Księgowi i rewidenci • opolskie, Opole • Sprawdź adresy, telefony, opinie • Baza firm • pkt.pl\n24 wyniki dla: księgowi i rewidenci w lokalizacji opolskie, Opole\nNazywam się Helena Musialik-Imiełowska , jestem biegłym rewidentem . Zajmuję się przede wszystkim badaniem zgodności sprawozdań finansowych z Ustawą o rachunkowości, opiniowaniem planów przekształcania spółek, wyceną spółek oraz innymi usługami związanymi z postanowieniami kodeksu spółek handlowych.\nC Opole, Poświatowskiej 3-5\nD Opole, Grudzicka 43a\nE Opole, Amarantowa 24\nF Opole, Baczyńskiego 9\nG Opole, Wrocławska 6C lok. 23\nH Opole, Obrońców Stalingradu 66 lok. 222\nI Opole, Bytnara "Rudego" 12a lok. 802\nJ Opole, Budowlanych 52 lok. 55\nK Opole, 1 Maja 53 lok. 14\nL Opole, Krakowska 36 lok. 2\nZADZWOŃ 664 460 ...\nŁ Opole, ks. Kołłątaja 11 lok. 20\nM Opole, Piotrkowska 5 lok. 23\nO Opole, Kowalska 1\nP Opole, Kani 8 lok. 3\nZADZWOŃ 77 457 6...\nR Opole, Ptasia 1\nZADZWOŃ 77 451 2...\nS Opole, Reymonta 45\nSpółka Badex ściśle współpracuje z około dwudziestoma biegłymi rewidentami o najwyższych kompetencjach. Co roku przeprowadzamy badania ponad 100 podmiotów gospodarczych. Wykonujemy: przeglądy okresowe sprawozdań finansowych, przeglądy okresowe ksiąg rachunkowych , audyty ze środków unijnych, opracowania regulaminów organizacyjnych ...\nT Opole, Reymonta 45\nU Osiny, Opolska 11\nW Krasiejów, 1 Maja 1\nX Dobrzeń Wielki, Opolska 1\nTruchan Krystyna. Biuro rachunkowe\nY Chrząstowice, Wrzosowa 26\nSpecjalista zajmujący się kadrami i płacami to zawód, który rozwija się bardzo dynamicznie, a dzięki temu daje doskonałe perspektywy na przyszłość....


Polskie forum 3dfx - Naprawa V2 CT6670 12MB\nPolskie forum 3dfx › 3dfx › Hardware › Naprawa V2 CT6670 12MB\nNaprawa V2 CT6670 12MB (Read 495 times)\nNaprawa V2 CT6670 12MB\n14. Aug 2018 at 21:15\nKupiłem wspomiany akcelerator tak się skupiłem na tym czy n�żki są proste, że resztę PCB sprawdziłem powierzchownie Komputer nie działał poprawnie z nią dlatego jeszcze raz dokładnie ją sprawdziłem. Na zdjęciu zaznaczyłem brakujące kondensatory. Dodam, że n�żki były proste nic nie musiałem poprawiać.\nMoże, ktoś ma V2 z przeznaczeniem na części lub zna wartości jakie tam powinny być? Czy warto lutować mimo, że uruchomiłem kartę w takim stanie?\nRe: Naprawa V2 CT6670 12MB\nReply #1 - 14. Aug 2018 at 21:24\nNa moich nie dostrzegam, a lupy nie mam...\nReply #2 - 14. Aug 2018 at 21:47\nMam 2 szt działające i są.\nReply #3 - 15. Aug 2018 at 08:02\nUzupełnienie ich może sprzęt ustabilizować. Jak już masz takie same, to można je wylutować i przemierzyć odpowiednim przyrządem.\nReply #4 - 15. Aug 2018 at 08:14\nJa bym na bazie wymiar�w zewnętrznych dobrał podobny kondensator z innej karty trupa a dobrych Voodoo bym nie narażał. Kondensatory ceramiczne łatwo przegrzać i uszkodzić podczas demontażu lutownicą. (:\nReply #5 - 15. Aug 2018 at 10:37\nMam taką kartę uszkodzoną, mogę pozbyć się za 30zł +kw. Jeśli jesteś zainteresowany, wal na priv\nReply #6 - 15. Aug 2018 at 18:27\nPo wymiarach już pr�bowałem ale to loteria. Efekt był taki sam. Pamiętam jak w ten spos�b ratowałem SB16. Gdzie brakowało tylko jednego. Udało się dopiero przy piątym. Sprawnych nie ruszam.\nReply #7 - 29. Aug 2018 at 08:51\nKarta już w paczkomacie jutro będę lutował. Oby ruszyła.\nReply #8 - 29. Aug 2018 at 08:58\nMoje voodoo 2 nie miało kondziołka przy jednej z pamięci - i działa bez problemu.\nReply #9 - 01. Sep 2018 at 23:56\nPododaje się. Wymiana z innej nie pomogła. Widocznie grubsza sprawa.\nReply #10 - 25. Sep 2018 at 23:36\nAle trzymaj te karty - być może będę potrzebował jednego TMU jeśli naprawa mojej się nie powiedzie\nReply #11 - 27. Sep 2018 at 22:57\nTrzymam dla pamięci jak się trafi 8MB.


Akcesoria do trenażerów - Trenażery i akcesoria - Internetowy sklep rowerowy Grawitacyjny.pl\nTrening na trenażerze to doskonałe rozwiązanie kiedy warunki atmosferyczne na drodze nie sprzyjają jeździe, a Ty chciałbyś wykonać założony plan lub po prostu porządnie się zmęczyć w domowym zaciszu. Abyś w pełni mógł cieszyć się funkcjonalnością urządzenia, warto zaopatrzyć się w gamę akcesoriów do trenażerów. W naszej ofercie znajdziesz m.in. matę pod trenażer, nadajniki do pulsu, czujniki pomiaru prędkości/kadencji, czy też filmy do oglądania podczas treningu. Odpowiednie akcesoria do trenażerów sprawią, że będziesz mógł wykorzystać wszystkie zalety płynące z tego rodzaju indor treningu.\nFilmy RLV TACX Etapy Górskie\nFilmy RLV TACX Treningi z zawodnikami\nKabel do kadencji TACX\nNadajnik do pulsu TACX\nNakrętki na oś piasty TACX 3/8


Plamy na dłoniach – jakie są przyczyny i jak usunąć plamy na rękach? - Wylecz.to\n»Plamy na dłoniach – jakie są przyczyny i jak usunąć plamy na rękach?\nPlamy na dłoniach, np. plamy wątrobowe określane jako plamy starcze, najczęściej wynikają z nadmiernej ekspozycji na słońce. Przyczyn tego typu zmian skórnych jest jednak więcej. Przebarwienia na skórze dłoni, zwłaszcza ciemne i brązowe, mogą wskazywać na problemy z nerkami i zaburzenia hormonalne. Czerwone plamy na rękach często przyjmują postać wysypki alergicznej i są efektem kontaktu z substancją uczulającą.\nPlamy na dłoniach – jakie są przyczyny?\nPrzyczyn plam na dłoniach jest wiele. Mogą to być zarówno patologie miejscowe, jak i choroby toczące się w narządach wewnętrznych. Ważne, aby potrafić właściwie rozpoznać skąd wzięły się plamy na rękach i innych obszarach ciała, gdyż ma to ogromne znaczenia dla doboru odpowiedniego sposobu leczenia.\nWśród przyczyn przebarwień skóry, w tym przebarwień na dłoniach wymienia się:\nniektóre leki (np. sulfonamidy, antybiotyki jak chinolony i tetracykliny, retinoidy, hormonalna terapia zastępcza);\nzaburzenia hormonalne, ciążę;\nchoroby genetyczne, na przykład bielactwo;\nzakażenia o podłożu bakteryjnym, grzybiczym, rzadziej wirusowym;\nniektóre choroby nowotworowe, zwłaszcza wpływające na gospodarkę hormonalną.\nJakie są rodzaje plam na rękach? Jak rozpoznać przebarwienia na dłoniach?\nPlamy na rękach będą różnić się pod względem zabarwienia, kształtu czy rozległości, a także spektrum objawów towarzyszących, w zależności od przyczyny powstawania.\nZmiany na skórze dłoni to często plamy wątrobowe. Są to brązowe przebarwienia lokalizujące się na twarzy oraz grzbiecie dłoni. Związane są bezpośrednio z przewlekłym i intensywnym narażeniem na działanie światła słonecznego, a wynikają z nierównomiernego gromadzenia się produkowanego miejscowo w nadmiarze pigmentu. Brązowe plamy na skórze nie są związane ze starzeniem organizmu, jednak ze względu na przewlekłe narażenie pierwsze objawy pojawiają się w starszym wieku. Z tego względu czasem używa się mylącej terminologii określającej przebarwienia skórne jako plamy starcze.\nDo zmian barwnikowych należy także ostuda – mocno odgraniczone plamy o różnej intensywności zabarwienia, zazwyczaj niewielkich rozmiarów i lokalizujące się na twarzy, rzadziej na skórze dłoni. Współtowarzyszą chorobom ogólnym organizmu, mogą też wystąpić w przypadku stosowania niektórych leków i kosmetyków. Narażenie na promieniowanie UV może nasilać zmiany.\nU osób obciążonych atopią przebarwienia skórne w postaci wysypki alergicznej mogą występować w każdym obszarze ciała. Swędzące, czerwone plamy na rękach pojawiają się po kontakcie z czynnikiem uczulającym i prowokującym miejscowy wyrzut histaminy z komórek tucznych lub rozwój reakcji zapalnej.\nPlamy soczewicowate mogą być związane z ekspozycją na światło słoneczne lub wynikać z czynników genetycznych. Ciemne plamy na dłoniach w tym wypadku są zazwyczaj niewielkiej średnicy.\nProblemem bywa także zaczerwienienie dłoni – zmiana mało specyficzna i mało charakterystyczna, przez co łatwo można ją przeoczyć. Chociaż przyczyna może być również alergiczna, to jednak najbardziej niebezpieczne przebarwienia skóry dłoni, objawiające się przyjęciem przez nie czerwonego zabarwienia, mogą wynikać z marskości wątroby. Poza tym czerwone plamy na dłoniach występują czasem przy zaburzeniach hormonalnych, stosowaniu estrogenowych tabletek antykoncepcyjnych, a także w ciąży.\nJak leczyć plamy na skórze dłoni?\nCiemne plamy na rękach stanowią głównie problem kosmetyczny, zwłaszcza u osób często przebywających na słońcu oraz u pacjentów w starszym wieku. Istotna dla ochrony przed powstawaniem przebarwień na skórze jest odpowiednia profilaktyka. Zaleca się korzystanie z kremów z filtrem ochronnym UV o odpowiednio do okoliczności dostosowanym faktorze przeciwsłonecznym.\nW przypadku kiedy doszło już do wytworzenia się brązowych plam na skórze dłoni, pomocne mogą być kosmetyki peelingujące i złuszczające naskórek, a także preparaty wybielające.\nW warunkach domowych plamy na dłoniach można leczyć samodzielnie przygotowanymi kremami z sokiem z cytryny. Kwaśny odczyn preparatu pomaga złuszczać naskórek i wybiela ciemne plamy na skórze. Dobrze działają również mikstury na bazie miodu zmiksowanego z jogurtem naturalnym.\nJeśli metody domowe okażą się nieskuteczne, warto leczyć plamy u kosmetyczki przy pomocy profesjonalnych produktów oraz zabiegów.\nKiedy z przebarwieniami na rękach udać się do lekarza?\nWizytę u lekarza powinno rozważyć się w przypadku, kiedy ciemne, brązowe lub czerwone plamy na dłoniach pojawią się nagle. Zwłaszcza jeśli towarzyszą im dodatkowe objawy:\nobjawy ogólne (osłabienie, gorączka, utrata masy ciała, zażółcenie białek oka i skóry, bóle brzucha lub innej lokalizacji),\nobjawy miejscowe (swędzenie skóry dłoni, pieczenie, ból).\nNowotworowa przyczyna powstawania przebarwień na skórze jest stosunkowo rzadka, jednak bardzo groźna i z tego względu nie powinno się jej bagatelizować.\nNa szczególną uwagę zasługują brązowe plamy na skórze przypominające pieprzyki, jednak o dziwnym zabarwieniu, z obwódką zapalną wokół lub o szybko powiększającej się średnicy. Czasem takie objawy mogą sugerować rozwijającego się czerniaka.\nTagi: plamy na skórzeprzebarwienia na skórzeplamy wątroboweplamy starczeplamy na dłoniachplamy na rękach


