Na jaki/e (...) lecą dziewczyny? - Na linii frontu - podrywanie. - BraciaSamcy.pl\nStrona główna Relacje męsko-damskie i nie tylko Na linii frontu - podrywanie. Na jaki/e (...) lecą dziewczyny?\nRozpoczęty przez MichaelLevitt, 16 Czerwiec\nStrona 1 z 2 MichaelLevitt 48\nWszyscy już wiem, że kobieta nie potrzebują ładnego, bogatego, wpływowego (czyt. na stanowisku) , tylko inteligentnego romantyka! - Podobno podobno ktoś to potwierdził.\nWracając do realiów, każda kobitka posiada mokre zapotrzebowanie na bogatego/silnego mężczyznę. A taki mężczyzna musi posiadać posadę/firmę, samochód, apartament/dom, wykształcenie, znać jakieś języki, itd .\nDlatego musimy sobie zadać kilka podstawowych pytań.\nJaki samochody zwilża kobiety do X PLN - np. X= 80 000 tyś\nJaki zawód musi wykonywać potencjalny kandydat na męża . - np. adwokat, chirurg, programista .\nJak się ubierać, a dokładnie jakie znaczki na sobie nosić - np. Emporio Armani, Ralph Lauren, Lacosta, Tommy Hilfiger 1)\nJakie jest najbardziej prestiżowe wykształcenie w wyrywaniu foczek? - np. Prawo, informatyka, zarządzanie ogrodnictwem 1)\nTemat swobodny, każdy wedle własnego uznania i doświadczenia wypełnia ranking. Tak jak wy sądzicie.\nJak macie pomysły na pytanie z odpowiedzią w formie rankingu, to super! dzięki temu będziemy mogli określić się gdzie stoimy, i nad czym trzeba popracować, aby osiągnąć cel Udostępnij tego posta\nNie lubie tego typu inicjatyw - bo z zalozenia sa one dobre, ale w gruncie rzeczy chodzi tylko o to zeby sie przypodobac foczkom i pytanie jak to zrobic? A no srak. Nie wolno sie nigdy szmacic!\nJak robisz co chcesz i jestes w tym zajebisty to niech kobieta pomysli jak sie przypodobac Tobie, a nie na odwrot.\nJak chcesz się tak dopasowywać do kobiet, to znak, że się tkwi w matrixie. Sam się na tym czasami łapię. 2 osoby lubią to\n2. Taki co daje pieniążki i status(nawet kryminogenny)\n3. Im bardziej niszowy tym gorzej 4. Takie co daje status lub pieniążki\nNic na loszki nie działa tak dobrze jak zakupy w Chrabo!\nOj chlopaku ja nie mialem na oplate mieszkania, ledwo ciagnelem koniec z koncem, ale w tym czasie ruchalen na potege\nBylem dobrym barmanem Edytowane 16 Czerwiec przez Assasyn\n@MichaelLevitt wiesz co temat pokroju: Bracia, jakie auto uwazacie ze jest najlepsze. Czaisz?\nWszystko zalezy w jakim towarzystwie sie obracasz. Pojedziesz na jakas zapyziala dziure czy do mniejszego miasta to Honda Civic z rocznika 2000 to juz bedziesz gosc. Baaa - cokolwiek na kolkach co jezdzi i jakos wyglada. Co do zarobkow to takim paniom i wystarczy Seba z 3k na reke i juz beda na innym poziomie spolecznym od kolezanek. Metki? Gosciu - ja zauwazylem, ze laski (celowo nie mowie kobiety), ktore rzekomo tak zawsze sie znaja na modzie, o ekskluzywnych markach nie wiedza prawie nic, a ich wiedza konczy sie na Rolex, Burberry, Prada, Hugo Boss i innych pasciach dla klasy sredniej nowobogackiej. Ewentualnie na tym co przeczytaja w Cosmo albo Wysokich Obcasach. Laska zobaczy zegarek z Hugo Bossa i juz bedzie wilgoc. Ale gdybys przeszedl w koszulce polo i szortach z zegarkiem IWC albo Patek (ktore sie nie reklamuja za bardzo na miescie bo maja malo salonow) to nie zwroci na ciebie uwagi. Sila reklamy. Nawet te marki co wymieniles to zwyczajnie tanie i niskiej jakosci ciuchy juz teraz.\nWszystko zalezy od srodowiska. Zawody? Nooo wiadomo - prawnik, lekarz, informatyk mniej bo duzo dowcipow o nich krazy. Moze byc tez koles z wlasna dzialalnoscia - firma jednoosobowa o jakiejs nazwie. Najlepiej jak ma na fb CEO albo "prezes zarzadu w XXX" gdzie XXX to nazwa wlasnej firmy. Co madrzejsi nie daja sobie wlasciciel bo by bylo wiadomo, ze to ich jednoosobowa dzialalnosc.\nŻycie w matrixie jest takie wygodne, ehh...\nPrzepraszam za ten temat nielicujący z godnością Braci Samców .\nZawsze miałem słabość do konkurencji i rankingów, oraz analizowania .\n@MichaelLevitt Spoko bracie, wszyscy czasem błądzimy, ale po to mamy forum żeby nakierować się nawzajem w takich momentach.\nA sama ankieta nie jest zła, tylko musisz ją przekierować z kobiet na siebie 2 osoby lubią to\nDokladnie. Temat bardziej powinien brzmiec - jaki poziom zycia jest dla was satysfakcjonujacy. Moze cos w tym stylu 1 osoba lubi to\n1.Przez sam fakt, że chcesz dostosować swoje wybory, czyli też postępowanie, do kobiet, przegrywasz. Wygrywa ten, komu zależy mniej.\n2. Chcesz przekupić laskę marką samochodu, ubraniami i zawodem? Jak myślisz, będziesz z nią harmonizować, jeśli się na tym będziesz opierać?\nWszystko zalezy od srodowiska. Zawody? Nooo wiadomo - prawnik, lekarz, informatyk mniej bo duzo dowcipow o nich krazy. Pomimo że jestem zagorzałym przeciwnikiem wszelkiej maści szufladkowania to niestety muszę pewien schemat potwierdzić.\nKobiety nagle dostają +50% do zainteresowanie moją osobą, gdy dowiedzą się czym się zajmuję.\nCóż, taki społeczny fejm i zarazem, co napisze Wam szczerze, tak naprawdę napompowany MIT. Ale równie szczerze przyznam, że nie zamierzam tego\ndemitologizować. Bo jest mi to na rękę.\nWiecie, te +50%\nMoney for nothing, chicks for free - że tak pojadę klasykiem.\nAle, a pisze to słowa po trzech whisky on the rocks, to tak naprawdę wolę fejm i kobiecą mitologię związaną z byciem rockmanem lub wziętym DJem. To jest dopiero POWER PACK tak naprawdę za nic ! Szkło puste, idę sobie polać... Jak to fajnie mieć lodówkę z wytwarzaniem lodu S.\nSamiczki mają mokro jeśli w danej chwili jesteś najlepszym dostępnym towarem.\nNie ważne czy masz super auto czy jeździsz busem. Czy jesteś lekarzem czy spawaczem. Czy masz 185cm i kwadratową szczenę czy 170cm i bojler.\nWybierają najlepsza daną opcję na tą chwilę, ale to już było poruszane setki razy.\nCo prawda schematy istnieją i utarło się, że samiczki marzą o lekarzach i prawnikach gdyż są to według nich pewne i dobrze płatne zawody. Do tego rodzice samicy, gdy dowiedzą się że ich córcia ma chłopaka lekarza trąbią o tym na całą wieś i ubijają świniaczka, żeby godnie przyjąć nowego syna w rodzinie.\nJednak kim byś nie był i czego byś nie miał, zawsze znajdzie się ktoś lepszy.\nBądź milionerem, zacznij zabierać ją na przyjęcia a tam pozna inne kobiety - żony miliarderów, które będą patrzeć na nią jak na biedaczkę bo nie ma jachtu za 150 milionów.\nSzybko okaże się, że jesteś w jej oczach nieudacznikiem.\nDlatego robienie czegoś pod samice mija się z celem, musiałbyś dzień w dzień podwyższać poprzeczkę, na co to komu?\nZresztą znudzone żonki obrzydliwych starych bogaczy i tak marzą o tym młodym opalonym ogrodniku który śpiewa hiszpańskie piosenki kosząc jej trawnik Ja się wyleczyłem z imponowania cipkom.\nGdybym by sam to one musiałaby mi zaimponować. A czym może zaimponować teraz przeciętna Klaudia poza fotkami z psim ryjem na fejsie?\nPisałem już kiedyś. NAJWAŻNIEJSZY JEST ARANŻ i BAJERA. Koszty aranżu:\n- zadbane, WYSPORTOWANE ciało, zadbane dłonie, paznokcie, włosy i zęby - zero złotych (nie licząc zębów jeśli ktoś zaniedbał)\n- ciuchy - ważniejsze od metek jest wyczucie klasy, stylu, dopasowania do sytuacji i smaku - nie musisz mieć najdroższych, metki i loga wyeksponowane znanych marek to buractwo\n- dobry perfum - od 100zł.\n- dobry zegarek - od 1500 zł.\n- samochód - temat rzeka, ma być ale wcale nie trzeba dużo, samochód ma być bez żadnych udziwnień, czysty i zadbany, ładnie się prezentujący, w każdej kwocie cenowej znajdę typy na dobry aranż ( od 15 tys złotych)\n- bajer - kwestia obycia i doświadczenia\nNie zaczynać żadnych akcji bez przeczytania "Co z tymi kobietami" "Kobietopedii" !!!\nW przypadku wykrycia pierwszego syndromu tzw "zakochania się" - NATYCHMIAST zakupić "Poradnik rozwodnika" i zapoznać się z treściami w nim zawartymi.\nJak pytają co robię hmmm kłamię, bajeruję, nie mówię wprost, jak One to lubią .... w dłuższe relacje nie wchodzę, jestem dopiero po 30stce przecież.\nKoniec lat 90-tych. Zaprosiłem pewną pannę do kawiarni (już nie pamiętam dokładnie - może druga randka). Kawa, ciastko... miło i przytulnie. Ściany gustownie udekorowane obrazami - głównie martwa natura. Rozglądamy się, podziwiamy. Na każdym malowidle zamaszysty podpis... No masz! Tak się złożyło przypadkowo, że imię i nazwisko autora było identyczne z moim. Pytam ją "Jak ci się podobają obrazy? Ano właśnie, mam tu swoją galerię".\nJej reakcja była taka, że żaden mercedes, drogi ciuch czy zegarek by tego nie przebił Była moja...\nDziękuję Panowie za naprowadzenie mnie na odpowiedni tor, niech Bóg wam w szeklach i kamienicach wynagrodzi .\nCałkowita kontrola nad swoim pobytem w matrixie, to na prawdę trudna sprawa.\nDawno nie ciupciałem, i sami wiecie, testosteron uderza do głowy. A nie wiem skąd brać kobitki, bo już źródła się pokończyły (zamkneli roksa.pl :D)\nEdytowane 17 Czerwiec przez MichaelLevitt\n10 godzin temu, Pozytywny napisał:\nO, dokładnie! Do-kład-nie ! I ZAWSZE pamiętajcie o tym.\nBo tamten ma taki zawadiacki uśmiech, drugi z kolei jest super władczo-majętny bo ma firmę zatrudniającą XX osób, trzeci to taki chamski, ordynarny bezczel który z jednej strony ją zniesmacza ale dziwnym trafem, o ironio, ściąga ku sobie jej wilgotne myśli.\nPamiętajcie - dla dziewczyny / kobiety możecie być NAJLEPSI i NAJWSPANIALSI.\nAle tylko w danym momencie i przez jakiś czas 9 godzin temu, Bruno S napisał:\nPytam ją "Jak ci się podobają obrazy? Ano właśnie, mam tu swoją galerię".\nFejm, fejm, fejm, fejm ! Sprytnie się nim zlewarowałeś, choć nie należał do Ciebie. Doceniam S.\nW grach z kobietami reguły nie obowiązują. Niestety... ani z jednej ani z drugiej strony... bo zawsze jakiekolwiek ustępstwo samca kobieta podświadomie odbiera jako jego słabość. Prawda? Jedyne reguły jakie mają obowiązywać to są Twoje reguły i masz ich się konsekwentnie trzymać. Jeżeli Ona narzuci Ci swoje - koniec ze sexualnością... w jej oczach jesteś słabełuszem.\nJacy kolesie ruchają? Tacy co potrafią to rozegrać od A do Z i się tego nie boją. Grają swoją grę według ich reguł. co o dziwo działa na różne typy kobiet.\nJacy kolesie nie ruchają? Tacy co czekają co los przyniesie, jak rozwinie się sytuacja, na jakieś sygnały od kobiety, na odpowiedni czas i miejsce, itp. Tak nie poruchasz. W tym Naszym kręgu kulturowym jednak jeszcze.... jeśli chodzi o sex facet ma prowadzić ku niemu i umiejętnie przełamywać fałszywe opory kobiety ( shit testy psychiczne).\nAcha ... jeżeli ktoś chciałby mnie oskarżyć o to, że sprowadzam wszystko do ruchania.... otóż.... jak już w większości pewnie Bracia wiecie jeżeli w relacji z kobietą nie pojawia się sexualność to ta relacja zawsze dąży tylko w jedną stronę - beta frajera-orbitera. Mylę się? Może to tylko moje nie obiektywne obserwacje i doświadczenia?\nGodzinę temu, Subiektywny napisał:\nCzysty przypadek - trochę szczęścia i refleksu Ich umysły nieustannie budują obrazy z emocji niczym domki z kart albo bańki mydlane (w każdej chwili może pęknąć, zawalić się i będzie 'katastrofa' emocjonalna) stymulowane męskimi obietnicami.\nDyskretnie, nie chwaląc się zbytnio zawsze można wtrącić przy rozmowie, że pracujemy nad jakimś ważnym projektem (choć tak naprawdę leżymy do góry brzuchem na kanapie) albo przechodząc z nią obok salonu sam. (powiedzmy, że mercedesa), wchodzimy do środka, regulujemy fotel, (koniecznie sprawdzamy pojemność bagażnika!) i to działa na wyobraźnię kobieciny nie gorzej niż sam fakt posiadania dobrego gadżetu przez samca... itp itd\nEdytowane 17 Czerwiec przez Bruno S\nDobra materialne, pozycja społeczna, zawód uznawany społecznie za prestiżowy, drogi samochód to atrybuty włączające w mózgu kobiety podświadomy program - kandydat do związku. Ma zasoby więc nadaje się. Z takim tez będzie pogrywać, testować.\nDo dziś pamiętam kumpla. Kompletny gołodupiec. Nawet bez samochodu ale przystojny, niesamowicie pewny siebie, ze sporym poczuciem humoru i męską siłą, zwierzęcością. Ruchał na potęgę najlepsze laski. Pamiętam akcję jak laska powiedziała "że, jej facet nie może mieć gorszego samochodu od niej", laska 9/10, jeździła jakimś rocznym kompaktem kupionym przez ojca. Tego samego wieczoru kumpel ja posuwał. On nie miał samochodu a nawet prawa jazdy.\n... dalej utrzymuje, z jednymi się pieprzą z innymi żenią.\nJak kobieta bedzie chciala pizdusia, to bedzie miala pizdusia, jak macho, to bedzie miala macho itd...Ale...\nZasoby to wazna kwestia, bo kobieta odbiera to podswiadomie jako poczucie bezpieczenstwa, natomiast na sex sklada sie jeszcze wiele innych czynników, poczucie humoru, wygadania, ubiór i styl bycia, dlatego czesto gesto kobiety ida na ruchanie juz na pierwszej randce, bo koles im czyms zaimponowal, bardzo wazna jest takze wyobraznia u faceta...\nJesli ma duza wyobraznie, umiejetnosci konwersacji, poczucie humoru i pewnosc siebie to moze zdobyc naprawde dobry target, bo kobieta koncentruje sie tylko na dany moment, obecna chwile, dlatego bajerant moze byc golodupcem, ale ma talent do stwarzania aranzacji i pobudzenia kobiecych emocji...\nNo wlasnie, pewnosc siebie to znajomosc siebie samego, swiadomosc siebie, im wiecej jestes swiadomy tym bardziej siebie kontrolujesz, jestes spojny, dlatego tak wazna jest praca nad soba...\nDlatego pisalem ze jak pracowalem w nadmorskich kurortach jako barman, nie mialem pieniedzy, malo zarabialem, mieszkalem w jakiejs klitce, ale mimo wszystko posuwalem 2-3 kobiety na tydzien oczywiscie wykorzystalem fakt ze te Panie przyjezdzaly tutaj sie po prostu zabawic, co ulatwialo mi zadanie Seksualnosc jest niesamowicie istotna, bo tak naprawde pomijajac cala ideologie ktora sobie dopisujecie do spotkania, o nia tak naprawde chodzi, bo wszystko ma i tak sie zakonczyc wystryskiem, chocbys dorabial do tego nawet najlepsza historie Dlatego niezwykle istotny jest dotyk, juz na samym poczatku, delikatna jego eskalacja, to pobudza wyobraznie i pomaga sie wam ze soba oswoic...\nKobieta ma kilka punktów erogennych, ktore trzeba umiejetnienie stymulowac, naprzyklad zamiast rzucania sie z lapami na twarz bezczelnie, trzeba wymyslec jakos historie np ''O poczekaj Dominika, Mariolka etc, masz jakis maly napruszek w kaciku ust, i zdejmujesz deliktanie...\nDruga sprawa, Polacy maja problemy z podrywaniem kobiet, bo wychowalismy sie w takim kregu kulturowym, dlatego typowy Polak czesto zastanawia sie nad tym co powiedziec, aby jej nie urazic, jak podejsc, dlatego na tym polu przegrywamy sromotnie z ciapakami, bo tamci sa bezczelni, pewni siebie, wychowali sie w kulturze w ktorej mezczyzna jest stawiany wyzej od kobiety, dlatego ida do kobiet jak po swoje dzieki temu pozbywaja sie stresu, emanuja pewnoscia siebie itd...\nW Polsce przecietny chlopak jest wychowany w poczucie bycia gorszym od kobiet, ma stworzony wyidealizowany obraz kobiety, dlatego czesto boi sie podejsc, bo na jej tle wypada blado, co jest oczywistym absurdem 7 osób lubią to\nDo dziś pamiętam kumpla. Kompletny gołodupiec. Nawet bez samochodu ale przystojny, niesamowicie pewny siebie, ze sporym poczuciem humoru i męską siłą, zwierzęcością. Ruchał na potęgę najlepsze laski. Pamiętam akcję jak laska powiedziała "że, jej facet nie może mieć gorszego samochodu od niej", laska 9/10, jeździła jakimś rocznym kompaktem kupionym przez ojca. Tego samego wieczoru kumpel ja posuwał.\nNo właśnie, ale był przystojny Co jeżeli chłopak jest oceniany przez dupy <9/10 na 6/10, a przez >9/10 na 7/10 ?\nKiedy dupeczki mnie pytają o hobby to zaczynam się rozgadywać, a w efekcie zaczyna się brak zainteresowania ze strony kobitki.. nie wiem o co chodzi .\n@Assasyn Mówisz wymyślać, że ma coś we wlosach na ustach itp.? - Dla mnie mega sztuczne. Czy może faktycznie ma costam być? Jak kumpel mi tak zrobil to mało mu nie wyjabałem. Może zbyt kurczowo się trzymam zasady nie rób drugiemu co tobie nie miłe?\n@MichaelLevitt Zadajesz pytania (i słusznie), próbujesz rozpracować i zrozumieć kobiety - co lubią, na co lecą. To trudne. Zamęczysz się. My to bierzemy na logikę, a one na ... cholera wie.\nGdy ja to próbuje robić to po czasie wracam do punku wyjścia w swoich rozważaniach.\nNie lepiej próbować ogarnąć coś łatwiejszego np. fizykę jądrową? Edytowane 17 Czerwiec przez Normalny\nW tej kwestii trzeba rozróżnić jeszcze dwie rzeczy. Czy chodzi o perspektywę na związek czy na przygodę. W zależności od celu, inne rzeczy stają się atrakcyjne. Tak jak tutaj już ktoś pisał, laska może być w stałym związku z podstarzałym milionerem, ale ma ochotę wyruchać umięśnionego, prostego ogrodnika.\n@Drizzt W moim przypadku chodzi o FF/ONS. Może jestem prostym człowiekiem, ale nie jestem ogrodnikiem, i nie mam pokaźnej muskulatury Udostępnij tego posta\nTekst jest dość długi, więc jak ktoś nie ma czasu lub ochoty go czytać, niech nie czyta poprostu i zignoruje to, co poniżej.\nNie mam też na celu nikogo obrazić.\nMam poprostu problem, z którym sobie nie poradzę, bo nie widzę nadziei na to.\nAle byćmoże o czymś zapomniałem czy coś przeoczyłem, to słowa krytyki lub wskazówki, są najmilej widziane.\nNie wiem od czego zacząć, bo temat relacji dziewczyn i chłopaków, to wydaje mi się, temat nieskończony.\nMożna by dyskutować o nim w nieskończoność, a natura itak zrobi swoje.\nMoże więc skupię się na sobie i swoich doświadczeniach i teoriach na ten temat, gdyż mam nieodpartą chęć zbadania tego, dlaczego jestem tak wrogo nastawiony do rozmnażania i od ok.2 lat, mój świat realcji damsko-męskich, poprostu legł w gruzach, bez żadnej nadziei na jakiekolwiek wyjście z tej sytuacji.\nA więc w życiu miałem 4 stałe partnerki. Pierwsza miłość była dla mnie totalnym szokiem, kiedy nagle odkryłem, że tak bardzo lubię pewną dziewczynę, że nie mogę żyć normalnie bez jej obecności obok mnie.\nKiedy zerwała ze mną, bardzo to przeżyłem, ale po jakimś roku, otrząsnąłem się i mój mózg wrócił do normy. Wtedy już z bagażem miłosnego doświadczenia, poznałem kolejną, w stosunku do której nigdy nie "otworzyłem" się do końca (po poprzednim doświadczeniu) i robiłem wszystko, żeby tylko mieć ją pod kontrolą emocjonalną, a sposoby manipulacji i szantażu emocjonalnego, zapożyczyłem właśnie od mojej byłej.\nZakochała się bardzo. Kiedy nie odbierałem telefonu, potrafiłem na wyświetlaczu zobaczyć nawet 200 nieodebranych połączeń i 50 SMS'ów, a więc cel swój osiągnąłem.\nOsiągnąłem tym też ogromny spokój emocjonalny, bo czułem że ktoś mnie bardzo kocha i myśli o mnie.\nNiestety na dłuższą metę, taka relacja nie mogła istnieć, gdyż była poprostu destrukcyjna.\nZerwałem ostatecznie, a po ok. 5 miesiącach poznałem kolejną, bardzo atrakcyjną, ułożoną dziewczynę.\nWtedy nie myślałem już za bardzo o manipulowaniu nią, ale mimo tego zauważyłem, że ona jest mi bardzo uległa.\nCzułem, że mnie kocha, że nie potrafi ode mnie odejść.\nKolejnym więc razem jakimś sposobem, udało mi się uzyskać to, że dziewczyna bardzo mnie kocha.\nJednak, kiedy się przeprowadziliśmy do mojego nowego domu (zamieszkaliśmy we dwójkę), coś się popsuło.\nMiałem pieniądze, bo miałem firmę, ale bardzo się rozleniwiłem, przytyłem. Zaczęły się rozstania, aż któregoś dnia ona odeszła i o dziwo, nie wróciła nagle:)\nZnowu przeżyłem to dość mocno i znowu (jak po tej pierwszej) dostałem mocnej depresji.\nPotem jakoś się pozbierałem, zacząłem biegać, trenować, itd. Po kilku miesiącach poznałem kolejną, która zamieszkała ze mną bardzo szybko i ona też mnie bardzo pokochała.\nCzułem i widziałem, że mam nad nią ogromną kontrolę i że ona nie potrafi mi się sprzeciwić.\nKażde moje zerwanie z nią, było dla niej ciosem nie do zniesienia.\nBrała tabletki na uspokojenie, chodziła do psychiatry.\nW końcu jednak doszło z mojej strony do tego, że ją zdradziłem z młodszą ode mnie o 11 lat, bardzo atrakcyjną dziewczyną.\nMój wrażliwy organizm, jednak tego nie wytrzymał i o wszystkim jej powiedziałem.\nPrzyjęła to ze spokojem, lecz po ok.2 miesiącach, nagle nie chciała ze mną być i znowu doznałem załamania nerwowego.\nZnowu dostałem depresji, nie mogłem spać, ani jeść. Role się odwróciły.\nOdeszła, a ja trafiłem do szpitala psychiatrycznego po próbie samobójczej.\nKiedy się trochę otrząsnąłem z tego, zacząłem próbować znowu.\nJednak tym razem, sprawa strasznie mi się skomplikowała, ponieważ dosłownie wszystkie się już porozmnażały:(\nWalczyłem ze sobą dosyć długo, aż uległem w końcu i zacząłem spotykać się z dzieciatymi.\nRobiłem to w desperacji, a te laski piepszyły tylko o tych swoich bachorach.\nDawałem jakoś radę to wytrzymywać, ale na dłuższą metę, robiło się to nie do zniesienia.\nW końcu ja nie potrzebuję poznawać jakichś dzieci.\nJa potrzebuję tylko dziewczyny, jak każdy facet.\nPoznałem taką jedną (okazało się, że ma 3 dzieci, jednak byłem już tak zmęczony byciem samemu, że było mi już wszystko jedno).\nZacząłem się z nią spotykać, ale stworzenie z nią stałej telacji, jest niemożliwe.\nOna by chciała, żebym ja mieszkał z nią i jej bachorkami, a te bachorki mnie strasznie drażnią i denerwują.\nNie ma więc ogólnie mowy nawet o tym, żeby laska z dzieckiem, pokochała mnie, bo ona już ma swoje bachory, które kocha i ja na nią nie mam żadnego wpływu.\nMam teraz 35 lat i zero szans na związek, w którym poczuję się kochany przez dziewczynę.\nJedyne co mogę osiągnąć, to wdzięczność dziewczyny, że będę zajmował się jej bachorami, co bardzo mi nie odpowiada, bo ja wręcz dzieci nienawidzę.\nIrytują mnie, drą się ciągle, ciągle tylko piepszą o pierdołach czy grach komputerowych, co mnie kompletnie nie interesuje.\nZostała mi wizja zostania samemu już do końca i zostania alkoholikiem, bo na relację "dziewczyna-chłopak", nie mam już co liczyć.


