Archiwum Historii Mówionej - Andrzej Myślicki\nAndrzej Myślicki „Aleksander”\nW momencie wybuchu drugiej wojny światowej miał pan 15 lat.\nTak 15 lat.\nCzy dom rodzinny, szkoła w jakiś sposób ukształtowały pana postawę w stosunku do Polski?\nJa pochodzę z rodziny inteligenckiej, to są dwa pokolenia z wyższym wykształceniem i raczej o poglądach lewicowych, ale oczywiście nie komunistycznych, tylko pepeesowskich, ja zresztą w czasie okupacji byłem w WRN-ie, to znaczy to PPS londyńskie. Chodziłem do szkoły mazowieckiej na Klonowej, to była bardzo dobra szkoła.\nCzy pamięta pan jakiś specyficzny sposób wychowywania, czy mówiliście o patriotyzmie, coś robiliście?\nBardzo, na temat patriotyzmu było zawsze bardzo dużo. To było raczej, powiedzmy sobie, w tych kręgach, w których żyliśmy, normalne.\nMłodzież nie była zmęczona jakimiś akademiami?\nNie, tego zupełnie nie było, a jednocześnie, dyrektor szkoły mazowieckiej, Pogorzelski, miał bardzo ciekawe, rozmaite metody: część uczniów była niezamożna, była zwolniona z opłat. Ale to się widziało przy śniadaniach, każde dziecko przynosiło śniadania, niektóre śniadanie było bardzo bogate, a niektóre bardzo ubogie, więc pan dyrektor Pogorzelski wprowadził taki zwyczaj, że od czasu do czasu w sposób niezapowiedziany, przy wejściu do szatni był kosz, do kosza się wrzucało śniadanie i na przerwę śniadaniową każdy przychodził i brał jak leci, wobec tego nie było wiadomo, co będzie jadł, na pewno nie będzie jadł tego, co przyniósł z domu, to nie była zła metoda. Poza tym nie wolno było w szkole [nosić] żadnych oznak, powiedzmy, coś takiego jak mieczyki Chrobrego czy jakieś inne, wolno było mieć tylko znaczek szkoły mazowieckiej, nie wolno było mieć kolorowych krawatów, pan dyrektor od czasu do czasu zabierał wszystkie krawaty, wychodził...\nTo była męska szkoła?\nMęska, tak. Szkoła była bardzo dobra, ale potem, powiedziałbym, efekty były raczej marne, dlatego że to było bardzo dobrze postawione harcerstwo...\nCzy pan należał do harcerstwa?\nNie, ja nie należałem do harcerstwa, dlatego że myśmy mieszkali w lecie w willi pod Warszawą, i powiedzmy sobie, ja wtedy wypadałem z tego rytmu, więc tu mieliśmy swoje towarzystwo. […] Większość moich kolegów należała do harcerstwa i potem oni się znaleźli w „Zośce”, [między innymi] mój przyjaciel i kolega z klasy, Andrzej Romocki „Morro”, słynny dowódca, który zginął na Czerniakowie. Z mojej klasy zginęła prawie polowa, dlatego że część była w „Parasolu”, a część w „Zośce”, a tam była duża śmiertelność.\nJak przenieśliśmy się na Żoliborz (to było w 1942 roku), to ja miałem 18 lat. Skończyłem już technikum elektryczne i wtedy stwierdziłem, że już mam więcej czasu, i skontaktowałem się i powiedziałem, że wchodzę tu w konspirację. Wlazłem w tą konspirację w sposób bardzo ciekawy, dlatego że większość młodych ludzi należało do konspiracji normalnej: AK wojskowa, a tu na Żoliborzu było inaczej, dlatego że na Żoliborzu był Samorząd Żoliborski w WSM-ie i przy tym Samorządzie działało takie, powiedziałbym, tajne biuro projektowe, mnie jako elektryka wciągnięto do tego, oni projektowali wtedy, w 1942 roku, że w przypadku zniszczenia Warszawy czy innych wielkich miast, będzie trzeba mieć jakieś szybko ustawiane budynki, więc to musi być coś w rodzaju tak zwanych fińskich domków, które potem wymyślili Rosjanie – składane, drewniane domki. Pracownia budowlana projektowała takie domki drewniane, składane...\nNiezależnie od Rosjan?\nTak, wcześniej. […] A ja zajmowałem się projektami elektrycznymi, jak rozprowadzić instalację elektryczną i tak dalej.\nAle to była działalność konspiracyjna?\nCzy za to dostawał pan jakieś wynagrodzenie?\nTo była właśnie ta konspiracja?\nTak, to była ta jedna konspiracja, a druga konspiracja, już taka bardziej masowa, to był normalny kolportaż podziemnej prasy.\nPan też kolportował?\nJakie tytuły, pan pamięta?\nLewicowe, WRN-owskie jakieś, i oczywiście potem ten „Dziennik Radiowy”. A potem dużo, dużo później w czasie stanu wojennego znowu.\nCo jeszcze należało do pana zadań w konspiracji, jeszcze przed Powstaniem?\nByłem dosyć zajęty, dlatego że zaraz od września 1942 roku Niemcy otworzyli w Warszawie Wyższą Szkołę Techniczną, to była jedyna w Guberni, w GG, jedyna taka szkoła na wyższym poziomie, która się mieściła na terenie Politechniki, której wykładowcami byli profesorowie Politechniki i ona miała kształcić coś w rodzaju takich lepszych techników. Oczywiście tam od razu ulokowała się konspiracyjna Politechnika, czyli szkolnictwo, i myśmy jednocześnie, powiedzmy, zdawali egzaminy w tej szkole, a jednocześnie prywatnie można było zdawać u tych profesorów egzaminy politechniczne i dostawaliśmy takie małe karteczki. Mnie się udało te karteczki zachować i po Powstaniu zgłosiłem się na Politechnikę, dostałem jednostronicowy indeks i z tymi karteczkami latałem do profesorów i prosiłem, żeby mi wprowadzili [oceny].\nEfekt tego był taki, że w 1945 roku pomagałem w organizowaniu [Politechniki], Politechnika była w Warszawie, wtedy była taka koncepcja, że może w Łodzi zrobić Politechnikę i tam zrobić centrum, a myśmy koniecznie chcieli, żeby zrobić w Warszawie. Ja się wybrałem do Lublina, bo jeszcze Ministerstwo Oświaty wtedy tam było, to był marzec czy kwiecień 1945 roku, było jeszcze w Lublinie, jeszcze się nie przeniosło do Warszawy, i tam trafiłem na mojego kolegę, którego ojciec był posłem do Krajowej Rady Narodowej. Udało mi się z nim porozmawiać, on porozmawiał z Bierutem, nie wiem, czy to pomogło, czy nie, ale zapadła decyzja, w każdym razie, jak ja wróciłem, to się okazało, że Politechnika będzie w Warszawie.\nWróćmy jeszcze do okupacji.\nWłaśnie, to tylko taka dygresja.\nCzy zmienił się materialny status pana rodziny podczas okupacji?\nMyśmy na szczęście nie stracili w 1939 roku mieszkania, wobec tego mogliśmy sprzedawać wszystko, co mieliśmy. Były jakieś obrazy, jakaś biżuteria, to wszystko się sprzedawało, ale było marniutko – był taki okres, że już korzystaliśmy z tak zwanych obiadków RGO, czyli takie obiady dla ubogich. Ja byłem bardzo zajęty, dlatego że od września 1942 roku otworzyli tę szkołę i w tej szkole było w ten sposób, że chodziło się o ósmej rano na Politechnikę i było siedem albo osiem godzin wykładów, więc wracałem koło czwartej, a jeszcze były prace domowe i tak dalej, więc nie miałem dużo czasu na inne rzeczy, a jeszcze były takie rzeczy, że trzeba było prasę konspiracyjną roznieść. Nawet dwa razy były spotkania wojskowe, myśmy się tam uczyli rozmaitych rzeczy.\nGdzie te spotkania się odbywały?\nW prywatnych mieszkaniach, u kolegów.\nCzy ten oddział pana jakoś się nazywał?\nTo się nazywało „Gwardia Ludowa Pogotowia Polskich Socjalistów”, potem to się nazywało OW PPS i to było od 1942 roku włączone do Armii Krajowej. Była pewna samodzielność, były trzy czy cztery plutony, które podlegały łącznie Armii Krajowej.\nIle osób pan znał ze swojego oddziału?\nJak była koncentracja, to ja zaproponowałem… Moja babka mieszkała w V Kolonii WSM-u, Słowackiego 5/13, poprosiłem, żeby ona się przeniosła do nas, myśmy mieszkali tu na Pogonowskiego, a to mieszkanie oddałem na punkt i cały pluton czterdzieści parę osób przyszedł. Czterdzieści parę znałem, z tych czterdziestu paru, dwudziestu figuruje na tablicy na Kotłowni, ci, którzy polegli, dlatego że ten mój oddział został zaatakowany przez Niemców podczas odbierania broni.\nO godzinie dziesiątej rano 1 sierpnia dostałem polecenie, że mam jechać do Śródmieścia, nawiązać kontakt z jakimś oddziałem akowskim, chodziło o jakąś radiostację, nie wiem. Ja pojechałem tam, tam oczywiście nikogo nie zastałem, bo wszyscy wyszli już na koncentrację z domu na miejsca, z których mieli wyjść do ataku, wobec tego wracałem tramwajem i dojechałem do placu Inwalidów, dlatego że już o wpół do drugiej na placu Wilsona była strzelanina, jak udało mi się tam dojść, to zdążyłem zobaczyć tylko trupy kolegów. Straciłem w ogóle łączność, nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić, nie wiedziałem jeszcze wtedy, że tej nocy wszyscy wyszli do Kampinosu, cały oddział, całe AK żoliborskie, ale okazało się, że nie całe, bo została pewna grupa.\nA przed Powstaniem, w lipcu, czy pan wiedział, że będzie Powstanie, czy czuło się taką atmosferę?\nMyśmy wiedzieli doskonale, że będzie Powstanie, przecież dwudziestego któregoś, już nie pamiętam którego, była taka niedziela przed Powstaniem, gdzie Niemcy rozplakatowali, że ma się stawić w tą niedzielę 100 tysięcy ludzi do kopania rowów przeciwczołgowych. Poszedłem na plac Wilsona, żeby zobaczyć, ile osób się zgłosiło. Było może pięć osób. Wiedziałem, że coś będzie niedobrze, potem było tak, że przez główne ulice Żoliborza ze wschodu na zachód uciekali Niemcy i to robiło wrażenie zupełnie straszne, bo to byli pomęczeni ludzie. Żołnierze niemieccy byli często bez butów, boso, byli brudni, pędzili bydło, jakieś wozy z konikami i ten cały tłum uciekał, potem myśmy się dowiedzieli, że gestapo i dowództwo z Leistem opuściło Warszawę, więc czuliśmy, że [Powstanie] zaraz wybuchnie, ale jak wybuchło, to się okazało, że nie tak jak trzeba.\nCzy u pana środowisku liczyliście na armię radziecką, czy wiedzieliście, jak ona się tutaj posuwa?\nWiedzieliśmy doskonale, dlatego że mieliśmy przecież informacje radiowe i wiedzieliśmy, co było we Lwowie i co było w Wilnie także wiedzieliśmy. Moja koncepcja była taka, że jak nie będzie Powstania, to uciekamy na Zachód.\nOczywiście. Wiedziałem, co to może być.\nCzy pana objęła ta pierwsza mobilizacja do Powstania, tuż przed 28 sierpnia?\nTak, oczywiście, wszyscy byliśmy w pierwszej, noc spędziliśmy, potem kazali nam wrócić do domów. Potem była ta druga.\nCzyli pan cudem uniknął śmierci tam w Kotłowni na Suzina?\nTak, można tak powiedzieć. W końcu nie wszyscy zginęli, ale zginęło dwudziestu i dowódca, porucznik Zając, ja byłem w 219. plutonie.\nCo potem, co pan zrobił, przyszedł pan tam...\nPrzyszedłem tam, zobaczyłem trupy, wróciłem do domu, dowiedziałem się w domu, że to jest w ogóle Powstanie, nie tylko jakaś jedna akcja, i wieczorem dowiedziałem się, że był rozkaz wyjścia wojska do Kampinosu. O trzeciej nad ranem wyszedłem, poszedłem do znajomych, którzy byli, że się tak wyrażę, głęboko w konspiracji, i zapytałem, jak sprawa wygląda, czy w ogóle ktoś został. Powiedzieli mi tak: „Porucznik »Topór« Jasiński został, jest na Mickiewicza 27 i przyjmuje tych, którzy zostali”. Natychmiast do niego przyleciałem, znalazłem go, zameldowałem się. Nie miał dużej orientacji co i jak, bo ja mu powiedziałem, że jestem z AK, ale z WRN-u, a on powiedział: „A, z NSZ-tu”. Już nie tłumaczyłem mu, że to nie był NSZ, przyjął mnie, tak że już 2 [sierpnia] znalazłem się w innym oddziale, ale trzeciego...\nA dostał pan broń w tym oddziale?\nNie, skądże, nic nie miałem, dostałem dwie butelki koktajlu Mołotowa.\nMiał pan opaskę?\nA skąd pan tą opaskę miał?\nWszyscy dostaliśmy wcześniej, naturalnie, legitymację wojskową, to wszystko było. […] Trzeciego już pojawił się Rotmistrz Adam Rzeszotarski, który okazało się, też nie poszedł do Kampinosu, i wtedy „Topór”, czyli porucznik Jasiński, oddał mu ten pluton, ten tworzony, bo on miał swoje dwa plutony, wobec tego znowu znalazłem się w „Żmii” i tak już w tej „Żmii” byłem do końca.\nGdzie miał siedzibę pana oddział powstańczy?\nNasz oddział miał na początku siedzibę na Mickiewicza 27 (taki długi dom) i ten pierwszy okres był okresem na Żoliborzu bardzo spokojnym. Myśmy chodzili na patrole, dlatego że cały Marymont, dojście do Wisły było niczyje. Niemcy tam chodzili, myśmy tam chodzili, jak się spotkaliśmy, tośmy strzelali do siebie.\nJuż wtedy miał pan broń.\nNie, wtedy jeszcze nie miałem broni. Broń dostałem dopiero gdzieś siódmego, ósmego.\nTo z czym pan szedł na patrol?\nJak to z czym. Z granatami. W tych potyczkach, spotkaniach mieliśmy przykre wypadki, dlatego że parę razy straciliśmy ludzi.\nCzyli obszar pana działania to był Marymont i obszar w kierunku Wisły?\nTak, tak, to był nasz teren. Tu było zupełnie spokojnie.\nJak wyglądał Żoliborz, czy ludzie chodzili po ulicach, jak wyglądało życie?\nLudzie chodzili po ulicach, dlatego że jeszcze wtedy nie było ani obstrzału artyleryjskiego, ani lotniczego.\nFlagi wisiały na domach?\nNa początku bardzo entuzjastycznie.\nCzym ten entuzjazm się objawiał?