Dialekty angielskie. - ppt pobierz\nOpublikowałJózef Szulc Został zmieniony 2 lata temu\nPrezentacja na temat: "Dialekty angielskie."— Zapis prezentacji:\n1 Dialekty angielskie\n2 Irlandzka odmiana języka angielskiego\nDialekt języka angielskiego używany jest na terenie Irlandii. Odmiana dublińska wykazuje wiele różnic w stosunku do pozostałych wariantów irlandzkich. Amadán - kretyn Beoir - atrakcyjna kobieta Bogman - wieśniak Bold - niegrzeczny Boot - nieatrakcyjna kobieta Bucklepper - zarozumiały osobnik Cat - okropny (prawdopodobnie od "catastrophic") "The weather is cat isn't it?" Craic - dobra zabawa Culchie - wieśniak (wyrażenie używane w Dublinie wobec ludzi pochodzących z prowincji, ale nigdy wobec cudzoziemców) Dingen - bardzo dobry (z gaelickiego daingean "porządny" ) Gas - wesoły np. "He's a gas man, isn't he?"\n3 Australijska odmiana języka angielskiego\nAustralijski opiera się w głównej mierze na "standardowym" (brytyjskim) języku angielskim, ze znacznymi naleciałościami amerykańskiej odmiany tego języka, pewnymi elementami zapożyczonymi z języków europejskich oraz nielicznymi słowami zapożyczonymi z języków aborygeńskich Charakterystyczną cechą australijskiego jest brak geograficznego zróżnicowania akcentów. W przypadku amerykańskiego czy brytyjskiego w różnych regionach kraju powstały oryginalne akcenty po których łatwo zidentyfikować mówiącego, w przypadku australijskiego powstały trzy ogólne akcenty ale żaden z nich nie jest połączony z jednym regionem kraju\n4 Nowozelandzka odmiana języka angielskiego\nWymowa nowozelandzka jest, ogólnie rzecz biorąc, zbliżona do australijskiej, chociaż istnieją pewne drobne różnice. Niektóre z nich wynikają z wpływu języka maoryskiego. Typową cechą jest wznosząca się intonacja w zdaniach oznajmujących. Charakterystyczną cechą jest swobodne używanie wielu słów z języka maoryskiego, szczególnie nazw miejscowych roślin i zwierząt. Występują również słowa i wyrażenia angielskie nieznane w innych odmianach tego języka. banger kiełbasa cracker bardzo dobry footpath chodnik frenchie prezerwatywa gridiron futbol amerykański hooray do widzenia ice block lizak kia ora cześć kiwi ptak kiwi Kiwi Nowozelandczyk kiwifruit kiwi nana babcia nandy dziadek prang stłuczka puckeroo zepsute\n5 Indyjska odmiana języka angielskiego\nWariant standardowego języka angielskiego, używany na subkontynencie indyjskim, powstały w okresie kolonialnych rządów brytyjskich. Jest zasadniczo oparty na angielszczyźnie brytyjskiej, lecz obecnie ulega także pewnym wpływom slangu amerykańskiego. Pisownia amerykańska dominuje także w publikacjach naukowych. Odmiana ta wykazuje dodatkowo pewne zróżnicowanie w zależności od regionu i języka. Wymowa wielu osób jest pod mocnym wpływem systemu fonologicznego ojczystego języka. Pewne fonemy angielskie nie występują w językach indyjskich i są zastępowane fonemami znanymi z lokalnych języków. brinjal (z portugalskiego berinjela) – bakłażan (w standardowym angielskim aubergine lub eggplant) capsicum – papryka (bell pepper) lady's fingers – okra curd – jogurt (yoghurt) banyan – figowiec bengalski (od indyjskiego słowa banija (kupiec), gdyż wędrowni handlarze często odpoczywali pod tymi drzewami).\n6 Jamajska odmiana języka angielskiego\nDialekt języka angielskiego używany na Jamajce, charakteryzujący się pewnymi swoistymi cechami. Nie należy go mylić z patois (językiem kreolskim na bazie angielskiego) będącym również w powszechnym użyciu na tej wyspie. Te dwa etnolekty nie są jednak od siebie wyraźnie oddzielone. Standardowy język angielski tworzy z kreolskim tzw. kontinuum kreolskie. Odmiany te przechodzą jedna w drugą w sposób płynny poprzez liczne warianty pośrednie. Mieszane, brytyjsko-amerykańskie słownictwo najbardziej jest widoczne w wyrazach związanych z samochodem. Na Jamajce na bagażnik mówi się z amerykańska "trunk" , ale z kolei preferowany jest brytyjski "sleeping policeman" zamiast amerykańskiego "speed bump”, czy "bonnet" zamiast "hood" (maska). Ogólną tendencją jest przechodzenie młodszego pokolenia na słownictwo bardziej amerykańskie.\n7 Szkocka odmiana języka angielskiego\nDialekt angielski używany przez mieszkańców Szkocji, w odróżnieniu od języka scots, będącego w użyciu na tym samym obszarze i wywierającego nań znaczny wpływ. Niektórzy badacze włączają scots w to pojęcie, inni uznają go za odrębny język. Standardowy wariant szkockiej angielszczyzny oraz język scots stanowią krańce kontinuum, obejmującego różne formy pośrednie. ben - góra (z gaelic : beinn) ceilidh - impreza clingin - nieprzyjemny dead - bardzo dinner - lunch gey - bardzo ken - znać (D'ye ken yon laddie? - Znasz tamtego chłopaka?) loch - jezioro loon - chłopak nyaff - idiota Sassenach - Anglik (od "Saxon") Slàinte! - Cheers! Teuchter - góral (szkocki)\n8 Amerykańska odmiana języka angielskiego\nIstnieje ogólnoamerykański wzorzec poprawnego języka angielskiego (General American) i dialekty regionalne: kalifornijski, utahński, bostoński, środkowo-zachodni i południowo-zachodni. Afroamerykanie posługują się własnym dialektem, znanym jako African American Vernacular English (AAVE) lub Ebonics. Pierwszy słownik angielszczyzny amerykańskiej został wydany w 1828 r. przez Noah Webstera Odmiana języka angielskiego używana w Stanach Zjednoczonych przez osoby, dla których język angielski jest językiem ojczystym. Podobną formą angielszczyzny nazywaną angielszczyzną kanadyjską (CaE, Canadian English) posługują się również mieszkańcy Kanady.\n9 Kuba Dolny i Igor Groński kl.VB\nDziękujemy za uwagę :D Kuba Dolny i Igor Groński kl.VB\nPobierz ppt "Dialekty angielskie."


Bohdan Wasiutyński - Praworządność — Steemit\nRóżnica kapitalna między Wschodem a Zachodem występuje w dziedzinie stosunku państwa do poddanych jego władzy jednostek i organizacji. Wschodni typ ustroju państwowego nie zna praw jednostek i organizacji, które by mogły przeciwstawić się działaniom władzy. Przewroty polityczne na wschodzie były zawsze tylko buntem przeciwko państwu i władcom w celu zagarnięcia rządów, nie pro-wadziły do wyzwolenia jednostki z ucisku despotyzmu, do przyznania jej praw wobec władzy. Tłumaczy się to zjawisko brakiem poczucia [prawnego w społeczeństwach wschodnich.\nDążenie do oparcia działalności państwa na prawie, zabezpieczenie jednostek przed bezprawiem ze strony organów państwowych, rodzi szereg doktryn, często skrajnych, godzących przy konsekwentnym rozwinięciu w samą istotę związku przymusowego, jakim jest państwo. Rzecz ciekawa, że pierwsi wystąpili przeciwko bezprawnej działalności państwa teologowie katoliccy w średniowieczu. Niektórzy z nich dowodzili, że zabójstwo tyrana jest rzeczą słuszną i sprawiedliwą. Św. Tomasz z Akwinu twierdzi, że powstanie przeciwko tyranowi jest uprawnione. Pogląd jego miał wielu naśladowców. Liczny poczet autorów uznaje prawo do oporu wobec monarchy, nie wypełniającego swych obowiązków wobec Boga i ludu, do wypowiedzenia mu posłuszeństwa. Zjawiające się kolejno doktryny: czy to dobrowolnej umowy społecznej, dającej początek państwu, czy to praw przyrodzonych obywateli, których państwo odebrać nie może, czy też liberalizmu, ograniczającego interwencję państwa i zakres jego działania do niezbędnego minimum, mają wspólne podłoże - zabezpieczenie obywateli przed bezprawną działalnością państwa, przed nadużyciem władzy. Zdobycz tych sił politycznych, których powyższe doktryny były wyrazem - państwo konstytucyjne, ma również urzeczywistnić owo dążenie, ma zapewnić praworządność, ma być państwem prawnym.\nPaństwo konstytucyjne poprzedzone było przez okres państwa absolutnego, policyjnego. Ten okres, przejściowy na Zachodzie Europy, odegrał doniosłą rolę w urobieniu psychologii społeczeństwa. Złamał ustrój feudalny, z jego dążeniami odśrodkowymi, rozbijającymi państwo, przyczynił się do wytworzenia poczucia jedności państwowej, wytworzył silną władzę państwową i zorganizowany aparat administracyjny. Ale jednocześnie przeciwstawił państwo społeczeństwu. Państwo policyjne uznawało prawa jednostek tylko w dziedzinie prawa prywatnego i z reguły szanowało niezależność sądów, orzekających o roszczeniach jednostek wobec innych osób. Państwo jedynie wtedy mogło odpowiadać za szkody, wyrządzone poddanym, jeżeli występowało jako skarb państwa (fiskus), który obowiązywały normy prawa cywilnego. Dlatego „rozszerzenie drogi prawa”, czyli możność zaskarżenia państwa o wynagrodzenie szkód przed sądami powszechnymi, stanowiło cel wysiłków społeczeństwa. O ile bowiem państwo ujawniało swą wolę jako władza („policja”), wydająca nakazy i zakazy, mająca prawo posługiwać się przymusem dla wykonania swych zarządzeń, poddany praw żadnych nie posiadał i był bezbronny. Nie istniało wówczas prawo publiczne we współczesnym znaczeniu, ponieważ normy prawne nie miały charakteru dwustronnie wiążącego. Jednostki były obowiązane do bezwzględnego posłuszeństwa wobec rozkazów władzy, ta zaś w stosunku do poddanych nie była skrępowana przepisami prawnymi. Wydawane przepisy miały charakter instrukcji dla władz, które mogły być dowolnie zmieniane; rozkaz władzy zwierzchniczej mógł w poszczególnym przypadku rozstrzygnąć sprawę odmiennie od obowiązujących przepisów, mogły to zresztą uczynić i organy administracyjne, których postępowania jedynym drogowskazem było dobro państwa, ciasno i jednostronnie pojmowane, dające pole do nadużyć. Konstytucje państw współczesnych w znacznej mierze mają zwrócony wzrok ku tej przeszłości, wyrażają w swych postanowieniach stosunek negatywny do ustroju i postępowania państwa policyjnego. Pozytywnie usiłują one przede wszystkim zrealizować postulat praworządności, państwa prawnego przy pomocy szeregu instytucji.