunek magiczny – do zarania dziejów ludzie żyjący we wszystkich kręgach kulturowych wykorzystywali broń białą w najrozmaitszych jej postaciach, dlatego też Koldovstoretz zdecydowało się nauczać fechtunku magicznego. Choć to zajęcia dla chłopców, to niektóre dziewczęta też na nie uczęszczają.\n● Geografia świata – nauka nie tylko o mapach i granicach państw, ale o ich sytuacji gospodarczej, politycznej czy magicznej. Przedmiot ten często wiąże się z wycieczkami, poznaje się na nim także niektóre prawa obowiązujące w innych krajach, zwłaszcza jeżeli mają one wpływ na stosunki dyplomatyczne z Rosją.\n● Język staro-cerkiewno-słowiański – stał się podstawą takich języków jak bułgarski, rosyjski czy serbsko-chorwacki, stąd też jest niezwykle ważnym przedmiotem. Uczniowie na zajęciach poznają nie tylko jego specyfikę i gramatykę, ale także zajmują się odczytywaniem starych ksiąg i dzieł.\n● Kultura Rosji i narodów sąsiednich (KRiNS) – zajęcia z kultury i polityki współczesnej Rosji, filozofii, kina, teatru, sztuki, a także mediów świata czarodziejów. Stwarzają możliwość poznania historii nie tylko własnego kraju, ale także sąsiednich państw – ich współczesnych problemów społecznych i politycznych.\n● Łacina i zaklęcia łacińskie – dla uczniów, którym nie wystarczają standardowe zaklęcia używane w Rosji, prowadzony jest dodatkowy przedmiot uczący zaklęć popularnych w Europie, czyli takich na bazie łaciny. Czarodziej poznaje na początku język, a dopiero w drugiej kolejności powiązane z nim czary.\n● Magia nowatorska – przedmiot stanowiący rozszerzenie teorii magii, obejmujący naukę tworzenia magicznych artefaktów oraz nowych zaklęć. Niezwykle trudny i wymagający dużej ilości nauki, jednak pozwalający na opanowanie dwóch wspomnianych czynności na niezwykle wysokim poziomie.\nOstatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie Kwi 10 2016, 18:09, w całości zmieniany 1 raz\nRegulamin Akademii Koldovsotretz\n1. Każdy uczeń zobowiązany jest do punktualnego stawiania się na zajęciach, odrabiania prac domowych i brania w nich czynnego udziału.\n2. Teleportacja na terenie Akademii Koldovstoretz, jak i w promieniu pięciuset metrów od niej, nie jest możliwa.\n3. Przebywanie poza dormitoriami możliwe jest od godziny 6:00 do 22:00.\n4. Chłopcom zabrania się przebywania w dormitoriach dziewcząt, a dziewczętom w dormitoriach chłopców.\n5. Ze względów bezpieczeństwa kąpiele w rusałczym jeziorze są surowo zabronione.\n6. Wskazane jest bezwzględne podporządkowanie się uwagom ze strony profesorów, pracowników szkolnych Akademii oraz członków Komitetu Dyscyplinarnego.\n7. Uczniowie mają obowiązek dbania o:\na) Swój schludny wygląd zgodnie z zasadami panującymi w szkole: w czasie zajęć nosić mundurek szkolny składający się z białej koszuli, granatowych spodni zarówno dla chłopców, jak i dziewcząt, przy czym dziewczęta nosić mogą granatową spódnicę, złotego pasa oraz czarnych, skórzanych trzewików; w czasie trwania ważnych, szkolnych uroczystości, zakładania czerwonych szat wyjściowych z godłem Akademii;\nb) Młodszych i słabszych, nie wykorzystując swojej przewagi fizycznej, wieku lub funkcji do naruszania praw drugiego człowieka;\nc) Mienie szkolne znajdujące się na terytorium podległym Akademii, porządek i estetykę w salach lekcyjnych oraz na korytarzach, rzeczy własne i cudze;\nd) Dobre imię szkoły poprzez tworzenie jej dobrego wizerunku, respektowania jej tradycji oraz zachowywanie zasad kultury osobistej, współżycia i słowa.