Planeta Singli 2 2018 (komedia romantyczna) - film w Trojmiasto.pl\n9 listopada 2018 (Polska)\nMaciej Stuhr, Agnieszka Więdłocha, Piotr Głowacki, Weronika Książkiewicz, Tomasz Karolak, Joanna Jarmołowicz, Danuta Stenka, Kamil Kula\nRomans twórców przebojowej "Planety Singli" z widzami trwa w najlepsze i wiele wskazuje, że to uczucie zbyt szybko nie wygaśnie. Kontynuacji brakuje polotu i świeżości oryginału, ale to wciąż pełna nieprzesłodzonego uroku i angażująca emocjonalnie rozrywka, która z nawet największego ponuraka wydobędzie choćby pojedynczy, niewymuszony uśmiech. A to już znacznie więcej niż jest w stanie...\nMoim zdaniem chyba jeszcze śmieszniejszy niż pierwsza część. Zabawa murowana. Karolak przeszedł samego siebie. Reszta też . Ja polecam\nTo pierwsza część była w ogóle śmieszna? Większego gniotu nie widziałam. Nie lubię ogólnie polskich filmów, ale czasami zdarza mi się obejrzeć jakiegoś odmóżdżacza w stylu "Listy do M." czy coś w ten deseń, ale większego dziadostwa to nie widziałam. Chociaż nie.. Kac Wawa była bardziej żenująca. Szkoda kasy.\nMozna isc.Jednak spodziewałam sie czegoś lepszego.Na walentynki-Planeta Singli 3\nA te minusy oczywiscie za prawdę\nszkoda czasu. Kaźdy inny film będzie lepszy\nLekki łatwy i przyjemny. Cała prawda o związkach damsko-męskich! Też trochę głębszych treści ale moze nie dla kazdego oczywistych,bo nie wprost pokazanych. To nie Woody Allen, ale wiadomo że to inna kategoria,więc pi co krytykować. Jako komedia romantyczna 10 na 10!\nLekki, zgrabny, śmieszny, uroczy, czasem z przymrużeniem oka, dobrze zagrany, świetnie się ogląda. Komedia romantyczna i już:-). Udany wieczór.\nFajny ! (1)\nBardzo dobrze sie oglada! Fajny sympatyczny lekki film! Polecam dla rodzin !\nPrzecież to film dla singli\nŚwietny film! Zdecydowanie lepszy od pierwszej części! Super spędzony czas ! Polecam wszystkim :)\nGorszy od części pierwszej\nO ile pierwsza daje jakiś powiew świeżości w polskim kinie o tyle druga część jest nijaka. Jogin ściągnięty z filmu Raj dla par z Vincem Voughnem i Jeanem Reno. Film jest do bólu wtórny. Jest to film niezapadający w pamięć i tyle. Obejrzeć można.\nDla osób, których interesuje wpływ internetu na ludzi polecam film Uwiązani.\nO ile pierwsza daje jakiś powiew świeżości w polskim kinie o tyle druga część jest nijaka. Jogin ściągnięty z filmu Raj dla par z Vincem Voughnem i Jeanem Reno. Film jest do bólu wtórny. Jest to film niezapadający w pamięć i tyle. Obejrzeć można. Dla osób, których interesuje wpływ internetu na ludzi polecam film Uwiązani.\nKrzysztof i Sylwia (1)\nSuper super super super super super super super super super weź żonę dziewczyne koleżankę i idź\nA sama mogę?\nNiesamowita dawka humoru, polecam każdemu


Portal pracy · Ciekawa, rozwijająca, dobrze płatna - praca\nZ roku na rok internet zdobywa coraz znaczniejsze grono zadowolonych użytkowników i robi się coraz popularniejszy. Wzrasta także renoma zakupów dokonywanych za pośrednictwem stron internetowych. Klienci cenią sobie sklepy w internecie, bowiem sprawunki w nich są bardzo wygodne i szybkie, a niejednokrotnie też korzystne pod kątem cenowym. W wypadku, jeśli chce się odnieść sukces w handlu, trzeba uruchomić także sklepik sieciowy.\nZawody prawnicze cieszą się uznaniem i szacunkiem, a studia na kierunku prawo uchodzą za jedne z najtrudniejszych i najbardziej wymagających.\nOsobista spółka jest pragnieniem wielu ludzi, bowiem nie jesteśmy wówczas od nikogo zależni i pracujemy na własny rachunek. Wiadomo, iż takie rozwiązanie ma plusy i minusy, toteż musimy się poważnie nad tym namyślić.\nWielu z młodych ludzi, którzy ukończyli studia, zastanawia się, jaką wybrać pracę. Możliwości wyboru jest wiele, na przykład praca w korporacjach daje stabilizację, możliwość rozwoju i sporo znajomych, pracujących w takiej samej branży. Czasami są osoby, rozwijające się w wolontariacie i w tym czują się najlepiej. Są też tacy, którzy nie potrafią wyobrazić sobie pracy u innych i chcą sami rozpocząć działalność, tak aby być dla siebie samego szefem a także robić to, w czym mogą się realizować.\nPrzyjście zimy dla wielu kierowców to prawdziwy koszmar. Boją się oni opadów śniegu, śliskiej drogi oraz słabej przejrzystości powietrza. Na nieszczęście najczęściej nie uda nam się uniknąć prowadzenia samochodu w okresie zimowym. Dlatego też winniśmy zdawać sobie sprawę z tego w co musimy się wyekwipować, aby jeździć pewnie.\nPowierzchnia magazynowa Wrocław to kompleksowa przestrzeń w zabudowie (zwykle magazynie) przeznaczana, zgodnie z definicyjnym pojęciem, do szeroko rozumianych procesów magazynowych. W jej skład wchodzą trzy rodzaje powierzchni: użytkowa, usługowa i przeznaczona do ruchu. W kontekście nieustannego rozwoju rynku przestrzeni pod magazyny centra dystrybucyjne okazują się niewystarczające.\nWarto zdawać sobie sprawę z tego, że montaż mebli nie zawsze jest tak prosty jakby się zdawało, a co się z tym łączy, może się okazać, że sami sobie z tym nie poradzimy. Przez to właśnie warto w internecie wyszukać montaż mebli Wrocław, bo wtedy wyświetli nam się spis firm, które posiadają już w tym spore doświadczenie, a co się z tym łączy, które zrobią za nas to wszystko szybko i bez żadnego trudu.


Parę należącą do Marynarki Wojennej znaleziono zastrzeloną na drodze w Wheeling. Byli w związku - Deon24\nPolicja w Wheeling prowadzi śledztwo w sprawie śmierci mężczyzny i kobiety, których znaleziono martwych, z ranami postrzałowymi, wczesnym niedzielnym rankiem w pobliżu skrzyżowania w południowo-zachodniej części miasteczka.\nWedług policji funkcjonariusze odkryli ciała około 4:50 rano, odpowiadając na telefon pod numer 911 zgłaszający osoby na jezdni w pobliżu Lakeview Drive i Buffalo Grove Road.\nOfiary, które według policji były w związku uczuciowym, zostały znalezione martwe na miejscu zdarzenia, z ranami zgodnymi z obrażeniami od broni palnej, podała policja. Według policji w pobliżu znaleziono również pistolet.\nZastępca szefa policji Wheeling, Al Steffen, poinformował, że oboje byli członkami Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych przydzielonymi do Stacji Marynarki Wojennej Great Lakes. Nie mieszkali w bazie i mieli oddzielne domy, przekazał Steffen.\nWspółlokator nieżyjącego mężczyzny zeznał, że para kłóciła się wcześniej w niedzielę nad ranem.\nŚledczy pracują nad rekonstrukcją działań pary przed strzelaniną, przetworzeniem miejsca zdarzenia i powiadomieniem najbliższych krewnych.\nNa podstawie wstępnego dochodzenia i dowodów policja stwierdziła, iż nie istnieje zagrożenie dla społeczności.\nPowiązane tematy:para z marynarki wojennejzastrzelona para wheeling


LA TERRAZZA SULLE TORRI (Alba, Włochy) - opinie o pensjonat oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu La Terrazza Sulle Torri\nLa Terrazza Sulle Torri opinie, Alba\nNr 1 wśród 43 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji Alba\nCorso Torino n. 6, 12051, Alba, Włochy\n#1 z 43 pensjonatów/zajazdów w lokalizacji: Alba\nCorso Torino n. 6, 12051, Alba Włochy\nUżytkownik Whiskie8 napisał recenzję lip 2017\nSydney, Australia161 przesłanych treści54 podziękowania\nByliśmy nieco zaniepokojeni na zewnątrz budynku, ale Lorenzo był tam, aby powitać nas i Ushera nas windą na ich piękne i ciche być &. Zupełnie innej raz wewnątrz. Oaza. być & być ma tylko 3 pokoi ( +łazienki) i centralnie położoną. Wspaniały widok z tarasu. Raffaella Lorenzo i…\nUżytkownik halfway39 napisał recenzję lip 2017\nAndover, Hampshire130 przesłanych treści43 podziękowania\nMieliśmy zarezerwowany 3-dniowego pobytu połowie naszego 2-tygodniowego urlopu w południowej Francji. Przyjechaliśmy w Alba samochodem i okazało się, że będzie i być były gospodarz czekał na zewnątrz na powitanie. Wyszliśmy z samochodu na zewnątrz, parking był za 30 minut.…\nUżytkownik Smithy886 napisał recenzję lip 2017\nColchester7 przesłanych treści\nGenialna - ponownie!\nTo była nasza druga wizyta w La Terrazza ze Torri i cieszę się, że jest tak dobry, jak zawsze! Gościnność super, świetne śniadanie, pokoje fajne, czyste i wygodne, fantastyczna lokalizacja - czego więcej można powiedzieć? ! Podróżowaliśmy z przyjaciółmi i tym razem byli pod…\nUżytkownik SeattleKirk napisał recenzję maj 2017\nCarlsbad, Kalifornia38 przesłanych treści21 podziękowań\nLorenzo i Rafaela są wspaniałe. To jasne, że mają grupę wiernych fanów wśród ludzi, którzy się tu. dodam moje nazwisko do listy fanów i wrócimy tu. Miejsce jest małe, tylko 3 pokoje, ale bardzo uroczy. Nasz miał wspaniałe patio / balkon z pięknym widokiem. To było bardzo dobrze…\nUżytkownik jaime402 napisał recenzję kwi 2017\nSouth Hadley, Massachusetts1 przesłana treść\nTo był wspaniały pobyt w tym hotelu - to było absolutnie bez skazy, dobrze - znajduje się i w odległości krótkiego spaceru do restauracji, morning market, świetne śniadanie, i prowadzony przez uroczą parę. Na pewno się tu w przyszłości


HCC | DUM SPIRO-SPERO Forum Onkologiczne\nDUM SPIRO-SPERO Forum Onkologiczne Strona Główna » OPOWIEDZ - ZADAJ PYTANIE - POMÓŻ INNYM » Nowotwory przewodu pokarmowego » HCC Poprzedni temat :: Następny temat\n#1 Wysłany: 2016-09-09, 18:55 HCC\nProszę o poradę czy nowotwór wątrobowokomórkowy (HCC) jest dziedziczny ? czy jeśli chorowała bliska osoba z rodziny to pozostali są w grupie ryzyka?\n#2 Wysłany: 2016-09-10, 10:20 agunia19814\nTemat który poruszasz jest dość złożony i po macoszemu traktowany przez onkologów.\nNapiszę o moich doświadczeniach w tym temacie. Po stwierdzeniu u mnie HCC/11 lat temu guz\nprawie 19 cm/ poleciłem moim bliskim, dzieciom zrobienie badań genetycznych i startowych markerów AFP. Informacje jakie otrzymali próbując wykonać moje polecenie były następujace;\nHCC nie jest dziedziczne, takich badań się nie robi, NFZ nie refunduje.Myślałem że tak jest tylko w Polsce, ale nie bo córka mieszka w Danii i to samo tam usłyszała.Koniec końcem udało sięwyżebrać zrobienie markerów AFP.Ja nazywam je startowymi i polecam innym zdrowym osobom ich wykonanie jeżeli są w grupie ryzyka.\nOkazuje się bowiem, że jeżeli w rodzinie było HCC to ryzyko zachorowania wzrasta o ile dobrze pomiętam parokrotnie/4/. Jak to sie ma do dziedziczenia choroby nie wiem.....\nA może wiedza na temat raka jest niewłaściwa bo niedawno przeczytałem badania bodaj kanadyjskich naukowców stwierdzające, że rak jest zakaźny i wtedy wszystkoby tłumaczyło raki poszczególnych rodzajów w rodzinach.....\n#3 Wysłany: 2016-09-10, 15:46\nDziękuję...pytam bo zmarła na niego siostra mojego taty w wieku 49 lat (chorowała niecałe 5 m-cy) a ja mam dolegliwości pod prawym łukiem żebrowym podobne do kolki żółciowej a woreczek usunięty 4 lata temu\n#4 Wysłany: 2016-09-12, 10:05\nA miałaś coś robione w kierunku zdiagnozowania przyczyny tego bólu; USG, próby watrobowe..\n#5 Wysłany: 2016-09-12, 16:54\nJutro idę do lekarza bo problem nie mija mimo diety\nDUM SPIRO-SPERO Forum Onkologiczne Strona Główna » OPOWIEDZ - ZADAJ PYTANIE - POMÓŻ INNYM » Nowotwory przewodu pokarmowego » HCC


