5.VII godz. 9.30-13.30 warsztat "Budzenie energii w medytacjach Osho"\n5.VII godz. 17.00-19.00 wykład "Osho – człowiek, idea, medytacja "\n6.VII godz. 14.30-18.30 warsztat "Odkrywanie zmysłów w medytacjach Osho – świadomość sensoryczna"\n7.VII godz. 7.00-8.00 poranne medytacje dynamiczne\n7.VII godz. 14.30-18.30 warsztat "Praca z ciałem w medytacjach Osho"\n8.VII godz. 14.00-18.00 warsztat "Medytacja dynamiczna Osho"\nOsho twierdził, że współczesnemu człowiekowi bardzo trudno jest po prostu siedzieć i medytować. Tak więc, musi zdobyć się na coś więcej niż powtarzanie technik wymyślonych 2 tys. lat temu, kiedy to ludzie byli znacznie bardziej prości, a siedzenie było czymś naturalnym.\nJak mówił Osho: „W czasach Buddy, dynamiczne metody medytacji nie były potrzebne. Ludzie wtedy byli bardziej prości, autentyczni. Żyli prawdziwszym życiem. Teraz żyją życiem stłumionym, życiem nieprawdziwym. Śmieją się wtedy, gdy nie mają na to ochoty, okazują współczucie wtedy, gdy są - tak naprawdę - wściekli. Ludzie są fałszywi. Całe ich życie to kłamstwo, to fałsz. Ludzie wcale nie żyją - oni grają. To, czego doświadczają, gromadzą w swoich umysłach, ładują to do swoich mózgów. Tak więc dla nich: usiąść i siedzieć - nie zadziała. W chwili gdy usiądziesz w ciszy, zobaczysz tysiące rzeczy wirujących w umyśle, nie będzie możliwe się wyciszyć. Tak więc najpierw wyrzuć z siebie te rzeczy, abyś mógł w sposób naturalny przybyć do przystani spokoju. Prawdziwa medytacja przydarza się tylko wtedy, gdy jesteś całkowicie odprężony”.\nOsho zaproponował, aby poprzez medytacje dynamiczne najpierw wyrzucić z siebie towarzyszące nam napięcia i dopiero w ten sposób stworzyć przestrzeń dla ciszy. Zaproponował techniki wykorzystujące dynamikę ruchu oraz katharsis jako metodę na uwolnienie napięcia – medytację dynamiczną, medytację kundalini oraz wiele, wiele innych. Medytacja Dynamiczna to podstawowa praktyka Osho, oczyszczająca, pozwalająca usunąć blokady energetyczne, ożywić przepływ energii w ciele, neutralizować negatywne emocje i uspokoić umysł.\nZdaniem Osho: „…medytacja jako taka nie potrzebuje żadnej techniki! Ale techniki są potrzebne, aby usunąć przeszkody na drodze medytacji. Tak więc musisz to dokładnie zrozumieć: sama medytacja nie potrzebuje żadnych technik - jest uważnością, czujnością, zrozumieniem. Lecz na drodze do uważności napotykasz wiele przeszkód, które trzeba pokonać, a do tego potrzebne są techniki. Tak więc zadaniem technik jest przygotowanie gruntu do medytacji. Techniki medytacją nie są. Jiddu Krishnamurti przez całe swoje życie podkreślał, że nie istnieje technika dla medytacji. Lecz nie spowodowało to, że ludzie znaleźli się w stanie medytacji - oni jedynie zostali przekonani, że do medytacji nie jest potrzebna technika. Lecz kompletnie zapomnieli, jak pokonywać przeszkody, walczyć z trudnościami. Pozostało jedynie intelektualne przekonanie, że techniki są niepotrzebne. To, o czym mówi Krishnamurti, jest prawdą, lecz opisuje on jedynie pozytywną stronę doświadczenia. A istnieje jeszcze negatywna - i właśnie dla niej potrzebne są wszelkie rodzaje technik, gdyż jeśli nie przygotujesz gruntu, jeśli nie wyrwiesz chwastów, róże nie rozkwitną. Róże nie mają nic wspólnego z chwastami, lecz usunięcie tych ostatnich jest konieczne, aby róże mogły rozkwitnąć. Jeśli chodzi o medytację, żadna technika nie jest potrzebna, lecz twój umysł będzie stwarzał tysiące problemów. Techniki są potrzebne do uciszenia, uspokojenia umysłu - do uczynienia umysłu wręcz nieobecnym. Wtedy medytacja przydarzy się sama, nie jest to kwestia techniki, nie musisz nic robić. Medytacja jest czymś naturalnym, ukrytym w tobie i czekającym na sposobność, aby się wydostać na zewnątrz - ku światłu, ku niebu. Lecz umysł otacza medytację ze wszystkich stron: wszystkie drzwi i okna są pozamykane. Techniki są potrzebne do otwarcia tych drzwi i okien... a wtedy, nagle pojawiają się całe przestworza, wszystkie gwiazdy, wschody i zachody słońca... Lecz techniki są potrzebne, aby otworzyć drzwi i okna, usunąć bielmo z twoich oczu.\nA sama medytacja jest czymś naturalnym, twoim potencjałem. Medytacja to uważność. Medytacja to uważna świadomość, pojawiająca się bez wysiłku. Lecz twój umysł jest wypełniony myślami, błądzi od przeszłości do przyszłości, nigdy nie ma go tu-i-teraz. A medytacja musi być tu-i-teraz. Techniki służą temu, aby odciąć cię od wspomnień z przeszłości, od marzeń o przyszłości i osadzić w TYM momencie, tak jakby istniał tylko TEN moment. Życie to skomplikowana sprawa. Składa się z dobrych i złych wieści. Dobra wieść jest taka, że medytacja nie jest techniką. Zła - że bez techniki nie dotrzesz do medytacji.”\nOSHO (RAJNEESH) to jeden z najbardziej znanych i prowokujących mistyków XX wieku. Urodził się w 1931 w Indiach, ukończył filozofię na Uniwersytecie w Jabalpur i tam też prowadził wykłady. Od 1966 podróżował po Indiach nauczając tysiące ludzi medytacji. Nie propagował żadnego systemu opartego na wierze, nauczał jedynie technik medytacji. Nie był ani idealistycznym filozofem, ani religijnym prorokiem. Był za to znakomitym mówcą, erudytą łączącym wschodnią tradycję mistyczną z zachodnią psychoterapią. Za pomocą prostego języka wprowadzał słuchaczy w świat jogi, tantryzmu, zen, taoizmu i sufizmu, wydobywając z nich esencję prawdziwej religijności. Często posługiwał się ironią, dowcipem, prowokacją – jak np. głosi napis przed wejściem do sali, gdzie odbywały się wykłady Osho- „Zostawcie tu buty i umysły”. W latach 70-tych XX założył w Punie w Indiach wspólnotę – ośrodek, który szybko stał się słynny jako światowe centrum rozwoju i terapii łączące wschodnie techniki medytacji ze współczesną psychoterapią (joga, tai-chi, psychodrama, zen, bioenergetyka – łącznie 40 grup tematycznych). Nauczał tam także własnych, oryginalnych metod medytacyjnych o charakterze dynamicznym. Zmarł w 1990. Wydano kilkadziesiąt książek, będących zapisem wykładów Osho i jego komentarzy do tekstów różnych tradycji religijnych.\nNorbert Kulesza – Uczeń Osho od 1988 roku, założyciel Fundacji Przyjaciół Osho. Instruktor medytacji Osho od 1993 roku, kończył kursy instruktażowe w ośrodkach Osho w Indii, Holandii i Niemczech. Studiował na wydziale profilaktyki społecznej Uniwersytetu Warszawskiego. Jest laureatem m.in.: Nagrody Stowarzyszenia Literackiego w Łodzi (1992), Nagrody Wydawców The National Library of Poetry (USA, 1994), Nagrody Konfraternii Poetyckiej (1995). Jego wiersze były tłumaczone na język angielski, hiszpański, szwedzki, arabski i litewski. W 1995 roku został nominowany do tytułu Poety Roku przez International Society of Poets (USA). Wydał dwa tomiki poetyckie: Budda jest kobietą, Bogowie śpią na rusztowaniach


Carnival Venice - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: karnawał w Wenecji 2016 karnawał w wenecji zdjęcia karnawał wenecja wenecki karnawał 2016 zdjęcia z karnawału w Wenecji\nKraków: Bal Wenecki w Domu Plastyka [ZDJĘCIA]\nTo już krakowska tradycja: karnawał kończy się balem w Domu Plastyka. To tu bawią się artyści i ich przyjaciele. W tym roku był to "Bal wenecki". Na parkiecie królowały nie tylko włoskie przeboje. Pojawić się musiały oczywiście maski. Podobno niektóre były wprost z Wenecji.\nWięcej na temat: bal wenecki bal wenecki kraków bal wenecki w krakowie bal wenecki zdjęcia bal wenecki dom plastyka\nGrodzisk: "Karnawał wenecki": Koncert Noworoczny w wykonaniu Orkiestry Sinfonietta Polonia FOTO\nGrodzisk: "Karnawał wenecki": Koncert Noworoczny w wykonaniu Orkiestry Sinfonietta Polonia. W Grodziskiej Hali Sportowej trwa tradycyjny Koncert Noworoczny.\nWięcej na temat: karnawał wenecki grodzisk grodzisk karnawał wenecki grodzisk koncert noworoczny grodzisk koncert noworoczny 2018 koncert noworoczny grodzisk\nJazz Club Spiżarnia w Malborku zaprasza na "Maskaradę"\nJazz Club Spiżarnia w Malborku zaprasza na "Maskaradę 2017", czyli pożegnanie karnawału.\nWięcej na temat: Spiżarnia Malbork Jazz Club Spiżarnia Spiżarnia zabawa karnawał Spiżarnia Malbork\nHard Rock Carnival\nHard Rock Carnival 2013\nHard Rock Carnival warszawa\nhard rock carnival Luxembourg


Wrocławianie przegrali w Szczecinie | Gazeta Polska Codziennie\nOd pięciu lat Śląsk Wrocław nie jest w stanie pokonać Pogoni Szczecin w spotkaniu wyjazdowym. Podobnie było w spotkaniu 15. kolejki ekstraklasy. Wrocławianie przegrali 1:2.\nDwa tygodnie przerwy w ligowych rozgrywkach przyniosły pięć zmian w wyjściowym składzie Śląska. Trener Magiera zdecydował się posłać do boju od pierwszej minuty m.in. Putnockiego, Bejgera, Schwarza, Stigleca i Sobotę. Wrocławianie po dwóch stratach punktów koniecznie chcieli dopisać na swoje konto komplet oczek. O tym, że wyzwanie nie będzie należeć do łatwych, wiadomo było już przed meczem – gospodarze bardzo dobrze radzą sobie w tym sezonie, zajmując trzecie miejsce w ligowej tabeli.\nPoczątek spotkania również zwiastował bardzo wymagające