Polska słodyczami stoi? :D ~ Zapiski spod poduszki\nMarie 28 sierpnia 2013 11:30\nogladalam pare jej odcinkow! Ale zawsze po nich robilam sie glodna.... ;-)\nEdyta 28 sierpnia 2013 11:35\nTo ja na szczęście nie zareagowałam tak :)\nEwa Książkówka 28 sierpnia 2013 11:36\nŻe jej się chciało tyle słodkości za jednym posiedzeniem spróbować. :) Jej zachwyt nad ptasim mleczkiem - super. ;) Nie dziwię się, bo tez uwielbiam. :)\nEdyta 28 sierpnia 2013 11:46\nJa bym nie dała rady tyle naraz zjeść!:)\nMarta Kor 28 sierpnia 2013 12:57\na ja pierwszy raz o niej słyszę i to dość fajne, że tak nas chwalą;) zresztą uważam że nie tylko słodkości mamy najlepsze, ale i chleby czy wędliny...troszkę się co prawda pogorszyliśmy po wejściu do UE, bo to ona pozwala używać tyle tych sztucznych dodatków - my mieliśmy o wiele więcej obostrzeń...pozdr\nEdyta 28 sierpnia 2013 15:23\nOczywiście, że nie tylko słodycze są w Polsce dobre! Ja spotkałam się z tym, że jeśli obcokrajowcy chcą jakiś mały upominek z Polski to najczęściej proszą o słodycze właśnie (Ptasie Mleczko to nr 1), kiełbasę i wódkę :D Te stosunkowo łatwo przewieść. Pozdrawiam! :)\nBarbara Pelc 28 sierpnia 2013 13:15\nNie miałam pojęcia o tym, że polskie słodycze są the best:)\nEdyta 28 sierpnia 2013 15:26\nProszę, już wiesz ;)\nBarbara Pelc 28 sierpnia 2013 13:24\nJezu ile ona tego zjadła, aż mi się niedobrze zrobiło, świetne ma reakcje!!!\nEdyta 28 sierpnia 2013 15:24\nJa się zasłodziłam od samego patrzenia :D\nMarta Kor 28 sierpnia 2013 22:12\nMinerwa 28 sierpnia 2013 14:00\nA ja miałam pojęcie, że polskie słodycze są the best. :-) Haha, po tych filmach mam +10 do patriotyzmu. :D\nW sieci można znaleźć naprawdę dużo filmów nakręconych przez obcokrajowców wychwalających Polskę i Polaków :) Przyznam się, że jest to przyjemne i dobrze tak zobaczyć własną ojczyznę i rodaków oczami innych, i to w pozytywnym świetle!\nJoanna 29 sierpnia 2013 11:07\nPierwszy raz widzę te filmiki, ale bardzo przyjemnie się ogląda :)\nEdyta 29 sierpnia 2013 14:26\nMiziol Janek 6 września 2013 16:37\nZaraz obejrzę ale popieram, że nasze słodycze są dobre !\nJak byłam w Hiszpanii, to też na "wkupne" wieźliśmy ptasie mleczko i cytrynówkę ;)\nEdyta 6 września 2013 17:29\nPolskie słodycze walutą przetargową :D\nLustitia 29 września 2013 23:35\nTeż się kiedyś na nią natknęłam, przeurocza kobietka. I to jak próbuje wymówić te polskie nazwy - świetne! :)\nEdyta 30 września 2013 12:51\nSłuchając, jak ona wymawia polskie nazwy, wyobrażałam sobie siebie wymawiającą obcojęzyczne nazwy :)


