Maryan Abramowicz - Biblioteka Genealogii Polaków\n13996. Maryan Abramowicz\nNie mam zamiaru pisać dokładnego życiorysu zgasłego Maryana Abramowicza, lecz jedynie czysto osobiste o nim wspomnienie. To mnie uwalnia od obowiązku nekrologowego patosu i zezwala na weselszy tok swobodnej opowieści. Postać olbrzyma, o którym mam pisać, widzę w barwach kwiecistych i zawsze wesołych. Wysuwają się ze mgły sennej dawne, w niepamięci zanurzone lata. Bujne, zawsze dowcipkujące bractwo polskich studentów w Zurichu zbiegło oto wieczorem z góry Oberstrassu do Franciskanerkeller, albo do «Kropfa» , ażeby zakończyć swój w laboratoryach dzień roboczy kuflem monachijskiego piwa, nasłuchać się nowych dykteryjek od Włodka, «Lilka», Ratynia i innych. Do tego «obozu» przyłącza się od sąsiedniego stolika w zadymionej sali inny «obóz», gdzie Jodek proletaryatu głosi swe teorye partyjne i koronowopiwne, gdzie «Felek» wygraża burżuazyi chudą pięścią i potrząsa barykadami włosów, nawisłemi demonicznie nad krzywizną binokli. Gwar, wrzawa, śmiech, kłótnie, paradne dowcipy. Wśród natłoku młodych (o, tempora!) twarzy uśmiecha się wyrozumiale cichy «Pawcio», poważny już asystent przy katedrze wielkiego profesora chemii, milczy zawzięcie mały, chudy, nikły Edward Abramowski, o oczach mgłą mistyczną zawleczonych, peroruje długowłosy fanatyk Machaj i przechadza się majestatycznie olbrzym o klasycznych kształtach i regularnych, ślicznych rysach twarzy, ozdobionej łagodnym, nieustępliwym uśmiechem — Maryan Abramowicz. Kiedy hulaszcza kompania, której wszystkich uczestników nigdybym nie wyliczył, po wyłonieniu ostatnich «rapów» ze śpiewem wraca na strome zbocza Oberstrassu, po spadzistych chodnikach i pochyłych schodkach, temu i owemu z fizyków nogi nie służą. Wówczas «niedźwiedź» Abramowicz dopomaga ramieniem, a najbardziej piwnie omdlałych poprostu wnosi na górę. Sam nic nie pił i nie jadł na dole. Mięsa wogóle do ust nie brał, równie jak wszelkich alkoholów, a przez cały czas pobytu w Zurichu żywił się, pijąc na dobę jedną szklankę mleka i spożywając jedną bułkę. Nie ze skąpstwa bynajmniej, ani dla zaoszczędzenia kapitałów, lecz dla poskromienia nadmiaru niedźwiedzich sił ciała. Siły bowiem miał olbrzymie. Jeżeli zbyt długo zalegał w łożu, gdy rankiem wesołe franty wyruszały na wykłady z mieszkania «bei Frau Angst» na Stapferwegu, rzucano się gromadnie na niedźwiedzia z kijami od firanek, z kształtu do ułańskich lanc podobnemi, i próbowano wykłuć go z legowiska. Ale źle się to zazwyczaj kończyło. Niedźwiedź był łagodny, jak gołąb, i cierpliwy, jak baranek. Cichym porykiem odpowiadał na napaść pigmejów, lecz skoro sprawa dosięgała swego kresu, jednym chwytem winkelridowskim wydzierał lance z małych dłoni i przepędzał hałastrę na cztery wiatry.\n Zachodziło pytanie, co ten Ursus porabia w Zurichu, Genewie, Paryżu? Uczył się tego i owego, chodził na rozmaite wykłady, lecz przedewszystkiem nabierał szczególnej wiedzy i tchu do tańca z prawdziwym niedźwiedziem świata.\nPóźniejsze moje zetknięcie się z tymże Maryanem Abramowiczem nastąpiło w Krakowie. Mieszkaliśmy «kątem», wspólnie przy ulicy Zielonej, w lokalu nieumeblowanym, sypiając po bratersku w sześciu, pokotem na ziemi. Lokal ów był mieszkaniem, jeżeli się nie mylę, Bronisława Szwarcego, jednego z twórców i ojców roku sześćdziesiątego trzeciego, bohatera, który odsiedział był siedem lat w Szlisselburgu i dwadzieścia pięć lat na Sybirze, a podówczas zawitał na stałe do Krakowa. Stary, siwobrody kryminalista był surowy i twardy, trzymał nas w ryzach i na żadne zbytki nie pozwalał. Pierwsze miejsce w hierarchii lokatorów zajmował Antoni Hempel, possessionatus, który po wysiedzeniu się w cytadeli warszawskiej pomknął był na wypoczynek do Paryża i wiele nam opowiadał o rozmaitych «karboklach». Drugim był Ignacy Domagalski, świeżo właśnie puszczony z tejże cytadeli, który zwiał do Krakowa. Trzecim doktór Hyżycki, kończący podówczas swą medycynę. Czwartym byłem ja, po powrocie ze Szwajcaryi. Piątym Abramowicz, lokator przygodny, niestały i przelotny. Piękne to było życie pod patronatem starego Szwarcego! Przez lokal przewijało się wiele gości, wszelaka radykalia warszawska, krakowska, lwowska i inna, która jeszcze podówczas nie rozpadła się na socyałów i endeków, lecz żyła razem, zagryzając się dysputami w ciasnych lokalach. Było to bytowanie jak gdyby w wysokich górach, u tego samego lodowca, skąd z czasem z tychże kropel, we dwie przeciwne sobie strony świata, miały popłynąć samoistne, odmienne rzeki. Częstym gościem w apartamentach przy ulicy Zielonej bywał dr. Zygmunt Kostkiewicz, podówczas administrator Nowej Reformy. Grasowaliśmy po rozmaitych zebraniach w mieście i przemierzaliśmy okolicę starego grodu. Pewnego wiosennego dnia Maryan Abramowicz zaniósł mię na ramieniu spory kawał drogi i na szczyt kopca Kościuszki, ponieważ nie mogłem mu dotrzymać kroku w szybkim pochodzie. Kiedyindziej, pamiętam, pojechaliśmy w drugie święto Wielkiejnocy do pewnego ziemianina. Dwór stał niemal na samej granicy dawnego «Królestwa». Szlachcic podejmował nasz zespół doskonałym węgrzynem, to też, rozsiadłszy się na ganku, wyśpiewywaliśmy «obieszczykom», przechadzającym się w odległości kilkudziesięciu kroków od dworu, wszystkie pieśni «buntownicze», jakieśmy tylko umieli. Wracaliśmy do Krakowa nocą, drabiniastym czterokonnym wozem, dobrze podochoceni i głośno wyśpiewujący. Świecił księżyc i szeroka bita droga bieliła się na dalekiej przestrzeni. Aliści Maryan Abramowicz w wielkiej podwawelskiej alei począł śpiewać rosyjską pieśń rewolucyjną: Tam w Sibiri druzja umirajut za nas. Zygmunt Kostkiewicz, niezrównany inspirator i organizator tylu spraw narodowych, nie wytrzymał. Podwawelskie serce krakowianina, zwanego «Kobzarzem», wzdrygnęło się na sam dźwięk mowy rosyjskiej. Począł najprzód dobrotliwie, mrukliwemi, kobzarskiemi sposoby, wymyślać niedźwiedziowi, a później walić go pięściami po plecach. Cóż to mogło pomóc? Cóż pomogło, że mizerny krakowianin miotał w przybysza z Moskwy wszelkie wymysły i rady: — Moskalu! Kacapie! Odszczepieńcze! Wstydź się! Opamiętaj się! Popraw się! Nawróć się! — Niedźwiedź przygniótł «Kobzarza» wielkiemi łapami, postawił na nim stopę, gdy go już wtłamsił na samo dno wozu, i śpiewał dalej. Potężny jego głos daleko leciał po przedwiosennych polach, po falistej ziemi krakowskiej.\nMajątek wędrownego «kacapa» składał się z jednego ozdobnego koszyczka, który stał na wierzchu pewnej starej szafy w mieszkaniu Zygmunta Kostkiewicza przy Szewskiej ulicy. Nikt, oczywiście, do wnętrza koszyczka nie zaglądał i nikt się nim nie interesował, gdyż w tem mieszkaniu wiele mieściło się depozytów, pozostawionych przez wędrownych królewiaków. Z czasem mały koszyczek Maryana Abramowicza odegrał wielką rolę w dziejach wolnego niegdyś miasta Krakowa. Potężny młodzian, właściciel koszyczka, przechadzający się po linii A—B, budził niemałe zainteresowanie wśród szykownej młodzieży, zgrabnych austryackich oficerów i całej dobrze odzianej i doskonale myślącej publiczności. Miał on na sobie — (nie mówmy o butach!) — spodnie u dołu za krótkie, nie sięgające do kostek, a u góry również za kuse, nie zdolne zakryć peryferyi doskonale okrągłego brzucha. Na wszelkie interpelacye, skąd pochodzą spodnie tak dalece opięte, posiadacz ich odpowiadał niechętnie i lakonicznie, iż są «z Zurichu». Kamizelka pochodziła najwidoczniej z innego kantonu, była najwidoczniej «z Genewy», gdyż unikała styczności z dolnem odzieniem na obszarze wyżej powołanego żołądka. Jeżeli wymienione już szczegóły przyodziewku Maryana Abramowicza, łącznie z marynarką, były przeniesione na jego herkulesową postać z jakichś pokrak emigracyjnych, w wolnych górach Helwecyi czatujących na zgon caratu, to kapelusz miał takie skrzydła, że mógłby niemi nakrywać jakąś całą owoczesną «partyę», a musiał być chyba spadkiem po Bakuninie. Kolorowa koszula o nadmiarze gorsów w miejscach najmniej spodziewanych i ogromna w ręku buława — nie mogły nie zwracać na postać młodocianego «nihilisty» uwagi krakowian i krakowianek. Figurą tą zainteresował się żywo przedewszystkiem jeden z wiele obiecujących doktorów praw, podpór tronu i ołtarza, pracujących z zapałem w owoczesnej krakowskiej policyi. Doktór praw począł chodzić krok w krok za wielkim młodzianem w kolorowej koszuli i snadnie wypatrzył, iż tenże najczęściej wstępuje w gościnne progi domu i mieszkania Zygmunta Kostkiewicza na Szewskiej. Szacunek, jakim się w całem mieście cieszył administrator Nowej Reformy, — szacunkiem, lecz obowiązek policyanta obowiązkiem najpierwszym w rzędzie cnót austryackich, zaprzysiężonych w obecności Delegata Namiestnictwa z palcami wzniesionemi do góry. Doktór praw w towarzystwie Bogu ducha winnych szpiclów, tudzież łapaczów i drabów naszedł pewnego pięknego poranka zanadto gościnne mieszkanie Zygmunta Kostkiewicza i gruntownie w niem wszystko obejrzał. Nie oszczędzono pokoju czcigodnej matki, ani kuchni, gdzie bogobojna służąca, codziennie od niepamiętnych lat przystępująca do Sakramentu Ołtarza, popadła w stan niebezpiecznego osłupienia, gdy przetrząsano zawartość jej skrzyneczki. Jak na złość nic godzącego ani w tron, ani w ołtarz — nie znaleziono. Dopiero w ostatnim pokoju, gdzie właśnie kopciła papierosy rozmaita królewiacka zbieranina, stanęła na drodze do zupełnego oczyszczenia ze strasznych podejrzeń — stara szafa, a na niej misterny obcokrajowy koszyczek. — Czyja to szafa? — zapytał doktór praw. — Moja, — zeznał doktorand Zygmunt Kostkiewicz. — Co pan w niej ukrywasz zakazanego? — łaskawie dowiadywał się stróż prawa, nie chcąc zbyt naciskać przyszłego — daj Boże! — kolegi doktora. — Oprócz spodni, kamizelek i bielizny nic w niej nie ukrywam. Same objekty lojalne. — Czy ten na górnym gzymsie koszyczek jest także pański? Nieszczęście chciało, iż przesadnie zawsze prawdomówny «Kobzarz» wycharczał: — Nie.\nPan komisarz zbadał zawartość koszyczka — i zdrętwiał. Ręce mu się zatrzęsły, zęby poczęły szczękać, włosy stanęły dębem. Przepisy do fabrykowania bomb, rewolwer, naboje, broszury jakichś straszliwych zuryskich i genewskich internacyonałów, odezwy, proklamacye socyalistów, nihilistów, niemal samego dyabła. Prawdomówny Zygmunt Kostkiewicz został, wśród powszechnego płaczu rodziny i służby, w biały dzień aresztowany i przez Bogu ducha winnych szpiclów, łapaczów i zbirów powleczon wskróś miasta i osadzon pod Telegrafem. Zatrzęsło się od plotek biskupie miasto. Ze zgrozy zadrżała w posadach Nowa Reforma. Zazgrzytał radośnie staremi zębcami «bratni organ» Czas i inne «bratnie» organy. Internacyonał! Rewolucya! Spiski! Bunty!\n Tymczasem bystronogi Maryan Abramowicz, nic a nic nie wiedząc, co się przydarza na Szewskiej ulicy, spełniał swe ulubione przedsięwzięcia. Z mieszkania przy ulicy Zielonej pomknął na parę dni przedtem do Królestwa. Przedostawał się do Przywiślańskiego kraju, oczywiście, bez paszportu, skacząc w biegu do odchodzącego pociągu w Granicy, w Aleksandrowie lub na innej jakiejś stacyi wraz z ładunkiem «bibuły», którą transportował. Sławne były jego lwie susy z jednego pociągu do drugiego w biegu. Woził zaś i nosił «bibułę» wszelkiego rodzaju: «patryotyczną» i socyalistyczną, byleby uderzała w carat. Niezawsze jednak te karkołomne skoki były możliwe. Czasami na stacyach granicznych «konjunktura» była tego rodzaju, iż należało co prędzej wynosić się z tych okolic. Wtedy przedostawał się do zakazanego wnętrza Królestwa mokrą granicą, jużto przebywając graniczne jeziora kędyś od strony owoczesnych Prus, jużto przepływając Wisłę. Pewnego razu przesiedział pół dnia w szuwarach jeziora, zanurzony w wodę po głowę, trzymając nad tą głową swą bibułę i sławetne ubranie. Najczęściej jednak gruntował Wisłę w jej płytkich miejscach, w okolicy komory Rataje. Rozbierał się do naga w wiklach galicyjskiego brzegu — odzienie, kapelusik i pakiet z bibułą podtrzymywał nad głową lewą ręką — i szedł wodą, po głowę zanurzony, wprost na osypiska tamtego brzegu. «Obieszczyk» moskiewski siedział zazwyczaj na tym wysokim brzegu, drzemiąc lub wyłapując na sobie kąśliwe insekty. Przemytnik druków wolnościowych i wyzwoleńczych podsuwał się niepostrzeżenie pod brzeg wysoki, wychodził z wody, skradał się w ukos i wreszcie wprost szedł na «obieszczyka». Zanim tamten oprzytomniał albo go dojrzał i spostrzegł, napastnik chwytał leżący karabin albo gigantyczną swoją siłą wydzierał go z rąk oniemiałego sołdata. Pod grozą zakłucia na miejscu żołnierz milczał. Abramowicz zabierał karabin i lwiemi skokami dopadał pacanowskich zarośli na łęgach albo rytwiańskich wielkich lasów. Karabin ciskał w krzaki, ubierał się i szedł w głąb ojczyzny, którą poznawało się wówczas, jak to świetnie określił Liciński, — «po napisie w cudzoziemskim języku». Właśnie wtedy, gdy w Krakowie dokonała się i obiegała miasto wielka «senzacya», — «Moskal i Kacap» w jednej osobie przemierzał małopolskie pola i lasy, zdążając ku Warszawie, ażeby «powąchać, jak to tam współrodacy śmierdzą z wielkiego strachu przed Hurką i Apuchtinem».\nLudwik Krzywicki w swem wspomnieniu o Maryanie Abramowiczu nazwał go «wolnym strzelcem» wszystkich ówczesnych partyi politycznych, wszelkiego ruchu wolnościowego, jaki wówczas kiełkować zaczynał. Nic słuszniejszego nad to świetne określenie. Był to w samej rzeczy najpierwszy strzelec, wolny strzelec, idący na przedzie wszelkich późniejszych poczynań. Prosił wszystkich, kto żył, czuł, działał, — o robotę. Właściwie marzył o tem, żeby być nie żadnym tam «inteligentem», lecz tragarzem na kolei. Ogromne jego siły fizyczne domagały się pracy, dźwigania wielkich ciężarów, pokonywania niezwalczonych przeszkód, staczania walki. To też gdy przybył do Warszawy i oddał komu należy przyniesione bagaże, prosił zaraz o nową robotę. Nadarzyła się wtedy robota «patryotyczna»: trzeba było rozlepić na murach Warszawy odezwy, wzywające, jeżeli się nie mylę, do święcenia pamięci Kilińskiego. W to mu graj! Pod pachę wziął stos odezw, do kieszeni paczkę odpowiednich gwoździków, w rękę dogodny młotek i podefilował lekkiemi kroki w Aleje Ujazdowskie. Tam, posuwając się od drzewa do drzewa, przybijał starannie młotkiem proklamacye i systematycznie rozprostowywał papiery na chropawej korze drzew, pamiętających pewnie dzieło Kilińskiego. Zaciekawiło to pana stójkowego, co też to za ogłoszenia wysmukły młody człowiek przybija młoteczkiem o tak niezwykłej porze rannego wykwintnej publiki spaceru. Podszedł, zaczął czytać i, podobnie jak jego koledze w Krakowie, włosy mu dębem stanęły i oczy na wierzch z orbit wylazły. Zaczepił tedy zapracowanego młodzieńca naiwnem pytaniem: co on tu robi? Nie leżało to jednak w zwyczajach Maryana Abramowicza, żeby na pytania policyantów dawać ścisłe odpowiedzi. Odsunął tedy natręta dość kategorycznym gestem. Po przybiciu paki odezw, «Moskal i Kacap» ruszył coprędzej w swoją stronę. Lecz poturbowany policyant pospieszył za nim, gwizdkiem zwołując współkolegów na ratunek. Nie pomogło salwowanie się ucieczką w dorożce. Wezwani na pomoc policyanci wskakiwali również do pierwszej napotkanej dorożki i pędzili za zbiegiem. Widząc, że im nie umknie, Abramowicz wskoczył na Nowym Świecie w bramę domu naprost Smolnej ulicy. W podwórzu tej posesyi nastąpiła sławna batalia. Były tam wąskie schody, prowadzące na galeryę pierwszego piętra. Tam właśnie osaczono siłacza. Ale każdy ze śmiałych policyantów, który na owe schody wbiegał, zlatywał natychmiast głową nadół. Długo trwało oblężenie i niezrównana to była obrona, lecz, oczywiście, musiała się skończyć pojmaniem jeńca do niewoli. Niekoniecznie jednak pojmanie do niewoli miało być kapitulacyą jeńca. Ten jeniec nie poddawał się nikomu i niczemu. W cytadeli bił każdego, kto wchodził do jego celi. Niestety, — czyny swoje wojenne zabrał ze sobą do grobu. Ze srogości tylko wyroku można wnioskować o srogości jego obrony wobec wrogów. Gdy go było o czyny, dokonane w cytadeli, pytać, śmiał się tylko wesoło krótkim swoim śmiechem. Wiele wysiedział w «ciemnej», wiele, zapewne, ran odniósł. Dwa lata przebył w cytadeli, a skazano go na trzy lata najcięższego więzienia w «Krestach» i sześć lat osiedlenia w Wierchojańsku na Sybirze, gdzie oddech ust w igły szronu się zmienia, gdzie jest najzimniejsze miejsce globu ziemskiego i gdzie już wieść z Polski nie dolata. Ciekawy szczegół tego procesu stanowiła okoliczność, iż zawartość koszyczka, pochwyconego w Krakowie przez rodaka, doktora praw Almae Matris Jagellonicae, znana była w całości żandarmom moskiewskim w cytadeli warszawskiej. Widocznie te dwa bratnie zawody dwu mocarstw sąsiadujących wyświadczały sobie nawzajem drobne w potrzebie usługi, dostarczając ten tamtemu, a tamten temu zawartości różnych koszyczków. Drobna stosunkowo wina przybijania odezwy w gruncie rzeczy niewinnej, nawołującej do święcenia pamięci pewnej postaci historycznej, oraz zgubne przyzwyczajenie do bicia żandarmów nie mogły były same przez się wywołać wyroku tak srogiego.\nPrzyzwyczajenie do bicia żandarmów nie opuszczało Maryana Abramowicza ani w cytadeli, ani w drodze do srogich w Petersburgu «Krestów».\nKiedy wagon więzienny, wiozący go na trzyletnie rozmyślanie, zatrzymał się w Wilnie, a krewni i przyjaciele zgromadzili się na dworcu, aby więźnia zobaczyć, powitać i pożegnać, ujrzeli go w samej rzeczy u zakratowanego okienka więziennego wozu, ale nie można było po ludzku z nim się rozmówić, gdyż raz wraz znikał. Ukazywał się w oknie, spokojnie rozmawiał, zadawał pytania i udzielał odpowiedzi, ale co chwila w pół zdania przerywał rozmowę albo nie czekał na odpowiedź, której mu przecie chętnie i skwapliwie udzielano. Nikt nie rozumiał, co to znaczy. Okazało się później, że, prowadząc ową uprzejmą u okienka rozmowę, był od krat siłą odrywany przez trzech żandarmów i że wewnątrz wozu wymierzał im ciosy odpowiednie nogami, kopał w zęby i brzuchy, ażeby przecie znali mores i nie ważyli się przeszkadzać w udzielaniu ustnych odpowiedzi nazewnątrz w czasie krótkotrwałego w Wilnie postoju. Znikł wtedy z oczu ludzkich na długie — długie lata. Doszła nas tylko wieść, że, gdy Mikołaj Drugi po śmierci swego ojca na tron wstępował, Maryan Abramowicz, siedząc w więzieniu, kategorycznie odmówił złożenia przysięgi na wierność nowemu Rosyi monarsze. Prokurator długą miał, pono, z tym więźniem rozmowę, poruszył wszelkie racye i wyłuszczył wszelkie stopnie kary, a wreszcie, przekonany racyami rewolucyonisty, iż przecie głupstwemby było składanie i odbieranie przysięgi, gdy się jej nie ma zamiaru dotrzymać i gdy się w to złożenie przysięgi nie wierzy, — uznał wreszcie racye więźnia, podał mu rękę i poszedł sobie, — żeby mu, oczywiście, dodać kary. Ale czyż ten więzień nie podważył wtedy swem potężnem ramieniem niezłomnych murów strasznego Rosyi kryminału? Dziś wiemy, iż takie bohaterskie duchy, heroldowie wolności, nie na placach bitew, lecz w głębokich mrokach najsroższego z ucisków, w samotności i zgnębieniu nieprzejednani, ruszyli z posad caryzm. Dziś, gdy w naszym powojennym świecie modne jest potępianie idei niewolniczego buntu, — biada nam, jeżeli popchniemy idee i chwałę takiego buntu, jak tamten Maryana Abramowicza w więzieniu. Należy on do tego nieśmiertelnego legionu buntowników, prekursorów wiecznego postępu ludzkości, z których jeden niegdyś na szczycie piramidy wyrył te sprawiedliwe słowa: «Przekażcie wiekom noc 29-go listopada!»\nGdy napisałem był powiastkę o ludziach tego typu, a raczej o tym antropologicznym gatunku, pod tytułem Ludzie bezdomni, otrzymałem, daleką, okólną drogą, fotografię Maryana Abramowicza i jego rodziny z Wierchojańska na Sybirze, w futrach reniferowych, czy niedźwiedzich. Twarze tylko aryjskie wskazywały, że to nie są Eskimosi lub Jakuci. Na odwrocie wizerunku znalazłem napis: «Za Bezdomnych od bezdomnych podziękowanie i pozdrowienie». Była to w mojem życiu pisarskiem najzaszczytniejsza «recenzya» i najwyższa nagroda.\nWiele lat upłynęło. Mieszkając w Nałęczowie pod Lublinem, popadłem w chorobę, która mię długo w łóżku trzymała. Pewnego dnia wprowadzono do mnie gościa, nie mówiąc jego nazwiska. Wszedł Maryan Abramowicz z bratem swym starszym. Ten sam to był radosny człowiek, ten sam niemal — młodzieniec, tak samo nosił na ręku po kilkoro napotkanych dzieci, lecz jakby czarna, bezsłoneczna, lodowata zima sybirska wypiła z niego zbyt dużo krwi. Niechętnie teraz mówił o «polityce». Nawracał wciąż w rozmowie do książek, do rewolucyi i reakcyi literackich, do poezyi powieści, dramatów. O Sybirze wspominał niechętnie, jako o epizodzie niemiłym, o minionej przygodzie. Rwał się do życia nowego. Nazajutrz poszedł w to życie. Ponieważ wypadło mi opuścić kraj i mieszkać zagranicą, mętnie wiedziałem, iż ten Sybirak mieszka w Warszawie. Po powrocie do kraju pewnego dnia urządzałem w Filharmonii warszawskiej, przy czynnej pomocy panny Wandy Malinowskiej (obecnie pani Wandy Osterwiny), wieczór artystyczny na rzecz pewnego celu oświatowego. Oczarowany niezrównanem mistrzostwem recytacyi wiersza Rybaczka z Samuela Zborowskiego Juliusza Słowackiego, który niezrównana artystka na wieczorze wygłosiła, — mając pełne uszy muzyki mistrza Barcewicza, wróciłem późno w nocy do domu i, zrzuciwszy obok łóżka ubranie wieczorowe, zasnąłem. Moje miłe sny przerwał ostry dźwięk dzwonka, a potem licznych ostróg pobrzęki. Komunik żandarmów i policyantów napełnił mieszkanie. Uspokajali mię troskliwie:\n— Niechże się pan nie niepokoi. To tylko rewizya.\nUspokoiło mię to nadzwyczajnie. Kazano mi się ubrać w porzucone niedawno suknie i, po przetrząśnięciu mieszkania, zaproszono do udania się na przechadzkę. Naprzód powędrowałem do cyrkułu przy ulicy Kruczej. Tam wśród złodziei, pijaków, prostytutek i szpiclów spędziłem resztę nocy, ulokowany obok zlewu. Pamiętam do tej chwili twarze dwu szpiegów, rodowitych Polaków, którzy się obok tegoż zlewu rozpostarli i gawędzili do rana o swych zawodowych sprawach, interesach i zamierzeniach, nie dając mi ani przez chwilę oka zmrużyć. Pamiętam policyanta, który, układając się do snu na sienniku wpoprzek drzwi cyrkułu, mówił katolicki i polski pacierz do swego policyjnego Boga, żarliwie i głośno bijąc się w piersi: — Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu! — Rankiem tenże nabożny współrodak odstawił mię w zamkniętej dorożce do więzienia w Ratuszu. Tam zastałem już spory i godny raucik, złożony ze znajomych. Przywieziono wnet przezacnego oświatowca, mecenasa Leszczyńskiego, po chwili dyrektora gimnazyum Kujawskiego, inżyniera Pereswiet-Sołtana i innych. Wszyscy byliśmy niewyspani po nocy w cyrkułach i ordynarnie głodni. Mecenas Leszczyński był takim bywalcem kryminału, iż przezornie zabrał ze sobą pewien zapasik wędliny i pieczywa. Udając, iż pierwszy raz widzimy się na tym ratuszowym padole, przedstawiliśmy się sobie nawzajem i, zaproszeni przez mecenasa, zasiedliśmy do śniadania. Przysiadł się z boku jeszcze ktoś z «polityków» i chętnie połykał co tłuściejsze płaty smacznej wędliny. Lecz oto ktoś, również tej nocy przywieziony z pola, a doświadczeńszy od nas wszystkich bywalec, mruknął ze zgorszeniem:\n— Żeby też szpicla paść taką szynką! Skandal!\nHa, trudno! Któż tam u licha mógł rozpoznać w tym smakoszu zawodowca! Co zjadł, to zjadł. A zdążył sporo. Cały następny dzień i całą prawie noc spędziliśmy, stojąc w tejże izbie, w tłoku niezmiernym, w zaduchu, gdy nie było na czem przysiąść na chwilę. Dopiero nad ranem, gdyśmy po wielu protestach podpisali, do dyabła! żandarmski papier z formułą: «Priczastien k' rewolucionnomu dwiżenju» — pozwolono nam udać się «na spoczynek» w górnych apartamentach okratowanego ratusza. Uprzejmy komisarz zapytał mię jak najsłodszym tonem:\n— Czy pan może życzy sobie pod «czternastkę», pod pana inżyniera?\nNie wiedząc, o jakiego pana inżyniera chodzi, odparłem jak najsłodziej, że zgadzam się jaknajchętniej. Zaprowadzono mię tedy do czternastki pod pana inżyniera (Stanisława Kruszewskiego), który, siedząc tam od dłuższego czasu, sprawował nad współwięźniami, a i nad policyantami, nieopisaną, moralną władzę. Wszedłem do izby pełnej kopciu i chrapania. Mała, naftowa lampka, produkując niezmierne ilości kopciu, słabo rozwidniała niską izbę. Policyant podprowadził mię do pryczy i wypatrzył między leżącemi ciałami wolne miejce. Wsunąłem się na deski i ległem, z niewymowną rozkoszą rozprostowując kości. Z prawej i lewej strony leżały cielska chrapiące. Po pewnym czasie jedno z cielsk obróciło się w moją stroną. Jakkolwiek nędzny był płomyczek dalekiej lampki, poznałem przy jego blasku znajomy profil, czoło, nos, brodę...\n— Cóż u licha! Maryan Abramowicz... Znowu tu sypia?\nAleż chrapał! Nie było mowy o spaniu. Rozkoszowałem się jednak możnością leżenia w pozycyi poziomej po tak długiem pionowem bytowaniu. O pewnej porze tej nocy, niezbyt przyjemnej, niedźwiedź zuryski i syberyjski ocknął się, wyziewał, nawydrapywał ze siebie insektów i począł mi się przyglądać. Zarechotał dawnym śmiechem: — Jeszcze też tu tylko takich literatów brakowało! Skądże to Pan Bóg prowadzi?\nRano nastąpiło zapoznanie się z towarzystwem. Oprócz wymienionych już osób siedział tam od pewnego czasu Aureli Drogoszewski. Pewien młody krytyk literacki wykładał skupionym na jego pryczy współkolegom o mozajkach kościoła Świętego Marka w Wenecyi i opisywał wnętrze pałacu dożów. Było wesoło, padały niezrównane koncepty. Niedługo mogłem się tem wszystkiem zabawiać, gdyż dostałem ostrego zapalenia ślepej kiszki i w gorączce mało co wiedziałem o świecie bożym. Wtedy to dobrotliwy olbrzym, Maryan Abramowicz, roztoczył nade mną opiekę. Nosił mię na ręku, jak to niegdyś bywało, do pewnych nieodzownych miejscowości przy końcu długich korytarzy, gdzie współwięźniowie-złodzieje prali swe koszule w stawku sztucznie zatrzymanej uryny, czyli «w pralni», a później, po wypraniu, mokre wdziewali na siebie, «wydawali na stryszek» do wysuszenia. Abramowicz zaprowadził mię również do lekarza więziennego, doktora Szałabudy. O tym doktorze krążyły niepochlebne wersye. Inżynier Pereswiet-Sołtan miał być (za działalność oświatową) zesłany do Wołogdy. Tuż przed uwięzieniem świeżo był wyszedł z lecznicy, gdzie parę miesięcy przeleżał po ciężkiej operacyi. Była obawa, że nie przetrzyma drogi tak dalekiej. Zwrócono się tedy do owego więziennego lekarza z prośbą, żeby zbadał napoły wyleczonego i wydał opinię, przedstawiającą istotny stan rzeczy. Obiecał solennie i mówił więźniom w cztery oczy, że tak daleka podróż zabićby mogła świeżo operowanego inżyniera Sołtana. W papierze urzędowym napisał, iż tenże Pereswiet-Sołtan zdrowy jest jak rybka i może jechać choćby na Sachalin. Gdyśmy z Abramowiczem dobili się do gabinetu tego eskulapa i trzeba było zmierzyć gorączkę, ów dr. Szałabuda włożył palec swój za kołnierz mej koszuli, wyciągnął go i oświadczył, że nie mam gorączki. Wtedy zobaczyłem, jak Abramowicz «robi» swe dziełka więzienne. Zajrzał tedy nasamprzód w oczy doktorowi Szałabudzie, potem zlekka ujął go za podbródek, później za krawacik i cicho pytał, czy on zawsze palcem mierzy chorym gorączkę. Przeprowadził potem ożywioną rozmowę z tymże lekarzem w cztery białka oczu a we framudze okna. Zabiegi jego miały ten skutek, że przeniesiono mię do oddzielnej izdebki od podwórza, pomalowanej od dołu smołą, gdzie według ratuszowych klechd sławetny Grün «badał» swe objekty więzienne. Tam zamieszkaliśmy we dwu z Maryanem Abramowiczem, ja chory, on pielęgniarz. Ach, jakież pióro zdołałoby opisać jego szorstką dobroć, jego łaskawość, jego braterską usłużność! Czegóż to nie robił, bywalec kryminałów i znawca rzeszy więziennej! Nie bił już teraz, ale wydawał rozkazy, a żadne na świecie pióro nie zdoła opisać tonu jego rozporządzeń, niezrównanego kpiarstwa, świetnych sarkazmów w rozmowie z panem kapitanem, naszym władcą, który mię chciał koniecznie z dobroci serca przenieść na kuracyę do cytadeli! Gdyby nie opieka Maryana Abramowicza, nie hasałbym już dzisiaj po kwietnych niwach pięknej polskiej literatury. — Bóg zapłać, najwierniejszy, najistotniejszy przyjacielu!\nNie udało mi się jednak zostać bohaterem, nie mogę tedy opiewać mych cierpień na wzór Silvia Pellico, ani zdołałem powiększyć wprost z ratusza grona aniołków. Po paru ciężkich nocach kazano mi się zabierać do domu. Mój drogi opiekun odprowadził mię do końca korytarza, czyniąc ostatnie honory kryminału.\nPóźniej znowu wydaliłem się zagranicę. Przyszła wojna. Na wiele lat straciłem z oczu siłacza. Ostatniemi czasy spotykaliśmy się często, już jako bibliotekarze i bibliofile. Prowadził korekty niektórych moich książek, kłócąc się zajadle o pewne wyrazy, postokroć zadając mi pytania, jakiem prawem nazwę miasteczka Małogoszcz odmieniam: Małogoszcza i w Małogoszczu, — zamiast prawidłowego: Małogoszczy i w Małogoszczy, — a gdym wysuwał swe racye, oparte na prawie gwarowem, podrwiwał, jak niegdyś, gdy była mowa o zasadniczej polityce. Teraz już o polityce mało mówił. Czytał. Zebrał, jak na inteligenckie środki, dużą bibliotekę, bo osiem tysięcy tytułów. Studyował teraz wszystko. Po bogatem swem życiu prowadził teraz obszerne studya, jak gdyby sprawdzając i potwierdzając wartość swego życia. Niezrównaną miał pamięć. Był pod tym względem spadkobiercą warszawskich polihistorów — Łaguny, Korzona, Krzemińskiego, Bema, Łopacińskiego, Wolskiego. Rozkosz to była szukać z nim druków i artykułów, gdyż wiele miał w głowie, w pamięci, jakby w bibliograficznej wyobraźni. Pamiętam jedno z takich poszukiwań zapomnianych, zatraconych w starych kalendarzach pisemek krajoznawczych księdza Władysława Siarkowskiego. Kiedy już traciło się ostatnią nadzieję, Maryan Abramowicz wszystko wynalazł. Tak to — właściwie od samych początków swej działalności obywatelskiej był roznosicielem, rozdawcą i tragarzem mało znanych druków. Nosił niegdyś druczki wolnościowe poprzez rzekę-macierz i przez głębinę jezior mazurskich do kraju, gdzie oszołomieni ludzie «śmierdzieli ze strachu» w niewoli. Przy końcu życia — szerzej, od samego spodu i wyżej rozniecił ognisko. Paliwo brał zewsząd, boć przecie widział niemało, przeżył niejedno, więc go wiele spraw pociągało. Był fenomenalnym miłośnikiem druku, książki, twórczości, poezyi. Ostatni raz miałem szczęście widzieć go w jesieni ubiegłego roku. W czasie krótkiego wspólnie przejazdu tramwajem, znowu kłótnia o pewne wyrazy w korektach, opowieść o lecie ostatniem. Spędził je na Pomorzu, a całe wzdłuż i wszerz przemierzył krokami. Te forsowne, dawniejszym trybem podjęte, marsze, czynił teraz w poszukiwaniu «Smętka», bohatera mego utworu pod tytułem Wiatr od morza. Śmiał się po swojemu, iż tego Smętka już tak w istocie tam niema, że nic już o nim ludzie prości nie wiedzą. Tłómaczyłem z pośpiechem, iż ów Smętek nie jest, ani co do nazwy, ani co do samej figury, moim wymysłem, lecz że go w całości zapożyczyłem od Derdowskiego, poety Kaszubów, z jego poematu komicznego o «Panu Czorlińścim, co do Pucka po sece jahoł». Tłómaczyłem, iż nazwisko tego pomorskiego dyabła należy wymawiać inaczej, niż my to czynimy z pomocą naszej nosówki ę, iż należy w tym wypadku używać trzeciego dźwięku nosowego, niegdyś bytującego w języku polskim (naprzykład w nazwie miejscowości Sandomierz, Sempolno i innych, które to nazwy wygłaszało się ongi inaczej, oddając dźwięk nosowy w sposób pośredni między ą i ę jak we francuskim wyrazie enfin). Niedobry to był pomysł poszukiwać, odnajdywać i tropić Smętka na Pomorskiej ziemi! Jest on tam, widać, znowu, wrócił się ze świata i po staremu broi. Jego nie można ogłuszyć pięścią między oczy, jak to zawsze czynił nieulękły Maryan Abramowicz z tyranami świata.\nTak oto ten najmężniejszy z mężnych, brave des braves, — w zimnej mogile leży. Można o nim powiedzieć, jak o tym lesie w cudnym wierszu moskiewskim, którego musieliśmy się uczyć obadwaj w moskiewskiej szkole:\nNie osilili tiebia silnyje,\nTak doriezała osień czornaja...\nGdy trumna z jego zwłokami na skromnym karawanie wyłoniła się ze Smolnej ulicy, przy której mieszkał ostatniemi laty, zdarzyło się, iż przepłynęła obok tego domu, w którego podwórzu kładł niegdyś na kupę kadłuby żandarmów i policyantów, bijąc się z ich zgrają w pojedynkę. Przepływał umarły ponad temi miejscami, gdzie nieustraszona jego dusza górnie zamłodu bujała, gdy wszyscy nędznie truchleli. Jeżeli o kim można powiedzieć, iż ma w sobie cechy nadczłowieka, to o nim. Jak idealny Grek starożytności był kalos k'agatos. Gdy, odziany w kurtkę swoją sybirską, przebywał po raz ostatni, w trumnie, ulice wolnej Warszawy, — on, co był niepodległym i wolnym, jeden jedyny w Warszawie niewolniczej, — nie strzelały na jego cześć armaty z wolnej cytadeli, w której ciemnicach bił się sam jeden z wrogami tej ziemi — albo milczał wyniośle, okryty ranami. Nie szła przed jego trumną kohorta wolnych, hełmowych rycerzy i nie oddano przy mogile strzałów na znak czci dla jego męstwa szalonego. Odchodził rycerz nieznany, milczący, dawny, który do walki nie posiadał broni, który bił Moskali gołą pięścią skrwawioną. Ale on był najpierwczym z tych, co Moskali w Polsce niewolniczej bić zaszęli. On to był najpierwszym żołnierzem polskiej armii. On był najpierwszym duchem, wszczynającym wolność tej ziemi, i głosicielem konieczności nadania praw nowych dla ludzi tej ziemi.\nNie wystarczy na jego mogiłę rzucać starego i bezsilnego życzenia: oby ci ziemia lekką była! Nawet głucha ziemia nie zdoła martwym swoim ciężarem przywalić tego ducha niepodległego, który otrząsnął ze siebie wszystko, co pętało jego wolność.\nPrawdopodobnie|:Emil Sołtan, 1853-1905, konstruktor i projektant budowy mostów stalowych, opracował kilka innowacyjnych prac, 1889-93 należał do redakcji Przeglądu Technicznego\n^ błąd w tekście - powinno być miejsce\nKategoria: Stefan Żeromski