Jak wyglądało życie towarzyskie w XIX wieku | Modna historia\nJak wyglądało życie towarzyskie w XIX wieku\nKilka dni temu na blogu Esa Czyta miałam okazję obejrzeć bardzo ciekawą recenzję książki Agnieszki Lisak Życie towarzyskie w XIX wieku. Zachęcona pozytywną opinią Esy postanowiłam sama po nią sięgnąć i tym samym powiększyć nieco zasób mojej wiedzy na temat rozrywek ludzi w tamtym czasie. Niestety, po jej przeczytaniu mam dość mieszane uczucia. Jeśli jesteście ciekawi dlaczego, zapraszam do dalszej lektury!\nZ wydawnictwem Bellona miałam wcześniej do czynienia dwukrotnie: zachęcona bardzo interesującymi Kobietami w życiu Mickiewicza Sławomira Kopra, sięgnęłam następnie po Życie prywatne i erotyczne starożytnych Greków i Rzymian tego samego autora. Co tam znalazłam? Na 16 rozdziałów tylko 3 dotyczyły bezpośrednio tematu zawartego w tytule, reszta natomiast była zbiorem historii w typie romansu Heleny i Parysa (co tam, że to nie historia, tylko literatura) oraz Cezara i Kleopatry, czyli tego, co opisane zostało już dziesiątki razy i na dziesiątki sposobów. Warto dodać, że Koper nie krył przy tym swojego lekceważącego stosunku do opisywanych bohaterów (zwłaszcza kobiet), a po przeczytaniu stwierdzenia, że Odyseusz po powrocie na Itakę, zachował się jak ostatni prostak, postanowiłam już nigdy więcej nie sięgnąć po książkę wydawnictwa, które pozwala na serwowanie swoim czytelnikom takich rarytasów.\nWilliam Etty Przygotowania do balu przebierańców, 1833\nA jednak, jako że o samej Agnieszce Lisak, jak i pisanych przez nią książkach, słyszałam dotychczas same dobre rzeczy, postanowiłam dać Bellonie jeszcze jedną szansę. Po wypożyczeniu książki od razu spodobała mi się okładka z fragmentem obrazu Renoira. Niestety, po otwarciu książki już nie było tak kolorowo. Jest ona ilustrowana, ale zamieszczonych obrazów jest mało i - o zgrozo - nie są podpisane. Co jednak najbardziej mnie zastanowiło, to fakt, że chociaż tytuł mówi o całym XIX wieku, niemal wszystkie zamieszczone obrazy pochodzą z jego końca (głównie z lat 90). Czego jednak osoba mniej zaznajomiona z tematem raczej nie zauważy, bo, jak napisałam, nikt nie raczył ich podpisać.\nCharles Edouard Boutibonne Panie grające w bilard, 1869\nKsiążka podzielona jest na kilkanaście rozdziałów, z których każdy traktuje o innym wymiarze życia towarzyskiego w XIX wieku: dowiemy się z nich, jak przebiegał XIX-wieczny bal i spotkanie w salonie, czym były spotkania kurtuazyjne i w co bawiono się podczas większych zabaw. Główny nacisk kładzie tu autorka jednak na drugą połowę wieku, co widać chociażby po zamieszczonych cytatach - są to m. in. Boy-Żeleński, Helena Modrzejewska czy Magdalena Samozwaniec. Również cytowane przez nią fragmenty z gazet najczęściej pochodzą z II połowy wieku. Mnie osobiście trochę to rozczarowało, bo wydaje mi się, że to życie towarzyskie w Polsce było jednak nieco inne na początku i końcu wieku. Co istotne, w swojej książce autorka skupia się przede wszystkim na życiu towarzyskim w Krakowie. Nie dziwi to oczywiście, biorąc pod uwagę fakt, że przy jej tworzeniu korzystała głównie z zasobów Biblioteki Jagiellońskiej. Dzięki temu zresztą udało jej się dotrzeć do wielu ciekawych regulaminów, zamieszczanych w gazetach porad, ogłoszeń i dowcipów, co pozwala przyjrzeć się życiu w XIX wieku z bardziej bezpośredniej perspektywy.\nRogelio de Egusquiza Koniec balu, ok. 1879\nTym, co niezwykle mnie tu jednak drażniło, był sposób omawiania przez autorkę tematu mody - nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że mówiąc o modzie XIX wieku, pisze jedynie o strojach noszonych w jego ostatnich dziesięcioleciach. Wspomina o krynolinach, turniurach i dziennych sukniach szczelnie zasłaniających dekolt. Generalizowanie ówczesnej mody widać w jej opisie XIX-wiecznej damy na spacerze, która trzyma w dłoni jedwabne sznureczki woreczka à la Pompadour z kremowej lub popielatej irchy, zdobionej paciorkami w secesyjne motywy ornitologiczne. Jej twarz zaś zakrywała tiulowa woalka, zwisająca z wielkiego kapelusza ze strusim piórem czy też rajskim ptakiem. Jest to oczywiście piękny i bardzo malowniczy opis, wyraźnie jednak wskazuje on na lata 90, co w samym tekście nie zostało zaznaczone. To po prostu uniwersalna kobieta z XIX wieku. Jeśli autorka wspomina już o zmianach w modzie, robi to jedynie w stosunku do początku XX wieku (bardzo dokładny opis noszonych wówczas fryzur). To, jak bardzo zmieniła się moda w obrębie samego wieku XIX, zostaje tu zaś całkowicie pominięte. Rozumiem, że nie jest to książka o historii ubioru, niemniej takie zabiegi trochę mi przeszkadzały.\nPierre-August Renoir Bal w Bougival, 1882\nTym jednak, co najbardziej irytowało mnie podczas lektury tej książki i sprawiło, że nie byłam w stanie skupić się na przyswajaniu zawartych w niej informacji, był styl pisania Agnieszki Lisak. Wydawca już na wstępie informuje nas, że taka już autorki natura, że lubi pośmiać się z przodków, a nieobecni jak zawsze nie mają racji. Jeszcze lepiej jednak, gdy można pośmiać się z nich razem z czytelnikami. Dla mnie była to wiadomość dość zniechęcająca - tego typu książki czyta się raczej po to, żeby poznać życie w dawnych epokach, a nie po to, żeby się z tego życia wyśmiewać. Niby mottem publikacji jest zdanie samej autorki, że najwspanialszy rodzaj podróży to podróż w czasie, ale ja podczas lektury miałam wrażenie, że jej celem jest raczej pokazanie czytelnikowi, że życie w XIX wieku było nudne, a ówcześni ludzie infantylni. Zdaje się ona przy tym nie dbać o jakikolwiek obiektywizm - każde zdanie zwierające informację na temat danego zjawiska, ma jednocześnie zawartą opinię autorki na jego temat, jak chociażby w stwierdzeniu, że na początku XX wieku kapelusze były wielkie niczym koła od wozu, a na nich sadzono cały ogród botaniczny. Miejscami miałam wrażenie, że nie ogranicza się ona do śmiania z samych przodków. Stwierdzenie, że w trosce o zdrowie czytelnika podaje XIX-wieczną receptę na walkę z rakiem, polegającą na zgnieceniu w dłoni kreta i zakopaniu go w ziemi, być może miało być zabawne, ale ja osobiście poczułam się nieco zniesmaczona. Książka ta jest przy tym napisana w sposób dość chaotyczny - na tyle, że niejednokrotnie w dwóch różnych miejscach serwowana nam jest ta sama anegdota (na przykład o kupowaniu zdjęcia cyrkówki).\nHenri Gervex Powrót z balu\nChociaż wiele zawartych w Życiu towarzyskim w XIX wieku informacji było naprawdę ciekawych, sposób, w jaki zostały podane, zupełnie do mnie nie przemawia. Lubię kiedy książki są pisane lekko i z poczuciem humoru, tutaj jednak poczucie humoru autorki zdało mi się raczej ironią i niezrozumiałą dla mnie pogardą dla ludzi, o których pisze. Miałam wrażenie, że postrzega ich życie w sposób zbyt współczesny, w żaden sposób nie próbując go zrozumieć - ale jest to oczywiście tylko moja subiektywna opinia. A Wy, czytaliście może tę książkę? Jestem bardzo ciekawa, jakie jest Wasze zdanie na jej temat!\nLiteratura XIX wiek\nLady Lukrecja 2 maja 2014 14:00\nO nie, a ja miałam nadzieję na porządną lekturę. Chciałam przeczytać tę książkę już dawno, ale skoro autorka w taki sposób podchodzi do XIX-wiecznego społeczeństwa to chyba szkoda czasu. :/ A zgnieciony kret to już w ogóle jakaś porażka...\nGabriela 2 maja 2014 14:45\nNo właśnie sama byłam tym zdziwiona, bo dotychczas słyszałam o tej autorce same dobre rzeczy. Myślę, że gdyby tytuł tej książki brzmiał "Życie towarzyskie w Krakowie w II połowie XIX wieku", byłby bliższy prawdzie co do jej zawartości. Ale i tak najgorsze były chyba te ironiczne komentarze.\nMargot la Boheme 2 maja 2014 14:49\nJa się dopiero przymierzam do przeczytania tej książki. Agnieszka Lisak sama prowadzi bloga, czasami tam zaglądam, chociaż informacji tam nie za wiele, miałam nadzieję że w książce będzie ich więcej.\nA mnie ten zgnieciony kret akurat rozbawił. Jak można wierzyć, że coś takiego cokolwiek wyleczy. Błagam, przecież z takich poglądów można się tylko śmiać.\nNo, ale każdy ma inne poczucie humoru.\nGabriela 2 maja 2014 15:21\nAle ja wcale nie twierdzę, że zgnieciony kret nie był zabawny. Uważam, że zabawne nie było stwierdzenie autorki, że zamieszcza tę poradę "w trosce o zdrowie czytelnika". Rozumiem, że to miało być żartobliwe, ale jakoś wydało mi się nie na miejscu. Ale oczywiście każdy ma inne poczucie humoru :)\nMargot la Boheme 3 maja 2014 12:38\nFakt, autorka jakby nie do końca wierzyła w wiedzę i inteligencję współczesnych ludzi. Ale z drugiej strony przypomniała mi się niedawna sprawa tej zagłodzonej dziewczynki. Matka pielęgniarka (z tego co podały media). Chcemy, czy nie ludzka głupota była, jest i będzie na tym świecie. Niestety.\nMargot la Boheme 3 maja 2014 12:39\nI to już naprawdę nie jest śmieszne. :/\nGabriela 4 maja 2014 10:54\nNo właśnie, współczesnym ludziom też często brakuje inteligencji - to nie była przecież tylko domena ludzi w XIX wieku, jak można pomyśleć, czytając tę książkę.\nemnilda 2 maja 2014 14:58\nNiedawno, kiedy spotkałam się ze swoją przyjaciółką, zastanawiałyśmy się nad fenomenem Kopra i tego, że jego książki są tak chętnie wydawane (nawet w paczkach po kilka sztuk), a pisze przecież marnie. Przyjaciółka oceniła go na 2 (w skali do 10), ja dałam mu 5, bo do tej pory czytałam pół książki i nie wspominałam tego źle. I opowiedziałam jej o Agnieszce Lisak i jej książce "Miłość, kobieta i małżeństwo w XIX wieku", której małe fragmenty wykorzystałam nawet w pracy magisterskiej (jednak pod względem zawartych ciekawostek jest bardzo dobra :)), ale treść jest kompletnie zagmatwana, wskutek czego np. o pracy kobiet autorka pisze w rozdziałach tyczących się zamążpójścia, pojedynków, antykoncepcji etc. Poza tym wartość merytoryczna, jak piszesz, jest mocno dyskusyjna i szczerze mówiąc, gdyby nie te ciekawe anegdotki zebrane w jednym miejscu już dawno bym się jej pozbyła. W każdym razie nie jest to książka, którą poleciłabym komukolwiek, a już na pewno nie ludziom, którzy o XIX wieku nie mają pojęcia, bo tylko utrwala stereotypy i schematyczne myślenie o czasach naszych pra pra przodków.\nA co do Kopra - po tym spotkaniu z przyjaciółką - sięgnęłam po niego (Życie prywatne elit artystycznych w II RP) i nie wiem czy autor zasługuję chociażby na dwóję. Każda z wypowiedzi jest nacechowana jego prywatnymi spostrzeżeniami, co mi bardzo przeszkadza w wyrobieniu sobie opinii o opisywanych przez niego osobach, bo Koper już z góry sugeruje, że są dobre, albo złe. Strasznie mnie to wkurza. A jego prostackie wtręty, to zupełnie inna historia. W całej książce aż się od nich roi, ale końcowy przebił wszystko (chodzi o musical Polonez wystawiany w USA): "Krytyka Poloneza schlastała, i ja bym pewnie zrąbał, gdybym wtedy pisywał w Nowym Jorku". Szok, co nie? Język, składnia, fakt, że ma to być książka historyczna. Naprawdę, jak Boga kocham, nie sięgnę już po tego typu wydawnictwa. Wolę "tradycyjne", naukowe wydania, które może czasem trącą nudą, ale wiem, że są fachowo przygotowane, a autor zrobił wszystko, żeby jak najwierniej przybliżyć opisywane zagadnienie. To tyle w temacie :)\nGabriela 2 maja 2014 15:28\nEmnildo, sama lepiej bym tego nie ujęła! Też jestem zdziwiona popularnością książek tak Kopra, jak Lisak. Wydaje mi się, że Bellona postawiła na wydawanie książek pseudo-historycznych, które mają skupiać się na skandalach i erotyce - wiadomo, to się najlepiej sprzedaje. I faktycznie, laik pewnie się na to złapie, ale ktoś, kto ma jakąś wiedzę z zakresu historii, zauważy, że wiele informacji zawartych w tych książkach to po prostu stek bzdur (jak to miałam przy lekturze "Życia prywatnego i erotycznego..."). Także książka pani Lisak w wielu miejscach nie jest merytoryczna - nie tylko, jeśli chodzi o stroje, ale i o opisywane zjawiska (pisze np o francuzomanii, która w XIX wieku zmusiła szlachciców do zrzucenia kontuszy. I wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że miało to miejsce nie w XIX, a już w XVIII wieku). To przykre, bo te książki czytane są przede wszystkim przez ludzi, którzy nie mają zbyt dużej historycznej wiedzy. A one, zamiast uczyć ich czegokolwiek, jedynie, tak jak powiedziałaś, utrwalają stereotypy. Też zdecydowanie wolę już sięgać po książki może i nudne, ale przynajmniej takie, którym na pewno mogę zaufać :)\nAnonimowy 2 maja 2014 15:17\nJak dobrze w końcu zobaczyć opinię zgadzającą się z moją! Wszędzie widziałam tylko pozytywne komentarze i czułam się trochę dziwnie, gdy sama nie byłam zadowolona książką ,,Miłość, kobieta i małżeństwo w XIX wieku". Może dowiedziałam się kilku rzeczy, ale sposób pisania pani Lisak mnie nie usatysfakcjonował. Miałam takie samo wrażenie jak Ty, a mianowicie, że autorka po prostu wyśmiewa się z dawnych obyczajów, przez całe rozdziały podkreślając brak higieny i sarkastycznie oceniając nieszczęśliwe małżeństwa. A szkoda, można było, z takimi możliwościami i ciekawymi źródłami, opisać to rzetelnie i ciekawie :(\nGabriela 2 maja 2014 15:36\nBardzo się cieszę, że się zrozumiałyśmy w tym względzie! Też byłam trochę zaniepokojona moją oceną tej książki, bo do tej pory spotkałam się jedynie z jej pozytywnymi recenzjami. Sam temat zawiera naprawdę ogromny potencjał i szkoda, że autorka potraktowała go w sposób tak pobieżny i miejscami nie do końca merytoryczny. I że, zamiast pisać o całym XIX wieku, skupiła się jedynie na jego drugiej połowie. Gdyby dopisała w tytule, że książka ta będzie dotyczyć jedynie pewnego okresu w XIX wieku, nic złego by się przecież nie stało, wręcz przeciwnie. Dokładnie. Jakoś trudno uwierzyć mi, że ta pani naprawdę uważa za najpiękniejsze podróże w czasie. No chyba, że faktycznie bawi ją spoglądanie na przodków z wyższością człowieka XXI wieku. Ale książki pisanej przez kogoś takiego chyba nie powinno się traktować zbyt poważnie - dla mnie książka opisująca historię nie musi być zabawna czy szokująca. Ważne, żeby była rzetelna i jak najbardziej obiektywna :)\nPorcelana 2 maja 2014 16:01\nJak dawno nie było u Ciebie posta o książce! O publikacjach Lisak słyszałam, ale jakoś nie ciągnęło mnie do nich. Też nie lubię, gdy autor książki o dawnych ludziach / biografii nie lubi osób, o których pisze i traktuje ich nieobiektywnie...\nGabriela 2 maja 2014 16:51\nWiem, chociaż czytam ich mnóstwo, to jakoś nie lubię o nich pisać. No i nigdy nie wiem, jakie wstawić obrazki - bo niestety nie potrafię robić takich pięknych zdjęć jak Ty! :) To ironiczne i pogardliwe podejście właśnie mnie zdziwiło, bo tej autorce spodziewałam się czegoś wręcz odwrotnego :)\nTirindeth 2 maja 2014 16:58\nNo tak, dzieł sprzed około 150 lat nie trzeba najwyraźniej podpisywać... Nie lubię takiego niechlujstwa. A co do samej autorki - jeśli ta pani nie umie pisać rzetelnie i poważnie, to tak samo traktowałabym jej książkę. Najwyraźniej nie zależało jej na tym, by ludzie ocenili ją na serio.\nGabriela 2 maja 2014 17:10\nDokładnie - po co rozdrabniać się na lata, kiedy wystarczy napisać, że wszystkie pochodzą z XIX wieku? W dodatku w większości nie są one nawet polskie, a książka ta dotyczy tylko i wyłącznie życia towarzyskiego w Polsce :)\nAbsyntowa Muchomorek 2 maja 2014 17:21\nLubię ironię. Ciepłą. Jeśli już coś ostrzejszego, to sarkazm, ale w żadnym wypadku wulgarność, która się pod nimi podszywa. Pani Lisak sięga raczej po chłodne tony, do tego faktycznie, bywa zwyczajnie niestrawna. Jej "Miłość..." zawiera sporo informacji, ale czyta się kiepsko. Tu z tego, co widzę jest podobnie ;)\nDziwi mnie tylko, że tyle osób spotykało się z pozytywnymi opiniami. Ja natykałam się na same negatywy hahah\nGabriela 2 maja 2014 17:34\nTo bardzo Ci zazdroszczę - gdybym wcześniej natknęła się na jakieś negatywne opinie, na pewno bym po tę książkę nie sięgnęła :) Ja też lubię ciepłą ironię i sarkazm, i masz rację, że tu tego w tej formie właśnie nie było :)\nAbsyntowa Muchomorek 2 maja 2014 17:55\nAle babola zrobiłam - nie "pod nimi" tylko "pod nie" heheheh\nGabriela 2 maja 2014 18:07\nHaha, nic nie zauważyłam :D\nEmma 2 maja 2014 18:23\nJa również zawiodłam się na książkach od Bellony. Do Kopra można jeszcze dorzucić panią Kienzler, która w ciągu ostatnich kilku lat napisała kilkanaście książek, czytałam jedną- bardzo słabą, po resztę z pewnością nie sięgnę\nGabriela 2 maja 2014 18:25\nO pani Kienzler nie słyszałam! Ale Koper też ma w swoim dorobku chyba kilkanaście książek - o antyku, XIX wieku, dwudziestoleciu... już patrząc na sam jego dorobek literacki można dojść do wniosku, że coś tu jest nie tak :)\nEmma 2 maja 2014 19:34\nW Bellonie wręcz produkują książki. Tutaj dorobek p. Kienzler (warto przeczytać pierwsza opinie): http://ksiazki.wp.pl/aid,2411,nazwisko,Iwona-Kienzler,autor.html?ticaid=112a7b\nGabriela 2 maja 2014 20:00\nNic dodać, nic ująć. Mnie osobiście bardzo intrygują tytuły tych książek: piszą je różni autorzy, a wszystkie tytuły jakby na jedno kopyto: u Kopra "Kobiety w życiu Mickiewicza", u Kienzler "Kobiety w życiu Zygmunta Augusta", u Lisak "Miłość staropolska. Obyczaje, intrygi, skandale". Widać, że wydawnictwo jest nastawione na tanią sensację, w końcu nic nie jest chyba bardziej poczytnego od książek o zabarwieniu erotycznym.\nguciamal 3 maja 2014 14:30\nNie znam książki, nie znam autorki, ale też zastanawiała mnie masowość książek pana Kopra. I właśnie ona była powodem tego, iż do nich nie sięgnęłam. A twoje uwagi na temat książki to cenna informacja i przestroga.\nGabriela 4 maja 2014 10:50\nCieszę się, że okazały się dla Ciebie przydatne! Też zastanawia mnie masowość jego książek - przecież tego typu książki, żeby były naprawdę merytoryczne, wymagają ogromnego nakładu pracy i czasu.\natelierpolonaise 3 maja 2014 23:40\nMam te ksiazke. Gdzieś lezy. Nie czytałam jej, w sumie kupilam ja dla opisów bali a i byla przeceniona. NIe lubie tego wydawnictwa, ile na byle jakość i taki samych wydaje autorów. Kopra jeda zaczełam czytać, nawet nie pamietam co to bylo ale nie dałam rady, Pani Kienzler, pisze chaotycznie, z naciskiem na sex, w obu brak merytorycznośći. Mialam jeszcze z tej serii ksiazke kobiety sarmatyzmu jakos tak, dno totalne bo to taki zbior z lektur szkolnych i z tego powstala ksiazka, spisałam tylko bibliografie i to wszytsko.\nNiestety, nie kazdy moze pisac ksiazki, nie kazdy moze tanczyć, tak jak nie kazdy zostanie prezydentem ale za to kazdy moze wyprodukowac bubel.\nWrzucając kamyczek do ogródka to czytam teraz Botanike Duszy E. Gilbert i co tam widze? ... że w roku 1808 zakładano krynoliny! Ręce opadają.\nGabriela 4 maja 2014 10:52\nCieszę się, że się zgadzamy - podpisuję się pod każdym Twoim zdaniem. O Botanice duszy nigdy nie słyszałam... i chyba się z tego nawet cieszę. Krynoliny w 1808? Rozumiem, że ktoś myli rogówkę z krynoliną, ale przecież początek XIX wieku wręcz słynie z braku stelaży! A może tylko tak mi się wydaje :)\natelierpolonaise 4 maja 2014 15:16\nBotanika Duszy to nowa powieść E. Gilbert, polecam ją, mi się ją dobrze czyta, tylko trzeba uważać na takie "kwiatki". Książka obraca się wśród roślin, botaników, ogrodów, całej tej manii tworzenia ogrodów a w tym główna bohaterka, która chce być botanikiem. Rzecz dzieje się na początku XIX wieku to łatwo zrozumieć jaką sytuację miała kobieta która chciała zostać botanikiem.\nMyślę, że to tłumacz nawalił, zazwyczaj jeśli piszą pettitcoat - to może oni tłumaczą to jako krynolina, mi to ciężko zrozumieć, jeśli jest się tłumaczem to sięga się do słowników, podręczników z danej dziedziny skoro nie wiem lub nie jestem pewna. Sama autorka, przeszła gruntowne studia przygotowując się do napisania tej książki.\nGabriela 4 maja 2014 15:22\nNiestety, bardzo często nie możemy liczyć w Polsce (i pewnie nie tylko) na miarodajne tłumaczenia. Nigdy nie zapomnę, jak namęczyłam się z czytaniem biografii Marii Antoniny, gdzie oprócz nielogicznych zdań co i rusz przewijała się jakaś turniura albo krynolina. Chociaż w biografii Izabeli Czartoryskiej też w jednym miejscu pojawiła się właśnie krynolina :)\nMarylou 4 maja 2014 12:43\nPrzeczytałam pierwsze zdanie i pomyślałam: "O fajnie, książka o życiu towarzyskim w XIX wieku pewnie będzie ciekawa. Jak znajdę gdzieś to przeczytam." Jednak po przeczytaniu do końca posta i komentarzy chyba się nie zdecyduję. Ostatnio bardziej interesuje mnie pierwsza połowa XIX wieku, a poza tym nie lubię kiedy ktoś naśmiewa się z dawnych obyczajów czy próbuje wmówić, że ludzie żyjący wiek czy kilka wieków temu byli dziwni, nienormalni czy też gorsi od nas. A co do wydawnictwa Bellona, jakieś pór roku temu czytałam "Wielką armię" autorstwa Roberta Bieleckiego i nie narzekam. Bardzo dużo ciekawych informacji, mnóstwo reprodukcji obrazów i rycin, wszystkie podpisane, ponad 500 stron przeczytałam w trzy dni ;) Co prawda książka została wydana w 1995 więc może wydawnictwo teraz się popsuło. ;)\nGabriela 4 maja 2014 15:19\nMyślę, że można na ten temat znaleźć lepsze i bardziej merytoryczne opracowania, a jeśli nie - od czego są dawne pamiętniki :) Też zdecydowanie preferuję jego pierwszą połowę :)\nAsia 4 maja 2014 16:31\nPosiadam dwie książki Agnieszki Lisak, tą i "Miłość kobieta i małżeństwo w XIX wieku" i powiem ci osobiście, że je lubię ;) Ale mam nieco inne podejście do nich: lubię otrzymywać ciężkie tematy (historia takim niestety jest) w atrakcyjnej formie, i tu mi to całkowicie odpowiadało, także gdy chodzi o warstwę językową, nawet protekcjonalizm wobec społeczeństwa XIX wieku ;) Co do skupienia się na źródłach z schyłku wieku - absolutnie to rozumiem, rozumiałam i przyjełam za coś naturalnego - po prostu takich źródeł było najwięcej dostępnych ;)\nCo do mody - pani Agnieszka - niestety - nie jest ekspertem akurat w tym temacie, szczególnie przy turniurach jej się mieszało ;) Ale i tak, biorąc pod uwagę ilość polskich wydawnictw z zakresu historii obyczajów i życia codziennego z XIX wieku - nie mamy co narzekać, musimy się cieszyć ze jest COKOLWIEK ;)\nPozdrawiam serdecznie Gabrysiu!\nGabriela 4 maja 2014 18:11\nOczywiście, przecież każdy ma inny gust i każdy oczekuje od takiej książki czegoś innego :) Dla mnie ta forma była nieatrakcyjna właśnie poprzez podejście autorki do tematu i przez jej styl pisania, ale tak jak napisałam, jest to tylko moja subiektywna opinia. I nie uważam, że powinniśmy cieszyć się z czegokolwiek - właśnie dlatego, że tych książek jest tak mało, powinny być one jak najbardziej rzetelne, jeśli chodzi o warstwę merytoryczną. Być może i źródeł ze schyłku wieku jest najwięcej, ale nie sądzę, żeby można było narzekać na ich brak, jeśli chodzi o jego pierwszą połowę. A nie sądzę, żeby życie towarzyskie w pierwszych i ostatnich latach XIX wieku wyglądało tak samo :) Wiem, że pani Lisak nie jest ekspertem w dziedzinie mody, jednak skoro już pisze o niej w swojej książce, której tytuł wskazuje na cały XIX wiek, powinna zaznaczyć jakoś zmiany zachodzące na tym tle w jego obrębie, a nie skupiać się tylko na przełomie XIX i XX wieku. Jest to dla mnie tym bardziej niezrozumiałe, że jeśli chodzi o modę, to źródeł dotyczących XIX wieku jest naprawdę bardzo dużo, nie tylko w kontekście jego drugiej połowy :)\nVirginia Macholl 4 maja 2014 18:56\nOj, działo się w tamtych czasach, działo się...\nPiszesz, że niezbyt spodobało Ci się ujęcie przez autorkę tematyki dziewiętnastowiecznej mody. A może ostatnie dziesięciolecia byly akurat tym, co Tygryski lubią najbardziej?... Wiadomo, że autora takiej książki obowiązuje obiektywizm i realne spojrzenie na przedstawiany świat, ale jeśli coś bardziej przyciąga jego uwagę, a coś mniej, łatwo to w publikacji wyłapać :)\nGabriela 4 maja 2014 19:06\nTak, tu jest to bardzo wyraźne, że autorka sympatyzuje przede wszystkim z drugą połową wieku. I pewnie gdyby w kręgu moich zainteresowań też była właśnie ta druga, w ogóle by mi to nie przeszkadzało :)\nUna 6 maja 2014 22:37\nNo i kolejna taka książka, ktorą teraz chcę mieć!\nGabriela 11 maja 2014 09:26\nJestem bardzo ciekawa, jak Ci się spodoba :)\nZaza 9 maja 2014 20:08\nOoo... niedawno moja koleżanka namawiała mnie do jej przeczytania, ale odmówiłam ze względu na brak czasu. Ostatnio dużo biegam w związku z szytą suknią. Będę musiała się za nią zabrać gdy ten cały bałagan się skończy :)\nGabriela 11 maja 2014 09:27\nJuż nie mogę się doczekać Twojej sukni! Udało Ci się wybronić bieli? :)\nZaza 11 maja 2014 11:19\nTak :) Może nie do końca biel, ale jasny beż lub ecru. Jak to bywa z często z mamami moja wszystko przekręciła. Krawcowa nie miała na myśli całej sukni w kolorze bordo tylko wstążki jako dodatki :) Jak to usłyszałam to kamień spadł mi z serca :) A co do sukni to przez moją kochaną mamę myślałam, że uszyje mi tę spacerową suknię co jej zdjęcie ci wysłałam. Była według mnie najprostsza do uszycia. A tu okazało się, że ta co wydawała się najtrudniejsza jest dla krawcowej najprostsza i będę miała suknię wieczorową :) Bardzo się cieszę bo jest o wiele ładniejsza od pierwszej wersji :) Teraz muszę dokupić już tylko ostatni materiał. Wczoraj kupując 30 m bordowej lamówki, sprzedawczyni patrzała się na mnie jak na wariatkę :)\nGabriela 11 maja 2014 20:43\nNawet nie wiesz, jak bardzo mnie to cieszy! Połączenie ecru materiałów i bordowych dodatków z pewnością będzie wyglądać wspaniale. Czy to będzie ta sama epoka, z której miała być suknia dzienna? I kiedy będzie można zobaczyć ją na Tobie? :)\nZaza 12 maja 2014 14:32\nTak, jak się nie mylę to pierwowzór pochodzi z 1867 roku. Ale nie jestem na sto procent pewna.\nMyślę, że jeszcze jakiś miesiąc muszę poczekać :) W piątek zawożę krawcowej materiały i bierze się do pracy :)\nGabriela 13 maja 2014 07:12\nAch, to będziesz miała krynolinę pod spodem? Nie mogę się doczekać efektów! :)\nZaza 14 maja 2014 19:52\nTak, będzie krynolina:) A sukienka będzie beżowo- bordowa :) Materiał właśnie dziś powędrował do krawcowej :)