\nKonstytucja wszakże jest jedynie programem, którego wykonanie zależy od poczucia prawnego społeczeństwa. Nie trzeba się szeroko rozwodzić nad znaczeniem praworządności. Walka o prawo jest przejawem dojrzałości obywatelskiej. Człowiek z usposobieniem niewolniczym znosi pokornie i biernie krzywdy i niesprawiedliwości. Obrona prawa, dążenie do urzeczywistnienia wymagań sprawiedliwości znamionuje ludzi o charakterze niezależnym, ceniących swoją godność. Państwo współczesne, zmuszone do ostrego współzawodnictwa z innymi państwami, nie może opierać swego istnienia na obojętnej masie poddanych, ulegających biernie wszelkim rozkazom rządu. Nie powinno się wytwarzać, jak w państwie policyjnym, przeciwstawianie państwa społeczeństwu jako organizacji mu obcej. Państwo stało się organizacją swych obywateli, czerpiącą swe siły z poczucia organicznego związku między nim a obywatelami - a więc jednostkami świadomymi zarówno wartości państwa jak i swych praw i swej odpowiedzialności. Obywatel musi czuć się współtwórcą losów państwa. Dlatego należy przeciwdziałać rozdźwiękom, które mogą powstać między obywatelami a państwem. Nastroje obojętne lub nawet wrogie państwu wytwarzają się, gdy istnieje poczucie, że władza państwowa staje się narzędziem krzywdy lub przemocy, gdy rodzi się przekonanie, że rząd nie kieruje się w swej działalności względami bezspornymi dobra publicznego, dobra całości. Ponadto dla rozwinięcia owocnej pracy na wszelkich polach ludność musi mieć zapewnione bezpieczeństwo prawne, musi być ugruntowane przekonanie, że stosunki prawne nie ulegną gwałtownym, nieusprawiedliwionym zmianom, że działalność jednostek i stworzonych przez nie instytucji i organizacji opiera się na trwałych podstawach.\nPoczucie prawa, którem stoją państwa cywilizowane, istniało w Polsce, odkąd weszła ona w krąg zachodniej cywilizacji, rzymskiej i chrześcijańskiej. Było ono bardzo żywe wśród warstwy szlacheckiej, zwłaszcza w okresie rozwoju potęgi państwowej. Połączenie z Polską Litwy i Rusi musiało osłabić wpływy cywilizacji rzymskiej; proces asymilacji cywilizacyjnej ogromnych obszarów odbywał się stopniowo, a rozstrój państwa, pozbawionego egzekutywy, niezbędnej dla realizowania prawa, nie pozwolił na całkowite zapanowanie cywilizacji zachodniej. W okresie rozbiorów poczucie prawa osłabło. W przeważającej części Polski, w b. dzielnicy rosyjskiej szerzyły się wpływy destrukcyjne Wschodu, gdzie gwałt i przemoc były uświęconą metodą działania. Tylko zabór pruski nie uległ demoralizacji. Tam zachodni typ państwa pozwolił ludności w walce o jej prawa wychować się w poczuciu praworządności.\nW państwie austriackim, aczkolwiek opartym na zasadach praworządności, skrzywienie poczucia prawnego było wynikiem stosunków politycznych. Dla utrzymania państwa, którego ludność nie była związana żadną ideą, administracja była używana za narzędzie do wywierania nacisku politycznego, aby zapobiec kierunkom, uważanym za sprzeczne z interesami monarchii habsburskiej, lub za niedogodne dla rządu. Stąd zakorzenił się pogląd, że administracja, zachowując pozorną, formalną legalność, może używać swych uprawnień do faworyzowania pewnych grup politycznych, zwalczania innych przy pomocy stosowania przepisów prawnych lub wykonywania nadanej jej władzy dyskrecjonalnej. Oczywiście posługiwanie się ustawami, jako narzędziem akcji politycznej, podkopuje poczucie prawne i wśród ludności, i wśród biurokracji. Prócz tego rozpowszechniło się w b. Galicji obsadzenie urzędów na podstawie wpływów partyjnych i przynależności do popieranych, będących przy władzy lub pozyskiwanych przez rząd stronnictw. 1 ten obyczaj musiał się na bezstronności władz odbić ujemnie.\nAle nie każda ustawa jest zgodna z prawem. Wprawdzie w nauce niemieckiej panuje pogląd, nie czyniący rozróżnienia między ustawą a prawem, bowiem uznaje się tylko „prawo pozytywne”, jakąkolwiek by jego treść była. Natomiast wielu uczonych francuskich odróżnia ustawę (loi) od prawa (droit) i stoi na stanowisku, że istnieją ustawy niezgodne z prawem. Przede wszystkim mogą być uchwalone przez parlament ustawy, sprzeczne z konstytucją, przepisy zaś konstytucji mają moc większą niż zwykle ustawy. Ale prócz tego, istnieją niepisane zasady prawne, podstawy współżycia ludzkiego, których pogwałcenie przez ustawo-dawcę wytwarza konflikt między ustawą a prawem. Przy uchwalaniu ustaw ciała reprezentacyjne nie powinny arbitralnie narzucać społeczeństwu swej woli, lecz ustalać w formie ustaw panujące w społeczeństwie poglądy prawne.\nRegulatorem obowiązującego prawa winno być poczucie prawne społeczeństwa: państwo właściwie nie tworzy prawa, lecz jest mu poddane. Są rzeczy, których państwu czynić nie wolno, są takie, które czynić jest obowiązane. Ograniczenie wszechwładzy państwa, wbrew teoriom filozofów i prawników niemieckich, przez ideę prawa, jakiekolwiek dalibyśmy jej uzasadnienie-tkwi we wszystkich prądach, zmierzających do zapewnienia panowania prawu, o których powyżej wzmiankowaliśmy. Ta wyższość prawa - możemy je nazwać ideą prawa, słuszności, sprawiedliwości, lub poczuciem prawnym - sprawia, iż rzekomy dogmat bezwzględnej mocy ustawy ulega ciągłemu zachwianiu, bowiem nie lex (ustawa), lecz iustitia fundamentum regnorum. Jest rzeczą wciąż stwierdzaną przez życie, iż niektóre ustawy nie są wykonywane. Nie są wykonywane Przede wszystkim dlatego, że są sprzeczne z poczuciem prawnym społeczeństwa. Wprawdzie wykonanie ustawy jest zagwarantowane przymusem, którym rozporządza władza, ale chociaż opór czynny podlega karze, opór bierny, wywołany poczuciem niesprawiedliwości ustawy, który z reguły nie jest karany, może w dużej mierze sparaliżować wykonanie ustawy. Powtóre sama władza nie egzekwuje czasami ustaw, które są powszechnie uważane za niezgodne z dobrem publicznym, tak, że nawet z biegiem czasu idą one w zapomnienie. Również do poglądów społeczeństwa na słuszność normy prawnej stosuje się w swym orzecznictwie władza sądowa, często interpretując przepisy ustawowe zupełnie inaczej, niż to wynikałoby z woli ówczesnego ustawodawcy, traktując ścisłą interpretację, jako przestarzałą lub nieodpowiadającą społecznym zadaniom prawa.\nWreszcie ciała ustawodawcze uchwalają z tych czy innych pobudek częstokroć ustawy, które w ogóle okazują się w praktyce niewykonalnymi i spoczywają w stanie letargu.\nW Polsce mamy cały szereg ustaw, które nie są wykonywane. Jest rzeczą zrozumiałą, że taki stan rzeczy wywołuje niepożądane skutki, demoralizuje ludność i urzędy, powołane do wykonywania ustaw, osłabia powagę prawa i państwa. Przyczyny tego niedomagania są rozmaite.\nNiejednokrotnie uchwalenie przez Sejm ustawy wywołane jest dążeniem do stwierdzenia troski o pewne, skądinąd chwalebne, interesy i potrzeby ludności, lub chęcią zademonstrowania przed światem swej postępowości np. w dziedzinie społecznej. Zwłaszcza w pierwszym okresie swej działalności, gdy jeszcze naiwnie wierzono we wszechwładną moc regulowania życia ustawami, poczętymi czy to z dobrych intencji, czy z pobudek demagogii, Sejm skłonny był do uchwalania ustaw „na wyrost”, nie przystosowanych do warunków gospodarczych i kulturalnych Polski, ani do siły finansowej państwa, na które nakładano ogromne ciężary, nie troszcząc się o ich pokrycie. Polska miała swymi urządzeniami zaimponować światu, stać się państwem wzorowym, gdy rzeczywistość wskazywała, że wskutek zniszczeń wojennych i ruiny gospodarczej możemy tylko z wielkim trudem zabiegać o nieobniżanie poziomu kultury w najwyżej pod tym względem stojących dzielnicach, a powoli podnosić na wyższy szczebel kulturę w dzielnicach zaniedbanych, które dopiero długim wysiłkiem pokoleń mogą dorównać państwom zachodnim. Ażeby uprzytomnić sobie, jak odbiega nakaz czy przyrzeczenie ustawodawcy od rzeczywistości, dość wymienić np. ustawę antyalkoholową, albo ustawę o budowie szkół powszechnych z zapomóg i pożyczek państwowych, albo ustawę o ludowych szkołach rolniczych, która nakazuje utworzenie w każdym powiecie dwóch szkół rolniczych, albo ustawę o opiece społecznej, która daje każdemu ubogiemu prawo do zapewnienia minimum egzystencji.\nNiemożność wykonania ustaw nie tylko dlatego jest szkodliwa, że wywołuje rozczarowanie ludności do państwa i jego instytucji. Takie ustawy stają się szkolą demoralizacji, dają bowiem biurokracji do ręki narzędzie szykan w stosunku do ludności. Ma ona sposobność wyciągnięcia zapomnianego lub niestosowanego przepisu prawnego, by dokuczyć czy zaszkodzić obywatelowi. Ten przepis staje się wówczas środkiem presji politycznej w stosunku do pewnych grup czy niemiłych rządowi osób, może być środkiem postępowania, które w życiu powszednim nazywamy szantażem. Jednocześnie umożliwia, a nawet popycha nieuczciwe jednostki wśród urzędników do ciągnięcia przy jego pomocy osobistych występnych zysków, rozwija łapownictwo. Jeżeli np. ustawa stawia wysokie wymagania pod względem higieny publicznej, urządzeń dla robotników, pracujących w zakładach przemysłowych, które przy obecnych warunkach mieszkaniowych i stanie gospodarczym przedsiębiorstw są faktycznie niewykonalne, to nieraz jedynym praktycznym wyjściem z sytuacji staje się łapówka. Często znowu ustawy nie wytrzymują próby życia z tego powodu, że chciano dzięki nim osiągnąć zbyt wiele, uniemożliwić wszelkie odchylenie od stawianych, daleko idących wymagań. Obstawiono więc wykonywanie ustawy tyloma formalnościami, że zamiast przynieść pożytek ludności, nie dały one wcale spodziewanych wyników. Przyczynia się do tego sposób przygotowywania ustaw, których autorem jest biurokracja: każda, choćby pośrednio zainteresowana dykasteria rządowa stara się zabezpieczyć wpływ swych organów na postępowanie administracyjne, a ponieważ wrodzoną skłonnością biurokracji jest unikanie odpowiedzialności jednostkowej i w tym celu rozkłada się odpowiedzialność na możliwie dużą liczbę osób i urzędów, przeprowadzenie sprawy ciągnie się niesłychanie długo, wymaga nieustających zabiegów i odstręcza ludność od korzystania z ustawy.