\n8. Należy bezwzględnie przestrzegać obowiązujących w Akademii przepisów bezpieczeństwa zgodnie z wytycznymi i regulaminami.\n9. Nagrodą za dobre wyniki w nauce oraz odpowiednie zachowanie są codwutygodniowe wycieczki do Petersburga odbywające się w weekendy i pod opieką wyznaczonych opiekunów.\n10. Opuszczanie terenów Akademii Koldovstoretz przez uczniów w czasie trwania nauki możliwe jest jedynie pod opieką rodziców lub prawnych opiekunów.\n11. Uczniowie, którzy ukończyli osiemnasty rok życia, a w pilnych sprawach potrzebują opuścić szkołę, mogą ubiegać się o czasową przepustkę u swoich opiekunów.*\n12. Z początkiem rozpoczęcia siódmego roku nauki, uczniowie zobowiązani są do dołączenia do jednego ze szkolnych kółek lub klubów zainteresowań i tym samym wybrania opiekuna mającego za zadanie rozwinąć ich wiedzę i przygotować ich do zdawania egzaminów mających umożliwić rozpoczęcie stażu bądź pracy w obranym zawodzie.\n13. Uczniowie mogą dołączyć do jednej ze szkolnych drużyn quidditcha dopiero po pozytywnym zaliczeniu dwóch pierwszych lat nauki latania na miotle.\n14. Istnieje możliwość posiadania własnego, niegroźnego zwierzęcia domowego na terenie szkoły.\n15. Podczas roku szkolnego uczniom surowo zabrania się palenia papierosów oraz spożywania i posiadania wszelkiego rodzaju mugolskich i magicznych używek szkodzących zdrowiu własnemu i innych.\n16. Uczniom zakazuje się wdawania w bójki oraz pojedynki, używania wulgarnego słownictwa i obrażania pracowników Akademii i siebie wzajemnie.\n17. Za złamanie któregokolwiek z powyższych punktów regulaminu szkolnego grozi natychmiastowe zawieszenie w prawach ucznia bądź wydalenie ze szkoły.\n*przepustkę zdobyć można jedynie fabularnie\nRe: Akademia Koldovstoretz Czw Mar 31 2016, 22:36\nJak twierdzi opiekunka Alruany, okultyzm nauczany na zajęciach jest bardzo okrojony z materiału, a przekazywana uczniom wiedza to zaledwie zalążek i podstawy tego, co skrywają w sobie starożytne runy, wróżbiarstwo czy numerologia. Podczas spotkań klubu, członkowie poznają niezgłębiane na lekcjach tajniki magii, ćwiczą eksperymentalne, niepraktykowane czy wręcz zakazane metody wróżenia i zaglądania w przyszłość oraz przeszłość. To garstka prawdziwych pasjonatów, przez resztę braci uczniowskiej często uważana za pomyleńców, od których wypadałoby trzymać się z daleka, by nie zostać potraktowanym jakąś wyjątkowo paskudną klątwą wygrzebaną z wiekowych ksiąg.\n● Berta Sikvdili\n● Margarita Dolohova\n● Milan Vasilchenko\n● Tündér Szentgyörgyi\n● Yuri Aristov\nPasjonaci zwierząt każdego rodzaju: tych nieposiadających żadnego magicznego pierwiastka, typowo czarodziejskich czy w pełni nadprzyrodzonych, nad którymi nieraz trudno zapanować wykwalifikowanym hodowcom czy nawet ich stwórcom, odnajdą w tym klubie miejsce dla siebie i swojego umiłowania wszystkich stworzeń. Mając możliwość poznania niemalże wszystkich zwierząt występujących w czarodziejskim i mugolskim świecie dzięki częstym wycieczkom do największych rezerwatów, hodowli i ogrodów zoologicznych na świecie, uczniowie będą doskonale przygotowani do prowadzenia własnych ośrodków zajmujących się takimi istotami. Najstarsi członkowie klubu Bobaków często odpowiedzialni są za odpowiednią opiekę nad stworzeniami przebywającymi na pobliskich terenach Akademii Koldovstoretz.