\nPrzede wszystkim przynosili nam gorące posiłki, witali nas z sympatią. Potem było już gorzej, zwłaszcza jak się zaczął ten ostrzał. Z samego pobytu na Mickiewicza 27 pamiętam dwie rzeczy, pierwsza, to stałem przy oknie na pierwszym piętrze, bo ja tam wtedy mieszkałem, i usłyszałem taki charakterystyczny dźwięk szafy, to były te lufowe rakiety niemieckie. Patrzyłem na przeciwną stronę, na budynek, tam gdzie jest teraz Kino „Wisła”, i zobaczyłem, że cała seria „szaf” trafiła w budynek, cały front osunął się na moich oczach, rzeczywiście strasznie to wyglądało. Potem polecieliśmy ratować ludzi, masę rannych. Było takie ciekawe, może charakterystyczne, że przy wybuchu tych rakiet, nazywaliśmy „szafami” albo „krowami”, powstawało bardzo duże ciśnienie. Wobec tego ludzie, którzy znajdowali się blisko, nawet nie byli ranni, ale byli całkowicie pozbawieni ubrania, dlatego że ten pęd powietrza zrywał ubranie, niesamowicie to wyglądało, ale rannych było bardzo dużo. Drugą rzecz, którą pamiętam, to był 26 sierpnia, ja byłem na posterunku przed wejściem do budynku i był taki rów dobiegowy, i słyszałem straszliwy huk i dym, więc cofnąłem się na podwórze, żeby zobaczyć co to. Okazało się, że to był pocisk dużego kalibru, podejrzewam, że to był 210 mm, który trafił dokładnie w nasz oddział, który stał do wydania śniadania, więc straciliśmy wtedy osiem osób.\nPan sądzi, że to był przypadek?\nOd którego dnia był jakiś silniejszy ostrzał?\nWłaśnie 26 sierpnia to się zaczęło, potem ten ostrzał był coraz silniejszy i zaczęło się już bombardowanie lotnicze. Myśmy, ponieważ ten budynek był lekko zniszczony, myśmy się postanowili przenieść, dowództwo postanowiło przenieść i przeszliśmy do Szklanego Domu, do tego garażu. Znowu tak się stało, że ja byłem wyznaczony do straży, spacerowałem przed budynkiem i zobaczyłem siedem trójek samolotów niemieckich, i to były te nurkujące samoloty, zobaczyłem, że te trzy nadlatują, potem one tak charakterystycznie zmieniały kierunek i ze strasznym takim wyciem leciały w dół i wtedy rzucały bomby, bomby wtedy trafiały znacznie dokładniej, dlatego że one nie były tak wyrzucane, tylko miały przyśpieszenie od tego lecącego w dół, nurkującego samolotu, zobaczyłem trzy bomby, które lecą, i one trafiły w moich kolegów, wtedy znowu straciliśmy siedem osób. Strasznie to wyglądało. Musieliśmy się znowu przenieść, reszta tych samolotów poleciała równiutko wzdłuż Mickiewicza, aż do Potockiej, waląc kolejno w te domy, które stały po prawej stronie. Przenieśliśmy się na Marymont i na Marymoncie byliśmy od 1 września do 15 września.\nAlbo wychodziliśmy na rekonesans zobaczyć, gdzie są Niemcy, albo mieliśmy takie stanowisko obserwacyjne, i to była bardzo ciekawa historia. To było pod ulicą Podleśną, czyli już blisko CIF-u, to był taki rów dobiegowy i punkt obserwacyjny, myśmy tam wychodzili zawsze po dwóch, ponieważ tam było trudno się dostać, to były dwudziestoczterogodzinne dyżury, dwadzieścia cztery godziny jest trudno obserwować Niemców. Zastosowaliśmy taką metodę, że jeden obserwował i miał do nogi przywiązany sznur, drugi leżał z tyłu i w ręku trzymał koniec sznura, ten co obserwował, żeby nie zasnął, to ten co był z tyłu od czasu do czasu pociągał za ten sznur, czyli tamtego ciągnął za nogę, tą metodą wytrzymywaliśmy dwadzieścia cztery godziny, bo trudno jest, zwłaszcza w nocy, ciemno, cicho, spokój – jak długo można patrzyć w ciemną noc – to się zasypia.\nStaliście w jakimś rowie?\nW rowie, tak trochę wystawaliśmy.\nCo pan jadł, jak miał pan dwudziestoczterogodzinną wartę?\nChyba nic, raz, pamiętam, to Grisza nam przyniósł pomidory.\nA kto to był Grisza?\nA Grisza to była zupełnie niesamowita historia. Jak wrócili z Kampinosu nasi koledzy, to z nimi przyszedł Grisza, Grisza to był Rosjanin. Skąd on się wziął? To był dwudziestodwuletni chłopak, czyli dwa lata starszy ode mnie, który walczył w Stalingradzie, on miał znakomitą [wiedzę wojskową]. Zresztą jak walczył w Stalingradzie, to on wiedział, jak się walczy w mieście, on nas uczył. On opowiadał, że odwaga to jest głupota, i że trzeba się kryć przed nieprzyjacielem. On w tym Stalingradzie wleciał na minę i stracił przytomność, i Niemcy go złapali nieprzytomnego, poszedł do obozu. Chłopak wiedział, że ponieważ stalingradczykom nie było wolno się oddawać do niewoli, to jak Rosjanie wygrają, to go rozstrzelają, a jak Niemcy się dowiedzą, że on jest Rosjanin ze Stalingradu, to też go rozstrzelają, więc nie miał dobrej przyszłości, a był strasznie fajny. On między innymi ze swojej inicjatywy czasem przychodził, przynosił nam tytoń albo pomidory, albo coś, po prostu tak z sympatii.\nOn uciekł z niewoli?\nUciekł z niewoli. Znaczy uciekł… Oni to zrobili w ten sposób, jak on barwnie opowiadał, ich wieźli kilku samochodem, Niemcy, tutaj nad Narwią, do wyrębu lasu czy czegoś takiego i oni się umówili i napadli na tych dwóch Niemców, którzy byli w szoferce. Zabrali im broń, zamknęli ich, zawiązali drutem klamki od drzwiczek i zepchnęli to z nimi do Narwi, zrobiło się duże bul, a Narew tam jest głęboka. A jak byli z bronią, to nasi ich od razu przyjęli i on dostał przydział do nas. Potem była ciekawa historia, co się z nim stanie, jak [nastąpi] kapitulacja. Ja już nie wiem, bo byłem wtedy ranny, ale koledzy mi mówili, że umówili się tak, że jakoś go zabandażowali, że niby on jest ranny w twarz i nie może mówić, dali mu jakieś papiery i on pod tymi fałszywymi papierami wylądował w obozie, potem go wyzwolili Amerykanie i żyje w Niemczech.\nTak. Z tym że nie ma do niego dojścia, on się tak boi, nie wiem, czy on teraz żyje, ale dwadzieścia lat temu były jakieś próby. Powiedzieli: „Nie, nie, nie, bo to się skończy jak z Trockim”.\nCo dalej pan jeszcze robił?\nCzternastego [września] Rosjanie zdobyli Pragę i wtedy Niemcy musieli nas odciąć od Wisły, czyli musieli zdobyć Marymont, i zaatakowali nas. Udało im się to bardzo skutecznie, dlatego że na Marymoncie wszystko było popalone. Widoczność znakomita, to jak jechało siedem czołgów, to się je widziało z daleka i można było tylko uciekać, nic więcej, i myśmy tak zrobili. Było polecenie, że należy się wycofać i my się wycofaliśmy.\nOpowiem zabawną historię, mianowicie, jak się wycofywaliśmy, to dowódca plutonu powiedział do mnie: „»Aleksander«, będziesz w straży tylnej, dasz se radę”. Ja miałem wtedy karabin, mausera, to jest bardzo dobry niemiecki karabin, sporo miałem amunicji. Jak oni się wycofywali, to ja się spokojnie położyłem w dobrym miejscu, na środku ulicy, to było na rogu Potockiej i Kamedułów, obok położyłem sobie łuski po pięć nabojów, chlebak, karabin i czekałem, co będzie, i w pewnym momencie […] a za mną leżał, właśnie, dowódca porucznik „Dąb”, ja słyszę jakiś taki zgrzyt, myślę sobie, cholera od tej strony czołg, od strony Wisły. W pewnym momencie patrzę, a zza tego domu taka jakaś rura wyjeżdża. Nie wpadło mi na myśl, że to może być czołg. Popatrzyłem do tyłu, pana porucznika już nie było; popatrzyłem do przodu, to zobaczyłem, że leżę przed czołgiem. Pomyślałem sobie: „Niedobrze, trzeba uciekać”. Karabin wziąłem tak spokojnie, chlebak, powkładałem te wszystkie naboje, zerwałem się z tym wszystkim i skoczyłem za mur, tylko nie w tę stronę, co trzeba, bo zamiast przeskoczyć na południe, skoczyłem na północ. Czołg przejechał dalej i już mnie odciął zupełnie […]. Dalej jest historia przedziwna, ja straciłem pamięć. Nie wiem, czy straciłem przytomność. To mogła być godzina druga, trzecia po południu. Odzyskałem przytomność, to było ciemno, więc jak jest ciemno, to można przeskoczyć. Przeskoczyłem i pierwszy budynek, do którego doszedłem, to był nasz oddział.\nNie wie pan, jak to się stało?\nNie mam pojęcia. Zresztą z rozmów z kolegami, muszę powiedzieć, że często się powtarzają tego typu jakieś emocjonalne zaniki pamięci.\nZagrożenie życia to rzeczywiście sytuacja graniczna.\nTak. Wszyscy się strasznie ucieszyli, tej samej nocy zaatakowaliśmy ten czołg i go zniszczyliśmy. Znaczy „zniszczyli” – z PIAT-a zniszczyliśmy mu gąsienicę, i on nie mógł odjechać, ale potem przyjechał drugi czołg i go na łańcuchu zabrał, odciągnął, ale mieliśmy satysfakcję wtedy.\nJak daleko się wycofywaliście?\nMyśmy się wycofali wtedy poniżej Potockiej, tam na Drużbackiej. Potem znowu byliśmy w Szklanym Domu, a potem nas przerzucili zupełnie gdzie indziej. Jeszcze muszę opowiedzieć taką historię z porucznikiem „Selimem”. To jest dosyć znana historia, ale mogę tutaj opowiedzieć, bo byłem świadkiem tego. Porucznik „Selim” to był taki bardzo, powiedziałbym, energiczny, zawadiacki porucznik, bardzo odważny, i nie bardzo uczciwy, to znaczy chodził chętnie na jakieś rozmaite patrole i jak było jakieś puste mieszkanie, to a to pióro wieczne sobie „przyswoił” – jakieś takie nieładne były rzeczy.\nTo było zabronione?\nOczywiście. Ja tylko raz przechodziłem przez czyjeś mieszkanie, w Szklanym Domu właśnie, i zobaczyłem, że w kuchni w garnku jest ugotowana kasza, wziąłem łyżkę i trochę zjadłem.\nPrzeważnie ludzie się stosowali do tego niebrania, kradzieży z cudzych mieszkań?\nTak, tak. Wracając do tego porucznika „Selima”, to on w tych rozmaitych swoich zdobyczach zdobywał również alkohol; znalazł kompanów, którzy chętnie z nim pili. To była trochę głupia sytuacja, ponieważ nasz pluton był najbardziej wysuniętym plutonem w stronę Niemców na Marymoncie i jedyny dowódca, porucznik, zastępca dowódcy plutonu, który stale był na miejscu pije z naszymi kolegami, i to takie ostre picie, to się mogło źle skończyć. Ktoś doniósł dowódcy plutonu rotmistrzowi „Gryfowi”, czyli Henrykowi Mostowskiemu, to był znakomity człowiek. On przyszedł, kazał zrobić zbiórkę oddziału. Stanęliśmy w dwuszeregu i porucznik „Selim” stanął lekko nietrzeźwy, więc ten się zorientował, że tu było picie, wyskoczył do kwatery i słyszeliśmy tylko, że rozwala wszystkie butelki z alkoholem. Wrócił i powiedział do „Selima”: „Panie poruczniku, pan pójdzie na kwaterę i zaczeka”. „Selim” się tak głupio uśmiechnął, stał ode mnie jakieś trzy metry, na to Mostowski powtórzył rozkaz, a ten się głupio uśmiechnął i tak się oparł na kaburze. Mostowski nie czekał, wyjął (miał taką małą „belgijkę”) taki mały rewolwer i z odległości trzech, czterech metrów oddał do „Selima” pięć strzałów. To wyglądało jak pukawka, bo taki rewolwer to nie jest jakiś wielki huk. Ja widzę, że ten z nogi na nogę przestaje, skrzywił się, upadł i już nie żył. Rotmistrz powiedział: „Zabrać go”. I powiedział do porucznika „Dęba”: „Pan obejmuje dowództwo”. Poszedł do dowództwa, do Rzeszotarskiego [„Żmii”] i zameldował mu o tym. Rzeszotarski przyjął tę wiadomość, powiedział, że w tej sytuacji go zwalnia z dowództwa tym plutonem, że akceptuje [wyjaśnienie]. Że ta rzecz była słynna, najlepiej może świadczyć fakt, że pułkownik „Żywiciel” wydał rozkaz specjalny, to było 6 czy 7 września, opisujący ten przypadek i zakazujący picia i kradzieży. Tak że muszę powiedzieć, że to widziałem, i że to zrobiło na mnie dość duże wrażenie.\nCzy rozmawialiście potem o tym wydarzeniu?\nRozmawialiśmy o tym wydarzeniu, część moich kolegów, zwłaszcza młodszych, była nim zauroczona – „Selim” ich uczył strzelać, więc były powody, dla których oni patrzyli na niego jak na Boga. Ale ja tutaj muszę powiedzieć, że zgadzam się, bo nie było innego wyjścia, dlatego że ten ruch „Selima” z odpinaniem kabury mógł świadczyć o tym, że on chce wyciągnąć broń.\nCzy później było jakieś dochodzenie, byliście przesłuchiwani?\nNie, nie. Prawdopodobnie było u „Żywiciela”, bo „Żywiciel” nie wydałby przecież rozkazu, nie mając pełnego naświetlenia sytuacji, przykre to było w każdym razie.\nJakie były nastroje w pana plutonie, to była taka zbieranina, nie znaliście się…\nTo znaczy częściowo zbieranina, bo część wróciła z Kampinosu.\nJaka była atmosfera pod względem towarzyskim i stosunku do Powstania? Czy zaprzyjaźniliście się?\nOczywiście, byliśmy wszyscy bardzo zaprzyjaźnieni.\nPorucznik „Selim” jakby czuł za sobą sympatię i poparcie swojego plutonu?\nByła część, która uważała, że to było za ostro, trudno mi jest to ocenić.\nA w stosunku do oceny Powstania, czy rozmawialiście o tym, czy Powstanie ma szanse, czy nie. Czy jest szansa na wygranie?\nJa od początku wiedziałem, że Powstanie nie ma żadnych szans.\nA jednak pan trwał, zgłosił pan się.\nAle to są dwie różne rzeczy. Moim obowiązkiem było służyć w wojsku i służyłem. Ja nie byłem od tego, żeby krytykować swoich dowódców, ja mogłem potem się tylko dziwić. Jak to na przykład jest, że po powstaniu w getcie, które wykorzystywało kanały, myśmy nie mieli planów kanałów, myśmy nie mieli dobrej służby kanałowej, tylko trzeba było harcerzy do tego szkolić. Nie robi się planów Powstania, nie przyjmując różnych wariantów, a tu przyjęto jeden wariant, Niemcy uciekają, my wygrywamy – tak się nie robi.