\nNajfatalniejszy wszakże jest wpływ ustaw, sprzecznych z poczuciem słuszności, powstających pod dyktandem namiętności społecznych, mających być wyrazem zwycięstwa jednostronnego stanowiska klasowego. Nie licząc się z ideą prawa, ustawy, traktowane jako triumf partyjny, dają prawie zawsze wyniki szkodliwe, dla tych nawet, których rzekomo miały uszczęśliwić. Nietrudno już dzisiaj stwierdzić, jakie skutki dla stanu finansów państwa, dla gospodarstwa narodowego, dla zainteresowanych grup osiągnęły demagogicznym duchem owiane takie ustawy, jak ustawy o wykonaniu reformy rolnej, czy o ochronie lokatorów, ustawa o podatku dochodowym, czy spadkowym. Miała w nich znaleźć wyraz walka z kapitalizmem, zawiść wobec warstw posiadających, nienawiść do pewnych grup społecznych i te motywy w rezultacie przekreśliły pozytywne owoce, które zrodzić mogły przepisy prawne, gdyby nie owe uboczne względy, lecz zaspokojenie potrzeb zbiorowości było ich wyłącznym drogowskazem. W okresie np. walk o reformę rolną organizacje ziemiańskie zaofiarowały dostarczenie dobrowolne bardzo znacznych obszarów rolnych na parcelację. Oferty tej nie przyjęto, chodziło bowiem o stosowanie wywłaszczenia, jako dotkliwej formy przymusu, jako symbolu zwycięstwa nad „obszarnikami”, jak również o to, aby parcelanci otrzymywali ziemię z rąk państwa, czyli zawdzięczali ją pośrednio posiadającym wpływy partiom politycznym. Rezultat jest znany: zagrożeni wywłaszczeniem znaleźli środki obrony, państwo, które miało nabywać ziemię za półdarmo, nie miało i na to środków finansowych; odbywająca się parcelacja własności prywatnej nie była przeprowadzana przez urzędy państwowe, lecz przez instytucje i osoby prywatne. Gdyby państwo nie zatamowało naturalnego procesu rozszerzania się własności włościańskiej kosztem zniszczonej przez wojnę większej własności, ruch parcelacyjny zaraz po zakończeniu wojny przybrałby niewątpliwie wielkie rozmiary, włościanie bowiem posiadali wówczas poważne zasoby pieniężne, które uległy następnie zupełnej dewaluacji, i to uniemożliwiło drobnym rolnikom zakładanie nowych gospodarstw.\nKonstytucja nasza uznaje „własność, jako jedną z najważniejszych podstaw ustroju społecznego, oraz poręcza wszystkim mieszkańcom instytucjom i społecznościom ochronę ich mienia”. Wprawdzie współczesny przeważający pogląd na własność nie stoi na stanowisku indywidualistycznym, które uważało własność za świętą i nietykalną i pozostawiało całkowitą swobodę w rozporządzaniu nią. Raczej uznaje się własność ż racji jej użyteczności społecznej, podkreśla się, że właściciel sprawuje pewną funkcję społeczną i dlatego w prawodawstwie współczesnym spotykamy liczne ograniczenia własności w interesie publicznym. Ale musimy uznać, biorąc pod uwagę psychologię ludzką, że jedynym skutecznym sposobem zaspokojenia potrzeb ludzkich, wzrostu dobrobytu ogólnego, jest oparcie ustroju społecznego na własności, zapewnienie ludziom korzystania z owoców pracy i oszczędności.\nJeżeli się własność mianuje słusznie podstawą ustroju społecznego i porządku prawnego, to nie należy tej zasady podkopywać demagogicznymi ustawami. Państwo przekonało się rychło, że zniszczywszy w znacznej mierze swym ustawodawstwem kolejno większą własność, właścicieli nieruchomości, właścicieli kapitałów ruchomych, nie może znaleźć dostatecznych źródeł dochodów dla spełnienia swych zadań. Ale co zyskały szerokie masy na ustawodawstwie, godzącym we własność prywatną? Ochrona lokatorów uderzając wprost w „kamieniczników”, zabiła ruch budowlany i opierające się na nim gałęzie przemysłu i skazała na straszne warunki mieszkaniowe warstwy niezamożne, co odbiło się fatalnie na stanie kultury i moralności. Ustawy, zwrócone przeciwko wielkiej własności, obniżyły produkcję i wstrzymały postęp rolniczy, miały zapewnić tańszą żywność ludności robotniczej a wywołały skurczenie się produkcji przemysłowej wskutek zubożenia głównej masy konsumentów i masowe bezrobocie. Zniszczenie oszczędności spowodowało brak kapitałów ruchomych i lichwiarską stopę procentową, czyli zahamowanie wytwórczości i jej drożyznę.\nUstawodawca, kierujący się demagogią, egoistycznymi interesami grup społecznych, a nie poczuciem prawa, staje się ślepy na nieuniknione konsekwencje swych zarządzeń, konsekwencje, które wypływają z zapoznania prawd, które dostarcza bezstronna obserwacja życia zbiorowego. Uczciwość i rzetelność jest podstawą obrotu prawnego. Bez zaufania do pewnego poziomu moralnego w stosunkach między ludźmi nie może się rozwijać normalne życie społeczne. Państwo winno dać gwarancje bezpieczeństwa prawnego, stałość podstaw prawnych współżycia zbiorowego, które są ściśle związane z etyką. Inaczej zamiera działalność pozytywna, twórcza, a rozwielmożnić się musi spekulacja niszczycielska żywiołów najgorszych.\nJeżeli państwo lekceważy podstawy prawne i poddaje się dyktandu egoizmów grupowych, podkopuje więzy społeczne, na których opiera się jego istnienie. Słabną wówczas instynkty solidarności, poczucie związku z interesami całości, które są wytworem długich wieków cywilizacji, a ożywiają i potęgują się instynkty odśrodkowe, rozbijające społeczność, instynkty niższe, pierwotne, z trudem przez Kościół i państwo przezwyciężane. Triumfujący egoizm nie zadawala się zwycięstwem klasy, warstwy czy grupy nad interesami zbiorowości, upostaciowanymi w porządku prawnym. Musi nad egoizmem grupowym w dalszym rozwoju wziąć górę egoizm jednostkowy, niszczący z kolei i spójność grupy., W Polsce zapanowało było hasło egoizmów stanowych i grupowych. Obywatel ziemski oburzał się na bezprawie, gdy ustawa groziła mu wywłaszczeniem za częściowym tylko odszkodowaniem, ale domagał się, aby jego wierzyciel hipoteczny wyszedł z kwitkiem, a jednocześnie uskarżał się, że zanikł tani kredyt hipoteczny. Właściciel nieruchomości miejskiej tak samo wołał słusznie, że go ograbiono, gdy pozwolono mu pobierać tylko część przedwojennego czynszu mieszkaniowego, ale uważał też przeważnie za słuszne, że jego wierzyciel otrzymywał daleko mniejszą część przedwojennej, wypożyczonej mu sumy, przy czym utyskiwał, że listy zastawne nie znajdują nabywców. Robotnik domagał się utrzymania w ruchu fabryki i zniesienia zysku fabrykanta. Starano się nie płacić podatków, a żądać od państwa jak największych świadczeń. To są groźne dla życia społecznego objawy dezorganizacji poczucia prawnego, któremu w dużej mierze winno jest ustawodawstwo. Następuje zanik uczciwości i zaufania w stosunkach między ludźmi.\nTrzeba zaznaczyć, że samo państwo bynajmniej nie dawało przykładu uczciwości, gdy na drodze ustawodawczej regulowało swą działalność. I tutaj znowu lekceważąc podstawy prawne, ujawniło zadziwiającą krótkowzroczność. Czy państwo np. może liczyć na kredyt wewnętrzny, jeżeli w sposób formalnie legalny pozbawia własności swych wierzycieli, którzy podpisali pożyczki państwowe? Jakie wyobrażenie o państwie wytwarza się wśród jego obywateli, jeżeli państwo zabrawszy im na ziemiach wschodnich majątki, nie płaci za to wynagrodzenia, pod pozorem, że ustawa odpowiednia nie została wydana, lub jeżeli za ziemie zajęte pod koleje czy za przedmioty zarekwirowane w czasie wojny ofiarowuje zamiast należnych tysięcy złotych po „przeliczeniu” grosze?...\nPrzeciwko ustawom, które rodzą poczucie krzywdy i nie są zgodne z przyjętymi zasadami prawnymi, walczą dotknięci niemi wszelkimi sposobami. I oczywiście, starając się obejść ustawę, która jest dla nich tylko wyrazem przemocy, nie popełniają w mniemaniu zarówno swoim, jak i swego środowiska, lub nawet ogółu nic zdrożnego. Zbytecznym wyjaśniać, że taki stosunek do ustaw może nie ograniczyć się do ich specjalnej kategorii, odczuwanej jako krzywda, lecz w ogóle utrwalić pogląd zabójczy dla porządku prawnego, że ustawy są po to, ażeby je obchodzić. Stwierdzono, że ustawy podatkowe, które na majątek, dochody, spadki nakładają niepomiernie wysokie podatki, spotykają się z takim oporem płatników, iż w rezultacie dają mniejsze wyniki, niż ustawy, które ustalają stawki sprawiedliwe, umiarkowane, zastosowane do zdolności płatniczej obywateli.\nPopularna doktryna, która się ukształtowała w XVIII stuleciu, utrzymuje, że parlamenty wywodzą swą władzę ze zwierzchniczej woli ludu. Państwo powstało w drodze umowy społecznej i suwerenna władza ludu przekazywana jest jakoby jego przedstawicielom. Według przyjętej fikcji\nciała wyborcze reprezentują wolę narodu. Nie umiano zresztą nigdy wytłumaczyć, w jaki sposób przypadkowa większość głosujących, której wola może decydować o losie narodu, jego przyszłych pokoleń, otrzymała mandat od narodu. Owa filiacja władzy najwyższej parlamentu, wywodząca się od narodu poprzez ciała wyborcze, jest w sprzeczności z rzeczywistością. W istocie nie wyborcy mają prze-wagę nad parlamentem, lecz Sejm, uchwalający obowiązujące ludność ustawy, ma potęgę daleko większą od wyborców zdezorientowanych, których rola ogranicza się do wrzucenia raz na kilka lat kartki wyborczej do urny. Ci wyborcy przy tym, rzekomi piastunowie władzy zwierzchniczej, są faktycznie w jej sprawowaniu kierowani przez agitatorów, którzy z kolei są narzędziem w ręku niewielkiej grupy osób, kierujących życiem politycznym. Wybory do ciał ustawodawczych nie są udzieleniem mandatu, nakazującego postępowanie zgodnie z nieuchwytną wolą ludu, lecz tylko wyrażeniem zaufania do danych osób.