\nOpiekun: Skaidra Vikentijs\n● Luca Drăculeșcu\n● Timon Baryshnikov\n● Zhu Zhu Vankeev\nOsobliwa i budząca strach nazwa klubu pojedynków w zamyśle miała przyciągać li jedynie tych, którym nieobce są magiczne potyczki wyciskające z walczących ostatnie tchnienia siły, jednocześnie tworząc z prowadzonych pojedynków prawdziwą sztukę. I, jak faktycznie w początkach klubu idea ta była spełniana, tak obecnie nie kładzie się dużego nacisku na kunszt i efekciarstwo, lecz precyzję oraz skuteczność rzucanych czarów, szkoląc członków zgrupowania na twardoskórych, niewahających się dobyć różdżki wojowników. Osoby uczęszczające do klubu pojedynków w przyszłości najlepiej sprawdzają się jako członkowie magicznej milicji lub najemnicy, zdarza się jednak, że wybierają karierę zawodowych pojedynkowiczów w świecie magicznym.\n● Dionisie Eminescu\n● Gintarė Paulauskaitė\n● Kasjan Karamazov\n● Livia Bregović\n● Łaǔryš Tarsiuk\n● Yuliya Onegina\n● Zorana Karamazova\nGrupa najlepiej uczących się studentów Akademii, corocznie wybierana spośród uczniów klas siódmych, ósmych oraz dziewiątych zazwyczaj na okres jednego roku, co ma dać szansę każdemu na wybicie się, poprawienie swoich szkolnych osiągnięć i tym samym dołączenie do zespołu nadzorującego porządek. Komitet składa się więc z szóstki młodych czarodziejów (nie ma reguły, że zawsze musi być to chłopiec i dziewczynka) i ma za zadanie dbać o porządek oraz bezwarunkowe przestrzeganie regulaminu Koldovstoretz przez resztę braci uczniowskiej, a wszelkie jego naruszenia mogą karać, odejmując swoim kolegom od pięciu do piętnastu punktów.\n● Adam Wroński – IX klasa\n● Natalya Onegina – IX klasa\n● Uliana Gárdonyi – IX klasa\n● Alisa Karamazova – IX klasa\nNazwa tego klubu doskonale oddaje jego charakter – skupiając się głównie na literaturze, historii i lingwistyce, uczniowie pod okiem wyjątkowo charyzmatycznego i pełnego pasji opiekuna starają się odszukać w czytanych i wnikliwie rozważanych tekstach starożytnych myślicieli, niedocenianych magicznych wynalazców lub szalonych wróżbitów-filozofów odniesienia do wydarzeń obecnych i odnaleźć w nich wskazówki mogące pomóc w rozwiązaniu w sposób humanistyczny problemów, jakie zaczynają od niedawna dotykać magiczne społeczeństwo. Zdobywana przez nich wiedza i umiejętności są wysoce cenione przez wszystkich czarodziejów zajmujących się współpracą z zagranicznymi państwami czy ogólnie działających w polityce.\n● Alisa Karamazova\n● Iskra Lazareva\n● Natalya Onegina\nWbrew pozorom Panacea jest jednym z najbardziej wymagających szkolnych kółek, o dość surowych zasadach. Jeśli postanowiło się zostać jej członkiem, nie ma możliwości opuszczenia choćby jednego spotkania, o ile chce się w niej pozostać. Stosunkowo szybkie tempo pracy, jak również rygorystyczny system oceniania mają zdyscyplinować uczniów i sprawdzić, czy na pewno gotowi są podążać wybraną przez siebie ścieżką kariery. To nie tylko uczenie się na pamięć wszystkich nazw magicznych i niemagicznych roślin, ich właściwości, zastosowania, różnych wariacji składników potrzebnych do tworzenia eliksirów leczniczych, chroniących, transmutacyjnych czy trujących w zaciszu i wygodnych warunkach szkolnej sali. Każdy samodzielnie, metodą prób i błędów, lecz pod okiem opiekuna, wykonać musi każdy etap przygotowania, niekiedy o nieludzkich porach zbierając zioła i pilnując szykowanego wywaru.