Sprawy rodzinne pod okiem adwokata - Orlicz Suchedniów\n9 marca 2016 Prawo\nSprawy rodzinne pod okiem adwokata\nKażdy człowiek może znaleźć się w niekorzystnym dla niego położeniu, kiedy to kwestie związane z rodziną nie układają się pomyślnie, a dodatkowo są one źródłem kłopotów na przykład przed sądem. W takich okolicznościach nawet nie ma się co zastanawiać nad tym, czy adwokat będzie nam potrzebny, bowiem odpowiedź jest wręcz oczywista. Trzeba naprawdę wiele umiejętności, aby przed sędzią dowieść swoich racji, toteż zamiast liczyć na siebie polegać lepiej będzie na sprawdzonym fachowcu. adwokat warszawa sprawy rodzinne pomoże w rozwiązaniu nawet najbardziej skomplikowanego problemu. Oczywiście każdy człowiek ma nieco inne położenie życiowe, dlatego tylko dzięki wiernej współpracy z prawnikiem może udać się zakończyć sądowe rozprawy w sposób korzystny.\nZ całą pewnością adwokat warszawa sprawy rodzinne przyda się ludziom, którzy załatwiają sprawy, takie jak alimenty, pozwolenie na widywanie się z dzieckiem, rozwód, podział majątku, separacja, spadki, adopcja, uprowadzenie dziecka i wiele, wiele innych. Niekoniecznie muszą mieć one bardzo poważny charakter, ale, jak wiadomo, najczęściej wtedy, kiedy okoliczności są mocno skomplikowane sięgamy po pomoc fachowców. Na pewno warto jest się zastanowić nad tym, co sami możemy zrobić, by współpraca z nimi układała się jak najlepiej. Z pewnością duża dawka szczerości i otwartości przydadzą się w tym, by ułatwić prawnikowi jasne spojrzenie na omawiane kwestie. Pamiętajmy, że adwokat warszawa sprawy rodzinne zawsze działać będzie na nasza korzyść, dlatego należy mu mówić tylko prawdę.\nKażdy z nas może znaleźć się w patowym położeniu, toteż nie zakładajmy, że prawnik zajmujący się kwestiami rodzinnymi nam nigdy nie będzie potrzebny. Lepiej zawczasu oswoić się z myślą, że wszystko może się zdarzyć, a czerpanie pomocy od profesjonalisty to prosta droga do tego, by wszystko ułożyło się pomyślnie. Z tego faktu wynika wniosek, że to nie tylko prawnik może nam pomóc, ale my sami poprzez odpowiednią z nim współpracę.\nLeasing sprzętu medycznego to oferta finansowania wyposażenia gabinetów medycznych, aptek, przychodni i gabinetów kosmetycznych. Leasing pracowniczy, czyli jak pożyczyć pracownika Przedsiębiorcy zapytani o to, dlaczego wybierają Read More »\nMy mieliśmy szczęście, bo logopeda w naszym przedszkolu okazał się świetnym specjalistą. A wiem, że nie wszyscy rodzice (a raczej dzieci) mają to szczęście. Rodzice mają Read More »


Senator Jan Filip Libicki - Wystąpienie z dnia 18 grudnia 2019 roku. - Aktualności - videoparlament - Wystąpienia polityków bez cięcia\n#video #wielkopolskie #wystapienia #libicki #89okwpila\nSenator Jan Filip Libicki - Wystąpienie z dnia 18 grudnia 2019 roku.\nUstawa o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej.\nSenator Jan Filip Libicki\nPani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze!\nJa chcę najpierw powiedzieć, że tak, oczywiście, ten projekt jest krokiem w dobrą stronę, niewątpliwie. Jest to obniżenie kosztów pracy. Państwo poszerzacie pewne rozwiązanie, które wcześniej, przynajmniej według tych danych, które są w projekcie, objęło 180 tysięcy przedsiębiorców, a teraz się mówi, że to nowe rozwiązanie, to, nad którym dzisiaj debatujemy, obejmie bodajże 320 tysięcy przedsiębiorców, o ile dobrze sobie przypominam. Tak więc niewątpliwie jest to krok w dobrą stronę.\nAle mam pytanie, podnosił to także pan senator Kobiak w czasie posiedzenia naszej komisji. Jeżeli tak naprawdę popatrzymy na te dochody, jakie mogłyby z tego wyniknąć, to okaże się, że czasem czy w zasadzie w większości przypadków, tak mówił pan senator Kobiak, to może dotyczyć osób, których dochód wynosi 1 tysiąc czy 2 tysiące zł. Prawda? Ja sam podawałem na posiedzeniu komisji taki przykład, powiedziałem, że znam restaurację kirgiską w Poznaniu, która wyczerpie ten limit po 3 czy 4 dniach funkcjonowania, limit miesięczny. Tak więc jest pytanie: czy nie należałoby się zdecydować jednak na krok odważniejszy?\nJa przyznaję – mówiłem to także na posiedzeniu komisji, mówię to teraz i mówiłem o tym w swoim pytaniu – że mnie zainspirowała opinia pana ministra Abramowicza, bo on tam wprost podaje, jak te kwoty jego zdaniem w kolejnych latach powinny wyglądać. Podaje, że bodajże w 2021 r. ma to być 500 tysięcy zł, potem 800 tysięcy zł, potem 1 milion, a pan minister Abramowicz – przypominam: rzecznik małych i średnich przedsiębiorstw – postuluje, aby bodajże od 2024 r. tego limitu w ogóle nie było. I przyznam szczerze, że aż do tego momentu biłem się z myślami, czy zgłosić stosowną poprawkę w duchu uwag pana ministra Abramowicza, ale pomyślałem sobie, też po dłuższej naradzie z przedstawicielami Biura Legislacyjnego – pani mecenas Langner chciałbym podziękować bardzo serdecznie za wysiłek włożony w tę dyskusję ze mną, żebyśmy doszli do jakiegoś wspólnego zdania w tej sprawie – że jednak takiej poprawki nie złożę. Ona miała iść właśnie w duchu tego, o czym mówił pan minister Abramowicz, no, zachęcając państwa do tego, żebyście stawiali państwo w tej sprawie jednak nieco śmielsze kroki. I rzeczywiście… Bo w tej chwili to dotyczy, myślę, raczej takich przedsiębiorców, którzy – jak by to powiedzieć – świadczą usługi osobiste. Prawda? No, ktoś jest np. hydraulikiem i w związku z tym w zasadzie ten jego przychód jest w znacznej mierze dochodem. Ale każdy, kto – jak mówił słusznie pan senator Borowski – prowadzi handel czy inną tego typu działalność, jest już w trochę innej sytuacji.\nA więc w takim układzie mogę powiedzieć tak: nie zgłaszam poprawki, ale zachęcam państwa do tego, abyście z większą determinacją i hojnością podążali w tym kierunku. Myślę, że gdzieś tam się spotkamy, może na niwie, że tak powiem, popularyzowanego przez moją formację, przez Polskie Stronnictwo Ludowe, idei dobrowolnego ZUS. Mam nadzieje, że będziecie państwo w tym kierunku szli i że w jakimś tam momencie, korzystnym dla polskich przedsiębiorców, się spotkamy. Bardzo serdecznie dziękuję.\nSenator Jan Filip Libicki - Wystąpienie z dnia 18 czerwca 2020 roku.\nSenator Jan Filip Libicki - Wystąpienie z dnia 17 czerwca 2020 roku.\nPodstrona prowadzona na zlecenie senatora: Senator Jan Filip Libicki


Omegamed Optima DHA z ALG dla kobiet w ciąży i karmiących 60 kapsułek - cena, opinie | Wapteka.pl\nOmegamed Optima DHA ...\nOmegamed Optima DHA z ALG dla kobiet w ciąży i karmiących 60 kapsułek\nOmegamed Optima zawiera innowacyjne formy składników: DHA z alg, witaminę D, żelazo oraz dodatkowe źródło folianów, co warunkuje wysoką przyswajalność oraz doskonałą tolerancję i nie nasila mdłości.\nOmegamed Optima posiada w swym skłądzie 5 podstawowych składników odżywczych, zalecanych przez Ekspertów w okresie ciąży, które warunkują jej prawidłowy przebieg oraz wspierają rozwój płodu :\n- DHA wspomaga prawidłowy rozwój mózgu i wzroku, buduje odporność oraz zmniejsza ryzyko rozwoju alergii i astmy\n- kwas foliowy zmniejsza ryzyko wystąpienia wad cewy nerwowej płodu, czyli wad układu nerwowego\n- Witamina D wspiera właściwy wzrost i rozwój kości, a także wzmacnia odporność\n- Jod warunkuje prawidłowy przebieg ciąży oraz wzrost dziecka\n- Żelazo zmniejsza ryzyko rozwoju anemii zarówno u kobiet w ciąży jak i u narodzonego dziecka\nKapsułka DHA: 250 mg DHA w 1 kapsułce.\nPozostałe składniki: kwas dokozaheksaenowy (DHA z alg Life’s DHA®); olej słonecznikowy wysokooleinowy; emulgator: lecytyna słonecznikowa; przeciwutleniacz: mieszanina tokoferoli, palmitymian L-askorbylu; barwnik: tlenek żelaza; substancja utrzymująca wilgoć: glicerol; żelatyna.\nKapsułka optima: Foliany Actifolin™ (400 μg) + kwas foliowy (400 μg), witamina D (2000 j.m.), jod (200 μg), żelazo (30 mg)\nPozostałe składniki: pirofosforan żelaza (III), emulgator: lecytyny; cholekalcyferol (witamina D3), przeciwutleniacz: alfa-tokoferol, regulator kwasowości: askorbinian sodu; foliany: kwas pteroilomonoglutaminowy (kwas foliowy), sól glukozaminowa kwasu (6S)-5-metylotetrahydrofoliowego (Actifolin™/Quatrefolic®); jodek potasu, substancja przeciwzbrylająca: dwutlenek krzemu, sole magnezowe kwasów tłuszczowych; żelatyna, barwnik: dwutlenek tytanu.\nOmegamed Optima to preparat opracowany specjalnie w celu uzupełnienia zalecanych składników odżywczych niezbędnych dla prawidłowego przebiegu ciąży i rozwoju dziecka.\nZalecany w ciąży o prawidłowym przebiegu, kiedy ryzyko przedwczesnego porodu jest małe.\nOmegamed Optima zawiera 5 niezbędnych składników, które zgodnie z zaleceniami Ekspertów powinna dodatkowo przyjmować kobieta w ciąży: DHA, kwas foliowy, witaminę D, jod i żelazo.\nProdukt charakteryzuje: wysoka przyswajalność, doskonała tolerancja, brak skutków ubocznych, nie potęguje mdłości.\nOmega Med 1 kapsułka DHA oraz 1 kapsułka optima\nOmegamed Optima to preparat opracowany specjalnie w celu uzupełnienia zalecanych składników odżywczych niezbędnych dla prawidłowego przebiegu ciąży i rozwoju dziecka.Zalecany w ciąży o prawidłowym przebiegu, kiedy ryzyko przedwczesnego porodu jest małe.\nOmegamed Optima zawiera 5 niezbędnych składników, które zgodnie z zaleceniami Ekspertów powinna dodatkowo przyjmować kobieta w ciąży: DHA, kwas foliowy, witaminę D, jod i żelazo.Produkt charakteryzuje: wysoka przyswajalność, doskonała tolerancja, brak skutków ubocznych, nie potęguje mdłości.\nBoiron Camilia roztwór doustny 10x 1 ml


pon., 12/12/2016 - 13:07\nMieszkańcy naszego miasta czuwają i wyłapują źle parkujących kierowców. Zdjęcie kolejnych "mistrzów parkowania" przesłano kilka dni temu do naszej redakcji przez naszych Czytelników.\nKolejny zaparkowany po mistrzowsku samochod na rynku w Żabikowie i to pod samym urzędem.... Mysle ze ktos powinien w koncu cos z tym zrobić... Cudem da sie przejść kolo cukierni z wózkiem a druga strona wcale nie wyglada lepiej... Przesylam zdjecie mistrza ktory zablokowal zjazd z chodnika naprzeciw Urzędu - napisała pani Marta.\nTak zaparkował ktoś na ulicy Westerplatte stając na całym chodniku - informuje pani Mirosława.\nnorkowiec (niezweryfikowany), wt., 13/12/2016 - 09:53 - (xx.173.xx.114)\nA gdzie pani Marta chce z chodnika schodzic jak tam nie ma przejścia dla pieszych?\nFRLS (niezweryfikowany), czw., 15/12/2016 - 10:34 - (xx.99.xx.90)\nOdezwał się właściciel auta?\nA zejść może chcieć idąc do Urzędu Miejskiego - to najkrótsza droga od strony budynków zakonnych. I sprawdź sobie, gdzie są oznaczone przejścia. I nie, nie znam Pani Marty.\n"Straż Miejska przypomina..."\nJerry (niezweryfikowany), pt., 16/12/2016 - 00:37 - (xx.33.xx.247)\nCzy mogę zapytać naszą dzielną Straż Miejską czy dozwolona jest jazda po chodniku z szybkością ok. 20km/h, albo reszcie tego co niedawno go przypominało na fantastycznie utwardzonej ul. Migalli?\nChciałbym też tą drogą pozdrowić przesympatycznego, młodego, krępej budowy ciała kierowcę furgonetki, któremu prowadząc dziecko ze szkoły zwróciłem uwagę wskazując jakie swoją jazdą po chodniku stwarza zagrożenie. Bardzo Panu dziękuję, że odstąpił Pan od zamiaru pobicia mnie...