\nIstotną cechą państwa jest władza, moc rozkazywania. Każda władza ma tendencję do rozrostu i przerostu, do nieuznawania żadnych szranek. Ale w państwie współczesnym rządzący mają moc prawną. Władza działa w sposób prawny, jeżeli urzeczywistnia cele, które jej zakreślono. Skutecznym środkiem do powstrzymania tyranii władzy jest jej organizacja, która się opiera na t. z w. podziale władz, czyli na ustaleniu kompetencji poszczególnych naczelnych organów państwa. Podział władz zabezpiecza równowagę wewnętrzną, zapewnia przewagę ustalonych kompetencji nad dążeniem do bezwzględnego panowania.\nRównowaga powyższa jest niestała, ponieważ nie można stworzyć czynnika, który by w rywalizacji między władzą ustawodawczą a wykonawczą, zapobiegł przewadze jednej z nich. Ale można znaleźć środki organizacyjne, które zdolne były utrzymać władzę w obrębie funkcji, nadanych im przez porządek prawny, bo z niego czerpią te władze moc swoją. Władze ustawodawcza i wykonawcza są organami polityki, mają skłonność do podporządkowania zasad względom partyjno-politycznym. Natomiast władza sądowa, która niema celów praktycznych do osiągnięcia, działa w atmosferze spokoju i dlatego powołana jest do pilnowania, aby inne władze działały w szrankach prawnych.\nDlatego władza sądowa winna mieć prawo kontrolowania pod względem prawnym, czy władza ustawodawcza zarówno j a k władza wykonawcza, działają w ramach swych funkcji. Jeżeli Sejm uchwala -ustawy, sprzeczne z konstytucją, lub wkracza w dziedzinę spraw, zastrzeżonych władzy wykonawczej, postępuje nieprawnie. Należy przeto stworzyć organ sądowy, który by mógł badać zarzuty niekonstytucyjności ustaw.\nPodział władz pozwolił na poddanie administracji ustawom. Administracji nie wolno działać nie tylko wbrew ustawie, ale i bez upoważnienia ustawy. Podczas gdy jednostka może swobodnie działać w granicach prawa, sama stawiać sobie cele swych działań, o ile nie są one zabronione przez prawo, organizacja taka, jak państwo, wtedy tylko działa prawnie, gdy ma do tego upoważnienie ustawowe. Zadania państwa, kompetencje organów ustala prawo, dlatego nazwano administrację władzą wykonawczą.\nBezwzględne odgraniczenie funkcji ustawodawczych i wykonawczych w tym sensie, żeby parlament tylko uchwalał ustawy, a administracja je wykonywała, jest praktycznie niemożliwe. W pewnych okolicznościach, gdy chodzi o konieczność natychmiastowego uregulowania stosunków prawnych lub o tymczasowe unormowanie nowych zjawisk prawnych (np. w dziedzinie lotnictwa) czy też o wprowadzenie w życie opracowanych przez specjalistów wielkich kodeksów, do funkcji ustawodawczej odpowiedniejszy będzie rząd, niż parlament. Ale oczywiście do wydawania rozporządzeń, zastępujących ustawy, rząd musi być upoważniony przez ciała prawodawcze. Jednakże, jeżeli rząd sprawuje te czynności ustawodawcze nie w okolicznościach wyjątkowych, lecz okupując teren działalności Sejmu, jest to dowodem, iż ciała przedstawicielskie wskutek chybionej ordynacji wyborczej niezdolne są do spełnienia swych praw i obowiązków. Kryje się w takim stanie rzeczy niebezpieczeństwo, iż rząd z natury rzeczy używać będzie tej władzy mu przekazanej przede wszystkim pod kątem widzenia ułatwienia sobie bieżących zadań politycznych, nie licząc się z zasadami porządku prawnego. Przykładem może być u nas niedawne rozporządzenie prasowe, które bez ceremonii pogwałciło zasadę prawną, że kara nie może być wykonana, w razie odwołania się, do czasu wyroku prawomocnego. Wzmiankowane rozporządzenie dawało administracji możność materialnego zrujnowania wydawnictwa i nawet zawieszenia pisma i czasowego zamknięcia drukarni, zanim prawomocny wyrok zapadł.\nPrzewaga organów ustawodawczych nad rządem jest sprzeczna z istotą rzeczy. Rola rządu jest faktycznie najważniejsza, bez niego państwo istnieć nie może. Działa on stale, bez przerwy, ponosi odpowiedzialność Przede wszystkim za losy państwa. W chwilach przełomowych, np. w czasie wojny, byliśmy świadkami, że władza ustawodawcza zrzeka się swych uprawnień na rzecz rządu. Ale właśnie ponieważ rząd przez swe organy wchodzi ciągle w bezpośrednią styczność z ludnością, ponieważ ma groźny przywilej stosowania przymusu przy wykonywaniu swych decyzji, postępowanie jego wymaga kontroli pod względem zgodności z prawem. Wszelako nie zawsze administracja w swej działalności skrępowana jest przepisami prawnymi. Często ustawodawca upoważnia władzę do decydowania według swobodnego uznania; wówczas niema normy prawnej, którą winien zastosować urząd, wola władzy zastępuje przepis ustawy, urząd kieruje się wówczas dobrem publicznym, interesem publicznym. Bez nadania administracji tej władzy dyskrecjonalnej należyte jej działanie byłoby sparaliżowane, gdyż w wielu wypadkach nie może ustawodawca nakreślić niechybnie drogi postępowania, środków działania. Rozwój wszakże prawa administracyjnego zmierza wytrwale w tym kierunku, by dziedzinę władzy dyskrecjonalnej administracji ścieśnić, ująć w coraz szczuplejsze granice. Rzecz to zrozumiała. Swobodne uznanie, które wymyka się z pod kontroli prawnej (skoro niema normy prawnej, z którą można by zestawić decyzję władzy), daje pole do nadużyć, do szykanowania jednych obywateli, uprzywilejowania innych. W pewnych dziedzinach, w których szczególnie dotkliwie odczuwana jest przez ludność dowolność urzędów, swobodne uznanie powinno być zupełnie wyłączone. Dlatego ustawy podatkowe w państwach praworządnych wyeliminowały swobodne uznanie władz. U nas, niestety, gdzie biurokracja jest młoda, nie posiada jeszcze głębszego poczucia sprawiedliwości i zdemoralizowana jest przez wpływy polityczne, ustawy nieraz pozostawiają zbyt wielkie pole swobodnemu uznaniu. Łatwo przewidzieć, jakiem narzędziem politycznym w ręku partyjnego ministra może stać się uprawnienie do odraczania podatku majątkowego lub do wywłaszczania majątków na rzecz wykonania reformy rolnej.\nTylko niezależne sądy spełnić mogą rolę stróżów praworządności. Sądy administracyjne powołane są do orzekania o legalności decyzji władz administracyjnych. Trzeba uznać niewątpliwą wielką zasługę naszego Najwyższego Trybunału Administracyjnego, że zmusił w pewnej mierze urzędy do szanowania przepisów prawnych, chociaż może on tylko uchylić akt administracyjny. Zwłaszcza duże znaczenie mają orzeczenia Trybunału w dziedzinie kontroli, czy władze nie przekroczyły uprawnień do decydowania według swobodnego uznania. Urzędy mają tendencję do powoływania się na swą władzę dyskrecjonalną i wówczas, gdy jej nie posiadają. Trybunał tę tendencję zwalcza i bada skrupulatnie, czy urząd nie nadużył swobodnego uznania, przekraczając zakreślone temu uznaniu przez ustawy granice. Należy zaznaczyć, że władza postępuje niezgodnie z prawem i wówczas, gdy jest upoważniona do stosowania swobodnego uznania, ale korzysta z tego uprawnienia w celu nieprzewidzianym przez ustawę (np. uprawnienia z zakresu ochrony bezpieczeństwa publicznego lub zdrowotności wyzyskuje dla zaspokojenia interesów skarbu). Dla zapewnienia praworządności w administracji byłoby rzeczą pożądaną:\nrozszerzyć za wzorem francuskim możność zaskarżania aktów administracyjnych;\nnadać Trybunałowi prawo wydawania orzeczeń zmieniających decyzje władz administracyjnych (a nie tylko, jak obecnie, ich kasowania), gdy stan faktyczny jest jasny, a norma prawa nakazuje wydanie określonej decyzji;\nprzyśpieszyć rozpatrywanie spraw przez sądy administracyjne, przez utworzenie przewidzianych przez konstytucję niższych sądów administracyjnych. Odciążyłoby to Trybunał, którego skład jest zbyt szczupły, a pozwoliłoby skierować skargę na decyzję pierwszej instancji administracyjnej do sądu, gdy dzisiaj sprawa musi przejść przez cały tok instancji administracyjnych, zanim może być zaskarżona do Trybunału. Niższe instancje sądowo - administracyjne istnieją tylko w b. dzielnicy pruskiej. Otóż jest rzeczą charakterystyczną, że ustawodawstwo polskie pod pozorem unifikacji, gdy jednolicie normuje jakiś dział administracji, pozbawia z reguły te niższe sądy administracyjne ich dotychczasowej kompetencji w danej materii dlatego, że inne dzielnice nie doczekały się jeszcze zapowiedzianych przez konstytucję sądów administracyjnych.\nO ile w rązie wydania przez władzę orzeczenia lub zarządzenia dotknięty niem ma na ogół możność obrony swych praw, o tyle jest bezbronny, gdy władza pomimo jego wniosku uporczywie milczy, zwleka z wydaniem decyzji. Taka opieszałość lub zła wola urzędów wyrządza ludności dotkliwe szkody, uniemożliwia dochodzenie prawa pogwałconego, daje pole do nadużyć. Należałoby również wzorem Francji uznać przedłużające się nad określony czas milczenie władzy za równoznaczne z odmową, która jest już decyzją władzy, a jak każda inna decyzja może być zaskarżoną.\nDzisiejsze poczucie prawne nie może się pogodzić z takim stanem rzeczy. Państwo nie może bez szkody dla swego autorytetu krzywdzić swych obywateli - demoralizuje ono w ten sposób i ludność, i swych funkcjonariuszów. Jeżeliby państwo odpowiadało za nielegalną działalność urzędników, zmuszałoby ich do większego poszanowania prawa zarówno przez skuteczniejszy dozór służbowy, jak i przez ewentualny regres do winnych urzędników z racji wypłaconego odszkodowania. Konstytucja przyrzeka wprawdzie każdemu obywatelowi prawo do wynagrodzenia szkody, jaką mu wyrządziły organy władzy państwowej, cywilnej czy wojskowej przez działalność urzędową, niezgodną z prawem lub obowiązkami służby. Wszakże dotychczas rząd nie zdobył się na wniesienie ustawy, wypełniającej zapowiedź konstytucyjną, A bez takiej odpowiedzialności państwa nie można mówić o urzeczywistnieniu idei państwa prawnego.