\n● Adam Wroński\n● Andriej Walewski\n● Krystyna Kania\n● Uliana Gárdonyi\nPrawdziwi miłośnicy alchemii, która ściśle związana jest z wszelkimi, magicznymi fajerwerkami. Znani są nie tylko w całej Akademii, ale i na terenach Unii Słowiańskiej. Piromanii, jak ich żartobliwie nazywa brać uczniowska, to wybitni uczniowie, którzy od wieku urozmaicają szkolne uroczystości przepięknymi, bardzo złożonymi pokazami czarodziejskich ogni, dzięki którym potrafią przekazać długie opowieści czy legendy z magicznej historii. Cieszą się wielką sławą, co roku otrzymując pokaźną sumę z funduszów szkoły, dzięki której mogą wystawiać coraz to lepsze, zapierające dech w piersiach przedstawienia. Od niedawna rozszerzyli swą działalność, przejmując od Czarcich Włóczni zwyczaj wystawiania bardzo widowiskowych, pokazowych pojedynków, gdzie ciskają w siebie ognistymi kulami czy mieniącymi się, magicznymi bestiami. Mówi się, że zostanie jednym z Piromantów otwiera drzwi do świetnej kariery, w końcu obecny rynek związany z fajerwerkami zdominowany jest przez byłych członków tego ugrupowania.\n● Bogna Nicicka\n● Vasilija Maksimović\n● Veroshka Vasilchenko\nW Akademii Koldovstoretz od zarania dziejów dużą wagę przykłada się do utrzymania młodych adeptów sztuk magicznych w doskonałej kondycji fizycznej poprzez prowadzenie różnego rodzaju zajęć sportowych. Większość z nich nie jest jednak tak popularna, jak quidditch, który w Rosji zasadami i kształtem drużyn nieco odbiega od klasycznej, powszechnie znanej czarodziejom wersji gry. To nie przeszkadza zawodowym drużynom rosyjskim konkurować z reprezentacjami narodowymi innych państw i nierzadko wygrywać skąpane w pocie i krwi sportowe potyczki.\nTo, co odróżnia rosyjskie drużyny quidditcha od pozostałych to, że składają się nie z siedmiu, lecz z sześciu graczy – jednego szukającego, dwóch pałkarzy oraz trzech rozgrywających, którzy pełnią funkcję ścigających i obrońców. Najistotniejszą i najbardziej widoczną różnicę stanowią jednak miotły – odkąd w tradycji rosyjskich czarodziejów znalazło się miejsce na quidditch, odtąd Rosjanie latają na całych, wyrwanych z korzeniami drzewach, zazwyczaj dochodzących do dwóch i pół metra długości. Po dziś dzień studenci Akademii uczą się latać i rozgrywają mecze na tego typu miotłach. Na takich samych zasadach odbywają się również krajowe rozgrywki quidditcha, lecz już do zmagań międzynarodowych Rosjanie używają niemal standardowych mioteł, które kształtem zwykle przypominają drzewa.\nAkademia Koldovstoretz posiada trzy szkolne drużyny quidditcha. Są to Bełty, Smędy oraz Zmory. By dostać się do którejkolwiek z drużyn, należy uczęszczać do co najmniej trzeciej klasy, posiadać zaliczenie z latania na miotle oraz spełniać indywidualne wymagania narzucone przez wybraną drużynę.\nBełty – Wśród uczniów rozpowszechniło się twierdzenie, że do Bełtów trafia się przede wszystkim za karę, dopiero potem z powodu braku miejsca w innych drużynach, a na pewno nigdy z własnej, nieprzymuszonej woli, zaś szkolna brać często złośliwie nazywa ich członków Błędami. Nie wszystko to jest prawdą – zdarzają się tacy, którzy nie widzą dla siebie kariery nigdzie poza Bełtami, faktem pozostaje jednak, że drużyna ta jest mieszaniną najróżniejszych charakterów, stylów gry czy sposobów dążenia do zdobycia szkolnego pucharu. Ich główną taktyką, poza brakiem jakiejkolwiek taktyki, jest doprowadzenie do zmieszania przeciwnika. Wprowadzają chaos, licząc tym samym, że uda im się uszczknąć choćby odrobinę punktów dla siebie. Bełty posiadają szmaragdowe szaty z dwoma poziomymi, złotymi pasami na przedzie bluzy.