25.10.2019 E1 Sportowa Częstochowa - Płomień Częstochowa 4:2 - Płomień Częstochowa\n25.10.2019 E1 Sportowa Częstochowa - Płomień Częstochowa 4:2\n25.10.2019 E1 SPORTOWA Częstochowa- Płomień Częstochowa 4:2\nOstatni mecz w naszej grupie zagraliśmy słabo, co wykorzystała drużyna Sportowej i strzeliła nam dwie bramki więcej od nas. Wygrali 4:2. Każdy ma prawo do słabszej dyspozycji, kilku zawodników w naszej drużynie dziś zagrało poniżej swojego poziomu ...trudno, taki jest sport.\nJako trener, wiem i widziałem dziś, że starali się. Brakło należytej koncentracji i wiary we własne umiejętności.\nPiłkarsko wyglądaliśmy dobrze, zawiodła skuteczność i brak spokoju pod bramką gospodarzy. Nasi napastnicy nie wykonali założeń przedmeczowych, nie grali w wyznaczonym sektorze,nie szukali wolnej przestrzeni. Pomocnicy słabo wspomagali linie obrony,nie oddawali strzałów na bramkę. Obrońcy w pojedynku 1x1 dziś zagrali zbyt bojaźliwie.Trzeba sobie powiedzieć co było przyczyną porażki, by każdy zawodnik zdawał sobie sprawę z odpowiedzialności za grę zespołu. Gdzie trzeba mocno poprawić zachowanie. Ale to temat do pracy treningowej. Wszystkim dziękuję za dzisiejszy mecz.\nWyróżniam dziś za postawę : Marchewę, Nikole i bramkarzy Yehora i Mateusza.\nGratulujemy Sportowej wygranego meczu !!