\nKonstytucja mówi tylko o odpowiedzialności za działalność nieprawną. Jednakże państwo współczesne ma w ogóle obowiązek wynagradzania szkód, wyrządzonych i przez zgodne z prawem czynności urzędów. Wynika to z zasady równości obywateli; jednostka nie powinna ponosić na rzecz powszechności specjalnych ofiar, ciężarów, które nie spadają na innych obywateli, będących w podobnym położeniu. Jeżeli państwo w interesie publicznym zabiera jej mienie, ogranicza w prawach majątkowych, w ogóle wyrządza szkodę - wynagrodzenie tej szkody winno być pokryte przez ogół, czyli ze skarbu państwa. Przeważnie ustawy poszczególne przewidują wynagrodzenie np. za wywłaszczenie, rekwizycję, ale jeżeli nawet brak odpowiednich przepisów, zasada prawna winna obowiązywać (wprowadzenie jej w czyn jest chlubną kartą sądownictwa francuskiego).\nZgodne z prawem sprawowanie władzy wymaga należytego poziomu biurokracji. Konieczność szybkiego wytworzenia aparatu państwowego tłumaczy w dużej mierze fakt, że przy niedostatecznej liczbie jednostek ukwalifikowanych, biurokracja polska posiada poważne braki. Ale słuszność nakazuje przyznać, że dosyć szybko dokonana0. została pewna selekcja wśród żywiołów, które napłynęły do urzędów, i że poprawa stosunków stale się zaznaczała. Biurokracja, jak każda grupa społeczna, wytwarza swoją opinię, poczucie godności, obowiązków i t. p., nabiera określonego oblicza moralnego. Doświadczenie państw obcych wykazuje niezbicie, że dla zapewnienia krajowi odpowiednich sił urzędniczych potrzeba spełnienia dwóch zasadniczych warunków:\nzabezpieczenia stałości stanowisk urzędniczych i\nniedopuszczania do faworytyzmu przy powołaniu na służbę państwową i awansowaniu na wyższe szczeble hierarchii urzędniczej.\nUrzędnicy w Polsce mają w zasadzie szereg gwarancji ustawowych, których bezskutecznie dotychczas domagają się urzędnicy wielu państw zachodnich. Jednakże z uwagi na pośpieszne zapełnianie kadrów urzędniczych ustawa o służbie cywilnej dała możność czynienia wyjątków od zawartych w niej przepisów. I dzięki tym furtkom - upoważnieniom danym rządowi, słuszne zasady ustawy doznały poważnego uszczerbku. Umożliwiają one mianowanie przez rząd na stanowiska urzędnicze osób nie posiadających wymaganego wykształcenia, zwalnianie ich od przepisanych egzaminów praktycznych, mających zaświadczyć o nabytych kwalifikacjach, a z drugiej strony pozwalają na usuwanie ze służby państwowej urzędników, którzy nie zostali „ustaleni”, chociażby posiadali wszelkie kwalifikacje. Daje to szerokie pole do protekcji, zwłaszcza do obsadzania urzędów przez ludzi, których jedyną kwalifikacją jest przynależność partyjna. W ustawie istnieje ponadto przepis potrzebny, ale z którego rząd korzystać powinien tylko z największą oględnością, mianowicie uprawniający ze względu na dobro służby do przenoszenia stałego urzędnika w stan nieczynny; jeżeli urzędnik w ciągu sześciu miesięcy nie zostanie powołany z powrotem do służby czynnej, zostaje zwolniony ze służby państwowej. Przepis ten dał możność stosowania masowych rugów „sanacyjnych” po przewrocie majowym z powodów nie mających nic wspólnego z dobrem służby. Wkroczenie na tę drogę grozi bardzo poważnym niebezpieczeństwem-zdemoralizowaniem aparatu państwowego. Może w Polsce zagnieździć się amerykański „system łupów”, obsadzania urzędów przez zwycięską partię, wynagradzania w ten sposób kosztem państwa zasług partyjnych agitatorów, system, który był zawsze największą bolączką administracji amerykańskiej. Urzędnik, niepewny jutra, będzie albo korzystał ze swej władzy dla celów osobistych, albo dla zaskarbienia sobie łaski grupy, będącej u władzy, lub też będzie się starał, zachowując się możliwie biernie, nie narazić się nikomu, a więc i ewentualnym przyszłym kierownikom.\nChcąc zwalczyć faworytyzm należy zastosować środki, które dają dostęp do urzędów najlepszym jednostkom i zapewniają awans również najlepszym. Znowu doświadczenie państw zachodnich wskazuje drogę postępowania: najodpowiedniejszym systemem okazało się z jednej strony obsadzanie stanowisk drogą egzaminów konkursowych, organizowanych w ten sposób, że gwarantują możliwą bezstronność w ocenie przygotowania, z drugiej - przy awansowaniu, mianowanie z pośród urzędników, umieszczonych na stale wygotowanych przez ciała kolegialne listach kandydatów, najwięcej uzdolnionych.\nGrupy czy organizacje, które zdobyły władzę przemocą, skłonne są traktować państwo, jako teren okupowany. Wówczas prawo i zasada praworządności uważane są za obce więzy, narzucone energii sprawujących rządy, więzy, które można potargać lub z nich przy pomocy zręcznych ruchów się uwolnić; najwyżej chodzi o zachowanie pozorów prawności, nie zaś o ducha praworządności. Ale obóz, który dąży do wytworzenia spójnej potęgi narodowej, musi bardzo wysoko cenić siłę moralną, której przejawem jest poczucie prawne społeczeństwa, i ze szczególną pieczołowitością dbać o ugruntowanie praworządności w życiu publicznym, jako podstawy cywilizacji.\nCywilizacja zachodnia, oparta na rzymskich fundamentach, do której kręgu należymy, wytworzyła pojęcie godności jednostki ludzkiej, którą prawo zabezpiecza przed niewolą i przed samowolą. Jednostka nie uznaje innej zależności niż poddanie się obowiązującemu wszystkich prawu lub wzięcie na siebie dobrowolnie obowiązków.\nAczkolwiek w dziejach naszych były okresy cofania się z tej drogi rozwoju cywilizacji i ulegania wpływowi Wschodu, jednak nie zatraciliśmy oblicza zachodniego i poczucie prawa pozostało cechą zasadniczą, odróżniającą Polskę od krajów, do których nie sięgały wpływy cywilizacji rzymskiej. Poczucie prawa jest wszakże u nas słabsze, niż w krajach zachodnich, stanowi naszą niższość w po-równaniu z innymi narodami Europy zachodniej.\nJeżelibyśmy stracili te podstawy cywilizacyjne, na których wyrośliśmy jako naród, jeżelibyśmy dopuścili do rozkładu tych pojęć i instynktów społecznych, to kroczylibyśmy ku upadkowi. Rozwój poczucia prawa i praworządności w państwie- to wzrost cywilizacji, pomyślności i potęgi państwa, to fundament dla spełnienia wielkich przeznaczeń dziejowych. Podkopywanie jednego i drugiej oznaczałoby spadanie coraz niżej, przygotowywanie Polski na niewolnicę innych narodów.\nRozumiano to w Polsce w okresie rozkwitu cywilizacyjnego. Warto przypomnieć słowa Zygmunta Augusta w odpowiedzi na „witanie poselskie”.\n„... to jest libertas, wolność a swoboda nasza, abyśmy Wszyscy prawu służyli, prawu posłuszni, a jako jego niewolnicy byli. Chcemy - li być ludźmi wolnymi, które nie niewola, ale posłuszeństwo prawu czyni, a jeśli nie chcemy, żeby nas Pan Bóg przez tę naszą Wstrętną swawolę pohańcom, albo innym narodom w mizerną niewolę nie podawał” . Państwo współczesne tworzy naród według swej woli i umiejętności wcielania swych dążeń w życie. Polska będzie istotnie praworządnym państwem, gdy czynny, zorganizowany naród swoje poczucie prawa utrwali w swych instytucjach i uzewnętrzni w postępowaniu władz państwowych.\nDalej wyraża się w wytrwałej i konsekwentnej obronie swego prawa i prawa innych osób, w nieprzechodzeniu do porządku dziennego nad bezprawiem, dla względów oportunistycznych, dla miłego spokoju.\nCywilizacja zachodnia, zapewniając w granicach prawnych niezależność jednostki, wytworzyła w człowieku szacunek dla samego siebie, poczucie godności osobistej. W imię tej godności osobistej i szacunku człowiek gotów jest narazić swe życie, bezpieczeństwo, spokój, ale nie zaprzeczy samemu sobie, nie poniży się ze strachu przed samowolą. Ten typ obywatela wyróżnia cywilizację zachodnią od wschodniej. Tacy ludzie z charakterem dojrzałym są podstawą ładu i organizacji społecznej, najpewniejszą obroną porządku prawnego. Jeżeli tacy obywatele mają władzę w państwie, naród ma pewność, że dla doraźnych celów porządek prawny nie będzie naruszony, że prawo będzie w każdych okolicznościach bezwzględnie przestrzegane. Jeżeli bronią prawa przeciw samowoli władz państwowych, prawo w końcu zwyciężyć musi.\nBohdan Wasiutyński - Praworządność.pdf\nBohdan Wasiutyński - Praworządność.epub\nBohdan Wasiutyński - Praworządność.mobi\nTekst opracowany na podstawie: Bohdan Wasiutyński, Praworządność, Obóz Wielkiej Polski, Warszawa 1927


Andryszak wystąpi na gali ACB w Wiedniu. Jeśli wygra, będzie walczył o pas - Polsat Sport\nAndryszak wystąpi na gali ACB w Wiedniu. Jeśli wygra, będzie walczył o pas\n28.12.2016, 08:21 Sporty walki\nMichał Andryszak (17-6, 11 KO, 5 SUB) ma szansę walczyć o mistrzowski pas organizacji ACB w wadze ciężkiej. Jest tylko jeden warunek. Musi wygrać swój najbliższy pojedynek.\nPierwotnie Andryszak miał walczyć z Amerykaninem Mike'iem Kyle'em (21-14, 13 KO, 4 SUB) podczas gali ACB 51, która odbędzie się 13 stycznia w Los Angeles. Niestety, Polak wypadł z karty walk z powodu problemów wizowych. Paradoksalnie, być może nie ma czego żałować...\nJuż wiadomo, że 24-latek zmierzy się z Denisem Smoldarevem (12-2, 3 KO, 5 SUB) na gali ACB 52, która zostanie zorganizowana 21 stycznia w Wiedniu. Estończyk w przeszłości przegrał między innymi z Marcinem Tyburą (14-2, 6 KO, 6 SUB). Stawką nadchodzącego starcia będzie status pretendenta do walki o mistrzowski pas ACB w wadze ciężkiej. Aktualnie należy on do Rosjanina Denisa Goltsova (19-4, 8 KO, SUB).\nAndryszak ostatnią walkę stoczył w lipcu podczas gali ACB 41. Pokonał wówczas przez techniczny nokaut Tima Hague (21-13, 1 KO, 4 SUB).