\nSzukający: Bogna Nicicka\nPałkarze: Lutogniew Wroński (kapitan), Ambroise Osyen\nRozgrywający: Dionisie Eminescu, Krystyna Kania, Gintarė Paulauskaitė\nSmędy – Drużyna, do której najtrudniej jest się dostać, ponieważ jej członkowie prowadzą skrzętną selekcję nowych graczy. Jednocześnie najłatwiej też ze Smęd wylecieć – zespół posiada niezliczoną ilość reguł, których bezwzględnie należy przestrzegać. To czyni z członków tej drużyny niemalże rodzinę, w której nie ma sekretów, lecz która jednocześnie sekrety ma przed wszystkimi innymi. Na boisku, w trakcie gry są równie ostrożni, jak podczas rekrutacji – zdecydowanie wolą bez nerwów, małymi kroczkami dążyć do celu niż stosować na przeciwnikach agresywne zagrania oraz prowokacyjne taktyki. To cisi mistrzowie strategii, mogący bez większego zmęczenia przez wiele godzin utrzymywać siebie i piłki w powietrzu, co w starciu ze Zmorami niekoniecznie przynosi zamierzone rezultaty. Lewa strona szat Smęd ma kolor czarny, natomiast prawa purpurowy.\nRozgrywający: X, X, X\nZmory – Marzeniem każdego, kto wiąże swoją przyszłość z quidditchem, jest bycie członkiem Zmor. To niekwestionowani, sportowi królowie Koldovstoretz; ilość przegranych przez nich w ciągu ostatnich dziesięciu lat meczy można policzyć na palcach obu dłoni i jeszcze kilka wolnych zostanie. Grają najbardziej agresywnie, można by rzec, że niemal po trupach dążą do zwycięstwa, bowiem bardzo często zdarza się, że po meczach ze Zmorami zawodnicy przeciwnych drużyn muszą dochodzić do zdrowia pod czujnym okiem opieki magomedycznej. Członkowie Zmor to w głównej mierze dobrze zbudowani chłopcy, którym niestraszne są mordercze treningi, dlatego drużyna kolekcjonuje najlepszych zawodników z Koldovstoretz. Ich szaty są czarne z doszytymi na plecach trzema cienkimi, jedwabnymi kawałkami materiału.\nSzukający: Zorana Karamazova\nPałkarze: Veroshka Vasilchenko, X\nRozgrywający: Anton Valeriev (kapitan), X, X\nMelodyjnie, tajemniczo i niebywale dziewczęco? Owszem. Jednak niech nie zmyli was niewinnie brzmiąca nazwa tego klubu, ponieważ Świtezianka w swoich kręgach zrzesza uczniów, których pasją na pewno nie jest plecenie wianków i rozważania na temat magii przedstawianej w mugolskich legendach. To wszyscy ci, w żyłach których płynie zew wszelkiego rodzaju dzikich przygód. Najlepiej pełnych niebezpieczeństw. Typowo survivalowy charakter koła cieszy się sporym zainteresowaniem szczególnie tych uczniów z Akademii Koldovstoretz, którzy swoją przyszłość wiązać chcieliby z czarodziejskimi służbami specjalnymi, poszukiwaniem starożytnych, czarnomagicznych artefaktów czy odkrywaniem wiekowych sanktuariów magicznych.\nPierwsze wzmianki o tym stowarzyszeniu pochodzą już z 1474 roku, opisując je jako zrzeszenie najwybitniejszych uczniów Akademii, najczęściej pochodzących z wybitnych, magicznych rodów i mających wpływ na zarządzanie Koldovstoretz niemal na równi z gronem pedagogicznym. Ponadto członkowie Uroborosa rozwijali swoje umiejętności z każdej dziedziny, w jakiej przodowali, czy była to alchemia, językoznawstwo czy pojedynki, a każdy zobligowany był do nauki tego samego materiału. To czyniło z członków tego klubu osoby wszechstronnie uzdolnione, podziwiane w towarzystwie i pożądane przez przyszłych pracodawców. Ich zajęcia nie miały ściśle określonego schematu: jednego dnia mogli jedynie popijać wykwintne trunki, słuchając najznamienitszych utworów rosyjskich kompozytorów, by kolejnego trafić do oddziału medycznego z rozległymi obrażeniami wewnętrznymi po całonocnym odprawianiu zakazanych rytuałów. W obecnych czasach pogłoski, jakoby Uroboros w ogóle istniał, są skutecznie dementowane przez dyrekcję Koldovstoretz, zaś odnalezienie w bogatych bibliotecznych zbiorach jakichkolwiek informacji na jego temat jest niemożliwe.