Musicalowy „Zły” – Nagroda Angelus\nPremiera musicalu „Zły” na podstawie legendarnej powieści kryminalnej Leopolda Tyrmanda z 1955 r. odbędzie się w piątek w Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni. Reżyserem przedstawienia i autorem adaptacji jest Wojciech Kościelniak.\nAkcja powieści Tyrmanda rozgrywa się w Warszawie wśród powojennych gruzów. Porządek w tym pełnym występku mieście stara się zaprowadzić superbohater – tytułowy „Zły”. Walorem powieści poza sensacyjną akcją jest swietnie uchwycony koloryt powojennej Warszawy.\nWojciech Kościelniak powiedział, że w utworze Tyrmanda zafascynowała go „magia brudnej, zapylonej, nieodbudowanej jeszcze Warszawy”:\n„To był czas, kiedy – jak pisał Tyrmand i donosiły media – statystyczny warszawiak wdychał cztery cegły rocznie. I to zostało zestawione z kontrastującym komiksem spod znaku Batmana. Połączenie prawie niemożliwe, dlatego tak fascynujące. Mój +Zły+ będzie dynamiczny, z pazurem, balansujący między teatrem nowoczesnym, odwołaniami do komiksu, musicalem i stylistyką noir. Narracyjnie bliżej mu będzie do teatru naturalnego”.\n„W spektaklu zobaczymy efektownie zaaranżowane sceny bójek, kawiarnianych rozmów, zakrapianych potańcówek i pościgów samochodowych, a to wszystko wśród dźwięków jazzu lat 50. ubiegłego wieku” – poinformowała podczas konferencji prasowej rzeczniczka prasowa gdyńskiej sceny Aleksandra Borowiak.\nTeatr Muzyczny w Gdyni uzyskał prawa autorskie do adaptacji „Złego” od syna Leopolda Tyrmanda – Matthew Tyrmanda.\nWojciech Kościelniak powiedział, że w utworze Tyrmanda zafascynowała go „magia brudnej, zapylonej, nieodbudowanej jeszcze Warszawy: To był czas, kiedy – jak pisał Tyrmand i donosiły media – statystyczny warszawiak wdychał cztery cegły rocznie. I to zostało zestawione z kontrastującym komiksem spod znaku Batmana. Połączenie prawie niemożliwe, dlatego tak fascynujące. Mój +Zły+ będzie dynamiczny, z pazurem, balansujący między teatrem nowoczesnym, odwołaniami do komiksu, musicalem i stylistyką noir. Narracyjnie bliżej mu będzie do teatru naturalnego”.\nMuzykę do musicalu „Zły” skomponował Piotr Dziubek, a teksty piosenek Rafał Dziwisz.\nNa scenie pojawi się 60 artystów. W najważniejszych rolach wystąpią: Krzysztof Wojciechowski („Zły”, czyli Henryk Nowak), Bernard Szyc (Filip Merynos), Anna Maria Urbanowska i Karolina Trębacz (Olimpia Szuwar), Tomasz Więcek (lekarz pogotowia Witold Halski), Mariola Kurnicka i Maja Gadzińska (Marta, dziewczyna Halskiego), Sebastian Wisłocki (były bokser Kruszyna), Łukasz Dziedzic na zmianę z Tomaszem Steciukiem (redaktor Expressu Wieczornego Edwin Kolanko), Sasza Reznikow (Kuba Wirus, młody redaktor).


Czy „Imię Róży” jest arcydziełem? - Fli.org.pl\nHome Recenzje Czy „Imię Róży” jest arcydziełem?\nupdated on 1 lipca 2021 1 lipca 2021 Recenzje\nadmin 1 komentarz do Czy „Imię Róży” jest arcydziełem?\nPierwsza powieść Umberto Eco, wydana w 1980 roku, pt. „Imię Róży” uznawana jest za jedno z większych arcydzieł literatury 20 wieku – a już na pewno, jeśli chodzi o gatunek kryminalistyki i historii. Czy rzeczywiście tak jest?\nOczywiście, ilu czytelników, tyle opinii. W generalnym odbiorze książka Umberto Eco cieszy się rzeczywiście – po pierwsze – sporą popularnością. Po drugie – można orzec – na podstawie ocen i opinii – że powieść się bardzo podoba. Czytelnicy są zachwyceni. Choć zapewne nie wszyscy.\nHistoria powieści opowiada o losach 14-wiecznego opactwa Benedyktyńskiego znajdującego się na terenie Włoch. Pokazuje mroki żyjących tam mnichów, ich życie, pożądanie, religijność, światopogląd. „Imię Róży” to historia wątków kryminalnych zbrodni, które na końcu zostają oczywiście rozszyfrowane. Do tego przeplatana historia opactwa, ale też stosunków cesarstwa z papieskim okresem awiniońskim. Spory, konflikty, obnażenie świętobliwości mnichów i hierarchów katolickich, ukazanie wad chrześcijaństwa, a raczej fałszywych i obłudnych nurtów czy odłamów tej religii.\nCzy książka mnie urzekła? Czytało się ją dobrze i wciągała. Wiele opisów bardzo mocno rozwiniętych. Jeśli ktoś nie trawi tytułów „przegadanych”, będzie miewał podczas tej lektury słabsze momenty. Miałem je zdecydowanie. Generalnie jednak fabuła jest ciekawa, każdy dialog wprowadza w zasadzie coś ciekawego. Dodatkowo, czytelnik dowiaduje się wielu ciekawych historii tamtych wieków. Może nieco lepiej poznać regułę Benedyktynów, ale też przekonania ówczesnych ludzi, wgłębić się nieco w strukturę kościelnej inkwizycji.\nCzy książka „Imię Róży” to arcydzieło? Jeśli chodzi o literaturę z pogranicza kryminalistyki czy historii, jest na pewno piękną podstawą tego gatunku i źródłem inspiracji. Barwny język, ciekawa intryga, mordercy, zbrodnie, mocne opisy. Tak, w tym zakresie to arcydzieło. Ale czy na pewno ogólna ocena książki nie jest zbyt wysoka? Czy to naprawdę filar literackiego kanonu? Zapewne pozycja obowiązkowa, ale nie ma co gloryfikować. Uwierzcie, że „Imię Róży” znajdzie wielu przeciwników i krytyków. Ja się do nich nie zaliczam, bowiem książka mnie zaciekawiła i wywołała pozytywne emocje. W pewnych aspektach jednak też nudziła. Odczucia mocno ambiwalentne. To pozycja, którą pewnie można pokochać, ale i znienawidzić. Przypuszczam też, że drugi odbiór może być zupełnie inny. Dla mnie arcydziełem literatury nie jest, ale na pewno warto po nią sięgnąć.\nPrevious Article Bogaty wybór książek, e-booków i audiobooków tylko u nas\nupdated on 1 lipca 2021 30 czerwca 2021 Recenzje\nupdated on 1 lipca 2021 26 czerwca 2021 Recenzje\n1 lipca 2021 at 15:57\nKto napisał „Imię Róży”?


nowoczesneKINO.pl - Europejskie Nagrody Filmowe we Wrocławiu.\nPodczas konferencji prasowej w miejskim Ratuszu Europejska Akademia Filmowa zapowiedziała, że gospodarzem 29. ceremonii wręczenia Europejskich Nagród Filmowych w 2016 roku wybrano Wrocław.\nW tym samym roku Wrocław będzie nosił tytuł Europejskiej Stolicy Kultury.\nW konferencji EFA uczestniczył Prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz, Dyrektor EFA Marion Döring, Dyrektor PISF Agnieszka Odorowicz, pomysłodawca Europejskich Nagród Filmowych Volker Hassemer, dyrektor TVP 2 Jerzy Kapuściński, reżyser Krzysztof Zanussi, kompozytor i scenarzysta Zbigniew Preisner oraz prezes Stowarzyszenia Nowe Horyzonty Roman Gutek.\nCeremonia EFA została zapowiedziana na 3 grudnia 2016 roku, a poprzedzi ją koncert muzyki filmowej Zbigniewa Preisnera, skomponowanej do filmów Krzysztofa Kieślowskiego, pierwszego laureata europejskiego Oscara.\nW związku z obchodami 25 lecia istnienia Europejskiej Akademii Filmowej, wrocławskie Kino Nowe Horyzonty przygotowało przegląd filmów nagrodzonych przez Akademię, który otworzył „Krótki film o zabijaniu” Krzysztofa Kieślowskiego.\nWięcej o przeglądzie >>


Rejs z kolacją o godz. 18:45 | Ticmate – jedna z wiodących w Europie międzynarodowych agencji sprzedaży biletów z siedzibą w Londynie.\n1. Rejs z obiadem o godz. 12:30\nat Rejs z obiadem o godz. 12:30, pon, 23 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\n2. Moulin Rouge i rejs po Sekwanie\nat Moulin Rouge i rejs po Sekwanie , pią, 27 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\n3. Zwiedzanie Paryża i rejs statkiem\nat Zwiedzanie Paryża i rejs statkiem, pon, 23 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\n4. Wieża Eiffla: wstęp bez kolejki i rejs\nat Wieża Eiffla: wstęp bez kolejki i rejs, pon, 23 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\nat Wieża Eiffla: wstęp na szczyt i rejs, pon, 23 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\n6. Rejs z Kolacją, wieża Eiffla i występ w Moulin Rouge\nat Rejs z Kolacją, Wieża Eiffla i występ w Moulin Rouge, pią, 27 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\n7. Wycieczka po Paryżu z Big Bus Tours\nat Wycieczka po Paryżu z Big Bus Tours , pon, 23 maj 2022 - pon, 22 maj 2023\n8. Wieża Eiffla bez kolejki\nat Wieża Eiffla bez kolejki, pon, 23 maj 2022 - pią, 31 mar 2023\n9. Wieża Eiffla bez kolejki: wizyta wieczorna\nat , sob, 28 maj 2022 - śr, 29 cze 2022\n10. Wieża Eiffla: wycieczka z przewodnikiem i wstęp na szczyt\nat Wieża Eiffla, śr, 25 maj 2022 - sob, 31 gr 2022\n2. Rejsy statkiem po Sekwanie\n3. Rejs z kolacją\nPrzeżyj niezapomniany wieczór podczas romantycznej wycieczki wzdłuż Sekwany. Delektuj się 3-daniową kolacją i obserwuj pięknie oświetlone paryskie zabytki na tle ciemnego nieba.\n- Przeżyj romantyczny wieczór z pysznym 3-daniowym menu\n- Zdobądź miejsce siedzące przy oknie\n- Podziwiaj zachwycający widok na Paryż\n- Dziel się czekoladowym tortem w kształcie serca\n- Podziwiaj piękno paryskich mostów i zabytków\nRomantyczna kolacja z zachwycającymi widokami\nUdaj się bezpośrednio na statek La Marina, znajdujący się przy Quai de Solférino, niedaleko Muzeum d'Orsay. Wchodząc na pokład, zostaniesz powitany przez załogę.\nPodziwiaj z okna wyjątkowy widok na mosty oraz znajdujące się wzdłuż brzegów zabytki Paryża: katedrę Notre Dame, Muzeum d'Orsay czy wieżę Eiffla. Daj się oczarować magii Paryża, który wygląda szczególnie pięknie od strony Sekwany. Podczas rejsu przekonasz się, dlaczego „miasto świateł” jest uważane za jedno z najbardziej romantycznych miejsc na świecie.\nZapraszamy na wykwintną kolację na pokładzie La Marina. Spróbuj wyśmienitej kuchni francuskiej, podziwiając jednocześnie panoramiczny widok na miasto. Zakończ romantyczny posiłek pysznym czekoladowym ciastem dla dwojga.\nWkrótce po dokonaniu rezerwacji Twój bilet elektroniczny zostanie wysłany bezpośrednio na Twój e-mail. Wydrukuj go i zabierz na rejs.\nJak długo trwa rejs?\nRejs trwa 2 godziny.\nCo znajduje się w menu?\nMenu można zobaczyć tutaj. Może ono ulec zmianie.\nDla dzieci (3-11)\nRejs zaczyna się o godz. 18:45.\n- Rejs obiadowy\n- Wybór przystawek, dań głównych i deseru\nPARISCityVISION La Marina Port Solferino, 23 Quai Anatole France 75007 Paryż


środa, 22, grudzień 2010 09:27\nGminny Ośrodek Zdrowia w Kościelcu\nczynny 9.00 – 11.00\nczynny 7.00 – 12.30\npiątek, 17, grudzień 2010 14:17\nDrodzy Mieszkańcy Gminy Krotoszyce!\nSkładam serdeczne podziękowania wszystkim mieszkańcom Gminy Krotoszyce, którzy w wyborach samorządowych oddali na mnie głos.\nDzięki Państwu dziś jestem Wójtem Gminy Krotoszyce.\nDostałam od Państwa ogromny kredyt zaufania, który postaram się spłacić zgodnie z oczekiwaniami wszystkich mieszkańców, nie tylko tych którzy mi zaufali w wyborach.\nObiecuję, że zrobię wszystko, aby nasza gmina była kompetentnie i mądrze zarządzana a Państwo jako mieszkańcy czuli się szanowani i bezpieczni.\nJestem do Państwa dyspozycji, jednocześnie liczę na współpracę i troskę o\nDOBRO WSPÓLNE Gminy Krotoszyce.\nczwartek, 16, grudzień 2010 15:00\nZgodnie z Zarządzeniem nr 0151/37/2010r z dnia 9.12.2010r Wójta Gminy Krotoszyce informujemy, że dzień 24.12.2010r. jest dniem wolnym od pracy w zamian za przypadające w sobotę Święto Bożego Narodzenia.