Ile cyfrowych anten telewizyjnych masz w swoim domu? - Co Piszczy\nJak zapewne wszyscy z was o tym wiedzą jakieś ponad dwadzieścia lat temu telewizja w Polsce zarówno ta publiczna jak istniejące już wówczas stacje komercyjne przeszły z nadawania analogowe na cyfrowe.\nA to wymusiło pojawienie się na rynku anten cyfrowych. Co też rzeczywiście bardzo szybko nastąpiło. Czy i wy już macie u siebie w mieszkaniu czy w domu anteny cyfrowe? A może właśnie teraz zastanawiacie się nad ich zakupem? Jeżeli na przykład właśnie teraz chcecie wymienić antenę cyfrową mająca na przykład dziesięć lat na nową to jest to według nas znakomity pomysł. Radzimy wam w tym miejscu żebyście możliwie jak najszybciej weszli na stronę internetową pewnego znakomitego sklepu. Link do niej macie podany poniżej. W tym miejscu zawsze kiedy tylko będziecie chcieli zakupicie dla siebie znakomita antenę cyfrową. Zresztą radzimy wam żebyście nie pozostali tylko przy zakupach jednej. Albowiem warto regularnie korzystać z oferty tej firmy.\nDlaczego warto mieć kilka cyfrowych anten telewizyjnych?\nJeżeli w twoim mieszkaniu a już bardziej prawdopodobnie w domu jest kilka telewizorów to będzie bardzo dobrze jeżeli i wy pokusicie się o zakup kilku cyfrowych anten telewizyjnych. A naprawdę nie jest to trudne w naszym kraju. Albowiem być może nawet nie wiecie jeszcze o tym że już od wielu lat sprzedaje je w naszym kraju pewien znakomity sklep. Link do jego strony internetowej macie podany poniżej. Już teraz zostańcie najlepiej stałymi klientami tego renomowanego podmiotu. A później z pewnością będziecie wdzięczni także i nam za to że wskazaliśmy wam taki idealny sklep.\nJuż teraz możecie zatem mieć niejedną cyfrową antenę w swoim domu. A będzie tak z pewnością jeżeli rozpoczniecie ich zakupy w renomowanym sklepie w którym czeka na was znakomita antena cyfrowa. Jesteśmy przekonani o tym że i wy macie bardzo dobre wrażenie na temat asortymentu anten cyfrowych oferowanych przez ten sklep. I nie dziwimy się wam. Warto zatem już teraz przystąpić w nim do swoich z pewnością udanych zakupów.\nPrevious Previous post: Twoja uprawa zbóż ozimych, cierpi z powodu chwastów?\nNext Next post: Jak wybrać miejsce na letni wypoczynek?


» konwersy krótkie damskie BigStar DD274444 czerwone trampki\nKod produktu: 2064966604002\nButy sportowe damskie / trampki / tenisówki BigStar DD274444 czerwone\nKlasyczne trampki wiązane z antypoślizgową podeszwą o grubości 3 cm utrzymane w jednolitej tonacji. Nosek szeroki, podniesiony ku górze, umożliwiający swobodne ułożenie palców. Cholewka została wykonana z najwyższej jakości miękkiej tkaniny w wytłaczane kropki. Wkładka w kolorze bordowym z logo marki wykonana z materiału. Buty wygodne, świetnie dopasowują się do stopy. Dzięki cholewce z materiału stopy oddychają i nie pocą się. Ten model idealnie będzie się prezentował z jeansami, doda uroku wielu stylizacjom w codziennym stylu. Ponadczasowy model trampek Big Star bardzo przydatny w kobiecej garderobie. Piękny czerwony kolor idealnie uzupełni kobiecą stylizację.


Obce połączenia to problem, ale nie dla Ciebie - jakitonumer.eu\nW naszym życiu mamy wiele problemów i kłopotów. O jednym z nich możemy już zapomnieć. Nieznane numery to nic strasznego, sprawdź kto dzwonił w Internecie.\nCzy słyszałeś kiedyś o wyszukiwarce obcych numerów? Pewnie tak, zwłaszcza wtedy, kiedy borykałeś się z problemami częstych, nękających cię połączeń z obcych numerów. Jednak, jeśli nie słyszałeś to jesteś szczęśliwcem i pewnie jeszcze dotąd nikt nigdy nie niepokoił cię nękającymi połączeniami z numerów pochodzących od osób, których po prostu nie znasz.\nWeryfikacja obcych abonentów...


Budowa ścieżki na osiedlu Westerplatte wchodzi w decydującą fazę. Jak postępują prace? | Rawicz Nasze Miasto\nBudowa ścieżki na…\nJakub Latusek 20 czerwca 2022, 14:10\nTrwa budowa ścieżki pieszo-rowerowej na ulicy Bohaterów Westerplatte. Właśnie rozpoczęły się prace przy ostatnim odcinku nowego traktu dla cyklistów. Zobacz, jak postępują prace.\nRawicz. Ścieżka rowerowa na osiedlu Westerplatte\nNowy fragment ścieżki zostanie stworzony na osiedlu Westerplatte od ul. Wały Dąbrowskiego do ul. Rolniczej. Już wcześniej na tym odcinku drogi dopuszczono ruch rowerzystów, ale dopiero teraz będą mogli z niego korzystać w komfortowych warunkach.\nW ramach inwestycji zmodernizowane zostaną także przejścia dla pieszych:\nul. Kosynierów Gdyńskich przy skrzyżowaniu z ul. Bohaterów Westerplatte\nul. Bohaterów Westerplatte przy skrzyżowaniu z ul. Sucharskiego\nul. Bohaterów Westerplatte przy skrzyżowaniu z ul. Rolniczą\nKoszt prac wyniesie 641.820 złotych brutto. Wykonawcą również została firma GRANITLUX Centrum Kamienia i Klinkieru z Rawicza. Obecnie wykonawca rozpoczął rozbiórkę starej nawierzchni od skrętu na parking tzw. "blaszaka" do ulicy Kosynierów Gdyńskich.\nNawierzchnia nowej ścieżki zostanie wykonana z kostki betonowej bezfazowej. Inwestycja ma zakończyć się do połowy października 2022 roku. Zadanie jest współfinansowane ze środków Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg.


ZIELONY LABIRYNT W NIEPORĘCIE - Zalatana Rodzinka\n27 września, 2020 / 10 komentarzy\nMimo natłoku zajęć i obowiązków, staramy się uczyć dzieci, że najlepiej wypoczywa się aktywnie. Korzystając z ostatnich pięknych i słonecznych dni lata, postanowiliśmy odwiedzić podwarszawski Zielony Labirynt w Nieporęcie.\nNiektórzy mogą zastanawiać się co to właściwie jest, co się kryje pod tą nazwą. Już wyjaśniam! Jest to wielkie pole kukurydzy mające 15000 tysięcy metrów kwadratowych. To jedyna tego typu atrakcja na Mazowszu. O co tam chodzi? O tym można przeczytać w dalszej części artykułu.\nJAK POWSTAJE LABIRYNT\nINNE ATRAKCJE NA TERENIE ZIELONEGO LABIRYNTU\nNa wyznaczonym terenie siana jest kukurydza. Później, gdy podrasta do około 80 centymetrów wysokości, są w uprawie wycinane ścieżki. Co ciekawe, do ustalenia trasy są zaangażowani specjaliści, tj. architekci krajobrazu. Dzięki temu, labirynt tworzy pogmatwaną, ale spójną całość. Do tworzenia tej atrakcji została wykorzystana kukurydza pastewna, gdyż jest wyższa niż tradycyjna kukurydza cukrowa (i goście jej nie zjedzą 😄). Może osiągnąć nawet 4 metry wysokości. Będąc tam we wrześniu, oceniliśmy, że ma około 2,5 metra.\nPrzy wejściu do “Zielonego Labiryntu” dostaje się jego mapkę z zaznaczonymi 6 punktami, które ułatwiają poruszanie się. Ciekawostką jest to, że w tych orientacyjnych miejscach umieszczone są zaskakujące informacje na temat kukurydzy.\nZadaniem uczestnika gry jest odnalezienie 12 budek z pieczątkami, którymi należy podstemplować mapę. Informacje na temat lokalizacji tych budek nie są zamieszczone na planie labiryntu, więc trzeba wykazać się niezłą orientacją w terenie i tak przejść cały gąszcz, by znowu nie trafić na to samo miejsce. Zabawa dla całej rodziny – murowana!\nPrzejście przez cały kukurydzianą plątaninę trwa różnie, zależnie od sprytu uczestnika. Jedna osoba może w pół godziny zdobyć wszystkie pieczątki, innej zajmie to nawet 2 godziny. Najważniejsze jest to, by się wyrobić do zamknięcia, czyli do godziny 20. Oczywiście nie trzeba po wejściu do labiryntu zdobyć wszystkich odznak. Można zabawę rozłożyć na etapy i w międzyczasie posilić się, czy skorzystać z innych atrakcji, o których przeczytacie później. Bilet nie jest ograniczony czasowo, więc można wchodzić tam wielokrotnie danego dnia. Co ciekawe, mniej więcej co 2 tygodnie zmieniane są ustawienia budek ze stempelkami, więc można ćwiczyć swoją orientację w terenie niezliczoną ilość razy.\nDodam jeszcze, że nie trzeba się martwić, że się zgubimy i nie damy rady wyjść. Oprócz mapy i wcześniej wspomnianych punktów orientacyjnych, są też wyjścia ewakuacyjne. Poza tym odgłosy ruchu ulicznego mogą wspomóc orientację i określić „ratujący życie” kierunek. O wszelkich możliwych drogach ewakuacyjnych, uczestnicy zabawy są informowani przy zakupie biletu wstępu.\nNagroda za zdobycie wszystkich pieczątek:\nPo zakończeniu zabawy w labiryncie albo w czasie przerwy warto skorzystać z dodatkowych atrakcji. Do wyboru są:\nSTRZELNICE, GDZIE MOŻNA POSTRZELAĆ Z ŁUKU\nWIELKA PIASKOWNICA Z DASZKIEM\nSTOSY SIANA, PO KTÓRYCH DZIECI CHĘTNIE SKACZĄ (TZW.SŁOMOWISKO)\nLEŻAKI I MIEJSCA DO SIEDZENIA\nPUNKT WIDOKOWY NA CAŁY LABIRYNT KUKURYDZY\nWszystko jest w ramach biletu, więc nie ponosi się z tego tytułu żadnych dodatkowych kosztów.\nOprócz wymienionych atrakcji, na terenie Zielonego Labiryntu znajduje się punkt gastronomiczny, gdzie można zamówić drobne przekąski tj. zapiekanki, frytki lub napoje. Niestety, trzeba mieć gotówkę.\nOpłaty: bilet normalny 25 zł, ulgowy 20 zł, pakiet 2+1 – 50 zł, pakiet 2+2 – 60 zł (kolejny uczestnik 20 zł). Ulgowy przysługuje osobom do 16 roku życia. Dzieci do 4 lat wchodzą za darmo.\nMaluszki najlepiej brać do chusty/nosidła, ale ścieżki są na tyle szerokie, że dadzą sobie radę także osoby z wózkami. W czasie naszego pobytu widzieliśmy zarówno osobę na wózku inwalidzkim jak i mamy z dziecięcymi wózkami.\nLabirynt znajduje się blisko Warszawy, niedaleko Zalewu Zegrzyńskiego. Najlepiej jest tam dojechać autem, ale można też dojechać autobusami numer 705 i 735.\nNa terenie Zielonego Labiryntu znajduje się bezpłatny parking.\nJest to fajne miejsce na zrobienie sesji zdjęciowej.\nNie wolno zrywać kukurydzy. Poza tym, tak jak można było przeczytać na początku artykułu, to jest kukurydza pastewna.\nW punkcie gastronomicznym można płacić tylko gotówką.\nNa terenie Zielonego labiryntu są ubikacje, tzw. Toj Toj.\nAdres: ul. Jana Kazimierza 223, 05-126 Nieporęt\nWarto zabrać ze sobą koc piknikowy, jakieś zabawki do piaskownicy czy piłkę i zostać tam na cały dzień. Dzieci świetnie się bawią, aż nie chce się stamtąd wychodzić. No i koniecznie trzeba zabrać ze sobą kiełbaski! Kije ogniskowe do pieczenia kiełbasek są. 😊\nJest to atrakcja sezonowa, działająca w okresie lato-jesień.\nJeśli szukacie innych, równie atrakcyjnych miejsc na łonie natury, to polecam także Farmę Dyń w Wilanowie (artykuł o tym miejscu znajdziecie TU).\n5 kwietnia, 2021 at 2:38 pm Odpowiedz\nBardzo ciekawe miejsce, w dobie utrudnionych podróży międzynarodowych na pewno się przyda na lato!\n10 kwietnia, 2021 at 8:22 pm Odpowiedz\nJa tam nie raz pojadę. Było ekstra!\n5 kwietnia, 2021 at 3:55 pm Odpowiedz\nWow, fajny sposób na spędzenie wolnego czasu w ciepły weekend. I mimo że mój syn to nie maleństwo, myślę wszyscy mielibyśmy ubaw podczas kluczenia w takim labiryncie:)\n10 kwietnia, 2021 at 8:21 pm Odpowiedz\nNawet dorośli mieli frajdę!\n7 kwietnia, 2021 at 7:23 am Odpowiedz\nAle czad! Jak dzieci kukurydzy hehe 😀\nSzkoda tylko, że te kukurydzy są niejadalne 😉\n7 kwietnia, 2021 at 10:11 am Odpowiedz\nBardzo fajna, ciekawa i ekologiczna atrakcja 😀 Za dziecka pamiętam jak kiedyś z kuzynami pobieglismy na pole kukurydzy należące do naszego wujka… Myślałem że nigdy się z niego nie wydostaniemy tak więc nie wiem czy nie mam jakiejś traumy 😀\n10 kwietnia, 2021 at 8:20 pm Odpowiedz\nOjej! Dla dziecka to może być traumatyczne przeżycie… Labirynt w Nieporęcie jest o tyle bezpieczny, że na pewno kogoś się spotka, kto pomoże w dotarciu do wyjścia.\n21 kwietnia, 2021 at 10:34 am Odpowiedz\nHa! ciekawie to wygląda od wewnątrz 🙂 Zawsze mnie zastanwiało na czym polega przejście tego labiryntu. W drodze na Hel, na wysokości Pucka równiez znajduje się taki kukurydziany labirynt.\n22 kwietnia, 2021 at 8:44 pm Odpowiedz\nDzięki za cynk! Planuję wypad z dziećmi nad nasze morze, więc może tam też zajedziemy. 😉


