But I am closer to the clouds up here... | Let it happen\nBut I am closer to the clouds up here…\nOpublikowano 4 października 2012 Autor: Mils.\nPrzenosze się na blogspota. Przepraszam, ale tutaj cięzko jest dodawać notki i onet.pl ogólnie, niestety, jest denerwujący (czyt. blogspot jest duużo szybszy i łatwiejszy). Welcome:\nOpublikowano 27 sierpnia 2012 Autor: Mils.\nZawieszam na czas bliżej nieokreślony. Mam pomysły, tylko, że. W wakacje nie miałam jakoś weny. Ja wiem, że ona przyjdzie, dlatego wole nie pisać z musu. Jak nadrobię kilka rozdziałów, to znowu zacznę dodawać. Przepraszam, o ile w ogóle kogoś to obchodzi.:)\nOpublikowano 9 lipca 2012 Autor: Mils.\nChapter 7: Zawsze jest jakieś wyjście.\nNiedzielny poranek. Nicole czuła wszechogarniające przygnębienie i brak energii. Wyjrzała przez okno, a uśmiech mimowolnie pojawił się na jej twarzy. Chciała wyjść na balkon, jednak nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Bezsilnie opadła na fotel obok łóżka i pogrążyła w zamyśleniu. Przesiedziałaby tak długie godziny, gdyby nie dźwięk trzaśnięcia furtki. Poderwała się z siedzenia i zobaczyła to, na co długo czekała. Kamień spadł jej z serca, wróciła. W drzwiach znalazła się pierwsza i uradowana rzuciła się na szyję Amelii. Ta druga lekko odsunęła ją od siebie, nie odwzajemniając uścisku.\n- Gdzieś Ty była? Wiesz, jak ja się tu zamartwiałam? – teraz przyszedł czas na wyjaśnienia, pomyślała Nikki. Bacznie obserwując koleżankę doszła do wniosku, że wcale nie spędziła ostatnich dwóch dni z w złych warunkach, nie wyglądało również, żeby stała jej się krzywda.\n- Właściwie…- ściszyła głos, na moment zapadła przeszywająca cisza – to chciałabym Cię przeprosić. – w jej oczach pojawiły się łzy. Nicole znowu ogarnęły wyrzuty sumienia. Widocznie zrobila coś nie tak, choć wcale nie chciała.\n- To nie twoja wina, nie rozumiesz..- kontynuowała Amelia –tak naprawdę nie mam rodziny. Mam rodziców, ale nie rodzinę. Takiego domu nie można nazwać rodziną. – jej oczy przepełniał ból i strach. – Moi rodzice mają problemy. – obróciła głowę unikając współczującego spojrzenia Nicole.\n- Jeśli nie chcesz o tym mówić, nie musisz. To twoja prywatność, nie mam prawa o nią pytać. Przepraszam jeśli Cię uraziłam. Problemy da się rozwiązać. Zawsze jest jakieś wyjście. – Nicole bardzo rozważnie dobierała słowa, wiedziała, ze sytuacja nie jest łatwa.\n- Nie rozumiesz, oni są alkoholikami. – teraz już oficjalnie płakała. Nikki podeszła i niepewnie objęła ją ramieniem.\n- Będzie dobrze. Wiem, ze to może najbanalniejsze słowa na świecie, ale musimy w to wierzyć, bo co nam zostaje, jak nie nadzieja? Nadzieja trzyma przy życiu. Dzięki nadziei wierzymy w lepsze jutro, które kiedyś nadejdzie. Jeśli kiedykolwiek chciałabyś o tym porozmawiać, to możesz na mnie liczyć. – zapadła długa cisza, przerywana jedynie cichym szlochem Amelii.\n- Dziękuję. I przepraszam. Teraz chciałabym zostać sama, czy możesz..? – spojrzała na Nicole błagalnie.\n- Oczywiście. Do zobaczenia później. – zgarnęła płaszcz i wyszła z pokoju. Miała sporo czasu do spotkania z chłopcami. Jednak wciąż zdecydowanie za mało, żeby poukładać myśli.\nNiall, Louis, Eleanor, Liam i Danielle starali się najlepiej, jak potrafili, aby pokazać Londyn z najpiękniejszej strony. Znali mnóstwo uroczych zakątków, interesujących faktów i przydatnych miejscówek, a wypad z nimi sprawiał Nicole mnóstwo frajdy. Danielle była przecudowną dziewczyną, Nicole od razu ją polubiła. Eleanor wydawała się równie świetna, jednak najwyraźniej tego dnia miała gorszy humor. Podczas gdy Louis wygłupiał się i żartował, ona z grymasem mierzyła go groźnym wzrokiem za każdym razem, kiedy razem z Nikki wybuchali szczerym i głośnym śmiechem. Niall z chęcią opowiadał o najlepszych knajpach, natomiast Liam radził, jak nauczyć się funkcjonować w tak wielkim mieście. Był jeszcze temat Harrego. Nicole nie chciała o niego pytać, bała się, że reszta już coś wie, i może oczekiwać wyjaśnień. Najwyraźniej się myliła, ponieważ Louis usprawiedliwił nieobecność Harrego złym samopoczuciem i lekką chandrą, co również wyjaśniało brak Zayna podczas trwającej wycieczki, który został w apartamencie pocieszać przyjaciela. Z ulgą stwierdziła, że Harry najwyraźniej nie wspomniał o wczorajszym incydencie. Nie chciał, a może nie pamiętał. Podczas, gdy chłopcy poszli kupić jedzenie na wynos, dziewczyny zostały w parkowej altanie. Nicole rozmawiała wesoło z Danielle na błahe, przyjemne tematy, gdy niespodziewanie Eleanor przerwała:\n- Ojej, jesteś taka cudowna. Wystarczy, że jesteś tu od kilku dni, a Louis jest Tobą zachwycony. Słuchaj, nie będę tego tolerowała. Co Ty sobie wyobrażasz? Odczep się od mojego chłopaka i zostaw nas w spokoju! – niemal krzyknęła, a do oczu napłynęły jej łzy. – Dan, idę do domu. Powiedz Louisowi, że nie chce z nim rozmawiać. – rzuciła i ruszyła parkową alejką.\n-Poczekaj tu chwilę – Daniele wyszła za Eleanor i po kilku krokach ją dogoniła. Podczas, gdy rozmawiały, Nicole znowu czuła to, co dwa dni wcześniej. Tym razem była jednak bardziej zdziwiona. Że niby podrywa Louisa? Owszem, był przystojny, ale dobrze wiedziała, ze jest z Eleanor i nie miała zamiaru tego zmieniać. Nie rozumiała zarzutów dziewczyny, była zmieszana. Tym razem nie miała wyrzutów sumienia, uważała, ze przecież nie zrobiła nic złego. Od kiedy rozmowa to zbrodnia? Okej, tym razem się tym nie przejmie. Spokojnie poczeka, co będzie dalej. Nieco zdenerwowana, ale nie przygnębiona usiadła na ławce. Po dłuższej chwili podeszła do niej Danielle.\n- Przykro mi. Nie wiem, co jej się stało, zazwyczaj tak nie reaguje. Przyzwyczaiła się, że Louis ma mnóstwo wielbicielek, jednak ostatnio mają mały kryzys… Zresztą, nieważne. Powinnam iść z nią do mieszkania, spróbuję z nią porozmawiać. Jak przyjdą chłopcy, powiedz, że El źle się poczuła i chciała wrócić do domu. Dasz sobie radę? – to naprawdę niesamowite, jak zachowała się Danielle. Nicole myślała, że każe jej zniknąć i na zawsze zejść im z oczu. A tu proszę. Zaskoczona i uradowana tym faktem Nicole tylko przytaknęła.\nPo kilku minutach wrócili chłopcy i razem zjedli to, co udało im się oszczędzić po drodze przed głodem Horana. No tak, wszystko się zgadza. To, co kiedyś czytała w Internecie okazuje się prawdą. Louis wyjął telefon, a Nicole w ostatniej chwili zdążyła wyrwać mu go z reki.\n- Co ty robisz? Chcę zadzwonić do Eleanor, oddaj to. –zdenerwowany Louis podniósł ton głosu.\n- Emm, no, wiesz… Nie dzwoń do niej, naprawdę źle się czuła, jest z Danielle, poradzi sobie. Nie chciała dziś żadnych telefonów. –skłamała Nicole. Zna ich od kilku dni, a już okłamuje. Ale nie miała wyjścia. W tej sytuacji prawda była na ostatnim miejscu listy dobrych rozwiązań.\n- To moja dziewczyna, chyba wiem, co chce zrobić. – Louis nie ustępował. Zadzwonił. – Wyłączyła telefon.- po tych słowach Nicole odetchnęła z ulgą. Do jutra wymyśli, co dalej z tym zrobić. Tymczasem, robiło się późno. Chłopcy zaproponowali, że ją odprowadzą, jednak chciała udowodnić swoją niezależność i do mieszkania wyruszyła sama. Włożyła słuchawki i włączyła utwór, który słuchała jako ostatni na liście. Z mp3 popłynęły znajome dźwięki. Niedawno słyszane głosy. To wszystko wydawało jej się bańką mydlaną, która w każdej chwili może ulec zniszczeniu.\nJednak, cokolwiek ma przynieść jutro, pomyślała, poradzi sobie. Nic nie dzieję się bez przyczyny. Choć czasem chciała ten powód znać.\nZakończenie niefajne, wiem.-.- Rozdział mam napisany od miesiąca, nie wiem w zasadzie, czemu go nie dodałam. Przepraszam, jak coś. Ale ostatnio taki kocioł, że trudno wszystko ogarnąć. Niedługo nowy. Do następnego. xx\nOpublikowano 11 maja 2012 Autor: Mils.\nChapter 6: You know that I could use somebody.\nPodniosła ciężkie powieki. Przetarła oczy i zorientowała się, że Amelii nie ma. Nie wróciła na noc. Szybko zerwała się z łóżka, jednak zakręciło jej się w głowie i musiała złapać się blatu stolika. Poprzedniego wieczoru nie mogła zasnąć, podświadomie czekała na powrót koleżanki, a gdy rano spostrzegła, że jednak jej nie było, wpadła w panikę. A co, jeśli coś się stało? I gdzie się podziewa w tym momencie? Jest sobotni ranek, pogoda sprzyjała spacerom, temperatura jednak była mniejszym sprzymierzeńcem czasu spędzanego na zewnątrz. Żeby oderwać swoje myśli zaczęła planować swój dzień. W południe, zgodnie z obietnicą Jennifer zabierze ją na krotką wycieczkę po mieście, wieczorem natomiast … Właśnie. Nie zrezygnuje z wyjścia do klubu. I tak nie wie, gdzie znajduje się Amelia, więc wiele nie może zdziałać. Pomyślała, że przynajmniej oderwie się od zmartwień, o ile los nie ma w zanadrzu ciekawej przygody, na co szczerze liczyła. Nienawidziła rutyny i bardzo chciała, żeby tak właśnie było. Sięgnęła ręką po telefon, aby napisać do Ashley, ale w tym momencie usłyszała pukanie do drzwi. Bez namysłu otworzyła je, mając nadzieję, że to współlokatorka, ujrzała jednak Jen z rogalem w jednym ręku i sokiem jabłkowym w drugim:\n- Pomyślałam, że może chciałabyś coś zjeść. Masz ochotę na coś słodkiego? I chciałam się upewnić, że nasza wycieczka aktualna. – spojrzała na Nikki serdecznie, podając jej jedzenie.\n- Dziękuję bardzo. Oczywiście, będę gotowa na 12, jeśli pani pasuje. – Nicole naprawdę cieszyła się, że mieszka akurat u niej. Była najmilszą i najbardziej opiekuńczą osobą pod słońcem.\nZjadła śniadanie i sprawdziła pocztę. Nic nowego, kilka mejli od znajomych w Polsce. Odpisała koleżankom, po czym zadzwoniła do rodziców. Ranek upłynął jej na nadrabianiu zaległości z ‘wielkiego świata’ oraz wybieraniu stroju na wieczorne wyjście. Ze smutkiem stwierdziła, że nie ma co na siebie włożyć, więc postanowiła iść z Jennifer na zakupy. Miasto pokażą jej przecież jutro chłopcy. Sięgnęła na dno torby i przeliczyła oszczędności, które ze sobą zabrała. Jako oszczędna i rozważna osoba wyliczyła sumkę, którą może przeznaczyć na dzisiejsze wyjście i o 12 zameldowała się na podjeździe, gdzie czekała na nią Jen.\nPo 3 godzinnych zakupach była wyczerpana. Zwiedziła dużo. Centrów handlowych oczywiście. Na imprezę wybrała skórzane, czarne legginsy, szarą tunikę, a na wierzch zarzuciła rozpiętą białą koszulę. Niezbyt często bywała w klubach, a już na pewno nie miała pojęcia, co się nosi w Londyńskich lokalach. Była wdzięczna Jennifer, że pokazała jej tyle sklepów i dzielnie towarzyszyła jej podczas, gdy ona sama marudziła i narzekała. W ramach wdzięczności zaprosiła Jen na gorącą czekoladę do ślicznej, przytulnej kawiarenki w centrum. Popołudnie Nikki zaliczyła do udanych.\nNadszedł wieczór. Kiedy Nicole była gotowa na imprezę, Amelii nadal nie było w domu. Z tego co zauważyła, w ogóle tu od wczoraj nie zawitała. Nicole coraz bardziej się niepokoiła, lecz postanowiła, ze zajmie się tym potem. Jej też coś należy się od życia. O 20 dotarła do klubu. Przed drzwiami, zgodnie z umową, czekała na nią Ashley z koleżankami. Dopiero przy bramkach zdała sobie sprawę, że nie ma ukończonych 18 lat. ‘ Nie martw się, to nie problem. Mam swoje sposoby’ – usłyszała w odpowiedzi od Ash, która puściła oczko w stronę ochrony. No tak, nic o niej nie wie. Zaskoczona bezproblemowym wstępem, podążała za resztą. Zajęły miejsce przy stoliku na parterze, po czym Nikki poznała pozostałe dziewczyny. Emma, wysoka i szczupła, z włosami prostymi do talii w kolorze blond i Lea – średniego wzrostu dziewczyna o zielonych oczach i czekoladowych włosach zatrzymujących się na łopatkach. Z nimi było zupełnie inaczej niż poprzedniego wieczoru z Amelią. Dziewczyny właśnie takie, za jakimi Nicole tęskniła – wyluzowane, zabawne, roześmiane. Od początku czuła się w ich towarzystwie bardzo dobrze, nie był ani trochę speszona czy zawstydzona. Miały to coś – miała wrażenie, jakby znała je od zawsze. Po jakimś czasie poszły na parkiet. Kiedy tak tańczyły w rytmach najnowszych hitów, zobaczyła jego. Tak, zawsze miała do niego słabość, chociaż miała chłopaka. Jednak gdy była w Polsce, on był dla niej tylko odległym marzeniem, chłopakiem idealnym, żyjącym za górami, za lasami, swoim życiem w świetle reflektorów jak również głęboko w jej sercu. Mężczyzna, którego nigdy nie będzie mieć. Nie miała pojęcia, ze go spotka. W ciągu ostatnich dni, racja, serce biło jej mocniej na jego widok, jednak upominała się, że w kraju czeka na nią Rafał. Poza tym, on nie był zachwycony jej obecnością, przez co czuła się nieco urażona. Nie wyobrażała sobie, że rzuci się jej na szyje, jednak oczekiwała trochę entuzjazmu, przecież w wyimaginowanych świecie był jej księciem z bajki. Który do tej pory był w swojej bajce. Aż do teraz. Harry siedział przy barze. Było tłoczno, jednak dojrzała, ze obok niego siedzi długonoga blondynka, która szeptała mu coś o ucha, trzymając rękę na jego udzie. On potrząsał swoimi bujnymi lokami, śmiejąc się i głaszcząc ją po plecach. Na ten widok poczuła ukłucie w sercu i ścisk żołądka. Nie, musi pozbyć się tego uczucia. Przecież nawet go nie zna, nie może czuć zazdrości, to nie ma najmniejszego sensu. A jednak ta sytuacja znacznie popsuła jej humor, choć starała się nie dać tego po sobie poznać. Odwróciła się w przeciwną stronę, starając się zapomnieć o tym, co widziała przed chwilą. Kolorowe światła błądziły po całej sali, gdy nagle muzyka ucichła. DJ ogłosił konkurs karaoke. Zrezygnowana ruszyła w stronę stolika, to zdecydowanie nie dla niej. Już miała siadać, kiedy za rękę wzięła ją nieco wstawiona Ashley. Nie pytając o zdanie, poprowadziła ją w stronę małej sceny przy barze krzycząc do DJ’a, że znalazła chętną uczestniczkę. Przestraszona Nicole wyszarpnęła rękę i przedzierała się przez tłum w stronę wyjścia. Nie ma mowy, żeby zaśpiewała. Ash jednak zaczęła krzyczeć ‘Nicole’, po czym ludzie poszli w ślad za nią. Teraz cały klub skandował jej imię. Oblała się rumieńcem i podeszła do dziewczyn.