Klin klinem : nowella [Józef Ignacy Kraszewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00203 004094 21773702 na godz. na dobę w sumie\nKlin klinem : nowella - ebook/epub\nKLIN KLINEM Nowella przez J. I. Kraszewskiego. "Similia similibus curantur. " Warszawa, W Drukarni Emila Skiwskiego przy ulicy Elektoralnej Nr 28. 1875.\nДозволено Цензурою. Варшава, 25 Iюля 1875 года. Similia similibus curautur. Po salonie przyciemnionym nieco verandą, która okna od ogrodu osłaniała, o wieczornej godzinie, przechadzała się kobieta młoda słusznego wzrostu, szykownej i zręcznej postaci, ruchów żywych. Mrok nie dozwalał widzieć rysów jej twarzy, lecz można się było domyśleć ze wdzięku poruszeń, ze stroju wytwornego iż była piękną i dbała o piękność swoją. Widocznie była wzruszoną, oddychała prędko, niekiedy dłoń przykładała do skroni, ręką, zasłaniała twarz, to znowu przyciskała nią serce, to stawała nieporuszona, zamyślona – to żywo się zwróciwszy na nóżce, przebiegała pokój wzdłuż i w poprzek, jakby nieprzytomna. Parę razy potrąciła o krzesło i popchnęła je gniewnie, nareszcie gdy ją powietrze dusić się zdawało, otworzyła gwałtownie drzwi szklanne na verandę, które się jej nieco oparły i o mało nie poszły w kawałki, bo niemi silnie rzuciła – wybiegając na świeże powietrze. Był to wieczór jesienny, pogodny, chłodnawy, smutny… z po za starych drzew ogrodu okalającego dom ten wiejski, widać było pomarańczowe niebo, którego blaski ostatnie przedzierały się przez gałęzie. Ziemia już była liśćmi usłana, gdzieniegdzie gałęzie z nich ogołocone stały jak suche – trawniki tylko zieleniały drugą, młodością, a wiosną kwitły gdzieniegdzie w klombach roślin wytrzymalszych ostatki. Od ganku wiodła ścieżka w głąb ogrodu… Nikogo tu nie było, cisza panowała do koła. Kobieta zbiegła oglądając się z ganku, przy świetle wieczora popatrzyła na zegareczek, który z za sukni wyjęła i żywym krokiem niespokojna pośpieszyła w głąb ogrodu. Parę razy oczyma rzuciła do koła, lecz nikogo widać nie było, wbiegła więc między klomby i znikła na krętych ścieżynach, wiodących pomiędzy stare drzewa w pośród których ciemniej było daleko niż około domu. Tu jednak twarz jej w całej piękności widzieć było można, oblaną szarem światłem wieczora. Odpowiadała ona w istocie wyobrażeniu jakie o niej z postaci powziąłby każdy, nie widząc tego oblicza Junony. Była to kobieta w pełni rozkwitu i wdzięku, lat mogąca mieć dwadzieścia kilka, dumnego wyrazu twarzy, który nadzwyczajna rysów klasycznych piękność tłomaczyła. Wcześnie znać ludzie padając przedtem bóstwem, dali mu pojęcie o jego nadzwyczajnym uroku i sile jaką posiadało. Twarz majestatyczna, nie była jednak pociągającą sympatyczną; coś surowego patrzało z oczów ciemnych rozkazujące rzucających wejrzenia. Brwi marszczyły się i ściągały często, przez białe i piękne czoło rysując dwie ciemne pręgi prostopadłe. Ta sama surowość wzdymała usta, a oddech podnosił różowe boki noska kształtnego, jak nozdrza arabskiego rumaka. W całej postaci nie łagodność niewieścia, ale energija amazonki widną była. I teraz idąc pośpiesznie zdawała się wśród ogrodu tego panią rozkazującą drzewom, by jej ustępowały z drogi, krzewom aby się jej pod stopy kładły. Ręką nachylone odrzucała gałęzie niecierpliwie i gniewnie, nóżka jej żwir który śmiał ją dotknąć, potrącała z pogardą. Wśród tego pochodu, obejrzała się z niejakim niepokojem parę razy, i coraz wyszukując ciaśniejszych ścieżyn, ciemniejszych zarośli, dostała się aż do wysokiego parkanu, który ogród otaczał. Drżącą ręką dobyła klucz z kieszeni, otworzyła prawie niewidoczną furtkę i stanęła nad brzegiem głębokiego rowu, który otaczał ogród; przez rów ten szeroki, zalany wodą, pozieleniały, rzucona była kładka z jednej deski… Śmiałą nogą wbiegła na nią kobieta i przesunąwszy się znalazła po drugiej stronie, w śród niziny łozami gęstemi zarosłej. Kilka wydeptanych przez ludzi i bydło może ścieżek, snuło się w pośród tych gąszczy, gdzieniegdzie staremi wierzbami poprzerzynanych. Znać na wiosnę wody musiały to wszystko zalewać. Łąka była wilgotna a gdzieniegdzie bujno rosły na niej tataraki i kwiaty lubiące moczary. O kilkadziesiąt kroków od przeciwnego brzegu, szelest się dał słyszeć wśród łoziny, kobieta nastawiła ucha, zatrzymała się i obejrzała… Z gęstwiny wyszedł w tej chwili ukryty mężczyzna. Stanął jakby przelękły i czekał. Dopiero na dany znak zbliżył się, gorączkowo idąc i pośpiesznie. Był to młody chłopak, lat zaledwie dwadzieścia parę mieć mogący, słuszny, pięknej twarzy, niemal panieńskiego jeszcze wdzięku, z długiemi bląd włosami, z niebieskiemi oczyma, prawdziwy typ północny, ale w najpiękniejszym objawie, w idealnym swoim blasku. O ile kobiety twarz ognia miała, energji i siły, o tyle on przeciwnie odznaczał się smętną jakąś dobrocią. Z dala już usta jego uśmiechały się bojaźliwie pięknemu zjawisku, i wyciągnął ku niemu jakby błagalne dłonie. Kobieta rzuciła nań oczy swe i ciągle szybko idąc nie powitawszy nawet, poprowadziła z sobą dalej, wijącą się ścieżyną małą. Szli milczący, ona przodem, on za nią, aż do obalonej spróchniałej kłody wierzbowej, od której nowe latorośle puszczały, na wpół zakrywając tego trupa. Kobieta oddychając ze znużenia, pośpiechu i strachu może, coraz żywiej, padła na to siedzenie, uciskając pierś piękną ręką białą, której palce długie drgały konwulsyjnie… Młodzieniec stał przed nią milczący. Nie rychło podniosła główkę ku niemu, oglądając do koła, z pewną bojaźnią dziką. – Bernardzie! zawołała – to dłużej trwać nie może, ja się duszę, ja umieram; ja w tem życiu ciasnem, ostudzającem, w tych okowach, obok tego człowieka, zimnego jak nóż stalowy… wytrwać nie potrafię ani tygodnia. Ja umrę, ja się otruję… Bernardzie, kochasz mnie – ratuj! ratuj!… Blondyn rzucił się na kolana przed nią. – Moje życie należy do ciebie; tyś królową moją, mów, rozkazuj. Uczynię wszystko. Kazałaś mi czekać – wołał z pośpiechem, byłem cierpliwy, kazałaś się oddalać, byłem posłuszny – wyrzecz się nadziei – wiesz jak mnie ten wyrok bolał… mów co mam czynić, jam niewolnik. Kobieta na chwilę zakryła twarz ręką, i zadumała się… – Nie – zawołała – to próżno, z tego rozpaczliwego położenia, tylko rozpaczliwym krokiem wyjść można. Nie, choćbym chciała żyć z nim, nie mogę. Kocham ciebie, jego nienawidzę… to kat!! Uciekajmy – zażądam rozwodu, dać mi go muszą,… wolę skandal, wolę niesławę, wolę wszystko, niż te więzy… Bernard milczał. Klęcząc pocałował jej rękę drżącą, czego nawet czuć się nie zdawała, tak była pogrążoną w sobie. – Sewerynko – odezwał się z rodzajem upojenia i ekstazy. Sewerynko… mów, każ… ja nie mam woli swojej… ja do ciebie należę. – Czekaj, niech myśli zbiorę, drżę cała; mówiła kobieta… walcząc z sobą, straciłam pamięć, przytomność… patrząc na niego wpadłam w wściekłość prawie – ja nie wiem sama – ja nie wiem nad to jedno że chce być wolną i twoją… Bernard z młodzieńczym zapałem, już nie ręce jej, ale się rzucił całować stopy… Spojrzała nań i porwała się nagle. – Chodź – zastać, zobaczyć nas tu mogą. Nim powróci z pola, mamy jeszcze pół….. godziny czasu… chcę ci się wyspowiadać… chcę się sama wytłomaczyć przed sobą. Ja z nim wyżyć nie potrafię. Odetchnęła silnie i iść poczęła wlokąc za sobą Bernarda, ścieżyną co raz węższą i wilgotniejszą. Głos jej drżący, poruszony, słabym w początku, lecz w uniesieniu podnosił się co raz śmielej i stawał się gorętszym. – Nie znałeś mnie dawniej, gdym jeszcze była wolną i szczęśliwą… gdy mnie ojciec wypieścił i wykołysał, jakby na królowę. Mój Boże jak to krótko, krótko trwało – zaledwie oczy otworzyłam na świat i wolność, już je ciemną żałoba okryła. Byliśmy ubodzy, ale ojciec mój pracował dla mnie i otaczał dostatkiem. Tak mnie kochał. Któż wie, tą pracą dla dziecka zabił się może… Zostałam sierotą; na rękach zimnego opiekuna… Nie znałam ludzi i świata, wiedziałam tylko żem była, co nazywano piękną… Opiekun ubogą, przestraszoną, zmusił, wydał za tego człowieka. Znasz go? Cały świat mnie potępi. Spojrzeć na niego, łagodność i dobroć sama – spokój w twarzy, uśmiech na ustach, niezachwiany chłód i panowanie nad sobą. Z tą, samą krwią zimną przyjmuje szczęście, i patrzy na spadające pioruny, czy kamień! Czegóż mi w domu braknie – uboga sierota, mam o czem zamarzę, nie słyszę od niego surowszego słowa… obchodzi się ze mną jak z dziecięciem, pobłażający jest jak dla obłąkanej, a znęca się i katuje… Nie – ja tego życia wytrzymać nie potrafię – raczej śmierć, niż dłuższe męki… Bernardzie, ratuj mnie! – Sewerynko, życie moje, powtarzam ci, począł gorąco, składając dłonie Bernard – jam gotów na wszystko – ale ci nie tajne położenie moje. Znasz matkę moją… Ja jestem w zależności od niej. – Jesteś pełnoletni, jesteś mężczyzną, zawołała kobieta, i mówisz że mnie kochasz. – I poświęcę ci wszystko… rzekł Bernard – nawet na gniew matki się narażę… – A myją przebłagamy – ona tobie i mnie przebaczy – łamiąc ręce krzyknęła spazmatycznie kobieta… ale ja być tak dłużej nie mogę, ciebie nosząc w sercu – a jemu zmuszona ulegać jak ofiara… kłamać i milczeć… Odwróciła się szybko, stając nagle. – Słuchaj, jutro jadę do Żytomierza i zamykam się w klasztorze, wytaczam proces o rozwód, ty przygotuj matkę… Jam twoją!… To mówiąc rzuciła mu się na szyję, objęła ją rękami, i całując czoło drżącego chłopca, zerwała się do ucieczki. Bernard biegł za nią, próżno usiłując ją dogonić, leciała jak strzała, parę razy tylko, dawszy mu znak by nie szedł dalej. Stanął wreszcie wśród zarośli… a Seweryna dobiegłszy kładki na rowie, prześliznęła się przez nią do furtki i wpadła do ogrodu, zamykając za sobą. Drżąca ze wzruszenia, potrzebowała chwilę wypocząć, nim mogła zebrać siły, aby powrócić ku domowi. Ochłonąwszy wreszcie, wolnym krokiem wśród coraz zwiększających się ciemności, przesunęła się znajomemi sobie ścieżkami, i mijając klomby, zamyślona zbliżyła się do dworu. Na werandzie, na którą spojrzała, nie widać było nikogo; tylko w pokojach świeciło już zapalone światło. Przez szyby dostrzedz było można w głębi mężczyznę, który przy stole siedział, z rozłożoną szeroko gazetą i cygaro odjąwszy od ust, czytał ją, z uwagą wielką. Mężczyzna był lat około czterdziestu, twarzy okrągłej, jasnej, uspokojonej, pięknych dosyć rysów, ale mówiącej mało. Znać było z całości tej, oblanej jakąś harmoniją, przejednanie z życiem i opanowanie siebie. Nie była to twarz człowieka bez czucia, lecz władnącego sobą i uczuciami swojemi, kogoś co przeżył wiele i złudzenia wszelkie porzucił po drodze, Na wysokiem czole, nieco wyłysiałem, znać było promieniejącą myśl i zimny rozsądek. Około ust nieco wydatnych i szerokich, dwie zarysowane marszczki, pozostały jak ślady częstego uśmiechu, ironji i litości. Kobieta weszła na werandę, popatrzała na czytającego wzrokiem ponurych groźb pełnym, stanęła, zawahała się, i poczęła przechadzać nie wstępując na próg salonu. Kiedy niekiedy gniewne oko jej padało na siedzącego i odwracało się z pośpiechem i wstrętem. Mężczyzna czytał spokojnie. Szelest jednak sukni którą, chodząc po ganku miotała Seweryna, zwrócił w końcu jego uwagę, podniósł oczy, posłuchał, położył gazetę, zapalił cygaro przygasłe, i wolnym krokiem zbliżył się do ganku. Postrzegłszy go nadchodzącego kobieta pierzchnęła szybko, jakby uniknąć chciała spotkania. Wolnym krokiem doszedł do progu i stanął w nim, oczyma w ciemności usiłując dojrzeć Sewerynę, która się w kątek werandy schroniła, i odwróciła głowę od niego. Stał tak spokojny, ręce powkładawszy w kieszenie i rozpatrywał się, oddychając powietrzem wieczoru… Kiedy niekiedy z ust jego, ulatywał dymek cygara… Wreszcie głosem powolnym i cichym odezwał się: – Gdzież jest pani? Była chwila milczenia. Kobieta się odwróciła, z wyrachowaną powolnością ku niemu i spytała głosem w którym czuć było wzruszenie. – Na cóż pani potrzebna? – Chłodny wieczór. należałoby wrócić do salonu – rzekł mężczyzna. – O! odezwała się szybko Seweryna, duszę się w nim ciągle, do zbytku, dajcież mi choć świeżem odetchnąć powietrzem. – Moja kochana Sewerynko… skądże znowu ten humor? dodał spokojnie stojący w progu. – Humor??? nierozumiem – odparła krótko i odwróciła się ku ogrodowi. Jakto? więc mi nie wolno nawet mieć humoru, jaki chcę? A to doskonałe! Mężczyzna ruszył ramionami. – Moja droga, rzekł powolnie – a mnie i spytać nie wolno o nic? – Panu… wam – głosem drżącym poczęła kobieta – a któż zabroni znęcać się nad bezbronną… i temi słodkiemi słowy, pełnemi dobroci… śpilkować ją po dniach całych. Panu – wolno wszystko – mnie tylko ani zapłakać nawet. – Widocznie na burzę się zbiera – powolnie i spokojnie odpowiedział stojący w progu… ale cóż za przyczyna?… Nic nie odpowiedziała kobieta, gryzła białemi ząbkami koniec chustki którą w ręku trzymała. Mężczyzna wszedł w ganek i przybliżył się ku niej zwolna. – Cóż ci jest Sewerynko? rzekł głosem czułym – proszęż cię – nie męcz mnie – mów. – Co mi jest! wybuchnęła kobieta… więc pan nie widzisz że jestem nieszczęśliwą, najnieszczęśliwszą; więc pan nie czujesz, że mnie katujesz! – Ja! ciebie? na miłość Bożą – załamując ręce zawołał zdumiony mężczyzna. – Cóż się stało? – Kropla przepełniła naczynie – poczęła gwałtownie, zwracając twarz ku niemu kobieta… Cierpiałam długo, taiłam łzy, walczyłam z sobą… naostatek sił się przebrało… Ja z wami żyć nie chcę, nie mogę, nie będę. – Tak – nie będę – rozstać się nam potrzeba. Mężczyzna jak piorunem rażony, stał milczący, słuchał, i uszom nie wierzył. Westchnienie ciężkie wyrwało mu się z piersi. – Dziecko ty moje, zawołał z litością – na Boga – co ci jest? Naucz że mnie jaka to kropla nieszczęśliwa przepełniła to naczynie… czem ja ci życie uczyniłem nieznośnem… Głos jego stał się poważnym i smutnym – Ja moje, rzekł, poświęciłem dla ciebie – ale nie chwilowej przyjemności twej szukałem, pragnąłem szczęścia – dla tego nie… pochlebiałem ci, jak kochanek – byłem dla ciebie ojcem, Sewerynko! Tyś dziecko! ty nie wiesz co mówisz i na co się narażasz, nie liczysz się ze słowami twojemi. – O! przepraszam, bardzo przepraszam – poczęła obrażona kobieta – ważę każde słowo moje. Myślałam długo nim wyrzekłam ostatnie. Pod pozorem tego troskliwego ojcowstwa, kryło się obrzydłe skąpstwo, i zazdrość śmieszna. Ja jestem młoda, ja potrzebuję żyć, a ja tu zamknięta w tych ścianach, niewolnicą być nie chcę. Ja nie mam nic, ja nie rozporządzam niczem, ja nie mam swej woli… ja zawsze tylko małoletniem dla was dzieckiem jestem. O! nie! nie! o prawa moje, o swobodę mi należną upomnieć się muszę. – Prawdziwie, w głowie się zawraca, słuchając tego wrzątku wyrazów gniewnych – rzekł mąż – o co ci idzie! Dziś, wczoraj, zawsze wymagałem dla twojego dobra, ażebyś się czem zajęła… kobieta, pani domu, ma obowiązki. Zresztą zostawiłem ci do wyboru, rób co chcesz, zajmij się czym ci się podoba. Nie mamy dzieci – nie dał ich Bóg, są sieroty – masz książki, fortepian, ogród – co chcesz! – Tak, wszystko oprócz swobody i życia – rozśmiała się Seweryna – oprócz ludzi, towarzystwa – oprócz serca, coby mnie rozumiało, oprócz… miłości!… Zatrzymała się, mężczyzna patrzał na ziemię zadumany. – Miłości!… powtórzył, niestety! tej wymarzonej jakiej tyś pragnęła, ja ci dać nie mogę… tej gorączkowej, co pali, zabija… ja do niej nie jestem zdolny ale kocham cię, jak dziecię moje, jak żonę jak towarzyszkę, jak mój jedyny skarb na ziemi. Szydersko poczęła się śmiać piękna Seweryna. – Ktoby nas słyszał – rzekła – pomyślałby istotnie żeś pan aniołem, a ja potępioną, szaloną… niewdzięczną. Ale dość słów – dosyć… – męczyłam się dwa lata, dusiłam się tą waszą miłością obrzydłą mi, i tem powietrzem więziennem – dziś umrę lub będę swobodną. – Dość tego!…. – Sewerynko moja! przerażasz mnie – zawołał mąż – ochłoń, pomiarkuj się… Ja mam najpierwszą litość nad tobą. Dobrze – chcesz swobody, oddam ci ją – cóż poczniesz? – O los mój proszę być spokojnym – odparła żywo – los mój chcę, by był moim losem – opiekunów ja nie potrzebuję. Dosyć mi było tego jednego, co mnie głupią, gwałtem pchnął w wasze objęcia, w objęcia człowieka bez czucia, bez serca… kata z uśmiechem na ustach. Usłyszawszy to imię – kata – mężczyzna podniósł głowę, i w lepił oczy w kobietę z gniewu drżącą, miotającą, się i nieprzytomną; usta jego poruszyły się, chciał cóś odpowiedzieć, gdy kroki słyszeć się dały, i wyrostek w szarej liberyi, z serwetą na ręku i talerzem stanąwszy w progu, głosem cienkim rzekł spokojnie: – Proszę jaśnie państwa do stołu. Stał jeszcze, gdy mężczyzna rzekł spokojnie: Idź, zaraz… przyjdziemy! Chłopak się oddalił zwolna. – Nie dawajmy się na pośmiewisko ludziom – rzekł spokojnie również do żony. Co między nami zaszło, między nami zostać powinno… widowiska z siebie nie czyńmy… Proszę pani. Surowym i nakazującym nieco tonem, wyrzeczone wyrazy usłyszawszy, zawahała się kobieta, potem, z rezygnacyą nagłą, szybko zaczęła iść ku drzwiom i z dumą podniosłszy piękną głowę, przez salon pośpieszyła w prawo do jadalni. Był to pokój obszerny, bez przepychu, lecz ze smakiem urządzony. W końcu jego, dębowy rzeźbiony bufet zajmował ścianę całą, w nim były stare srebra. Na ścianach wisiały piękne obrazy, przedstawiające górzyste okolice włoskie i tyrolskie i kilka innych starych portretów. W pośrodku stał nakryty stół na cztery osoby, oświetlony srebrnym kandelabrem o dwóch ramionach. Cztery krzesła z wysokiemi poręczami, przygotowane były dla biesiadników, a za jednym z nich stał właśnie ów chłopak, z talerzem i serwetą. Seweryna rzuciła się na, nie jakby z musu. Założyła ręce na piersi i patrzyła w sufit. Opodal czekający stary sługa z półmiskiem, z pewnem politowaniem uszanowania pełnem, patrzał na nią. Za drugiem krzesłem stała oczekując średniego wieku kobieta, ubrana chędogo ale skromnie, twarzy pomarszczonej i pożółkłej. Oczy jej niespokojne padły na panią, i jakby przelękłe, odwróciły się od mej. Na ostatek, czwarte w końcu krzesło, trzymał oczekując mężczyzna wąsaty, w myśliwskiej kurcie, prawdziwy typ jakiegoś łowczego i gospodarza zarazem, a dumnego szlachetki… Na ręku opartem na poręczy krzesła, widać było duży sygnet z krwawnikiem. Długie buty do konia i łowów miał na nogach… Po prawej ręce pani, przyszedł zwolna zająć miejsce mąż i gospodarz domu; tak już uspokojony i z twarzą rozjaśnioną, jakby tylko co nie przebył strasznego małżeńskiego przesilenia, grożącego mu w domu katastrofą. Uśmiechał się nawet spoglądając na wąsatego, któremu głową kiwnął zdala. Serwetę zdjął z talerza, założył pod brodę., a na ten znak, kobieta z żółkłą twarzą i biegającemi oczyma, siadła metodycznie i wąsacz zajął swe miejsce. Służący zbliżył się najprzód z półmiskiem do pani która głową dała mu znak że jeść nie będzie, potem do pana, a ten – czy miał lub nie, ochotę do jedzenia musiał apetytem pokryć tajemnicę z werandy wyniesioną. Me chciał aby ludzie po nim wzruszenie poznali i zabrał się do jedzenia jak zwyczajnie. Naprzeciw siedząca kobieta popatrzała nań ciekawie, i z drewnianej obrączki wyjąwszy serwetę, układała ją pilnie na sobie. – Cóż tam w lesie panie Karolu! zapytał gospodarz. – Nowego tak dalece nic – odparł chrząkając leśnicy, nabrawszy na talerz suto potrawki z kury. Zarwanieccy chłopi sosnę ścieli niedaleko od granicy na pożarach… ale nie daliśmy jej im skraść – i dośledzim sprawców. Zawsze te szkody… westchnął gospodarz… Sarny widziałeś? – Piętnaście ich liczyłem… odparł pan Karol… Rozmowa się przerwała na chwilę. Pani ciągle to na sufit, to na ściany patrzała, kobieta siedząca obok, ukradkiem spoglądała na nią, maż udawał że nic nie widzi. Podano drugą potrawę, którą równie jak pierwszą, odtrąciła Seweryna. Mąż zapytał zimno: – Nic nie jesz? Kiwnęła tylko głową w milczeniu. Panna Salomea, rezydentka i ochmistrzyni pochyliła się ku swej pani. – Czy nie głowa panią boli? spytała. Potrzęsła głową na znak że nie, i nie dała odpowiedzi. Pieczyste spotkał los dwóch pierwszych potraw. Gospodarz jadł, choć widać było, że mu się w cale jeść niechciało, machinalnie, do zbytku łapczywie i nieuważnie. Potem co prędzej porzucił serwetę, nóż i widelec, jak gdyby chciał skończyć raz wieczerzę już dla niego zadługą. Wstali od stołu wszyscy, pani siedziała zamyślona a posłyszawszy odsuwanie krzeseł, zerwała się potem szybko i wybiegła do salonu. Panna Salomea równie pospiesznie wymknęła się drugiemi drzwiami, gospodarz w progu kilka jeszcze słów pomówił z leśniczym, i dawszy mu dobranoc, powolnym krokiem wszedł za żoną. Ta stała twarzą zwrócona, ku ciemnym oknom werandy, w postaci teatralnej, z rękami na piersiach założonemi. Usta jej zacięte, brew zmarszczona, zdradzały, że jeszcze w niej kipiało wszystko. Obróciła się do wchodzącego męża z wyrazem wzgardy i tonem nakazującym rzekła: – Proszę jutro o konie do Żytomierza, jeźli pan nie chcesz abym poszła, piechotą. – A ja, proszę cię, kochana Sewerynko, nim stanowczy krok przedsięweźmiesz, odparł zimno mąż – zastanów się dobrze. Gwałtem nikt cię nie zatrzyma. Jakkolwiek cię kocham, miłości mojej narzucać ci nie będę. Nie na różach spędziłem i ja te dwa lata pożycia naszego, alem miał do dziś dnia nadzieję, że lepiej może poznasz i ocenisz, że się pogodzisz z losem, nie tak nieznośnym jak ci rozdrażniona wystawia imaginacya. Jeszcze czas – dodał – zastanów się, proszę. – Nie potrzebuję nauk – odparła kobieta dumnie – te dwa lata nauczyły mnie dosyć… na całe życie. Postanowienie moje jest nieodwołalne… rozwód – tak… Blada twarz męża, zbladła mocniej jeszcze, drgnął – westchnął i kilka kroków w tył odstąpiwszy, siadł na krześle u stolika podparłszy się na ręku. – W tem wszystkiem – począł po chwili, przyszedłszy do siebie – jest coś więcej niż wstręt do mnie – jest zapewne przywiązanie do kogo innego… Domyślam się że Bernard Zniński, któremu delikatnie odmówiłem wstępu do mojege domu… Kobieta zwróciła twarz zaczerwienioną. – Nie potrzebuję się tłomaczyć – rzekła. – Ale ja czuję się w obowiązku przestrzedz. Bernard nie jest jeszcze zupełnym panem swej woli, matkę ma surową i pobożną… Ona mu nie pozwoli . na ożenienie, a wątpię by duma pani zgodziła się na inne stosunki… To młokos. Nie chcąc słuchać pani Seweryna ruszyła się z miejsca poważnym krokiem, dumnym wzrokiem zmierzyła męża, i poszła ku drzwiom na prawo, silnie je zatrzaskując za sobą… W drugich drzwiach które słychać było otwierające się po chwili, zakręcono kluczem… cisza zaległa pokoje.. Gospodarz jak wryty, pozostał długo w krześle – myślał… Widać było że nie wiedział co począć z sobą… Wstał jak upojony, w pierwszej chwili zmuszony o stół się oprzeć, bo mu się nogi zachwiały, potarł ręką po czole, strząsnął się, otarł prędko łzy, które mu nabiegły do oczów, i skierował się machinalnie ku verandzie… Tu, popatrzywszy chwilę w ogród, przymknął drzwi, przeszedł się po pokoju, i kilka razy chwytając za klamkę, aby wyjść powracał nazad – Siadł na dawnem, miejscu pasował się z sobą – dopóki nie zwyciężył chwili jakiegoś bólu i zwątpienia. Twarz która była przybrała wyraz niemęzki, wyjaśniać się zaczęła powoli… Jeszcze raz łzy starł ruchem ręki z powiek i jakby gwałt sobie zadając żywo wybiegł z salonu. Rozstawszy się z Seweryną, pan Bernard jakiś czas jeszcze błądził, wśród moczarów i zarośli, sam nie wiedząc dobrze co robi; – szedł, powracał, siadał na spróchniałej kłodzie, wstawał, włosy długie przebierał rękami, jakby mu ciężyły, twarz jego to smutniała to się jakiemś szczęściem uśmiechała. Lecz do uczucia tego mieszał się niepokój widoczny. Dodawał sobie męztwa napróżno, znać w nim było człowieka niepewnego siebie i zakłopotanego szczęściem własnem… Mrok padał już coraz gęstszy, i niebo zaczynało przybierać tony sine i zimne wieczora, gdy wydobywszy się z łóz i zarośli pan Bernard z dziupli wypróchniałej wierzby, dobył schowaną w niej dubeltówkę, zawiesił ją na ramieniu, i krokiem pewniejszym poszedł ku grobli… Wiodła ona ku młynowi i karczemce, przy której widać było, na pniaku siedzącego chłopca, trzymającego dwa osiodłane konie… Groblą szli z pola ludzie z pługami i bronami, pędzono bydło i owce, i nasz myśliwy musiał się trzymać, po za wierzbami, któremi osłoniona była grobla, aby te wieczorne mijać pochody. Niektórzy przechodnie pozdrawiali go, inni zdala, z ukosa nań spoglądali – pan Bernard szedł jak gdyby nie bardzo chciał być widzianym. Młynek szybko przeminął i doszedłszy karczemki, chwycił z rąk chłopaka cugle, aby skoczyć na konia… Wierzchowiec kręcił się trochę… a turkot nadjeżdżającej bryczki, spłoszył go bardziej jeszcze. Ukazała się ona wkrótce i przed karczemką wstrzymała. Na bryczce siedział mężczyzna średnich lat, rumiany i przystojny. Nie znając go nawet, można w nim było poznać starego kawalera. Uprząż oznajmywała jednego z tych miłośników koni, na Wołyniu wówczas głośnych, których bałagułami zwano. Była to wesoła młodzież do której się i starsi przymieszywali, wiodąca życie bujne, a zabawiająca się koniarstwem… i po staremu – tężyzną. Bałagulstwo nie było w istocie czem innem, tylko przypomnieniem tężyzny, z czasów księcia Józefa i jego towarzyszów. Polor tylko jaki tężyznie ówczesnej nadawali XX-a de Ligne, i sfrancuziała młodzież wychowana zagranicą, znikł z tego naśladowania bezwiednego, a raczej z tego powtórzenia fenomenu, odnawiającego się jakimś atawnizmem psychologicznem. Siedzący na bryczce, zobaczył zdaleka dosiadającego wierzchowca pana Bernarda, i wstawszy nagle, aby mu się przyjrzeć lepiej, bo ciemna noc już była, zawołał rękę złożywszy w trąbkę: – Bernardzie złotowłosy – bywaj!… – A!… pana, Kalasantego!! odezwał się słysząc to młodzieniec, i przybrawszy ton wesoły… zkądże bogowie prowadzą? – Wątpię ażeby Bogowie aż! odparł z bryczki się dobywając stary kawaler, który się zbliżył do Bernarda, a ten też cugle konia oddał chłopcu. Wątpię ażeby Bogowie prowadzili… ale wracam z jarmarku w Lubarze – kiepski był… Chciałem dostać sobie srokacza, i jednego poczciwego nie było! No – a wy zkąd? Zadając to pytanie, popatrzał z uwagą, prychnął pan Kalasanty, i odwiódł na stronę Bernarda. – Na seło duryty! odezwał się – fuzję masz na plecach… Koń stał przy karczmie… a jak gdyby kto mimo to nie wiedział, na jakie się wybrałeś polowanie i dokąd! Zczerwieniał się młodzieniec, ale wieczór późny nie dał dojrzeć rumieńca… – Co? co! gdzie! jak? ale… – Ale – dajże ty mi pokój, rękę mu kładnąc na ramieniu pan Kalasanty… jam stary, doświadczony, a o tem już wróble pod strzechą świergoczą. Na seło duryty! powtórzył. Żonkę bałamucisz temu nieszczęśliwemu Fanteckiemu… Prawda że kobieta jak łania – żeś ty ładny i młody – ale jak się mama dowie, palnie ci morał na kobiercu, albo to panien na świecie mało że ci się mężatki zachciało… Bernard napróżno ruchami rozpaczliwemi starał się ten potok wyrazów powstrzymać, i oglądał się bojaźliwie… – Nikt nas nie słyszy – nie bój się – mówił dalej pan Kalasanty – ja ci radzę – po przyjacielsku rejteruj się dopóki pora – bo i z Fanteckim bieda być może. Ja go znam zdawna. Człek spokojny, cichy, wytrwany lecz z nim nie żartować. Tacy są, najniebezpieczniejsi, słowa nie powie a w łeb ci palnie jeżeli cię złapie na schadzce… trzęś głową nie trzęś – dodał, wypieraj się czy nie wypieraj – (tu do ucha mu się pochylił) – byłeś na rendez-vous! – Wracam z polowania na kaczki! zawołał Bernard przestraszony. – Na gęś i to nie dziką – rozśmiał się pan Kalasanty… Słychać cię perfumami, nos mam dobry… Strzelasz doskonale, kaczek jest do stu dyabłów, gdzież zwierzyna? I począł się śmiać. – Co ty mnie chcesz obałamucić – starego wygę! ale – ale – nie tylko ja ale calusieńkie sąsiedztwo bębni o tem. Młodzieniec mimowolnie ręce załamał. – Panie podsędku, panie Kalasanty dobrodzieju, zawołał głos tłumiąc – na miłość Bożą, nie powtarzajcie takich rzeczy… – Bóg z tobą, złotowłosy młodzieńcze, począł stary kawaler, Bóg z tobą – ja mogę milczeć dla przyjaźni twojej – ale to nic nie pomoże… Ludzie mają oczy, co więcej, takie sprawy ludzie nie patrząc zgadują… szydło w worku się nie utai… to darmo. Załapałeś się braciszku, a raczej piękna pani cię złapała i jeźli nie zapobieżysz temu wcześnie, zaprowadzi cię daleko. – Pan Kalasanty dobył z za surduta fajeczkę krótką i korzystając z tego iż zmieszany pan Bernard nie odpowiadał, nakładając ją po cichu szeptał dalej. – Wszyscyśmy młodzi byli – a ja, choć już latami się do najmłodszych nie liczę, czuję w sobie jeszcze wolę Bożą… Kobiety lubię… aleć, do kata, żeby tak czego jak tego, nie zbywa na nich… Koniecznie tej się waszmości zachciało, której nie można.. ha? owoc zakazany!! tak! tak, smaczny! dla tego że zakazany! Ale za każdy taki kąsek przebolić trzeba i wziąść plagi – to darmo… Kochany Bernardku… zwiń chorągiewkę póki czas!! I pogroził mu na nosie… – Bernard stał zamyślony – nie chciał się przyznawać do niczego a był niespokojnym; w ostatku westchnąwszy rzekł. – Któż mi może co zarzucić? a choćbym się i kochał… w mężatce… toć przecie nie ja pierwszy, ani ostatni. – Ale jeźli komu, tobie to niepotrzebne – biedę sobie kupisz tylko… Znamy wszyscy szanowną… matkę twoją, z nią nie ma co żartować. Bernard już niby nie zważając na tę gawędę, dobył cygaro i usiłował je zapalić… – Jarmark był zły powiadasz? – spytał, zwracając rozmowę. Pan Kalasanty się rozśmiał, ramionami ruszył, szepnął. – Groch na ścianę!! co z nim gadać – i dodał – Jarmark był ze wszystkiem lichy… Stali chwilę naprzeciw siebie – w tem, jakby na odwagę się zbierając, Bernard wziął podsędka pod pachę. – Bardzo szczęśliwie żeśmy się spotkali, wyjąknął trochę zakłopotany – miałem jutro u was być… – To nic nie przeszkadza – proszę. – Mam do was. prośbę. – Podsędek głowę zwrócił.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Klin_klinem___nowella-ebookRO/p02027673i020" target="_blank" title="Klin klinem : nowella [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Klin klinem : nowella [Józef Ignacy Kraszewski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Imprezy integracyjne - www.4swiaty.com\nAktywna baza wypoczynku - 4światy. Organizacja imprez integracyjnych. Na stronie prezentujemy katalog oraz oferty firm które organizują imprezy integracyjne, firmowe, quady, konferencje, wyjazdy firmowe. Zapraszamy do skorzystania z naszej bazy i wybrania atrakcyjnej oferty - imprezy integracyjne.\nJeśli wrócimy z wycieczki zorganizowanej niezadowoleni możemy podzielić się swoją opinią o niej nie tylko pisząc skargę do organizatora, ale i korzystając z forum turystycznego globforum.pl. W wybranym temacie śmiało możemy napisać wszystko co nie wy...