Home » artykuły » News » HTC U19E – świetny średniaka, ale drogi i nie dla nas\nDziwne rzeczy porobiły się na rynku smartfonów. Jeszcze nie tak dawno temu, HTC było rozpoznawalną i szanowaną marką, a dziś ma problem, żeby wypłynąć na szerokie wody i już mało kto się nimi interesuje. Nowy smartfon, czyli HTC U19E ma szanse to zmienić, ale firma postanowiła wypuścić go jedynie na rynek azjatycki. Wielka szkoda, bo ma całkiem sporo do zaoferowania.\nKiedyś kojarzyło się HTC z jakością i wyjątkowym designem. Obecnie firma popadła lekko w niepamięć, bo choć dalej wypuszcza wyjątkowe telefony, to trudno natknąć się na nie… gdziekolwiek. Dystrybucja trochę kuleje, marketing podobnie, a kiedy już uda nam się dopaść nowy model, to okazuje się, że kosztuje krocie. Niestety, ale w przypadku tego nowego, sytuacja wygląda bardzo podobnie. To może oznaczać, że o HTC powoli powinniśmy zapominać lub też firma powinna zrobić coś, by tą sytuację zmienić. Niestety, ale nic tego nie zapowiada.\nO tym, że HTC przygotowuje nowy model smartfona, słyszeliśmy już jakiś czas temu. W dobie wszechobecnych notchy, wcięć oraz wysuwanych modułów, firma postawiła na zupełną klasykę. Model HTC U19E nie posiada bowiem żadnych wcięć w wyświetlaczu, a jedynie całkiem pokaźne ramki wokół niego. Najmocniej widoczne oczywiście na górze i dole samego ekranu. Ten ma przekątną 6 cali i wykonany został w technologii OLED. Jego powierzchnia zajmuj około 78 procent przedniego panelu, czyli znacznie gorzej, niż w większości nowych modeli wchodzących na rynek. Rozdzielczość to jednak Full HD+, czyli 1080×2160 pikseli, co powinno w zupełności wystarczyć do codziennej pracy.\nBrak wcięć w wyświetlaczu jednak ma swój powód. HTC postanowiło bowiem umieścić z przodu bardzo sensowny zestaw obiektywów. Do selfie przygotowano bowiem matrycę 24 Mpix, a drugie oczko służy jako czujnik głębi i ma 2 Mpix. Dodatkowo jest także skanerem tęczówki oka, więc można telefon odblokowywać w ten właśnie sposób. Czy nie można było tego „włożyć” w notch? Zapewne tak, ale wtedy HTC U19E upodobniłoby się do innym modeli widocznych na rynku. Teraz się wyróżnia, choć trudno ocenić, czy „na plus”. Za to tylny panel już na pewno, bo jest częściowo przezroczysty i odsłania podzespoły.\nTutaj mamy do czynienia z całkiem interesującym zestawem podzespołów, który nie powinien sprawiać użytkownikom żadnych problemów. Procesorem zarządzającym został tutaj bowiem ośmiordzeniowy Qualcomm Snapdragon 710 z grafiką Adreno 616. Jego pracę wspierać ma 6 GB RAM, a na dane przeznaczono aż 128 GB. Nie zapomniano także o możliwości skorzystania z karty microSD, więc przestrzeń dyskową da się jeszcze powiększyć. Na pleckach znajduje się także czytnik linii papilarnych, a to oznacza, że smartfona można zabezpieczyć na kilka sposobów.\nGłówny zestaw obiektywów to 12 Mpix z obiektywem z przysłoną F1.8 oraz teleobiektyw z matrycą 20 Mpix oraz przysłoną F2.6. Na pokładzie znalazły się także algorytmy Sztucznej Inteligencji, które mają dbać o poprawę jakości zdjęć oraz rozpoznawanie otoczenia. Akumulator urządzenia ma pojemność 3930 mAh, co w tego typu telefonach jest raczej rzadkością. Do tego dochodzi jeszcze moduł NFC, czyli pozwalający między innymi na płatności zbliżeniowe. Urządzenie wyposażone zostało w złącze USB typu C, ale pozbawione złącza słuchawkowego. HTC U19E pracuje już na Android 9 Pie z nakładką HTC Sense. Cena urządzenia w Tajwanie została ustalona na mniej więcej 1800 złotych w bezpośrednim przeliczeniu. I to niestety dość drogo. Jeżeli sprzęt trafi na zewnętrzne rynki, będzie jeszcze droższy, co nie pomoże w jego sprzedaży. Szkoda, bo potencjał jest duży.\nŹródło: HTC / GSM Arena / Opracowanie własne\nPrevious: Mi Band 4 oficjalnie – Xiaomi wie, jak robić tanie wearable\nNext: Wiedźmin 3 na Nintendo Switch jeszcze w tym roku