Forum DB Nao » Szukaj » Znaleziono 33 wyników\nw sumie nic, ale na stronie db-z.com napisano, że już wprowadzono zmianę koloru włosów w grze DB Hearos\nŻeby wszystko było jasne. Rano na stronie gry pojawił się Trunks z fioletowymi włosami. Kilka godzin później zmieniono grafikę na niebieską i taka widnieje do dzisiaj. Z twojego postu wynika jakby w Heroes zmienili z niebieskiego na fioletowy. http://www.carddass.com/dbh/news/330.html\nDB Super odcinek 041, 01.05.2016\nDragon Ball Super - spoilery (opisy odcinków)\nNowa historia - spekulacje\nMonaka ma walczyć z Cabbą to chyba do Vegety nie dojdzie...\nhttp://www.db-z.com/dragon-ball-super-titre- ... -36-37-38/\nCzy SSJ4 jest słabszy od SSJGod?\nCzy istnienie dwóch bliźniaczych tematów ma sens? http://dbnao.net/forum/viewtopic.php?t=11625\nTak. Ten jest do dyskusji poważnej, a tamten dla Citrel\nDragon Ball Super [Lektor PL] [720p bez loga stacji]\nFilmy kinowe, które można umieścić na osi czasowej uniwersum DB\nSpecjal History of Trunks jest w 100% zgodny z manga i anime , i filmy kinowe 14-15 są zgodne z anime DBS ale w anime jest wiele smaczków i są bardziej rozbudowana\nW anime to 17 i 18 zabijają Gohana. W mandze robi tylko tylko 17, a 18 się przygląda.\n9 film idealnie się komponuje z mangą.\nW ogóle imponujesz mi. Chciałbym cię kiedyś osobiście poznać i przeprowadzić z Tobą rozmowę twarzą w twarz\nPiccolo opowiada Vegecie o śmierci. Mówi, że źli nie zachowują ciała. Kilka odcinków później widzimy wszystkich złych z serii oglądających walkę Goku z Buu, a potem w GT ta cała ekipa ucieka z piekła.\nGarlic Jr atakuje Ziemię po raz drugi. Dowiadujemy się, że zrobił to wcześniej w filmie kinowym, który dzieje się przed przebyciem Raditza. Ekipa zna Gohana, a potem nagle zapomina o nim i dopiero go poznaje.\nGoku i Vegeta przylatują na Namek walczyć z Coolerem. Vegeta walczy w SSJ. Potem jak przybywają Androidy wszyscy są zdziwieni, że Vegeta potrafi zamienić się w SSJ.\nTo tylko trzy przykłady. Poświęcenia Vegety i finałowej walki z Buu, filmów kinowych DBZ i serialu DBZ oraz DBZ i DBGT nie dzieli 18 lat.\nRozdzielenie Kaioshinów problemem nie jest, bo zawsze mogą się scalić na końcu. Nie wiedzmy co się wydarzy. Nawet jeśli tego nie zrobią można przyjąć, że zrobili to między S i GT.\n500 odcinków serialu anime (bez Super), 19 filmów kinowych, kilka odcinków specjalnych i OVA. Gry posiadające swoją fabułę i postacie do nich stworzone. Kilka serii mang. Do tego kilkunastu (kilkudziesięciu?) twórców fabuły tego wszystkiego. Na koniec nowa seria anime powstająca po 18 latach przerwy. Nie da się żeby wszystko się zgadzało. Fajnie jakby każdy element pasował do siebie, ale tak nie ma i nie będzie nigdy i problem nie zaczął się na linii GT -> Super, a długo wcześniej.\nIle kul trzeba żeby wezwać smoka?\nCzy Wam się to podoba czy nie, czy Wy to uznajecie za kontynuację czy nie - to seria SUPER jest OFICJALNĄ kontynuacją wydarzeń znanych z DBZ. Ile byście nie pisali i podawali swoje argumenty - rzeczywistości nie zmienicie.\nNiektórzy mylą pojęcia. Oficjalnie wcale nie znaczy kanoniczne. Jak widać z ustaleniem czasu akcji też jest problem. Seria DBGT jest oficjalną licencjonowaną serią i jako jedyna w formie anime pokazuje nam wydarzenia po DBZ. Nie jest to jakaś fanowska seria typu Multivere, czy AF. DBS fabularnie nie wyprzedza DBZ. Z czystym sumieniem powtarzam Łukaszu. DBGT jest jedyną oficjalną kontynuacją DBZ w formie anime. Można nie lubić GT, ale nie można nie zgodzić się z tym zdaniem.\nW 1 i 14 filmie DBZ. Nie przypominam sobie innych momentów.\nJest tylko jedna oficjalna seria anime pokazująca wydarzenia po DBZ i jest nią właśnie DBGT. Co do błędów to każda seria je zawiera. W DBZ tez były nieścisłości, a filmy DBZ były robione równocześnie z serialem, są tam większe błędy niż rozdzielenie Kaioshini i "siostra Bulmy".\nCzemu się Kaioshin rozdzielił z Kibito, przecież później w GT znów będą połączeni?\nZadając takie pytanie jesteś świadoma, że dostaniesz tylko jedną odpowiedź?\nPost przeniesiony z tematu DB Super odcinek 032, 21.02.2016.\n@Vegeta391, cieszę się, że nie tylko ja dostrzegam niezgodności z fabułą poprzednich serii, chodzi o serial, mangę Super i poprzednia mangę DB.\n@Vegeta391 muszę o to zapytać. Przeszkadza ci pojawienie się siostry Bulmy?