Nadzwyczajna polityka monetarna banków centralnych a stabilność sektora finansowego. Ebook. Irena Pyka, Aleksandra Nocoń, Joanna Cichorska. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nNadzwyczajna polityka monetarna banków centralnych a stabilność sektora finansowego (ebook)(audiobook)(audiobook)\nZasadniczym celem publikacji jest charakterystyka oddziaływania nadzwyczajnej polityki monetarnej na stabilność sektora bankowego. W okresie globalnego kryzysu finansowego została ona poważnie naruszona. Pomimo rosnącej odpowiedzialności banków centralnych za stabilność finansową, autorzy starali się więc głównie zidentyfikować obszary ich wpływu na stabilność sektora bankowego. Banki centralne, wykonując bowiem swe podstawowe funkcje i zadania, posiadają uprawnienia, a także instrumenty reagowania na niestabilność sektora bankowego. Brak natomiast przejrzystości w ich odpowiedzialności za stabilność finansową. W rozdziale pierwszym dominują zagadnienia porządkujące terminologię i skierowane na wyznaczenie granicy między stabilnością systemu finansowego a stabilnością sektora bankowego. Rozdział drugi publikacji koncentruje się na szerokiej analizie niestandardowych instrumentów wykorzystanych w okresie globalnego kryzysu finansowego przez banki centralne w regulowaniu płynności i stabilizowaniu sektora bankowego gospodarki światowej. Rozdział trzeci podporządkowano złożonym problemom polityki luzowania ilościowego. W rozdziale czwartym prezentuje się główne założenia strategii wyjścia z nadzwyczajnej polityki monetarnej największych banków centralnych. Rozdział piąty koncentruje się na ocenie stabilności sektora bankowego wybranych państw gospodarki światowej.\nNadzwyczajna polityka monetarna banków centralnych a stabilność sektora finansowego Irena Pyka, Aleksandra Nocoń, Joanna Cichorska