\nCzy rozmawialiście o tym, czy były tematy, czy warto walczyć, czy nie było?\nNie. Naszym zadaniem było walczyć z Niemcami.\nCzy pan wiedział, co się dzieje w innych dzielnicach Warszawy podczas Powstania?\nNo jak to. Przecież były codzienne nasłuchy radiowe, codziennie wiedzieliśmy, co się dzieje.\nCzytał pan prasę powstańczą?\nTak, oczywiście. Ja miałem, zresztą u siebie w domu, w moim pokoju, udało mi się zdobyć mapę Rosji 1:1000000, ona była mniej więcej wielkości szafy, ona była przyklejana na całej ścianie i ja codziennie, to było jeszcze przed Powstaniem, codziennie zaznaczałem zmiany linii frontu, a mogłem tak robić, dlatego że nie obawiałem się tego, że przyjdą Niemcy i to zobaczą. Z prostej przyczyny – myśmy mieszkali w takiej willi na Pogonowskiego, na parterze mieszkali właściciele, a na pierwszym piętrze moja rodzina, moja matka, siostra i ja, z tymi właścicielami bardzo zaprzyjaźniliśmy się i ja kiedyś zszedłem do piwnicy i w piwnicy zobaczyłem pana, bledziutkiego, o bardzo semickim wyglądzie, popatrzyłem na niego i powiedziałem: „Z mojej strony może pan się niczego nie obawiać”. Zorientowałem się, że on się ukrywa w tym naszym domu, i wtedy pomyślałem, że ja już się mogę nie bać o moją mapę, bo jak przyjdą, to znajdą coś gorszego dla nich niż mapa. On zresztą chyba zginął przy wychodzeniu z Warszawy, jego żona wiem, że się uratowała, i wiem, że wyjechała do Izraela.\nCzy podczas Powstania kontaktował się pan z rodziną?\nMogłem się kontaktować z matką i siostrą. Moja siostra była sanitariuszką w tym samym plutonie co ja, ale przez miesiąc. Potem myśmy [z oddziałem] poszli na Marymont, to już inny oddział sanitariuszek przyszedł. A jeżeli chodzi o matkę, to po prostu od czasu do czasu prosiłem o parę godzin urlopu, leciałem do domu, przebierałem się, myłem się i wracałem.\nA co pana matka mówiła na pana zaangażowanie w konspirację?\nWiedziała, że jestem w konspiracji, i że siostra jest w konspiracji. Uważała, że to jest nasz obowiązek.\nCzy pan zetknął się podczas Powstania z jakimiś aktami ludobójstwa, czy pan widział coś takiego?\nPodczas Powstania, nie.\nA czy pan stykał się z Niemcami bliżej niż na odległość strzału? Czy pan podczas Powstania miał kontakt z Niemcami, jakiś jeńców niemieckich pan widział, czy miał kontakt z jakimiś żołnierzami?\nNie, jeńców niemieckich u nas nie było, w każdym razie ja nie miałem kontaktu z nimi.\nCzy pan pamięta jakiś czas wolny, kiedy można było robić coś innego niż strzelać, stać na warcie – czy były jakieś świetlice dla żołnierzy, koncerty?\nPodczas Powstania były, na Żoliborzu było może mniej, ale były.\nCzy pan uczestniczył w czymś takim?\nA może brał pan udział w jakiś religijnych uroczystościach?\nNa ogół przed jakimiś większymi atakami było zawsze rozgrzeszenie in articulo mortis , tak że, powiedzmy sobie, tak było. Ja byłem i jestem niewierzący i niepraktykujący, tak że ja uczestniczyłem tylko wtedy, jak to była jakaś masowa historia, ale na jakieś niedzielne msze, które tam się odbywały, nie chodziłem.\nWróćmy do pana dalszych losów w Powstaniu. Wycofaliście się do rogu ulicy Potockiej, co dalej?\nMyśmy się wycofali z Marymontu 15 września. Jeszcze byliśmy tutaj na tej części Żoliborskiej blisko Marymontu, potem po kilku dniach przerzucono nas na Krasińskiego 16/18 i wtedy była bardzo dziwna historia. Mianowicie, nie pamiętam dokładnie, kiedy to było, „berlingowcy” wylądowali na Kępie Potockiej. Myśmy o tym nie wiedzieli, wiedzieliśmy, że jest jakaś strzelanina, że coś się tam dzieje, ale nie bardzo było wiadomo co i wydawało nam się, że jeżeli to są oddziały polskie czy rosyjskie, to myśmy powinni od naszej strony zaatakować Niemców, żeby się z nimi połączyć. Dowódca Żoliborza wydał rozkaz, stworzył takie zgrupowanie, powybierał z rozmaitych oddziałów koło 400 ludzi i te 400 osób zostało wyprowadzonych na plac Grunwaldzki z poleceniem ataku na Instytut Chemiczny. Miało to się odbyć po artyleryjskim rozpoczęciu ognia przez Rosjan, więc na początku byliśmy u zmartwychwstanek, potem w nocy podeszliśmy pod ten Instytut Chemiczny i czekaliśmy. Strzelanina żadna nie nastąpiła i o godzinie trzeciej nad ranem dostaliśmy rozkaz powrotu do oddziałów.\nNa ten temat są różne informacje. Mi to się wydawało – wtedy, podczas Powstania – jakąś dziwną historią, bo jeżeli wiadomo, że ktoś, czy Rosjanie, czy Polacy wylądowali na Kępie Potockiej, czyli tu koło Cytadeli, to myśmy powinni uderzyć na nich, żeby się z nimi połączyć, a myśmy wysortowali najlepsze siły, jakie były, i odprowadziliśmy je na drugi koniec Żoliborza, bo Instytut Chemiczny jest z drugiej strony. To mi jakoś śmierdziało, wielokrotnie usiłowałem tę sprawę jakoś zbadać i pomalutku okazało się, że sprawa wylądowania tych oddziałów została utajniona przez „Żywiciela”. On się bał tego kontaktu, natomiast dostał jakoby od Rosjan informację, że Rosjanie będą atakowali na Instytut Chemiczny, i że my mamy tam uderzyć. Była to naiwna koncepcja, ponieważ całe Stare Miasto było już dawno zajęte przez Niemców, tam naszych nie było, była Cytadela. Jak Rosjanie mieli się dostać do Instytutu Chemicznego? Na logikę, do dzisiaj nie wiem, czy dowództwo nasze uwierzyło w to, czy chciało siły, które jeszcze były na Żoliborzu, odciągnąć, żeby nie nastąpiło połączenie z oddziałami Ludowego Wojska Polskiego. Bardzo brzydkie podejrzenia mam, w każdym razie dzisiaj jest coraz więcej źródeł, które mówią, że to była prowokacja rosyjska, możliwe, że to była prowokacja rosyjska, tylko w moim przekonaniu to była prowokacja tak naiwna, że można było zdać sobie sprawę z tego, że to nic z rzeczywistością nie ma [wspólnego].\nProwokacją była informacja o tym ataku, czy prowokacją było lądowanie na Kępie Potockiej?\nProwokacją było to, że Rosjanie mają zamiar zaatakować w kierunku na Instytut Chemiczny, czyli na Cytadelę i Stare Miasto, i my mamy tam im pomóc. Nie wiem. W każdym razie, spędziliśmy noc pod instytutem, o trzeciej nad ranem wróciliśmy do swoich oddziałów i dowiedzieliśmy się, że Niemcy dobijają resztki „berlingowców”.\nRozmawialiście na ten temat z kolegami? Pan mówił, że baliście się tej Armii Czerwonej, to była część Armii Czerwonej.\nMyśmy się jej bali, ale na coś się trzeba było zdecydować. Myśmy wtedy już nie rozmawiali na te tematy, bo wtedy trudno już było. To było tak, że zgrupowanie „Żmija” się już właściwie rozpadło, dlatego że po zajęciu Marymontu 14 czy 15 września Niemcy urządzili rzeź na Marymoncie. Wymordowali tam sporo osób ludności cywilnej, między innymi całą rodzinę rotmistrza Rzeszotarskiego. Rzeszotarski był w takim stanie, że nie nadawał się do dowodzenia, stracił żonę, dwoje dzieci i teściową.\nNa ten temat zresztą miałem starcie z „Wojskowym Przeglądem Historycznym”, ale udało mi się je wygrać, mianowicie w swojej książce o Powstaniu Warszawskim Kliszko napisał fałszywie na temat rotmistrza Rzeszotarskiego, dlatego że napisał, po pierwsze, że on chciał bronić Marymontu i dowództwo go zwolniło, wtedy on zgłosił akces do AL, wtedy dowództwo z powrotem go powołało do służby czynnej i rotmistrz „Żmija” zginął bez śladu.\nCo pan wie na ten temat?\nNa ten temat wiem, ponieważ kontaktowaliśmy się z rotmistrzem „Żmiją” i jesteśmy zaprzyjaźnieni z jego synem, z drugiego małżeństwa, urodzonym po wojnie.\nCzyli znalazł się?\nOczywiście, w obozie niemieckim. Dostał się do niewoli, tak jak wszyscy. To wszystko jest nieprawda. Natomiast na ten temat, udało mi się napisać prawdę w „Wojskowym Przeglądzie Historycznym”, co nie było rzeczą łatwą w latach osiemdziesiątych. Napisałem i Kliszko nie odezwał się na ten temat.\nWróćmy do pana dalszych losów po tym niedoszłym ataku na Instytut Chemiczny.\nPo tym ataku myśmy już stacjonowaliśmy na obecnych Sadach Żoliborskich i tam mieliśmy kontakt bojowy z Niemcami, którzy byli na Marymoncie.\nByłem ranny właśnie tam, na tym odcinku ogródków działkowych, na Sadach Żoliborskich, 27 września.\nPo prostu podszedłem pod mur oddzielający te ogródki od zakładów „Opla”, w których byli Niemcy. Myślałem, że jestem murem osłonięty, to mogę sobie spokojnie przejść tamtędy, ale nie przewidziałem, że oni będą słyszeli moje kroki i oni mnie ostrzelali z granatników...\nTak. Mniej więcej już drugi pocisk mnie trafił. Uderzył przede mną około dwóch metrów, dostałem odłamkami w płuca, ale odłamki w płuca nie bolą, bo płuca nie bolą, więc ja przyszedłem do tego oddziału, wiedziałem, że jestem ranny i powiedziałem, żeby [przyszły] sanitariuszki. „Do kogo?”. Ja mówię: „Do mnie”. Jak się rozpiąłem [ubranie], to im się zrobiło głupio – całą ścianę krwią zalałem, dlatego że miałem tętnicę przeciętą i tak ładnie pulsowało. Dwudziestego siódmego to było – całe szczęście. Później byłoby gorzej, bo nie mogliby mnie dotaszczyć do szpitala, a tak to byłem jeszcze dwa dni w szpitalu, potem nas wywieźli do Pruszkowa, po kapitulacji.\nZdawałem sobie sprawę, że tak musi być. Dzień wcześniej skapitulował Mokotów, teraz była kolej na nas, jeszcze tylko Śródmieście zostało. Ja sobie z tego zdawałem sprawę. Nie bardzo wiedziałem, co będzie dalej, byłem bardzo osłabiony tym upływem krwi i właściwie się zastanawiałem, co ze mną będzie.\nJeszcze wrócę do Powstania. Czy pan był świadkiem jakiś zrzutów radzieckich czy…\nProszę nam jeszcze o tym opowiedzieć.\nNajzabawniejsze, powiedziałbym, były zrzuty radzieckie z kukuruźników. To były takie dwupłatowce rosyjskie, które tak terkotały. One tak bardzo nisko latały, oni zrzucali worki bez spadochronów i to było dosłownie tak, że lecieli na wysokości dwudziestu, trzydziestu metrów i słyszało się: „Dawaj!”. Łup, worek leciał.\nCzy były przygotowane jakieś punkty odbioru, jakieś latarki?\nNie, myśmy przygotowywali punkty odbioru dla aliantów, dla Anglików, Amerykanów, były uzgadniane punkty i tak dalej, ale wtedy niestety większość tych zasobników lądowała u Niemców, oni z dużej wysokości zrzucali to, a myśmy mieli coraz mniej terenu.\nA te rosyjskie były bez uzgodnienia?\nTe rosyjskie były bez uzgodnienia. Oni po prostu zrzucali i nie było wiadomo – jeden worek był, w którym były suchary, drugi worek był, w którym była amunicja do karabinów rosyjskich, których my nie mieliśmy, jeszcze do tego zrzucona bez spadochronów, to z okrągłych się robiły kwadratowe, to się deformowało wszystko, ale sporo tego zrzucili. Trochę zrzucili takiego sprzętu, który naprawdę był użyteczny, przede wszystkim rusznice przeciwpancerne. Ale mniej więcej od 15 września dopiero zaczęli nam rzucać.\nCzy z oddziałami żydowskimi miał pan jakiś kontakt?\nMieliśmy kontakt, to znaczy, myśmy nie wiedzieli wtedy, że to jest oddział ŻOB-u, po upadku Starego Miasta koło czterystu AL-owców kanałami przyszło na Żoliborz. Czterysta to było dużo w porównaniu z naszym stanem, który wtedy był około dwa, dwa i pół tysiąca ludzi. Taki oddział AL-owski był skierowany na Marymont i podlegał „Żmii” Rzeszotarskiemu i jeden z tych plutonów AL-owskich, to właśnie był pluton, w którym był Marek Edelman, ja go wtedy nie znałem, musieliśmy się widzieć, bo byliśmy w sąsiednich plutonach, obok siebie, [jeden] koło drugiego.\nAle nie mówiło się o tym, że to są AL-owcy, Żydzi?\nNie, AL-owcy to myśmy wiedzieli; że Żydzi, to nie.\nJaki był stosunek do tych AL-owców, czy przyjmowaliście ich jako Powstańców?\nNiedobry, ale to wynikało właściwie bardziej z ich nastawienia niż naszego. Jeżeli chodzi o AL-owców na Żoliborzu, to sprawa była jasno postawiona, oni się zgłosili do dowódcy do „Żywiciela”. Niedzielski powiedział, że będą podlegali Armii Krajowej. Początkowo była koncepcja, żeby ich rozrzucić do różnych plutonów, oni się nie zgodzili. „[W takim razie] proszę bardzo, będziecie całymi plutonami” – i tak zostało. Na przykład jeden pluton podlegał Rzeszotarskiemu i wtedy myśmy z nimi byli, wtedy to był pluton, którego dowódcą był kapitan „Hiszpan” Woźniak. Podczas któregoś z ataków dowiedzieliśmy się, że ktoś został ranny, nasze dziewczyny poleciały z noszami i przyniosły na noszach, i to był kapitan Woźniak, czyli dowódca plutonu AL-owskiego, był w strasznym stanie. Widziałem, jak go przynieśli, był ciężko ranny, bardzo mocno krwawił, dziewczyny się nim od razu zajęły i wtedy wleciała grupa AL-owców z bronią i powiedzieli: „My go zabieramy”. Dziewczyny zaczęły tłumaczyć, że przecież musimy się nim zająć, to jest umierający człowiek, zabrali nosze i on umarł. Bali się zostawić go akowcom, oni byli tak szkoleni, nie my. Stosunki nie były dobre, ale to raczej było z ich winy.