Zegarek Ice Watch w promocji | Zalando Lounge PL\nZegarek Ice Watch w promocjach Zalando Lounge\nKup zegarek Ice Watch za ułamek ceny regularnej\nCharakteryzujące się czystą, minimalistyczną formą, bajecznie kolorowe Ice Watch Glitter, Ice Watch Duo czy Ice Watch Sunset przekonały do siebie zarówno zwolenników zegarmistrzowskiej klasyki, jak i fanów awangardy. Znajdź je na wyprzedażach Zalando Lounge!\nModowy alert - zegarek Ice Watch na wyprzedaży\nZegarek Ice Watch to aktualnie jeden z najmodniejszych dodatków i nic nie zapowiada, by ta sytuacja miała ulec zmianie. Zaledwie pięć lat wystarczyło, by niszowy belgijski brand wspiął się na modowy top, celnie trafiając w gusta miejskich indywidualistów, którzy poszukują wyrazistej, a zarazem uniwersalnej estetyki, funkcjonalności i wysokiej jakości. Dzięki kampaniom wyprzedażowym zegarków w Zalando Lounge Ice Watch możesz kupić w znacznie obniżonej cenie, a zaoszczędzone w ten sposób pieniądze przeznaczyć na spełnianie kolejnych modowych marzeń!\nZegarek Ice Watch - stylowo, energetycznie i na czasie!\nZaprojektowany przez Ice Watch zegarek świetnie sprawdzi się jako niebanalny dodatek do codziennych outfitów, ale równie dobrze odnajdzie się w towarzystwie biznesowego stroju, nadając designerskiego charakteru formalnym lookom. Zegarki Ice założysz na rowerową przejażdżkę, romantyczną randkę, na kolację w eleganckiej restauracji czy szaloną klubową imprezę oraz na każdą inną okazję, która przydarza się w życiu dynamicznie żyjących ludzi.\nW kolekcjach Ice Watch znajdują się modele w ponad 100 wersjach kolorystycznych, a marka z pewnością nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. Zegarek Ice Watch to jednak nie tylko barwny gadżet o unikatowej estetyce. To także precyzyjny czasomierz, o którego niezawodność dbają belgijscy zegarmistrzowie łącząc w doskonałą całość japońskie mechanizmy kwarcowe Miyota, odporne na uszkodzenia tarcze z mineralnego szkła oraz przyjazne dla skóry, wysokogatunkowe tworzywa.\nZegarki Ice - nowoczesny miejski styl\nStylowa czerń, romantyczne pastele, przepełnione energią neonowe barwy - zegarek Ice Watch to najprostszy sposób na dodanie charakteru każdemu zestawieniu. Uwielbiasz sportowy szyk? Ice Watch Duo z podwójnym silikonowym paskiem urzeka połączeniem stonowanej kolorystyki i detali w szalonych odcieniach. Szukasz ciekawej alternatywy dla biżuterii? Postaw na Ice Watch Glitter z efektownymi zdobieniami z białego, żółtego lub różowego złota.\nNie lubisz nudy? Ice Watch Sunset z gradientową tarczą o intrygująco przenikających się kolorach to propozycja właśnie dla ciebie! Wymagającym facetom z pewnością spodoba się zaprojektowany przez Ice Watch zegarek inspirowany sportami wodnymi. Dla miłośników motoryzacji marka przygotowała specjalną linię - zegarek Ice Watch BMW to charakterny dodatek, który nada wyrazu nie tylko swobodnym outfitom.\nModa nie jest zarezerwowana wyłącznie dla dorosłych, więc sygnowany znakiem firmowym Ice Watch zegarek doskonale pasuje także tym trendsetterom, którzy nie przekroczyli jeszcze osiemnastego roku życia. Wśród propozycji można znaleźć zarówno zegarek Ice Watch z wyraźnym oznaczeniem godzinowym, który idealnie sprawdzi się jako pierwszy czasomierz dla malucha, jak i ozdobione młodzieżowymi printami modele z kolekcji Ice Watch Duo czy Ice Watch Sunset.\nZegarek Ice Watch w Zalando Lounge - designerski dodatek za niewielkie pieniądze\nIdealny na lato Ice Watch White, minimalistyczny Ice Watch Vintage na skórzanej bransolecie, a może Ice Watch Glitter z tarczą ozdobioną brokatem? Wybór jest ogromny, więc skorzystaj z wyprzedaży na Zalando Lounge i weź przykład z celebrytów, którzy nie ograniczają się do tylko jednego modelu! Zaprojektowany przez Ice Watch zegarek to jedyne w swoim rodzaju połączenie precyzyjnych mechanizmów, materiałów zapewniających absolutny komfort podczas noszenia oraz idealnie odmierzonej porcji wzorniczego szaleństwa.\nŚwiat zegarków w Zalando Lounge\nzegarki Guess ♦ zegarek Tous ♦ zegarki Timex\nZegarki Ice na aksamitnie miękkich, silikonowych paskach świetnie znoszą kontakt z wodą - w wielu modelach można pływać lub nurkować, bez obaw o uszkodzenie precyzyjnego mechanizmu. Efektowne, a zarazem praktyczne - czy można chcieć więcej? Postaw na stworzony przez Ice Watch zegarek, który stanie się niezastąpionym elementem wielu zestawień, świadczącym o twoim modowym wyczuciu i świetnym guście. Kontrastowo zestawione barwy Ice Watch Duo, przyciągający wzrok efektem ombre Ice Watch Sunset, ozdobiony komiksowym printem Ice Watch Love - który model najlepiej wpisuje się w twój pomysł na siebie?\nWeź udział w kampanii wyprzedażowej klubu Zalando Lounge i skorzystaj z wyjątkowej okazji. Sprawdzaj reguklarnie oferty Zalando Lounge, by kupować markowe produkty i nie przepłacać.


Posłowie z telenoweli. Rozmowa z Tomaszem Sianeckim\nWiadomości24 » Wydarzenia » Polityka » Posłowie z telenoweli. Rozmowa z Tomaszem Sianeckim\nData dodania: 2007-08-04 10:14\nPolitycy, oglądając seriale i wiedząc, że są one popularne, troszeczkę się do nich dostosowują i próbują odgrywać te same role. Z Tomaszem Sianeckim, dziennikarzem „Faktów” i „Szkła kontaktowego” na temat politycznych seriali rozmawia Joanna Leszczyńska.\nJoanna Leszczyńska: Sąsiadka stwierdziła, że przerzuciła się z oglądania serialu „Moda na sukces” na oglądanie Sianeckiego i newsów telewizyjnych, bo tyle ciekawego dzieje się w polityce. Jak pan przyjmuje to, że ludzie dochodzą do wniosku, iż wydarzenia polityczne w naszym kraju są ciekawsze od seriali?\nTomasz Sianecki: Moim zdaniem, to jest nieprawda. Seriale mimo wszystko są ciekawsze. Politycy, oglądając te seriale i wiedząc, że są one popularne, troszeczkę się do nich dostosowują i próbują odgrywać te same role. Ale to nie jest tak, że w serialach są odgrywane sytuacje z życia politycznego, tylko wprost przeciwnie, to politycy odgrywają role z seriali. Po prostu politycy widząc, że przeróżne zwroty akcji dobrze sprzedają się w serialach, robią to samo w życiu, żeby zainteresować sobą społeczeństwo. Chociaż tego, co się w tej chwili dzieje z Andrzejem Lepperem w roli głównej, a właściwie przez cały czas trwania tej koalicji – wychodzenie z niej, wchodzenie, obrzucanie się z premierem inwektywami, a potem ściskanie się – żadna brazylijska, wenezuelska czy argentyńska telenowela nie pokaże, nie mówiąc już o naszych serialach.\nA jednak!... Czy to, co się dzieje w polskiej polityce, przypomina panu serial obyczajowy czy raczej thriller polityczny?\n– Najbardziej pasuje do tego określenie tragifarsa. To jest w sumie śmieszne, ale Bogiem a prawdą, gdyby się w to wgłębić, jest to bardzo poważne i straszne. Wystarczy posłuchać, co mówił Andrzej Lepper na temat zboczonych polityków, na temat stosunków seksualnych, utrzymywanych przez Jarosława Kaczyńskiego. Początkowo człowiek się śmieje z tych jego wypowiedzi na poziomie podwórka i podstawówki, a potem, jak się zastanowi, że mówi to osoba, która przez długi czas była wicepremierem, to raczej zimny pot ze strachu człowieka oblewa.\nMam wrażenie, że polityka niesamowicie ostatnio zdominowała nasze życie. To, co się dzieje w kulturze i innych dziedzinach życia społecznego, jest wydarzeniem którejś kategorii albo też jest podszyte polityką. Czym by pan to wytłumaczył? Aktywnością mediów czy nadzwyczajnym urodzajem osobowości politycznych?\n– Myślę, że to my, dziennikarze, stwarzamy takie wielkie zapotrzebowanie na politykę. Skoro powstał TVN 24, który nadaje dwadzieścia cztery godziny na dobę, no to pokazuje wszystkie te konferencje z politykami w roli głównej. To napędza następne konferencje, na których politycy odpowiadają na to, co usłyszeli na innej konferencji i następuje reakcja łańcuchowa. Słowem: jedna konferencja wywołuje następną. Natomiast jak wyjeżdżam gdzieś poza Warszawę, poza ten magiczny trójkąt: Kancelaria Premiera, Pałac Prezydencki i Sejm, to jednak widać, że ludzie zajmują się też innymi sprawami. Tym, że jest teraz sezon na czarną porzeczkę i można z niej zrobić dobry sok, że jagody obrodziły na Mazurach, że jest za ciepło albo za zimno. Mam nadzieję, że jak się poza tę warszawkę wyjdzie, to ludzie aż tak bardzo się polityką nie przejmują.\nGazety też pęcznieją od wydarzeń i komentarzy politycznych, nie tylko telewizja...\n– To prawda, polityki jest w nich dużo, ale jak kogoś to nie interesuje, to sobie sięgnie na dalsze strony i może o czymś innym przeczytać. Marzę o tym, żeby polityka aż tak bardzo nas nie zdominowała, bo można zwariować. Mówię to naprawdę poważnie.\nCzuje się pan zmęczony tempem życia politycznego w Polsce?\n– Nie tyle zmęczony, co zagubiony, bo czasami nic nie rozumiem. Już nie potrafię tego wszystkiego ogarnąć. Kto jest z kim i dlaczego, a kto jest przeciwko komu i dlaczego? Nie wiem, czy skoro istnieje koalicja, to czy Roman Giertych i Andrzej Lepper są razem z Jarosławem Kaczyńskim, czy też są jeszcze bardziej przeciw niemu niż Platforma, SLD i PSL. Ja po prostu gubię się w tym wszystkim.\nTo samo mówi sąsiadka, która woli polityczne newsy od seriali, udających życie. Twierdzi, że wprawdzie nie wszystko jeszcze rozumie, ale liczy, że za jakiś czas stanie się to dla niej jaśniejsze...\n– Obawiam się, że nie, bo na razie wszystko wskazuje na to, że się tego nie pojmie. Nasi politycy tak się już sami nakręcają, że zaczynają przeczyć sobie już w następnym zdaniu. Na przykład najpierw mówią, że są przyjaciółmi, a potem wychodzi na to, że są jednak wrogami. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że oni sami już się w tym pogubili. Ale pocieszające jest to, że wszystko się jakoś kręci, czyli nie są to sprawy aż tak bardzo istotne.\nCo się „jakoś kręci”?\n– To, że wychodzą codziennie gazety, że mleko można kupić, że pracodawcy w dużej mierze wypłacają pensje co miesiąc, że autobusy jeżdżą, wprawdzie długo stoją w korkach, ale jeżdżą.\nKtórzy z polityków najbardziej ubarwiają ten polityczny serial?\n– To jest bardzo szerokie grono. Są wśród nich politycy pierwszoplanowi, drugoplanowi i tacy, którzy grają tylko epizody. W tej chwili ci pierwsi wyjechali na wakacje, albo się gdzieś tam schowali, ale okazuje się, że jest jeszcze drugi szereg, a nawet trzeci już przebiera nogami, żeby wyskoczyć chociaż na moment i pokazać się w telewizji, w gazetach i żeby ich ktoś usłyszał w radiu. Bycie celebrity, czy jak się to teraz mówi „celebrytami”, bardzo ich pociąga. Chyba bardziej niż realny wpływ na podejmowanie istotnych dla społeczeństwa decyzji.\nPierwszy szereg polityków jeszcze jednak nie jest na wakacjach... Zarówno premier Kaczyński, jak wicepremier Giertych i Lepepr grają nadal pierwsze skrzypce...\nAle był moment, że Roman Giertych na trzy dni zniknął. Kiedy go nie było, od razu wyskoczyli do przodu minister Orzechowski, poseł Wierzejski i poseł Pawłowski. Skoro kota nie było, to inne myszy sobie poharcowały... Jak z kolei znika premier, od razu na szklanym ekranie pojawia się poseł Karski, a kiedy nie ma Olejniczaka z SLD, to ktoś inny zajmuje sobą uwagę. I tak to się toczy... Pierwszoplanowi politycy muszą kiedyś odpocząć, albo pozbierać myśli, chociaż z tym zbieraniem myśli, to bym jednak nie przesadzał.\nTagi: Polska Giertych Lepper media polityka Kaczyński serial Sianecki Tomasz Sianeci