Udzielenie licencji - na jakich zasadach zapłacić PIT - Podatek dochodowy - rp.pl\nUdzielenie licencji - na jakich zasadach zapłacić PIT\nPrzedsiębiorca udzielający zgody na korzystanie z wytworzonego przez siebie programu komputerowego uzyskuje przychód z działalności gospodarczej czy z praw majątkowych?\nWedług Izby Skarbowej w Poznaniu (interpretacja z 3 czerwca 2011, ILPB1/415-275/11-2/AGr) z tego drugiego źródła. Jednak moim zdaniem organ nie ma racji. Poniżej dalsza część artykułu\nSprawa rozpatrywana przez izbę dotyczyła podatnika prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą. Jej przedmiotem jest tworzenie oprogramowania komputerowego i jego sprzedaż.\nDziałalność prowadzona jest w sposób zorganizowany i ciągły. Formą sprzedaży jest udzielanie licencji na wytworzone oprogramowanie. Podatnik wystawia faktury, w których wskazany jest m.in. okres, na jaki udziela licencji.\nJak fiskus uzasadniał swoje stanowisko? Stwierdził, że konstrukcja definicji działalności gospodarczej w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT powoduje, że przy ustalaniu, czy określone przychody można zaliczyć do tego właśnie źródła, należy w pierwszej kolejności sprawdzić, czy nie zaliczają się do innych kategorii źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ustawy o PIT.\nJeśli można je przyporządkować do innych źródeł niż działalność gospodarcza, to nie ma wówczas znaczenia, że zdarzenie, które powoduje powstanie tego przychodu, ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.\nZ takim stanowiskiem – że jeżeli przedmiotem działalności są prawa majątkowe (w tym wypadku licencje), to niejako automatycznie podlegają one rozliczeniom jako przychody z praw majątkowych, bez względu na to, czy są one osiągane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej – nie można się zgodzić.\nWykładnia taka nie znajduje podstaw ani w definicji zawartej w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, ani w innych przepisach tej ustawy.\nW treści art. 5a pkt 6 ustawodawca używa co prawda sformułowania „(…), z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4 – 9”, jednak moim zdaniem zwrot ten należy odczytywać w ten sposób, że to podatnik ma prawo wyboru czy też zaliczenia osiąganych przychodów do określonego źródła przychodów i zgodnie z tym wyborem odpowiedniego ich opodatkowania.\nOczywiście ten wybór musi mieć uzasadnienie prawne, tzn. muszą być spełnione przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie do wybranego źródła przychodów. Takie rozumienie wskazanego przepisu ma uzasadnienie w obowiązującym w Polsce systemie opodatkowania, gdzie dominuje (np. w podatkach dochodowych) technika tzw. samoobliczania, polegająca na przerzuceniu na podatnika obowiązków związanych z ustaleniem i zapłatą podatku w prawidłowej wysokości.\nW takiej sytuacji uzasadnione jest, że skoro na podatnika przerzucono obowiązki podatkowe, to również ma on prawo wybrać w ramach samoobliczenia optymalną z jego punktu widzenia i zgodną z prawem formę opodatkowania.\nPrzy najmie inaczej\nPrezentowane przez poznańską izbę stanowisko kłóci się także z wykładnią innych przepisów ustawy o PIT. Jako przykład można wskazać przychody z najmu i dzierżawy, które mogą być (co jest powszechnie akceptowane przez organy podatkowe i doktrynę) rozliczane, zależnie od woli podatnika, jako przychody z najmu (osobne źródło) bądź jako działalność gospodarcza (np. w razie formalnego wpisu takiej działalności w ewidencji działalności gospodarczej).\nPotwierdzają to pisma organów podatkowych. Przykładem może być interpretacja Izby Skarbowej w Katowicach z 5 maja 2009 (IBPBII/2/415-126/09/JSz), w której czytamy: „z powyższych przepisów wynika, iż najem dla celów podatkowych może być traktowany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej lub jako odrębne źródło przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.\nCo do zasady wybór kwalifikacji i sposób rozliczenia przychodów z najmu ustawodawca pozostawił osobie oddającej rzeczy w najem” (podobnie pismo Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 16 lutego 2010, ITPB1/415-895/09/WM).\nTrudno znaleźć prawne uzasadnienie dla prezentowanego przez organ stanowiska, dlaczego przychody z praw majątkowych nie mogą – tak jak przychody z najmu – być rozliczane także w ramach działalności gospodarczej.\nZ art. 18 ustawy o PIT wynika wyłącznie, jakie przykładowe rodzaje przychodów mogą być zaliczone do tej kategorii źródła przychodów, bez wskazania dodatkowych przesłanek ich osiągania.\nOznacza to, że do tego źródła przychodów należy zaliczyć te przychody, które rodzajowo odpowiadają wymienionym tam przykładom (np. prawa autorskie), ale osiągane są w okolicznościach nienoszących znamion działalności gospodarczej.\nArt. 5a pkt 6 ustawy o PIT:\nc) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 – 9.\nArt. 18 ustawy o PIT:\nSpór także o odsetki\nPodobny spór dotyczący kwalifikacji przychodów do odpowiedniego źródła toczą z fiskusem przedsiębiorcy, którzy wolne środki z działalności wpłacają na lokaty bankowe. Z większości orzeczeń wynika, że uzyskiwane odsetki trzeba opodatkować 19-proc. ryczałtem na zasadach przewidzianych dla przychodów z kapitałów pieniężnych.\nPrzykładem jest wyrok NSA z 26 sierpnia 2008 (I FSK 806/07). Dotyczy on jednak dość nietypowej sytuacji, sąd rozpatrywał bowiem sytuację podatnika, który środki pieniężne uzyskane z działalności zamierzał ulokować w bankach zagranicznych. NSA wyjaśnił, że „rachunek bankowy utrzymywany w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą to taki rachunek, który służy przedsiębiorcy do prowadzenia tejże działalności.\nJest to zatem taki rachunek, za pomocą którego dokonywane są rozliczenia z tytułu zawieranych przez przedsiębiorcę transakcji”. Uznał, że lokata kapitałowa w banku zagranicznym nie spełnia tych funkcji.\nOrzeczenie to jest istotne, ponieważ powołują się na nie wojewódzkie sądy administracyjne przy rozpatrywaniu spraw przedsiębiorców, którzy wolne środki z działalności wpłacają na lokatę, która jest subkontem podstawowego rachunku firmy. Przykładem jest wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2011 (III SA/Wa 1480/10).\nStwierdził on, że „wolne środki pieniężne przechowywane na lokatach bankowych nie stanowią środków pieniężnych związanych z wykonywaną działalnością. (...) Lokowanie wolnych środków na lokatach pieniężnych powoduje, iż środki nie służą działalności gospodarczej a pomnażaniu środków przy jednoczesnym wyeliminowaniu ryzyka gospodarczego”.\nMożna jednak znaleźć odmienne stanowisko sądu. WSA w Kielcach w wyroku z 30 września 2010 (SA/Ke 437/10) wskazał, że prowadzenie przez przedsiębiorcę rachunku bankowego służącego do bieżącej obsługi jego działalności gospodarczej nie stoi na przeszkodzie, aby ten sam przedsiębiorca założył lokatę bankową, na którą wpłacane będą środki wykorzystywane w firmie. Dalej czytamy: „osiąganie przychodów z odsetek od takich lokat bankowych należy uznać za przychody uzyskiwane w związku z wykonywaną pozarolniczą działalnością gospodarczą”.\nWarto jednak zwrócić uwagę na stan faktyczny rozpatrywany przez sąd. Sprawa dotyczyła bowiem interpretacji udzielonej podatnikowi, który planował rozpoczęcie działalności gospodarczej i m.in. osiąganie przychodów z odsetek od lokat bankowych, z odsetek od pożyczek udzielanych różnym podmiotom, sprzedaży nieruchomości, najmu nieruchomości, sprzedaży akcji i innych papierów wartościowych oraz udziałów w spółkach prawa handlowego, z uczestnictwa w różnych funduszach inwestycyjnych (akcyjnych, nieruchomościowych, surowcowych itp.).\nMożna z tego wywnioskować, że inwestowanie miało być jednym z podstawowych rodzajów działalności.\nKomentuje Jarosław Piątek, doradca podatkowy z Wrocławia\nStanowisko organu pozbawia podatników osiągających przychody z licencji nie tylko możliwości opodatkowania ich zryczałtowanym podatkiem, ale także tzw. podatkiem liniowym.\nW związku z tym należy je opodatkować na zasadach ogólnych, według skali podatkowej. Ponadto zmieniają się zasady płatności PIT w ciągu roku, bo podatnik nie płaci comiesięcznych zaliczek (jak przy działalności gospodarczej), ale rozlicza podatek dopiero po zakończeniu roku w zeznaniu rocznym.\nW trakcie roku natomiast, jeżeli osiąga tego typu przychody od przedsiębiorców, to na nich, jako na płatnikach, ciąży obowiązek poboru i odprowadzenia zaliczki na PIT i przesłania po zakończeniu roku informacji o wysokości pobranych zaliczek. Rodzi to kolejne problemy, bo jednocześnie podatnik taki wystawia faktury dla tych przedsiębiorców z tytułu udzielanych licencji.\nCzy w takiej sytuacji należy potrącać zaliczkę na PIT od kwoty brutto z faktury, czy od kwoty netto? Są to tylko wybrane problemy, które wywołuje w praktyce omawiana interpretacja. Także więc i z tego powodu należy ją ocenić krytycznie.\n» Dobra Firma » Podatki i księgi » Podatek dochodowy » Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych\n» PIT i CIT » Przychody » Prawa majątkowe\n» PIT i CIT » Przychody » Działalność gospodarcza