Książki - Mariusz Jabłoński - Księgarnia Medyczna PZWL\n189,04 zł 199,00 zł\nEgzamin na doradcę podatkowego. Kazusy zawiera zadania wraz z rozwiązaniami zgodnie z nową uchwałą z 28.4.2017 r. Nr 19/VI/2017.Publikacja zawiera najnowsze zmiany legislacyjne wprowadz...\nEgzamin na doradcę podatkowego. Testy zawiera pytania testowe opracowane przez Państwową Komisję Egzaminacyjną do Spraw Doradztwa Podatkowego zgodnie z uchwałą z 28.4.2017 r. Nr 19/VI/2017 oraz uch...\nEgzamin na doradcę podatkowego, Zg...\nPrzegląd prawa i administracji Tom 85\nRedaktor: Mariusz Jabłoński\n"Przegląd Prawa i Administracji" ukazuje się nieprzerwanie od 1969 roku. Obecnie redaktorem naczelnym jest prof. UWr dr hab. Mariusz Jabłoński.W "Przeglądzie" publikowane ...\nKonstytucyjny model władzy sądowni...\nKonstytucyjny model władzy sądowniczej w Polsce wybrane problemy - Outlet\nRedaktor: Mariusz Jabłoński, Sylwia Jarosz-Żukowska\nTom pod redakcją Mariusza Jabłońskiego i Sylwii Jarosz-Żukowskiej jest poświęcony władzy sądowniczej. W pierwszej części publikacji zaakcentowano niezależność władzy sądowniczej będącą jej kluczową...


OUTLET! Materac Tempur Firm Elite CoolTouch 160x200 cm z magazynu Rozmiar materaca 160x200\nOUTLET! Materac TEMPUR Firm Elite CoolTouch 160x200 cm z magazynu\nWyprzedaż magazynowa! Materac nowy, pełna gwarancja.\nMaterac Tempur Firm Elite CoolTouch zaprojektowany z najlepszym stabilnym oraz najtwardszym odczuciem z całej kolekcji. Dzięki dodatkowej warstwie najbardziej zaawansowanego materiału wspierającego, zapewnia bezkompromisowe wsparcie i najwyższy komfort, dając ciału długotrwałe oparcie i redukcję nacisku. Teraz w wersji CoolTouch.\nMaterac TEMPUR® Firm Elite CoolTouch - 25 cm, pozwalający odczuć wyjątkowy komfort i niezrównane podparcie. Materiał TEMPUR® dopasowuje się do kształtu Twojego ciała i podpiera w najbardziej komfortowej pozycji, redukując przy tym nacisk, który może prowadzić do uciążliwego przewracania się z boku na bok. Materiał reaguje na temperaturę, wagę oraz kształt ciała, zapewniając odpowiednie wsparcie przez całą noc.\nNajnowsza kolekcja TEMPUR® Firm CoolTouch, zawiera materiał TEMPUR® Extra Firm Support, który ma za zadanie zapewnić najwyższy komfort i twarde odczucie. Materiał TEMPUR® Extra Firm Support, to dzięki, niemu możesz doświadczyć pierwotnego odczucia TEMPUR®, odkrytego na nowo, dla głębokiego snu.\nKolekcja TEMPUR® Firm CoolTouch to doskonała propozycja dla tych, którzy preferują twarde i jednocześnie komfortowe materace. Wykorzystuje oryginalny materiał TEMPUR® - przełomową technologię pochodzącą z NASA.\nZ uwagi na wyższą warstwę komfortową w górnej części, materac TEMPUR® Firm Elite CoolTouch zapewnia większy komfort i lepsze dopasowanie do ciała w porównaniu z modelem Firm Supreme.\nMateriał TEMPUR® Extra Firm Support to najbardziej zaawansowany materiał, odpowiadający za niezrównany komfort i twarde podparcie. Warstwa stabilnej piany znajdująca się zaraz pod wierzchnią warstwą materiału TEMPUR®\nmaterac dostępny w technologii CoolTouch™,


Lavender Forge: W Maju: wybierz się na prymicje!\nW tym roku mieliśmy okazję uczestniczyć we Mszy świętej na której odbywały się święcenia kapłańskie, a dzień później we Mszy prymicyjnej. Muszę wam powiedzieć, że były to dla mnie swoiste rekolekcje i niesamowite przeżycie, zwłaszcza, że księdzem zostawał nasz wspólny kolega. Z tej okazji powstał dla niego aniołek, żeby przypominał mu o tym dniu pełnym radości :). A wam zdarzyło się już być na święceniach albo Mszy prymicyjnej? Jeśli jeszcze nie to naprawdę polecam!\nA oto i aniołek. Lepiony bardzo późną nocną porą, ale z serca :)\nPS: Nie bójcie się - pamiętam o projekcie 12/12 ale właśnie zbliża mi się koniec studiów i cierpię na zbyt krótką dobę. Aniołka kwietniowego zaprezentuje razem z majowym już niebawem, tymczasem wracam do pisania pracy magisterskiej... Udanej drugiej połowy tygodnia kochani! :)\nAutor: taia from lavender forge o 15:44\nEtykiety: aniołki, modelina\nAicena 22 maja 2013 16:04\nśliczny aniołeczek :) pozdrawiam\nCath 22 maja 2013 16:42\nSłuchaj, temat dla mnie na czasie! W sobotę idziemy na mszę ze święceniami, a w niedzielę na mszę prymicyjną do naszego kolegi z liceum :)\nTaki aniołek to fajny pomysł. Jestem bardzo ciekawa jak to wszystko się odbywa. Sami nie wiemy co dać naszemu koledze, może byś mi poradziła?\nPowodzenia i wytrwałości przy pisaniu magisterki :)\nIliana 22 maja 2013 21:49\nMay. 25 maja 2013 20:05\nKamino70 29 maja 2013 11:56\nDobrze że jesteś zdolniacha bo zrobiłaś prezent na miarę :) a ciężko jest wybrać upominek na tak szczególną okazję. Błogosławieństwo prymicyjne jest wielkim darem sama zobaczysz jak twoja magisterka sama się napisze i obroni w sensie że nie powinnaś mieć szczególnych niepowodzeń po drodze czego i ja Ci życzę.\nOliwia Z 25 sierpnia 2016 09:42


Moda plażowa triumph - sklep internetowy z bielizną - e-bielizna.pl\nModa plażowa Triumph\nStrona główna/Moda plażowa/Moda plażowa Triumph\nPrzywitaj lato w modnym kostiumie. Na e-bielizna.pl znajdziesz zarówno jednoczęściowe stroje kąpielowe Triumph, jak i dwuczęściowe zestawy w atrakcyjnych kolorach. Wybierz klasyczny fason, model z odpinanymi ramiączkami lub wysmuklający sylwetkę wzór. Nasz sklep internetowy posiada w swoim asortymencie duży wybór kostiumów znanej marki, która dba o jakość oraz niepowtarzalny design swoich produktów.\nTriumph – stroje kąpielowe w efektownych odsłonach\nZachwyć na plaży smukłą sylwetką i przyciągnij spojrzenia kolorem. Wybierz jeden z dostępnych w naszej ofercie wzorów. Polecamy ozdobione kwiatami lub szydełkową aplikacją kostiumy kąpielowe Triumph, uszyte z szybkoschnącego materiału. Dzięki elastycznym taśmom wewnętrznym, jednoczęściowe stroje doskonale dopasują się do sylwetki i delikatnie ją wysmuklą. Wyszczuplające stroje kąpielowe Triumph zapewnią odpowiednie podtrzymanie dla biustu i wyeksponują dekolt. Wybierz model z marszczeniami jeśli chcesz zamaskować drobne niedoskonałości. Zaufaj cieszącej się dużym uznaniem wśród naszych Klientów marce Triumph. Kostiumy kąpielowe dwuczęściowe o kroju bikini, typu bandeau lub o klasycznym fasonie to doskonała alternatywa dla jednoczęściowych strojów. Polecamy również kostiumy kąpielowe Triumph w formie wygodnego tankini. Znajdź model dla siebie na e-bielizna.pl. Stroje kąpielowe Triumph zapewnią Ci nie tylko modny wygląd, ale też wyjątkowy komfort, spełniając oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientek. Wybierz jeden z niepowtarzalnych wzorów, które doskonale podkreślą Twoją sylwetkę.\nTriumph Botanical Leaf Midi\nTriumph Strój Mix & Match 27\n319.80 PLN 49.90 PLN\nOszczędzasz: 269.90 PLN\nTriumph Graphic Flair Mix Mini pt\nTriumph Abstract Water WHU pt\nTriumph Streams of Pearls Tai\nTriumph Streams of Pearls O\nTriumph Delicate Flowers O\nTriumph Delicate Flowers W 02 pt\nTriumph Delicate Flowers Mini\nTriumph Delicate Flowers PU\nTriumph Jetplane Flair Mini\nTriumph Graphic Flair Mix Tanga sd\nTriumph Venus Elegance 18 TW sd\nPokaż kolejne 9 produktów\nzobacz więcej (80)Zwiń