Kasyno, jako sposób na życie - wcosiebawimy.pl\nKasyno, jako sposób na życie\nCo raz częściej zdarza się tak, że kasyno staje się dla nas sposobem na życie. Lubimy tam pójść, poczuć panującą tam atmosferę, a także się zabawić, a co za tym idzie przegrać lub też zarobić trochę pieniędzy. Im częściej tam bywamy tym bardziej nas to wciąga, dlatego też dla nie których osób, kasyno stało się drugim domem co nie koniecznie jest dobre. Dlaczego. A no dlatego, że prowadzi ich to do uzależnienia od hazardu, które jest tak samo groźne, jak każdy inny rodzaj uzależnienia. Jeśli normalnie pracujemy, utrzymujemy rodzinę, a kasyno traktujemy jako nasze hobby, a dodatkowo jako ewentualny zastrzyk gotówki, to nie ma w tym nic złego. Jednak jeśli brakuje nam pieniędzy na podstawowe rzeczy, typu jedzenie, czy picie to jest to już uzależnienie i należy jak najszybciej udać się do specjalisty, który postara się oduczyć nas takie życia. Właśnie przez możliwość ewentualnego uzależnienia od hazardu, nie powinno się traktować kasyna, jako sposobu na zarobkowanie w naszym codziennym życiu.


Początek roku szkolnego – Szkoła Podstawowa im. Stanisława Staszica w Jankowicach\nAdmin przyznaje się, że przegapił materiał dotyczący rozpoczęcia roku szkolnego 🙁\nNadrabiam tę gafę.\nSłowo wakacje pochodzi od łacińskiego vacatio, czyli oswobodzenie. Dzisiaj kojarzy się nie tylko z wolnym czasem, ale także z podróżami. Zwyczaj ten zapoczątkowali robotnicy z Wielkiej Brytanii, którzy po całym roku ciężkiej pracy wywalczyli sobie czas na odpoczynek. Nie wszyscy uczniowie na świecie mogą się cieszyć dwumiesięcznymi wakacjami. Na przykład w Japonii czas odpoczynku rozpoczyna się 20 lipca i trwa do połowy sierpnia. W Kenii natomiast rok szkolny podzielony jest na trymestry i dzieci mają wolny maj, sierpień i grudzień.\nNiestety czas wakacji dobiegł końca. Rozpoczął się nowy rok szkolny 2020/2021. Uczniowie wypoczęci, pełni energii powrócili do swoich klas, spotkali swoich przyjaciół. Początek nie będzie łatwy. Z powodu pandemii szkolne życie będzie wyglądało nieco inaczej. Przede wszystkim społeczność szkolna będzie musiała zachowywać dystans społeczny, pamiętać o częstym myciu i dezynfekcji rąk oraz noszeniu maseczek lub przyłbic.\nNie należy również dotykać oczu, ust, nosa. Uczniowie powinni korzystać tylko\nze swoich przyrządów szkolnych. Na przerwach nie należy gromadzić się\ni stać blisko siebie.\nMimo tych obostrzeń liczymy, że nowy rok szkolny przyniesie sporo radości i nowych doświadczeń, a zdobyta wiedza pozwoli na osiągnięcie samych zadawalających ocen.\nW nietypowej codzienności szkolnej będą musieli odnaleźć się również pierwszoklasiści. Z całą pewnością będą pomagały im w tym panie wychowawczynie: Julia Krawczyk-Niewęgłowska i Barbara Urbanek, które dołożą wszelkich starań,\naby nauka w szkole była efektywna i bezpieczna.


Fotorelacja z IV Biegu na Brzankę | Pogórzańska Kraina Gościnności\nFotorelacja z IV Biegu na Brzankę\nW tym roku w IV już Biegu po Koronę „Jej Wysokości Brzanki”, uczestniczyło aż 74 zawodników. Dystans wynosił 10 km, a start był w Olszynach. W kategorii mężczyzn zwyciężył Krzysztof Wiernusz z klubu Finisz Rymanów, a w kategorii kobiet pierwsza na metę przybiegła Beata Słomska z LKS Burzyn. Wyniki biegu:\nPod wieżą na Ratówkach, jak co roku, zgromadziło się wiele organizacji oraz instytucji, wraz ze swoimi stoiskami. Były gry, zabawy, pyszne jedzenie i wiele pozytywnych emocji. Uczestnicy atrakcji mogli skorzystać także z ciekawych konkursów oraz gry terenowej. Warto wspomnieć, iż jednym z prowadzących imprezę był Jakub Nowak, Prezes Stowarzyszenia „My Pogórzanie” – twórców Pogórzańskiej Krainy Gościnności. Na stoisku organizacji gry terenowe oraz promocję regionu prowadziła członek Komisji Rewizyjnej stowarzyszenia – Agnieszka Maluciak.


Bierzmowanie 23.03.2022 - Galerie - Parafia rzymskokatolicka pw. Podwyższenia Krzyża Świętego\nDnia 23.03 w naszej parafii odbyła się uroczystość bierzmowania. Sakramentu udzielił abp. Tadeusz Wojda. Podane wcześniej linki do zdjęć są już nieaktywne. W celu uzyskania większej ilości zdjęć, niż jest umieszczone na stronie (około 200) proszę o kontakt: kasia-klawikowska@wp.pl lub pod numerem telefonu: 791 38 30 37 Fot. Katarzyna Klawikowska


Motokropla już na stałe wpisała się w kalendarz dolnośląskich wydarzeń. Co roku w ten sposób otwieramy sezon, przy okazji starając się zrobić coś dobrego. Przez 10 lat zebraliśmy blisko tysiąc litrów krwi\n– zaznacza Marcin „Kudłaty” Piotrowski, pomysłodawca i współorganizator akcji.\nMotoKropla to nie tylko motocykle. Organizatorzy zaplanowali wydarzenia towarzyszące, z których najciekawiej zapowiada się prezentacja wózka zaprzęgowego i akcesoriów do psich zaprzęgów. Chętni przejadą się psim zaprzęgiem (pod opieką mushera), a na najmłodszych czekać będzie "hasiobus", czyli riksza zaprzężona w dwa psy rasy północnej.\nMotokropla, i każda inna akcja krwiodawstwa, to dla nas bardzo ważne wydarzenie. Wspieramy takie szczytne inicjatywy i angażujemy się w nie od dawna. Tym razem bawimy się, uczymy i pomagamy wraz z motocyklistami już w najbliższą sobotę podczas jubileuszowej MotoKropli\n– zaprasza Joanna Sawośko-Duda, dyrektor Magnolia Park.\nTagi: Joanna Sawośko-Duda Magnolia Park Marcin Piotrowski