\n- Ja nie chcę śpiewać. Nie umiem, i tego nie zrobię.- powiedziała stanowczo, lecz najwyraźniej to nie zrobiło na nich wrażenia. Siłą wepchnęły ją na scenę, gdzie stała sama, zdenerwowana i oszołomiona. Spojrzała w stronę Harrego. Oderwał się na chwile od blondyny, rozglądając się wokoło. Kiedy ich spojrzenia się napotkały, zobaczyła miliony migotliwych perełek otaczających oliwkowe, zamglone oczy. Zdała sobie sprawę, że jest mocno pijany. Podniósł do ust kieliszek i wlał w siebie kolejną dawkę procentów. Każdy jego ruch ją fascynował, mogła obserwować go bez przerwy. Wróciła myślami na ziemię. Ludzie przekrzykiwali się nawzajem oczekując na występ. Nie było wyjścia, teraz nie może zrezygnować. Podeszła do konsoli, szepnęła na ucho tytuł piosenki, po czym stanęła na brzegu sceny. Światła skupiły się na niej, z głośników popłynęły pierwsze dźwięki piosenki. Czuła, jak ciepło oblewa ją aż po cebulki włosów, nogi ledwo trzymały ją w pionie, a w drżącym ręku trzymała mikrofon. Nie tak to sobie wyobrażała, nie tak marzyła o początku kariery. Już miała się wycofać, kiedy usłyszała głos Harrego: Na co czekasz? Obróciła się w jego kierunku. Wyraźnie zniecierpliwiony pukał palcami w blat baru. I nagle postanowiła, ze podda się chwili. Że właśnie tak ma być. Że zrobi to jak najlepiej. Pokaże, na co ją stać. Wraz ze słowami : I’ve been roaming around, Always looking down at all I see.. odpłynęła w pogoni za marzeniami.\nGdy skończyła , czuła się spełniona. Tłum z zachwytem bił jej brawo, przynajmniej tak chciała myśleć o bandzie wstawionych nastolatków wiwatujących na jej cześć. Podeszła do baru i zamówiła wodę. Wzrokiem przemierzała pomieszczenie w poszukiwaniu dziewczyn, lecz jej wysiłki były znikome – nigdzie ich nie było. Oparła się o krzesło i spojrzała w stronę, gdzie wcześniej znajdował się Harry, lecz on także zniknął z pola widzenia. Znowu posmutniała. ‘No cóż, nic tu po mnie’ – pomyślała i już miała wyjść, kiedy ktoś położył rękę na jej biodrze. Odwróciła się gwałtownie. Stało przed nią jej marzenie, tyle, ze on był w nieco innym świecie. Ledwo utrzymywał pion, przez co bała się, że zaraz straci przytomność. Jednak on starała się zachować pozory, pytając bełkotliwie:\n- Czy ja Cię skądś znam? – ledwo dosłyszała jego głos wśród głośniej muzyki. Postanowiła go zignorować, nie będzie rozmawiała z nim w tym stanie. On jednak nie ustępował:\n- Wydajesz się znajoma. Heeej, i całkiem ładna. Czy ty przypadkiem nie jesteś.. jak ci tam… Heidi? – dopiero teraz dojrzała, ze w ręku trzyma na wpół opróżniona butelkę z napojem, którego szczerze nienawidziła. Pokręciła przecząco głową i już chciała wyjść, kiedy podszedł do niej bliżej i zarzucił jej ręce ramiona. Wzdrygnęła się, po czym przestraszona wyrwała się z uścisku.\n- Czemu zgrywasz niedostepną? Pewnie jesteś łatwa, jak wszystkie inne su.ki, które na mnie lecą.-wypił duży łyk i zaczął wymachiwać butelką tuż nad jej głową. Teraz naprawdę się bała. Już chciała wezwać ochronę, choć wiedziała, że nie powinna tego robić. Nie chciała afery, nie chciała utrudniać mu życia, lecz on stawał się coraz bardziej agresywny. Podeszła do niego, chcąc go uspokoić. Delikatnie ujęła go za nadgarstki, chcąc wyprowadzić gdziekolwiek, byle się opanował i nie wzbudzał zainteresowania tłumu.\n- Zostaw mnie, nie możesz mnie dotykać, łapki przy sobie zdziro.- Harry uwolnił swoje ręce i zauważyła, ze z butelki wylatuje jej zawartość. Co najgorsze, jemu to się podobało. Teraz krzycząc, wylewał wódkę na głowy wszystkich wokoło, jej także, aż w końcu pusta butelka wypadła mu z ręki i rozbiła się z łomotem o ścianę. Ktoś wezwał ochronę w momencie, gdy znalazła się jego dzisiejsza miłość. Blondyna natychmiast przykleiła się do niego, nie zwracając uwagi, że ta cała historia może źle się skończyć. Ochroniarze chcąc wyprowadzić łamiącego zasady imprezowicza, nie potrafiła poradzić sobie z tłumem papparazich, którzy zjawili się z nikąd. On szarpał się i wyrywał, rzucając bluźnierstwami w kierunku wszystkiego i wszystkich. Po nieudolniej próbie, zauważywszy, że sam nie da rady wyjść na zewnątrz, a tym bardziej dotrzeć do domu, wezwali policję. I w taki oto sposób niesławny Harry Styles w eskorcie policji opuścił lokaltego wieczoru. Nicole czuła ulgę, że już po wszystkim, jednocześnie zadręczając się, że mu nie pomogła. Może obyłoby się bez tego zamieszania – powtarzała wewnątrz. Przerywając jej zagłuszone myśli, podeszła do niej Ash:\n- Szukałyśmy Cię ostatnie pół godziny. Gdzieś ty się zapodziała? –ta również nie było w najlepszej formie. Nicole jednak nie miała zamiaru zajmować się upitą koleżanką, tym bardziej, że jej kumpelki wyglądały dobrze, co znaczyło, ze sobie poradzą.\n- Źle się czuję, wracam do domu. – rzuciła krótko i nareszcie wydostała się przed budynek.\nMroźna noc wprawiała ją w strach i przyprawiała o dreszcze, dlatego odetchnęła, gdy dotarła do swojego pokoju. Amelii nadal nie było, lecz nie miała siły o tym myśleć. Mózg miała przeciążony wystarczająco dużą ilością wydarzeń tego wieczora. Jej książe nieco zabalował, wylał jej na głowę wódkę i wyzywał. To zdecydowanie odbiegało od jej wcześniejszych wyobrażeń. Jest tu kilka dni, a miała wrażenie, że wydarzyło się więcej, niż przez ostatni czas w domu. Zasypiając zdała sobie sprawę, jak bardzo jej brakuje rodziny, przyjaciół i miłości. „Jak bardzo nieprzewidywalne potrafi być życie, jak krótki dystans dzieli najczarniejszą rozpacz i pesymizm od radości, od której wprost kręci się w głowie.”\nSzósteczka. Wreszcie skończona, ale pisałam ją w długi weekdnz gorączką 39, więc przepraszam za małą spójnośc tekstu tak swoją drogą.:) Z małym opóźnieniem, ale to tylko dlatego, że wczoraj miałam bierzmowanie. Jako Milena Weronika proszę o komentarze i opinie. Enjoy.:)\nOpublikowano 3 maja 2012 Autor: Mils.\nChapter 5: Każdy dzień jest nieprzewidywalny.\nTen dzień zaczął się inaczej niż zwykle. Obudził ją stanowczy głos, dobiegający z drugiego końca pokoju:\n- Nicole, nie idziesz dziś na zajęcia? Rozpoczynają się za 15 minut. – to Amelia. Co się stało, że się do niej odezwała? Lecz zanim zaczęła się nad tym zastanawiać, dotarło do niej znaczenie wypowiedzianych przed nią słów: zaraz się spóźni. Jakim cudem mogła zaspać? Podniosło głowę i spojrzała na telefon znajdujący się na szafce nocnej – no tak, bateria padła. Zerwała się z łóżka i szukając jedną ręką ubrań przez zamglone, senne oczy, drugą sięgała do szuflady po ładowarkę. Pakując torbę, wciągała na siebie ulubione jasne jeansy, szarą bluzkę na ramiączka, niebieskie poncho, w talii przełożyła obszerny, ciemnobrązowy pasek, i popędziła na uczelnię. Równo z dzwonkiem wpadła na salę, zajmując to samo miejsce co wczoraj. Tym razem powitała ich kobieta po 50-tce, ubrana bardzo staromodnie. Wygłosiła identyczne przemówienie jak dzień wcześniej pan Hart. W trakcie długiej przerwy założyła słuchawki i postanowiła pospacerować wokół uczelni. Wspominając wydarzenia poprzedniego dnia, rozglądała się wokoło. Nagle poczuła ciepłą dłoń na lewym ramieniu:\n- Czy Ty mnie słuchasz? – powiedziała wysoka brunetka z kręconymi włosami i niebieskimi oczami. Wyglądała na miłą osobę, a Nicole poczuła się winna, że przez muzykę przypadkowo ją zignorowała.\n- Przepraszam, słuchałam muzyki. O co chodzi? – zapytała zaciekawiona. Trzeba przyznać, że tęskniła za ludźmi, była towarzyska i ciężko jej było spędzać dni samotnie.\n- Jestem Ashley. Zauważyłam, że nie masz tu zbyt wielu znajomych. Ja też jestem tu nowa. Skąd jesteś? – dziewczyna uśmiechnęła się serdecznie. Czemu nie spróbować nawiązać znajomość? – pomyślała Nikki równocześnie odpowiadając na pytanie.\n- Jestem Nicole. Przyjechałam z miasteczka pod Warszawą, jestem tu dopiero kilka dni. Nie poznałam jeszcze wielu ludzi, ale mam nadzieję, ze wkrótce to się zmieni. – odpowiedziała z wewnętrzną radością.\n- Ja przyjechałam tu z Wrocławia, ale skoro jesteśmy w jednej klasie, to chyba na tych samych warunkach – zaśmiała się i podała jej karteczkę. – To mój numer. Jestem na wymianie z kilkoma kumpelami, jakbyś miała ochotę gdzieś wyskoczyć, to dzwoń. W sobotę idziemy do klubu, jeśli nie masz planów, to chodź z nami. Przy okazji poznasz dziewczyny. – Ashley wydała się Nicole osobą godną zaufania i warta uwagi, poza tym, nikogo tu nie znała, nie miała nic do stracenia.\n-Świetnie, to mój numer. Daj znać o której i gdzie mamy się spotkać. Nie poruszam się jeszcze w mieście dość pewnie, ale poradzę sobie, więc o to się nie martwcie. Lepiej już pójdę na salę, nie chce się spóźnić. Czekam na wiadomość, cześć. – zakończyła rozmowę Nikki i wróciła do auli. Równo z dzwonkiem przekroczyła wejście i cieszyła się, że wreszcie zaczyna układać sobie nowe życie.\nOpuściła zajęcia z dziwnym przeczuciem, że wydarzy się coś złego. Zawsze ufała swojej intuicji, lecz dziś postanowiła ją zignorować. Do pracy pozostało jej pól godziny. Usiadła na ławeczce w parku. Przechadzało się zaledwie kilka osób, większość wolała z pewnością zostać domu. Dzień był mroźny, a lodowate powietrze malowało różem policzki i odrętwiało palce. Wyciągnęła telefon z dużej, beżowej torby i wybrała numer Rafała. Za chwile jednak się rozłączyła. ‘No tak, przecież jest w szkole’ pomyślała zawiedziona, ponieważ chciała z nim porozmawiać. Tęskniła, przecież ostatnio byli nierozłączni. Rozmawiali codzienne przez telefon, pisali e-maile, ale to nigdy nie zastąpi jej spotkania twarzą w twarz. Nieco przybita powłóczystym krokiem udała się do studia. Znowu ich spotka. Czekała na to z niecierpliwością, ale wiedziała, że będzie musiała się usprawiedliwić. Jej wczorajsze zachowanie było dość nietypowe, a ostatnią rzeczą jaką chciała było skompromitowanie się przed swymi idolami. Zawsze chciała się z nimi przyjaźnić, ale teraz najwidoczniej skreśliła wszystkie swoje szanse. Miała wyrzuty sumienia, ale widocznie tak miało być. `Nic nie dzieję się bez przyczyny – brzmiało jej motto. Odebrała listę swoich zleceń na dziś. Papiery, poczta, papiery… Nic nowego, zdążyła pomyśleć, gdy dostrzegła jeden z punktów: dostarczenie nowych projektów płyty dla One Direction. Dlaczego akurat oni? Nie pracuje tu nikt inny? Była zła, że akurat jej przypada ta powinność, choć sama nie wiedziała, czemu tak reaguje. Wrzały w niej dwa skrajne odczucia, co nie było dobrym połączeniem. Postanowiła jednak przestać to roztrząsać i nadmiernie rozmyślać, a zobaczyć, co jeszcze szykuje dla niej los.\nStanęła przed jasnobrązowymi, bukowymi drzwiami. Chciała nacisnąć klamkę, lecz się zawahała. Zaczęła układać w myślach, co powie, jednak w tym samym momencie z pomieszczenia jak z procy wypadł Zayn i uderzył centralnie w nią. Odskoczyła do tyłu, starając się zachować równowagę.