Kto dzwonił z numeru 729649061?\nSprawdź kto dzownił z numeru: 729649061\nNumer telefonu: 729649061\nInny format zapisu: 729-649-061, 729 649 061\nSłownie: siedem, dwa, dziewięć, sześć, cztery, dziewięć, zero, sześć, jeden,\n* W zwizku z tym, że numery telefonów można przenosić miedzy operatorami. Nie ma pewności czy aktualnie numer telefonu 729649061 jest w sieci Lycamobile\nSumaryczna ocena numeru: brak oceny Korzystając z naszej wyszukiwarki dowiesz się w kilka sekund kto do Ciebie dzwonił. Nie ma prostszego sposobu na poznanie właściciela numeru telefonu 729649061. Nasza baza jest bardzo szeroka, znajdują się w niej miliony numerów telefonu. Możesz być pewny że znajdziesz tam także numer 729649061\nDzięki naszej wyszukiwarce poznasz nie tylko osobę, która dzwoniła. Dzięki zakładce ostatnie wyszukiwania dowiesz się czy połączenia z tego numeru otrzymali także inni użytkownicy. Za sprawą komentarzy dodawanych przez naszych użytkowników będziesz wiedział się w jakiej sprawie osoba ta chciała się z Tobą skontaktować i czy warto oddzwonić na ten numer. W ten sposób unikniesz połączeń od oszustów i naciągaczy, dowiesz się czy warto wystrzegać się połączeń z numeru 729649061\nJeśli numer 729649061, który wpisałeś nie znajduję się w naszej bazie oznacza to że prawdopodobnie jest bezpieczny lub żaden użytkownik go jeszcze nie dodał. Zachowaj jednak czujność, telemarkerzy czy przedstawiciele firm od czasu do czasu zmieniają swoje numery telefonu. Jeśli okaże się że to numer nękający – dodaj go naszej bazy. W ten sposób ostrzeżesz innych użytkowników!\nKomentarze dodane przez użytkowników dla numeru 729649061


Ortograffiti.pl - Ortograffiti.pl - Aktualności Ortograffiti - Ortogwiazda w szkole, czyli o Klubach Ortograffiti\nUczniowie z trudnościami w uczeniu się też mają swoje mocne strony! Nauka może być dla nich przyjemnością i zabawą! Mogą być inspiracją dla swoich rówieśników! Dzięki Klubom Ortograffiti!\nKluby Ortograffiti mają tylko rok, a już zdobyły serca nauczycieli i uczniów. Tysiące nauczycieli i dziesiątki tysięcy uczniów pozwoliły sobie na nieschematyczne działania. Zajęcia wyrównawcze i korekcyjno-kompensacyjne zastąpiły Kluby. Uczniowie z trudnościami ośmielili się wyjść z klas i pokazać, jakie wspaniałe rzeczy potrafią robić, jak są pomysłowi i twórczy. Okazało się, że pomoc psychologiczno-pedagogiczna nie musi kojarzyć się z trudem, nudą i wykluczeniem. Wystarczył pomysł i nauczyciele, którym chce się więcej - Animatorzy Ortograffiti. Zatem do dzieła. Ruszamy w kolejny rok!\nRównocześnie trzeba zarejestrować Klub. Szczegóły dotyczące rejestracji oraz Regulamin Klubów znajdziecie tutaj Rejestracji trzeba dokonać w każdym roku szkolnym. Gadżety klubowe dotrą do szkół po około 2-3 tygodniach od daty rejestracji. Gdy formalności zostaną spełnione, czas zacząć organizować Kluby w szkołach i realizować projekty klubowe. W Multitece znajdziecie dziesiątki różnych projektów do każdego etapu edukacji w ramach szkoły podstawowej: dla klas I-III, IV-VI i VII-VIII. Aby z nich skorzystać, trzeba się zalogować i w wyszukiwarce wpisać “projekty ortograffiti”. Zachęcamy też do korzystania z pomysłów na projekty prezentowanych na stronie Z życia Klubów\nDla Animatorów Ortograffiti, którzy kontynuują prowadzenie Klubów w tym roku szkolnym przygotowaliśmy kursy doskonalące: Profesjonalny warsztat Animatora Ortograffiti (zapisy ruszą w drugim półroczu) oraz zupełna nowość Nowe kompetencje Animatora Ortograffiti (zapisy od 16 września).\nA niedługo zaskoczymy Was kolejną niespodzianką!


Naukowy Blog | Nauka i Technika - blog - Part 278\nadmin 23 stycznia 2018\t 23 stycznia 2018 Nauka\nBurze pyłowe okradają nasz przyszły dom z wody Ten nowo zaproponowany mechanizm utraty wody, przedstawiony 22 stycznia w Nature Astronomy, może wskazwać w jaki sposób Czerwona Planeta zmieniła się w pokryty pustyniami, surowy świat. Naukowcy wykorzystali do badań dane zebrane przez ponad ostatnią dekadę za pomocą należącej do NASA sondy MRO (Mars Reconnaissance Orbiter). Zebrane przez MRO informacje pozwoliły lepiej przyjrzeć się składowi pyłowych burz, które czasami są na tyle duże, że mogą pokryć całą planetę na wiele miesięcy. Zauważono, że podczas potężnej burzy pyłowej w latach 2006-2007, na wysokości około 80 km nad powierzchnią planety, pojawiła się para wodna. Pojawiła się ona tam prawdopodobnie za sprawą prądów konwekcyjnych, podobnych do tych występujących na Ziemi. Na wysokościach powyżej 50 km nad powierzchnią, światło ultrafioletowe z łatwością przenika przez cienkie warstwy atmosfery i rozkłada cząsteczki wody na tlen i wodór. Pozostawione same sobie atomy wodoru uciekają w przestrzeń kosmiczną. Tym samym Czerwonej Planecie nieustannie ubywa tego niezbędnego składnika życiodajnej substancji. Wodór jest niezwykle lekki więc jego ucieczka w przestrzeń kosmiczną nie jest niczym niespotykanym. Zjawisko to jest również obecne na Ziemi, jednak w przeciwieństwie do Marsa nasza planeta jest bogata w wodę i nie musi się tym martwić. Poprzednie badania wykazały, że Mars był w przeszłości pokryty oceanem o średniej głębokości 100 metrów. Większość znajdującej się w nim wody została prawdopodobnie utracona przez wspomnianą wcześniej ucieczkę wodoru. Nowe badanie jest jednak pierwszym, w którym zidentyfikowano burze pyłowe jako mechanizm wspomagający ucieczkę gazu. Całkowity efekt wszystkich burz pyłowych może być odpowiedzialny za około 10% obecnej utraty wodoru na Marsie. Naukowcy nie są jednak w 100% pewni jaki wpływ na planetę mogły mieć pyłowe burze w przeszłości kiedy to Mars był wilgotniejszy, a atmosfera grubsza. Lepsze poznanie obecnych warunków atmosferycznych i przeszłości Marsa jest konieczne jeśli chcemy aby ta planeta została naszym przyszłym domem. Bardzo możliwe, że załogowe misje ułatwią badanie tego zimnego i niebezpiecznego miejsca, które w przyszłości może stać się całkiem przyjaznym miejscem do życia. Link do artykuły na Steemit #kosmicznapropaganda #eksploracjakomosu #mars #nasa #nauka #steemit Powered by WPeMatico Czytaj dalej...\nPZU usunęło 400-500 głosów z profilu Zuzanny. Zajeła więc 3 miejsce. Z tego miejsca chciałbym wszystkich poinformować, że nię będę kręcił #afera bo jest to bez sensu. Zajmując 1 czy 3 miejsce nagroda będzie ta sama. O szczegółach możliwego AMA odezwę się już po spotkaniu z Zuzanną, gdzie zaproponuję jej taką formę. Dziękuję za udział w akcji i pomoc! Znowu pokazaliśmy moc wykopu. Pozdrawiam wszystkich Mirkujących #nauka #gruparatowaniapoziomu Powered by WPeMatico Czytaj dalej...\ntl;dr: Dlaczego dinozaury były tak duże? Bo mogły. Olbrzymie zauropody robią wrażenie. Każdy wie, co to takiego diplodok czy brontozaur, które to swoją sławę zawdzięczają rozmiarom. Po prostu duże jest fajne. Jednak jakim cudem tak wielkie zwierzęta mogły żyć? Skoro żyły, to znaczy, że mogły. Nigdy w historii naszej planety po lądzie nie chodziło stworzenie chociaż zbliżone rozmiarami do największych zauropodów. Pierwsza strawa to wielkość. Żyrafy są wyższe, a niektóre pytony i anakondy dłuższe od słonia, ale to ten ostatni jest największym współczesnym zwierzęciem lądowym. Ciężar jest tutaj wyznacznikiem, a zauropody były lżejsze, niż by się to mogło wydawać na pierwszy rzut oka. Różne gatunki szacuje się na masę w zakresie 20-70 ton. Nadal są to imponujące wyniki (zwłaszcza w porównaniu np. do ssaków) jednak sporo mniejsze, niż wyniki w okolicach 100 t, na które można się natknąć w internetach czy w programach na Discovery Channel. Wiąże się to zapewne z tym, że czasem niektórzy przeszacują rozmiary danego dinozaura (fragmentaryczność skamieniałości) oraz to, że „więcej, mocniej, szybciej” lepiej się sprzedaje w mediach (więc można olać nowe dowody/inne szacunki/podkolorować trochę). Utrzymanie przy życiu cielska takiej wielkości stanowi nie lada wyzwanie. Kiedyś postulowano, że zauropody były zwierzętami wodno-lądowymi (w wodzie łatwiej utrzymać swój ciężar), później, że jako zwierzęta zimnokrwiste potrzebowały mało pokarmu (jak na swoje rozmiary oczywiście). Stety niestety to też nie jest dobrym wyjaśnieniem. Po pierwsze: znajdywano coraz to więcej dowodów na ciepłokrwistość dinozaurów, po drugie: sprawę załatwia gigantotermia (w skrócie: zwierzę tych rozmiarów produkuje tyle ciepła poprzez trawienie, pracę mięśni itd., że mimo „zmiennocieplności” utrzymują stałą temperaturę ciała, która jest wyższa od otoczenia).Wodny brachiozaur autorstwa legendarnego Zdenka Buriana.Sauropoda posiadały szereg cech, które umożliwiły im solidne przymasowanie. Pierwszą z nich są kości. Tzn. kości tych dinozaurów były puste w środku (podobnie jak u dzisiejszych ptaków), co pozwoliło zaoszczędzić „kilka” kilogramów. Szkielety ptaków są znacznie większe niż ssacze, gdy porównamy zwierzęta o takiej samej wadze. Dodatkowo na niektórych kręgach znaleziono ślady przyczepu worków powietrznych. Jeśli ktoś nie pamięta tego z lekcji biologi, to (mocno uogólniając) ptaki mają serie worków połączonych z układem oddechowym, które mocno podkręcają wydajność oddychania (wydajność różnych procesów jest kluczowa przy rozmiarach zauropodów) oraz delikatnie pomagają ograniczyć wagę ciała (kolejny plus dla długoszyich). Cechy te pomogły później wzbić się ptakom w powietrze, a same worki powietrzne są uznawane za jedna z przyczyn ewolucyjnego sukcesu strasznych jas Czytaj dalej...