\nKontaktów z innymi grupami narodowościowymi, które walczyły po stronie Powstańców, nie miał pan.\nNie, ja nie wiem, czy na Żoliborzu, tam byli jacyś Azerowie, ja nie wiem, czy oni byli na Żoliborzu, chyba nie, jeżeli, to jakieś pojedyncze osoby.\nPan mówił o tym, że właśnie stosunek ludności cywilnej się zmieniał. Czy pan zaobserwował z końcem Powstania jakieś objawy tego.\nLudzie mieli po prostu dosyć. Jeżeli ludzie siedzieli po trzy, cztery tygodnie w piwnicach i byli coraz bardziej głodni, widzieli, że tylko wojsko dostaje chleb, na końcu my też chleba nie dostawaliśmy, to uważali, że – po co zaczynaliście to całe Powstanie.\nPan osobiście się z tym spotkał?\nTak, oczywiście, były takie krytyczne [postawy], to znaczy nie krytyczne w sensie „co my tu wyprawiamy”. Na Żoliborzu było jakoś tak spokojniej, gorzej było na Śródmieściu, gdzie był „Chrobry II”, tam były jakieś antysemickie historie.\nPan powiedział, że dostawaliście chleb. Jak było z wyżywieniem, czy pan pamięta, co pan jadał?\nPamiętam. Przede wszystkim pamiętajmy o tym, że Żoliborz miał bardzo dużo ogródków działkowych, wobec tego przez pierwszy okres to mieliśmy wszystko: owoce, pomidory, gruszki, jabłka, marchew, wszystko, co się chce, potem to się zaczęło już kończyć, potem zaczęło być już gorzej, ale w stosunku do innych dzielnic to myśmy mieli bardzo dobrze.\nNie pamięta pan takich głodnych dni?\nNie, nie pamiętam. Pamiętam kiedyś, jak z wyprawy na Marymont, który był wtedy ziemią niczyją, zobaczyłem pasącą się kozę. Spokojnie ją wziąłem za sznurek i przyniosłem do oddziału.\nZjedliśmy ją, bardzo była dobra.\nPan leżał w szpitalu, kapitulacja, co dalej?\nLeżałem w szpitalu właściwie bardzo krótko, bo trzy dni. Po pierwsze, to do szpitala na Krechowieckiej wkroczyli „ukraińcy”, których nigdy nie lubiliśmy, bo to byli ci „własowcy”. Pierwszy zabrał mi zegarek z ręki, ponieważ ja byłem taki nieco podekscytowany po tym zranieniu, to po polsku krzyknąłem do niego: „Mógłbyś mi przynajmniej przynieść trochę cukierków!” – wiedziałem, że znaleźli w piwnicy worek z cukierkami. On się tak obrócił, popatrzył, poszedł i przyniósł za ten zegarek, tak że czasami [zdarzały się] takie śmieszne rzeczy. Potem przyszli Niemcy, oprowadzał ich, dowódcę niemieckiego, jakiegoś pułkownika, doktor Chmielewski. Ten doktor się bardzo mną zainteresował, ponieważ ja byłem ranny w klatkę piersiową. Nie było już bandaży, to ja byłem obandażowany papierem toaletowym, on tak popatrzył z zainteresowaniem, doktór mu wytłumaczył, że skończyły nam się bandaże. Ten pułkownik natychmiast kazał przywieźć bandaże, chleb, marmoladę, ale potem kazali tym, którzy mogą chodzić, wstać i wychodzić. Ja się zastanawiałem, co będzie z nami. Na to Niemiec powiedział: „Ja nie wiem, ale nam kazali wiercić otwory w piwnicy” – do ładunków, że będą wysadzać. To nam się mniej podobało, ale pomyślałem sobie: „Ja i tak nie dam rady uciekać” – czekaliśmy, co będzie.\nKoło czterystu. Potem sanitariuszki wyprowadziły mnie następnego dnia na Krechowiecką róg Słowackiego, tory tramwajowe. Na tych torach tramwajowych leżało około czterysta materaców i przenosili wszystkich rannych na te materace. Ja wtedy nie miałem ubrania, bo było tak skrwawione, że wywalili. Miałem tylko buty i ktoś mi dał taki czerwony szlafrok, ja w tym szlafroku wylądowałem na tych torach, to musiało bardzo ładnie wyglądać.\nCzekaliśmy tak całą noc i rano przyjechał samochód ciężarowy i nas zabrał do Tworek, do Pruszkowa, ale do tej części dla umysłowo chorych, tam przebywaliśmy. Ja jak zostałem ranny, to przyleciał taki łącznik, miał wtedy czternaście, piętnaście lat i mówi: „»Aleksander«, czy ja mogę zabrać twój karabin i twój hełm, bo ty już przecież nie będziesz walczył?”. Ja mówię: „Nie. Ja już nie będę walczył, ale możesz, pod warunkiem że ja napiszę kartkę, a ty tą kartkę zaniesiesz do mojej matki”. On to zrobił, dostał mój karabin. Nie na długo mu to wystarczyło, bo wszyscy skapitulowali, ale ważne, że moja matka dostała informację, w którym ja jestem szpitalu, i dzięki temu dowiedziała się, już po Powstaniu była w Brwinowie, dowiedziała się, że ja jestem w Pruszkowie i po mniej więcej dwóch tygodniach pobytu w tym szpitalu zjawiła się, odnalazła mnie. Pamiętam, że była w takim jakimś zapinanym wełnianym czymś, w każdym razie jakiś taki strój i ona to zdjęła, ja to włożyłem tył do przodu i wymaszerowałem z nią razem i uciekłem w ten sposób ze szpitala.\nW tym szpitalu obsługa była polska czy niemiecka?\nPolska. Tam było jakieś dowództwo niemieckie, ale...\nTo był niemiecki szpital?\nNie wiem, chyba nie, to nie był niemiecki szpital, tam byli polscy chorzy, a w samych „Tworkach” byli umysłowo chorzy, myśmy byli na tym oddziale łagodnych.\nCo dalej z panem się działo?\nOkazało się, że matka z siostrą i babką wylądowały w Brwinowie, bo uciekły z obozu, z dulagu w Pruszkowie, i doprowadziły mnie tam, gdzie mieszkały u znajomych. Potem byłem jeszcze operowany, bo mi się paskudnie zrosło. Musieli mnie pokroić, żeby to naprostować. I tak sobie przebywałem. Muszę powiedzieć, że wrażenie miałem tylko takie [zdziwienia], jak spotykało się w tym Brwinowie normalnych żołnierzy niemieckich, którzy normalnie chodzili – ja już zdążyłem się od tego odzwyczaić.\nNie zaczepiali ani nie strzelali, tak. A czy pan się nie obawiał jako żołnierz Armii Krajowej, ranny, ale jednak, nie obawiał się tych Niemców, nie obawiał pan się, że będą pana szukać?\nNie, kiedyś pamiętam, że byłem, jeszcze chodziłem z laską, byłem na przystanku EKD Podkowa Leśna Główna i złapali mnie Niemcy do odśnieżania peronu. Jakiś Niemiec mówił po polsku, ja mu mówię: „Panie, widzi pan, że ja jestem z laską, ranny”. A on mówi: „Co, z Powstania?”. Ja mówię: „Tak”. Tak popatrzyłem na niego: „A pan też z Powstania?”. – „Tak, tylko z drugiej strony”. Na tym skończyliśmy rozmowę, więc to tak było na spokojnie, puścił mnie po pół godziny sprzątania.\nDo Warszawy tośmy wrócili, jak tylko można było. To znaczy jak w Brwinowie zobaczyłem biegnącego, w trupa pijanego, oficera radzieckiego, za którym jechał czołg, a on leciał, ledwo się trzymał na nogach, leciał i coś po rosyjsku krzyczał, sobie pomyślałem: „O, to nas wyzwolili”. Wróciłem i powiedziałem: „Słuchajcie, wracamy do Warszawy zobaczyć, czy chałupa stoi”. Po dwóch dniach, siedemnastego wyzwolili Warszawę, a myśmy byli już dwudziestego.\nJakie wrażenie miasto zrobiło na panu?\nJechało się taką furką przez Wolę, Wola wyglądała bardzo źle, Żoliborz wyglądał nienajgorzej, dlatego że był zniszczony, ale nie tak strasznie. Stwierdziliśmy, że nasze mieszkanie nawet stoi, tylko owało na dachu, dachówek, wobec tego deszcze zniszczyły całe mieszkanie. Ponieważ tam w pobliżu musieli stacjonować Niemcy, to jak my przyszliśmy 20 stycznia, to myśmy stwierdzili, że wprawdzie ktoś szabrował (bo widzieliśmy, że poduszki są pocięte, powyrzucane rzeczy), ale poza tym nic nie było ukradzione. Ja uratowałem swojego przedwojennego Watermana (leżał na biurku), uratowałem wszystkie książki, uratowałem pracę dyplomową politechniczną, która leżała na ziemi, lekko mokra, ale przydała się, bo ja ją tylko przepisałem. Stwierdziliśmy, że to się nie nadaje do mieszkania, i przenieśliśmy się do Piaseczna. Potem udało się dostać mieszkanie znowu na Żoliborzu.\nCzyli od tego 20 stycznia już pan był w okolicy Piaseczna?\nNie, od 20 do 21 stycznia byłem. Potem załatwiliśmy formalnie prawo wywiezienia tych resztek naszych mebli i tych wszystkich naszych rzeczy do Piaseczna. W Piasecznie mieszkaliśmy chyba pół roku i dostaliśmy mieszkanie na WSM-ie na Próchnika, co wtedy się wydawało cudowną rzeczą, bo to było początkowo na cztery, potem pięć osób, trzydzieści cztery metry. Tam przemieszkaliśmy 10 lat. Jak mój syn się urodził, to powiedziałem, że nie wytrzymam tak dalej. „Albo dostaję mieszkanie, albo rezygnuję z pracy”.\nPan już wspomniał, że pan współorganizował Politechnikę, wrócił pan na Politechnikę?\nJak ja wróciłem, to zaczęliśmy od tego, że zobaczyłem, że politechnika jest częściowo wypalona i tam się spotkaliśmy w kilku kolegów i pierwsza rzecz, jaką stwierdziliśmy, to że musimy prędko kończyć Politechnikę, bo myśmy byli na tej tajnej Politechnice, i niektórym nie tak dużo owało. Ja się zająłem organizowaniem tego i był taki problem, na ogół myśmy mieli pierwszą [klasę liceum]. Znaczy tak: część z nas miało małą maturę z 1939 roku, potem mieliśmy rok kompletów, pierwsza licealna, ale drugiej licealnej nikt nie robił na kompletach, bośmy poszli do tych szkół zawodowych, rozmaitych. Ja skończyłem tą szkołę zawodową, dwuletnią, Wawelberga 1940–1942, potem się otworzyła ta 1942–1944, ta, co Niemcy otworzyli Wyższą Szkołę Nauk Technicznych, która była jednocześnie tajną Politechniką. Równolegle zdawało się egzaminy u tych samych profesorów, i u tych samych profesorów egzamin już na poziomie politechnicznym, potem trzeba było to wszystko zebrać do kupy, pozdawać to, czego nie ma.\nPolitechnika musi działać, udało się. Ja zrobiłem dwa wielkie wyjazdy. Jeden wyjazd był w połowie lutego 1945 roku. [...] Mój wuj wylądował w Krakowie i stwierdziłem, że ponieważ on był dosyć wysoko zaangażowany w rządzie londyńskim, był starostą w Warszawie, z ramienia rządu londyńskiego, pomyślałem sobie, że może on ma jakieś kontakty, i stwierdziłem, że muszę pojechać do Krakowa. Podróż do Krakowa to było coś przezabawnego, dlatego że do Krakowa wtedy z Włoch pod Warszawą odchodził jeden pociąg dziennie nie wiadomo kiedy. Ja dziesięć godzin czekałem i w końcu się dostałem na ten pociąg, znaczy on odjechał, ujechał ze 100 kilometrów i przed Kielcami przyjechali Rosjanie i zabrali nam lokomotywę i zostawili nas tak, ale jakoś daliśmy sobie radę. W końcu do Krakowa jechałem trzy dni. Pojechałem, jeszcze była godzina policyjna, to myślę sobie, trzeba do tego wuja iść, chociaż jest noc. Poszedłem, po 200 metrach złapał mnie patrol, nasz ludowy, przyprowadzili mnie na milicję. Ja tłumaczę wszystko, że jestem z Warszawy, że do wuja… [Nie] – „Godzina policyjna”. Ja mówię: „Może ja spróbuję”. – „Spróbuj”. Ja poszedłem, ale po piętnastu minutach drugi patrol mnie z powrotem, ja mówię: „No dobrze, czy ja mogę się tu gdzieś przespać?”. – „Tylko w izbie zatrzymań”. Ja mówię: „Proszę bardzo”. Otworzyli taką piwnicę, położyłem się na ziemi i inni też leżeli, powiedziałem tylko: „Obudźcie mnie o szóstej rano”. O szóstej rano zgrzytnął klucz „Myślicki, do dowódcy!”. To ja wstałem, wszyscy się dziwili, dlaczego ja jeden wychodzę, wszyscy byli zatrzymani, ja nie. Wyszedłem, podziękowałem mu, wypuścił mnie i poszedłem do wuja. Niewiele się dowiedziałem, wróciłem. A druga wyprawa była do Lublina, ale to już później, to było właśnie w sprawie [otwarcia] Politechniki w Warszawie.\nKiedy ta Politechnika zaczęła działać, czy pan pamięta?\nJa byłem pracownikiem Politechniki od lutego 1945, ale wtedy jeszcze bezpłatnie, a dopiero od kwietnia czy maja byłem etatowym asystentem.\nKiedy pan obronił swoją pracę magisterską?\nPracę magisterską obroniłem 31 marca 1946 roku, a następnego dnia 1 kwietnia 1946 ukończyłem 22 lata, więc wcześnie zrobiłem dyplom, miałem wszystko pozaliczane, rzuciłem się wtedy w wir roboty, bo na tym egzaminie dyplomowym od razu profesor Szumilin powiedział: „Ja z panem, panie Andrzeju chciałbym porozmawiać”. Ja mówię: „Słucham”. „Czy pan by nie został moim asystentem?”. Ja mówię: „Zostałbym”. – „Czy pan by nie zaczął pracować u mnie w Zjednoczeniu”. Ja mówię: „Zacząłbym”. Więc w ten sposób, ponieważ byłem już asystentem w szkole Wawelberga, miałem trzy etaty, co wypełniało mi dzień dosyć kompletnie.\nCzy pan szukał kontaktu ze swoimi kolegami z Powstania?