Słodki zestaw dla Babci i Dziadka :: Spod Lady - retro prezenty\nW zestawie:pralinki chaĹwowe w tubie z nadrukiem "SĹodkie Ĺźyczenia" (5 sztuk w tubie kartonowej)herbatka liĹciasta z okolicznoĹciowÄ\nzawieszka drewniana w ksztaĹcie serca z napisem "WszÄdzie dobrze ale u babci i dziadka najlepiej"nasze firmowe krówkikonfiturka truskawkowa z dodatkiem szampanapodkĹadka korkowa "Babcia"podkĹadka korkowa "Dziadek".CaĹoĹÄ zapakowana w kartonik z okienkiem. Informacje o produktach: Praliny z czekolady ...\nSłodkie drobiazgi dla Babci i Dziadka zamknięte w ozdobnym pudełku\npralinki chałwowe w tubie z nadrukiem "Słodkie życzenia" (5 sztuk w tubie kartonowej)\nherbatka liściasta z okolicznościową naklejką,\nzawieszka drewniana w kształcie serca z napisem "Wszędzie dobrze, ale u babci i dziadka najlepiej",\nnasze firmowe krówki\nkonfiturka truskawkowa z dodatkiem szampana,\npodkładka korkowa "Babcia",\npodkładka korkowa "Dziadek".\nCałość zapakowana w kartonik z okienkiem.\nPraliny z czekolady deserowej (30%) z kremem 63% o smaku chałwowym. Składniki: czekolada 30% (cukier, miazga kakaowa, tłuszcz kakaowy, emulgator: lecytyny sojowa, aromat), cukier, tłuszcze roślinne( palmowy, rzepakowy) miazga sezamowa 12,5%, mleko odtłuszczone w proszku,mąka pszenna, masa karmelowa 1,3%[cukier, syrop glukozowy, skondensowane słodzone mleko (mleko, cukier, laktoza),woda, masło niesolone, złoty syrop (syrop częściowo inwertowany), olej palmowy, sól, emulgatory (lecytyna rzepakowa, monostearynian sorbitolu), aromat naturalny], lecytyna sojowa, skrobia ziemniaczana, żółtko w proszku, sól, substancja spulchniająca (węglany sodu).\nHerbata 25 g. Skład: herbata czarna Yunnan, cukrowe serduszka, bławatek, aromat.\nSerce ze sklejki drewnianej ok. 10x10 cm, nadruk wykonany trwałymi farbami wodnymi. Czyszcząc przecierać miękką ściereczką, nie namaczać.\nKonfitura truskawka z szampanem 40 g. Składniki: truskawka 53%, cukier, szampan do 0,5%, substancja zagęszczająca - pektyna, regulator kwasowości - kwas cytrynowy.\nPodkładka korkowa o średnicy ok. 10 cm, nadruk wykonany trwałymi farbami wodnymi. Czyszcząc przecierać miękką ściereczką, nie namaczać.


Zaglądamy do nowego mieszkania Klaudii Halejcio! Jest luksusowo? | Viva.pl\nJak urządziła swoje cztery kąty?\nBarbara Łubko • 20 grudnia 2018 09:00\nMłoda aktorka niedawno kupiła mieszkanie. W wakacje remontowała je i urządzała. Teraz Klaudia Halejcio może cieszyć się w pełni wykończonym apartamentem. Choć jej mieszkanie nie jest duże, urządziła je tak, by czuć się w nim komfortowo. We wnętrzach króluje biel, która optycznie powiększa małą przestrzeń. Halejcio coraz częściej pokazuje mieszkanie na swoim instagramowym profilu. Czym kierowała się, podczas jego urządzania? Jakie są ulubione trendy wnętrzarskie aktorki?\n„Myślicie, że biel jest nudna? Już niedługo spróbuję Was przekonać, że nie macie racji. W moim salonie z aneksem kuchennym postawiłam na śnieżnobiałe fronty, połączone z bieloną podłogą z drewna i kamiennym blatem w białym odcieniu. Do tego przykuwające swoją formą i designem lampy, nadające klimat i charakter w moim mieszkanku. Przemyślane i oryginalne dodatki to podstawa przy wymagającym wnętrzu, które nie ma za wielkiego metrażu” - zdradziła Halejcio w jednym z postów na Instagramie. Zobaczcie zdjęcia i oceńcie, czy podoba Wam się nowy dom Halejcio. Nam bardzo!\n„Remont to duży stres i czasami najprostszy wybór może urosnąć do rangi życiowej decyzji” - Klaudia zdradziła w lipcu na swoim Instagramie!\nTeraz, w gotowym mieszkaniu Halejcio przygotowuje się już do świąt!\nDla swoich fanów Klaudia przygotowała kilka cennych porad. Według niej przemyślane i oryginalne dodatki to podstawa przy wymagającym wnętrzu, które nie ma za wielkiego metrażu.\n„Zabawne i zaskakujące kinkiety w mojej sypialni nadały klimat miejskiej dżungli. Jedna odkryta żarówka stworzyła ciepłą i ciekawą aranżację wnętrza”, pisze Klaudia.\nToaletkę Klaudia nazywa swoim nowych centrum dowodzenia! Jak mówi, każdy ulubiony kosmetyk ma tu swoje miejsce.\nKlaudia ma już na swoim koncie pierwsze mirror selfie w nowym domu!\nTAGI #domy gwiazd #wnętrza 2018 #wnętrza 2019 #klaudia halejcio


Pandemia COVID-19, a sprzątanie – czy sprzątamy częściej i lepiej? | Puellanova\nDyson zaprezentował wyniki pierwszego w historii badania nad kurzem, obejmującego 10 państw z całego świata2. Badanie umożliwiło zgłębienie wiedzy na temat kurzu domowego oraz jego wpływu na nasze zdrowie i samopoczucie. Wykazało również, że chociaż widoczny kurz w domu jest motywem i bodźcem do sprzątania, to niepokój budzi fakt, że niewiele osób wie, z czego tak naprawdę składa się ten kurz.\nMożna śmiało powiedzieć, że tak naprawdę bardzo niewiele osób zastanawia się nad tym co znajduje się w kurzu – mówi Dennis Mathews, pracownik naukowy w dziale mikrobiologii firmy Dyson. I dodaje – Poza tym, że widzimy po prostu kurz, to świadomość tego z czego tak naprawdę się składa jest ograniczona. Kurz domowy to złożona matryca cząstek, składająca się m.in. z martwego naskórka, włosów, roztoczy i ich odchodów, bakterii, wirusów, pleśni oraz małych owadów. Wiele z tych cząstek jest widocznych tylko pod mikroskopem, więc nie dziwi fakt, że większość ludzi nie wie tak naprawdę co ich otocza. Ale jak zauważa ekspert – to właśnie te niewidoczne składniki kurzu mogą mieć wpływ na nasze samopoczucie3. Dlatego tak istotne jest, aby zrozumieć, czym jest kurz domowy – nawet ten niewidoczny – i wiedzieć jak najlepiej go usuwać. Większa świadomość, z czego składa się kurz i jak się rozwija, być może pomogłaby bardziej efektywnie sprzątać, a tym samym wpływać na nasze lepsze samopoczucie.\nBadania Dyson Global Dust Study wykazały, że 1 na 5 osób była zaskoczona odkryciem, że w kurzu domowym mogą być obecne wirusy 4, a mniej niż 5%5 badanych wiedziało, że roztocza i ich odchody są składnikami kurzu. Warto podkreślić, że to właśnie odchody roztoczy, znajdujące się w kurzu domowym uważane są za główny czynnik wywołujący alergie u ludzi na całym świecie6. Podobnie niską świadomość na temat składu kurzu odnotowano wśród badanych Polaków.\nNiemal co druga ankietowana osoba była zaskoczona, że w kurzu mogą znajdować się roztocza, bądź ich odchody7. Jak wskazują przeprowadzone w styczniu 2021r. badania dotyczące diagnozy opinii oraz zachowań Polaków w obszarze sprzątania w czasie pandemii COVID-198, zanieczyszczeniami budzącymi największy lęk wśród respondentów są zdecydowanie pleśnie oraz bakterie. Odpowiednio 67% i 61% badanych wskazuje, że te zanieczyszczenia wzbudzają w nich największy niepokój. Kurz jest wszechobecny i jest wymieniany jako jedno z trzech najbardziej niepokojących zanieczyszczeń (wskazało go 52% ankietowanych), jednak jest rzadziej wskazywany niż dwa pierwsze. Tylko w 22% badanych kurz powoduje wysokie zaniepokojenie. Być może wynika to właśnie z niskiej świadomości na temat składu kurzu – dla większości jest to po prostu brud.\nPomimo tego, że respondenci zazwyczaj zgadzają się, że mniejsza ilość kurzu w pomieszczeniu przyczynia się do zdrowszego środowiska w domu (77%), a 1/3 badanych twierdzi, że głównym powodem, dla którego sprzątają kurz jest chęć bycia zdrowym10, to nadal wpływ kurzu na dobre samopoczucie jest w dużej mierze niejasny. Mamy jednak, nadzieję, że przeprowadzone badania pokazały, iż myśląc o kurzu, nie powinniśmy ignorować mikroskopijnych cząstek, które mogą wpływać na nasze samopoczucie. A samo sprzątanie nie powinno ograniczać się tylko do usuwania widocznego kurzu – wyjaśnia Dennis.


Uroda :: Podniesienie piersi\nWysłany: Pon Sie 31, 2020 3:26 pm Temat postu: Podniesienie piersi\nChcę iść na operacje podniesienia piersi i chciałam was spytać jakiego chirurga plastycznego warto wybrać? Słyszałam że ładnie wykonuje takie operacje doktor Żukowska z Łodzi, widziałam efekty i podobały mi się. Czy ktoś z was może korzystał z jej usług?\nWysłany: Sob Wrz 19, 2020 11:25 pm Temat postu: Może Cię zaciekawi...\nWysłany: Wto Wrz 15, 2020 8:39 am Temat postu:\nO, takie podniesienie, a nawet powiększanie piersi byłoby dla mnie. Od zawsze miałam małe piersi, przede wszystkim troszkę obwisłe i to by mi wiele dało. Planowałam się wybrać do polecanej kliniki Elite w Warszawie. Chętnie zapytam, czy również podnoszą piersi, czy tylko powiększają biust. Ale podejrzewam, że tym się też zajmują.


colima 22-10-2008 20:36\njestem w ciazy (7 tydzien) i co jakis czas- w zasadzie dosc czesto- boli mnie macica, jajniki, pochwa... bardzo dokladnie to czuje... to jest bol podobny do tego jak mialam zawsze w pierwszy dzien okresu... i boje sie ze tak byc nie powinno...:/ czy ktoras z was miala moze takie bole?\nczarnaolga1987 23-10-2008 08:57\nJeżeli masz jakieś obawy, nie pytaj się na Forum tylko zasuwaj czym prędzej do lekarza, nikt nie da Ci diagnozy na odległość nie znając Ciebie. Czasem takie bóle są normalne a czasem mogą być skutkiem czegoś poważniejszego.Uciekaj do lekarza, POWODZONKA ŻYCZĘ!!\nKornik 23-10-2008 10:26\ndziewczyny w innym wątku na tym forum pisały, że ból brzucha taki jak na okres jest niebezpieczny dla ciąży, więc idź najszybciej jak to możliwe do lekarza! Mam nadzieję, że wszystko z Twoim dzidziusiem jest dobrze.