„Mercedes-Benz” – Paweł Huelle | Czytatnik\n„Mercedes-Benz” – Paweł Huelle\tLuty 15, 2010\n12 Responses to “„Mercedes-Benz” – Paweł Huelle”\nLuty 15, 2010 at 17:05\nPo Twojej recenzji mam ogromną ochotę sięgnąć po tę książkę 🙂\ni powspominać jak to ja robiłam prawo jazdy i jak miło rozmawiało się z instruktorem:)\nLuty 15, 2010 at 17:55\nA więc zupełnie jak Proust ;] Cieszę się, że nie tylko ja mam takie skojarzenia odnośnie tego pisarza.\nLuty 16, 2010 at 07:54\nMnie też się podobała – jedyną wadą książki jest ta żenująca nalepka z reklamą.\nA czytałaś coś Hrabala? Bo to na nim są wzorowane te długie zdania. Tzn. nie polecam wszystkiego, bo czasami te zdania są aż za długie. Ale takie „Pociągi pod specjalnym nadzorem” rządzą. I film też – jedna z niewielu ekranizacji, które mają rację bytu.\nJeśli chodzi o polską prozę, to również mało jej czytam, ale polecam „Lalę” Jacka Dehnela – troszeczkę pokrewna tematycznie.\nLuty 16, 2010 at 10:11\nP.S. Konstrukcja „to również mało jej czytam” świadczy o tym, że w ogóle za mało czytam po polsku :].\nLuty 16, 2010 at 12:12\nja też czytam niewiele polskiej prozy…z różnych względów, również takich, że polscy autorzy bardzo źle znoszą krytykę a jak napisać potem recenzję, że się na przykład nie podobało, jak się autor zdenerwuje? No, ale mam na oku jedną książkę, niebawem do mnie dotrze, to kto wie, może się pojawi recenzja.\nA ja zajrzałam dać znać, że list dziś wysłałam;)\nLuty 16, 2010 at 13:22\nja też jestem, jeśli chodzi o lit. polską, ignorantem\njedyne co, to czasami sięgam po fantastykę ale poszukam tej książki bo brzmi zachęcająco 🙂\nLuty 16, 2010 at 22:32\nTucha, polecam 🙂\nAnhelli, ja Prousta jeszcze nie czytałam, choć kiedyś planuję to nadrobić 😉\nPrzemysławie, właśnie nie czytałam nic Hrabala i boleśnie odczuwałam ten brak podczas lektury „Mercedesa”. O „Lali” słyszałam same pozytywne opinie, więc kto wie 😉 Naklejka faktycznie irytująca.\nChiaro, a niech się obrażają i denerwują 😉 Każdy ma prawo do własnej opinii. Dzięki za info.\nPapierowa latarnio, myślę, że w bibliotekach nie powinno być problemu z tą pozycją 🙂\nLuty 18, 2010 at 00:10\nbababum! Spadł mi kamien z serca, ze Ci sie podobało 😉\nLuty 21, 2010 at 15:47\nBuksy, podobało się, podobało 🙂 Dzięki!\nLuty 26, 2010 at 19:22\nAkuratnie czytam tą książkę. Czytam po raz… bodajże trzeci, a może i czwarty. Czytałem ją po raz pierwszy w 2001 roku i od niej zaczęła się moja przygoda z Hrabalem.\nDlaczego sięgam po nią po raz kolejny? Przecież mam sterty innych książek do przeczytania. Coś w niej jest. Nie umiem tego wyrazić. Może Gdańsk, moje miasto, może jakieś tęsknoty, może wspomnienia….\nMarzec 1, 2010 at 11:48\nFraglesi, witaj na blogu. Sama nie wykluczam, że za jakiś czas sięgnę ponownie po Huellego. I faktycznie dla mieszkańców Gdańska ta książka to dodatkowy smaczek 🙂\nSierpień 27, 2014 at 00:03


Nowy dział: Olbia - turystyczna "brama" Sardynii - Włochy wakacje, narty, plaże, zabytki, wiadomości, atrakcje\n» Nowy dział: Olbia - turystyczna "brama" Sardynii\n27.05.2014, autor: Łukasz Ropczyński\nPlaże na Sardynii należą do najpiękniejszych na świecie, a Olbia jest turystyczną bramą do tej włoskiej wyspy. Większość promów z kontynentalnych Włoch dopływa właśnie do portu w Olbii, a już bliskie przedmieścia miasta zachwycają tym, co na Sardynii jest najpiękniejsze. Szerokie i piaszczyste plaże, krystalicznie czysta woda, skały zatopione w morzu, soczysta śródziemnomorska zieleń i charakterystyczna zabudowa, składająca się w większości z kameralnych domków - apartamentów z ogródkami i basenami.\nZapraszamy do nowego działu, w którym opisujemy samo miasto, jak i okoliczne plaże na przedmieściach Olbii. Będąc w Olbii koniecznie należy też wybrać się na wycieczkę statkiem na pobliski archipelag i do jednej z tutejszych wysp. Szeroko opisujemy też komunikację na Sardynii i szczegóły organizacyjne.\nCzytaj całość: Olbia.


Prezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Simon Pegg. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Simon Pegg) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Simon Pegg posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Simon Pegg jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 5 materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 06.08.2018 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Simon Pegg ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Simon Pegg.


Uwagi SBP w sprawie dzieł osieroconych - Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich - Ogólnopolski portal bibliotekarski\nStart / Artykuł » Uwagi SBP w sprawie dzieł osieroconych\nUwagi SBP w sprawie dzieł osieroconych\nStowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich przekazało do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego opinię na temat projektu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych dozwolonych możliwości wykorzystania utworów osieroconych. Celem konsultowanej Dyrektywy jest stworzenie możliwości prawnych umożliwiających digitalizację i inne formy udostępniania utworów piśmienniczych i fonograficznych przechowywanych w instytucjach publicznych, takich jak biblioteki, muzea, archiwa oraz instytucje odpowiedzialne za zbiory filmowe i fonograficzne. Zgodnie z definicją wyrażoną w Dyrektywie, status dzieła osieroconego uzyskuje utwór, jeśli właściciel praw do utworu nie jest znany lub nawet jeśli jest znany, nie został odnaleziony w wyniku starannego poszukiwania określonego w Dyrektywie. Więcej informacji na stronie MKiDN.\nUwagi Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich do projektu Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych dozwolonych możliwości wykorzystania utworów osieroconych\n1. Czy akceptują Państwo wskazany wyżej zakres przedmiotowy i podmiotowy dyrektywy, w tym propozycję objęcia dyrektywą utworów nieopublikowanych? Czy powinien on zostać zmieniony zgodnie z propozycjami Parlamentu Europejskiego?\nZwracam uwagę na błędne tłumaczenie terminu "publicly accesible libraries". Oznacza on nie tylko biblioteki publiczne, ale także wszystkie inne publicznie dostępne. W celu uniknięcia ewentualnych problemów interpretacyjnych proponujemy zachować spójność terminologiczną z dyrektywą 2001/29/WE i używać nazwy "ogólnodostępne biblioteki".\nZakres dyrektywy powinien być jak najszerszy i uwzględniać również wykorzystanie komercyjne. Comité de Sages w swoim raporcie "The New Renaissance" nie wykluczył możliwości komercyjnego wykorzystania dzieł osieroconych, przy wprowadzeniu odpowiednich mechanizmów wynagradzania podmiotów uprawnionych. Jeśli jednak zakres podmiotowy dyrektywy ogranicza się wyłącznie do instytucji realizujących zadania w zakresie publicznym, nie komercyjnym, to w katalogu beneficjentów nie powinno się wyróżniać wydawców.\nPopieramy rozszerzenie zakresu o utwory nigdy nie opublikowane ani nadane. Rozszerzenie zakresu o utwory, które stanowią integralną część utworów lub są w nich wykorzystywane wiązać się będzie z trudnością z dotarciem do znacznej grupy autorów, dlatego istotne jest zapewnienie podmiotom digitalizującym możliwość pominięcia tych utworów (tak w projekcie Google Books Search).\n2. Czy zgadzają się Państwo z określonymi w projekcie Rady kryteriami, jakimi instytucje-beneficjenci powinny kierować się przy starannych poszukiwaniach podmiotów uprawnionych, w tym z lista źródeł informacji zamieszczona w załączniku do dyrektywy? Czy dostrzegają Państwo potrzebę ich uzupełnienia zgodnie z propozycjami Parlamentu Europejskiego?\nLista źródeł stanowiąca załącznik do dyrektywy nie powinna być rozszerzana. W tym zakresie propozycja Parlamentu Europejskiego zawarta w poprawce 32 zobowiązującej Państwa Członkowskie do określenia listy obejmującej "co najmniej źródła wymienione w załączniku" jest zbyt daleko idąca. Podobnie jak wprowadzenie dodatkowych warunków, czyli wyszukiwania w dobrej wierze i w racjonalny sposób, nakładających jeszcze poważniejsze i nieprecyzyjne zobowiązania na instytucje publiczne.\nUstalenie autorstwa nie jest problemem, gdyż biblioteki same tworzą wysokiej jakości kartoteki wzorcowe, w których gromadzą dane o autorach. Najbardziej kosztowne i pracochłonne jest ustalenie, kto faktycznie dysponuje prawami do danego utworu oraz ewentualne odnalezienie dysponenta tych praw.\nInstytucje, które dokonały starannego wyszukiwania powinny mieć zagwarantowane usunięcie ryzyka odpowiedzialności prawnej. Motyw 16 (a) zarówno w wersji zaproponowanej w projekcie kompromisowym jak i w projekcie Parlamentu Europejskiego wprowadzający odpowiedzialność za niestaranne, nieracjonalne czy też nieprzeprowadzone w dobrej wierze wyszukiwanie, powoduje zbyt daleko idącą niepewność prawną dla potencjalnych użytkowników dzieł osieroconych, co pozostaje w sprzeczności z pierwotnymi celami dyrektywy. Brakuje jakiegokolwiek ograniczenia odpowiedzialności (np. poprzez sposób i zakres wykorzystania). Jeśli dzieło osierocone służy dobru publicznemu, edukacji czy nauce, odpowiedzialność za jego upublicznienie przez instytucję publiczną powinna być bardzo ograniczona. Punk 16 (a) preambuły powinien być usunięty.\n3. Jakie jest Państwa stanowisko odnośnie obowiązków dotyczących prowadzenia baz danych utworów osieroconych oraz ewentualnych ich kosztów? Jaka powinna być rola organów państwowych przy organizowaniu jednego punktu dostępowego? Czy popierają Państwo utworzenie wspólnej unijnej bazy danych utworów osieroconych?\nBazy danych utworów osieroconych mogą przyspieszyć proces starannego wyszukiwania. Dobrym rozwiązaniem byłaby wspólna unijna baza danych utworów osieroconych. Stanowiłaby dobre źródło informacji pod warunkiem, że byłaby dostępna dla wszystkich, aktualna i stale napełniana. Rolę takiej bazy miała stanowić baza ARROW, która do dziś nie jest dostępna publicznie, choć na stronie projektu jest informacja, że ułatwia staranne wyszukiwanie dla utworów z Francji, Niemiec, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii. Jeśli projekt ARROW nie był w stanie od 2009 r. spełnić swojego zadania to tworzenie nowej wspólnej bazy nie rokuje zbyt dobrze. Uważamy, że należy zintensyfikować prace nad projektem ARROW oraz upublicznić jego obecne zasoby. ARROW powinna być otwarta dla wszystkich instytucji, które uczestniczą w digitalizacji.\nJeśli miałyby powstawać lokalne, narodowe bazy danych, to trudno jest dziś ocenić koszt ich tworzenia. Organy państwowe powinny zapewnić środki finansowe i organizacyjne na utworzenie bazy, za agregowanie danych, dbanie o ich standaryzację oraz za utrzymanie bazy.\n4. Czy akceptują Państwo mechanizm korzystania z utworów osieroconych oparty o „dozwolony użytek” rozumiany jako wyjątek od prawa do zwielokrotniania i udostępniania utworów i przedmiotów praw pokrewnych? Jaki charakter powinna mieć rekompensata z tego tytułu dla twórców i innych uprawnionych? Czy zapłata wynagrodzenia/rekompensaty za korzystanie z utworów osieroconych powinna następować przed rozpoczęciem korzystania (np. w celu zabezpieczenia instytucji-beneficjenta przed potencjalnymi roszczeniami twórcy), a jeśli tak – na rzecz jakiego podmiotu?\nProponowany art. 6(2) projektu dyrektywy zapis wprowadza ograniczenie zakresu dozwolonego użytku, przyznanego bibliotekom w art. 5 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2001/29 WE w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym. Takie zawężenie, zarówno w zakresie potrzeb, dla których dokonuje się kopii utworu jak celów doprowadza do rozszerzenia ochrony poza obecnie istniejące ograniczenia prawne. Wykorzystanie utworów osieroconych w oparciu o dozwolony użytek powinno się odbywać zgodnie z już obowiązującymi zasadami w tym zakresie. Dlatego postulujemy doprecyzowanie w art. 8 dyrektywy, że nie m ona wpływu na wyjątki i ograniczenia wprowadzone dyrektywą 2001/29/WE.\nBiblioteki w ramach misji publicznej powinny korzystać z dzieł osieroconych bez konieczności jakiegokolwiek wynagrodzenia, a rekompensata powinna być stosowana przy korzystaniu poza zakresem tej misji. Jeżeli wprowadzimy jakąś formę rekompensaty za działanie w ramach misji publicznej, to jej wysokość powinna być ograniczona do racjonalnych rozmiarów i uwzględniać rzeczywiste straty, jakie wykorzystanie utworu przyniosło dysponentom praw autorskich. Rekompensata za korzystanie z utworów osieroconych nie może i nie powinna być naliczana przed rozpoczęciem korzystania.\n5. Jakie inne mechanizmy prawne należałoby wprowadzić w Polsce w celu wspierania inicjatyw z zakresu masowej digitalizacji i udostępniania online zasobów bibliotek i archiwów, w tym dzieł niedostępnych w handlu, także na cele komercyjne? Czy tego rodzaju mechanizmy na szczeblu krajowym powinny być powiązane z projektowanym systemem „starannych poszukiwań” wprowadzanym na potrzeby dyrektywy?\nTrudno jest prowadzić digitalizację na masową skalę w oparciu o czasochłonne i "ręczne" staranne wyszukiwanie". Dlatego postulujemy rozszerzenie dozwolonego użytku na rzecz bibliotek, muzeów i archiwów dla celów digitalizacji. Projekty digitalizacyjne finansowane z funduszy publicznych powinny być dostępne bez żadnych ograniczeń. Natomiast projekty o charakterze komercyjnym powinny także korzystać z zapisów tej Dyrektywy, z uwzględnieniem odpowiedniej odpłatności.\nBarierą w szybkiej digitalizacji dzieł osieroconych i niedostępnych obecnie w handlu będzie procedura „starannego poszukiwani.” Należało by przewidzieć środki finansowe i organizacyjne przeznaczone na poszukiwania ew. właścicieli praw .\n6. Czy prowadzą lub przewidują Państwo działania mające na celu wdrożenie „Porozumienia dotyczącego podstawowych zasad digitalizacji i publicznego udostępniania dzieł niedostępnych w handlu”, podpisanego w dniu 20 września 2011 r. w Brukseli?\nStowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich nie przewiduje działań na rzecz wdrożenia ww Porozumienia. Jednakże planujemy popularyzację tej problematyki w wydawanych przez nas czasopismach („Bibliotekarz”) i na portalu Stowarzyszenia (www.sbp.pl).\n7. Państwa uwagi w innych, nie wskazanych wyżej kwestiach dotyczących projektu dyrektywy o utworach osieroconych będą również mile widziane.\nCelem dyrektywy jest stworzenie ram prawnych mających ułatwić digitalizację i rozpowszechnianie utworów osieroconych UE, w tym rozwój Europeany. Projekt dyrektywy w obecnym kształcie w niewielkim stopniu ułatwi realizację tych celów. Nakaz starannego wyszukiwania prowadzonego w dobrej wierze, rozbudowana lista źródeł do sprawdzenia, czy też wprowadzenie odpowiedzialności za błędne wyszukiwanie wprowadzają w praktyce jeszcze większe ograniczenia niż obecnie istniejące rozwiązania prawne. Bibliotekarze nadal nie uzyskają pewności prawnej co do statusu dzieła osieroconego i będą unikać digitalizacji utworów chronionych prawem autorskim, nawet jeśli będą mieli zaledwie cień podejrzenia, że mogą mieć one status dzieła osieroconego.\nBrak zgodności co do możliwości komercyjnego wykorzystania (poprzez usunięcie art. 7, ale pozostawienie punktu 18 preambuły do Dyrektywy i art. 6 (3) powoduje niepewność prawną co do możliwości zawierania partnerstw publiczno-prywatnych. W związku z tym, postulujemy przywrócenie art. 7.\nW celu uniknięcia w przyszłości powstawania kolejnych dzieł osieroconych konieczna jest europejska debata o reformie prawa autorskiego, w szczególności zaś w zakresie ograniczenia czasu trwania ochrony autorskich praw majątkowych i wprowadzenia obowiązku rejestracji utworów w celu uzyskania ochrony. Zaproponowane przez Parlament Europejski rozwiązania w zakresie ograniczenia powstawania w przyszłości dzieł osieroconych uważamy za niewystarczające.\nZagadnienia Informacji Naukowej biblioteka szkolna prawo iaml dobre praktyki edukacja informacyjna internet systemy biblioteczne informacja naukowa zbiory statystyka książki biblioteka cyfrowa katalogowanie KABA