\n- Przepraszam, nie wiedziałem, że tu jesteś. W porządku? –zapytał zmieszany, choć było widać, że przykro mu wcale nie było.\n- Jest okej. To moja wina, nie powinnam tak stać. Właśnie niosłam dla was materiały, macie przerwę czy mogę wejść? – w duchu za wszelką cenę uciszała emocje, którą nią targały. Miała ochotę rzucić mu się na szyję i krzyczeć z radości – w końcu to oni byli częścią jej życia, inspiracją, wsparciem. Nie chciała jednak robić scen, więc zachowywała się, a przynajmniej starała się zachowywać tak, jakby w ogóle nie przejmował ją fakt, że są megagwiazdami. Zdradziły ją jednak rozdygotane ręce, w których trzymała całkiem spore arkusze i szeroki, niepohamowany uśmiech, przez co wyglądała bynajmniej komicznie.\n- Pewnie, wchodź. Tak swoją drogą, nie wiem nawet, jak mas zna imię. Przedstawisz się? – zaintrygowany Zayn przyglądał się jej dokładnie. Umiała czytać z oczu, jego wzrok wyrażał więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Widziała, że jest zarówno zainteresowany, jak i lekko znudzony poznawaniem kolejnej dziewczyny, która w jego mniemaniu ich ubóstwia. Nicole postanowiła, że nie da mu tej satysfakcji, i będzie traktowała jego i całą resztę zupełnie normalnie.\n- A może najpierw wejdziemy? Nie chcę się powtarzać. – w jej głosie zabrzmiała wyniosłość i duma. Właśnie taki miała zamiar. Zayn wyraźnie zdziwiony jej pewnością, bez słowa przepuścił ją w drzwiach i krzyknął do chłopców:\n- Patrzcie, kogo tu mamy. To tak cnotliwa i płocha dama, która zawitała do nas wczoraj. To jak, czy będziemy godni tego zaszczytu, aby poznać twoje imię? –szyderczo się wyszczerzył i ironicznie zaśmiał. A więc taki jest naprawdę. Nie przeszkadzało jej to, bezczelność potrafi dodać uroku.\n- Ależ oczywiście, jeśli masz zamiar dalej bawić się w tą wyrafinowaną grę słowną. Z Zaynem miałam już bliższe spotkanie, jak widzicie i słyszycie. – w tym momencie oczy wszystkich powędrowały na Zayna. On jednak niewzruszenie dalej się uśmiechał.- Jestem Nicole, podrzuciłam Wam materiały na nową płytę. Przepraszam za wczorajsza akcję, ale dopiero zaczęłam tu pracować, i no cóż, nie spodziewał się Was w tym miejscu. Mój błąd. Swoją drogą, przez następne miesiące będziemy skazani na pracę razem, więc proszę, zapomnijmy o wczoraj i zacznijmy od początku. Miło mi Was poznać.\n- Nie ma sprawy, choć przyznam, że wczoraj nas zaskoczyłaś. Dziewczyny mdleją na nasz widok, płaczą i krzyczą, ale nigdy nie widziałem równie zdziwionej i zdezorientowanej dziewczyny niż Ty. – na twarzy Liama pojawił się uśmiech. Ucieszyła się, że wybrnęła z tej sytuacji z twarzą. Podała mu kartki i zaczęła wycofywać się z pomieszczenia, jeszcze raz obrzucając przepełnionym szczęściem spojrzeniem tych 5-ciu kochających muzykę chłopaków. Już miała wyjść, gdy w drzwiach dobiegł ją głos Louisa:\n-Nicole, tak? Właściwie, to skąd jesteś? Skoro mamy razem pracować, to chyba powinniśmy się czegoś dowiedzieć. – zaskoczył ją. Nie myślała, żeby chcieli zbytnio z nią rozmawiać, przecież ona będzie tylko im dostarczać kawę. Mimo to wzięła się w garść i odpowiedziała:\n- To co chcecie o mnie wiedzieć? – postanowiła trochę się z nimi podrażnić. Nic nie mogła na to poradzić, takie prowokowanie sprawiało jej przyjemność.\n-Najlepiej wszystko – tym razem odezwał się Niall. Uśmiechnęła się kokieteryjnie i przysiadła na oparciu dużego, miękkiego fotela w łososiowych kolorze.\n- Mam 16 lat, jestem z Polski. Przyjechałam na rok na wymianę, dostałam tu pracę. Jestem wLondynie od kilku dni i to chyba wszystko, co chcielibyście wiedzieć w tym momencie. Powinnam już iść, nie mogę zaniedbywać obowiązków – może i była nimi zachwycona, mimo to rozsądek i odpowiedzialność brały górę. Zdążyła wyjść, gdy zza futryny ujrzała głowę Louisa.:\n- A zwiedziałaś coś? Jeśli nie, to z chęcią Cię oprowadzimy, prawda chłopaki? –zajrzał w głąb studia. Usłyszała kilka głosów przekrzykujących się i zlewających w całość, przez co nie miała pojęcia, co powiedzieli.\n- Z chęcią. Na sobotę mam już plany, w niedzielę z przyjemnością poznałabym miasto. Pasuje Wam? – miała nadzieję na twierdzącą odpowiedź. Louis przytaknął głową.\n- Spotkajmy się pod studiem o 15. Tymczasem au revoir mademoiselle. – ukłonił się z przesadną grzecznością i zamknął drzwi. A więc udało się. Spotka się z idolami, którzy w dodatku nie traktują jej jak kolejnej stukniętej fanki. Racja, oni jeszcze nie wiedzą, że jest ich fanką. Co będzie, kiedy się dowiedzą? I jakie mają o niej zdanie w tym momencie? Żeby oderwać się od myśli, powróciła do swoich zajęć.\nBył piątkowy wieczór, a Nicole nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Nie ma tu jeszcze znajomych, nie chciała nigdzie sama wychodzić. Wtedy przypomniało jej się, że miała zamiar odwiedzić Starbucks. Żeby jednak nie iść sama, poprosiła Amelią, żeby jej towarzyszyła. Po co czekać do jutra, skoro może ją lepiej poznać dziś? Współlokatorka podejrzliwie na nią spojrzała, chwilę się zastanowiła, po czym powiedziała:\n-Niech będzie. Daj mi chwilę. – i ruszyła do łazienki. Po kilku minutach pojawiła się z powrotem, a Nicole stanęła oszołomiona. Na co dzień wyglądała zwyczajnie, kasztanowe włosy upinała w kucyk, ubierała dżinsy i t-shirty, nie nakładała makijażu. Teraz stała przed nią, i wyglądała, jakby przeszła tajemniczą i zachwycającą zarazem metamorfozę. Rozpuszczone, niewiarygodnie gęste włosy opadały lekko na ramiona. Brązowe oczy idealnie podkreśliła szarą kredką, usta pomalowała delikatnym, bezbarwnym błyszczykiem. Ubrała beżową bluzkę z falbankami, kakaowy sweter, czarne spodnie, botki, sporo biżuterii i dodatków. Wyglądała świetnie, ale nie wydawało się, jakby tak się czuła albo przynajmniej miała tego świadomość. Skierowała się w stronę drzwi, nie czekając na Nicole. Nikki ruszyła za nią, zastanawiając się jednocześnie, o czym mogłyby porozmawiać. Drogę pokonały pieszo, prawie w ogóle nie konwersując. Amelia nie próbowała nawiązać rozmowy, jedyne, o co spytała, to cel i miejsce ich wyprawy. Nicole najmilej i najcieplej jak potrafiła wytłumaczyła, że idą do kawiarni na zwykłą pogawędkę. Widziała, ze koleżanka nie czuje się zachwycona, jest ponura i smutna, zatem próbowała złagodzić napiętą atmosferę komentarzami na temat omijanych zabytków i wplataniem żartobliwych wypowiedzi, jednak bezskutecznie. Pomyślała, że może dobra kawa stanie się jej sprzymierzeńcem w nawiązaniu tej jakże trudnej znajomości.\n- Poproszę cappuccino.- powiedziała uprzejmie Nicole do kelnerki, oddając menu.\n-Dla mnie tylko woda - Amelia nawet nie podniosła wzroku z nad stołu. Nicole zaczęła zastanawiać się, czy dobrze zrobiła, zapraszając ją tutaj, skoro ta druga najwyraźniej nie miała na to ochoty.\n- Na pewno nie chcesz nic więcej? – zapytała z troską Nicole, Amelia pokręciła przecząco głową. Do głowy przychodziły jej same banalne tematy, ale cóż, jakoś trzeba zacząć.\n- Chodzimy do jednej szkoły, a tak mało o sobie wiemy. Może opowiesz mi coś o sobie? – zaczęła niepewnie Nicole, Amelia jednak nie odpowiedziała. Siedziała niewzruszona, bawiąc się serwetką na brzegu stolika. Nie zważając na opór znajomej, Nikki kontynuowała: Więc, dlaczego wybrałaś akurat to liceum? Nie bałaś się tu przyjechać? Właśnie, jaką pracę dostałaś? Czym się zajmujesz? – lawina pytań powędrowała ku Amelii. Nicole była zdziwiona, że udało jej się wymyślić tak dużo sensownych kwestii w tak krótkim czasie.\n- Tak jakoś. Pracuje w sklepie w galerii nieopodal, pomagam ekspedientkom.- nie wyglądało, by chciała powiedzieć coś więcej. No cóż, zawsze coś. Właśnie podano im zamówienie, zatem Nicole upiła łyk gorącej kawy i czując, że może posunąć się dalej, przerwała niezręczną ciszę i zapytała:\n- A jak rodzice zareagowali na ten wyjazd? Masz rodzeństwo? Czy… – nie zdążyła dokończyć, ponieważ całkowicie niespodziewanie przerwała jej Amelia.\n- Co Cię to w ogóle obchodzi?! Czemu Ci na mnie zależy? Najlepiej by było, gdybyś zostawiła mnie w spokoju.- mówiła podniesionym tonem głosu, tłumiąc w sobie krzyk. Po tych słowach zerwała się z krzesła i wybiegła z kawiarni. Oszołomiona Nikki ruszyła za nią, zobaczyła jednak tylko znikającą w mroku postać. Nie starała się jej gonić, zapłaciła za kawę i wyszła na zewnątrz. Przeszedł ją zimny dreszcz na myśl o tym, co właśnie się stało. Nie mogła zrozumieć, dlaczego współlokatorka tak zareagowała. Przecież chciała dobrze. Ogarnęły ją wyrzuty sumienia. Może za bardzo się narzucała? Może Amelia miała racje, powinna dać jej spokój? Dręczyło ją mnóstwo pytań, na które nie potrafiła udzielić odpowiedzi. Zziębnięta bezsensownie snuła się ulicami miasta. Postanowiła zadzwonić do chłopaka. Opowiedziawszy mu całą historię i zwierzając się ze swoich wątpliwości, usłyszała krótkie: będzie dobrze. Jak zwykle. I zazwyczaj było .Miała głęboką nadzieję, że tym razem także się nie myli. Po skończonej rozmowie przysiadła na ławce w parku. Obawiała się ponownej konfrontacji w mieszkaniu, jednak nie miała dokąd pójść. Otwierając drzwi pokoju z ulgą zauważyła, że Amelia jeszcze nie wróciła. Położyła się, usiłując zasnąć, a tysiące myśli kłębiło się w jej głowie. Martwiła się, gdzie podziewa się koleżanka, wyganiając z głowy najciemniejsze myśli, równocześnie zwalczając poczucie winy. Zerwał się wiatr, deszcz uderzał w szyby grając nocne symfonie. Każdy dzień jest nieprzewidywalny. Każdy wschód niesie ze sobą pasmo niespodzianek.\nPiąteczka. I jak? Pomysłów mnóstwo, czasu nieco mniej, ale obiecuję dodawać rozdział raz w tygodniu. Miłego czytania.:)\nOpublikowano 26 kwietnia 2012 Autor: Mils.\nChapter 4: Była nieufna, a zarazem taka naiwna.\nTej nocy nie spała zbyt dobrze. Podekscytowanie nadchodzącym dniem nie pozwoliło jej pozostać w łóżku – nie potrafiła usiedzieć w jednym miejscu. Podeszła do okna i odsunęła ciężką, purpurową zasłonę. Była 7, słońce dopiero wysuwało się z nad horyzontu i ukazywało całą swą moc i energię podczas wędrówki na sam szczyt. Na obrzeżach miasta ulice były całkiem spokojne, nieliczni ludzie pędzili gdzieś ulicą. Dla nich był to typowy dzień, dla niej – początek czegoś nowego.Otworzyła okno i mroźny powiew ogarnął jej ciało w swe ramiona. Przeszedł ją dreszcz. Nie, to nie był najlepszy pomysł, ale ciągle zapomina, że jest już listopad. Z całego serca nienawidzi tej pory roku. Jest szaro, zimno i nieprzyjemnie. Co roku z niecierpliwością wyczekiwała wiosny, kiedy wszystko rozkwitało i budziło się do życia. Od nowa. Noże życie, nowa szansa, nowy początek. To właśnie to, co czuła teraz. Wiosna jej życia. Po raz ostatni zerknęła na poranny Londyn, który stawał się jej prawdziwą fascynacją i udała się w głąb pokoju. Wczorajsze popołudnie spędziła na spacerze, choć nie zwiedziła dużo. Na własną rękę nie wydawało jej się to znakomitym pomysłem.Wciąż liczyła, że może w weekend Jennifer, właścicielka domu, w którym tymczasowo pomieszkiwała i jej mąż William zgodzą się na małą wyprawę. Po powrocie rozpakowała do końca walizki, a wieczór upłynął jej na pisaniu pamiętnika. Uwielbiała to. Pozwalała sobie na absolutną szczerość, pisała to, co czuła. Nikt jej nie krytykował, nikt nie oceniał. Tylko ona sama i czysta kartka. To zajęcie wpływało na nią bardzo odstresowująco, wręcz kojąco. Do Londynu zabrała nowy, gruby zeszyt. W końcu na tych kartach ma zostać zapisana przygoda jej życia. Tymczasem Nicole spojrzała po raz kolejny na rozpiskę, którą otrzymała poprzedniego dnia. Na kartce znajdował się wykaz jej zadań oraz najpotrzebniejsze informacje. Miała zajmować się m.in. przynoszeniem kawy, porządkowaniem dokumentów, zapewnianiem przejrzystości w segregatorach, wysyłaniem i odbieraniem poczty, sprawdzaniem stanu i czystości w poszczególnych studiach nagrań po całym dniu pracy muzyków. To i tak więcej, niż się spodziewała. Zanim tu przyjechała, myślała, że jako niedoświadczona uczennica z wymiany, zostanie sprzątaczką lub gosposią. Była na to przygotowana, w końcu taka praca, jaką dostała, zdarza się raz na milion. Po raz kolejny poczuła, że szczęście jej nie opuszcza. Nie zmieniając piżamy na ubranie dzienne, zarzuciła płaszcz i pomaszerowała do piekarni. Zapach świeżego pieczywa wypełnił jej nozdrza, poczuła zapach szczęścia. Zrobiła zakupy, i z ciepłym rogalikiem wróciła do mieszkania. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że jej współlokatorka jeszcze śpi. Całkiem o niej zapomina, na ile to możliwe. Jest cicha jak myszka, dlatego nawet nie zauważa jej obecności. Ta druga też nie wykazuje zbytniego zainteresowania. Nikki jednak postanowiła to zmienić, i w weekend zaprosić ją do kawiarni. Kiedyś trzeba przełamać pierwsze lody.\nTymczasem postanowiła wyszykować się do wyjścia. Od 9 zaczynały się dwugodzinne zajęcia na uczelni. Lekcje angielskiego były dla niej czystą przyjemnością. Przed wyjściem skorzystała z zaproszenia Jennifer, z którą zjadła śniadanie i przeprowadziła luźną, niezobowiązującą rozmowę. Przed wyjściem lekko stremowana zapytała o sobotnie wyjście. Jednak jej niepewność była niepotrzebna, ponieważ Jenny zgodziła się bez wahania. Dochodziła 8.30. W drodze do drzwi frontowych wstąpiła do pokoju, złapała notatnik przygotowany na zajęcia i wszystko to, co otrzymała poprzedniego dnia w wytwórni. Postanowiła, że nie będzie tu wracała między zajęciami a pracą. Nie chciała się spóźnić już pierwszego dnia, ponieważ świadczyło by to źle tylko i wyłącznie o niej. Ubrana w czarne spodnie z podniesionym stanem, fioletową bluzkę z krótkim rękawem i szarą bluzę typu over-size, zarzuciła płaszcz i włożyła botki. Zatłoczoną ulicą sprawnie pomaszerowała do uczelni. Mijała to miejsce poprzedniego dnia, więc dokładnie wiedziała, gdzie się znajduje. Weszła na aulę wypełnioną ludźmi. Nikt jej nie powiedział, że to będą zajęcia zbiorowe. Nikogo nie znała i nie wiedziała, co ze sobą począć. Zajęła wolne krzesło na brzegu pierwszego rzędu. Przynajmniej będzie miała dobry widok, a gdy skupi się na zajęciach, czas szybciej minie. Nie mogła się doczekać pierwszego dnia pracy i w tej chwili była to jedyna myśl, która dźwięczała w jej głowie. W jej myślach odpłynęła już do studia nagrań, gdy do sali wszedł nauczyciel:\n- Witam, nazywam się Thomas Hart i będę uczył Was angielskiego w praktyce. Takie lekcje odbywać się będę raz w tygodniu, pozostałe dwa dni to ćwiczenia i teoria. Prowadzić je będzie panna Gerts, którą zapewne poznacie w kolejnych dniach. Chciałbym tylko powiedzieć, że skoro tu jesteście, musicie być najlepsi. Wierze w Was i nie oszukujmy się, czeka nas dużo pracy. Chciałbym, abyście z tych zajęć wynieśli jak najwięcej umiejętności, które będą Wam służyć przez całe życie. Tymczasem pozwólcie, że opowiem wam, jaki jest nasz program do zrealizowania. Dziś nie będziemy mieć typowych zajęć, zatem posłuchajcie, jak będą wyglądały nasze‘lekcje’….- w tym momencie Nicole mimowolnie przestała słuchać. Nużyły ją długie monologi, więc powróciła do dalszego rozmyślania o czekającym ją dniu. Życie jest pełne niespodzianek. Wyobrażała sobie wszystkie możliwości, ale nie miała pojęcia, co czeka ją naprawdę …\nPo wykładzie jak na skrzydłach udała się do budynku Syco Music. Była przed czasem, co bardzo ją ucieszyło. Poddenerwowana usiadła na sofie z czerwonym obiciem stojącej w rogu przestronnego holu, naprzeciw stolika z gazetami i kilku rozłożystych dracen. Nerwowo rozglądała się wokoło. Nikt nie zwracał na nią większej uwagi, ludzie jednak ukradkiem zaintrygowani mierzyli ją wzrokiem. Pięć minut przed wyznaczoną godziną zapukała w drzwi gabinetu. Wysoka, dobrze zbudowana blondynka powitała ją, przedstawiła się i wyjaśniła jeszcze raz, na czym polegać będą jej zadania. Wskazała na stolik przy oknie, mówiąc:\n- To twoje biurko. Rozgość się i najlepiej zacznij od razu. Nie ma sensu odwlekać startu, skoro i tak nadejdzie. W razie jakichkolwiek pytań, jestem do twojej dyspozycji. Koordynować twoim dniem będę ja, a wykaz zadań dziennych odbieraj zawsze rano w recepcji. Twoje pierwsza misja nie będzie trudna. Może nie brzmi to najlepiej, ale dostarcz kawę. Niedaleko jest Starbucks, jako bystra dziewczyna powinnaś trafić. 2 Latte, 3 Machiato, 3 Espresso. Zapamiętaj, a następnie udaj się prosto na drugie piętro, do studia 205. – powiedziała Olivia, tak właśnie miała na imię sekretarka. Nicole pospiesznie opuściła gabinet i udała się prosto do kawiarni. Racja, nie miała problemów ze znalezieniem lokalu. Uznała, że to urocze miejsce, i z pewnością wybierze się tu po pracy, tymczasem chcąc jak najlepiej wykonywać swoje obowiązki zrobiła to, co do niej należało. Po odebraniu zamówienia niemal truchtem wróciła z powrotem. Nie pozwoliła sobie na spacerek, przecież jest inteligentna i obrotną dziewczyna, i za wszelką cenę chciała to udowodnić całemu światu. No, a przynajmniej jej nowemu światu. Pokój 205. Zapukała, lekko popchnęła drzwi i stanęła jak wryta. Jej oczom ukazał się niewyobrażalny widok: stało przed nią 5 najprzystojniejszych na Ziemi chłopaków. I to nie byłe chłopaków. Utalentowanych. Radosnych. Szczęśliwych. Szeroko otworzyła oczy i omal nie wypuściła kawy z rąk.\n- O mój Boże. To nie może być prawda. Znaczy.. to ja może wejdę jeszcze raz. – odwróciła się i zatrzasnęła drzwi. Wzięła głęboki oddech. Nie, to nie dzieję się naprawdę. A jednak. Musi tam wejść, wykonać polecenie zrobić jak najlepsze wrażenie. Powtórnie weszła do środka i zatrzymała się w progu.\n- Wow, niezłe wejście. Jestem Liam, a to Harry, Louis, Niall i Zayn.- usłyszała tłumiony śmiech reszty zespołu.\n- Wiem. To znaczy, znam Was. Ja przyszłam tylko zostawić kawę.- wydukała cała roztrzęsiona. Postawiła napój na brzegu stołu i wypadła z pomieszczenia w szalonym tempie. Co to ma znaczyć? Przez ostatnie dni była tak zabiegana i zajęta, że nawet przez myśl jej nie przeszło, że może ich spotkać. Londyn, myślała, że to tak ogromne miasto, ze szanse są nikłe. Poza tym, chciała się przyzwyczaić i zadomowić, dopiero potem postawiła sobie na celu spotkanie swoich idoli. Odkąd tu przyjechała, owszem, słuchała ich piosenek, jak zwykle. Jak mogła zapomnieć o Syco Music? Przez ekscytację, nowe doświadczenia i nieznane dotąd przedsięwzięcie całkowicie wypadło jej z głowy, że to wytwórnia One Direction. Co się dzieje? Zaprzestała doszukiwać się drugiego dna, starała się cieszyć chwilą. Właśnie spełniło się jej marzenie, a miliony innych dziewczyn chciałoby być na jej miejscu. Tylko dlaczego musiała się tak zbłaźnić? Pewnie teraz uważają ją za kolejną zdesperowaną fankę, albo rozchwianą psychicznie nastolatkę, która ucieka nawidok sławnych ludzi. Miała nadzieję, że nie będzie musiała często ich widywać, choć z drugiej strony było to jej największe pragnienie. Los obdarza ją zbyt wieloma dobrodziejstwami, pomyślała.\nZostała w pracy do 17, lecz większość czasu spędziła w sekretariacie. Dziś w porządkowaniu dokumentów pomagała jej Olivia, lecz za kilka dni będzie musiała zająć się tym sama. Przykładała się i słuchała poleceń – od zawsze była perfekcjonistką, we wszystkim, co robiła, również tutaj i dziś. Czas zleciał jej miło i przyjemnie, ponieważ praca naprawdę jej odpowiadała. Uśmiech nie schodził jej z twarzy, co spostrzegła również jej przełożona:\n- Widzę, że masz znakomity humor. Jak podoba Ci się pierwszy dzień w studiu? – zapytała Olivia, która wydawała się przesympatyczną kobietą.\n- Bardzo. Ta praca to wprost spełnienie marzeń. Więcej będę w stanie powiedzieć po dłuższym okresie, jednak z pełną odpowiedzialnością mogę stwierdzić, ze pracują tu sami mili, zdolni i niesamowicie przyjacielscy ludzie. – Nicole nie miała powód, dla których miałaby nie powiedzieć prawdy. Miała przeczucie, że może zaufać Olivii w 100%, a nawet może odnaleźć bratnią duszę.\n- Oh, czyli już ich poznałaś? Przepraszam, nie ostrzegłam Cie. Nie wiedziałam nawet, czy ich znasz, ale ich popularność w ostatnim czasie bije rekordy. – powiedziała z przepraszającą miną sekretarka. Miałaby być zła? To był jeden z najlepszych momentów w jej życiu.\n- Nic nie szkodzi. Oczywiście,że znam. Są niesamowici w tym co robią, strasznie utalentowani i niezwykle czarujący. – w tym momencie postanowiła przemilczeć kwestię swojego‘fangirling’, które trwało od roku. Pomyślała, że nie byłoby dobrze ukazać całe swoje szaleństwo już pierwszego dnia. Przejmowała się tym, co inni o niej myślą, a była pewna, że z upływem czasu i tak każdy wyrobi sobie o niej zdanie. Chciała jedynie, by było najlepsze. Jej wady i szaleństwa znali tylko najbliżsi, dla reszty świata była tylko, a może aż wzorem do naśladowania, przykładem perfekcyjności w każdym calu. I chciała, żeby tak pozostało.\nGdy wychodziła do domu, spostrzegła, że chłopcy mają przerwę. Chciała przemknąć niezauważona; ‘Dość wrażeń na dziś’- pomyślała; jednak nic z tego. Gdy szybkim krokiem maszerowała w stronę wyjścia, spostrzegła Nialla, który znalazł się tam szybciej niż ona i otworzył przed nią drzwi.\n- Dziękuję.- uśmiechnęła się nieśmiało. Spuściła głowę, bojąc się, że chłopak ujrzy rumieńce, które oblały jej policzki, a on w odpowiedzi tylko puścił do niej oczko. Czuła, że robi się duszno. Sam Niall Horan otwiera dla niej drzwi. To coś więcej, niż kiedykolwiek marzyła. Na zewnątrz niebo pokryte było chmurami i lekki deszcz otaczał ją swą lodowatą mgiełką. Czuła, że zimna woda, nawet z niebios, dobrze jej zrobi. Emocje w niej buzowały i nie mogła nic na to poradzić. Pierwszy raz w życiu czuła się przepełniona szczęściem, a zarazem tak rozbita. Nadmiar szczęścia też bywa szkodliwy. Za wiele marzeń spełniło się w tak krótkim czasie, przez co zaczęła zastanawiać się nad bezinteresownością losu. Była nieufna, a zarazem taka naiwna.\nI oto jak poznała chłopców. Teraz będą oni przewijać się chyba w każdym kolejnym rozdziale. Jak wrażenia? :)\nP.S Rozdział dedykuję mojej Katarzynie, która truła mi o ten rozdział każdego dnia. Love you.xx\nOpublikowano 19 kwietnia 2012 Autor: Mils.\nChapter 3: Czuła,że wszechświat jej sprzyja. Tutaj nawet powietrze smakuje inaczej.\nObudziły ją ciepłe promienie słoneczne bezczelnie wdzierające się do pokoju. Nicole niechętnie przetarła oczy i leniwie usiadła na skraju łóżka. Chciała przypomnieć sobie, co jej się śniło. Słyszała kiedyś, że podobno pierwszy sen na nowym miejscu wiele mówi o przyszłości. Jednak jedyne co majaczyło w jej pamięci, to gwiazda. Wyraźny kształt gwiazdy, a ona po środku. ‘ No cóż, może zostanę gwiazdą.’ – zaśmiała się w duchu. Podeszła do szafy i zastanawiała się, co wybrać na dzisiejszy, ważny dzień. To dziś miała pojawić się w konsulacie, gdzie zostanie poinformowana, jakie zajęcie będzie wykonywać przez najbliższy rok. Wybrała długą, białą tunikę, legginsy, szpilki, założyła kardigan, i przyszykowała płaszcz. O tej porze roku był obowiązkowym elementem stroju. Postawiła na delikatny makijaż, nie chciała być wyzywająca, a włosy związała w wysoki kucyk. Podążając do łazienki spostrzegła, że Amelii już nie ma. Pewnie wyszła wcześniej. Miała zapisany adres placówki, więc nie zmartwiła się faktem, że Amelia nie zaczekała. Postanowiła, że weźmie taksówkę, ponieważ nie czuła się pewnie w mieście. Była tu pierwszy raz, nic nie oglądała, nic nie zwiedzała, i choć nie była bojaźliwa, to pomysł dotarcia do konsulatu pieszo wydał jej się nierozsądny. Obok domu znajdowała się piekarnia, więc wstąpiła po pysznego, świeżego rogala i kupiła mocną kawę.Wciąż czuła lekkie zmęczenie, uznała więc, że to pozostałości wczorajszej podróży. Stanęła na zatłoczonej ulicy, w obcym mieście, całkiem sama, przez co poczuła się nieswojo. Momentalnie opuścił ją głód. Schowała bułkę do torby i zadzwoniła po taksówkę.\nUsiadła wyprostowana na wygodnym krześle z czerwonym obiciem. Obok niej siedziała cała jej grupa, koledzy i koleżanki ze szkoły, lecz ani trochę ją to nie uspokoiło. Niewiele o nich wiedziała. Przed nimi stali dwaj, ubrani w garnitury, mężczyźni w średnim wieku. Trzymali kartki, na których, jak mniemała, mieli dane o uczestnikach wymiany. Punktualnie o godzinie 10 zaczęli odczytywać dane, potem zaś informowali o miejscu praktyk. Każda osoba ponownie dostała regulamin, miejsce i czas wizyt w izbie konsularnej, rozkład zajęć językowych. Kiedy przyszła kolej na Nicole, poczuła lekkie ukłucie w żołądku. ‘ Nicole Waldorf, 16 lat. Twoja firma to Syco Music.’ Wytwórnia płytowa? Zbieg okoliczności, czy przeznaczenie? Od zawsze kochała śpiewać, jednak nigdy nie uważała, że jest odpowiednio dobra, by zająć się tym profesjonalnie. A teraz, nie dość, że zobaczy przygotowania płyty ‘od kuchni’, to jeszcze będzie obcować z muzyką na co dzień. Praca – marzenie. Dostała do ręki karteczkę z napisem ‘ Meeting – 12.30 p.m, Syco Music Entertainment, 9 Derry Street, London.’ Przepełniona szczęściem wybiegła z pomieszczenia. Chciała krzyczeć, płakać, tańczyć i śpiewać. Pierwszą rzeczą, o której pomyślała, to telefon do chłopaka. Musiała podzielić się z nim tak świetną wiadomością. Gdy tylko zadzwoniła, wyćwierkała radośnie:\n- Hej kochanie, słuchaj, nie uwierzysz co się stało. Dostałam praktyki w Syco Music, wiesz, ta wytwórnia płytowa. Robią muzykę na światową skalę, od zawsze o tym marzyłam. Czyż to nie cudowne? – powiedziała jednym tchem, a gdy skończyła, głęboko nabrała powietrza. Nawet ono wydało jejsię lepsze, gdy była szczęśliwa.\n- Wow, to naprawdę super. Słuchaj, musze kończyć, mam trening. Zadzwonię później, pa.\n- Kocha…- nie dokończyła. Usłyszała przerwane połączenie. Trening, dzisiaj? Wydawało jej się, że znała dni, w których chodził na zajęcia z piłki. A może jej się pomyliło, albo jest jakaś zmiana, o której nie wie. Nie zastanawiała się nad tym, uznała, że przecież nic się nie stało. Prawie że w podskokach przemierzała ulice Londynu. Miała wziąć taksówkę, ale roznosiła ją energia i postanowiła na własną rękę poszukać studia. Słońce zalewało ulicę złotym blaskiem. W powietrzu unosiła się delikatna mgła, choć niebo było bezchmurne. Dotarła nad Tamizę. Zatrzymała się na chwilę, choć nie miała dużo czasu. Była taka piękna, jak zawsze sobie wyobrażała. Kolor miała ciemnoniebieski, wpadający w granat, dostrzegła nawet złote, mieniące się cienie. Na tafli idealnie odbijało się niebo. Magia. Czuła, że wszechświat jej sprzyja. Tutaj nawet powietrze smakuje inaczej.\nZa radą kilku przechodniów bezproblemowo trafiła na miejsce. Gdy znalazła się przed budynkiem, na chwilę się zatrzymała. Wstrzymała oddech. Nie mogła uwierzyć, ze to przydarza się właśnie jej. Lekki dreszcz podniecenia i emocji przeszył jej ciało. Uśmiechnęła się do siebie i pchnęła drzwi.\n- A więc to ty jesteś Nicole Waldorf? – zapytał wysoki, młody mężczyzna, ubrany w garnitur od Gucciego. Całe studio składało się z 4 kondygnacji w wieżowcu w centrum miasta. Z przestronnego holu, wyłożonego perłowego koloru marmurem, rozchodziły się nieco węższe korytarze, pokryte burgundowym dywanem wykonanym z filcu. Jasne ściany oraz ciepłe kolory umeblowania nadawały temu miejscu sympatyczną aurę.\n- Tak, to ja. Zostałam przydzielona przez polski konsulat, mam tu pracować. – odpowiedziała dość pewnym głosem, chcąc zrobić dobre wrażenie. Nie mogła dać po sobie poznać, że stres wręcz ją pożerał.\n- Nazywam się Nicolas Lawrence, jestem zastępcą kierownika Syco Music. W takim razie proszę za mną. – dziewczyna skinęła głową i szybkim krokiem ruszyła za mężczyzną. Na najwyższym piętrze znajdował się gabinet kierownika, z którego roztaczał się bajeczny widok na okolicę.\n-Usiądź proszę – wskazał jej miejsce na beżowej sofie obitej miękką skórą. Nie wiedziała, jak powinna zacząć konwersację. Nigdy nie była na rozmowie kwalifikacyjnej, choć wydawało jej się, że tym razem obejdzie się bez tego – przecież już ma tę pracę.\n- W dostarczonych dokumentach zauważyć można, że masz 16 lat. Myślisz, że poradzisz sobie w pracy w takiej wielkiej korporacji? –zapytał Nicolas. Więc jednak to będzie konieczne.\n- Choć dokładnie nie wiem, jakie czekają mnie obowiązki, to mogę zapewnić, że postaram się sprostać im najlepiej jak potrafię. – powiedziała po chwili namysłu. Czuła, jak krew pulsuje w jej skroniach. Nagłe uderzenie gorącego powietrza utrudniło oddychanie, a serce mocno przyspieszyło. Bardzo zależało jej, aby tutaj pracować, ogarniał ją jednak strach, że powie coś nie tak i zaprzepaści okazję.\n- Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, żejesteś odpowiedzialną, rozważną i dojrzałą dziewczyną. Dlatego postanowiliśmy, że damy Ci szansę. Od dziś będziesz asystentką sekretarza głównego. Mam ogromną nadzieję, że nas nie zawiedziesz. Oto lista twoich obowiązków. Zaczynasz jutro od godziny 12, tutaj masz identyfikator. Okaż go ochronie, a następnie udaj się do gabinetu 15, znajdującego się na pierwszym piętrze. Tam sekretarz pokieruje twoim dniem pracy. Teraz muszę Cię przeprosić, ale obowiązki wzywają – wyrecytował przemowę, którą zapewne ułożył sobie wcześniej, jednocześnie wręczając jej plik papierów. Odprowadził ją do drzwi, po czym Nikki powolnym krokiem udała się do wyjścia. Wcale nie chciała stamtąd wychodzić, a świadomość, ze od jutra w taki sposób będzie wyglądała jej codzienność, utwierdziła ją w przekonaniu, że marzenia się spełniają.\nMamy trójeczkę.:) Punkt kulminacyjny będzie miał miejsce w następnym, so keep reading. Btw, dziękuję za 250 wejść. Mil xx\nOpublikowano 13 kwietnia 2012 Autor: Mils.\nChapter 2: ‘ Witaj nowe życie. Witajcie marzenia. Londynie – nadchodzę.’\nNie umiała zrezygnować z marzeń.Ostatni tydzień w kraju spędziła z chłopakiem, przyjaciółmi i rodziną. Znajomi urządzili imprezę pożegnalną, która zakończyła się łzami smutku. Nie chciała się rozstawać, pozostawić za sobą wszystkich wspomnień, które przeżyła z tymi wspaniałymi ludźmi. Ostatnią noc spędziła z chłopakiem. Rozmawiali do rana, planując, w jaki sposób będą utrzymywać kontakt, co będą robić po jej powrocie, ile mają pomysłów na życie. Rafał obiecał, że odwiedzi ją podczas ferii zimowych. ‘To tak duża czasu…’ – pomyślała Nikki, podczas gdy łzy spływały bezwładnie po jej twarzy. Ten wyjazd sprawiał jej tyle bólu, a jednak uważała, że gdyby zrezygnowała, popełniłaby grzech przeciwko samej sobie.\nI tak oto ona, Nicole Madelaine Waldorf, stała w czerwonym płaszczu podczas odprawy na lotnisku w Warszawie. Po czułym pożegnaniu z rodzicami, obietnicy telefonowania 2 razy dziennie, weszła na pokład samolotu. Założyła słuchawki, zamknęła oczy, a w głośnikach popłynęła piosenka jej ukochanego zespołu. One Direction byli dla niej kimś więcej niż tylko zespołem. Byli nieodłączną częścią jej życia, pomagającą wytrwać w tym całym zgiełku i zabieganiu. Byli jej inspiracją – dzielnie walczyli o marzenia. To nie tylko 5 chłopaków. To ludzie, którzy poprzez swoją muzykę stali się jej rodziną, najbliższymi osobami. Całą podróż miotała nią niepewność. Gdy w jej uszach zabrzmiało melodyjnie and you’ve got that one thing, dotarło do niej, że podjęła najgorszą, a zarazem najlepszą decyzję w swoim życiu.\nChłodne listopadowe powietrze ogarnęło ją i przeszyło wskroś. Londyn, choć była późna jesień, wyglądał czarująco. Zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Nie mogła doczekać się chwili, kiedy będzie mogła zwiedzać i podziwiać to miasto, które od zawsze ją fascynowało. Po odebraniu bagaży, Nicole udała się do czekającego na nich autokaru. Szkoła zapewniła im stancję u zaprzyjaźnionych rodzin na przedmieściach. Miała zamieszkać u starszego małżeństwa, które zapewniło jej i Amelii-dziewczynie, z którą miała dzielić mieszkanie, całe piętro staromodnego, lecz napawającego zachwytem londyńskiego domu. Amelia, dziewczyna z równoległej klasy, z którą wcześniej Nicole nie utrzymywała kontaktu, była jej całkowitym przeciwieństwem. Nicole zawsze wesoła,uśmiechnięta, pewna siebie, znała swoją wartość, emanowała pozytywną energią. Ona zaś, była cicha, spokojna, małomówna, jak również wydawała jej się nieco przygnębiona. Jednak ze względu na fakt, że przez najbliższy czas będą razem mieszkać, Nicole postanowiła lepiej poznać koleżankę. Z reguły nie miała trudności z nawiązywaniem kontaktów, więc swobodnie zaczęła:\n- Tak się cieszę, ze tu jesteśmy. Jak podoba ci się Londyn? Byłaś tu wcześniej? – zapytała wesoło, chcąc za wszelką cenę ukryć ból, jaki od środka ją rozrywał. Od wyjazdu minęło zaledwie kilka godzin, a już tęskniła. W pewnym sensie nie wierzyła, że to dzieję się naprawdę. Miała wrażenia, jakby oglądała czyjeś życie, całkiem z boku, a ona sama została w domu. Wydawało jej się, jakby to była przygoda, wycieczka, a już ma pewno nie przyswoiła jeszcze wiadomości, że zaczyna całkiem nowe życie, w nowym miejscu, przez kilka miesięcy. Kto wie, co się wydarzy? Z zamyślenia wyrwała ją współlokatorka.\n- Myślę, że jest w porządku. – odparła nieśmiało. ‘Cóż, początki zawsze bywają trudne’ pomyślała Nikki, jednocześnie starając się podtrzymać rozmowę.\n- Moim zdaniem miasto jest niesamowite. Nie mogę się doczekać,kiedy je zwiedzimy. Jak myślisz, jakie zajęcie nam przydzielą? – Właśnie. Na wymianie nie ma wolnego czasu. Są zajęcia językowe, 3 razy w tygodniu, po 2 godziny. Lekcje odbywać się będą w salce wynajętej na University of London , a dodatkowo szkoła załatwia praktyki albo pracę w różnych zakładach i firmach w okolicy. Wolne wieczory, choć to też zależy od pracy, jaka zostanie dana. Są również wyznaczone godziny powrotów, a odpowiedzialne są za nas osoby w polskim konsulacie w Londynie, gdzie trzeba pojawiać się na kontroli raz w tygodniu.\n- Nie mam pojęcia… Mam nadzieję, że to nie będzie nic trudnego. –szept Amelii był ledwo słyszalny. Widząc, że nie ma ochoty na rozmowę, Nicole zrezygnowała z dalszych prób pogłębienia znajomości. Rozpakowała część walizki, najpotrzebniejsze rzeczy, i wyszła na balkon zadzwonić do rodziców. Oglądając londyńską panoramę, która idealnie wręcz roztaczała się z tarasu, zapewniła mamę o szczęśliwej podróży i bardzo dobrych warunkach nowego lokum. Po skończonej rozmowie wzięła długi prysznic, starając się pozbyć zarówno zmęczenia, jak i strachu.’ Co ma być oto będzie’ – pomyślała. W nieco lepszym nastroju, odprężona, ubrała się – czarne koturny, ciemnoniebieskie rurki, biała bokserka, pudrowa marynarka – i zeszła zapoznać się z gospodarzami. Okazało się, że są to bardzo mili, uprzejmi i sympatyczni starsi ludzie, którzy zaprosili ją na kolację i opowiedzieli trochę o Londynie. Z minuty na minutę czuła się bardziej przekonana, że postąpiła właściwie. Bo czemu miałaby tego nie zrobić? Po posiłku grzecznie podziękowała, wróciła do pokoju i spostrzegła, że Amelia, gotowa do snu, czyta książkę. Nieprzeszkadzając, po cichu wymknęła się na balkon, chcąc zachłysnąć się powietrzem. Po raz pierwszy od przybycia czuła się dobrze. Może to klimat, może widok, może coś innego. Słońce zaszło na horyzont, ona zaś czuła lekki powiew rozwiewający jej długie, miękkie, pachnące wanilią, orzechowobrązowe włosy. Przymknęła z przyjemnością ciemnoniebieskie niczym dno oceanu oczy, całą sobą chłonąc to miasto. Chciała pozostać całą noc, lecz po długim locie czuła się wykończona. Zatem wróciła do pokoju, a położywszy się do łóżka z uśmiechem na twarzy, niemal od razu zasnęła. ‘ Witaj nowe życie. Witajcie marzenia. Londynie – nadchodzę.’\nDwójeczka.:) Akcja się zaczyna nieco rozwijać, następne rozwikłają jakże trudną zagadkę zapoznania 1D. Dodam coś next week. Tylko czekać. :)\n`A, i chciałabym pozdrowić wszystkich kierowców MZK. Proszę o dokładniejsze odczytywanie żądania ‚stop’. Tak na przyszłość.:)\n*Wszystkie imiona i nazwiska zostały wymyślone przeze mnie. Opis Londynu jest, i będzie niestety, tylko moją czysta fantazją.\nOpublikowano 11 kwietnia 2012 Autor: Mils.\nAjj, jesteście niesamowici! Przez jeden dzień istnienia bloga ponad 100 wyświetleń. Dziękuję, dziękuje wszystkim z całego serducha, postaram się Was nie zawieść. Następny w weekend. With love. M xx\nOpublikowano 10 kwietnia 2012 Autor: Mils.\nChapter 1: Stanęła przed szansą i tylko od niej zależy, czy z niej skorzysta.\nWiadomość o możliwości wymiany międzynarodowej spadła Nicole jak z nieba. W tym roku zaczęła naukę w liceum profilowanym, ukierunkowała się na języki obce. Co roku 15 najlepszych osób ze szkoły wyjeżdżało zagranicę w celach szlifowania języka. Zdawała sobie sprawę, że była najlepsza, a szanse są realne. Od zawsze o tym marzyła, a teraz to mogło stać się rzeczywistością. Jednak gdy dostała formularz do ręki, ogarnęły ją wątpliwości. Ogromne wątpliwości. Przecież zostawiłaby rodzinę, przyjaciół, chłopaka, życie. Całe dotychczasowe życie, a nic poza tym nie miała. Ale czy strach przed zmianą może zatrzymać ją przed spełnianiem marzeń? Była pewna, że szansa się nie powtórzy. Wiedziała też, że od tej decyzji zależy cała jej przyszłość.