\nSami się znajdowali, bo wiedzieli, że jak ja tutaj się kręcę… Ja miałem zawsze [kontakty], bo znany byłem z tego, że nie mogę spokojnie usiedzieć, tylko muszę coś działać. Aha, jeszcze zrobiłem prześmieszną historię, bo jak mieliśmy robić ten dyplom, w końcu było nas trzydziestu takich, którzy byli już blisko dyplomu i w pewnym momencie mnie wzywa rektor i mówi: „Panie Andrzeju, a co z waszą maturą”. Ja mówię: „Nie mamy matury”. – „To nie będziecie mieli dyplomu”. Ja mówię: „Dobrze, panie rektorze, to co można zrobić, niech pan powie”. – „A to jest inna rzecz, trzeba iść do ministerstwa i stworzyć kurs, a resztę to już pan sam wymyśli”. Poszedłem do jakiego dyrektora departamentu, wytłumaczyłem mu wszystko, że jest trzydziestu takich inżynierów, którym uje tylko formalnie dyplomów, już są po pracy dyplomowej, po obronie, tylko nie mogą dostać papierka, bo nie mają matury, powiedział: „Trzeba kurs”. Ja mówię: „Z czego”. „Właściwie, wszystkie przedmioty techniczne to wy macie z Politechniki, zostaje historia i polski, historia to wam dała dobrze w kość, to wam daruję, ale polski to musicie”. Ja mówię: „Dobrze, jak długo?” On mówi: „Kurs, trzy miesiące”. Ja tak popatrzyłem i mówię: „Panie dyrektorze, trzy tygodnie to i tak jest dużo”. On tak popatrzył i mówi: „To pogadacie z dyrektorem tej szkółki”. Pogadałem z tym dyrektorem tej szkółki, wytłumaczyłem mu wszystko, powiedziałem, że my nie zmądrzejemy, my nie będziemy teraz czytać Żeromskiego nie będziemy rozważać rozmaitych historii z pozytywizmu i Młodej Polski. My jesteśmy już na to [za starzy]. On powiedział: „Zróbmy inaczej, zróbmy jeden wykład”. – „To jest myśl”. – „Ale egzamin musi być”. Ja mówię: „Oczywiście”. Ale jak miał być egzamin, to ten, który prowadził, to nam podał temat, przedtem, żeby nie było wpadek, czyli była lipa zupełna. Nie pamiętam, z czego ja pisałem, z Reja czy coś takiego, ale przygotowałem się, wszyscy zdaliśmy. Wtedy mogliśmy oficjalnie pracować.\nPan mówił, że koledzy z AK się sami znajdowali.\nTak, przychodzili, a potem jak już zacząłem pracować, to już chętnie przychodzili, bo wiedzieli, że jak ja już znalazłem pracę, to będzie pewno dobra. Ale nie zawsze tak wychodziło, akurat tak było, że jak pracowałem w tym Zjednoczeniu Energetycznym, to kazali mi zaprojektować taką stację pod Warszawą. To ja ją projektowałem, przyszedł mój kolega, świetny zresztą, okazało się potem, specjalista od miernictwa elektrycznego, profesor obecnie, i on też przyszedł, ale on dostał inną robotę, on miał zaprojektować takie drewniane zagrody, żeby krowa pana kierownika Dąbkowskiego, który urzęduje na podstacji, nie wchodziła na wysokie napięcie, więc jak on dostał takie zadanie, to się załamał, powiedział, że on nie będzie w tym ZEORK-u pracował, on chce takie zadanie jak ja, ale akurat takiego nie było.\nCzy jakieś szykany pana spotkały za to, że pan był uczestnikiem Powstania Warszawskiego?\nNie, szykany mnie nie spotkały. Myślę, że dlatego, że ja się włączyłem niesłychanie szybko w organizowanie Politechniki Warszawskiej, organizowanie szkoły Wawelberga, potem zacząłem pracować w tym Zjednoczeniu Energetycznym. Po roku zaproponowali mi fantastyczną zupełnie rzecz, mianowicie projektowanie pierwszej w Polsce linii 220 tysięcy woltów ze Śląska do Warszawy. To była zupełnie priorytetowa robota – początki projektowania, potem nadzór nad robotą, to były zupełnie niesamowite historie, ja miałem 23 lata i miałem pod sobą 6 tysięcy ludzi, którzy budowali, to się wierzyć nie chce.\nA czy spotykaliście się w rocznicę wybuchu Powstania, wtedy w latach czterdziestych, pięćdziesiątych?\nSpotykaliśmy się, ale dopiero od lat siedemdziesiątych, dopiero jak zaczęły się tworzyć te organizacje, na początku jak Moczar stworzył ZBoWiD i potem jak nam się udało ze ZBoWiD-u wyzwolić i stworzyć własne [organizacje].\nCzy pan słyszał o represjach, które dotykały żołnierzy Armii Krajowej, czy ktoś z pana otoczenia przeżył to?\nOczywiście, miałem takiego kolegę Bogdana Jakubczyka, który był na Pradze w czasie wybuchu Powstania. Jak przyszli Rosjanie, a on był taki wysoki blondyn, to mu powiedzieli, że on jest szpion niemiecki. On powiedział, że nie jest szpion niemiecki, tylko podoficer Armii Krajowej, to dostał osiem lat, wobec tego, krótko. Wylądował pod granicą chińską, no ale w 1956 roku to z kolei ja załatwiałem rozmaite sprawy służbowe, byłem w Moskwie i pomagałem wyciągać ludzi z obozów w Rosji i udało mi się, między innymi, dotrzeć do kilku takich obozów. Bo Rosjanie nie podawali nazwisk, znaczy tak, jak się mówiło taki i taki jest w takim i takim obozie, on mówi: „Sprawdzimy”. – „Jest”. – „To można go zwolnić”. Ale jak chcieliśmy się dowiedzieć, kto jest w takim i takim obozie – „To tajne”. Nie mówili, było trudno, dlatego my wyciągaliśmy informację od wszystkich tych, którzy [wiedzieli], a ponieważ ja siedziałem wtedy służbowo w Moskwie i pomiędzy jedną konferencją uzgadniającą a drugą mijał, na przykład, tydzień, ja nie miałem co robić, więc pomagałem, rozmawiałem z tymi Polakami, którym się udało wydostać z Rosji, żeby podawali imiona, nazwiska, który obóz i tak dalej. I tak myśmy wyciągali tych ludzi. Bogdan Jakubczyk, jak przyjechał, to oczywiście zgłosił się do mnie, ja mówię: „Chcesz pracować w Instytucie Elektrotechniki?”. „Chcę”. „No to fajnie, będziesz u mnie pracował”. Bo ja już wtedy miałem zakład, potem on zaczął za dużo gadać, ja mówię: „Bogdan, ty nie musisz opowiadać wszystkim wszystkiego”.\nO tym jak to było w Związku Radzieckim. Bo on to opowiadał szczegółowo.\nPewnie dostał mocno w kość.\nDostał. Mówił, że różnym ludziom się różnie dostawało. On dostał osiem za to, że był w AK, to można zrozumieć, ale w końcu jeden facet gdzieś w czasie transportu uciekł, wobec tego ci wojskowi wzięli pierwszego lepszego ze stacji kolejowej, wsadzili go, miał pecha, bo facet, który uciekł, miał wyrok 25 lat, i mówi, że pewno 25 lat tam przeżył.\nProszę mi powiedzieć, pan mówił, że pan chętnie wmurował by jeszcze jedną tablicę na tym budynku.\nUważałem tak, że jak Edelman umarł, to stwierdziłem, że trzeba jakoś się tą sprawą zająć, początkowo przez nasze [stowarzyszenie], bo jestem członkiem zarządu Stowarzyszenia Żołnierzy AK „Żywiciel”. Poruszyłem sprawę, że wypadałoby, żeby taką tablicę dać. Oczywiście się zgodzili i wystosowaliśmy taką...\nAle dlaczego właśnie tam, dlaczego na tym budynku?\nBo tam siedział dwa miesiące przecież.\nA w jakim okresie, proszę opowiedzieć.\nOn siedział po upadku Powstania, bo oni wszyscy tam nad Wisłą, Promyka, wszyscy ci, którzy chcieli się przedostać przez Wisłę, czekali. Nic z tego nie wyszło i Marek Edelman powiedział: „Ja z moimi zostaję tutaj, zobaczymy, co będzie”. I on został na ulicy Promyka 43, to jest ostatni dom przy Bohomolca.\nTam został i potem...\nZostał, a potem zaczęło być coraz gorzej, dlatego że tam zaczęli się Niemcy ruszać, musieli zacząć coś robić, kogoś wysłali i ten ktoś trafił do naszych akowców i wiem, że taka grupa jakaś przyjechała i zabrali ich (tam siedem czy osiem osób było) i do Brwinowa, więc stwierdziłem, że wypadałoby taką tablicę zrobić. Napisaliśmy pismo do burmistrza.\nCzy coś jeszcze pan chciałby powiedzieć. Może jest coś, co pan uważa, że za mało o tym mówimy, wspominając Powstanie Warszawskie?\nJest problem, właściwie taki, czy Powstanie było potrzebne.\nPonieważ ja widziałem plany niemieckie, jak ma wyglądać Warszawa po wojnie, że to ma być obóz pracy na dwieście tysięcy ludzi z barakami, takimi równo, to wiedziałem, że Warszawy jako Warszawy nie będzie, i czy to zasługa Stalina czy Hitlera, obie strony nie chciały mieć Warszawy. Wobec tego można było zrobić tylko jedną rzecz: spróbować, a nuż się uda. Druga sprawa: Niemcy rozplakatowali przecież to, że sto tysięcy ludzi ma się zgłosić w niedzielę na kopanie rowów przeciwczołgowych, praktycznie nikt się nie zgłosił, to musiało pociągnąć konsekwencje, więc też wiedziałem, że dobrze nie będzie. Co można było zrobić, to można było lepiej zaplanować, dlatego że jak się planuje taką imprezę jak Powstanie, to trzeba przewidzieć wszystkie możliwe warianty.\nWarszawa, 2 marca 2010 roku\nAndrzej Myślicki Pseudonim: „Aleksander” Stopień: strzelec Formacja: Zgrupowanie „Żmija” Dzielnica: Żoliborz Zobacz biogram


„Zima nadchodzi, Nestlé Cię nagrodzi” w sieci Intermarché - Regulaminy - Unique One - agencja marketingu zintegrowanego – Organizacja Loterii - Skuteczne promocje sprzedaży\n„Zima nadchodzi, Nestlé Cię nagrodzi”\nw sieci Intermarché\nNiniejszy regulamin (dalej: „Regulamin”) określa warunki, na jakich odbywa się loteria audioteksowa pod nazwą: „Zima nadchodzi, Nestlé Cię nagrodzi” w sieci Intermarché zwana dalej „Loterią”.\nOrganizatorem Loterii jest Unique One Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, przy ul. Niedźwiedziej 2A, wpisana do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy, XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, pod numerem KRS 0000061512, posiadająca kapitał zakładowy 100.000,00 złotych, NIP 521-31-04-542, zwana dalej „Organizatorem”.\nLoteria jest organizowana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wszystkich sklepach sieci Intermarché.\nLoteria rozpoczyna się w dniu 17 listopada 2016 r. i kończy się ostatecznie 31 marca 2017 r. (czas trwania Loterii wraz z postępowaniem reklamacyjnym).\nOkres sprzedaży promocyjnej i przyjmowania zgłoszeń rozpoczyna się 17 listopada 2016 r. i kończy się 30 listopada 2016 r. (dalej: „Okres promocyjny”).\nPodanie danych związanych z udziałem w Loterii, w tym danych osobowych wskazanych w postanowieniach Regulaminu, jest dobrowolne aczkolwiek niezbędne do udziału w Loterii.\nUczestnik powinien zapoznać się z treścią Regulaminu przed przystąpieniem do Loterii. Dokonanie zgłoszenia jest rozumiane, jako wyrażenie zgody na wzięcie udziału w Loterii przez osobę, która przesłała zgłoszenie.\nUdziału w Loterii nie mogą brać pracownicy i członkowie rodziny pracowników Organizatora, pracownicy i członkowie rodziny pracowników firmy Nestle Polska S.A. z siedzibą w Warszawie przy ul. Domaniewskiej 32 oraz pracownicy i członkowie rodziny firmy SCA PR Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Swadzimiu przy ul. Św. Mikołaja 5.\nw dniu 17 listopada 2016 r. i trwa do 30 listopada 2016 r. Poza tym okresem Produkty Promocyjne są dostępne w sprzedaży, jednak ich zakup nie uprawnia do udziału\n1) Dokona jednorazowego zakupu dowolnych Produktów Promocyjnych za min. 20 zł brutto w sklepie sieci Intermarché (potwierdzonego jednym paragonem fiskalnym);\n2) Zachowa oryginalny paragon fiskalny potwierdzający ww. zakup;\nKoszt wysłania wiadomości SMS-a wynosi 0,50 zł bez VAT (0,62 zł z VAT). Koszt wysłania wiadomości SMS ponoszą Uczestnicy Loterii.\nW odpowiedzi na prawidłowo przesłane zgłoszenie, Uczestnicy otrzymują zwrotnego, bezpłatnego SMS-a potwierdzającego przyjęcie ich zgłoszenia do Loterii.\nDo Loterii dany paragon fiskalny można zgłosić tylko raz.\nTermin wysyłania zgłoszeń rozpoczyna się w dniu 17 listopada 2016 r. o godzinie 0:00:00 i trwa do 30 listopada 2016 r. do godz. 23:59:59. Decyduje data i godzina otrzymania zgłoszenia przez Organizatora.\nże każdorazowo spełnione są warunki określone w Regulaminie. Z tym zastrzeżeniem, że 1 Uczestnik może wygrać maksymalnie po 1 Nagrodzie Dziennej danego rodzaju oraz 1 Nagrodzie Tygodniowej w Loterii.\niż zakup dotyczył Produktów Promocyjnych na kwotę min. 20 zł brutto. Jeśli na paragonie nie widnieje słowo lub skrót pozwalające stwierdzić zakup Produktów Promocyjnych na kwotę min. 20 zł brutto, Uczestnik zobowiązany jest potwierdzić w sklepie, iż paragon dotyczy zakupu Produktów Promocyjnych zgodny z Regulaminem (pieczątka sklepu i podpis pracownika na odwrocie paragonu);\n5) data i godzina wystawienia paragonu przypada przed wysłaniem nagrodzonego zgłoszenia, ale nie wcześniej niż 17 listopada 2016 r. o godzinie 0:00:00.\nKomisja ma prawo usunąć zgłoszenia w przypadku stwierdzenia, że dokonywane są z naruszeniem postanowień Regulaminu, w tym w szczególności przy użyciu oprogramowania, którego celem jest automatyczne dokonywanie zgłoszeń. Organizator zastrzega sobie prawo do wykluczenia z Loterii tych Uczestników, w stosunku, do których Komisja stwierdzi, że naruszyli oni postanowienia Regulaminu. W szczególności w przypadku stwierdzenia, że Uczestnik wpływa na przebieg Loterii w sposób nieuprawniony, w szczególności poprzez użycie narzędzi programistycznych.\nW razie powzięcia wątpliwości czy Uczestnik nie narusza zasad udziału w Loterii, Organizator zastrzega sobie prawo do weryfikacji autentyczności i treści dowodów zakupu zgłoszonych do Loterii. Gdy na skutek weryfikacji Komisja stwierdzi, iż dowód zakupu nie spełnia warunków wskazanych w Regulaminie, Organizator ma prawo wykluczyć Uczestnika, który się takim dowodem posłużył z Loterii. Weryfikacja może być dokonywana przez Organizatora począwszy od dnia dokonania pierwszego zgłoszenia przez Uczestnika do zakończenia procedury weryfikacji laureatów, ale nie później niż do dnia 25 stycznia 2017 r. Do tego czasu Uczestnicy zobowiązani są do przechowywania wszystkich zgłoszonych dowodów zakupu. W przypadku przedstawienia przez Organizatora wezwania do złożenia oświadczenia o spełnianiu warunków udziału w Loterii oraz dowodów zakupu potwierdzających prawidłowość dokonanych zgłoszeń, Uczestnik musi spełnić wskazany wymóg w terminie 3 dni roboczych od przedstawienia wezwania przez Organizatora. Z tym zastrzeżeniem, że dokumenty te muszą trafić do Organizatora (dostarczenie dokumentów na adres: Unique One sp. z o.o. Niedźwiedzia 2A, 02-737 Warszawa) w nieprzekraczalnym terminie 10 dni roboczych od daty przedstawienia roszczenia przez Organizatora.