ZARZĄDZENIE Nr 1255/2010 BURMISTRZA PYRZYC z dnia 06 października 2010 w sprawie sprzedaży działek niezabudowanych, położonych na terenie Gminy Pyrzyce w drodze rokowań następujące działki: działkę nr 28/8 o pow. 0,0949 ha położoną w obrębie nr 12 miasta Pyrzyce przy ul. Lipiańskiej, za cenę wywoławczą 40 180,00 złotych (słownie: czterdzieści tysięcy sto osiemdziesiąt złotych); działkę nr 28/9 o pow. 0,0950 ha położoną w obrębie nr 12 miasta Pyrzyce przy ul. Lipiańskiej, za cenę wywoławczą 40 250,00 złotych (słownie: czterdzieści tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych); działkę nr 28/10 o pow. 0,0950 ha położoną w obrębie nr 12 miasta Pyrzyce przy ul. Lipiańskiej, za cenę wywoławczą 40 250,00 złotych (słownie: czterdzieści tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych). - BIP Urząd Miejski w Pyrzycach\nZARZĄDZENIE Nr 1255/2010 BURMISTRZA PYRZYC z dnia 06 października 2010 w sprawie sprzedaży działek niezabudowanych, położonych na terenie Gminy Pyrzyce w drodze rokowań następujące działki: działkę nr 28/8 o pow. 0,0949 ha położoną w obrębie nr 12 miasta Pyrzyce przy ul. Lipiańskiej, za cenę wywoławczą 40 180,00 złotych (słownie: czterdzieści tysięcy sto osiemdziesiąt złotych); działkę nr 28/9 o pow. 0,0950 ha położoną w obrębie nr 12 miasta Pyrzyce przy ul. Lipiańskiej, za cenę wywoławczą 40 250,00 złotych (słownie: czterdzieści tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych); działkę nr 28/10 o pow. 0,0950 ha położoną w obrębie nr 12 miasta Pyrzyce przy ul. Lipiańskiej, za cenę wywoławczą 40 250,00 złotych (słownie: czterdzieści tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych).\n1 dz._28_8_28_9_28_10_ul._Lipianska_16.09.2010.pdf (PDF, 99KB) 2010-10-07 14:15:08 136 razy\n2 SCAN1309_000.pdf (PDF, 20KB) 2010-10-07 14:15:08 152 razy\nDodanie dokumentu: Robert Krzysztoszek 07-10-2010 14:15:08\nOsoba, która wytworzyła informację lub odpowiada za treść informacji: Natalia Rył 04-10-2010\nOstatnia aktualizacja: Robert Krzysztoszek 07-10-2010 14:15:08


INMOTION V10, V10F (2018) - ecojazda.pl - forum\n2018/03/10 17:48 2018/03/18 14:38 przez Skyfia.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1678\nMonocykl elektryczny Inmotion V10 - co już wiadomo? O czym plotkują na forach zagranicznych?\n- Wiadomo, że waga kolka wyniesie18kg(640Wh), 20(920Wh) (poprzednik V8 warzy 14kg) i zabraknie w nowym V10 uchwytu teleskopowego.\n- Waga o 4 kilo więcej od poprzednika - nie powala z nóg, a brak uchwytu teleskopowego, który pozwala wozić za sobą monocykl jak walizkę - brzmi jak jedno wielkie nieporozumienie.\n- Wiadomo, że będzie dwie wersji akumulatora, a mianowicie 640wh - przejedzie 50-60km na jednym ładowaniu i 920wh - w okolicach 85-100 km na jednym ładowaniu.\n- Podnóżki będą szerokie i wysoko osadzone co jest wielkim plusem. Obudowa i silnik prawdopodobnie będą różnic się od poprzednika.\n- Kóło prawdopodobnie będzie 16'\nRączka, podnóżki i inne: forum.ecojazda.pl/index.php/start/inmoti...n-v10-v10f-2018#1689\nNiestety, na dzień dzisiejszy jeszcze bardzo mało jest informacji na temat Inmotion V10, zostaje tylko czekać na oficjalny komunikat od producenta.\nOstatni komunikat na oficjalnym profilu Inmotion Global napędza naszą ciekawość. Czyżby wkrótce będzie gotowy nowy model? Będą dwie wersje V10 i V10F? Co jeszcze wiemy o nowych kółkach? Jak będzie wyglądać? ? Trzymają w napięciu...\n2018/03/10 18:04 2018/03/12 10:30 przez GexN.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1679\nWaga 18-20 kg i brak rączki brzmi jak bardzo złe kombo (widziałem ludzi noszących Gotway'e ACM 16 i zdecydowanie nie wyglądało to na przyjemne doświadczenie ), więc mam nadzieje, że te przecieki okażą się nieprawdziwe...\nSwoją drogą, brak tak elementarnego wyposażenia nie bardzo pasuje do dotychczasowego podejścia firmy, ale z drugiej strony kto wie co się u nich dzieje od czasu połączenia z Solowheel.\nAktualizacja: Kółko ma być podobno ogłoszone 16 marca.\n2018/03/13 10:22 2018/03/13 10:33 przez robbo2k.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1687\nPremiera w sklepach 10 kwietnia, (prezentacja 17 marca) na forum międzynarodowym szukają "testerów" można zapisac sie przez stronę Inmotion\nEnter To Win: First Ride And Review Of V10, 50% Off Retail Price "(testy od 25 marca)"\n- czerwone światło z tyłu rozjaśnia sie wraz ze wzrostem siły hamowania\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1688\nPojawiła się już oficjalna strona:\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1689\nSzkoda, że tylko do USA wysyłają testowe wersje.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1706\nJak widać z opublikowanych zdjęć - rączka zostaje tylko dopinana, zostaje przycisk pod rączką który blokuje silnik pod czas podnoszenia kółka.\nZmienią się podnóżki, będą bardziej kwadratowe z gumową powłoką.\nCiekawe na ile ta rączka będzie wydajna, i czy długo posłuży.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1709\nHey nie znalazłem napięcia sądzę że 84 a także wiadomości o motorze 1200 słabsza bateria i 1500 mocna bateria\n2018/03/20 15:44 2018/03/20 15:47 przez GexN.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1715\nAnalogiczną rączkę mam u siebie w V5F+ i ogólnie sprawdza się bardzo dobrze.\n+ prosta wytrzymała konstrukcja - mam wrażenie, że jest sztywniejsza niż wysuwane konstrukcje, można na niej prowadzać nawet wyłączone kółko i nic się nie wygina. Jest też na tyle wytrzymała, że można za nią podnieść kółko (choć wygodniej robić to za przewidziany do tego uchwyt)\n+ po około półtora roku codziennych dojazdów do pracy i poruszania się po mieście (a więc składanie i rozkładanie średnio 2-4 razy dziennie) działa bez problemów\n+ znosi wywrotki i chroni wtedy górę kółka - mimo wywrotek rączka się nie wygięła, posiada zadrapania, ale bez wpływu na funkcjonalność.\n+ jest wykonana z metalu, ale końcówka za którą się trzyma jest pokryta gumą, więc nie mrozi w dłonie zimą.\n+ Bonus - dzięki wygiętemu kształtowi, na gumowej końcówce można powiesić koszyk podczas zakupów w Biedronce czy Lidlu i nadal mieć jedną rękę wolną podczas robienia zakupów\n- Jest mniej estetyczna, niż wysuwane rączki\n- W V5/V5F/V5F+ okolice zawiasu od rączki pomalowane są na fiolet/magenta, co nie pasuje kolorystycznie do reszty kółka (czerń i czerwień) - raczej nie powtórzą tego błędu w V10.\n- przez rączkę trochę mniej wygodnie przenosi się kółko, (musimy objąć dłonią nie tylko uchwyt do noszenia, ale i rączkę), przy czym posiadając rączkę nosimy sprzęt zdecydowanie rzadziej\n- zasłania port ładowania - aby odsłonić port ładowania, trzeba podnieść rączkę i moim zdaniem to jest jedyna rzecz, która trochę zaczyna przeszkadzać w dłuższej eksploatacji. Wnosimy kółko do domu, aby nie brudzić podłogi i przed ładowaniem musimy rozłożyć rączkę, a po ładowaniu ją ponownie złożyć, by ponownie wynieść kółko na zewnątrz. Mam nadzieję, że jakoś to rozwiążą w V10.\nPodsumowując - moim zdaniem ten typ rączki jest trochę mniej estetyczny, ale bardziej wytrzymały niż rączki wysuwane, w których dość pojawiają się problemy z mechanizmem rozkładania.\nPODZIĘKOWANIE Skyfia, Wolfmann\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1721\nZ wielkością podnóżek to chyba przesadzili. Wyglądają na olbrzymie. Zahaczenie o coś podnóżkami to najgorsze co może spotkać monocyklistę (nie licząc odcięcia zasilania, ale na jedno wychodzi). Na zdjęciu wygląda, jakby stopa monocyklisty mieściła się na pedale i jeszcze zostawała wolna przestrzeń z boku. Ciekawi mnie jak to będzie w praktyce wyglądać.\nOgólnie V10 wygląda bardzo podobnie do V8.\nINMOTION V10, V10F (2018)\t#1758\nJest już filmik promocyjny od InMotion\nParametry według filmiku:\nZasięg: do 100km