\nNicole długo rozmyślała. Analizowała wszystkie za i przeciw, rozmawiała z bliskimi. Ale wiedziała, że nikt nie może za nią zadecydować. Rodzice nie byli przekonani, jednak, gdyby tylko chciała, dostałaby ich zgodę. Nie mogliby zabronić jej realizacji marzeń, choć dla wszystkich wyjazd ten byłby bardzo trudny. Przyjaciele namawiali ją, żeby skorzystała z szansy, choć żaden z nich nie wyobrażał sobie rozstania. A chłopak.. no cóż. Domyślała się, jak trudna może być rozłąka. Jak wielka to będzie próba dla ich związku. Byli razem 5 miesięcy, może to niezbyt długi staż, ale ona i Rafał tworzyli całość. Był dla niej całym światem. Mieli poważne plany na przyszłość, a teraz to mogło ulec zmianie. Co robić? Czuła się rozdarta. Podzielona między rzeczywistością a marzeniami. Jednak czasu nie zostało dużo, musiała podjąć decyzję w ciągu tygodnia. Jeśli nie ona, jest mnóstwo chętnych na jej miejsce. Jedyne, co mogła w związku z tym zrobić, to uporządkować hierarchię wartości w swoim życiu. Albo posłuchać głosu serca. Rzut monetą nie wchodził w grę, nie pozwoliłaby, żeby los zadecydował o całym jej życiu. Lubiła mieć kontrolę nad wszystkim, jak również zawsze miała wspaniałą intuicję, która pomagała jej w trudnych chwilach. A teraz czuła tylko pustkę. Całe wieczory poświęciła na spacery, rozmyślanie, gdybanie. Może to nie było najlepsze wyjście, bo gdybanie tylko nasiliło wątpliwości. Ciepły, jesienny wiatr muskał jej lekko zaróżowione policzki, podczas gdy powoli przechadzała się chodnikiem. Miasto wieczorem było nadzwyczaj spokojne, jak na tak ciepłą, miłą pogodę, ale nie przeszkadzało jej to, wręcz pomagało poukładać myśli. Jest panią swojego życia. Stanęła przed szansą i tylko od niej zależy, czy z niej skorzysta.\nTo mamy jedyneczkę.:) Od razu mówię, że bohaterów nie przedstawiałam, bo chcę, abyście sami ich poznali w trakcie historii.:) Liczę na komentarze, i że się spodoba oczywiście.: ) Dla zainteresowanych dodam, że chłopcy z One Direction zaczną występować od 4 rozdziału.:) Do następnego. xx\nDodaję, że jak na razie będę prowadziła na dwa konta, tutaj, i\n. Tam, gdzie będzie więcej wyświetleń i komentarzy, będę umieszczała całą historię. Narazie rozdziały będą pojawiać się na obydwu blogach. xx\nGirl. 16. Directioner. Music, fashion.


Nowość! Odwiedzasz serwis TripAdvisor w poszukiwaniu recenzji — teraz możesz w nim rezerwować pokoje. Cathedrale Ste-Cecile opinie, Albi\nEuropa›Francja›Pireneje Centralne›Tarn›Albi›Atrakcje w Albi› Cathedrale Ste-Cecile\n1 766 recenzje(-i) Nr 1 wśród 30 atrakcji w lokalizacji Albi Certyfikat jakości Miejsca kultu religijnego / otoczone czcią, Obiekty architektury, Zabytki i ciekawe miejsca Przegląd informacji Recenzje (1 766)\nUsuń „Cathedrale Ste-Cecile” z Moich zakładek Dodano Cathedrale Ste-Cecile do listy Zapisane. Czy atrakcja jest bezpłatna?\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Adres: Near place du Vigan | in the medieval center of town, 81000, Albi, Francja Numer telefonu: 05-63-43-23-43 Strona internetowa Popraw to ogłoszenie Dzisiaj 9:00 - 12:00\nZalecany czas pobytu: <1 godzina Wszystkie zdjęcia odwiedzających (692)\nPrzeczytaj wszystkie recenzje (1 766) Oceny odwiedzających\nNigdy przedtem nie słyszałem o tym miejscu. Kiedy wspomniałem komuś, że lecę do Tuluzy i Carcassonne, polecił mi odwiedzenie Katedry w Albi, bo nigdy tego nie zapomnę. Pociąg z...\nRecenzje (1 766) napisane przez członków społeczności TripAdvisor Hotele uwielbiane przez podróżnych...\nHotel Le Vieil-Alby19 recenzji Albi, Tarn0.2 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Alchimy82 recenzji Albi, Tarn0.3 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Hotel Laperouse105 recenzji Albi, Tarn0.4 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny L' Hostellerie Du Vigan171 recenzji Albi, Tarn0.5 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Mercure Albi Bastides552 recenzji Albi, Tarn0.6 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Ibis Budget Albi Centre318 recenzji Albi, Tarn0.6 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Więcej Hostellerie Saint-Antoine105 recenzji Albi, Tarn0.6 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Hotel Du Parc35 recenzji Albi, Tarn0.6 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Hotel Chiffre81 recenzji Albi, Tarn0.6 km od następującego obiektu: Cathedrale Ste-CecileWyświetl ceny Mniej Hotele w pobliżu: Cathedrale Ste-Cecile W których hotelach w lokalizacji Albi obowiązują promocje?\n(1 118) angielski\nPodziękowania: 439 “Niezwykły skarb”\nPomocne? Dziękujemy, JustynaK8 Zgłoś Trwa aktualizowanie listy... Cathedrale Ste-Cecile — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nGavarnie, Hautes-Pyrenees Wszystkie miejsca warte uwagi w: Albi (32)\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy trzeba kupować bilety dla dzieci? Jak do Państwa dojechać, korzystając z komunikacji miejskiej? Czy na miejscu jest restauracja lub kawiarnia? W pobliżu obiektu Cathedrale Ste-Cecile Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 1 058 recenzje(-i) Musee Toulouse-Lautrec\n164 recenzje(-i) Pont Vieux\n313 recenzje(-i) Cloitre de la Collegiale Saint Salvy\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 360 recenzje(-i) Cascarbar\n374 recenzje(-i) Le Papillon\n141 recenzje(-i) Au Hibou


Plunge - stanik do dekoltów typu „V"\nStanik plunge to idealny wybór dla pań, które chcą podkreślić swój biust w dużym dekolcie. Zbliży on piersi do siebie i nada im kształt tzw. „dolinki". Proponujemy go dla kobiet, które chcą dobrze wyglądać i zwrócić na siebie uwagę. Plunge w języku angielskim oznacza „nurkować", „zapuszczać". Nazwa wzięła się od tego, iż bardzo trudno oderwać wzrok...\nDobrze dobrany strój kąpielowy do sylwetki może zdziałać cuda. Nie trzeba głodzić się tydzień przed wyjazdem, aby wyglądać szczupło i atrakcyjnie. Obecnie jest duży wybór strojów, więc z pewnością każda z pań coś sobie wybierze. Strój kąpielowy powinien być dopasowany do sylwetki kobiety, jednocześnie ukrywając jej niedoskonałości. Poniżej...\nBezpieczny sport w odpowiednim biustonoszu\nPiersi podczas aktywności fizycznej, narażone są na wiele urazów. Musimy uważać, aby nie zerwać wiązadła Coopera, które podtrzymuje nasz biust. Dobrze dobrany stanik sportowy sprawi, iż piersi nie ulegną zniekształceniu i otarciu. W czasie uprawiania sportu, piersi kobiety ulegają ciągłemu przemieszczaniu się. Bardzo ważne jest, aby je odpowiednio podtrzymać....\nStanik push-up – większa objętość\nNazwa „Push-up" z języka angielskiego oznacza „podnosić do góry". Jest to model bardzo często wybierany przez kobiety, ze względu na to, iż doskonale podkreśla on piersi. Panie kupują ten rodzaj stanika zarówno na specjalne okazje, jak i na co dzień. Push-up jest stanikiem, do którego powstania przyznałaby się niewątpliwie każda firma produkująca biustonosze....\nBiustonosz ciążowy - SOS dla przyszłej mamy\nPodczas ciąży całe ciało kobiety ulega zmianie, także zmieniają się jej piersi. Biust powiększa się , uwrażliwia oraz staje się cięższy. Bardzo ważne jest to, aby w tym okresie, dobrać odpowiedni stanik. Przyszła mama musi o siebie szczególnie dbać, więc dobrze by było, aby biustonosz dawał jej komfort i odpowiednio utrzymywał piersi. Piersi kobiety zbudowane...


Propozycje na początek tygodnia: 6-9 listopada\nCiekawostki | Emocje | poniedziałek, 6 listopada 2017\n101 napraw - seria 5, odcinek 10\nPREMIERA! O 22:15 zapraszamy na "101 napraw" - w tym odcinku Grzegorz Duda pokaże, jak wymienić tarcze zegarów, jak usunąć wodę z układu paliwowego Diesla oraz sprawdzi, ile jest warte „domowe chromowanie” natryskowe. WIĘCEJ>>>\nPREMIERA! Robert i "Wąski" będą chcieli sprzedać wojskowego Mercedesa Unimoga, w łódzkim komisie Jacek pokaże klientowi dwa sportowe Audi A5, a jego imiennik postara się spieniężyć sprowadzone ze Szwajcarii BMW - to wszystko w "Zawodowych handlarzach" o 22:15! WIĘCEJ>>>\nWyburzacze - seria 2, odcinek 10\nPREMIERA! O 22:15 zapraszamy na "Wyburzaczy". W tym odcinku pokażemy między innymi problemy ekipy pracującej w Poznaniu przy demontażu żurawia, a także dylemat, przed jakim ich koledzy po fachu postawią właściciela nieruchomości w Radzyminie. WIĘCEJ>>>\nMegatransporty - seria 3, odcinek 10\nPREMIERA! O 22:15 zapraszamy na "Megatransporty" - w tym odcinku Makuwa będzie starał prześlizgnąć się pod nisko wiszącymi przewodami, natomiast ekipa z Torunia wioząca szerokie moduły domów zdecyduje się zawrócić na ciasnym skrzyżowaniu. WIĘCEJ>>>\nPrześlizgnąć się pod przewodami pod napięciem


Szpital Wojewódzki w Bielsku-Białej - Ambitne plany na 2020 rok\nW 2020 roku Szpital Wojewódzki zamierza wydać na inwestycje prawie 20 mln złotych. Niespełna 8 mln na planowane prace modernizacyjne i budowlane. Ponad 11 mln kosztować ma nowa aparatura medyczna. Na zaplanowane projekty placówka zarezerwowała w swoim budżecie 2 mln złotych.\nPodobnie jak w poprzednich latach szpital aktywnie poszukuje pieniędzy na realizację swoich planów. – Obecnie łączna suma złożonych lub przygotowanych do złożenia wniosków o dodatkowe fundusze wynosi ponad 20 mln złotych – poinformowała Sabina Bigos-Jaworowska, dyrektor Szpitala Wojewódzkiego w Bielsku-Białej.\nDyrektor dodała, że wartość przyznanej już dotacji z budżetu Województwa Śląskiego na realizację inwestycji w przyszłym roku wynosi 4,3 mln złotych.\nDo najważniejszych inwestycji w Szpitalu Wojewódzkim należy zmiana lokalizacji Oddziałów Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej oraz Neurologii. Dzięki tym zmianom ma zwiększyć się liczba łóżek na neurologii. Obecnie jest tam 37 łóżek. Natomiast Oddział Chirurgii Ogólnej i Naczyniowej dysponuje 46 miejscami. Po remoncie liczba łóżek dla chorych pozostanie na podobnym poziomie.\nJednym z ważniejszych projektów do realizacji jest wymiana agregatu wody lodowej, służącego do klimatyzowania bloku operacyjnego, sal zabiegowych, oraz pracowni Zakładu Diagnostyki Obrazowej. - Obecnie zainstalowany agregat użytkowany jest od 1999 roku. Urządzenie jest przestarzałe technologicznie, ponieważ pracuje jeszcze na czynniku chłodniczym R22, dawno już wycofanym z rynku ze względów ekologicznych. Obecnie każda awaria związana z ubytkiem tego czynnika, może spowodować trwałe wyłącznie agregatu. Koszt zakupu nowego wynosi ok. 250 tysięcy złotych – powiedziała dyrektor placówki.\nSzpital Wojewódzki zamierza również wyremontować system grzewczy. Prace obejmą m.in. wymianę trzech kotłów grzewczych, a także głównych rurociągów. Roczne oszczędności wynikające ze zmniejszenia zużycia gazu wyniosą ponad 530 tysięcy złotych.\nW ramach 20 milionowych inwestycji planowana jest również budowa elektrowni fotowoltaicznej o mocy 281,6 kW. Szpital złożył we wrześniu wniosek o dofinansowanie. Całość energii zostanie zagospodarowana na potrzeby Szpitala Wojewódzkiego, w tym na zasilanie rozbudowywanego systemu klimatyzacji. Poziom przewidywanych oszczędności zużycia energii wyniesie rocznie nawet 100 tysięcy złotych. W ciągu dwóch lat szpital wyda na te inwestycję 10,7 mln złotych. Sfinansowanie całości planowane jest z dotacji Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w wysokości ponad 10,2 mln złotych oraz zaciągniętej w NFOŚiGW pożyczki w wysokości ponad 530 tysięcy złotych. - W 2020 roku planowany koszt realizacji tego projektu ma wynieść ok. 4, 4 mln złotych. Szpital uruchomi elektrownię w ciągu 24 miesięcy od momentu uzyskania dofinansowania – powiedziała Anna Szafrańska, rzecznik prasowy Szpitala Wojewódzkiego w Bielsku-Białej.\nW 2020 roku wymienione mają zostać również dwie windy towarowe, obsługujące centralną sterylizację, którymi transportowane są narzędzia na Centralny Blok Operacyjny. Szacowany koszt wymiany to ok. 130 tysięcy złotych.\nNowy videogastroskop, videokolonoskop oraz diatermia do badań endoskopowych i myjnia endoskopowa to najpilniejsze zakupy dla Oddziału Gastroenterologii i Chorób Wewnętrznych. – Nowe urządzenia pozwolą zachować wysoki poziom diagnostyki oraz leczenia chorób układu pokarmowego. Sprzęt kosztuje ponad 500 tysięcy złotych – podkreśliła rzecznik.\nW planach jest również doposażenie w respiratory, bronchoskopy, a także pompy infuzyjne strzykawkowe oraz objętościowe Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii.\nSzpital Wojewódzki planuje również w przyszłym roku wymienić kilkadziesiąt szpitalnych łóżek.