\nW procedurze weryfikacji uwzględniane są wyłącznie oryginalne paragony fiskalne.\nCałkowita wartość puli nagród przeznaczonych przez Organizatora Loterii na wygrane wynosi: 76 987,64 (słownie: siedemdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt siedem złotych i 64/100) brutto. Liczba nagród jest ograniczona i wynosi 87 (słownie: osiemdziesiąt siedem) sztuk.\nNagroda Dzienna III stopnia w postaci bonu towarowego do sieci Intermarché o wartości 100,00 zł (słownie: sto złotych i 00/100). Organizator przewidział 2 (słownie: dwie) Nagrody III stopnia w każdym dniu Okresu promocyjnego. Łącznie Organizator przewidział 28 (słownie: dwadzieścia osiem) Nagród III stopnia w całej Loterii. Termin realizacji bonu towarowego wskazany jest na jego awersie.\nNagroda Dzienna II stopnia w postaci ekspresu Dolce Gusto o wartości 296,13 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt sześć złotych i 13/100). Organizator przewidział 2 (słownie: dwie) Nagrody II stopnia w każdym dniu Okresu promocyjnego. Łącznie Organizator przewidział 28 (słownie: dwadzieścia osiem) Nagród II stopnia w całej Loterii.\nNagroda Dzienna I stopnia w postaci tabletu Lenovo o wartości 299,00 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć złotych i 00/100) brutto. Organizator przewidział 2 (słownie: dwie) Nagrody Dzienne I stopnia w każdym dniu Okresu promocyjnego. Łącznie Organizator przewidział 28 (słownie: dwadzieścia osiem) Nagród Dziennych I stopnia w całej Loterii.\nNagroda Tygodniowa w postaci karty przedpłaconej o wartości 1000,00 zł (słownie: jeden tysiąc złotych i 00/100). Organizator przewidział 1 (słownie: jedną) Nagrodę Tygodniową w każdym losowaniu tygodniowym. Łącznie Organizator przewidział 2 (słownie: dwie) Nagrody Tygodniowe w całej Loterii. Termin ważności karty wskazany jest na jej karcie.\nNagroda Główna w postaci samochodu osobowego samochód Peugeot 208 o wartości 49 972,00 zł (słownie: czterdzieści dziewięć tysięcy dziewięćset siedemdziesiąt dwa złote i 00/100) brutto wraz z dodatkową kwotą pieniężną w wysokości 5 552,00 zł (słownie: pięć tysięcy pięćset pięćdziesiąt dwa złote i 00/100). Organizator przewidział jedną Nagrodę Główną w Loterii. Łączna wartość Nagrody Głównej to 55 524,00 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć tysięcy pięćset dwadzieścia cztery złote i 00/100).\nZwycięzca nie może żądać wymiany nagrody rzeczowej na ekwiwalent pieniężny lub inną nagrodę rzeczową. Zwycięzca nie może żądać wydania ekwiwalentu wartości bonu ani karty przedpłaconej w gotówce.\nRegulamin bonów towarowych dostępny jest w każdym sklepie Intermarché na terenie całego kraju.\nLosowania odbywają się w siedzibie Organizatora przy ul. Niedźwiedziej 2A w Warszawie.\nLosowania odbywają się spośród wszystkich prawidłowych zgłoszeń otrzymanych przez Organizatora w Okresie promocyjnym.\nKażdemu prawidłowemu zgłoszeniu przydzielony jest unikatowy numer (ID). Losowanie zwycięskiego ID polega na wylosowaniu z urn, przez upoważnionego członka Komisji, kartoników z cyframi z zakresu od 0 do 9, które złożą się na numer zwycięskiego ID. Liczba urn i kartoników z cyframi uzależniona jest od liczby wygenerowanych ID na podstawie prawidłowych zgłoszeń tak, by każda urna zawierała cyfrę, która stanowi cyfrę jedności, dziesiątek, setek, tysięcy, itd. Przykładowo, gdy liczba wygenerowanych ID na podstawie prawidłowych zgłoszeń wynosi 12379, urn będzie pięć. Losowanie cyfr będzie się odbywało od końca, tj. najpierw liczba jednostek, następnie liczba dziesiątek, setek, itd. Przykład: gdy cyfra wylosowana w pierwszej urnie to 3, cyfra wylosowana w drugiej urnie to 5, cyfra wylosowana w trzeciej urnie to 1, cyfra wylosowana w czwartej urnie to 2, acyfra wylosowana w piątej urnie to 0, zwycięskim Zgłoszeniem będzie Zgłoszenie, w ramach, którego wygenerowano ID numerze 2153. Przy czym w przypadku urny zawierającej kartoniki z cyframi dotyczącymi pierwszej cyfry unikalnego numeru (ID) liczba i wartość kartoników z cyframi uzależniona jest od maksymalnej wartości pierwszej cyfry najwyższego unikalnego numeru (ID) (np. w przypadku, gdy pierwsza cyfra największego unikalnego numeru (ID) wynosi 3 wówczas w urnie znajdą się 4 kartoniki z cyframi 0, 1, 2 oraz 3. W przypadku wylosowania z ostatniej urny kartonika z cyfrą niezawierającą się w katalogu wygenerowanych ID, taki kartonik z cyfrą jest odrzucany, a losowanie z tej urny powtarzane jest do momentu wylosowania istniejącego numer ID. Dane zgłoszenie może być w danym losowaniu wylosowane tylko raz. W sytuacji powtórzenia się numeru ID zgłoszenia podczas losowania nie jest ono uwzględniane (dotyczy to też zgłoszeń rezerwowych), a losowanie jest powtarzane. Zgłoszenia danego Uczestnika nie mogą być rezerwowe do wylosowanego zwycięskiego zgłoszenia tego Uczestnika. W sytuacji wylosowania w losowaniu numeru ID zgłoszenia z puli ID zgłoszeń danego Uczestnika nie jest ono uwzględniane a losowanie jest powtarzane.\nLosowania dziennie przeprowadzane są drugiego dnia roboczego następującego po dniu przyjmowania zgłoszeń. Przykładowo losowania Nagród do zgłoszeń z 21 listopada 2016 r. odbywają się 23 listopada 2016 r. Z zastrzeżeniem, iż losowania spośród prawidłowych zgłoszeń otrzymanych w piątki, soboty i niedziele odbywają się w środy. Powyższe oznacza, iż w środę odbywają się cztery losowania dzienne, w następującej kolejności, losowanie spośród prawidłowych zgłoszeń otrzymanych w piątek, następnie losowanie spośród prawidłowych zgłoszeń otrzymanych w sobotę, losowanie spośród prawidłowych zgłoszeń otrzymanych w niedzielę i jako ostatnie losowanie spośród prawidłowych zgłoszeń otrzymanych w poniedziałek.\nLosowanie tygodniowe odbywa się dla prawidłowych zgłoszeń otrzymanych przez Organizatora:\n1) od 0:00:00 17 listopada 2016 r. do 23:59:59 23 listopada 2016 r. – 28 listopada 2016 r.\n2) od 0:00:00 24 listopada 2016 r. do 23:59:59 30 listopada 2016 r. – 5 grudnia 2016 r.\nLosowanie Nagrody Głównej odbywa się, jako ostatnie w dniu 5 grudnia 2016 r. spośród prawidłowych Zgłoszeń otrzymanych przez Organizatora w Okresie promocyjnym.\nPo przeprowadzeniu losowania zwycięskiego zgłoszenia, losowane są również dwa zgłoszenia rezerwowe oznaczane zgodnie z kolejnością ich wylosowania, jako pierwsze i drugie zgłoszenie rezerwowe.\nOrganizator podejmuje, co najmniej dwie próby kontaktu telefonicznego z laureatem na numer, z którego dokonał on zgłoszenia w ciągu 2 dni roboczych od wylosowania zgłoszenia.\nW przypadku braku kontaktu z laureatem we wskazanym terminie, Organizator ostatniego dnia wysyła wiadomość SMS na numer telefonu, z którego dokonano wylosowanego zgłoszenia z informacją o ostatniej próbie kontaktu Organizatora w następnym dniu roboczym. Jeżeli i ta próba się nie powiedzie, traci on prawo do Nagrody (treść komunikatu: „Loteria Nestle w Intermarche: Witaj w X podejmiemy ostatnia probe kontaktu w zwiazku z wylosowaniem zgloszenia z tego numeru w loterii audioteksowej„Zima nadchodzi, Nestle cie nagrodzi” w sieci Intermarche. Organizator Unique One Sp. z o. o ., www.uniqueone.pl. Loteria pow.18 lat” - gdzie X oznacza dzień roboczy następujący po dniu wysłania wiadomości). Kontakt odbywa się w godzinach 9:00 - 17:00. Rozmowy mogą być nagrywane, o czym rozmówca w takiej sytuacji jest informowany na początku rozmowy.\nWłasnoręcznie podpisanego Oświadczenia laureata zawierającego dane osobowe i adresowe laureata: imienia, nazwiska, adresu zamieszkania wraz z ulicą i numerem domu/mieszkania, miejscowością, kodem pocztowym, a w przypadku laureata Nagrody Głównej również numeru dokumentu potwierdzającego tożsamość i numeru PESEL (a w razie braku numer PESEL – obywatelstwa i daty urodzenia) oraz potwierdzenia, że laureat spełnia wymagania uczestnictwa i wydania nagrody określone Regulaminem Loterii, zgodnie ze wzorem „Oświadczenie laureata” udostępnionym przez Organizatora na stronie internetowej www.uniqueone.pl/w zakładce REGULAMINY w części dedykowanej Loterii oraz stanowiącego Załącznik nr 2 do Regulaminu,\nna adres: Unique One Sp. z o.o., ul. Niedźwiedzia 2A, 02-737 Warszawa, w ciągu 3 dni roboczych od rozmowy telefonicznej, o której mowa w ust. 1 niniejszego paragrafu, danych niezbędnych w procesie weryfikacji i wydania nagrody, o których mowa w ust. 2. O zachowaniu terminu do przesłania wyżej wymienionych danych decyduje data stempla pocztowego (data nadania), jednak dane te jednocześnie muszą wpłynąć do Organizatora nie później niż w ciągu 10 dni roboczych od przekazania przez przedstawiciela Organizatora informacji, zgodnie z ust.1 powyżej. Jeśli laureat nie prześle danych niezbędnych do przeprowadzenia procedury weryfikacji i wydania Nagrody, w terminie, o którym mowa powyżej, oznacza to rezygnację z Nagrody.\nw §4 ust. 14 Regulaminu, w szczególności dokumentu niebędącego paragonem fiskalnym, bądź paragonu fiskalnego nieczytelnego, błędnego, uszkodzonego w sposób uniemożliwiający jego weryfikację bądź nieprzesłanie kompletnej dokumentacji wskazanej w postanowieniach Regulaminu, powoduje nie spełnienie przez laureata warunków uczestnictwa i oznacza utratę prawa do Nagrody.\nW przypadku, gdyby okazało się, iż laureat dokonał zgłoszenia zanim dokonał rzeczywistego zakupu Produktów Promocyjnych, tj. data i godzina otrzymania zgłoszenia przez Organizatora jest wcześniejsza niż data i godzina faktycznego dokonania zakupu wynikająca z paragonu fiskalnego, traci on prawo do Nagrody.\nW przypadku, gdy laureat nie spełni warunków uczestnictwa lub wydania Nagrody, Nagroda przechodzi na pierwszego laureata rezerwowego. W przypadku, gdy on nie spełni warunków uczestnictwa lub wydania Nagrody, Nagroda przechodzi na drugiego laureata rezerwowego. W przypadku, gdy i on nie spełni warunków uczestnictwa lub wydania Nagrody, Nagroda pozostaje do dyspozycji Organizatora. Do laureatów rezerwowych postanowienia powyższych ustępów stosuje się odpowiednio, z tym zastrzeżeniem, iż pierwszy kontakt z pierwszą osobą listy rezerwowej następuje następnego dnia roboczego po utracie prawa do Nagrody przez laureata, kontakt z drugim laureatem rezerwowym następuje wyłącznie po utracie prawa do Nagrody przez laureata i pierwszego laureata rezerwowego, kontakt następuje w dniu roboczym następującym po dniu, w którym utracił prawo pierwszy laureat rezerwowy.\nBrak przesłania do Organizatora dodatkowej dokumentacji, o której mowa w ust.8, do której przedstawienia zobowiązany został laureat pisemnym wezwaniem Organizatora w formie listu poleconego zgodnie z postanowieniami Regulaminu skutkuje nie spełnieniem przez niego warunków uczestnictwa oraz wydania nagrody i oznacza utratę prawa do nagrody.\nOświadczenie laureata, o którym mowa w powyższych ustępach może być wydrukowane bądź czytelnie przepisane. Musi być kompletne i podpisane.\nWszelkie wątpliwości dotyczące przebiegu procedur weryfikacji i wydania nagrody rozstrzygane są przez Komisję.\nNagrody w Loterii wysyłane są laureatom przesyłką kurierską do dnia 17 lutego 2017 r.\nWydanie Nagrody Głównej następuje w postaci wydania dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu i ubezpieczenia OC pojazdów mechanicznych. Termin wydania pojazdu zostanie indywidualnie ustalony z laureatem po zarejestrowaniu pojazdu jednak nie będzie on późniejszy niż wskazany w §9 ust.1. Za miejsce wydania uznaje się m.st. Warszawa. Koszty dojazdu, noclegu itp. związane z odbiorem Nagrody Głównej ponosi zwycięzca.\nWszelkie reklamacje mogą być zgłaszane do dnia 8 marca 2017 r. przy czym decyduje data stempla pocztowego (data nadania). Prawo do złożenia reklamacji przysługuje tylko Uczestnikom Loterii.\nReklamacja powinna być dostarczona listem poleconym na adres spółki Unique One Sp. z o.o. (Warszawa 02-737, ul. Niedźwiedzia 2A) z dopiskiem „Zima nadchodzi, Nestle cię nagrodzi- reklamacja” i zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie trybu zgłaszania roszczeń uczestników gier hazardowych (Dz.U. Nr 118 poz. 793) musi zawierać: imię i nazwisko oraz adres uczestnika gry hazardowej, datę i miejsce zdarzenia, którego dotyczy roszczenie, rodzaj gry oraz treść roszczenia.\nRegulamin i Oświadczenie laureata dostępne są na www.uniqueone.pl w zakładce REGULAMINY w części dedykowanej Loterii. Oświadczenie laureata stanowi Załącznik nr 2 do Regulaminu.