Zwiększ wskaźnik otwarć za pomocą tematów | Marketing e-mail GoDaddy - Pomoc GoDaddy PL\nCelem tematów jest zachęcenie czytelników do otwarcia wiadomości e -mail i podjęcia działań. Nie pozwól, aby presja pisania idealnego tematu dotarła do Ciebie. Znalezienie właściwych słów nie musi być trudne - tutaj znajdziesz pomoc.\nWskaźniki otwarcia zależą od wielu czynników, takich jak praktyki odbioru, wiek listy i branża, z której wysyłasz. Średnia stawka waha się od 10% do 25% (na najwyższym końcu zakresu). Przeanalizowaliśmy tysiące tematów, aby znaleźć te, które mają najwyższy wskaźnik otwarć i największy wpływ. Oto, czego się nauczyliśmy.\nWiersz tematu powinien powiedzieć czytelnikom, co znajdą w środku.\nOto przykład, który uzyskał współczynnik otwarć na poziomie 37%:\nPozostały tylko trzy dni na tę wspaniałą ofertę dla czytelników [nazwa firmy]!\nJest całkowicie jasne, o czym jest wiadomość e -mail, a czytelnik wie, że po otwarciu wiadomości e -mail przeczyta szczegóły dotyczące oferty specjalnej. Zwróć także uwagę na „wezwanie do działania” i poczucie pilności. Warto jednak unikać przesadnych proklamacji - nie chcesz być zbyt mocny.\nZdecydowanie nie można powiedzieć, że „ Ta wiadomość uratuje Ci życie !!! ”. Pisanie tych wiadomości może być zabawne, ale jeśli wiadomość e -mail nie jest zgodna z prawdą, wyłączysz czytelników.\nZgodność z celem tematu\nCelem jest podgląd wiadomości e -mail; garść słów, które oddają istotę tematu.\nBoeing zwiększa zasięg obiektów SC\nTen temat ma 30% współczynnik wyświetleń! Wskazuje bezpośrednio na to, czym interesują się czytelnicy tej firmy.\nInformacje zwrotne są niezwykle konstruktywne, a dzięki tematom konieczne jest uzyskanie zewnętrznej perspektywy.\nZapytaj znajomych i współpracowników, jaki powinien być temat wiadomości, lub poproś ich o zmodyfikowanie tematu. Jeszcze lepiej, wymyśl kilka opcji i poproś ich, aby sami wymyślili. Następnie sprawdź, które z nich są najlepsze. Będziesz zaskoczony, jak często prowadzi to do uzyskania idealnego tematu.\nWrażenia z ułamkiem sekundy\nPierwsze słowa mają znaczenie! Podczas podglądu wiadomości e -mail zobaczysz kilka pierwszych słów, które zostaną wyświetlone. Litmus ma zgrabne narzędzie do podglądu, jak tematy będą wyglądać w wielu klientach poczty e -mail.\nOto temat, który przyciąga uwagę:\nTa umowa to przestępstwo! The Murder Mystery Repeat Offender Deal!\nDla firmy, która zajmuje się zagadkami morderstw, jest to bardzo dobry początek, który przyniósł im 32% wskaźnik otwarcia.\nTematy są głównym czynnikiem generowania zdrowych wskaźników otwarć. Jest to pierwszy krok do zaangażowania i dlatego warto przyjrzeć się, jak treść wpływa na temat, zamiast traktować temat jako refleksję.\nAtrakcyjny temat można zbudować tylko na solidnych podstawach treści, dlatego upewnij się, że sam biuletyn ma wartość. Myśląc holistycznie, jeśli chcesz zwiększyć wskaźniki otwarć, napisz treści, które generują świetne tematy.\nAnaliza naszych najlepszych tematów ujawniła pewien trend. Spośród wiadomości e -mail, które miały najwyższy wskaźnik otwarć, 76% z nich zawierało nazwę firmy lub nazwę produktu wymienioną w temacie.\nTo więcej niż zbieg okoliczności, to profesjonalna wskazówka: najlepsi autorzy tematu używają albo nazwy swojej firmy, albo nazwy produktu lub obu.\nTen miał współczynnik wyświetleń na poziomie 44%:\nFlanela dla przedszkoli od Cloud 9 Organics jest teraz dostępna w [Company Name]\nSkorzystaj ze Statystyk wyszukiwarki Google\nJeśli nie masz pewności, które słowa najlepiej pasują do Twojego tematu, spróbuj porównać je ze Statystykami wyszukiwarki Google. Chociaż z technicznego punktu widzenia jest to narzędzie, które pomaga ulepszyć optymalizację pod kątem wyszukiwarek (inaczej SEO) i pomaga zrozumieć, czego ludzie szukają w Google, oferuje świetny wgląd w zainteresowania online w ogóle.\nJest to najbardziej przydatne w przypadku wierszy tematu, gdy chcesz porównać, które słowa będą miały większą moc lub jeśli nadasz innym tematom na czasie.\nWyświetl kartę wydajności kliknięć na stronie statystyk mailingu


Wybory Prezydenta RP - sylwetki kandydatów: Marek Jakubiak - Chocianów- Portal Miasta\nWybory na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej odbędą się w niedzielę, 28 czerwca. Lokale wyborcze będą otwarte w godzinach od 7:00 do 21:00. Będziemy wybierać jednego spośród jedenastu zgłoszonych kandydatów. Z tej okazji postanowiliśmy przybliżyć sylwetki każdego z nich. Codziennie (za wyjątkiem niedzieli i okresu ciszy wyborczej) publikujemy podstawowe informacje o jednym z kandydatów. Piątym na liście wyborczej będzie Marek Jakubiak.\nMarek Jakubiak, lat 61, aktualnie zamieszkały w Warszawie, wykształcenie średnie. Jako zawód podał "menadżer", a jako miejsce pracy wskazał Browary Regionalne Jakubiak Sp. z o.o. Członek (jednocześnie założyciel i prezes) partii politycznej: Federacja dla Rzeczypospolitej. Poseł na Sejm VIII kadencji. Urodził się 30 kwietnia 1959 w Warszawie. Syn Marii i Franciszka Jakubiaków.\nNiestety na stronie kandydata na Prezydenta nie możemy znaleźć programu wyborczego, ale jest dossier Marka Jakubiaka, w którym czytamy "(...) przedsiębiorca, właściciel Grupy Browarów Regionalnych, były żołnierz zawodowy Sił powietrznych, kandydat w Wyborach na Prezydenta Warszawy, wiceprzewodniczący sejmowej Komisji ds. VAT, współzałożyciel Stowarzyszenia Endecja (...)", a także "człowiek, dla którego rodzina jest najważniejsza, a szczególnie los dzieci. Nie boi się prezentować poglądów w obronie ich praw, narażając się na krytykę niektórych środowisk. Konsekwentnie promuje polską historię i tradycyjne wartości. Stworzył grupę browarów regionalnych. Wprowadzając na rynek jako pierwszy piwo niepasteryzowane (...). Odniósł ogromny sukces jakością złotego trunku, bez reklamy i z ograniczoną dystrybucją (...), a mocna polska marka (...) dziś jest symbolem przedsiębiorczości".\nŹródło: https://wybory.gov.pl/; https://pl.wikipedia.org/; https://marekjakubiak2020.pl/\n2020-06-19 20:30 kandydaci, urząd, głowa, państwa, wybory, prezydenckie


KTG BD - Jednorazowy pakiet testowy typu Bowie Dick\ndo kontroli biologiczej\nsuchym gorącym powietrzem\ndo kontroli chemicznej\n> Testy do kontroli procesu sterylizacji>do kontroli chemicznej>parowa>KTG BD - Jednorazowy pakiet testowy typu Bowie Dick\nKod produktu: KTG BD\nProducent: Semigat / Sterlab\nKTG BD to gotowy do użycia pakiet testowy Bowie & Dick dla cykli 134°C 3,5 min, 121°C 15 min. Nietoksyczny, bez zawartości soli metali ciężkich, w tym ołowiu.\nMetoda sterylizacji parowa\nKlasa testu testy klasy 2 - wskaźnik specjalny\nStosowany w cyklach 134°C 3,5 min lub 121°C 15 min\nZmiana barwy wskaźnika z jasnożółtej na czarną\nIlość wskaźników 1\nRodzaj wskaźnika parowy\nTest Bowie-Dicka jest uznaną metodą sprawdzania penetracji pary wodnej i zdolności usuwania powietrza i innych gazów nie ulegających skraplaniu w sterylizatorach parowych z próżnią.\nOdczyt wyników: Arkusz wskaźnika chemicznego umieszczony w środku pakietu zmieni barwę z jasno żółtej na czarną, jeżeli zostanie poddany działaniu określonej kombinacji czasu, temperatury i pary wodnej.\nW przypadku skutecznego usunięcia z komory powietrza oraz gazów nie ulegających skraplaniu, penetracja pary wodnej w pakiecie będzie szybka i całkowita, a wskaźnik pokaże jednolitą zmianę barwy. Jeżeli powietrze lub inne gazy pozostały nie usunięte, skupią się one w środkowej części pakietu tworząc kieszeń powietrzną, która uniemożliwi kontakt pary wodnej z arkuszem wskaźnika – wartość temperatury i wilgotności będą niższe w tym miejscu, co w rezultacie da niejednolite przebarwienie wskaźnika: na arkuszu będzie wyraźna jasna plama.\nUnikatowa kombinacja zaawansowanej technologii termometrycznej i oryginalnego pomysłu Bowie-Dick’a sprawdza nie tylko cykl sterylizacji, ale także jakość dostarczanej pary. Jednoznaczny wynik nie pozostawia wątpliwości, wysoka czułość i jakość, gwarantuje prawidłowość wyniku.\nKTG BD to gotowy do użycia pakiet testowy Bowie & Dick dla cykli 134°C / 3,5 min lub 121°C / 15 min;\nMoże być stosowany w cyklach: 134°C 3,5 min, 121°C 15 min.;\nNietoksyczny, bez zawartości soli metali ciężkich, w tym ołowiu;\nZgodny z normą EN ISO 11140-4:2007.\nNa tą chwilę nie ma komentarzy dla tego produktu\nKTG BD ulotka informacyjna v1\nDo pobrania (531.03k)\nEuroTest - Jednor...\nHELIX PCD 5.3\nHELIX PCD 7.0\nSM 4 Test...\nHELIX PCD -...\n4a 5 MS -...\nHELIX PCD B&D\npowierzchni sprzętu medycznego\nnarzędzi chirurgicznych i stomatologicznych\ndezynfekcja w salonie kosmetycznym i fryzjerskim\nWarunki i rodzaje płatności\n© 2014 Oprogramowanie e-commerce od PrestaShop™ Wdrożenie: Azymo.pl\n03-463 Warszawa ul. Jagiellońska 52\nTelefon: (22) 761 91 54