Dokument „Konflikt klimatyczny” na National Geographic [wideo] | Nowe programy - SATKurier.pl\nDokument „Konflikt klimatyczny” na National Geographic [wideo]\ndodano: 2018-11-26 11:59\nKiedy w ubiegłym roku Donald Trump poinformował, że Stany Zjednoczone wycofują się z paryskiego porozumienia klimatycznego, powiedział, że został wybrany na prezydenta po to, by reprezentować Pittsburgh, a nie Paryż. Na odpowiedź nie musiał długo czekać – burmistrz Pittsburgha zadeklarował, że miasto nie zgadza się z tą decyzją i będzie dalej robić wszystko, by ograniczać swój wpływ na środowisko.\nPodobne głosy zaczęły dobiegać z całych Stanów, a słowa szybko przerodziły się w czyny. Dokument „Konflikt klimatyczny” wyprodukowany przez Bloomberg Philanthropies i RadicalMedia, który w grudniu będzie miał premierę na kanale National Geographic, pokaże działania Amerykanów na rzecz walki z globalnym ociepleniem.\nDokument „Konflikt klimatyczny” ukazuje, w jaki sposób lokalne społeczności w USA tworzą własne inicjatywy, by stawić czoła poważnym zagrożeniom zdrowotnym i gospodarczym, związanym ze zmianami klimatu. Wielu obywateli zdecydowanie nie zgadza się z prezydentem, który globalne ocieplenie uważa za wielką mistyfikację, a „Konflikt klimatyczny” pokaże inspirujące wypowiedzi osób, które na własnej skórze odczuły skutki katastrof wywołanych przez zmiany klimatyczne. Dokument zostanie wyemitowany w 172 krajach, w 43 językach.\nAmerykanie są zdeterminowani, aby podtrzymać nasze zobowiązania z Paryża, z pomocą Waszyngtonu lub bez niej. „Konflikt klimatyczny” pokazuje, jak bardzo Waszyngton jest oderwany od oczekiwań Amerykanów w sprawie zmian klimatycznych i od starań lokalnych społeczności, by stawić czoła temu problemowi - powiedział Michael R. Bloomberg, ekolog, założyciel Bloomberg Philanthropies i burmistrz Nowego Jorku w latach 2002-2013\nBloomberg zobowiązał się, że pomoże Stanom przestrzegać wymogów paryskiego porozumienia klimatycznego. Jego fundacja Bloomberg Philanthropies przekazała ponad 260 milionów dolarów, by przestawić kraj na czystą energię i zmierzyć się ze zmianami klimatycznymi. Dokument „Konflikt klimatyczny” został wyprodukowany przez Bloomberg Philantropies we współpracy z nagrodzoną Oscarem i Emmy firmą producencką RadicalMedia. Film wyreżyserował laureat nagrody Emmy Sidney Beaumont i nominowany do nagrody Emmy filmowiec Michael Bonfiglio. Producentami wykonawczymi są Joe Berlinger, Jon Kamen i Katherine Oliver z Bloomberg Philantropes, a producentem wykonawczym po stronie National Geographic jest Matthew Renner. Bloomberg Philanthropies i RadicalMedia współpracowały wcześniej przy uznanym przez krytyków filmie dokumentalnym „Węgiel, klimat i gospodarka” („From the Ashes”) o dziedzictwie i przyszłości przemysłu węglowego w USA.\nPokazując miasta, państwa, firmy i obywateli podejmujących działania na rzecz klimatu, „Konflikt klimatyczny” bada bardzo realny społeczny i ekonomiczny wpływ katastrof spowodowanych zmianą klimatu na całe Stany – od centrum Ameryki po wybrzeża kraju. Film zawiera głosy lokalnych liderów, a także zwykłych Amerykanów przedstawiających historie związane z niestrudzoną walką na rzecz klimatu. Ukazuje m.in. tworzenie innowacyjnych rozwiązań zmierzających do zmniejszenia emisji CO2 w rozwijających się miastach takich jak Pittsburgh, wcześniej uzależnionych od węgla. Miasto to postawiło się prezydentowi Trumpowi, kiedy ogłosił on wycofanie się Stanów Zjednoczonych z porozumienia klimatycznego w Paryżu. Pittsburgh jest teraz przykładem miasta szczególnie zaangażowanego w budowanie efektywności energetycznej, a także odważnego przywództwa ekonomicznego i klimatycznego. Inne miejsca pokazane w filmie to Portoryko, Kalifornia, Iowa, Floryda i New Jersey.\nFilm „Konflikt klimatyczny” pokazuje inspirujące działania społeczności lokalnych, od innowacyjnych sposobów na ulepszenie łańcucha dostaw żywności, przez parkingi zadaszone panelami słonecznymi, po pełnych entuzjazmu studentów wykonujących prace na rzecz zrównoważonego rozwoju. Dokument może stanowić zarys planu działania dla nas wszystkich - powiedział Geoff Daniels z National Geographic\nKonflikt klimatyczny (Paris to Pittsburgh) – premiera w sobotę 15 grudnia o godz. 21:00 na kanale National Geographic


Z uśmiechem na twarzy • LINIA OTWOCKA\n6 października 2015 27 listopada 2019 Przemek Skoczek\t935 Views Brak komentarzy\tPrzemek Skoczek\nDziecięce hospicjum domowe „Promyczek” działa w Otwocku już od pięciu lat i jest coraz bardziej obecne w lokalnej świadomości. Nie tylko za sprawą swojej statutowej działalności, ale i dzięki dobremu marketingowi, towarzyszącemu organizowanym na rzecz placówki koncertom z udziałem największych gwiazd piosenki i kabaretu. To przynosi efekty.\nO tym, jak wygląda praca w hospicjum od kuchni, gdzie są jej blaski, a gdzie cienie, jak radzić sobie z chorobą dziecka i co może dla chorych zrobić każdy z nas, opowiada założyciel i szef „Promyczka” KS. PAWEŁ DOBRZYŃSKI w rozmowie z Przemkiem Skoczkiem\nHospicja brutalnie bywają nazywane umieralniami. Praca z chorymi to dla wielu osób coś ponad ich siły, wam udaje się zachować pogodę ducha i uśmiech.\n– Cieszę się, że to widać, bo uśmiech, poza ulgą w cierpieniu, chcemy dać naszym podopiecznym. Jeśli w hospicjum widzimy tylko ból, śmierć, chorobę, to nie ma sensu. Jeśli jednak widzimy, jak możemy pomóc, czy to materialnie, socjalnie czy medycznie, wiemy, jak ustawić dziecko, żeby je nie bolało, wówczas ta praca nabiera wielkiego sensu i daje ogromną radość i satysfakcję. Mimo że nieraz oznacza kontakt ze śmiercią.\nWe wszystkim należy zatem widzieć pozytywy. Na czym dokładnie polega praca w hospicjum?\n– Naszą misją jest pomaganie w chorobie dzieciom i rodzinom. Bo gdy dziecko odczuwa ból, pręży się, krzyczy z jego powodu, nie ma w domu spokoju, są nieprzespane noce, kłótnie między rodzicami, stres dla wszystkich. Gdy wkraczamy z leczeniem i ustawiamy to dziecko tak, by nie odczuwało bólu, to nagle okazuje się, że to wystarczy, by nie cierpiało i do rodziny wrócił spokój.\nWspomniał pan wcześniej o skojarzeniach z umieralnią. Jest to nieprawdziwa opinia. U dorosłych zazwyczaj mamy do czynienia z nowotworem, jego ostatnim stadium, gdy lekarze nic już nie mogą zrobić, nie ma szans na leczenie i wówczas taki pacjent trafia do hospicjum, gdzie umiera, ale w pełni zabezpieczony przeciwbólowo.\nU nas jest odwrotnie. Dzieci z nowotworami jest bardzo mało, może czworo w ciągu roku. Przeważają choroby genetyczne, uszkodzenia okołoporodowe, porażenia dziecięce mózgowe i inne schorzenia. Te dzieci mają przed sobą szansę jeszcze kilku czy kilkunastu lat życia. Czasem i więcej.\nPrzede wszystkim należy podkreślić, że hospicjum nie leczy choroby głównej. Jeśli dziecko przychodzi do nas z wadą genetyczną, my tej wady nie wyleczymy. Z taką chorobą wiążą się jednak różne dolegliwości, na przykład mocne ataki padaczki – to częsty przypadek, tak zwana padaczka lekooporna, bo żadne leki nie skutkują – albo napięcia mięśni, gdy dziecko leży i wygina się w pół. Naszym zadaniem jest zwalczyć towarzyszący tym atakom ból i skupiamy się na przyniesieniu ulgi, a tym samym na poprawieniu jakości życia tego dziecka.\nZ drugiej strony, bywa, że u dziecka z wadą genetyczną pojawia się dodatkowa choroba, choćby zapalenie płuc czy oskrzeli, i wtedy prowadzimy normalne leczenie. Wychodzimy z założenia, że dziecko w hospicjum nie może umrzeć na chorobę, która jest uleczalna.\nJak liczny jest zespół hospicjum?\n– Zatrudniamy 16 osób, mamy czterech lekarzy, pielęgniarki, pracowników socjalnych, psychologów. Ten zespół jeździ do chorych, bo, jak wiadomo, jesteśmy hospicjum domowym, a to znaczy, że opiekujemy się dziećmi w ich własnych domach. Musimy być w gotowości 24 godziny na dobę. Spotykamy się codziennie około godziny 9.00, podsumowujemy, co się w nocy wydarzyło, ile telefonów mieliśmy, czy trzeba było gdzieś wyjechać, jeśli tak, to co zostało zrobione, jakie leki podano. Potem robimy tak zwane rozesłanie, czyli decydujemy, gdzie i kto jedzie. Bo jeździmy do pacjentów codziennie. Wracamy po południu i około godziny 15.00 mamy drugie zebranie – pielęgniarki zdają relację z tego, gdzie były i co się działo u każdego dziecka, to też przekazuje pielęgniarce i lekarzowi, która zaczyna dyżur o godzinie 16.00.\nPracują tu pediatrzy czy też lekarzy jakichś specjalizacji?\n– Pediatrzy ze specjalizacjami: nefrolog, neurolog, onkolog, chirurg i jedna pani doktor pediatra, która jest w trakcie specjalizacji z onkologii. Nasi pacjenci są w różnym wieku, najmłodszy trafił do nas zaraz po porodzie, a najstarsza dziewczynka skończyła niedawno 18 lat, ale pozostaje pod naszą opieką, ponieważ jej choroba jest typowo dziecięca i wiemy, że w hospicjum dla dorosłych nie poradzonoby sobie z nią.\nIlu podopiecznych liczy obecnie hospicjum? I skąd oni są, bo chyba nie tylko z Otwocka?\n– Mamy 22 dzieci z różnych miast w promieniu kilkudziesięciu kilometrów, między innymi z Piastowa, Warszawy, Włoch, Tarczyna. Odległość jest ograniczeniem, bo musimy tam codziennie być, ale w sytuacjach szczególnych, gdy zgłasza się do nas dziecko z daleka, ale w bardzo ciężkim stanie, nie wahamy się i pomagamy. Niedawno jeździliśmy w takiej sytuacji aż do Nowego Miasta nad Pilicą, to 80 km w jedną stronę.\nChorych przybywa, zawsze mamy jakąś kolejkę oczekujących. Na szczęście udało nam się zwiększyć kontrakt z NFZ z 11 dzieci na 20. Dzienna kwota na dziecko wynosi 72 zł i jest niewystarczająca. Zawsze i tak opiekujemy się większą liczbą pacjentów, niż pozwala nam kontrakt, sami zdobywamy na to środki. NFZ płaci częściowo za te nadwykonania, choć z półrocznym opóźnieniem, i musimy szukać pieniędzy na zewnątrz.\nCo wychodzi wam nieźle! „Promyczek” ma dobry marketing, jest o was głośno dzięki różnym akcjom i corocznym koncertom, które przyciągają tłumy.\n– Tak, to ważna część promocji naszej działalności i docierania do ludzi, obok billboardów czy artykułów prasowych, także w „Linii Otwockiej”, ale wciąż wiele osób nie kojarzy nas.\nW tym roku uczniowie z gimnazjum robili sondę, w której pytali o to, czy mieszkańcy miasta znają hospicjum „Promyczek” i czy wiedzą, że jest w Otwocku. Okazało się, że wynik był słaby. Czasem mam wrażenie, że więcej mamy wpłat od mieszkańców Warszawy. Mimo wszystko jest lepiej, mamy wsparcie sponsorów, pomocy władz Otwocka czy wreszcie – to bardzo ważny zastrzyk – wpłaty z jednego procentu. W 2014 roku dostaliśmy w ten sposób około 350 tysięcy złotych. To sporo, ale przy miesięcznym budżecie, wynoszącym 70 tysięcy złotych, starcza to na pięć miesięcy. Pamiętajcie więc Państwo o nas – tu zwracam się do czytelników – i naszych dzieciakach. Każda pomoc będzie bezcenna.\nkonto: 34 1240 1037 1111 0010 2851 5903\n← Jestem otwarta na współpracę\nMiliony w inwestycje →


Zburzą dwa ubiegłowieczne wiadukty - Inwestycje\nZburzą dwa ubiegłowieczne wiadukty\nAW • 8 sierpnia 2012 - 19:45\nRuszyła przebudowa dwóch wiaduktów na ul. Powstańców Wlkp. w Jarocinie. To ostatni moment, by przejazdy zobaczyć w takiej formie, w jakiej zostały wybudowane w 1976 roku.\nJak donosi starostwo powiatowe, pierwszy z wiaduktów zostanie wyburzony pomiędzy 10-12 sierpnia, drugi na przełomie sierpnia i września. W ich miejsce powstaną nowe wiadukty umożliwiające przejazd samochodów powyżej 5 ton. W ten sposób władze powiatu chcą udrożnić ruch w centrum Jarocina.\nInwestycję realizuje firma Skanska S.A., która rozpoczęła prace18 lipca. W trakcie robót okazało się, że pracownicy odkryli nieznane kable, które nie widniały w żadnej dokumentacji.\n- Było ich kilkanaście: energetyczne, telekomunikacyjne, światłowodowe, sterownicze - informuje Przemysław Musielak, członek Zarządu Powiatu w Jarocinie. To efekt czasów PRL-u, kiedy to zakładano kable, a nie zawsze znajdowały one potwierdzenie w dokumentach - dodaje P. Musielak.\nDopóki prace odbywały się pod wiaduktami, przejazd drogowy był otwarty, by jak najdłużej zapewnić drożność przejazdów. Ambitne plany inwestora i wykonawcy przewidują zakończenie inwestycji w połowie grudnia tego roku, dlatego prace są wykonywane do późnych godzin wieczornych, a także w weekendy.\n- Mimo tych „niespodzianek" prace idą zgodnie z harmonogramem - uspokaja P. Musielak. 30 lipca całkowicie zamknięto ruch, a na całej długości sfrezowano nawierzchnię. Rozpoczęły się prace rozbiórkowe. Pierwszy zdemontowany zostanie wiadukt WK2 (zlokalizowany od ul. Wrocławskiej).\nInwestycja będzie kosztowała ponad 12 mln zł i będzie finansowana z dotacji, jaką powiat jarociński pozyskał z Ministerstwa Infrastruktury (6,2 mln zł), wsparcia udzielonego przez gminę Jarocin (niespełna 1,7 mln zł) oraz ze środków własnych powiatu.\nPrzebudowa przy ul. Powstańców Wlkp. w Jarocinie będzie polegała na rozbiórce dwóch obecnie istniejących wiaduktów i wykonaniu ich od nowa, a także przebudowie odcinka drogi pomiędzy nimi wraz z towarzyszącymi dojazdami o łącznej długości 491,0 m.\nZmianie ulegną szerokości wiaduktów z obecnie wynoszących 10,7 m i 11,0 m na 16,4 m. Przebudowa wpłynie również na wzmocnienie konstrukcji jezdni. Ponadto wybudowane zostaną obustronne chodniki o szerokości 1,5 m oraz jednostronna ścieżka rowerowa o szerokości 2,0 m - informuje powiat jarociński.


Pure Jatomi jest czymś więcej niż siłownia. Naszą misją jest propagowanie aktywnego stylu życia, będącego źródłem zdrowia i pozytywnej energii. Budując z nami społeczność klubową nasi członkowie przy pomocy wykwalifikowanej kadry trenerskiej uczą się nie tylko zasad efektywnego treningu, ale również odpowiedniego sposobu odżywiania oraz rozwijania motywacji. Społeczności klubowe tworzymy nie tylko przez udział w zajęciach fitness, ale także dzięki organizacji integracyjnych eventów, czy wykładów trenerów związanych ze zdrowym stylem życia.\nYou will start to LOVE that FEELING.\nKarta Absolwenta upoważnia do konsultacji z trenerem wraz z wykonaniem pomiaru składu ciała oraz do jednodniowej wizyty w klubie\nW klubach Pure Jatomi spotykasz najbardziej doświadczonych i zawsze pomocnych trenerów, posiadających także szeroką wiedzę z zakresu żywienia i zdrowego stylu życia. Nasi trenerzy wiedzą w jaki sposób zmotywować Cię do ćwiczeń, sprawić abyś osiągnął rezultaty, a przede wszystkim polubił treningi i uczynił z nich ważną część swojego życia.\nSkorzystaj z najnowocześniejszego sprzętu, zajęć fitness, sauny oraz wielu innych atrakcji. Konieczna rezerwacja telefoniczna pod numerem 667-298-535.