\nNagrody otrzymane w Loterii są wydawane zgodnie z obowiązującym prawem podatkowym, tj. zgodnie z Ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). Przyznana nagroda pieniężna do nagrody o wartości powyżej 2 280 zł nie zostanie wypłacona zwycięzcy, tylko potrącona na poczet zryczałtowanego podatku od nagród i odprowadzona przez Organizatora do właściwego urzędu skarbowego, na co zwycięzca wyraża zgodę.\nNa potrzeby Loterii dostępny jest numer telefonu, 22 549 3003 pod którym możliwe jest uzyskanie informacji o wysokości stawki SMS zastosowanej w Loterii. Koszt połączenia jest zgodny z taryfą operatora. Numer dostępny jest w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach 9.30-16.30.\nOdbiór wygranej może nastąpić także przez inną osobę (w imieniu zwycięzcy), jeżeli przedstawi ona pełnomocnictwo z podpisem poświadczonym notarialnie udzielone przez zwycięzcę. Pełnomocnictwo może obejmować również upoważnienie do odbioru zaświadczenia o uzyskanej wygranej.\nZałącznik nr 1– Komunikacja SMS\nZałącznik nr 2 – Wzór Oświadczenia laureata\nZałącznik nr 1 do Regulaminu Loterii Audioteksowej „Zima nadchodzi, Nestlé Cię nagrodzi”\nKOMUNIKACJA DO LOTERII AUDIOTEKSOWEJ " Zima nadchodzi, Nestlé Cię nagrodzi "\nTreść zwrotna w przypadku przeslania SMS-a przed datą rozpoczęcia loterii\nNESTLE: Wez udzial w loterii od 17.11.2016 r.Uczestnikiem moze byc osoba,ktora ukonczyla 18 lat.Organizator: Unique One Sp. z o.o.Regulamin dostepny od 17.11.2016 r. na www.uniqueone.pl\nOKRES PRZYJMOWANIA ZGŁOSZEŃ DO LOTERII: 17-30 listopada 2016 r.\nTreść zwrotna w przypadku dokonania prawidłowego\nNESTLE: Dziekujemy za zgloszenie.Zachowaj paragon.Loteria dla osob pow. 18 lat.SMS 0,62 zl z VAT.Organizator: Unique One Sp. z o.o.Regulamin: www.uniqueone.pl\nNESTLE: Dziekujemy za kolejne zgloszenie.Zachowaj paragon.Loteria dla osob pow.18 lat.SMS 0,62 zl z VAT.Organizator: Unique One Sp. z o.o.Regulamin: www.uniqueone.pl\nNESTLE: Przeslany nr z paragonu zostal juz zgloszony.Loteria dla osob pow.18 lat.SMS 0,62 zl z VAT.Organizator: Unique One Sp. z o.o.Regulamin www.uniqueone.pl\nNieprawidłowa treść (np. zły prefiks, pusty SMS)\nNESTLE: Twoje zgloszenie jest nieprawidlowe.Loteria dla osob pow. 18 lat.Koszt SMS 0,62 zl z VAT.Organizator: Unique One Sp. z o.o.Regulamin: www.uniqueone.pl\nZAKOŃCZENIE OKRESU PRZYJMOWANIA ZGŁOSZEŃ DO LOTERII – sms-y wysłane po 30 listopada 2016 r.\nTreść zwrotna w przypadku nadesłania SMS-a po przyjmowaniu zgłoszeń do LOTERII\nNESTLE: Informujemy, ze przyjmowanie zgloszen zakonczylo sie 30.11.2016 r. Zapraszamy do kolejnych promocji Unique One Sp. z o.o. Regulamin: www.uniqueone.pl\nZałącznik nr2 WZÓR OŚWIADCZENIA LAUREATA\nOświadczam, że ukończyłem/am w chwili dokonywania zgłoszenia 18 lat jestem osobą fizyczną, która wzięła udział w Loterii, jako konsument w rozumieniu art. 22 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 380) oraz zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie należę do grona osób wymienionych w § 3 ust.11 i 12 Regulaminu.\nPESEL ( a w razie braku numeru PESEL –data urodzenia, obywatelstwo, adres zamieszkania)*


W dniach 16 – 18.05.2008 roku w Kołobrzegu odbyła się XVIII Ogólnopolska Spartakiada Pracowników Wodociągów i Kanalizacji. Kołobrzeg to jedna z najstarszych polskich warowni nadmorskich, obecnie jedno z największych miast uzdrowiskowych i wypoczynkowych nad morzem, leżące u ujścia rzeki Parsęty do Bałtyku. Miasto Kołobrzeg i okolice słyną z licznych źródeł wody mineralnej (Perła Bałtyku), solanek oraz pokładów borowiny. Ze względu na specyficzny leczniczy klimat oraz swoje położenie miasto przyciąga rzesze turystów zarówno latem, jak i zimą. W centrum Kołobrzegu znajduje się Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Kompleks MOSiR - u ze swoimi obiektami sportowymi ( hala Millenium, hala Łuczniczka, stadion piłkarski ,basen, lodowisko) , które są jednymi z najnowocześniejszych w Polsce, to idealne miejsce do organizowania imprez ogólnokrajowych zarówno sportowych jak i widowiskowych.\nDo rywalizacji sportowej na Spartakiadzie stawiły się 62 zespoły z całej Polski, co okazało się rekordem jeśli chodzi o ilość uczestników (ok.1800 uczestników).Wśród tej licznej grupy zawodników byli tacy, dla których był to pierwszy występ, jak i tacy którzy w zmaganiach spartakiadowych uczestniczą od lat. Pracownicy OŚ ,,WARTA” mieli okazje zaprezentować się po raz drugi. W trzydniowych zmaganiach spartakiadowych w Kołobrzegu wystartowało 13 naszych zawodników. Mimo nielicznej grupy udało nam się wystartować w 10 konkurencjach tak zespołowych jak i indywidualnych z 20 możliwych, na występ w pozostałych konkurencjach nie pozwolił nam ich regulamin, który wymagał uczestnictwa żeńskiej części ekipy.\nMimo trudów podróży i wyczerpującej rywalizacji udało nam się osiągnąć sukces. Rywalizacja na kortach tenisa ziemnego zakończyła się finałem, w którym srebrny medal po zaciętej walce zdobył Rafael Dądela, miłą niespodziankę sprawił nasz szachista Andrzej Turek zdobywając brązowy medal w szachach szybkich pozostawiając w przegranym polu wyżej notowanych przeciwników. Ponadto warte zaznaczenia jest 19 miejsce Zbigniewa Szymczyka na 52 uczestników, 20 miejsce w piłce nożnej na 44 startujące drużyny. Mimo starań i wyrównanej gry niestety nie udało nam się wyjść z grupy w piłce siatkowej, były to nasze pierwsze występy w tej konkurencji. Nasi zawodnicy brali również udział w innych konkurencjach spartakiadowych (strzelanie z łuku, wyciskanie sztangi leżąc, wędkarstwo, wielobój pływacki, jazda rowerem po wodzie).\nOstatecznie nasza drużyna w klasyfikacji zespołowej XVIII Ogólnopolskiej Spartakiady Pracowników Wodociągów i Kanalizacji zajęła 45 miejsce na 62 drużyny, z czego jesteśmy dumni, ponieważ jest to wynik zdecydowanie lepszy od naszego zeszłorocznego występu w Nowym Sączu (51 miejsce na 61 drużyn), tym bardziej że nasza ekipa była mniejsza , a ze względu na brak kobiet nie mogliśmy wystartować w konkurencjach mieszanych.\nSpartakiada dostarczyła niezapomnianych wrażeń sportowych. Ale Spartakiada to nie tylko rywalizacja sportowa. Po każdym dniu zmagań na obiektach sportowych w poszczególnych konkurencjach, wszyscy uczestnicy mieli okazję spotkać się na wspólnej kolacji połączonej z integracyjnym wieczorkiem tanecznym, który prowadził kabaret Rak. Na tych spotkaniach znikała rywalizacja sportowa, wszyscy uczestnicy bawili się przy wspólnych stołach w miłej atmosferze i przy skocznej muzyce.\nPanująca wspaniała atmosfera, niezapomniane wrażenia sportowe jak i towarzyskie, zdobyte doświadczenia i osiągnięte wyniki zachęcają do wzięcia udziału w przyszłorocznej spartakiadzie, a będzie to już XIX Spartakiada Pracowników Wodociągów i Kanalizacji im.Tadeusza Jakubowskiego.


Zamoyski pod Byczyną\n27 sierpnia 2017 25 sierpnia 2017\nFundacja im. św. Królowej Jadwigi po odtworzeniu metodą haftu takich obrazów jak „Jan Sobieski pod Wiedniem” czy „Bitwa pod Grunwaldem”, podjęła się nowego dzieła. Fundacja odtworzy zaginiony obraz Jana Matejki „Zamoyski pod Byczyną”.\nGroźby Macrona wobec Polski\nWystąpienie Adama Śmiecha pt. „Zamach majowy i jego następstwa”.\nLeszek Żebrowski demaskuje oszusta z sali\n21 maja 2018 serwis 2


Nowe perspektywy na poprawę nieograniczonych mechanizmów odpornościowych MHC-I w walce z nowotworami złośliwymi - BioBran.pl\nNowe perspektywy na poprawę nieograniczonych mechanizmów odpornościowych MHC-I w walce z nowotworami złośliwymi\nStrona Główna / Nowe perspektywy na poprawę nieograniczonych mechanizmów odpornościowych MHC-I w walce z nowotworami złośliwymi\nred. dr Chris Gutch\nZ uwagi na to, że nowotwory złośliwe, równolegle do ich rozwoju, tracą wrażliwość na MHC-I ograniczone limfocytami T z powodu ich reakcji na dostarczany antygen nowotworowy, potrzebujemy immunomodulatorów, które będą zdolne do aktywacji nieograniczonych mechanizmów nowotworowych MHC-I we wrodzonym układzie odpornościowym.\nW przeciwieństwie do systemu adaptacyjnego, wrodzone komórki odpornościowe regularnie wykazują podstawową aktywność (priming), która może określić ich zdolność do funkcjonowania i umożliwić polaryzację podobną do układu neuroendokrynnego. Mianowicie wrodzone komórki odpornościowe są zaangażowane w dwóch kierunkach.\nKomórki typu 1 obejmują rakotwórcze mechanizmy kaskadowe, które aktywują nieograniczone zabójcze komórki MHC-I (takie jak komórki NK), natomiast komórki typu 2 aktywują proliferację komórek poprzez wytwarzanie czynników wzrostu (GF), wpływają na przewlekły stan zapalny, stymulują angiogenezę oraz hamują system typu 1.\nJak wskazano, aktywność komórek typu 1 jest regulowana w dół równolegle z progresją nowotworu, natomiast dostępne informacje sugerują regularną dominację komórek typu 2 indukowaną przez nowotwór. Tak zaburzona równowaga może ulec poprawie dzięki immunomodulatorom.\nNaturalne komórki typu 1 mogą zostać aktywowane wyłącznie poprzez stymulację komórek fagocytarnych przez struktury PAMP, których pochodzenie jest zawsze naturalne i których nie można wytworzyć metodą chemiczną. W aktywności przeciwnowotworowej nieograniczonych zabójczych komórek MHC-I, ekspresja receptorów NKG2D i ekspresja ligandów związanych ze stresem (MICA/B, UBPL1-3) odgrywają kluczową rolę regulacyjną generującą sygnał zabijania.\nCelem niniejszego artykułu jest poparcie hipotez dotyczących tego, czy wzrost ekspresji KAR w komórkach zabójczych MHC-I poparty udowodnionymi immunomodulatorami roślinnymi oraz równoległa stymulacja ekspresji ligandów związanych ze stresem na komórkach nowotworowych przez inhibitory GFR lub leki cytostatyczne (takie jako Gemcytabin) może wywoływać korzyści kliniczne.\nOpisy przypadków przy użyciu standaryzowanego koncentratu arabinoksylanu z otrębów ryżowych (Biobran/MGN-3) w połączeniu z inhibitorami GFR lub gemcytabiną wykazują zaskakujące reakcje kliniczne. Niestety, pomimo klinicznych i immunologicznych dowodów, immunomodulator roślinny podlega rejestracji wyłącznie jako suplement diety, w związku z czym dalsze badania powyższych hipotez są utrudnione.\nUwaga na produkty podszywające się pod nową generację Bi.Bran® MGN-3 (dawniej BioBran)\nEfekty działania suplementu diety na funkcje immunologiczne, wątrobowe i nerkowe u osób dorosłych z HIVBadania


Bitcoin i inne kryptowaluty spadają\nWiadomości, aktualności 2021 > Bitcoin i inne kryptowaluty spadają\nReuters informuje dzisiaj (09.06.21), że ceny kryptowalut nadal spadają, po tym, jak US Internal Revenue Service (IRS) wezwał prawodawców do bardziej rygorystycznych zasad raportowania dotyczących transferów kryptowalut.\nBitcoin spadł nawet poniżej 32 000 USD w ciągu ostatnich 24 godzin, co oznacza, że inne cyfrowe monety, takie jak Ether i Dogecoin, również spadły. Oznacza to, że BTC był sprzedawany na poziomie około 32 600 USD, co oznacza spadek o ponad 3% według danych CoinDesk.\nWarto nadmienić, że największa na świecie kryptowaluta spadła o połowę od czasu, gdy w kwietniu osiągnęła rekord prawie 65 000 USD. Z kolei ceny Ethereum spadły o 8%, by oscylować poniżej 2500 USD, podczas gdy Dogecoin był notowany po 0,31 USD. Inne popularne kryptowaluty, takie jak XRP, Litecoin również spadły o ponad 4% w ciągu ostatnich 24 godzin.\nUSA mieszają w kryptowalutach?\nNa Financial Times czytamy, że wysoki rangą amerykański regulator finansowy wypowiedział się przeciwko podejmowaniu bardziej rygorystycznych regulacji wobec kryptowalut, ostrzegając, że może to zniechęcić inwestorów.\nHester Peirce, jedna z komisarzy w Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, powiedziała dla Financial Times, że martwi się naciskiem kilku amerykańskich regulatorów na odgrywanie bardziej aktywnej roli na rynku kryptowalut.\nJej komentarze ujawniają podział na szczycie SEC, podobnie jak opinie przewodniczącego Gary Gensler’a, który oponuje za próbą dostosowania szybko rozwijającego się rynku kryptowalut do innych rodzajów aktywów finansowych.\n„Obawiam się, że początkową reakcją regulatora jest zawsze stwierdzenie: „Chcę to uchwycić i upodobnić do rynków, które już są regulowane” – powiedziała Peirce w wywiadzie. „Nie jestem pewna, czy to będzie dobre dla innowacji”.\nPeirce wcześniej badała regulacje finansowe w Mercatus Center, wolnorynkowym think-tanku, i pracowała jako prawnik w zespole SEC. Dołączyła do SEC w 2018 roku po tym, jak została mianowana przez byłego prezydenta Donalda Trumpa.\nKryptowaluty na PayPal\nKrach, bańka pękła. I co z tego (kryptowaluty)\nGdzie teraz kupuje się kryptowaluty?