Prezydent zły - Opole 7 dni );\nListopad 2, 2019 Listopad 2, 2019 elbod\tA.Duda, niesamodzielny, prezydent\nUważam, że Andrzej Duda to prezydent zły, czyli nadaje się do wymiany podczas najbliższych wyborów. Według mnie, to najgorszy prezydent od 1989 roku.\nNa wstępie swojej prezydentury ułaskawił M. Kamińskiego, mimo, że nie zapadł prawomocny wyrok, czyli złamał prawo. To był pierwszy taki wyczyn. Niestety nie ostatni. Potem odmówił powołania sędziów do Trybunału Konstytucyjnego, mimo, że miał taki obowiązek. Powołał za to sędziów, których – wbrew prawu – wskazał sejm zdominowany przez partię, z której się wywodzi.\nNaruszenia obowiązującego prawa przez A. Dudę jest więcej. Co gorsza łamie on też Konstytucję RP, zamiast stać na jej straży. Stawia się więc moim zdaniem w jednym szeregu z pospolitymi przestępcami.\nPodpisuje wszelkie ustawy wysłane mu na biurko przez Sejm i Senat. Nieważne dla niego jest, to, że Ustawa to bubel prawny i godzi interesy Polaków. Najważniejsze jest, aby nie podpaść j. kaczyńskiemu, bo wtedy ten nie poprze go w kolejnych wyborach.\nW paru przypadkach A. Duda nie podpisał od razu Ustaw, ale było to spowodowane tylko i wyłącznie chęcią ugrania czegoś dla siebie, czyli był to tylko szantaż polityczny. Tak było z Ustawą o Sądzie Najwyższym. Potem prezydenccy prawnicy stworzyli bubel prawny, ale i tak go podpisał.\nGdy A. Duda walczył z ówczesnym ministrem obrony narodowej – a. macierewiczem – jego „zakładnikami” stali się generałowie, którym odmawiał awansów. Prezydent chciał pokazać kto jest ważniejszy w Armii: on, jako zwierzchnik, czy minister obrony. W rzeczywistości obaj doprowadzili do degrengolady Wojska Polskiego.\nPrzez cały okres swojej prezydentury A. Duda wykazuje służalczość wobec kościoła katolickiego, czyli np. występuje w prywatnym radiu prowadzonym przez księdza. Manifestuje swoją wiarę i zapowiada podpisywanie Ustaw, które chce przepchnąć przez Sejm ultrakatolickie ordo iuris. Wręcz namawia do powstania Ustawy, która zmuszałaby kobiety do zakazu wykonywania badań prenatalnych i rodzenia uszkodzonych płodów.\nDlaczego? Bo tak chce kościół katolicki, który uzurpuje sobie prawo narzucania swoich postaw wszystkim obywatelom, bez względu na to, czy ktoś jest wyznawcą religii katolickiej, czy nie. Nieważne jest dla prezydenta, że taka kobieta zmuszona przez prawo będzie przeżywała katusze fizyczne i psychiczne. Te ostatnie do końca życia. To nie obchodzi A. Dudę, który mieni się prezydentem. Prezydent powinien dbać o wszystkich obywateli. A. Duda tego nie robi. On służy wiernie hierachom kościelnym oraz j. kaczyńskiemu.\nAntybohater tego tekstu jest za to książkowym przykładem demagoga. Pięknie wygłasza mowy, z których nic nie wynika, pięknie ukwieca kłamstwa, obiecuje kwieciście gruszki na wierzbie. I tyle, co robi pięknie. Takich przemów chętnie słuchają ci, którzy są na tyle mało inteligentni, aby dostrzec ich mierność, miałkość i pustość.\nCzy ktoś słyszał, aby A. Duda zrobił coś dla zlikwidowania szkodliwych podziałów społecznych? Czy ktoś słyszał, aby wystąpił z jakąś inicjatywą ustawodawczą, która pozwoliłaby naprawić rozkład Państwa? Mało tego. Prezydent uczestniczy z rozkładzie tego Państwa, likwidacji Trójpodziału Władzy i w przekształcaniu Polski w państwo totalitarne, bo tak życzy sobie j. kaczyński i kościół katolicki.\nMyślę, że wymieniłem już dość przykładów na to, że A. Duda, to prezydent zły, a raczej najgorszy od ustrojowych przemian, czyli od roku 1989. I dlatego w najbliższych wyborach należy mu uniemożliwić działania na szkodę Polski, bo ją całkiem zniszczy.\nPrzeczytaj dlaczego pis niszczy Polskę. Tutaj i tutaj.\nzdjęcie pochodzi z www.polityczek.pl\n← Ciemnota wrodzona, ciąg dalszy\nKościelne chamy →\nGrudzień 18, 2019 Grudzień 18, 2019 elbod\nAnna Zalewska, to grabarz oświaty\nMaj 3, 2019 Maj 3, 2019 elbod


Trzy cesarskie uzdrowiska, trzy razy molo! Bansin, Heringsdorf i Ahlbeck | domatorka.blog\nTrzy cesarskie uzdrowiska, trzy razy molo! Bansin, Heringsdorf i Ahlbeck\nBansin, Heringsdorf, Ahlbeck- trzy cesarskie, niemieckie uzdrowiska. Bogate w piękne wille, plaże, muszle koncertowe i molo. I tylko kilka kilometów od Świnoujścia.\nJednego z naszych urlopowych dni postanowiliśmy je zwiedzić. Wszystkie jednego dnia. W planie było zaliczenie każdego molo. Wam polecam do każdej z tych miejscowowści wybrać się oddzielnie, bo jest co oglądać. Zaczęliśmy od oddalonego o 7,5 km od Świnoujścia Bansin, następnie odwiedziliśmy Heringsdorf, a na końcu, już na szybko, bo nikt nie miał siły- Ahlbeck. Ale od początku...\nBansin urzekło mnie najbardziej. Położone jest pomiędzy morzem, a polodowcowym jeziorem Schloonesee. Gdy tam dojechaliśmy poczułam się jak w jakimś ekskluzywnym kurorcie. Nadmorska promenada, otoczona pięknymi willami, jest taka inna niż te polskie. Tutaj panował spokój, nie było straganów z tandetą, nie było tłumów. Słońce, morze, zabawne budki ratowników i uliczni grajkowie. Proste, drewniane molo, które w swojej prostocie, podobało mi się najbardziej ze wszystkich trzech. Z niego rozciąga się widok na kolejne dwa, te w Heringsdorf oraz Ahlbeck, a także na świnoujski port.\nNiezwykła muszla koncertowa\nTu także, przy promenadzie, a w okolicy molo, znajduje się najpiękniejsza muszla koncertowa. Zamiast tylnej ściany ma okna, które wychodzą wprost na morze. Obok, stoją cztery wozy na, które kiedyś podobno były przebieralniami.\nSpokój i luksus tej miejscowości widać było nie tylko nad samym morzem, ale też w uliczkach. Pensjonaty czy hoteliki nie narzucały nachalnie swojej reklamy, a miały pięknie oprawione foldery i informacje o dostępnych pokojach, nie było tam kiczu czy nieporządku, a nawet śmietniki nie straszyły brudem, a były pięknie obudowane drewnem.\nWidok na molo w Heringsdorf oraz na port w Świnoujściu\nUrzekła mnie sielanka panująca w Bansin, mała ilość turystów i porządek tej miejscowości. Żałuję, że byliśmy tam tak króko, bo wśród tych wspaniałych willi, mogłabym spacerować cały dzień.\nPo sielskim Bansin, Heringsdorf wydał mi się wielki i głośny. To większe miasto, a tradycyjne wille mieszają się z nowszą (i niekoniecznie piękną) architekturą. Tu już tętni życiem, tu turystów jest znacznie więcej. Molo otaczają ciekawe zabudowania, gdzie mieszczą się sklepy i restauracje, a na jego końcu budyneczek w kształcie piramidy.\nPrzed molo jest fajna fontanna w kształcie kuli, która wciąż się obraca, a w pobliżu muszla koncertowa. W miasteczku napotkać można ogromne kosze plażowe, gdzie można usiąść. To w tej właśnie miejscowości takie kosze wymyślono.\nNie zabawiliśmy tam długo, molo, krótki spacer, przerwa na karmienie Emila i po półtora godziny udaliśmy się do ostatniej cesarskiej miejscowości.\nWidok z molo na Heringsdorf\nAhlbeck sąsiaduje z polską granicą oraz ze Świnoujściem. Można tu dotrzeć nawet pieszo, bo to zaledwie 3-4 kilometrowy spacer. I w Ahlbeck na promenadzie i molo spotkać już można było tłumy turystów oraz Polaków.\nWszyscy już byliśmy zmęczeni, południowe słońce mocno grzało, więc ograniczyliśmy się do szybkiego marszu na molo i z powrotem. Podobno to najpiękniejsze molo w Niemczech, faktycznie budyneczek ma w sobie to coś. Tuż przed nim, na niewielkim placu, znajduje się przepiękny zegar szafkowy. Mnie natomiast zachwycił najbardziej mijany na promenadzie hotel.\nZegar szafkowy na placu przed molo\nZaskoczyło mnie to, że w Niemczech nie ma tego, tak popularnego w Polsce, parawaningu. Parawanów czy namiotów plażowych było niewiele, a większość plażowiczów opalała się w koszach. Tuż przy zejściach na plażę znajdują się automaty, w których, jak mi się wydaje, można wykupić taki kosz na kilka godzin lub cały dzień. Takie parkowanie na plaży ;)\nA co do parkowania- w Niemczech wszystkie parkingi są płatne (od 1-1,5 euro za godzinę) lub na tak zwany postój czasowy (za szybę wkłada się kartę z godziną rozpoczęcia postoju i można stać określony przy znaku czas, bez opłat), ale my korzystaliśmy z tych płatnych, bo zwyczajnie nie wiedzieliśmy skąd takie karty się biorą ;)\nTo była krótka, kilkugodzinna wycieczka po cesarskich uzdrowiskach, ale tylu pięknych budynków na raz nie widziałam chyba nigdy wcześniej. Byliście w tamtych stronach?\nAgata Wierzgacz 28 lipca 2016 23:07\nŚliczne miejsca :-) super zdjęcia ;)\nIza Damsé 9 sierpnia 2016 21:20\nMiejsca urzekają :)\nZwykła Matka 29 lipca 2016 12:16\nŚliczne miejsca!!! Nigdy tam nie byłam, ale widze , że jest co zwiedzać, oglądać :)\nIza Damsé 9 sierpnia 2016 21:21\nJest, jeśli będziecie w tamtych okolicach, to koniecznie zobaczcie :)\nrodzanica 29 lipca 2016 19:44\nbyliśmy rok temu rowerami ze Świnoujścia można dojechać wspaniała drogą rowerową polecam\nZauważyłam, ze droga rowerowa jest tam super i sporo osób z niej korzystało :)\nmomontop 4 sierpnia 2016 10:52\nByłam w Herringsdorfie, piękna architektura, ale jak dla mnie zbyt spokojnie :)\nIza Damsé 9 sierpnia 2016 21:23\nHeringsdorf akurat najbardziej zaludnione z tych trzech, a ja wolę spokojniejsze miejscowości :)\nAnonimowy 24 sierpnia 2017 11:15\nByłem we wszystkich .Każdy z nich jest piękny , lecz Alhbeck najpiękniejszy . Nanfajniejszy widok jest podczas zwiedzania nocnego 9 wówczas niezwykle wygląda oświetlony port w Świnoujściu. Ciekawostka - w Herinsdorfie znajduje się największy kosz plażowy na świecie ( można w nim usiąść lecz na własną odpowiedzialność), w okolicy wejścia na molo .\nAnonimowy 2 sierpnia 2018 09:35\nMale sprostowanie, kosze wykupujemy na samej plazy sa tam zawsze opiekunowie , a te automaty przy zejsciach to oplata klimatyczna 2.5 euro za dorosla osobe i 1.25 za dziecko od 10 roku. Miejsca klimatyczne , malownicze lubimy tam jezdzic. Pozdrawiam Grzegorz\nedyta 30 listopada 2018 09:08\nFajnym uzdrowiskiem, który osobiście polecam jest Iwonicz-Zdrój. To przepiękne miejsce, pełne atrakcji turystycznych i walorów zdrowotnych. Z mężem jeździmy co roku i zawsze wracamy pełni dobrej energii ;)