\nNie ma możliwości zapisania postaci do tego stowarzyszenia poprzez formularz.\nPosiadasz artystyczne zacięcie? Lubisz śpiewać i robisz to naprawdę dobrze? A może od zawsze w niemały zachwyt wprawiały cię wszystkie uliczne i teatralne przedstawienia i po nocach marzyłeś o zastąpieniu swoich idoli ze świata magicznego? Werniks zapewni ci to wszystko i jeszcze więcej. To w tym klubie każdy przyszły artysta ma możliwość szlifowania swoich talentów, odkrywania i uczenia się nowych umiejętności czy też, to opcja dla tych najbardziej niezdecydowanych, spełniania swoich dziecięcych marzeń i fantazji. Werniksy, jak często zwykło mówić się o członkach kółka artystycznego wśród braci uczniowskiej, bywają odpowiedzialne za oprawę i przygotowywanie szkolnych uroczystości, uświetniając je swoimi występami.\n● Beso Sikvdili\n● Ilona Elznerowicz\nOstatnio zmieniony przez Mistrz Gry dnia Nie Lis 20 2016, 09:03, w całości zmieniany 7 razy\nPersonel Akademii Koldovstoretz\nNauczyciel białej magii słowiańskiej – prof. Tamara Aristova\nNauczyciel języka polskiego – prof. Bruno Słowacki\nNauczyciel zaklęć praktycznych – prof. Dragan Bregović\nNauczyciel zoologii magicznej – prof. Skaidra Vikentijs\nUzdrowiciel szkolny – Mikhail Lavrinenko\nPielęgniarka szkolna – Élodie Osyena\nKto lepiej zająłby się doglądaniem szkolnych terenów zielonych Koldovstoretz i zwierząt nań występujących niż sam borowy? Potocznie nazywany przez uczniowską społeczność Borodą, borowy jest opiekuńczym duchem kniei i mateczników, sprawując pieczę nad zamieszkującymi je stworzeniami. Leszy – bo również w ten sposób bywa nazywany – to potężnej budowy mężczyzna, którego wiek bardzo trudno określić: siła fizyczna i wigor, jakimi dysponuje nie współgrają z mocno pobrużdżoną zmarszczkami twarzą, a burza skołtunionych włosów poprzeplatanych gałązkami i liśćmi wcale nie ułatwiają odczytania długości jego życia. Mimo to ma niezwykle ciepłe usposobienie i chętnie pomaga każdemu, zwłaszcza potrzebującemu rady w zakresie zielarstwa. Lecz biada wszystkim tym, którzy w jakikolwiek naruszą prywatność borowego lub wyczerpią jego cierpliwość – wystarczy bowiem jedno spojrzenie leszego, by na nieszczęśnika sprowadzić tymczasową ślepotę. Boroda zamieszkuje sporych rozmiarów, surowo urządzony, kamienny domek w głębi Lasu Chodzących Drzew i jako jedyny posiada całkowitą kontrolę nad wiekowymi dobrochoczymi. Często spotkać go można w towarzystwie sfory ogromnych wilków, przemierzającego leśne ścieżki w poszukiwaniu zabłąkanych uczniów i zwierząt, czy w okolicach szkolnych murów Akademii Koldovstoretz, doglądającego roślinności w podziemnych szklarniach.