Jak ugotować rosół z mrożonej włoszczyzny? Dodajcie 1 składnik a znacząco zyska na smaku\nRosół to doskonała propozycja na niedzielny obiad, ale i podczas chłodniejszych dni, na rozgrzanie organizmu. Dodanie jednego składnika do mrożonej włoszczyzny, podkręci smak zupy oraz nada jej wyjątkowych właściwości zdrowotnych. Sprawdźcie!\nMrożone warzywa to idealna opcja, kiedy brakuje na rynku w sprzedaży świeżych produktów bądź sprawdzi się dla osób zabieganych. Ze względu na długi proces gotowania rosołu, włoszczyzna prosto z zamrażarki, zdecydowanie przyśpieszy przygotowanie zupy. Sekretny dodatek do bulionu sprawi, że nabierze on zupełnie innego aromatu.\nRosół to jedna z najpopularniejszych polskich zup. Jest serwowana na co dzień, jak i od święta. Wielu Polaków nie wyobraża sobie niedzielnego obiadu bez tego dania. Doskonale sprawdza się również podczas osłabienia organizmu czy przeziębień. Swoją wyjątkowość rosół zawdzięcza wielu składnikom, z jakich się go przygotowuje. Ważne jest dobre jakościowo mięso i odpowiednia ilość warzyw. Dzięki takiej kompozycji, rosół będzie nie tylko aromatyczny, ale i pełny cennych wartości.\nWłaściwości zdrowotne lubczyku\nLubczyk jest znany przede wszystkim jako afrodyzjak. Jednak niewiele osób zdaje sobie sprawę z jego cennych wartości. Dodanie go podczas przygotowywania posiłków, dodatkowo urozmaica wartości odżywcze dania.\nLubczyk chroni przed chorobami serca, obniża ciśnienie krwi, pozytywnie wpływa na układ moczowy czy pracę nerek. Jego wyjątkowe właściwości przyspieszają przemianę materii, a także wspomagają układ pokarmowy przy niestrawności.\nW jakiej kolejności dodawać składniki do ciasta na naleśniki? Od tego zależy ich smak\nGenialny trik na pulchne kotlety mielone. Dodajcie do mięsa kilka łyżek 1 składnika, a zyskają nowego charakteru\nLubczyk ma wyjątkowy zapach oraz aromat. Dodany do rosołu, podkreśli i uwydatni jego smak.\nPrzepis na aromatyczny rosół z dodatkiem mrożonej włoszczyzny i lubczyku\nporcja rosołowa z kurczaka lub 5-6 skrzydełek z kurczaka\n1 opakowanie włoszczyzny w słupkach około 400 g\n⅓ łyżki suszonego lubczyku\nMięso dokładnie umyjcie, osuszcie i oczyśćcie ze zbędnych błon.\nKurczaka przełóżcie do garnka, zalejcie zimną wodą oraz dodajcie liście laurowe. Naczynie postawcie na kuchence i gotujcie na minimalnym ogniu przez około 45 minut. W międzyczasie zbierajcie z wierzchu pojawiającą się szumowinę.\nCebulę obierzcie z wierzchnich warstw, a następnie opalcie nad ogniem bądź przypieczcie w piekarniku.\nDo garnka z wywarem mięsnym dodajcie mrożoną włoszczynę, przyciśnięty przez praskę czosnek, cebulę, ziele angielskie, a także ziarenka pieprzu czarnego. Wszystko gotujcie na wolnym ogniu przez następne 40 minut do miękkości warzyw.\nRosół nie może wrzeć, a delikatnie pyrkać by zachował wszelkie cenne właściwości. Całość powinna gotować się od 2,5 do 3 godzin.\nNa koniec posólcie i dodajcie lubczyk.\nJak ugotować dobry rosół? Zróbcie go na bazie tych 2 mięs, a jego smak was po prostu zachwyci\nRosół dzięki swojemu wspaniałemu smakowi oraz wielu cennym właściwościom jest częstym gościem na stole. Przyrządzenie wywaru na bazie dwóch rodzajów mięs sprawi, że będzie on jeszcze bardziej aromatyczny. Koniecznie sprawdźcie ten patent!\nRosół na polskim stole gości zarówno na co dzień, jak i od święta. Jest uwielbiany przez Polaków, przez co wiele osób nie wyobraża sobie niedzielnego obiadu bez tego dania. Wywar warzywno-drobiowy jest niezwykle aromatyczny, a także ma wiele cennych właściwości, które w pozytywny sposób wpływają na funkcjonowanie organizmu. Wywar z dodatkiem wołowiny Tradycyjny rosół jest gotowany na podstawie sporej ilości warzyw oraz dodatku mięsa drobiowego. Sekretem bardziej aromatycznego wywaru jest dodanie do niego kawałka mięsa wołowego. Takie połączenie sprawi, że bulion będzie jeszcze smaczniejszy oraz będzie miał więcej cennych wartości. Bliscy z pewnością nie odmówią dokładki takiej zupy! Przepis na rosół na bazie dwóch rodzajów mięs Składniki: kawałek wołowego gryfu z kością 2 golonki z indyka 6 marchewek kawałek selera 1 korzeń pietruszki ½ pora 1 cebula 2 suszone podgrzybki 1 łyżeczka pieprzu czarnego ziarnistego 4-6 ziarenek ziela angielskiego 2-3 liście laurowe 2 łyżeczki soli 1 łyżka cukru ½ pieprzu czarnego mielonego Przygotowanie: Mięso dokładnie umyjcie, a następnie przełóżcie do dużego garnka. Marchewki, korzeń pietruszki, por oraz seler obierzcie. Przełóżcie je do mięsa wraz suszonymi podgrzybkami. Całość zalejcie około 2 ½ litra zimnej wody. Garnek postawcie na średnim ogniu i gotujcie do wrzenia bez przykrycia. W międzyczasie z wierzchu, łyżką cedzakową zbierajcie pojawiający się szum. Kiedy zawartość się zagotujcie, to do środka dodajcie ziarenka ziela angielskiego oraz czarnego pieprzu i liście laurowe. Całość przykryjcie pokrywką, ogień zmniejszcie na minimum. Rosół gotujcie przez około 1 ½ godziny. Gdy...\nGotując rosół, wrzucacie wszystkie warzywa do garnka już na początku gotowania? Wiele tracicie! Dzięki zamianie kolejności, wasz rosół będzie pachniał znacznie bardziej intensywnie!\nRosół od lat niezmiennie króluje na niedzielnych stołach Polaków. Przepis na rosół jest jeden, ale każdy ma trochę inny sposób przygotowania tej klasycznej zupy. Przygotowując rosół, od zawsze wrzucacie do garnka mięso i mieszankę warzyw oraz przyprawy i gotujecie je po prostu przez jakiś czas? Jeśli to robicie, nie wykorzystujecie potencjału waszego rosołu! Rosół to tradycja na polskich stołach Każdy z was na pewno pamięta rosół z dzieciństwa . Ten kultowy bulion warzywno-mięsny jest znany naszym przodkom już od setek lat! Przepis na rosół został opublikowany już w pierwszej książce kucharskiej, wydanej w Polsce, która pochodzi z 1682 roku! Rosół bez wątpienia można nazwać jedną z narodowych potraw polskich. Pachnący i aromatyczny rosół idealnie sprawdza się na weekendowy obiad , ale też w trakcie różnorodnych uroczystości. Wyobrażacie sobie wesele bez rosołu? Jakie warzywa do rosołu? Na pewno do swojego rosołu dodajecie: marchewkę, pietruszkę, seler, kawałek pora, ziele angielskie. To tradycyjna receptura na rosół. Jeśli jesteście bardziej wtajemniczeni, może dodajecie do tej zupy też: liście kapusty , gałązki natki pietruszki, paloną cebulę , lubczyk , ziarenka pieprzu, liście laurowe. Każdy z tych składników nadaje wyjątkowego smaku rosołowi . Jeśli chcecie przygotować naprawdę aromatyczny rosół, liczą się jednak nie tylko wykorzystane składniki i ich jakość, ale też kolejność dodawania ich do wywaru. Pachnący rosół: te warzywa dodajcie na koniec Jeśli marzy wam się rosół o naprawdę aromatycznym zapachu i chcecie zachwycić bliskich udoskonaloną recepturą na ten klasyczny wywar mięsno-warzywny, posłuchajcie naszej rady....\nNajlepszy, domowy rosół Karola Okrasy. Jego triki sprawią, że wyjdzie wam smaczny jak nigdy\nMięso do zimnej czy do gorącej wody, warzywa surowe czy podpiekane? Zdradzamy sekrety na idealny rosół Karola Okrasy.\nKarol Okrasa przedstawia przepis na rosół, o który od dawna prosili fani jego kulinarnych porad. Rosół ma być domowy, klasyczny i najlepszy. Kucharz postanowił podając przepis zwrócić uwagę na szczegóły, które sprawią, że ta tradycyjna zupa będzie smakowała jak nigdy dotąd. Jednym sekretów aromatycznego rosołu jest podpieczenie warzyw przed dodaniem. To jednak tylko jeden z trików które zapewniają powodzenie. Piszemy o nich wszystkich. Sprawdźcie jak bardzo sposób przygotowania rosołu Karola różni się od tego waszego. Tajemnice smaku rosołu Karola Okrasy Dobry rosół wg Okrasy, to rosół, który składa się z co najmniej dwóch rodzajów mięsa. Pierwszą tajemnicą jest gotowanie mięsa od zimnej wody. Dzięki temu można wydobyć z niego więcej smaku. Kolejną tajemnicą rosołu Okrasy jest wydobywanie smaku z warzyw. W tym celu przed dodaniem ich do rosołu, należy je podpiec, zarumienić i skarmelizować. Innym ważnym krokiem jest właściwe zebranie szumu z powierzchni gotującego się mięsa. Należy to robić delikatnie, używając łyżki cedzakowej i uważając, żeby drobinki szumu nie rozpadły się i nie osiadły na dnie. Dzięki temu rosół będzie klarowny. Klarowność rosołu zapewni też odpowiednie gotowanie: powinien gotować się bardzo długo, na małym ogniu. Okrasa swoją zupę gotuje ponad 3 godziny. Czym wykończyć tak przygotowany, aromatyczny, domowy rosół? Kucharz uważa, że najlepsza jest natka, jednak ponieważ przepis miał być nie tylko domowy i najlepszy, ale też klasyczny, tym razem zaproponował żeby zamiast natki, dodać świeże listki lubczyku. Przepis na domowy rosół Karola Okrasy Składniki 3 pietruszki Pół dużego selera 2 marchewki 1 por 1 cebula Cała...\nPolacy kłócą się, czy dodawać tę przyprawę do rosołu. Pominięcie jej to według wielu kucharzy profanacja\nRosół to jedna z ulubionych zup Polaków, dlatego też wielu z nich nie wyobraża sobie niedzielnego obiadu bez tego dania! O tę przyprawę kłócą się wszyscy Polacy!\nWbrew pozorom rosół jest prosty w przygotowaniu. O jego wyjątkowości świadczy odpowiednia ilość warzyw, dobór mięsa lub dodane zioła. Wokół rosołu toczą się dyskusje, czy pominięcie lubczyku w wywarze jest profanacją? Wszyscy znają sałatkę jarzynową, kotlety schabowe czy rosół, ale co dom to inny przepis. Każdy ma swój patent na ulubione dania, czy jest to dodanie jakiegoś składniku czy zmiana sposobu obróbki. W tym kontekście Polacy lubią sprzeczać się o wykonanie tradycyjnych dań. Przykładem dyskusji może być pytanie, czy powinno dodawać się lubczyk do rosołu? Pominięcie jej to według wielu profanacja. Lubczyk uznawany jest za afrodyzjak Lubczyk to smakowita i zdrowa alternatywa dla płynnej przyprawy typu maggi. Ma podobny aromat, ale bez zbędnych wzmacniaczy smaku czy dodatkowego cukru w składzie. Ponadto jest uznawany za jeden z afrodyzjaków. To dość naciągana sprawa, jednak najszybciej przez żołądek do serca! Szkoda byłoby nie spróbować. Idealnie więc sprawdzi się podczas walentynkowej kolacji. Czy powinno dodawać się lubczyku do rosołu? Nie ma dobrego rosołu bez dwóch kluczowych składników, czyli lubczyku i opalanej nad ogniem cebuli! Bulion z dodatkiem lubczyku nabywa wyjątkowego, głębokiego aromatu, którego nie da się uzyskać w żaden inny sposób! To zioło doskonale sprawdzi się również w zestawieniu z owocami morza, grzybami, strączkami czy mięsem z dziczyzny, królika bądź jagnięciny. Dodawanie lubczyku do różnych potraw pozytywnie wpływa na stan organizmu. Działa szczególnie intensywnie, jeśli zostanie dodany pod koniec gotowania. Lubczyk pomaga w trawieniu. Dzięki sporej zawartości polifenoli, pomaga regulować poziom cholesterolu w organizmie. Jest szczególnie wskazany przy...


Jak przyrządzić krewetki? - Hortex\nSą bogate w białko, nietłuste, sycące, smaczne i coraz łatwiej dostępne w sklepach. Jeśli jeszcze nie próbowałeś krewetek, zrób to. Choć wydają się daniem wyszukanym, nie kosztują zbyt wiele, smakują wybornie. Sposobów na przyrządzenie krewetek jest co najmniej kilka, podobnie jak postaci, w jakich można je kupić.\nJakie wybrać krewetki?\nSą krewetki królewskie, północnoatlantyckie i tzw. szare.\nkrewetki królewskie (tygrysie) to prawdziwe crème de la crème, najbardziej poszukiwane i największe – okazy tych krewetek mogą dochodzić do 40 cm długości, ich mięso jest zwarte i jędrne;\nkrewetki północnoatlantyckie są nieco mniejsze, ale i łatwiej dostępne oraz tańsze – ceni się je za soczysty smak (dotyczy to zwłaszcza świeżych, a nie mrożonych);\nkrewetki szare – uchodzą za przysmak w Belgii; bywają niewielkich rozmiarów i najczęściej wykorzystuje się je jako przystawki (u nas mało popularne).\nŚwieże (surowe) krewetki nie jest łatwo kupić (z oczywistych względów), dlatego najczęściej decydujemy się na gotowane. Można je rozpoznać po różowoczerwonym kolorze pancerza (trzyma się je we wrzącej wodzie morskiej tuż po wyłowieniu). Dostępne są także (choć rzadziej) krewetki duszone i mrożone. Decydując się na nie, warto wybierać te większe, które lepiej znoszą obróbkę i zawierają mniej wody.\nPrzygotowanie: krok po kroku\nJeśli masz krewetki gotowane (sparzone), właściwie nie musisz z nimi robić zbyt wiele. Wystarczy je po prostu obrać (chitynowy pancerz jest niejadalny) i zjeść (np. z czosnkiem i sokiem z cytryny).\nJednak możliwości podania krewetek jest więcej. W każdym przypadku trzeba je przed zjedzeniem obrać..\nKrewetki przygotowuje się następująco:\nobierz je rękami (zamiast nożem i widelcem);\nusuń głowę, odnóża i wąsy;\ndelikatnie zdejmij chitynowy pancerzyk, trzymając korpus pociągnij go;\nnożem delikatnie wyjmij „czarną żyłkę” znajdującą się na grzbiecie (to ważne z uwagi na smak; „żyłka” jest w rzeczywistości przewodem trawiennym i ma gorzki smak);\nkrewetki przepłucz i osusz papierowym ręcznikiem.\ngotowane krewetki wystarczy stopniowo podgrzewać w wodzie, aż ta się zagotuje, lub blanszować we wrzątku mniej więcej przez 3 minuty do zrumienienia skorupki;\nsurowe i gotowane krewetki można przez kilka minut grillować (najlepiej w skorupce, wtedy zachowają soczystość);\nobrane krewetki można szybko podsmażyć na dużym ogniu (np. w woku lub na głębokiej patelni) do momentu zrumienienia;\nobrane krewetki (z pozostawionymi ogonami) dają się również smażyć na maśle aż do zrumienienia;\nKluczowy – bez względu na sposób obróbki – jest czas. Krewetki poddaje się wysokiej temperaturze bardzo krótko, zbyt długie ich podgrzewanie stają się jak guma, trudne do przeżucia. Dlatego jeśli są dodatkiem do innego dania (np. paelli), należy je dodać pod sam koniec gotowania.\nJak zrobić naleśniki ze szpinakiem i serem?


Polska w oczach Japończyków. | Japoland\nKilka przemyśleń Japończyków po pobycie w Polsce.\nJapońskie spojrzenie na Polskę\nPrzyjechałam do Polski podczas przepięknej jesieni. Nie czułam zupełnie zdenerwowania, ani tego, że jestem w obcym kraju. Ludzie wokół byli uprzejmi, ciepli i sprawiali dobre wrażenie. Zamieszkałam w Polsce, jakgdyby nigdy nic, a przecież przed wyjazdem nie wiedziałam nawet, gdzie leży Polska na mapie, a zamiast słownika języka polskiego przywiozłam ze sobą, słownik portugalski (porandogo = polski, porutogarugo = portugalski). Nie zdawałam sobie też wtedy jeszcze sprawy, jak długa i ciężka czeka mnie zima.\nGdy skończyła się jesień, miasta straciły kolory, w Japonii mówi się wówczas, że świat wygląda jak „obraz malowany tuszem”. Polacy natomiast mówią, że „jest niskie ciśnienie”. Dopiero później zrozumiałam znaczenie tych słów. Dni są krótkie, dlatego szybko robi się ciemno. Od rana jest już tak, jakby był wieczór. I nie wiadomo, dlaczego niespodziewanie wpada się w zły nastrój. Traaaach i wpadasz w depresję, no i ma się wtedy właśnie niskie ciśnienie. Do tego jeszcze na dworze lodówa. Dokąd tylko się nie ruszysz, czy to do banku, czy na pocztę, zawsze kolejki. Okienek w urzędach oczywiście jest za mało. A te bez względu na kolejkę zamykane są na przerwę. Krótko mówiąc „Kraj, w którym nikomu nie chce się pracować”…uch!\nPolacy uwielbiają wymówki, ale są za to bardzo wrażliwi. Zdarza się, że chociaż myślisz sobie „Pewnie znowu nic nie załatwię”, to wszystko pójdzie ci gładko, gdy wzbudzisz współczucie lub litość.\nBardzo uroczyste są Święta Bożego Narodzenia – wzruszyła mnie religijność, z jaką podchodzi się do tych dni. Sama też zaczęłąm się interesować religią.\nNiełatwo jest przetrwać długą i ciemną zimę. Nie ma tak wielu miejsc rozrywek, jak w Japonii, dlatego wszyscy spotykają się na prywatkach, w mieszkaniach, podczas których nie tylko się je i pije, ale również tańczy. W ten sposób Polacy spędzają kilka bardzo długich zimowych miesięcy. Przyjemności tego rodzaju zacieśniają bardzo więzi międzyludzkie. Rodzą się trwałe przyjaźnie. Nie to, co w Japonii, gdzie uważa się, że po skończeniu szkół, uniwersytetu Japończycy nie są w stanie nawiązać koleżeńskich znajomości. A tutaj najnaturalniej w świecie możesz poczuć się szczęśliwy. Jest bardzo wielu Japończyków, którzy po pobycie w Polsce, wracali do Japonii, wyjeżdżali zagranicę, a dalej tęsknią za Polską jak za swoim drugim domem.\nI koniecznie muszę jeszcze dodać, że polskie kobiety są bardzo piękne. Ja jako kobieta to zauważam, a gdybym była mężczyzną pewnie czułabym się tutaj jak w raju. Doznałam jednak szoku, gdy zobaczyłam babcię z wąsami.\nW końcu przyszła buchająca życiem wiosna. Na wszystkich drzewach równocześnie puszczały pąki liści. Poczułam wdzięczność do natury. Minęły depresje i złe nastroje. Ludzie byli roześmiani od ucha do ucha. Zima w Polsce była tak długa, że do końca życia nie zapomnę tamtej wiosny.\nPolacy mają podobną do Japończyków wrażliwość. Może w tym właśnie tkwi przyczyna popularności muzyki Chopina w Japonii?\nDla mnie Polska jest bardzo interesującym krajem. Przypomina, że są uczucia, o których już sie w Japonii nie pamięta, wzrusza na pozór błahymi sprawami, które tutaj okazują się istotne, a nad którymi w moim kraju przechodziło się do porządku dziennego. Czego tylko się człowiek nie dotknie, czy to historii, kultury, ludzi, klimatu, przyrody, czy sztuki odkrywa się zupełnie coś nowego, dlatego jestem w Polsce szcześliwa, nawet jeśli kolejki są długie.\nW Polsce mieszkają szalenie uprzejmi i sympatyczni ludzie. Mogłabym się na ten temat długo rozpisywać. Wszystko zaczęło się od tego, że w listopadzie 2000 roku, nauczyciel na moim uniwersytecie zadał nam pracę domową. Mieliśmy zaczepić na ulicy cudzoziemca, poczęstować go coca-colą i opisać swoje wrażenia ze spotkania. Wybraliśmy się w trójkę z dwoma kolegami. Spotkaliśmy dwóch Polaków (jeden z nich mieszka w Szwecji), którzy akurat wtedy zwiedzali Japonię. Obaj okazali się przesympatycznymi ludźmi. Dzięki nim odrobiliśmy swoje zadanie domowe. Wymieniliśmy się nawet adresami mailowymi. Mimo, że podczas rozmowy były momenty wzajemnego niezrozumienia, oni słuchali uważnie, żeby złapać o co nam chodzi.\nTydzień później przyszedł mail od Polaka mieszkającego w Szwecji, następnie mail od drugiego Polaka z Polski. Po ponad roku mailowania, w połowie lutego tego roku, poleciałam do Polski i do Szwecji. Straszliwie bałam się z nimi spotkać, ale przyjęli mnie wspaniale. Pokazali mi Kraków, Warszawę no i Sztokholm (za prawie wszystko płacili oni). Całe ich rodziny bardzo interesowały się Japonią. Przez dwa dni zabierali mnie do japońskich restauracji. Miło było poczuć, że ktoś tak bardzo kocha japońskie jedzenie i kulturę Japonii.\nZazwyczaj zagranicą zaczynam tęsknić za domem, ale tym razem było inaczej. Zachorowałam nie na nostalgię, tylko na niechęć powrotu do Japonii. Oprócz tego, że spotkałam się ze znajomymi, podczas podróży poznałam różnych ludzi i muszę powiedzieć, że naprawdę ani razu nie spotkałam się z niczym niemiłym. Najbardziej jednak wdzięczna jestem za to, że o ile trudno jest zaprzyjaźnić się z przypadkowo spotkanymi na ulicy Japończykami, o tyle łatwiej jest nawiązać kontakt z Polakami. Dlatego śmiało mogę napisać, jaki jest moim zdaniem image Polaków. To przede wszystkim naród kochający swój kraj, uprzejmy, nie zarozumiały i sympatyczny.\nNazwisko autorki do wiadomości redakcji\n(Mieszkanka Japonii, lat 20)