Dieta Małgorzaty Rozenek i jej trening - Jej przepis na FIT figurę po 40-stce\nMałgorzata Rozenek – elegancka kobieta po 40-stce, która zachwyca swoją figurą nawet nastolatki. Prawda jest taka, że mimo przypływu lat jej figura nabiera lepszego wyglądu. Ciężka praca, dobra dieta Małgorzaty Rozenek Majdan i jej trening sprawiły, że gwiazda może pochwalić się wysportowaną figurą. Jaki jest jej przepis na sukces?\nJakiś czas temu Małgorzata Rozenk pochwaliła się na swoim instagramie, że przeszła na detoks Dąbrowskiej. Jet to owocowo-warzywny oczyszczający post, który trwa 42 dni. Składa się z dwóch etapów: pierwszy etap jest detoksem, drugi etap nazywamy wyjściem z głodówki. Post dr Dąbrowskiej nazywany jest również postem leczniczym. Ma swoim zwolenników jak i również wielu przeciwników. Jeżeli chciałybyście dowiedzieć się więcej na temat tego postu, odsyłam Wam do wpisu na blogu, który w 100% poświęciłam diecie dr Dąbrowskiej ===> kliknij i przeczytaj\nMałgorzata zdecydowała się na 14 dni postu i później kilka dni wyjścia z głodówki. Sama była bardzo sceptycznie nastawiona do tego wszystkiego. Jednak pozytywnie się zaskoczyła. W trakcie 14 dni nie czuła głodu, posiłki były kolorowe i smaczne. Mimo małej zawartości kcal porcje były naprawdę duże. Po poście Małgorzata pochwaliła się, że dzięki takiemu oczyszczeniu ma teraz więcej energii, straciła trzy kilogramy na wadze co jest miłym skutkiem ubocznym postu Dąbrowskiej.\nNa co dzień w domu Rozenek panuje dieta wegetariańska. Wszystko zaczęło się od tego, że syn Małgorzaty zdecydował się nie jeść mięsa. Po pewnym czasie cała rodzina przeszła na wegetarianizm. Dodatkowo w jednym z wywiadów Małgorzata wspomina, że unika laktozy i glutenu.\nTrening Małgorzaty Rozenek\nNajczęściej gwiazda trenuje na siłowni. Bardzo dużą uwagę przykłada do wykonywanych przez siebie ćwiczeń. Korzysta z pomocy profesjonalistów. Wcześniej trenowała z Ewą Chodakowską, Tomaszek Choińskim, ostatnio trenowała również w Healthy Center by Ann.\nJak same widzicie, dla każdego z nas inaczej wygląda droga po zdrową, wysportowaną sylwetkę. Nie wszyscy możemy korzystać z pomocy profesjonalnych trenerów ale jedno jest pewne, zdrowo odżywiać i ćwiczyć na własną rękę może każdy Koniec z wymówkami, wiecznym odkładaniem wszystkiego na później. Zrób wszystko, żeby za x lat powiedzieć sobie “Wyglądam lepiej niż kilka lat temu, a zasługa tego są treningi i zdrowa dieta”. Trzymam za Was kciuki, włączcie!\nDołącz do nas na instagramie: kliknij tutaj\nPoprzedni artykułDieta Britney Spears i trening – Jej przepis na FIT sylwetkę w wieku 36 lat\nNastępny artykułDieta i trening Halle Berry – Sekret FIT sylwetki w wieku 51 lat\nKora sie 14, 2018 at 23:09\nMoja mama miała problem z trzymaniem wagi po 40tce, a zawsze ciężko jej było też stosować się do odpowiedniej diety. Ale jakie było moje zdziwienie jak zamówiła IQacai, pozła na basen i wystartowała z dietą. Zrobiła taką sylwetkę, że teraz wyglądamy jak siostry.


WAFP : Squares To Bend: Syntesalata EP (LBA Records, 2009)\nPięcioro młodych ludzi. Z naszej strony skład tworzą multiinstumentalista Piotr Fronek (kiedyś udzielający się w Łąki Łan i CKOD) oraz Nina Kraszewska dzierżąca elektryczne pianino. Po stronie Skandynawów przede wszystkim prowodyr całego projektu - Mikkel Konyher. Skład dopełnia basista Thomas Lund oraz bębniarz Emil Norman. Tyle faktografii. Gdyż jedyne, co się liczy, to fakt, że kiedyś wspólnie postanowili kupić na pchlim targu syntetyzatory i zostać drugim Junior Boys.\nEP-ka zaczyna się miauczącym gitarowym efektem, który zgrabnie przechodzi w laptopową elektronikę znaną chociażby z dokonań Zerovy. Podobnie jak na Hello Tree w kawałku Pyku Pyku uczucie nostalgii wywołuje Piotrek uderzając spokojnie w pojedyncze struny. Gdy wchodzi wokal już wiadomo, że będzie dobrze. Mikkel ma lekko sepleniącą wymowę i ciepłą barwę głosu, która doskonale wtapia się w bajkowe tło. Jednak opad szczęki następuje wraz w wejściem połamanej, żywej perkusji, która rozsadza kompozycję. Świetna, nośna propozycja w stylu The Postal Service. Tytułową Syntesalatę początkowo wziąłem za utwór Sonimiki. Jakieś dziwne dźwięki, efekt grania na pile, rytm „umc-umc” wytwarzany za pomocą dziecięcej zabawki oraz... urzekające kobiece wokalizy. I znów, gdy do głosu dochodzi Mikkel, całość się uspokaja i nabiera ogłady. Facet ma coś fajnego w sobie, co działa jak nervosol, wycisza i odpręża. Zespół bardzo dobrze zdaje sobie z tego sprawę, niszcząc błogą atmosferę. Gitara staje się mocniejsza, elektronika wymyka spod kontroli, a wrażenie chaosu wieńczą wystrzały z taniej atrapy pistoletu. Pop Shit z całego zestawu przypadł mi najmniej do gustu. Nie jest to zły kawałek, również śliczny jak poprzednie, z wokalnym dwugłosem, ale jest też najbardziej zachowawczy. Z kolei Crying Synth to synth-pop pełną gębą! Kolejny raz dają o sobie znać tanie, rozstrojone keybordy. A Konyher ponownie wznosi się na wyżyny przebojowości. Noga sama ciągnie na parkiet na dźwięk słów Once again shadows are over me/ Draining me for power and energy. I na koniec Goldfish. Utwór godny uwagi nie tylko dlatego, że trwa ponad 6 minut (dwa razy dłużej niż średnia pozostałych), ale też, że zespół postanawia na chwilę porzucić beztroskie pląsy i zabiera słuchacza w rejony okołosigurrosowe. Zaskakuje wokalista wchodząc w falsetowe rejestry. O ile w pierwszej części utworu jego maniera mnie lekko denerwuje, to gdzieś tak od trzeciej minuty chłopak zaczyna wydzielać magię. Bezbłędny dwugłos, kapitalny zimny gitarowy riff, oniryczne wyciszenia i ujmujące wejścia perkusji. Utwór potwierdzający ogromną wrażliwość zespołu podbitą popowym tętnem.\nDałem się oczarować niczym Odyseusz syrenim śpiewem. Trochę drażni mnie plastikowe brzmienie. Nie wiem czy to zamierzony efekt, czy kwestia zasobności portfeli muzyków, ale piosenki mogłyby zabrzmieć lepiej, gdyby użyta elektronika była mniej kanciasta i niosąca w sobie więcej analogowego ciepła. Mimo wszystko - to i tak dwadzieścia minut niesamowitego, energetycznego i pozytywnie zakręconego grania. A teraz muszę żyć w zgryzocie dokopawszy się informacji, że zespół w październiku przyjechał do Polski na małą trasę i m.in. zagrał koncert w Stalowej Woli. A to tylko niecałe 90 km od Rzeszowa! Fak!!! [avatar]\nStrona zespołu: http://www.myspace.com/squarestobend\nAutor: we are from poland Etykiety: altpop, EP, po angielsku, synth pop