Wojewoda dolnośląski: stan jednego pacjenta zarażonego COVID-19 poważny - Polityka i Społeczeństwo\nWojewoda dolnośląski: stan jednego pacjenta zarażonego COVID-19 poważny\nPAP • 9 marca 2020 - 09:27\nPacjent ten to mężczyzna, który skończył 70 lat. Od piątku przebywa w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym im. J. Gromkowskiego. Mężczyzna zaraził się od osoby z rodziny, która przyjechała do niego z USA.\nWojewoda podkreślił też, że stan pierwszego na Dolnym Śląsku pacjenta, u którego stwierdzono koronawirusa, jest bardzo dobry. To 26-latek, który wrócił do Wrocławia z Wielkiej Brytanii. Wojewoda podkreślił, że służbom sanitarny udało się dotrzeć do każdego z pasażerów samolotu, którym leciał zakażony pacjent.\nObremski zwrócił jednocześnie uwagę na to, że przypadki zakażeń koronawiurusem będą się pojawiać. "Przygotowujemy się na to. Tworzymy nowe miejsca w pełni dedykowane oddziałom zakaźnym" - powiedział. Zaznaczył też, że NFZ ma płacić za gotowość placówki na przyjęcie pacjentów.\nOd soboty działa też sztab kryzysowy, który składa się z kilku części. W głównej z nich uczestniczy marszałek województwa dolnośląskiego Cezary Przybylski oraz przedstawiciel Urzędu Miejskiego Wrocławia.\nObremski powiedział, że na Dolny Śląsk w najbliższym czasie dotrze transport środków ochrony dla personelu medycznego - maseczki, fartuchy ochronne, gogle.\nWojewoda przypomniał również, że Główny Inspektorat Sanitarny w niedzielę zarekomendował odwołanie wszystkich imprez masowych powyżej 1000 osób, organizowanych w pomieszczeniach zamkniętych. "Ta rekomendacja faktycznie likwiduje prawie wszystkie duże koncerty i spotkania sportowe" - powiedział wojewoda.\nObremski odniósł się też do zapowiadanych wcześniej wyrywkowych kontroli na granicach. "Dziś o szczegółach poinformuje MSWiA" - mówił.\nWojewoda powiedział też, że w jednym ze szpitali na Dolnym Śląsku zostanie przeznaczonych dodatkowo 80 łóżek dla pacjentów hospitalizowanych z podejrzeniem koronawirusa. Z kolei - jak mówił Obremski - Wojewódzki Szpital Specjalistyczny im. J. Gromkowskiego docelowo może stać się placówką, która będzie dedykowana tylko pacjentom z koronawirusem. "Obecnie jesteśmy przygotowani do hospitalizowania 300 pacjentów z koronawiursem na Dolnym Śląsku" - powiedział Obremski.\nDodał, że dla pacjentów z podejrzeniem zarażenia koronawirusem zostanie przeznaczonych dodatkowo 10 karetek.