Pkb - Tag - Bankier.pl - Strona 2\nPod koniec 2019 roku wzrost gospodarczy w strefie euro i Unii Europejskiej praktycznie zamarł. Francja i Włochy znalazły się na krawędzi recesji. Czytaj dalej\nW czwartym kwartale ubiegłego roku dynamika francuskiego PKB spadła poniżej zera. Niewykluczone, że druga największa gospodarka strefy euro niebawem znajdzie się w recesji. Czytaj dalej\n2020-01-29 10:00 Aktualizacja: 2020-01-29 12:10\nW roku 2019 wzrost gospodarczy w Polsce był wyraźnie słabszy niż w roku poprzednim. Według wstępnych szacunków Głównego Urzędu Statystycznego produkt krajowy brutto w 2019 roku był o 4% wyższy niż rok wcześniej. Czytaj dalej\nDynamika PKB Polski w całym 2020 r. spowolni do 3,2 proc., jednak w drugiej połowie roku i w 2021 r. można spodziewać się ożywienia gospodarki - oceniają ekonomiści BNP Paribas. Ich zdaniem, inflacja w 2020 r. będzie wysoka - odzwierciedlając wyższe tempo wzrostu wynagrodzeń, rosnące ceny energii i podwyżki podatków - jednak w 2021 r. słabnąca presja popytowa umożliwi spadek wskaźnika. Czytaj dalej\nEkonomiści mBanku prognozują, że w 2020 roku całoroczny wzrost produktu krajowego brutto spadnie poniżej 3%. Czytaj dalej\nDynamika CPI na koniec roku spadnie do 3 proc., po ponad 4-proc. szczycie w I kw. - uważają ekonomiści mBanku. Ich zdaniem RPP przeczeka okres podwyższonej inflacji bez zmiany stóp proc., a Polsce nie grozi scenariusz stagflacyjny. Czytaj dalej\nW Polsce nie ma niebezpieczeństwa związanego ze wzrostem długu publicznego, zmniejsza się on w relacji do PKB, a większość długu Skarbu Państwa jest w rękach krajowych - poinformował PAP wiceminister finansów Piotr Nowak. Czytaj dalej\nTempo wzrostu PKB w 2019 wyniosło w Polsce 4,3 proc., w 2020 roku będzie to 3,6 proc. - prognozują analitycy Banku Światowego w styczniowym raporcie. Czytaj dalej\nW tym roku czeka nas spowolnienie wzrostu PKB w okolice 3-3,5 proc. – prognozuje w piątkowym "Pulsie Biznesu" prezes Polskiego Funduszu Rozwoju Paweł Borys. Czytaj dalej\nW 2018 r. ponad połowa krajowej wartości PKB została wytworzona w pięciu regionach: warszawskim stołecznym, śląskim, wielkopolskim, dolnośląskim i małopolskim - podał we wtorek Główny Urząd Statystyczny w komunikacie o wstępnych szacunkach PKB w przekroju regionów. Czytaj dalej\nAnnualizowana dynamika produktu krajowego brutto Stanów Zjednoczonych ustabilizowało się na ok. 2% - wynika z danych rządowego Biura Analiz Gospodarczych. Czytaj dalej\nWzrost PKB Polski w 2020 r. będzie bliski lub wyższy od 3 proc. – wynika z prognozy na 2020 rok opublikowanej przez Raiffeisen Bank International. Inflacja w pierwszym kwartale przyszłego roku może chwilowo przebić górną granicę celu inflacyjnego. Czytaj dalej\nPrzychody 2000 największych przedsiębiorstw w Polsce rosną ponad dwa razy szybciej od całej gospodarki - pisze czwartkowa "Rzeczpospolita". Czytaj dalej\nING: Dynamika PKB Polski spadnie w '20 z 4,2 proc. do 3,3 proc.; w '21 spowolni do 2,2 proc.\nDynamika PKB Polski spadnie w 2020 r. z 4,2 proc. do 3,3 proc. rdr, a w 2021 r. wzrost gospodarczy wyhamuje do 2,2 proc. - prognozują ekonomiści ING. Ich zdaniem, w przyszłym roku motorem wzrostu dalej będzie konsumpcja, zaś dynamika inwestycji będzie hamować. Czytaj dalej\nPolska zaczyna odczuwać skutki hamującego popytu krajowego i spowolnienia w Eurolandzie; wzrost PKB w 2020 r. będzie bliski 3,0 proc. rok do roku - przewidują analitycy ING Bank Śląskiego. Obciążenia związane z kosztami pracy i wzrostem cen energii dalej generować będą presję inflacyjną - dodają. Czytaj dalej


Kotlety z pomidorem i serem w piekarniku przepis\n1. Przygotuj składniki na kotlety. Możesz wziąć wieprzowinę z szynką lub węglanem. Najważniejsze jest to, że wygodnie jest kroić na porcje do bicia. Będę używać szynki wieprzowej. Wybierz mięso, które nie zostało zamrożone, w przeciwnym razie po rozmrożeniu wszystkie soki wyjdą z niego, a kotlety okaże się suche.\n2. Pokrój wieprzowinę na kawałki o grubości 1,5-2 cm.\n3. Do ubijania połóż kawałek mięsa na desce i przykryj folią spożywczą. Ubij młotkiem mięso bezpośrednio po plastiku. Folia zapobiega rozpryskiwaniu się soku z mięsa, a krawędzie kawałka nie rozerwą się podczas ubijania. W ten sposób odepnij wszystkie kawałki.\n4. Przygotuj blachę do pieczenia. Przykryj papierem do gotowania. Ułóż ubite mięso na blasze do pieczenia. Wszystkie kawałki posyp odrobiną soli i przypraw do smaku. Mielony czarny pieprz może być użyty jako przyprawa. Możesz też spróbować czegoś bardziej aromatycznego, na przykład rozmarynu lub bazylii.\n5. Umyj pomidory i pokrój je na pół. Usuń kucyk. Następnie pokrój każdą połowę na plasterki.\n6. Zetrzyj twardy ser na drobnej lub średniej tarce. Na każdym kotlecie ułóż pokrojone pomidory i obficie posyp startym serem.\n7. Umieść blachę do pieczenia w piekarniku nagrzanym do 190 stopni na 40 minut. Gotowe danie zmieni kolor na złoty kolor, a ser się stopi. Sok będzie aktywnie uwalniany z mięsa i będzie pachniał bardzo aromatycznie po upieczeniu. Należy kierować się stopniem upieczenia w piekarniku: to znaczy, że czas gotowania może zająć więcej / mniej niż 40 minut.\n8. Wyjmij gotowe kotlety z piekarnika, ułóż na talerzach i podawaj. Są świetni jako niezależni ludzie. Ale w razie potrzeby można je uzupełnić dowolnym dodatkiem lub świeżymi warzywami. Smacznego!\n9. Spróbuj wziąć mięso, aby było trochę tłuszczu dla soczystości gotowego dania. Lub możesz natłuścić trochę ubite mięso kwaśną śmietaną, majonezem lub musztardą. Smacznego !


Ona też gra u Vegi? Tego się nie spodziewaliśmy :: Magazyn :: RMF FM\nOna też gra u Vegi? Tego się nie spodziewaliśmy\n9 listopada 2017, 09:45\nOd jakiegoś czasu Instagram zdominowały zdjęcia artystów, którzy wrzucają zdjęcia z planu najnowszego filmu Patryka Vegi "Kobiety mafii", który swoją premierę ma mieć w lutym 2018 roku. Kolejna gwiazda ogłosiła swój debiut filmowy - nie zgadniecie kto!\nMożna odnieść wrażenie, że im bardziej Patryk Vega jest krytykowany przez znawców kina, tym chętniej Polacy chodzą na jego filmy. Czym enfant terrible polskiej kinematografii tak bardzo uwodzi widzów? Pełny tekst Artura Bartkiewicza znajdziecie w najnowszym wydaniu #PlusMinus i na rp.pl! fot.East News\nA post shared by Rzeczpospolita (@rzeczpospolita_dziennik) on Oct 21, 2017 at 8:19am PDT\nWszyscy grają u Vegi - to fakt. Internauci zaczynają już spekulować, ile reżyser musi płacić skoro tyle gwiazd chce wystąpić w jego filmie. Ostatnio pisaliśmy, że w "Kobietach mafii" swój epizod będzie mieć Alan Kwietniewski, czyli imprezowicz z programu Warsaw Shore. Długo też komentowano rolę Dody w filmie Vegi. I jak wszyscy myśleli, że to koniec niespodzianki, nagle ona dodaje zdjęcie...\nChodzi o polską piosenkarkę, Katarzynę Cerekwicką. Artystka właśnie dodała zdjęcie z planu, na której jest ubrana w długą sukienkę z cekinów. Fani są zachwyceni wyglądem piosenkarki oraz jej udziałem w "Kobietach mafii".\n?#plan #takietam #jestęaktorko #kobietymafii #kasiacerekwicka\nA post shared by Kasia Cerekwicka (@kasia_cere) on Nov 7, 2017 at 5:50am PST\nJak myślicie, kogo zagra?\nTagi: Patryk Vega, Katarzyna Cerekwicka, Kobieta mafii


Tradycje i zwyczaje bożonarodzeniowe w Polsce i na świecie. Jakie są symbole wigilijne? I Dzień Dobry TVN | Dzień Dobry TVN\nUbieranie drzewka, czyli strojenie choinki, to jeden z ulubionych zwyczajów świątecznych. Pierwotnie w domach wieszano pod sufitem gałązki jemioły, sosny czy jodły, co miało symbolizować zwycięstwo życia nad śmiercią. Zwyczaj został przeniesiony do wielu domów na całym świecie, choinka jest zwana „drzewkiem życia”, a prezenty układane pod nią mają przypominać dary składane Dzieciątku Jezus, jednocześnie mają być świadectwem dobroci i nawiązaniem do zwyczajów pierwszych chrześcijan, którzy składali sobie wzajemnie dary. Początkiem obchodów Bożego Narodzenia jest Wigilia i spożywana wieczerza – tradycja nakazuje przygotowanie 12 potraw, a także przełamanie się przez wszystkich uczestników kolacji opłatkiem. Najpopularniejszymi potrawami, które można znaleźć na wigilijnym stole, są: barszcz czerwony, zupa grzybowa, kluski z makiem, pierogi, kapusta z grzybami, karp. Polska tradycja Bożego Narodzenia nakazuje spróbowanie każdej z potraw, co ma zapewnić szczęście i pomyślność przez cały rok.\nKażda z potraw jest też symbolem, np. karp gwarancją dostatku i siły, grzyby szczęścia, a potrawa z makiem ma zapewnić bogactwo i potomstwo. Miód odpowiada za szczęście i miłość, a orzechy za płodność. Zwyczajem bożonarodzeniowym jest także wkładanie sianka pod obrus: jest ono symbolem ubóstwa Jezusa. Niegdyś ustawiano także snopy siana w izbie, aby zapewnić sobie dobrobyt przez cały kolejny rok. Z kolacją wigilijną związany jest jeszcze jeden zwyczaj – wypatrywanie pierwszej gwiazdki na niebie. To właśnie wtedy powinna rozpocząć się wieczerza, przed kolacją należy też podzielić się opłatkiem, co ma zbliżyć i połączyć wszystkich obecnych. W wielu polskich domach stawia się na wigilijnym stole dodatkowe nakrycie dla zbłąkanego wędrowca. W tę wyjątkową noc nikt nie powinien być sam; jest to też wyraz pamięci o wszystkich, którzy odeszli bądź z innych powodów nie mogą zasiąść do wspólnego stołu. Podczas wieczerzy słucha się kolęd i wspólnie je śpiewa, a o północy wiele osób wybiera się na nabożeństwo zwane pasterką, by wspólnie oczekiwać narodzin Jezusa.


Żyjemy w czasach przepełnionych elektroniką na każdym kroku; używamy stałego łącza z internetem za pomocą smartfonów, tabletów i laptopów. Wszystkie te urządzenia są zintegrowane z naszymi skrzynkami pocztowymi, zapisują lokalizację oraz dane, które przepływają w tle ich działania. Na innych, sami udostępniamy wiele informacji o sobie – miejscu pracy, zamieszkania, czy wakacji. Wiele przykrych wypadków Więcej...\nW lipcu bieżącego roku będą miały w Polsce dwa zdarzenia międzynarodowego formatu – szczyt NATO oraz Światowe Dni Młodzieży. W związku z tym, wiele osób zastanawia się, czy zagrożenie terrorystyczne w Polsce jest możliwe? Terroryzm europejski, w żaden sposób nie związany z islamskim miał korzenie separatystyczne; walczące grupy IRY lub ETY dążyły do uznania autonomii Więcej...\nTesterka wierności, czy w ogóle testowanie wierności cieszy się coraz większą popularnością jako usługa oferowana przez agencje detektywistyczne. W XXI wieku związki i małżeństwa są niestabilne jak jeszcze nigdy ; o rozwód i rozstanie jest bardzo łatwo. Szybkie randki, szybkie związki nie sprzyjają budowaniu zaufania i bliskości, które niegdyś były fundamentem tworzenia wspólnego życia. W Więcej...\nZaginieni Ilość osób zaginionych w Polsce przekroczyła w 2014 roku 20 tysięcy według policyjnych statystyk. W rzeczywistości, zaginionych może być jeszcze więcej – policyjne statystyki obejmują bowiem zgłoszone zaginięcia, zatem zdarzenia dotykające osób bezdomnych, samotnych i w bardzo podeszłym wieku nie są w nich ujęte.\nSprawy rozwodowe nigdy nie należą do łatwych ani przyjemnych. Niestety, obecnie większość zleceń dotyczy właśnie różnych aspektów rozwodu – udowadniania zdrady, ustanowienia opieki nad małoletnimi dziećmi, w grę wchodzi także podział majątku wspólnego. I w ostatnim wypadku zdarza się dosłownie wszystko. Warto zacząć od tego, że pokolenie dzisiejszych czterdziestolatków (i starsze) nie miało w zwyczaju Więcej...\nTemat toksycznej miłości lub prześladowania nie jest dla społeczeństwa nowy. Od zarania dziejów zdarzało się, że ktoś kochał za bardzo, aż obiektowi swych uczuć utrudniał normalne funkcjonowanie. Niemniej, doba internetu i wszystko, co się z nią wiąże dały prześladowcom nową przestrzeń do działania, a co za tym idzie – nowy wymiar prześladowania. Sam termin “stalking” Więcej...\nW chwili nagłej potrzeby, gdy już wiemy, że nasza sytuacja wymaga interwencji detektywa, okazuje się, że nikt nie ma pojęcia, ile wynosi koszt prywatnego detektywa. Wiadomo, że usługi detektywistyczne nie należą do najtańszych ; niemniej nie ma czegoś takiego jak jednolity cennik usług detektywistycznych. Są to usługi niejednolite – każda sprawa zlecona detektywowi jest inna, Więcej...\nGdy rozpada się małżeństwo, z ludźmi, którzy chcieli spędzić razem życie dzieją się różne rzeczy ; dla jednych rozwód to porażka, dla innych szansa na nowe życie, dla jeszcze innych – pole walki. Z tą ostatnią grupą są największe kłopoty ; cienka granica między miłością a nienawiścią pęka i pcha ich do czynów, o które Więcej...