Echa dawnej Warszawy. Kościoły i Kaplice [Piotr Otrębski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00111 003873 22406867 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Piotr Otrębski Liczba stron:\nISBN: 978-83-63842-36-9 Data wydania: 2017-02-02\nSpis treści Karta tytułowa Karta redakcyjna Od Autora Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Klasztor Sióstr Wizytek Kościół św. Brata Alberta i św. Andrzeja Apostoła Kościół św. Marcina Bazylika katedralna św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika Kościół Przemienienia Pańskiego Kościół pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego Bazylika Świętego Krzyża Kościół św. Antoniego Padewskiego Kościół Najświętszego Zbawiciela Kościół św. Michała Archanioła Kościół św. Augustyna Kościół Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny Kościół św. Aleksandra Archikatedra św. Jana Chrzciciela Kościół Bonifratrów Kościół Wszystkich Świętych Warszawskie cerkwie Wybrana bibliografia Seria książek ECHA DAWNEJ WARSZAWY Okładka\nProjekt graficzny okładki i wnętrza Agnieszka Kielak Ilustracja na okładce: Kościół św. Aleksandra na obecnym pl. Trzech Krzyży, ze zbiorów Rafała Bielskiego Redaktor prowadzący serii Rafał Bielski Redakcja i korekta Mariola Zapolska Zdjęcia historyczne: ze zbiorów Rafała Bielskiego, Piotra Otrębskiego i archiwum miesięcznika „Skarpa Warszawska” Zdjęcia współczesne: Piotr Otrębski Wydawnictwo dołożyło wszelkich starań, aby dotrzeć do właścicieli praw autorskich do ilustracji zamieszczonych w publikacji. Pozostałe osoby prosimy o kontakt. © Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2017 © Copyright by Piotr Otrębski, Warszawa 2017 Wydanie pierwsze ISBN: 978-83-63842-29-1 Skład i łamanie Agnieszka Kielak Wydawca Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska Sp. z o.o. ul. Borowskiego 2 lok. 205 03-475 Warszawa tel. 22 115 77 59 redakcja@skarpawarszawska.pl www.skarpawarszawska.pl Dystrybucja: Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. Sp. j. 05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91 e-mail: hurt@olesiejuk.pl tel. 22 733-50-10 www.olesiejuk.pl Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com\nKsiążkę dedykuję Rodzinie\nOd Autora W każdym mieście kościoły odgrywają ważną rolę – tak społeczną, jak i przestrzenną. XII-wieczny angielski filozof Jan z Salisbury porównywał miasto do ludzkiego ciała: pałac i katedra odpowiadały jego zdaniem głowie. Pozycję kościołów w dawnych miastach podkreślała ich dominacja wysokościowa. Sylweta miejska miała swój porządek, w którym najniżej rosły drewniane chaty, średnio wysoko domy murowane, dalej pałace, a najwyżej kościelne wieże. Ta hierarchia została z czasem zaburzona. Dziś kościoły stanowią dominanty wysokościowe właściwie tylko zabytkowych obszarów miejskich, przedmieść lub miasteczek i wsi. Duże miasta, które przyjęły w urbanistyce i architekturze nowoczesność, musiały zgodzić się na degradację kościołów w tej podniebnej hierarchii. W Warszawie proceder zasłaniania obiektów sakralnych przez inne budynki związany był przede wszystkim z działaniami władzy ludowej, która po wojnie starała się maksymalnie ograniczyć wpływy Kościoła Katolickiego i osłabić religijność obywateli. Z czasem pojawiły się drapacze chmur, a pozycję pod słońcem zaczęła wyznaczać ekonomia. Dla badacza miasta historia kościoła zawsze będzie historią przestrzeni, na której się on znajduje – dawnej jurydyki, obrębu parafii, czy nawet dzielnicy – oraz historią ludzi z nim związanych. Dzieje stołecznych świątyń splotły się z dziejami miasta i Polski. Kiedy płonęła Warszawa, płonęły kościoły, gdy była odbudowywana, one powstawały z gruzów. Są pamiątkami narodowymi – miejscami koronacji władców, wotami dziękczynnymi, ale także arenami krwawych walk. To wreszcie panteony wielkich Polaków, galerie rzeźby i malarstwa. Przez wieki warszawskie kościoły były mniej lub bardziej skrupulatnie opisywane. Największe zasługi na tym polu ma XIX-wieczny monografista Julian Bartoszewicz, który w 1855 roku dokonał opisania najważniejszych kościołów rzymsko-katolickich ówczesnej Warszawy. Opierał się przy tym na dokumentacji, do której dużej części dziś nie mamy dostępu – były to przede wszystkim archiwa kościelne, zniszczone w czasie II wojny światowej. Nie wystrzegał się przy tym Bartoszewicz błędów i niejasności, ale rekompensował je pysznymi historiami – jak ta o podróży wizytek przez morze, w czasie której siostry miały być napastowane przez angielskich piratów. Pisał także Bartoszewicz o bitwach pomiędzy zakonnikami i cudownych boskich interwencjach. Po nim nastali m.in. Franciszek M. Sobieszczański, Wiktor Gomulicki, Alfred Lauterbach, ks. Władysław Kwiatkowski i inni. Kościoły miały swoje stałe miejsce w dawnych przewodnikach miejskich. Wydarzenia religijne były szeroko opisywane i komentowane w prasie. Niektóre kościoły doczekały się obszernych opracowań naukowych i popularnonaukowych – przede wszystkim archikatedra św. Jana Chrzciciela, kościół św. Krzyża, ale także np. mniej znany kościół MB Ostrobramskiej w Boernerowie. W wielu przypadkach dawne przekazy historyczne zostały zweryfikowane po II wojnie. Prace archeologiczne prowadzone wśród gruzów Warszawy wzbogaciły naszą wiedzę o historii miasta oraz jego kościołów. Dzięki temu można było skorygować zakorzenione przez lata błędne przekonania o losach przedmiotów, miejsc. W poznawaniu dziejów miasta nieodzowna jest ikonografia. Ta związana z kościołami Warszawy jest dość bogata, choć na tym polu zawsze będziemy odczuwać niedosyt – zwłaszcza jeśli chodzi o dawne widoki wnętrz świątyń. Naszą wdzięczność za ikonografię kierujemy ku dawnym rysownikom, rytownikom, pierwszym fotografom, a także malarzom – choćby Zygmuntowi Voglowi, Marcinowi Zaleskiemu, czy Canalettu, który w swoim słynnym cyklu warszawskich wedut uwiecznił także kościoły. Analizując całość warszawskiego dorobku artystycznego malarza można wskazać na dwie dojmujące absencje. Canaletto, malując rezydencje magnackie i kościoły Warszawy, pominął Zamek Królewski i katedrę św. Jana. W publikacji, która trafia właśnie w Państwa ręce również wielu kościołów zabrakło. Przygotowanie monografii całościowej nie było możliwe. Wybór pozycji był zatem subiektywny. Prezentuje on jednak przegląd stołecznych kościołów, które mają rodowód przynajmniej przedwojenny. Są to świątynie z różnych epok i znajdujące się w różnych częściach obecnej Warszawy – od Starego Miasta, przez Pragę po Grodzisk na Białołęce – z cerkwiami (w swoim czasie odgrywającymi istotną rolę w przestrzeni miejskiej) włącznie. W opisaniach świątyń wymienionych w spisie treści przewijają się też historie innych obiektów sakralnych – także tych już nieistniejących – jak choćby legendarnego kościoła św. Jura (Jerzego) i tamtejszej parafii – pramatki późniejszych warszawskich wspólnot. Opisy zawarte w książce nie mają charakteru monograficznego. Nie są wypisami z archiwów, choć te w pracy nad książką nie zostały pominięte, nie są analizami z zakresu architektury, czy historii sztuki, choć od nich nie uciekają. W założeniu teksty te miały być przystępnie podanymi opowieściami o kościołach i miejscach na mapie stolicy – przyczynkiem do zainteresowania się przez Czytelnika warszawską przestrzenią sacrum, nadal – w stosunku do innych obszarów zainteresowań współczesnej varsavianistyki – traktowanej po macoszemu, co być może wynika z błędnego przekonania, że „to już było”. Teksty te mają charakter gawęd – tak znakomicie zadomowionych w warszawskiej tradycji literackiej. Piotr Otrębski\nZakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Klasztor Sióstr Wizytek Trwałość i autentyczność nie charakteryzują Warszawy. W genotypie tego miasta zapisana jest zmienność – gwałtowna i wielowarstwowa. Tym bardziej cieszą stare mury klasztoru Sióstr Wizytek. Brama. Koło. Bruk. Tablica. Słup. Trwanie odwieczne. Wycinek z niecyfrowych dni. Genius loci. Klasztorne tereny w sercu Warszawy to łakome kąski dla inwestorów. Są tacy, którzy zalaliby betonem poletka, obsadzili sady blokami. Dochodowo. Podobno siostry z Powiśla same sondowały możliwość parcelacji gruntów. Ogród szarytek został jednak objęty ochroną konserwatorską i żadne biura ani apartamenty nie wlezą już w marchewkę, jabłonki, pomidory, grusze. Klasztor ss. Wizytek. Widok od strony bramy. Teren ten nie jest objęty klauzurą Nietykalny jest też ogród pobożnych panien z Krakowskiego Przedmieścia. Zawieszony na tarasie skarpy warszawskiej trwa od stuleci, chroniąc się murem przed ciekawskich wzrokiem. Osłaniać się jednak coraz trudniej. Substancja miejska przylgnęła – bloki ulicy, gmachy UW, w kosmosie satelita. Szczęśliwie prywatność sióstr uszanowano, rozbudowując przed kilkunastoma laty gmach dawnego Polskiego Towarzystwa Higienicznego nad „ślimakiem” Karowej. Ściana od ogrodu jest ślepa. Płaszczyzna bez okien. Nie zajrzy nikt. Kościół ss. Wizytek. Widoczna po lewej stronie kamienica po wojnie nie została odbudowana Wizytki żyją w klauzurze. Przestrzeń ich egzystencji wyłączona jest z zewnętrzności, odseparowana od pokus świata. Glejt na opuszczanie strefy mają tylko wybrane mniszki, które zobowiązane są na rzecz zgromadzenia czynić sprawunki w mieście. Nazywa się je siostrami zewnętrznymi lub kołowymi. Reszta zakonne życie spędza w klasztornej klatce. Ich powinność to wypiek komunikantów, haftowanie, koronkarstwo – w czym na przestrzeni wieków osiągały mistrzostwo; modlitwa za Kościół i ludzkich łez i radości padół. Wystarczy lekko zboczyć z promenady Krakowskiego Przedmieścia, by wkroczyć w inną rzeczywistość. Furtka zachęcająco otwarta. Klauzura dopiero za kolejnym murem, za bramą spiżową. Tam połać ogrodu. Można zadudnić zwartą dłonią albo zadzwonić, ciągnąc za pałąk. W sezonie, jeśli siostra ogrodniczka będzie się w grządkach trudzić, podejdzie do bramy i nieśmiałym głosikiem odezwie