\nAfera Sokala: przeciwko modnym bzdurom Nieco ponad 20 lat temu fizyk Alan Sokal zastanawiał się, czy poważne pismo naukowe opublikuje totalnie bezsensowny artykuł, który spełnia dwa warunki: mądrze brzmi i reprezentuje linię poglądów redakcji. Odpowiedź brzmi: tak, opublikuje. Alan Sokal był fizykiem i poza umiłowaniem do nauki miał również ewidentnie smykałkę do śmieszkowania Od lat 60-tych coraz większą popularnością cieszył się dosyć specyficzny nurt filozofii – postmodernizm. Sokal zwrócił uwagę na trzy rzeczy, którymi charakteryzowali się jego zwolennicy. Po pierwsze, nawet w naukach ścisłych widzieli jedynie względne konstrukty, powstałe w wyniku historycznych uwarunkowań społecznych i językowych (przykładowo: teoria względności Einsteina to wyraz opresyjnego, białego szowinizmu. Czy coś w tym stylu…). Po drugie, nie mieli o tych naukach zielonego pojęcia. I po trzecie, co w oczy rzucało się najbardziej: swoje bzdurne teorie głosili z niebywałym zadęciem, totalnie nie przystającym do ich poziomu wiedzy. W 1994 roku wyszła pierwsza książka sygnalizująca ten problem Praca „Higher Superstition: The Academic Left and its Quarels with Science” Grossa i Levitta (biolog i matematyk) rzeczowo omówiła dlaczego absurdem jest przenoszenie pomysłów krytyków literackich, kulturoznawców bądź psychologów na grunt nauk ścisłych i stawiała diagnozę: uczelnie zdominowane przez postmodernistów zamiast szerzyć wiedzę stawały się paradoksalnie największym siedliskiem ciemnoty. W odpowiedzi postmoderniści, na łamach własnych pism podjęli szeroką polemikę. Polemikę, która była oczywiście jeszcze bardziej naładowana trudnymi wyrazami, zapożyczeniami z terminologii nauk ścisłych i – naturalnie – odniesieniami do najważniejszych guru postmodernistów. No i przede wszystkim była kompletnie pozbawiona sensu, a przekonać mogła jedynie polegając na starej erystycznej sztuczce: jak będziesz brzmiał wystarczająco mądrze, to ludzie pomyślą, że oni są głupi, a to ty masz rację. Ale Alan Sokal, wykształcony fizyk, doskonale wiedział ile są warte wynurzenia postmodernistów W 1996 roku napisał do kwartalnika „Social Text” wydawanego przez Uniwersytet Duke’a pozbawiony kompletnie sensu tekst o tytule „Transgresja granic: ku transformatywnej hermeneutyce kwantowej grawitacji”. Mądrze brzmi? No właśnie – tyle wystarczyło, by redakcja łyknęła niezbyt wysublimowaną zarzutkę… Sokal poza parodiowaniem rzeczywistych fragmentów postmodernistycznych esejów łechcze masowo ich ego, licznie cytując a wsadza w to wszystko masę kwiatków takich jak choćby to, że wartość liczby pi jest osadzona w historycznych zależnościach… Ostatecznie kończy Sokal swój esej wywodem, według którego należy oczyścić naukę z elementów autorytarnych (czytaj: „tradycyjnej” metodologii naukowej), a dopuścić krytykę feministycz Czytaj dalej...\npokaż spoiler #rafatus #patostreamy #heheszki #nauka #liganauki #innowacje Powered by WPeMatico Czytaj dalej...\nKolejna już teoria wyprodukowana przez podkomisję smoleńską, a konkretnego raportu podkomisji jak nie było, tak nie ma. Tym razem twierdzą, że przyczyną oderwania części lewego skrzydła, były eksplozje w wewnętrzne w tymże skrzydle. Czyli powtórka z rozrywki, nagłaśnianie niczym nie popartej i niezweryfikowanej hipotezy. Czy członkowie podkomisji wybrali się na oględziny wraku, żeby potwierdzić lub obalić swoje teorie? Kto i kiedy podłożył tą bombę? Czy mamy uwierzyć, że rosjanie X miesięcy wcześniej i samolot rządowy latał sobie z bombą w skrzydle? Mają na to jakieś wyjaśnienie? Dlaczego na skrzydle nie ma śladów eksplozji i materiałów wybuchowych, oraz odkształceń blachy charakterystycznych dla wewnętrznego wybuchu? Na jakiej wysokości doszło do eksplozji? Czy teoria eksplozji skrzydła pasuje do pozostałych twardych dowodów (zdjęć z miejsca wypadku, zapisów z rejestratorów i zapisów audio)? Czy słychać eksplozję na nagraniach z pokładu? Zamiast weryfikacji hipotezy, mamy typowe dla pseudonauki zakładanie udowadnianie hipotezy za pomocą jej samej. Np. twierdzą, że brzoza nie mogła spowodować oderwania skrzydła tupolewa, bo skrzydło oderwała eksplozja, a więc brzoza musiała zostać przecięta przez spadające odłamki. Albo kolejna historia – „Członek sejmowej komisji wyjaśniającej katastrofę smoleńską zwrócił również uwagę na szczególne znaczenie ustaleń Franka Taylora. – Od tego momentu nie jest istotne, czy samolot był na 100, 50 czy 20 metrach, kiedy nastąpiła ta eksplozja ” – czyli niepoparta mocnymi dowodami hipoteza, daje im podstawę do zarzucenia badania na jakiej wysokości doszło do eksplozji, bo ważne że był wybuch, nie pytajcie o szczegóły i czy pasuje to do reszty twardych dowodów! Gdzie wyniki badań Franka Taylora? Oczywiście nie ma żadnej publikacji, jedyne co jest to posługiwanie się „autorytetem” do potwierdzenia teorii zamachu. Amerykańscy naukowcy… Jak widać religia smoleńska pod wezwaniem św. Antoniego ma się dobrze. Link do znaleziska – https://www.wykop.pl/link/4124265/podkomisja-smolenska-bomby-na-pokladzie-tupolewa/ #bekazpisu #bekazprawakow #macierewicz #smolensk #pseudonauka #nauka #polityka #neuropa Powered by WPeMatico Czytaj dalej...


Botki czarne na grubym obcasie - Botki - Buty - Produkty - Cavaccino /*webpartners_event*/\nKod produktu: I19555B\n35 690.00 zł 560.98 zł Produkt niedostępny\n36 690.00 zł 560.98 zł Wysyłka w ciągu: 1 dzień roboczy\n37 690.00 zł 560.98 zł Wysyłka w ciągu: 1 dzień roboczy\n38 690.00 zł 560.98 zł Wysyłka w ciągu: 1 dzień roboczy\n39 690.00 zł 560.98 zł Wysyłka w ciągu: 1 dzień roboczy\n40 690.00 zł 560.98 zł Produkt niedostępny\nBotki czarne na grubym obcasie mają niezwykle efektowny design. Są wykonane z niezwykle miękkiej naturalnej skóry typu nappa. Skóra jest bez faktury , gładka. Obcas jest powleczony tą samą skórą co całe buty. Po wewnętrznej stronie jest zamek , który ułatwia włożenie stopy do buta. Nity , do których przymocowane są czarne sznurowadła , mają przezroczyste kryształki . Całość wygląda bardzo intrygująco .\nproducentem jest hiszpańska marka Alma en Pena\nmateriał zewnętrzny skóra naturalna gładka, typu nappa , w kolorze czarnym\nzamek boczny czarny\nwykończenie futro naturalne\nobcas szeroki o wysokości 8 cm\npodeszwa gumowa , z bieżnikiem o wysokości 1,5 cm


Wskazówki dotyczące naturalnej pielęgnacji: [70.] Moje pierwsze Yankee Candle.\nW końcu zakupiłam woski Yankee Candle! Wyczytałam tyle pozytywnych\nrecenzji na ich temat, że postanowiłam się skusić. A wszystko przez\nŁukasza z bloga http://lukaszmakeup.blogspot.com/\n! Napisał, że w Chorzowie jest sklep z tymi woskami... Stwierdziłam, że\nprzecież z mojego cudnego Sosnowca do Chorzowa mam rzut beretem, więc wybiorę\nsię i przy okazji będę mogła powąchać interesujące mnie zapachy. Nie wzięłam\njednak pod uwagę, że przejazd komunikacją miejską to kilkugodzinna wyprawa z\nprzesiadkami :) Niemniej jednak dotarłam pod wskazany adres (trochę\nwystraszona, gdzie w takiej małej, ciemnej uliczce może znajdować się przytulny\nsklepik?). Państwo z obsługi okazali się bardzo wyrozumiali dla zakatarzonej,\nale uparcie wąchającej wszystkie woski klientki ;)\nWood- odpaliłam zaraz po powrocie na mieszkanie! Osobiście jestem fanką\nsłodkich zapachów, ale akurat były walentynki a mój TŻ woli orzeźwiające nuty.\nWosk ten jest mieszanką i słodkich i orzeźwiających nut. Spokojnie- nie pachnie\nstęchlizną, chociaż nazwa może to sugerować :) Pink Dragon Fruit-\nna chwilę obecną mój faworyt. Pierwsza nuta jest tak słodka, że aż kręci się w\ngłowie! Gdy powąchałam go w sklepie stwierdziłam, że to "mój" zapach,\nbędę mogła go odpalać, gdy będę sama na mieszkaniu, żeby nikomu nie\nprzeszkadzać tak słodkim zapachem. Jednak gdy wosk się topi, ujawnia się\nbardziej rześka nuta. W efekcie zapach jest nadal słodki ale nie mdlący.\nSpokojnie mogę odpalać w towarzystwie innych osób, niekoniecznie fanów\nSoft Blanket- największa niespodzianka! Pachnie tak delikatnie i subtelnie,\nże można się rozpłynąć :) Jednak jest to efekt jedynie w folijce! Po odpaleniu\npachnie najmocniej z moich wosków, zapach wcale nie jest delikatny, jak można\nbyłoby się tego spodziewać. Po pierwszym odpaleniu zapach utrzymywał się na\ncałym mieszkaniu, nawet po 3h od wygaszenia świeczki! Przy czym gdy zgasiłam\nświeczkę, zamknęłam również drzwi do mojego pokoju i poszłam spać. Na drugi\ndzień współlokator powiedział mi, że jeszcze o godzinie 1.00 w nocy czuł ten\nzapach (a pokój ma po drugiej stronie mieszkania!).\nKażdy z tych zapachów jest wyjątkowy, każdy jest niespodzianką. Ale\nwszystkie mają kilka cech wspólnych- po pierwsze: kompletnie nie czuć od nich\nżadnego chemicznego zapachu! Po drugie: są bardzo wydajne- do kilkugodzinnego\npalenia wystarczy tylko odrobina wosku.\nWady? Niemiłosiernie się kruszą. Muszę trzymać każdy wosk w dodatkowym opakowaniu. Gdy tylko wyjmuję wosk, wszędzie dookoła rozsypują się drobinki. Ale jestem w stanie wybaczyć te niedogodności ze względu na piękne zapachy!\nA Wy które zapachy YC preferujecie?\nPozdrawiam! 11 komentarzy:\nIwetto Iwettos21 lutego 2014 10:13Muszę spróbować Pink Dragon Fruit, Osobiście lubię otulające zapachy jak Red Velvet czy Salted Caramel :) OdpowiedzUsuńFraise26 (My strawberry fields)21 lutego 2014 11:33O Pink Dragon Fruit naczytałam się już tyle zachwytów, że już nie mogę się doczekać kiedy go powącham. Muszę koniecznie wybrać się do sklepu YC :)OdpowiedzUsuńIzabela21 lutego 2014 16:09Przypomniałaś mi, że mam w domu świeczuszki YC - dostałam pod choinkę a do dziś nie przetestowałam! WSTYD!OdpowiedzUsuńaschaaa21 lutego 2014 18:44moja milosc <3OdpowiedzUsuńelpiss21 lutego 2014 18:49uwielbiam te woski za intensywne zapachy, rzeczywiście też nie lubią jak się kruszą, ciężko później pozbyć się tych drobinekOdpowiedzUsuńWioletta Druć21 lutego 2014 21:26JA uwielbiam wszystkie te woski, są genialne!Pozdrawiam,zabawa-moda.blogspot.comOdpowiedzUsuńŁukasz Bier22 lutego 2014 06:51też niedługo robię posta na temat tych woskow ;pOdpowiedzUsuńLina22 lutego 2014 15:42Nie mam jeszcze YC, ale coraz mocniej mnie te woski kuszą <3 OdpowiedzUsuńurodamoda.blog.pl22 lutego 2014 22:02Kurczę, też wreszcie muszę je spróbować :)Pozdrawiam, urodamoda.blog.pl:)OdpowiedzUsuńShopaholic23 lutego 2014 10:53super! :-)OdpowiedzUsuńIzabella P.3 marca 2014 21:25Właśnie testuję dwa samplery i średnio jestem z nich zadowolona jeśli chodzi o zapach... Z tego co wiem to YC od niedawna można dostać w Zielonej Mydlarni na Wawelskiej i w Pachnącym Domku w Silesia City Center (przeniesiony z Chorzowa) w Katowicach. :)OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...