Adrian Zandberg: Wchodzimy w kryzys ze schrzanionym systemem wsparcia. To się zemści [Wywiad] - Artykuł - ngo.pl\n– PiS już nawet nie udaje dialogu społecznego. Wcześniej było tak, że dialog występował chociaż na papierze. Zwoływano czasem takie czy inne rady, choć nikt ich nie traktował poważnie. Teraz, zamiast fikcji, jest naga władza, która mówi: "Nie będziemy z wami rozmawiać i co nam zrobicie?" – mówi w rozmowie z ngo.pl Adrian Zandberg, Lewica Razem.\nAutor/źródło: Kancelaria Sejmu cc by 2.0\nEstera Flieger: Czy ogląda Pan "Wiadomości" TVP?\nAdrian Zandberg: – Rzadko. To perwersyjna rozrywka.\nOstatnio robię to niemal codziennie. Dowiaduję się z nich, że epidemia jest opanowana, a Polacy są coraz bogatsi, prezydent Andrzej Duda będzie rozdawał im pieniądze. I że polski rząd poradził sobie najlepiej na świecie, jako jeden z nielicznych uratował zarówno ludzi, jak i gospodarkę. Alternatywna rzeczywistość? A może premier Mateusz Morawiecki i jego ministrowie zareagowali szybko i dobrze?\n– Pierwsza decyzja podjęta przez rząd była dobra. Dość wcześnie, w porównaniu z innymi krajami, ogłoszono lockdown. Natomiast nie da się pochwalić rządu za strategię gospodarczą. Ona znowu opiera się na zepchnięciu kosztów kryzysu na pracowników. To bardzo dobrze to widać, kiedy przyjrzymy się programom pomocowym w innych państwach Unii Europejskiej. Wbrew temu, co twierdzi rząd, nasz nie jest szczególnie ambitny, no i niestety zachęca do cięcia płac. Mówiłem o tym niedawno w Sejmie – to jest powtarzanie dokładnie tego samego błędu, który wtedy z uśmiechem na twarzy popełnił Donald Tusk. Wtedy też pokazywano plansze, na których Polska była zieloną wyspą, a oglądało je całe pokolenie wypchnięte na śmieciówki. Nie sztuką jest przejść przez kryzys. Sztuką jest przejść tak, żeby ochronić większość pracowników. Tymczasem płace już poszły w dół. Rząd stworzył mechanizm, który wymuszał obniżenie wynagrodzeń, żeby otrzymać pomoc publiczną. Teraz otworzono furtkę do cięć i zwolnień także w sektorze publicznym. O tym mało się mówi, ale w ostatniej „tarczy” jest możliwość zwolnień i obniżania wynagrodzeń praktycznie w całej budżetówce. A to przecież, w chwili kryzysu na rynku pracy, powinien być stabilizator, bufor bezpieczeństwa…\nPojęcie, którym operuje rząd – "nowej normalności" – zakłada, że wcześniej było wszystko w porządku. Nie było. Powiedział Pan choćby o problemie uśmiecowienia rynku pracy.\n– Nie było. Ale oczywiście ludzie marzą o powrocie do nieco normalniejszej codzienności. Stąd ta "nowa normalność", próba PR-owego obsłużenia tego marzenia. Ale naprawdę trudno uznać za normalne to, że 12 miesięcy po tym, jak epidemia się skończy, nadal będzie można obniżać płace. Trudno uznać na normalne wprowadzanie w ochronie zdrowia takich zasad, że pracownicy funkcjonują tam właściwie jak w obozie pracy. Trudno wreszcie uznać za normalny system, w którym większość bezrobotnych nie ma prawa do zasiłku.\nSkończył się czas, kiedy bezrobocie spadało. Wiele silników, ciągnących dotąd polską gospodarkę, będzie działać na pół gwizdka. Już są problemy na rynku pracy.\nWchodzimy w ten czas ze schrzanionym systemem wsparcia, w którym ludzie tracą środki do życia, ale nie otrzymują pomocy.\nRząd dobrze o tym wie. Na samym początku epidemii Morawiecki organizował cotygodniowe spotkania z kierownictwami partii opozycyjnych. Pytał, co robić. Mówiliśmy mu już wówczas: to wybuchnie. Ale rząd zignorował problem, bo jeszcze nie było fali bezrobocia. Nie przemawiał do nich argument, że trzeba się przygotować, a nie reagować wtedy, kiedy jest już za późno. Po trzech miesiącach nacisku, po złożeniu przez Koalicyjny Klub Lewicy ustawy o świadczeniu kryzysowym, rząd w końcu trochę podnosi zasiłek dla bezrobotnych. Dobre i tyle, choć tak naprawdę jest to spóźniona waloryzacja – proporcja zasiłku do płacy minimalnej jest taka sama, jak za rządów Platformy, czyli nędzna. To nie jest wyjście z patologii, tylko jej pudrowanie. No i nadal prawo do zasiłku jest zakrojone w ten sposób, że wielu bezrobotnych nie będzie mogło z niego skorzystać. To się niestety zemści, pewnie już jesienią, zimą.\nZupełnie na poważnie rzucane były w ostatnich miesiącach przez liberalnych publicystów pomysły np. zawieszenia na czas kryzysu kodeksu pracy.\n– Cóż, środowiska liberalne nie pierwszy raz patrzą na kryzys jak na szansę, żeby dokręcić śrubę. To się zresztą słyszy w Sejmie – może nie na sali plenarnej, ale na komisjach czy w kuluarach owszem. To, co mówi główny ekonomista Platformy Obywatelskiej, Andrzej Rzońca, niewiele różni się od tego, co głosi Konfederacja.\nPracowaliśmy ostatnio nad ustawą o restrukturyzacji. Ona obejmuje pomocą firmy, które znalazły się na skraju bankructwa i wnioskują o publiczne pieniądze. Zaproponowałem, żeby w takich firmach ich prezesi i członkowie zarządów nie pobierali pensji wyższej niż czterokrotność przeciętnego wynagrodzenia. To i tak bardzo dużo pieniędzy – ok. 20 tys. zł. Chodzi o to, żeby nie okazało się, że dajemy publiczną kasę na ratowanie przedsiębiorstwa, a ona ląduje w kieszeni prezesa. Było to bardzo pouczające głosowanie. Politycy Platformy i Konfederacji stanęli w jednym szeregu, w obronie panów prezesów. Usłyszałem, że poprawka Lewicy to skandaliczne ograniczenie wolności gospodarczej. Przypominam – mówimy o firmach, które sobie nie poradziły, które ratujemy przed upadłością pieniędzmi z kieszeni podatników. Ale to, jak widać, ortodoksom wolnego rynku nie przeszkadza. Tam ciągle dominuje przekonanie, że pasa należy zacisnąć na brzuchach tych na dole, a nie tych, którzy są na górze.\nZaklęcia o wolnym rynku są dobrym pretekstem, żeby dokręcić śrubę pracownikom, ale korzystanie przez prezesów z budżetowych pieniędzy tym samym politykom nie przeszkadza.\nA czy nie jest tak, że Lewica – może nawet czasami ostro, agresywnie – ustawia w kontrze pracowników i przedsiębiorców? Dlaczego to musi opierać się na konflikcie? Może ogień z wodą da się połączyć?\n– Moim zdaniem w Polsce nadużywa się słowa "przedsiębiorca". Buduje się taką opowieść, w której pani prowadząca warzywniak albo pan, który ma firmę szkoleniową, to ta sama kategoria co Sebastian Kulczyk. A to jest nieprawda. Wielki biznes i międzynarodowe korporacje mają inne interesy niż ludzie wypchnięci na samozatrudnienie czy prowadzący małe, rodzinne firmy. O tej grupie jak najbardziej myślimy. Proponujemy korzystne dla nich rozwiązania – jak choćby proporcjonalny ZUS. Progresja w składkach i w podatkach opłaca się większości z nich dokładnie tak samo, jak pracownikom. Natomiast obrońców wielkiego biznesu w polskiej polityce jest aż nadto. Tam już stoi w kolejce Platforma, Konfederacja, pan Gowin. Nie ma powodu, żeby w tę rolę miała się wcielać lewica.\nSkoro Lewica ma w agendzie ma tych najmniejszych, skąd tak złe sondaże dla Państwa kandydata w wyborach prezydenckich Roberta Biedronia?\n– Realny wynik poznamy w dniu wyborów. Ja podchodzę do tych proroctw, kto wygra wybory, z dystansem. Najpierw słyszałem, że na pewno wygra Małgorzata Kidawa-Błońska, potem obstawiano Władysława Kosiniaka-Kamysza, następnie Szymona Hołownię, teraz liberalne media budują ołtarze dla Rafała Trzaskowskiego. A do wyborów jeszcze kilka tygodni. Ludzie mają swój rozum i podejmą decyzje 28 czerwca. Zachęcam, żeby zadać sobie proste pytania: czego chcą kandydaci i kto za nim stoi. To są pytania, na które powinni odpowiedzieć sobie zwłaszcza wyborcy Lewicy.\nW tych wyborach jest tylko jeden kandydat, który ma odwagę podpisać ustawę o wygaszeniu roszczeń reprywatyzacyjnych. Tym kandydatem jest Robert Biedroń. Nie będzie to Rafał Trzaskowski, który najpierw zapowiadał rozliczenie po rządach Hanny Gronkiewicz-Waltz, a potem przez dwa lata tego nie zrobił. Zamiast tego sądzi się dziś w imieniu miasta przeciwko ofiarom reprywatyzacji. A za jego plecami stoi stara gwardia Platformy.\nJest tylko jeden kandydat, który ma odwagę złagodzić ustawę antyaborcyjną. Tego nie ma nawet co wymagać od Trzaskowskiego czy Hołowni. Hołownia to człowiek Kościoła, Trzaskowski kierował międzynarodówką konserwatystów. Trudno oczekiwać, żeby porzucili swoje poglądy.\nTaką listę spraw ważnych dla lewicowego wyborcy mógłbym ciągnąć. To, czy te sprawy kiedykolwiek będą załatwione, zależy od naszych głosów.\nSkoro rozmawiamy o reprywatyzacji: to temat, który interesuje naszych czytelników i czytelniczki – aktywistów, działaczy ruchów miejskich, pracowników organizacji pozarządowych. Nie uważa Pan, że Jan Śpiewak w tym momencie szkodzi sprawie? Występuje w TVP, dając się wykorzystywać PiS, które cynicznie gra kartą reprywatyzacji. Partii rządzącej nie chodzi przecież o sprawiedliwość dla zamordowanej Jolanty Brzeskiej i jej rodziny oraz ofiar reprywatyzacji. Jan Śpiewak wszedł w narrację obozu Zjednoczonej Prawicy jak w masło i z pełnym zaangażowaniem gra w tym przedstawieniu.\n– Zgoda, TVP cynicznie wykorzystuje tę sprawę. Tylko skoro TVP jest cyniczne, kiedy mówi o reprywatyzacji, to jak ocenić to, że media liberalne zamilkły?\nŚpiewak miał odwagę bić się o ofiary reprywatyzacji, kiedy wielu chętnych do tego nie było. Dlatego nie dam się namówić na to, żeby przyłączyć się do biczowania go, bo się wypowiedział do kamery TVP. Moja opinia o „Wiadomościach” jest bardzo zła, to nie tajemnica.\nSam komunikuje się trochę inaczej niż Śpiewak, pewnie mam nieco większą uważność na słowa. Ale kiedy patrzę ten ocean hipokryzji, który wylał się z ust liderów opinii skupionych wokół PO, to nie mam wątpliwości, kogo tu biją, a kto jest bity.\nPrzecież ci ludzie nawet nie ukrywają, że mają gdzieś tragedię lokatorów, że nie przeszkadza im to, co się wydarzyło w Warszawie. Liczy się tylko interes PO.\nZapytał Pan o to, dlaczego media liberalne milczą o reprywatyzacji. Zakładam, że ma Pan na myśli "Gazetę Wyborczą". Zasługi Jana Śpiewaka są niekwestionowane, ale przecież to dziennikarki „Gazety Wyborczej” – Iwona Szpala i Małgorzata Zubik – wykonały tytaniczną pracę dla nagłośnienia i wyjaśnienia sprawy, o czym zresztą Jan Śpiewak lubi zapominać.\n– Zasługi redaktorek Szpali i Zubik w tej sprawie są oczywiste. Ale przecież nie o nich mowa. Odnoszę się do tego, co wypisywał klub fanbojów Platformy, postaci takie jak Tomasz Lis.\nO tym, co pisał dowiaduje się od Pana, bo w imię wolności mediów zbanował mnie jakiś czas temu na Twitterze. Wróćmy do Rafała Trzaskowskiego: przecież reprezentuje zupełnie inną Platformę, niż ta, której obraz Pan kreśli – chwali program 500+ i obiecuje darmowe żłobki i przedszkola. To się Lewicy powinno podobać.\n– Oprócz słów jest praktyka sprawowania władzy. Trzaskowski zapowiedział, że w 2019 roku wszystkie dzieci w Warszawie będą miały zagwarantowane w pełni bezpłatne żłobki. Słowa nie dotrzymał. To jest najbogatsze miasto w Polsce, tu nie da się zasłaniać pustkami w budżecie.\nBardzo bym się cieszył, gdyby wszyscy uznali bezpłatną opiekę nad dziećmi za priorytet. Ale tak na serio, nie tylko przed wyborami.\nNa serio, czyli z finansowaniem z budżetu centralnego, bo inaczej fundujemy sobie pogłębienie nierówności. Bez bezpłatnej opieki trudno mówić o równych szansach na rynku pracy. To powinna być oczywista oczywistość dla wszystkich, nie tylko dla lewicy.\n"Powinniśmy więc być gotowi na wyjątkowe wydarzenia, posiadać silną ochronę zdrowia i zabezpieczenia na wypadek, kiedy część gospodarki przestanie działać. Okazało się jednak, że całkowicie to olaliśmy. Wszyscy są teraz zdziwieni" – powiedział Tomasz Markiewka w wywiadzie dla „Krytyki Politycznej”. Jakiś czas przed pandemią w Polsce przez chwilę pod wpływem publikacji Onetu mówiło się dużo o kryzysie psychiatrii dziecięcej. Potem kiedy rząd przekazał TVP 2 mld o niedofinansowaniu onkologii. Może na chwilę problem stanu polskiej służby zdrowia pojawił się w pandemii, by znów zupełnie zniknąć w kryzysie wyborczym. Od tematu do tematu, od jednego artykułu do telewizyjnego reportażu, nic pomiędzy. Dlaczego w Polsce nie rozwiązuje się problemów systemowo?\n– Bo nie rządzi silna, zakorzeniona w związkach zawodowych i organizacjach społecznych lewica. Od lat rząd jest w rękach prawicy liberalnej albo prawicy narodowo-konserwatywnej. A oni, nawet jeśli tego otwarcie nie przyznają, to podskórnie uważają, że to, co publiczne, jest gorsze.\nTo dlatego w ochronie zdrowia trwa nieformalna prywatyzacja. Polacy wydają na leczenie nieproporcjonalnie dużo pieniędzy z własnej kieszeni, a państwo wydaje ich nieproporcjonalnie mało. Odpowiadają za to politycy, którzy czytali Margaret Thatcher do poduszki – nieufni wobec państwa, niechętni publicznej ochronie zdrowia. To oni kolportowali bajkę, że NFZ powinny zastąpić prywatne ubezpieczenia.\nDziś, w sytuacji kryzysu, świetnie widać, że w ochronie zdrowia mamy to, co wspólne i niewiele poza tym. Prywatna ochrona zdrowia zamknęła się na samym początku pandemii. I okazało się, że wszystko, na co możemy liczyć, sfinansowaliśmy ze składek.\nMyślę, że ta lekcja zostanie w polskim społeczeństwie. Obraz zamkniętych prywatnych lecznic – i poświęcenia pielęgniarek, ratowników, rejestratorów medycznych w publicznych szpitalach. Świadomość, że to od nich zależy nasze bezpieczeństwo. To, o czym pisze Tomasz Markiewka, jest mi bliskie. O ochronie zdrowia powinniśmy myśleć jak o armii. Wojska nie finansuje się po to, żeby cały czas prowadziło działania zbrojne. Nie sprawdza się co miesiąc, czy aby przypadkiem nie czas na cięcia. Wychodzimy z założenia, że to jest nasze wspólne bezpieczeństwo. Po to mamy wojsko, że jeśli ktoś będzie chciał nam zrobić krzywdę, będzie komu Polski bronić. Że kiedy przyjdzie powódź, będzie komu walczyć z jej skutkami. Na ochronę zdrowia latami patrzono inaczej – jak na produkt, towar rynkowy. To jest logika, która na krótką metę wydaje się atrakcyjna. Na papierze przynosi oszczędności. Tylko kiedy przychodzą kłopoty, to płacimy za te oszczędności dużo wyższą cenę – w ludzkim życiu. A to nie jest ostatnia epidemia ani ostatnia klęska żywiołowa, z którą się mierzymy.\nTu wracamy do wyborów: jeżeli chcemy silnej, publicznej ochrony zdrowia, to warto głosować na ludzi, którym faktycznie na tym zależy. Dużo mówi się ostatnio o dwóch miliardach, które PiS, zamiast na ochronę zdrowia, wywalił na TVP. Słusznie, to oburzające. Ale przecież poprzedni rząd, rząd Platformy, tak samo jak PiS głodził publiczną ochronę zdrowia. Wydawał na nią nie o dwa miliardy, tylko o kilkadziesiąt miliardów złotych rocznie za mało. Póki będzie rządzić taka czy inna prawica, ta historia będzie się powtarzać.\nPowiedział Pan, o lewicy umocowanej w organizacjach społecznych. Jaką ofertę dla nich ma Lewica? Wkrótce w Sejmie głosowane będą poprawki do zapisów w tarczy dotyczących NGO-sów. Czy Lewica je poprze?\n– Konsekwentnie głosujemy za rozwiązaniami, które chronią organizacje pozarządowe. Niestety, PiS już nawet nie udaje dialogu społecznego. Wcześniej było tak, że dialog występował chociaż na papierze. Zwoływano czasem takie czy inne rady, choć nikt ich nie traktował poważnie. Teraz, zamiast fikcji, jest naga władza, która mówi: "Nie będziemy z wami rozmawiać i co nam zrobicie?".\nTo przekonanie, że rząd wie najlepiej i nie musi nikogo słuchać, jest oczywiście jest szkodliwe. Efektem jest chaos, popełnianie głupich, możliwych do uniknięcia błędów. Problem będzie narastać, gdy kryzys ekonomiczny potrwa dłużej.\nJeśli nie ma kultury, w której ze sobą rozmawiamy, partnerzy społeczni wypracowują kompromis, a mamy taką, w której ten, kto ma władzę narzuca swoją wolę, to w kryzysie tym trudniej się dogadać. Rząd, który zamiast rozmawiać ze związkami zawodowymi, traktuje je z buta, aż się prosi o wybuch gniewu.\nMy na lewicy z sympatią patrzymy na kraje skandynawskie. Tam cały system społeczny stoi na długoterminowych porozumieniach. Ale żeby to było możliwe, partnerzy społeczni muszą być silniejsi. Są potrzebne mechanizmy, które ich wzmocnią. I tu jest jest wielka rola dla państwa: pomóc zorganizować się pracownikom, ułatwić tworzenie oddolnych związków zawodowych. U nas w większości branż ciągle nie ma silnych związków. Próżnia zieje też po drugiej stronie, przedsiębiorcy też się nie zorganizowali.\nKiedy wszystko jest dobrze, to o czym mówię, silne związki, dialog społeczny, wydaje się luksusem. Takim, na który można sobie pozwolić, ale bez niego świat się przecież nie zawali. W sytuacjach kryzysowych wychodzi, jak bardzo zgubne jest takie myślenie. Wtedy widać, jak ważne są silne związki, które są w stanie obronić płace pracowników, zawrzeć porozumienia branżowe. Jeśli ich nie ma, to koszty automatycznie są spychane na najsłabszych.\nJuż raz to ćwiczyliśmy, po poprzednim kryzysie, i skończyło się PiSem. Kiedy są zablokowane kanały artykulacji interesów, a pół społeczeństwa dostaje po tyłku, to prędzej czy później gniew wybije. Albo Polska będzie sprawiedliwsza społecznie, taka, o jakiej mówi lewica – albo na tym gniewie będą dochodzić do władzy siły coraz bardziej paskudne, antydemokratyczne, brunatne.\n"Gdy minie pandemia, ludzie nadal będą pracować w organizacjach społecznych, pomagać innym, walczyć o prawa najsłabszych. Może jednak praca w organizacjach społecznych zostanie wreszcie doceniona przez społeczeństwo?" – pyta w ngo.pl Kamila Płowiec, dyrektorka Wspólnoty Roboczej Związków Organizacji Socjalnych. Z kolei prof. Dariusz Stola, historyk – jak Pan – w rozmowie z Oko.press zastanawiał się nad lekcjami, o których rozmawialiśmy wcześniej: "Pytanie, co zrozumiemy: być może to, że warto mieć dostępną dla wszystkich i dobrze finansowaną służbę zdrowia". Jest Pan optymistą? Bo w mediach społecznościowych każda dyskusja o większych podatkach kończy się rzucaniem pod adresem Lewicy przez liberałów klasycznym już "komuchowem".\n– Kiedy zapytać losowego Polaka, czy chce dobrze wyposażonych, porządnie dofinansowanych szpitali, to przecież odpowie twierdząco. Więc nie przesadzajmy z tą popularnością neoliberalizmu. On jest owszem, silny, ale wśród starych elit – tych, którzy rządzili państwem i dyskursem publicznym. Przecież to nie w mediach społecznościowych, tylko w opiniotwórczych dziennikach publikują ludzie, którzy od dwudziestu lat piszą ten sam tekst. Ten, że podatki są zło, państwo to zło, lewica to zło, a Razem niczym nie różni się od Mao Tse Tunga. Pewnie za tydzień znowu będzie go można przeczytać.\nPolskie społeczeństwo jest bardziej rozumne niż przeciętny publicysta – nie mam co do tego żadnych wątpliwości. W przeciwieństwie do publicystów, uczy się na doświadczeniach.\nCzy w efekcie pandemii tego neoliberalnego bajania będzie mniej? Chciałbym, żeby tak było, ale nie jestem optymistą.\nŻeby nie było, że nic nie działa… RPO Adam Bodnar, w dyskusji, którą zorganizowaliśmy w portalu ngo.pl, powiedział, że ogromnym sukcesem polskiego społeczeństwa obywatelskiego i organizacji pozarządowych, jest to, że wybory 10 maja, których konsekwencje byłyby bardzo poważne dla państwa, nie zostały przeprowadzone. A Pana zdaniem? Jak spisały się w tym czasie podwójnego kryzysu – humanitarnego i demokracji – III sektor i społeczeństwo obywatelskie?\n– Patrzę na tę historię z wyborami inaczej niż Adam Bodnar. Te wybory się nie odbyły, bo rządzący nie byli w stanie ich przeprowadzić. To nie społeczeństwo obywatelskie zatrzymało rząd, tylko logistyka. Przecież Naczelnik podjął decyzję: "Gaz do dechy i jedziemy na ścianę". Po prostu samochodzik z dykty rozpadł się po drodze.\nJa siłę społeczeństwa widzę w czymś innym. Zwłaszcza w pierwszych tygodniach pandemii imponująca była oddolna solidarność. Ludzie organizowali się, żeby robić zakupy dla starszych osób, pomagać dzieciom przez sieć w odrabianiu lekcji. Takich drobnych inicjatyw pojawiły się setki. I to jest nadzieja. Jest bardzo wielu ludzi w Polsce, którzy nie tylko chcieliby żyć w sprawiedliwszym społeczeństwie, ale też kiedy tylko mają szansę, starają się je krok po kroku budować.\nBez tego nie będzie lepszego społeczeństwa, ale sama taka oddolna aktywność nie wystarczy. W III RP wielu ludzi ruszyło przecież, aby robić dobre rzeczy w swoich małych organizacjach, zmieniać świat na lepsze po kawałku. Ale wszystko to działo się w świecie, w którym rosły nierówności, wykluczenie, wyzysk słabych przez silnych.\nTo, co robiły organizacje pozarządowe, przypominało bieg na bieżni, która ciągle przyśpiesza, więc trzeba biec coraz szybciej, żeby utrzymać się w miejscu.\nNie da się zamknąć w swojej działce, powiedzieć, "robię oddolnie to, co dobre", bo prędzej czy później to się kończy misją ratowania tego, co jest niszczone od góry. To jest lekcja ostatnich trzydziestu lat - jeżeli chcemy zmiany, potrzebujemy zmiany politycznej.\nAdrian Zandberg – historyk, doktor nauk humanistycznych, wykładowca akademicki, przedsiębiorca, współzałożyciel partii Razem, członek jej zarządu. W 2015 roku uznano go za zwycięzcę debaty telewizyjnej zorganizowanej przed wyborami parlamentarnymi, choć Razem nie weszło wówczas do Sejmu. Cztery lata później, startując w kolejnych wyborach jako warszawska jedynka ze wspólnej listy SLD i Razem, zdobył 140 898 głosów i został posłem (lepszy wynik w stolicy mieli tylko Małgorzata Kidawa-Błońska z KO i Jarosław Kaczyński z PiS). Był bliskim współpracownikiem Piotra Ikonowicza, w 2001 roku z Jackiem Kuroniem opublikował w "Gazecie Wyborczej" artykuł "III RP dla każdego". Był członkiem Unii Pracy, współorganizował protesty przeciw pomysłowi płatnych studiów i zaangażowaniu Polski w wojnę w Iraku.\nŹródło: własna ngo.pl\nGuy Standing: Opieka to też praca, zauważmy to wreszcie! [Wywiad]\nWybory prezydenckie: pytamy kandydatów o sprawy organizacji pozarządowych. Odpowiada Rafał Trzaskowski\nTomasz Markiewka: PiS bardzo dobrze rozpoznał, że ludzie są wkurzeni [Wywiad]\nWybory prezydenckie: pytamy kandydatów o sprawy organizacji pozarządowych. Odpowiada Szymon Hołownia\nOprac. Estera Flieger\nPiS się nie skończył, ale coś się zepsuło. Czy to przywództwo Jarosława Kaczyńskiego? [Komentarz Flieger]\nEstera Flieger Zandberg Adrian Wywiad Aktywność obywatelska Ekonomia, rynek pracy Polityka społeczna Ochrona zdrowia Bezpieczeństwo państwo, polityka