\nStanowią nieocenioną pomoc w kwestii zachowania czystości i porządku w murach Akademii Koldovstoretz. Zawsze późnym wieczorem sprzątają cały zamek, między innymi skrzętnie odklejając poprzyklejane pod ławki gumy, zrywając z tablicy ogłoszeń stare anonse czy ustawiając równo krzesła w jadalni. Rankiem, gdy uczniowie rozpoczną swoje zajęcia, zaścielają ich łóżka, uprzątają salony i przez resztę dnia za wszelką cenę starają się unikać kontaktów z ludźmi. Są bowiem niezwykle nieśmiałymi istotami wyglądem przypominającymi małe, niespełna trzyletnie, dzieci o ogromnych, błękitnych oczach. Ich nieśmiałość brać się również może stąd, że pozbawione są umiejętności mowy, a z zapisków, które poczyniono na temat bożątek, wynikać może, iż nie są materialnymi stworzeniami, a duszami zmarłych, nieochrzczonych dzieci pokutującymi na ziemi. Po przepracowaniu dziesięciu lat, bożątko znika.\nŻadną tajemnicą nie jest, że niektórzy czarodzieje nie potrafią pogodzić się ze swoją śmiercią, co skutkuje powstaniem ducha. W dawnych czasach wierzono, że dusze zmarłych członków rodziny, silnie związanych z krewnymi czy swym domostwem, przemieniają się w istotę zwaną Domowikiem. Domowy, jak go też potocznie nazywają, wygląda jak mały, czerstwy, obrośnięty gęstym siwym włosem dziadek, który odziany jest zawsze w jakieś stare i wytarte łachmany. Nie na darmo uczniowie przezwali go Zrzędą, bowiem na pozór nie robi nic innego, jak kręcenie się po murach Akademii oraz narzekania, iż za starych, dobrych czasów wszystko było lepsze. Oczywiście, jest to tylko pierwsze wrażenie. Istota ta pełni ważną funkcję w tym szkolnym ekosystemie. Nadzoruje pracę całego personelu, włącznie z nauczycielami, chroni ją również przed wszelkim złem. Nie bez przyczyny nie tylko młodzież obawia się jego gniewu. Niejednokrotnie pokazał, że nawet dyrektorzy powinni się go lękać. Mówi się, że Akademia oraz Domowy to jedność, od niej czerpie wyjątkową siłę, dzięki której potrafi stawić czoła chociażby świetnie wyszkolonym czarodziejom, ważącym się przeciwstawić jego osobie. Ponoć duch, który przybrał postać tego staruszka, to nie kto inny jak założyciel Koldovstoretz, Orest Śmiały. Zwykle snuje się po szkole, szczególnie w nocy, przeganiając dokazujących rozrabiaków, a tych wyjątkowo bezczelnych osobiście karząc i wysyłając do Sali Wstydu.\nNiesłusznie nazywane skrzatami (od skrzatów odróżnia je niemal wszystko poza wzrostem, pomaganiem ludziom i dysponowaniem szczególnym rodzajem magii), krasnoludki są najbardziej rozpowszechnionymi wśród średniozamożnych czarodziejów stworzeniami opiekującymi się domem. Ich znakiem rozpoznawczym jest czerwony ubiór, a tego samego koloru czapka sprawia, że istoty te mogą stać się niewidzialne, jest więc dla każdego krasnoludka bardzo cenna. Należy pamiętać, że magia czapki działa jedynie na pomocne stworki, o czym ongiś zdawali się nie wiedzieć czarodzieje, uparcie twierdząc, że to czapka-niewidka i urządzając długie, męczące dla wszystkich polowania na krasnoludki, by za wszelką cenę zdobyć magiczne nakrycie głowy. Gdy czapka trafiała w niepowołane ręce, krasnoludek gotowy był do największych poświęceń, byleby ją odzyskać. Właśnie ten proceder przyczynił się do spopularyzowania niemal niewolniczej pracy krasnoludków na rzecz ludzi.\nObecnie największe skupisko tych istot znajduje się w Koldovstoretz, gdzie krasnoludki, za niewielką opłatą i wygodnym miejscem do spania, pomagają w kuchni przy codziennym przygotowywaniu posiłków oraz pilnują porządku w jadalni.\nRe: Akademia Koldovstoretz


Nazwa handlowa leku: LANSONE\nPostaci leku: Lansone - kapsułki 30 mg.\nDawkowanie: doustne, wg zaleceń lekarza; zwykle 1 kapsułka 30 mg na dobę, rano przed śniadaniem. Okres leczenia choroby wrzodowej żołądka oraz refluksowego zapalenia przełyku trwa na ogół 4 tygodnie, w razie potrzeby należy kurację przedłużyć do 8 tygodni. Choroba wrzodowa dwunastnicy wymaga dwutygodniowej terapii, którą można przedłużyć o kolejne 2 tygodnie. Chorzy z zespołem Zollinger-Ellisona wymagają indywidualnie ustawianej dawki i czasu leczenia.