Kronika regionu - Nasz Kolporter\nStrona Główna » Prasa » Kronika regionu\nZa rok „Panoramie” stuknie czterdziestka, a więc wkroczy w tzw. wiek średni. Dla tego typu periodyku, zważywszy na uwarunkowania rynkowe, to duże osiągnięcie.\n„Panorama Leszczyńska” ukazuje się w każdą środę i jest dostępna zarówno w sprzedaży egzemplarzowej, jak i w prenumeracie, a także jako e-wydanie. Wydawcą jest spółka Panorama, która prowadzi też portal otopanorama.pl. Obecnie tygodnik ma poręczny format i przeważnie 40 stron objętości. Tematyka, jak na tygodnik lokalny przystało, dotyczy spraw dziejących się w Lesznie i regionie, z dużym naciskiem na problemy społeczne. Sporo też w niej stron sportowych, zwłaszcza żużla – przecież ten region właśnie tym sportem stoi. Redakcja od samego początku prowadzi rokrocznie plebiscyt na najpopularniejszych sportowców i trenerów regionu, a tegoroczna edycja będzie jubileuszowa, czterdziesta. Ostatnia gala podsumowująca plebiscyt odbyła się po raz pierwszy na deskach Teatru Miejskiego w Lesznie, co wzbudziło zachwyt zaproszonych gości i zadowolenie laureatów.\n– Pamiętam czasy, gdy organizowaliśmy bale sportowców, eliminacje wyborów Miss Polonia czy redakcyjne festyny w naszym lokalnym kurorcie Boszkowie, na który specjalnie podstawianym pociągiem jechały tysiące czytelników – wspomina redaktor naczelny „Panoramy Leszczyńskiej” Robert Lewandowski. – Czasy się zmieniły, z pewnych rzeczy trzeba było zrezygnować, ale w ich miejsce pojawiły się nowe inicjatywy. Przykładowo sporą popularność zyskał plebiscyt „Belfer na szóstkę”, gdzie środowiska szkolne proponują kandydatów, a potem czytelnicy typują najlepszych ich zdaniem nauczycieli. Zorganizowaliśmy już piętnaście edycji tego konkursu.\nDział edukacja to jedna z poczytniejszych rubryk w tygodniku. Oczywiście, czytelnicy chętnie też studiują kroniki: kryminalną czy towarzyską, a także strony poświęcone zdrowiu i poradom nie tylko dla pań. Natomiast najstarszą stałą pozycją jest cotygodniowy felieton redaktora naczelnego „Bez cenzury”, ukazujący się nieprzerwanie od – uwaga – 1995 roku! Stałym dodatkiem jest też 4-stronicowa „Telepanorama” z wykazem najpopularniejszych programów TV.\nWspólnymi siłami biura ogłoszeń i dziennikarzy ukazują się cykliczne dodatki reklamowe o tematyce rolniczej, budowlanej, motoryzacyjnej czy zdrowotnej, a rarytasem dla kibiców jest dodatek żużlowy. Dodatki okraszone są analizami i tekstami dziennikarskimi.\n– „Panorama” to żywa kronika tego regionu – mówi redaktor naczelny. – Na naszych łamach opublikowaliśmy tysiące artykułów i zdjęć, opisujących losy zarówno tzw. celebrytów, jak i zwykłych ludzi. Ukazało się ponad dwa tysiące wydań naszego tygodnika, dlatego mocno stawiamy na zachowanie tego dziedzictwa dla potomnych. 10 lat temu zrobiliśmy pierwszy krok – zdigitalizowaliśmy na płytach CD wszystkie wydania, a w tym roku udostępniliśmy wszystkie numery „PL” – od grudnia 1979 roku do połowy 2018 roku – w Internecie na Leszczyńskiej Bibliotece Cyfrowej.\n– W 2016 r. w ofercie dystrybucyjnej Kolportera pojawiło się blisko 300 różnego rodzaju wydawnictw, w tym około 70 czasopism. To znacznie […]\nPiąty numer magazynu „Książki”\nPiąty numer czasopisma „Książki. Magazyn do czytania” trafił już do sprzedaży. Kwartalnik jest do kupienia m.in. w salonikach prasowych Kolportera w całej […]\nUrodzinowe wydania „Czterech Kątów” i „Ładnego Domu”\nW swoich listopadowych numerach miesięczniki Agory świętują urodziny. „Ładny Dom” kończy 18 lat, a „Cztery Kąty” podsumowują swoje ćwierćwiecze, przypominając, jak przez […]\nMajowe wydanie magazynu „Hot”\nPoprzedni post Już jest grudniowy numer „Naszego Kolportera”\nNastępny post Prasa w dobrym świetle


Japończycy nie chcą amerykańskich radarów » Kresy\n15 czerwca 2020 /0 Komentarze/w Ameryka, Azja-Pacyfik, bezpieczeństwo i obrona, Wydarzenia /Przez Karol Kaźmierczak\nMinister obrony Japonii Taro Kono oświadczył, że jego państwo wstrzymuje się z planami rozmieszczenia amerykańskich radarów systemu przeciwrakietowego Aegis Ashore.\nJapoński minister poinformował, że jego państwo odstępuje od rozmieszczenia na swoim terytorium amerykańskich radarów systemu przeciwrakietowego zarówno ze względu na jego koszt jak też na „kwestie techniczne”, jak napisał w poniedziałek portal rp.pl. Koszty systemu były niebagatelne bowiem budowa dwóch stacji radarowych opartych na amerykańskiej technologii i ich utrzymanie przez trzy dekady pociągnęłoby za sobą wydatki rzędu 439 mld jenów czyli równowartości około 4,1 mld dolarów.\nPortal twierdzi jednak, że znaczenie mógł mieć także sprzeciw mieszkańców prefektur Akita i Yamaguchi, którzy nie chcieli amerykańskich instalacji wojskowych w swoich regionach.\nPlany umieszczenia na terytorium Japonii zmodernizowanych, dysponujących lepszym zasięgiem radarów, systemu Aegis pojawiały się w Japonii w związku z rozwojem programu rakietowego przez Koreańską Republikę Ludowo-Demokratyczną. Korea Północna dysponuje już pociskami zdolnymi pokonać kilkaset kilometrów, czyli odległość jaka dzieli ją od brzegu Japonii. KRLD dysponuje także bronią atomową.\nMimo, że Korea Północna od lat była przez japońskie elity postrzegana jako główne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, najwyraźniej rząd Shinzo Abe zmienia priorytety. „Podjąłem w piątek decyzji o zawieszeniu procesu (rozmieszczenia radarów – red.). Przez najbliższy czas Japonia będzie radzić sobie z zagrożeniem dzięki okrętom wyposażonym w (radary) Aegis” – portal „Rzeczpospolitej” zacytował w poniedziałek wypowiedź Kono.\nChoć Japonia jest czołowym sojusznikiem USA w Azji Wschodniej, w ostatnim okresie zdarza się jej dystansować od amerykańskiej polityki. Niedawno Tokio nie zdecydowało się na podpisanie się pod stanowiskiem Waszyngtonu w sprawie Hongkongu, w której została wyrażona krytyka władz ChRL. Wbrew polityce administracji Donalda Trumpa Japończycy chcą także uregulować działalność czołowych amerykańskich koncernów cyfrowych.\nTagi: Abe, Japonia, Taro Kono, USA\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/08/japonia.jpg 1026 1450 Karol Kaźmierczak https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Karol Kaźmierczak2020-06-15 20:28:382020-06-15 20:28:38Japończycy nie chcą amerykańskich radarów\nPrzyszła ambasador USA w Polsce: ustawa o IPN doprowadziła do wzrostu antysemityzmu w Europie\nAmerykański samolot wojskowy wpadł do Morza Północnego YouTube stworzył wielomilionowy fundusz na wsparcie dla murzyńskich...


Krajowy i międzynarodowy transport zwłok Katowice | Zakład pogrzebowy "Sacrum"\nTransport zwłok - Katowice i inne miejsca\nŻycie pisze różne scenariusze i nie zawsze ktoś nam bliski umiera obok nas. Pojawia się wówczas problem, jak sprowadzić ciało z różnych zakątków Polski czy zza granicy do miejsca, gdzie ma zostać pochowany zmarły. Krajowy i międzynarodowy transport zwłok w Katowicach oferuje nasza firma pogrzebowa. Do realizacji tego typu usług trzeba posiadać odpowiednie doświadczenie, znać przepisy prawa międzynarodowego oraz dysponować odpowiednimi pojazdami do przewożenia ciał. Prowadzony przez nas zakład pogrzebowy spełnia wszystkie te wymogi. Gwarantujemy świetnie wyposażone karawany oraz najnowsze urządzenia sanitarne. Jeżdżą nimi najlepsi kierowcy, którzy bezpiecznie dowiozą zmarłego w każde miejsce, które wskaże rodzina.\nGdy bliska osoba umiera daleko\nJeśli więc zdarzy się, że będziesz potrzebować pomocy w zakresie sprowadzenia ciała bliskiej Ci osoby - jesteśmy przez całą dobę, siedem dni w tygodniu, do Twojej dyspozycji. Przetransportujemy zwłoki zarówno na terenie kraju, jak i zza granicy. Odległość nie ma znaczenia. Zapewnimy bezpieczne przewiezienie osoby zmarłej przez doświadczoną kadrę, wyspecjalizowanym pojazdem. Zachowujemy pełną powagę sytuacji i z szacunkiem podchodzimy zarówno do przewożonego zmarłego, jak i rodziny, która na niego czeka.\nUsługi związane z transportowaniem zwłok wyceniamy indywidualnie m.in. na podstawie tego, skąd trzeba je przewieźć.. Zapraszamy do kontaktu osobistego lub telefonicznego w celu poznania wyceny sprowadzenia ciała do Katowic lub okolic.\nKatowice - Centrum, ul. Matejki 4\n(naprzeciw urzędu stanu cywilnego)\n© Copyright Kompleksowe usługi pogrzebowe "Sacrum" Katowice Bogucice