W którym banku najwyższa zdolność kredytowa? - Bankier.pl\nMieszkanioweW którym banku najwyższa zdolność kredytowa?\nW którym banku najwyższa zdolność kredytowa?\nMichał Kisiel2017-08-30 06:00analityk Bankier.pl\nPonad 180 tys. zł – taki dystans dzieli banki najbardziej konserwatywnie szacujące zdolność kredytową od tych najbardziej liberalnych. Czteroosobowa rodzina mająca co miesiąc do dyspozycji 7900 zł może liczyć nawet na 760 tys. zł finansowania.\nBanki stosują różne podejścia do szacowania zdolności kredytowej. Klienci dostrzegają to przede wszystkim podczas wstępnego etapu poszukiwania oferty – maksymalne kwoty dostępnego finansowania bywają od siebie bardzo odległe.\nBrak standardu nie jest przypadkiem – to efekt strategii przyjmowanych przez poszczególne instytucje, w tym tzw. apetytu na ryzyko, czyli skłonności do zwiększenia sprzedaży kosztem jakości portfela. Polityka kredytowania znajduje później swój wyraz w szczegółach procedury, m.in. typach akceptowanych źródeł dochodów, szacunkach minimalnych kosztów utrzymania i dopuszczalnej relacji pomiędzy ratą a dochodem do dyspozycji.\nW sierpniowej edycji rankingu kredytów hipotecznych Bankier.pl sprawdziliśmy oferty kredytodawców dla czteroosobowej rodziny. Małżonkowie będący potencjalnymi kredytobiorcami zarabiają łącznie 7900 zł miesięcznie. Oboje pracują w oparciu o umowy o pracę na czas nieokreślony, nie posiadają obecnie żadnych zobowiązań kredytowych i mogą pochwalić się dobrą historią spłaty zobowiązań (490 i 540 pkt w scoringu BIK). Rodzina posiada dwa samochody.\nNawet ośmiokrotność rocznych dochodów\nW praktyce górną granicę kwoty kredytu wyznacza wartość nieruchomości – zgodnie z regulacjami nadzoru banki mogą skredytować 90 proc. inwestycji. W ankietach kierowanych do banków prosimy o przedstawienie szacunków, które nie biorą pod uwagę tego ograniczenia.\nDla ustalonych w profilu warunków najwyższą zdolność kredytową wyliczył Bank Ochrony Środowiska, gdzie klienci mogliby liczyć na 762 tys. zł. Ponad 700 tys. zł proponują także Deutsche Bank, ING Bank Śląski, Bank BGŻ BNP Paribas oraz eurobank.\n(kredyt na 30 lat, raty równe, LTV 80 proc., miesięczny dochód netto 7900 zł)\n762 430 zł\n747 242 zł\n741 100 zł\n736 948 zł\n666 361 zł\n658 653 zł\n644 785 zł\n640 967 zł\nPKO BP – klient z 6-miesięczną historią współpracy\n632 740 zł\n628 550 zł\nŹródło: Bankier.pl na podstawie informacji od banków, 4-11.08.2017 r.\nDo najbardziej konserwatywnych banków zaliczają się Raiffeisen Polbank, Citi Handlowy oraz PKO Bank Polski. Największy gracz na rynku kredytów hipotecznych już od dłuższego czasu należy do grona najostrożniej szacujących zdolność instytucji – w kilku poprzednich edycjach rankingu Bankier.pl zwykle proponował najniższe kwoty.\nWarto przypomnieć, że w Polsce nadzorca nie określił maksymalnej dopuszczalnej relacji pomiędzy dochodami kredytobiorców a wysokością kredytu. Przykładowo w Wielkiej Brytanii rekomendowaną wartością jest 4,5. KNF natomiast okresowo bada procedury stosowane przez banki i wystosował w zeszłym roku zalecenia do kilku z nich. Niepokój nadzorcy budziło m.in. dość lekkomyślne podejście do szacowania kosztów utrzymania klientów.\nbankierkomentuje 2017-08-31 02:31\nW Polsce jest straszna drozyzna z kredytami.\nW UK czesto nie ma zadnych prowizji od kretytu a w Polsce 2% to standard. Po co placic jak sa kredyty bez prowizji w UK.\nW tej chwili w UK mozna pozyczyc znaczna kwote na Fixed rate na 2 lub 5 lat na dom czy mieszkanie nawet na 0.89% bez prowizji czy jakichkowiek innych oplat.W Polsce jest straszna drozyzna z kredytami.\nW tej chwili w UK mozna pozyczyc znaczna kwote na Fixed rate na 2 lub 5 lat na dom czy mieszkanie nawet na 0.89% bez prowizji czy jakichkowiek innych oplat. Oferta taka istnieje juz od 2 lat czyli jak GBP byl po 6zl nalezalo pozyczyc na maxa kasy, wymienic to na PLNy i zrobic zakupy. Nawet jezeli ktos chcialby dzis sprzedac nieruchomosc, splacic kreydt itd to zarobilby na wymianie waluty bo te co sprzedal po 6zl dzis lykalby po 4.7zl czyli 20% w kieszeni minus koszty szybszej splaty kredytu.\nStandardowa oferte na ok 1.8% mozna dzis dostac praktycznie w kazdym banku na fixed rate na 5 lat wiec prowizje placone w Polsce to ZDZIERSTWO. Po Brexicie moze byc jeszcze wieksza roznica wiec co beda robic ludzie. Zapewne kombinowac jak tu pozyczyc tanio w UK zeby zainwestowac tam gdzie jest drogo i miec wiekszy zysk.\n(usunięty) 2017-08-30 21:10\npjb 2017-08-30 11:27\nCiekawe jak klient który dostał kredyt na 7 krotność rocznych dochodów poradzi sobie ze spłatą gdy stopy procentowe wzrosną o 100%, czyli gdy kredyt z oprocentowania 3,75% skoczy na 5,5%? Wtedy to będzie tak jakby kapitał w momencie udzielania był 10-11 krotnością rocznych dochodów, istny hazard.\nglos_rozsadku 2017-08-30 09:50\nPolacy nie bierzcie kredytów.\nnikt4 2017-08-30 09:22\nczyli kredytowe szaleństwo trwa w najlepsze.\nTrzeba być finansowym samobójcą, aby zaciągać dług 7-krotnie przekraczający roczne dochody.\nI to nie klienci są tutaj szaleni, tylko banki oferujące takie kosmiczne kredyty. A za kilka lat będzie płacz, że banki mają straty, są zagrożone upadłością, a dłużnicy czyli kredytowe szaleństwo trwa w najlepsze.\nI to nie klienci są tutaj szaleni, tylko banki oferujące takie kosmiczne kredyty. A za kilka lat będzie płacz, że banki mają straty, są zagrożone upadłością, a dłużnicy będą mieli licytowane mieszkania. I pewnie znów będą lamentować, że przecież "nikt nie ostrzegał".\nkzabor 2017-08-30 10:03\nPrzyszłość będzie wyglądać tak: Przyjedzie bank do takiego dłużnika, a ten, że nie ma gdzie mieszkać, że ma dzieci. Przyjedzie pani premier powie, że bank krwiopijca i ogólnie to bank ma jeszcze oddać odsetki, bo to taka dobra rodzina. A na pomoc zrzucimy się wszyscy, posiadający oszczędności czy to przez inflację,Przyszłość będzie wyglądać tak: Przyjedzie bank do takiego dłużnika, a ten, że nie ma gdzie mieszkać, że ma dzieci. Przyjedzie pani premier powie, że bank krwiopijca i ogólnie to bank ma jeszcze oddać odsetki, bo to taka dobra rodzina. A na pomoc zrzucimy się wszyscy, posiadający oszczędności czy to przez inflację, czy to przez upadek banku i kradzież pieniędzy z konta.\nglos_rozsadku 2017-08-30 11:48\nDlaczego uważasz, że klienci nie są szaleni? Ktoś zmusza klientów to zadłużania się?\nm34 odpowiada kzabor 2017-08-30 13:28\nCzyli - kalkulując racjonalnie - należy brać te kredyty. W końcu nikt banków pistoletem nie zmusza by dawały "swoje" pieniądze ;)\npo_co 2017-08-30 08:19\nDziwi mnie w tym zestawieniu tak wysoka lokata ING Bank Śląski.\nPrzez blisko rok (dokładnie 9 miesięcy) szukałem najlepszej oferty i padło na trzy banki mBank,\nING Bank Śląski oraz Alior Bank. Za każdym razem największa zdolność kredytowa pojawiała się w ofertach Alior Banku, zaraz po nim w mBanku, a przy niektórych Dziwi mnie w tym zestawieniu tak wysoka lokata ING Bank Śląski.\nING Bank Śląski oraz Alior Bank. Za każdym razem największa zdolność kredytowa pojawiała się w ofertach Alior Banku, zaraz po nim w mBanku, a przy niektórych warunkach w ING zdolności nie było w ogóle, co więcej dla czteroosobowej rodziny wymagany dochód netto był wyższy w ING Bank Śląski prawie dwukrotnie względem Alior Bank.\nJeżeli chodzi o same koszta kredytu to pomijając program MDM najkorzystniejsza oferta była właśnie w ING Bank Śląski, mBank przedstawił droższą ofertę niż ING ale kończyła się ona tylko na wyższej prowizji (+1800 zł względem oferty ING) natomiast Alior Bank zażądał dodatkowego ubezpieczenia na życie (+7000 zł względem oferty ING).\nW sprawach formalnych najbardziej przyjaznym bankiem okazał się mBank, wystarczył jeden telefon i w sumie 4 wymienione maile, ING Bank Śląski wymagał dostarczenia standardowych dokumentów ale zażądał też własnego operatu (+300 zł), natomiast Alior Bank często zmieniał zdanie co do potrzebnych dokumentów, wymagał dostarczania coraz większej ilości potwierdzeń, wymagał operatu (+750 zł), dodatkowych zaświadczeń z US - generalnie pod względem formalnym Alior Bank pobił wszystkie moje dotychczasowe wizyty w urzędach.\nReasumując z mojego doświadczenia wynika:\n- Zdolność kredytowa: Alior Bank, mBank, ING Bank Śląski\n- Koszty: ING Bank Śląski, mBank, ING Bank Śląski\n- Formalności: mBank, ING Bank Śląski, Alior Bank\nPodkreślam to jest wyłącznie moje doświadczenie, symulacje i obliczenia analityków są zależne od sytuacji i dochodów rodziny więc ilość zaświadczeń i koszta mogą się różnie kształtować.


700 przypadków koronawirusa w USA. 26 osób zmarło – Polskie Radio Polski.FM – WCPY 92.7 FM – Chicago\nPolskie Radio Polski.FM - WCPY 92.7 FM - Chicago Wiadomości Wiadomości 700 przypadków koronawirusa w USA. 26 osób zmarło\n700 przypadków koronawirusa w USA. 26 osób zmarło\nJak dotąd najwięcej przypadków koronawirusa stwierdzono w stanie Nowy Jork oraz na zachodnim wybrzeżu USA. Spośród 26 ofiar śmiertelnych aż 19 to mieszkańcy domu seniora w stanie Waszyngton, gdzie obecność wirusa stwierdzono gdy zmarł jeden z pensjonariuszy.\nPięciu polityków partii republikańskie poinformowało, że poddaje się dobrowolnej kwarantannie ponieważ podczas niedawnej konferencji CPAC w mieli kontakt z osobą zarażoną. Jeden z nich Matt Gaetz był wraz Donaldem Trumpem na pokładzie Air Force One. Gaetz, który nie ma objawów choroby, czeka na wyniki testów.\nIAR/ #Wałkuski,Waszyngton/w dyd\nPS 9 Mar, 2020 Wiadomości\nGubernator Illinois ogłosił stan wyjątkowy\nPolicjanci aresztowali 29-letniego kierowcę za nielegalne posiadanie broni


Jesteś tutaj: Start Pedagog szkolny "Życiowe dylematy - konsekwencje wyborów"\nOpublikowano: poniedziałek, 19 grudzień 2016 20:32\nUczniowie klasy I architektury krajobrazu wzięli udział w nietypowej lekcji z zakresu profilaktyki i wychowania. We środę 14 grudnia 2016, pod opieką pedagoga Pani Renaty Pałejko, udali się do kina Cinema Lumiere w Suwałkach na spotkanie profilaktyczne pn. „Życiowe dylematy – konsekwencje wyborów”, organizowane przez Komendę Miejską Policji w Suwałkach.\nSpotkanie profilaktyczne połączone było z projekcją filmu „Historia Marii” w reżyserii Jean-Pierre’a Amèris’a, opartego na faktach, który ukazuje portret głuchej i niewidomej od urodzenia Marie Heurtin, żyjącej we Francji pod koniec XIX wieku. Inspiracją projektu były wyjątkowe dni w kalendarzu, a mianowicie obchodzony w listopadzie Międzynarodowy Dzień Tolerancji oraz Międzynarodowy Dzień Praw Człowieka – obchodzony co roku 10 grudnia, w rocznicę ogłoszenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.\nCelem przedsięwzięcia było uświadomienie młodym ludziom znaczenia praw człowieka. Szczególną uwagę poświęcono problematyce akceptacji i szacunku wobec osób z różnymi ograniczeniami.\nPo filmie uczestnicy wysłuchali wywiadu z młodszymi kolegami z gimnazjum na temat projektu realizowanego w ich szkole, polegającego na działaniach wolontarystycznych, skierowanych do dzieci z niepełnosprawnością intelektualną.\nSwoją otwartością i ciekawymi opowieściami oczarował uczestników spotkania gość specjalny - Pani Joanna Mendak- wielokrotna medalistka igrzysk paraolimpijskich i mistrzostw świata, z którą rozmawiał Pan Andrzej Łukowski. Ponadto, każdy uczestnik spotkania mógł przez chwilę poczuć się, jak medalista, bo Pani Joanna pokazywała zainteresowanym swoje trofea i wręcz zachęcała do ich „przymierzenia”.\nKinowa lekcja profilaktyki była doskonałą okazją, aby młodzi ludzie mogli zastanowić się nad poruszanymi zagadnieniami. Czekamy na kolejne.


80. rocznica agresji ZSRR na Polskę - Aktualności - Kuratorium Oświaty w Warszawie\n80. rocznica agresji ZSRR na Polskę - Aktualności -\nAurelia Michałowska- Mazowiecki Kurator Oświaty i Dorota Skrzypek- Mazowiecki Wicekurator Oświaty oddały hołd ofiarom agresji z 17 września 1939 r. Złożyły wieniec pod warszawskim Pomnikiem Poległym i Pomordowanym na Wschodzie.\n80 lat temu doszło do zbrojnej napaści ZSRR na Polskę bez wypowiedzenia wojny. Na mocy tajnego protokołu do paktu Ribbentrop-Mołotow z 23 sierpnia 1939 roku, ZSRR zobowiązał się do zbrojnego wystąpienia przeciw Polsce w sytuacji, gdyby III Rzesza znalazła się w stanie wojny z Polską (co nastąpiło 1 września 1939 roku). ZSRR uznał wszystkie układy zawarte uprzednio z Polską za nieobowiązujące. Konsekwencją sojuszu dwóch zbrodniczych totalitaryzmów był rozbiór osamotnionej w walce Polski.