Jak walczyć z nerwicą? - tekstowy.net\nZaburzenia nerwicowe dopadają dziś coraz więcej osób. Szybkie tempo życia, wysoki poziom stresu, dążenie do perfekcji, porównywanie się z innymi sprawiają, że spada nam poczucie własnej wartości, a pojawiają się przeróżne lęki. Jak rozpoznać u siebie nerwicę i jak z nią walczyć?\n• Jakie są objawy nerwicy?\n• Jakie są przyczyny nerwicy?\n• Jakie są rodzaje nerwicy?\n• Jak leczyć nerwicę?\nMożna je podzielić na różne kategorie. Wśród objawów somatycznych są między innymi: trudności z oddychaniem, bóle głowy, kołatanie serca, nadmierna wrażliwość na bodźce, ból żołądka, uderzenia gorąca, uczucie ciasnoty w klatce piersiowej, zaburzenia seksualne i wiele innych. Za zaburzenia emocji uważa się: fobie, napady lęku i niepokoju, apatię, brak motywacji do czegokolwiek, przygnębienie, poirytowanie, zaburzenia snu itd. W kategorii funkcji poznawczych mieszczą się takie objawy jak: trudności w koncentracji, zaburzenia pamięci, natrętne myślenie itp.\nZaburzenia nerwicowe powstają w wyniku wewnętrznego konfliktu. Najczęściej chodzi tu o pewien dysonans między tym, czego chcemy, a tym, co dostajemy. Najczęściej nerwica dopada osoby wrażliwe, które nie są w stanie znieść presji, jaką stawia im życie czy najbliżsi ludzie.\nNajbardziej znany to ten Antoniego Kępińskiego. Według niego występują takie nerwice jak:\nneurasteniczna (czyli przekładając to na polski język, jesteśmy bardziej zmęczeni, niż powinniśmy, a wręcz wcale nie powinniśmy tacy być). W jej ramach wyróżnić można jeszcze nerwicę hiposteniczną (jesteśmy osłabieni bez przyczyny organicznej) i hipersteniczną (tu pojawiają się objawy somatyczne, takie jak ból głowy),\nhipochondryczna (zakładamy, że jesteśmy na coś chorzy i nagle zaczynamy odczuwać dokładne objawy tej właśnie choroby),\nhisteryczna (tutaj szczególnie zauważalna jest intensywność emocji, teatralność),\ndepresyjna (dominuje w niej smutek, apatia, przygnębienie),\nanankastyczna (chodzi tu o zespół natręctw i kompulsywnych zachowań),\nlękowa (czyli różnego rodzaju fobie).\nNajlepszym sposobem na pozbycie się nerwicy jest psychoterapia. Niestety, nie ma żadnych innych „lżejszych” sposobów, żeby dać sobie z nią radę samemu. Tylko spotkania z psychologiem mogą nam pomóc zrozumieć pewne mechanizmy naszego działania, zinterpretować własne objawy i to, że nerwica, na którą cierpimy, przypomina trochę błędne koło, bo sami się nakręcamy i wpadamy w jeszcze większą próżnię.\nPsychoterapia może potrwać miesiącami, a nawet latami, ale dzięki niej pozbędziemy się nerwicy, sięgając do przyczyn, które ją wywołały, a tego nie zrobią za nas żadne leki, chociaż też są czasem stosowane. Często pomaga w leczeniu objawowym, chociaż wszystko zależy od tego, w jakim stanie jest pacjent.\nNajważniejsze w leczeniu nerwicy jest podejście indywidualne, bo nie ma dwóch takich samych osób, ani dwóch tak samo przebiegających chorób. Ważne, żeby w ogóle zdać sobie sprawę z tego, że cierpimy na nerwicę i nie wstydzić się szukać pomocy.\nporada_psychologiczna_za_grosz 29 listopada 2016\tReply\nZ nerwicą to chyba do psychologa trzeba iść. Samemu to się nic nie zdziała\nLeave a reply to porada_psychologiczna_za_grosz Click here to cancel the reply