Breaking the Cycle – Moje przemyślenia (1) – Na Rozdrożu\nBreaking the Cycle – Moje przemyślenia (1)\nCo musiałoby się stać abyś stwierdził, że masz problem? Przestępstwo? Aresztowanie za czyny nierządne w miejscu publicznym z prostytutką? Znalezienie przez małżonka lub dziecko materiałów pornograficznych na twoim komputerze? Nakrycie ciebie masturbującego się przed telewizorem późną nocą (może nawet przez Twoje dziecko)? Kto musiałby się dowiedzieć o Twoich problemach?\nPomyśl o tym przez chwilę. Te sytuacje zdarzają się ludziom takim jak ty każdego dnia na całym świecie.\nCzy jestem uzależniony? Niejeden stwierdzi, że chyba każdy jest od czegoś uzależniony. Jednak jeśli chodzi o erotomanów bardziej pasuje tutaj słowo „kompulsja”. Patrick Carnes pięknie opisuje definicję zachowań erotomanów: “Uzależnieni zastępują zdrowe relacje chorymi zachowaniami lub związkami. Ich przywiązanie do doświadczeń regulujących samopoczucie zajmuje centralne miejsce w życiu„(Carnes 2001, 14 ).\nJak dla mnie wyraża się to w zasadzie: Nigdy nie masz dość tego, co cię nie usatysfakcjonuje. Jeśli mimo to ciągle szukasz tego „czegoś” to jesteś uzależniony. Ale gdzie tak naprawdę rodzi się kompulsja?\nStrategie radzenia sobie z niechcianymi uczuciami\nZostałeś ukształtowany przez środowisko w okresie dzieciństwa. Jeśli jako dziecko byłeś przygnieciony przez takie problemy jak: alkohol, narkotyki, bójki, rozwód, częste przeprowadzki, pornografię, nadopiekuńczych rodziców lub porzucenie – te czynniki najpewniej zburzyły równowagę w Twoim życiu. Zapewne, rozwinąłeś strategie radzenia sobie ze strachem, wstydem, bólem, niskim poczuciem własnej wartości, krytyką i gniewem. Mogłeś się zaadaptować i znaleźć wsparcie u innych tworząc zdrowe relacje, lub też wykorzystać kompulsywne zachowania seksualne jako strategię przetrwania. Ponieważ seks dla młodego człowieka jest doznaniem przyjemnym i rozładowującym, być może z lękami radziłeś sobie poprzez masturbację, podglądactwo lub innego rodzaju kompulsywne zachowania seksualne. A skoro kultura i środowisko nie uczy otwartego dialogu w tematach seksualnych, prawdopodobnie trzymałeś to wszystko w głębokiej tajemnicy.\nW grupach 12 krokowych ludzie mawiają często: „Jesteśmy tylko tak chorzy jak nasze sekrety.” Bardzo prawdziwe! Ale komu powiedzieć o sprawie swojego problemu natury seksualnej? Prawdopodobnie Twoi rodzice nie stanęli na wysokości zadania i nie odbyli z Tobą takich rozmów. Na pewno jednak słyszałeś opowieści kolegów o przygodach seksualnych i kto kogo zaliczył. Zamiast więc rozwijać zdrowe relacje pogrążałeś się w „związku” z obrazami, perwersjami albo niewłaściwymi partnerami. Prawdopodobnie zacząłeś źle odbierać akt seksualny jako ekwiwalent prawdziwej bliskości i zdrowej seksualności. Rezultatem tego mogłeś mieć wrażenie, iż twoje zachowania przynoszą Ci pożytek zamiast obrzydzenia lub poczucia wstydu.\nKto się uzależnia?\nPraktycznie każdy, kto cierpiał w dzieciństwie może się uzależnić. Bywa różnie. Niektórzy leczą swoją pierwotną ranę a inni przy odpowiednich okolicznościach uważają, że muszą wykształcić w sobie pewien sposób na uporanie się z sytuacją. Czy potrafisz myśleć o swoim uzależnieniu jak o strategii radzenia sobie w życiu? Być może jako dziecko doświadczyłeś pewnego rodzaju stymulacji lub nawet jej przesyt. Może znalazłeś gazety pornograficzne ojca lub bawiłeś się z koleżanką z sąsiedztwa w „doktora”. Typowe jest, że tego rodzaju stymulacja wydaje się miłym doznaniem. Kiedy młody człowiek odkrywa zdolność stymulacji zaczyna podążać utartymi ścieżkami by doznać raz otrzymanej przyjemności. Np. kiedy chłopiec zostaje skarcony i wysłany do swojego pokoju może sięgnąć po masturbację dla odczucia seksualnej przyjemności. Zazwyczaj ustalają się w ten sposób wzorce zachowań. Dla jednych będzie to objadanie się. Dla innych – kompulsje seksualne. Inne przykłady zachowań mogących prowadzić do uzależnienia to chociażby molestowanie przez opiekunkę, kontakty seksualne z rodzicem lub rodzeństwem. Czasem chłopiec podgląda siostrzyczkę lub sąsiadów. Innym razem dziecko może być traktowane jak jeden z dorosłych rodziców, co w psychologii nosi nazwę „ zastępczego ojca” w przypadku chłopców lub „zastępczej matki” w przypadku dziewcząt. George Collins doświadczył czegoś takiego jako mały chłopiec. Jego matka płaciła mu 25 centów by wymasował jej ramiona. Mówiła przy tym jak nienawidzi jego ojca i dodawała: „ty zawsze będziesz moim małym mężczyzną”. Pewnego dnia poprosiła by wymasował jej piersi. Miał wtedy 6 lat i nawet pamięta, że miał małą erekcję. Myślał wpierw, że oznacza to matczyną miłość, jednak doprowadziło to do poczucia wstydu i patologicznej więzi z matką. W psychiatrii określa się ten rodzaj zachowania rodzica jako zamaskowane lub emocjonalne kazirodztwo. Jak to wpłynęło na Georga? Miał zaburzone postrzeganie seksu i niewłaściwe podejście do kwestii związków i prawdziwej bliskości z kobietami. Z powodu doświadczeń z własną matką, wizyty w klubach nocnych lub oglądanie pornografii wydawały się być bezpieczniejsze niż interakcja z prawdziwą osobą. Kiedy oglądał pornografię lub kobietę nie było niebezpieczeństwa, że wpadnie w niezdrowy związek. Wydawało się łatwiej uprawiać masturbację patrząc na kobiety niż wiązać się z nimi i narażać na bolesne odczucia.\nAutor opowiada jak będąc już dobrze po dwudziestce ( w czasach gdy Internet nie był dostępny ) odwiedził budkę z tzw. peep show. Akurat upuścił ostatnią monetę na podłogę a musiał znów zobaczyć nagi pokaz. Kiedy podnosił ją całą lepką i śliską zdał sobie sprawę w jakim znajduje się stanie – był uzależniony od pornografii.\nMylące sygnały seksualne\nKiedy po raz pierwszy człowiek odkrywa swoją seksualność wie, że to niesamowita siła. W tym samym czasie społeczeństwo bombarduje nas dwojakim przekazem na ten temat: stymuluje treściami erotycznymi, ale zarazem każe się hamować. Łatwo wpaść w tą koleinę i nie stać się niedorozwiniętym seksualnie. W okresie dojrzewania odkrywa się wyższość prawdziwej intymności nad obiektywizowanie ciała partnera. Jeśli jednak twoim obiektem staje się fizyczna strona seksu to zmierzasz raczej w stronę kompulsji niż zdrowej seksualności.\nWiele osób zacina się w tym momencie i niestety seks staje się ich synonimem bliskości. Jeśli należysz do tego grona to proszę Cię, zaufaj mi w tym: istnieje możliwość zawiązania głębokiej i niezwykłej wręcz intymnej bliskości z partnerem. Jednak nigdy nie osiągniesz tego stanu jeśli pozostaniesz małym chłopcem zainteresowanym częściami składowymi ciała kobiety. Twoja praca jako czytelnika tej książki polega na „dorośnięciu”. Pozwól sobie dojrzeć. Mogłeś zawsze nosić w sobie ranę, ale możesz być kimś więcej niż tylko historią swoich krzywd powtarzaną w kółko od nowa. Jeśli mógłbyś przekształcić tą historię w coś pożytecznego, coś dojrzałego, energia skupiana wokół niej zostanie przekierowana a twoje zachowania mogą ulec zmianie. Nie będziesz już musiał się uruchamiać seksualnie. Możesz zmienić swój umysł i opowieść w którą uwierzyłeś, dotyczącą tego kim tak naprawdę jesteś. Nasze umysły przypominają program. Działamy na obwodach synaptycznych. Możemy też tworzyć nowe ścieżki myślowe. Dzięki temu możemy opracować nowy sposób reagowania w danej sytuacji, np. widząc seksowną kobietę lub przystojniaka w sklepie. Naprawdę można inaczej. Pierwszy krok polega na odczuwaniu kompulsywnej potrzeby bez ulegania jej sile. George Collins często mawia swoim klientom: „Jeśli musisz – gryź nogę od stołu, ale nie uruchamiaj się!” Co ma na myśli? Możesz czuć się nieswojo przez jakiś czas, ale możesz to przetrzymać! Nie umrzesz od poczucia tego dyskomfortu. Ewentualnie wyniesiesz swoje życie na poziom którego nigdy wcześniej nie doświadczyłeś!\nW drugim rozdziale nauczysz się jak zapalać światła w wewnętrznym amfiteatrze by ujrzeć składowe swojej osobowości, między innymi te które nawołują do uruchamiania się na płaszczyźnie seksualnej. Te pod-osobowości bardzo przypominają aktorów w kinie lub sztuce teatralnej. Każdy z nas ma te niedojrzałe części osobowości które mogą nigdy nie dorosnąć. Niektórzy uważają, że należy się ich pozbyć, jednak nie tędy droga. To co możesz zrobić już dziś to wytworzy przestrzeń dla twoich składowych osobowości, jednocześnie redukując ich zdolność do powielania kompulsywnych nawyków.\nĆwiczenie: Co musiałoby się stać byś osiągnął swoje dno?\nPrzestań wyobrażać sobie jak angażujesz się w typowe dla siebie zachowania seksualne. Zamiast tego wyobraź sobie, że zostajesz na nich przyłapany! Zostajesz aresztowany, żona dowiaduje się jak dużo pieniędzy przepuściłeś na prostytutki, pornografię lub cokolwiek co sprawi, że sięgniesz dna. Właśnie teraz byłoby stosowne zrobienie kilku notatek. Użyj notesu, dziennika lub zwyczajnie zacznij pisać na swoim komputerze. Znajdź spokojne miejsce i daj sobie 20 minut by odpowiedzieć na następujące pytania:\nIle razy osiągałem dno tylko po to by ponownie się od niego odbić?\nW praktyce mężczyźni często sięgają po pomoc dopiero gdy zostają skazani za przestępstwa na tle seksualnym. Czy może to spotkać Ciebie?\nCzy chcesz osiągnąć tak zwane płytkie czy głębokie dno?\nGłębokie dno oznacza często aresztowanie podczas najmowania prostytutki albo odsiadkę w więzieniu za propagowanie nielegalnych form pornografii. Płytkie dno oznacza osiągnięcie go bez udziału konsekwencji prawnych.\nPomyśl o tym. Co musiałoby się stać byś osiągnął swoje dno? Czy byłoby ono płytkie czy głębokie?\nKiedy już o tym rozmyślasz, zapytaj siebie: Co mogę zrobić by zmienić zdanie? Czy faktycznie tego chcę? Być może jest w tobie głos szepczący: ”Nie, nie mam zamiaru przyglądać się swoim zachowaniom. Nie mam zamiaru się zmieniać.”\nKolejny rozdział wyjaśni Ci jak zidentyfikować odgłosy twojego uzależnienia.\nArtykuły, Inspiracje i źródła wiedzy, Uzależnienie od pornografii\nJedna myśl w temacie “Breaking the Cycle – Moje przemyślenia (1)”\n31 sierpnia, 2013 at 1:29 pm\nKolejna część powinna pojawić się na początku przyszłego tygodnia. Potem przerwa – jadę na dwutygodniowy urlop 😉 Pozdrowienia!