Stół rozkładany duży Prometheus 160-260x100 cm szary ceramiczny blat\nStół rozkładany Prometheus 160-260x100 cm szary\nKod produktu: IN-K2217\nPobranie: + 194,26 zł\nZa pobraniem PEKAES: + 194,26 zł\nCena w kampani 5 809,00 zł cena detal. 6 799,00 zł\nMateriał blatu: ceramika\nDesignerski kształt nóżek\nElegancki stół ze stylowymi nóżkami\nZastanawiasz się nad praktycznym i nowoczesnym stołem, który na co dzień będzie służył najbliższej rodzinie, a w święta także gościom? Postaw na stół rozkładany Prometheus !\nSzary blat mebla został wykonany z ceramiki, dzięki czemu jest nie tylko wytrzymały, ale także łatwy w czyszczeniu. Nóżki w kontrastowym czarnym kolorze mają bardzo designerski charakter.\nStół do jadalni Prometheus możesz rozłożyć. Dzięki kilku możliwościom rozkładania uzyskasz powierzchnię dla 8 lub 10 osób.\nJeśli więc szukasz minimalistycznego, a zarazem bardzo funkcjonalnego mebla do jadalni, zamów duży stół z ceramicznym blatem Prometheus . Z pewnością wystarczy on zarówno na kameralny poczęstunek w rodzinnym gronie, jak i większe przyjęcia w towarzystwie znajomych.\nSzerokość 180-220-260 cm\nGrubość blatu 14 mm


POSTĘPOWANIE CYWILNE (cz. II): SPRZECIW OD WYROKU ZAOCZNEGO\nZadzwoń i sprawdź naszą ofertę, tel. (061) 86-888-48\nPodmioty uprawnione do złożenia sprzeciwu: 1. pozwany przeciwko któremu zapadł wyrok (adwokat), 2. interwenient uboczny, który wstąpił do sprawy po stronie pozwanej (jednak pozwany może pozbawić jego sprzeciw skutków), 3. prokurator lub organizacja społeczna, 4. współuczestnik – gdy jednolity - sprzeciw odnosi skutek wobec wszystkich pozostałych.\nTermin: Pozwany może złożyć sprzeciw w ciągu tygodnia od doręczenia mu wyroku zaocznego. Sprzeciw wniesiony po terminie lub, którego braków pozwany nie uzupełnił w terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Termin do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego może być przywrócony na zasadach ogólnych, z tą różnicą, że na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu lub na odrzucenie wniosku p przywrócenie terminu zażalenie nie przysługuje - w takich sytuacjach sąd winien odrzucić sprzeciw i dopiero na to postanowienie (o odrzuceniu sprzeciwu) przysługiwałoby zażalenie, w którym można by podnieść wniosek o przywrócenie terminu.\nWymogi formalne: Sprzeciw jest środkiem zaskarżenia niedewolutywnym, składany jest do sądu, który wydał wyrok zaoczny, w formie: 1. pisma procesowego (art. 125 kodeksu postępowania cywilnego) – w przypadkach w ustawie wskazanych na urzędowym formularzu (art. 5052 KPC); 2. ustnie do protokołu wyłącznie pracownik lub ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego w sprawach ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych (art. 466 KPC).\nTreść sprzeciwu musi odpowiadać warunkom formalnym pism procesowych i dodatkowo:\nzawierać zarzuty przeciwko żądaniu pozwu i fakty oraz dowody na ich uzasadnienie;\nmożna w nim zawrzeć wszystkie zarzuty także te, które strona może składać przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy; w sprzeciwie pozwany może podnieść zarzuty potrącenia, zarzuty dotyczące sprawdzenia wartości przedmiotu sporu (art. 25§2 KPC), zapis na sąd polubowny, a także niewłaściwość sądu sprzeczną z umową stron (art. 202 zdanie pierwsze KPC, zapis na sąd polubowny),\nnie muszą to być wszystkie zarzuty oraz fakty i dowody na ich poparcie pod rygorem utraty – obowiązuje ogólna zasada z art. 217 KPC, iż strona ma na nie czas aż do zamknięcia rozprawy – wyjątek stanowią postępowania gospodarcze i uproszczone;\nsprzeciw może zawierać wniosek o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności jeżeli wyrok ten został wydany z naruszeniem przepisów o dopuszczalności jego wydania albo jeżeli pozwany uprawdopodobni, że jego nieobecność nie była zawiniona a przedstawione w sprzeciwie okoliczności wywołują wątpliwości co do zasadności wyroku zaocznego - zawieszenie to możliwe jest tylko na wniosek. Sąd może zawieszenie to uzależnić od złożenia środków zabezpieczających; zawieszenie to pozostaje w mocy aż do wydania przez sąd wyroku na skutek sprzeciwu; od postanowienia o zawieszeniu rygoru przysługuje zażalenie.\nod postanowienia o oddaleniu wniosku o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności przysługuje zażalenie.\nprzewodniczący wyznacza rozprawę i doręcza sprzeciw powodowi,\nsprawa zostaje rozpoznana na nowo, sąd przeprowadza postępowanie dowodowe i wydany zostaje nowy wyrok: A. utrzymujący w całości lub części wyrok zaoczny, B. uchylający wyrok zaoczny i orzekający o żądaniu pozwu; C. odrzucający pozew lub umarzający postępowanie;\nWyrok wydany w wyniku sprzeciwu uprawomocnia się wg zasad ogólnych i przysługuje od niego apelacja. Koszty rozprawy zaocznej i sprzeciwu ponosi pozwany, choćby następnie wyrok zaoczny został uchylony. Wyjątkiem od powyższej zasady jest sytuacja, gdy niestawiennictwo pozwanego było niezawinione lub nie dołączono do akt nadesłanych do sądu przed rozprawą wyjaśnień pozwanego.\nCofnięcie sprzeciwu możliwe jest aż do momentu wydania wyroku przez sąd. Może być częściowe lub w całości. Dopuszczalność cofnięcia jest badana przez sąd (czy nie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo czy nie zmierza do obejścia prawa). Cofnięcie powoduje umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu i prawomocność wyroku zaocznego. Wg doktryny cofnięcie sprzeciwu nie wymaga zezwolenia powoda. Umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem sprzeciwu nie jest to umorzenie całego procesu na podstawie art. 355 kpc. Sąd orzeka również o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. W nauce zwrot "jak przy cofnięciu pozwu" uważany jest za uzasadniający zastosowanie analogii z art. 355 § 2 kpc, dopuszczającego orzekanie o umorzeniu na posiedzeniu niejawnym.\nAutor: Prawnik o 01:26


Właśnie dzisiaj! – modowe przedsiębiorstwo społeczne w modelu szwedzkim | Altmoda.pl\nKajskjul 46, które oferuje usługi sitodruku, re-designu i recyklingu, wyróżnia się przede wszystkim podejściem do pracownika:\nzarządzający wykorzystują rodzące się pomysły – jedna z pracownic pomalowała krzesło i okazało się, że można odrestaurowywać meble i to sprzedawać,\nwprowadzono program przedsiębiorczości społecznej – jeśli ktoś ma pomysł na swój biznes, jest wspierany,\npracownicy są chwaleni – co buduje ich poczucie wartości\nJak twierdzi Patrick zleceniodawcy wybierają Kajskjul właśnie z powodu ich podejścia do pracowników:\n„wiedzą jak pracujemy z ludźmi i znają nasze zasady” – mówi Patrick.\nKajskjul 46 skupia się w stu procentach na realizacji swojej misji: wspieraniu swoich odbiorców (głównie byłych więźniów) w powrocie na rynek pracy. Na pytanie czy robią kreatywne projekty, Patrick odpowiada, że nie mają na to czasu z powodu ilości pracy. W kolejnych odsłonach zaprezentowano łódzkie spółdzielnie, między innymi BLOT, zajmującą się również sitodrukiem. W dyskusji Patrick stwierdził, że ubolewa nad tym, że tak mało jest w ich przedsiębiorstwie kreatywności, jednak mimo tego wie, że to stałe, powtarzalne i proste zlecenia zapewniają wpływy finansowe Kajskjul 46. W przypadku tego przedsiębiorstwa jasne jest, że misją jest przede wszystkim wspieranie podopiecznych w powrocie na rynek pracy.\nKajskjul 46 produkując t-shirty dla wielkich, międzynarodowych zleceniodawców, dba o to, by rzeczy zawsze pochodziły od odpowiedzialnych producentów. Konsorcjum Vagen Ut, do którego należy Kajskjul 46, policzyło ile, poprzez swoją działalność, przynosi oszczędności społeczeństwu w Szwecji. To kwota 1 miliona koron szwedzkich na pracownika rocznie (ok. 500 000 zł)*.\n* Kwota wynikająca z redukcji kosztów związanych z przestępczością, nadużywaniem narkotyków, opieką nad dziećmi czy służbą zdrowia.


Racing Point zaprezentowało malowanie na sezon 2020 - Wyprzedź Mnie!\nEkipa Racing Point oficjalnie zaprezentowała malowanie na sezon 2020, wykorzystując model RP19. Potwierdzono również, że jej nowym tytularnym sponsorem będzie firma BWT.\nStajnia z Silverstone wkracza w ostatni sezon z dotychczasową identyfikacją. Przed kilkoma tygodniami potwierdzono, że w 2021 roku zespół przyjmie nazwę Aston Martin, co jest możliwe dzięki nabyciu udziałów w koncernie przez Lawrence'a Strolla. Kanadyjczyk jest właścicielem Racing Point, które od samego początku miało pełnić funkcję tymczasowej nazwy.\nMimo dużych zmian, brytyjski zespół nie zamierza odpuszczać sezonu 2020. Jego szefowie wielokrotnie podkreślali, że niezależnie od podwójnego programu rozwojowego przed rewolucją w 2021 roku, ich ambicją jest skuteczna walka o czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów oraz prym w środku stawki.\nW ubiegłym roku sytuację Racing Point skomplikowały problemy jeszcze z czasów Force India, które przełożyły się na rozwój modelu RP19. W tym roku proces projektowania następcy przebiegał gładko i zespół chce utrzymać tempo rozwoju z drugiej połowy 2019 roku, kiedy to zdobył większość swoich punktów.\nJak potwierdzono, z końcem 2019 roku doszło do zakończenia współpracy z tytularnym partnerem SportPesa. Na jego miejsce awansowała firma BWT, która wspiera stajnię z Silverstone od 2017 roku i od teraz będzie mogła cieszyć się jeszcze większą ekspozycją.\nKierowcami Racing Point w sezonie 2020 pozostaną Sergio Perez oraz Lance Stroll. Zarówno Meksykanin jak i Kanadyjczyk dysponują wieloletnimi kontraktami z zespołem.


➤ HTC DESIRE SV BLACK - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny HTC DESIRE SV BLACK, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem telefonów komórkowych 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o HTC DESIRE SV BLACK.\nTelefon komórkowy pracuje w następujących pasmach 1 MHz. Producent wyposażył urządzenie w baterię o pojemności 1650 mAh. Czy telefon komórkowy posiada ekran dotykowy: True. Rodzaj wyświetlacza: Kolorowy / Super LCD. Czy telefon komórkowy obsługuje karty pamięci: True. Waga telefonu wynosi: 120 g. Komórka pracuje na systemie operacyjnym Android. Rozdzielczość wyświetlacza wynosi 480 x 800 px (4") piksel. Gabaryty urządzenia to: 118,50 x 62,30 x 9,30 mm. Czy telefon został wyposażony w aparat fotograficzny: True.\nInstrukcja obsługi do HTC DESIRE SV BLACK\ninstrukcja obsługi do telefonu HTC DESIRE SV BLACK\nWyświetlacz (rodzaj) Kolorowy / Super LCD\nWymiary 118,50 x 62,30 x 9,30 mm