się zza wrót. Ubogi może liczyć na kilka jabłek. Codzienny przechodzień też owoc tych plonów zakonnych otrzyma, a siostra przyjmie zapłatę co łaska. Do takiej transakcji służy drewniane koło – obrotowy, dwukomorowy walec w środku pusty, przedzielony ścianką, do którego siostra wkłada owoc, obraca walec wokół jego osi i ekologiczne jabłko ukazuje się po stronie świata. Przed laty przy kole ustawiały się kolejki. Wizytki znane były z hodowli pomidorów. Dziś w zgromadzeniu jest około 30 sióstr – wiele starszych, schorowanych. Ogród nie żywi już jak dawniej. Ledwo wykarmia same mniszki. Drzewiej wizytki wspierał ponoć ogrodnik. Chodził z dzwoneczkiem u nogi, co by w porę płoszyć cnotliwe panny. Nigdy żadnej miał nie zobaczyć. W zabudowaniach klasztornych system kołowrotów służy do wymiany dóbr i korespondencji – także z rodzinami. Najczęstszymi gośćmi u wrót klauzury są jednak warszawscy żebracy, których cnotliwe wizytki miłosiernie karmią. Kościół ss. Wizytek w latach 30. Najbliżej klauzury jest się przy kracie w rozmównicy. Tam ulatuje chowana prywatność i dostrzeże człowiek w światłocieniu mieszkanki klasztoru. Progu tego nawet ksiądz jednak nie przekroczy. I tak od stuleci. Kiedy Warszawa rosła i upadała, tu kalendarz liturgiczny wskazywał odnawialną, cykliczną codzienność. Modlitwa, kontemplacja, robótki ręczne. Kuchnia, ogród, kaplica. Adwent, Boże Narodzenie, Wielkanoc. I nowoczesności jak na lekarstwo – ogrzewanie sprzed pół wieku, pasta do zębów, lekarstwo, radio tranzystorowe, stary telewizor w szafie. Obrotowe dwukomorowe koło do wymiany towarów w klasztorze. Identyczny system pozwala na komunikację i wymianę towarów z ogrodem na terenie klauzury Droga do Warszawy Francuski Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny zwany wizytkami (z łac. visitatio – od nawiedzenia św. Elżbiety) ma już przeszło 400 lat. Pierwszy klasztor powstał w Annnecy, skąd siostry rozeszły się na cały świat. Droga ich do Rzeczpospolitej nie była łatwa.Wcale też nie kwapiły się wizytki do opuszczania rodzinnej Francji. Zakon istniał dopiero kilkadziesiąt lat. Polska królowa była jednak nieprzejednana. Uparła się, by przeszczepić pod północne niebo tę francuską latorośl. Była przy tym niezwykle hojna – tak w deklaracjach, jak i w czynach. Zapewniła siostrom wszystko, czego te potrzebowały, zatroszczyła się o sprawy formalne i finansowe. Maria Ludwika Gonzaga polubiła zakon wizytek za łagodność jego reguły. Dziś warunki klauzurowe trudno uznać za łatwe do zaakceptowania, dawniej, jak przekonywał Julian Bartoszewicz, dziejopisarz upamiętniony w kościele Sióstr Wizytek pw. Opieki św. Józefa Oblubieńca przy Krakowskim Przedmieściu, były u nas karmelitki, brygidki i bernardynki, ale przystęp do nich za trudny, prawa za surowe. Gonzaga ceniła działalność wizytek na rzecz potrzebujących – zwłaszcza kobiet dla zarobku żyjących w grzechu. Najważniejsza była chyba jednak dla urodzonej w Paryżu królowej proweniencja wizytek, ich francuski rodowód. Maria Ludwika planowała utworzenie w Warszawie domów ucieczki dla dziewcząt trudniących się nierządem. W tym czasie były w mieście specjalne dla nich miejsca, ale tam ani poprawa moralności, ani zdrowia nie następowała. Panny w zakładach tych kończyły raczej marnie, konając nierzadko w mękach na choroby weneryczne. Dla poprawy bytu takich dziewcząt, których wtenczas w Warszawie nie brakowało, Gonzaga postanowiła sprowadzić z Francji 12 młodych sióstr. Miały one na stałe mieszkać w klasztorze, a do domu pokutnic delegować przełożone. Zabezpieczyła przy tym królowa odpowiednie środki finansowe. Wybór miejsca pod budowę klasztoru pozostawiła wizytkom. Do Paryża wysłała plany Warszawy z zaznaczonymi placami na sprzedaż. Maria Ludwika zapewniła, że dostarczy wszystkie potrzebne sprzęty oraz wypełni wizytkom stoły i spiżarnie. Zapowiadała przy tym, że po śmierci każdej zakonnicy jej miejsce zajmie Polka, wnosząca zakonowi odpowiedni posag. O kondycje własnych dusz mniszki też nie musiały się troskać, w Warszawie posługiwali księża francuskojęzyczni, którzy mieli zapewnić spowiedź i posługę eucharystyczną. Wizytkom przez lata posługiwali przede wszystkim misjonarze z pobliskiego kościoła Świętego Krzyża, także dominikanie obserwanci z nieistniejącego już kościoła św. Dominika (w jego miejscu stoi Pałac Staszica) oraz pijarzy. Północna ściana kościoła ss. Wizytek widziana sprzed klasztoru Plan Marii Ludwiki był przemyślany w każdym szczególe. Niestety, sprowadzenie 12 francuskich zakonnic okazało się nadspodziewanie karkołomne. Sprawy przeciągały się, a królowa traciła cierpliwość. Mimo że spisała z siostrami kontrakt, mimo zobowiązań i rozpoczęcia prac przy budowie klasztoru, wizytki nie przybywały. Nieoczekiwany opór postawił paryski arcybiskup de Gondi. Stało się jasne, że panny z francuskiej stolicy do Warszawy nie zawitają. Królowa zwróciła się wtenczas do biskupa Genewy, odpowiedzialnego za matecznik wizytek, klasztor w Annecy. Ten zgodził się na wysłanie pobożnych dziewcząt nad Wisłę. Z Annecy zgłosiło się pięć sióstr. Siedem innych miało przybyć z klasztoru w Troyes. Miejscem spotkania 12 sióstr z dwóch miast był Paryż i klasztor św. Jakuba. Stamtąd wizytki trzema karetami udały się do Rouen. Główna część podróży miała przebiegać drogą morską. Przygotowano okręt hamburski z dwiema banderami – francuską i polską. Na statku przygotowano wizytkom mały klasztorek, w którym miały czuć się bezpiecznie i bez przeszkód oddawać się kontemplacji. W podróży towarzyszył im ksiądz opiekun de Monthaux. W sumie grupa płynąca do Polski liczyła 40 osób, na całym okręcie zaś była setka ludzi. Zabudowania ogródka znajdującego się poza klauzurą. To tu mieszkał przez lata ks. Jan Twardowski Dwanaście wizytek było dobrze uposażonych. W pamiętnikach, które musiał wertować Bartoszewicz i których treść cytował w swojej XIX-wiecznej monografii, spisały inwentarz zapasów. Spiżarnia składała się z mięsa solonego i świeżego, z baraniny, pasztetów i szynek, ze zwyczajnych sucharów, z kilku tuzinów doskonałych sucharków pieczonych na winie hiszpańskim z cukrem i anyżem. Miały wizytki pod dostatkiem cytryn, pomarańczy, jarzyn, konfitur, ziół. Wiozły 100 indyków, żywe barany, 3 beczki wina, tyle samo piwa i słodkiej wódki, poza tym wino hiszpańskie i inne napoje. Wejście do ogródka ks. Twardowskiego Siostry z towarzystwem, które wskazała królowa, z Francji miały udać się do Gdańska, dokąd Gonzaga posłała swoich ludzi. Ci mieli sprowadzić siostry bezpiecznie do Warszawy. Przeszkodom jednak nie było końca. Najpierw sztorm wstrzymał statek. Panny zdjęte strachem już na lądzie wmawiały sobie chorobę morską. Najgorsze jednak przyszło z morza. Na wodach angielskich statek dopadli korsarze. Złupili co cenne i pojedli wszelkie zapasy żywności. Siostry notowały: nie jako ludzie, ale jako bestyje. Angielscy piraci prawie trzy tygodnie dokuczali siostrom, licząc na ujawnienie coraz to nowych skarbów. W końcu okręt sprowadzono do portu. Też nie bez przygód. Rozpętała się burza, a od świecy statek z wizytkami zajął się ogniem. Na szczęście niegroźnie, a wzburzona woda sama skierowała okręt do bezpiecznej przystani. Po tym wszystkim młode zakonnice zamiast kontynuować podróż do Rzeczpospolitej, wróciły spłoszone do Francji. Maria Ludwika była wściekła. Denerwowała się na wizytki, gniewała się na Anglię i wszystkie przeciwności losu. Tymczasem w Warszawie królowa, jak sama zapewniała w listach, zdobiła drewniany kościółek sióstr, zawieszała obrazy, urządzała klauzurę. 23 października 1653 r. Gonzaga pisała do przełożonej sióstr, które zaniechały dalszej podróży: Smutnam, żeście wróciły do Calais; poradził to wam ktoś bojaźliwy, przebywszy bowiem Angliją, nie daleko już miałyście do Hamburga, a z tej strony Elby niktby was nie zaczepił; bałyście się niepotrzebnie, że nie znajdziecie mszy w Hamburgu, bo i owszem, jest tam codziennie u rezydenta francuzkiego i cesarskiego: tydzień podróży przez Niemcy, tydzień przez Polskę i byłybyście już na miejscu, droga piękna, kraj równy, na wiosnę zaś Anglicy znów was napadną (cyt. za: J. Bartoszewicz). Przekonywała jednocześnie królowa, że klasztor jest już wyposażany i czeka na ostateczne wykończenie. Do tego potrzebne były same siostry, żeby wskazać, czego brakuje. Wszystko miało być urządzone według nakazów reguły zakonnej. Zapewniała jednocześnie królowa, że już przygotowała komnaty w Pałacu Kazimierzowskim, żeby wizytki mogły jakiś czas – dopóki klauzura ich nie będzie gotowa – mieszkać wygodnie. Swoje dwórki królowa odesłała zaś do Zamku. Malowidło nad wejściem głównym do klasztoru. Poniżej kamienna tablica kamienna z informacją o zgromadzeniu Ostatecznie do Warszawy nie przybyły panny z Paryża, Annecy, ani Troyes. Po pertraktacjach zgodziły się na przyjazd siostry z Akwizgranu i Lyonu. Po kilku miesiącach w końcu dotarły do Gdańska, gdzie zostały po królewsku przywitane przez magistrat z prezydentem miasta von der Lindem na czele. Wiwatowali także mieszczanie. Orszak z trudem przeciskał się przez tłum. Utyskiwały tylko wizytki, że choć gdańszczanie licznie je nawiedzali, nie udało się siostrom nikogo z herezji nawrócić. Reformacja zebrała tu obfity plon. Po trzech dniach z Gdańska przez Grudziądz, Toruń, Brześć Kujawski dotarły upragnione przez królową panny do Syreniego Grodu. Kuta krata w rozmównicy. Przez taką kratę siostry prowadzą rozmowy ze swoimi gośćmi Wizytki na dworze Gonzagi 29 czerwca 1654 r. wizytki spotkały się w Pałacu Kazimierzowskim ze swoją dobrodziejką, królową. Wkrótce też Jan Kazimierz powrócił z Sejmu. Bez zwłoki udał się na spotkanie z siostrami. Bardzo nam jest przyjemnie widzieć tu was wielebne siostry; dziękuję Panu Bogu, że życzenia mojej najukochańszej i moje sprowadzenia was do naszego królestwa ziściły się, zawsze bowiem wróżyliśmy to sobie i wróżyć nie przestajem, że obecność tu wasza powiększy oddawaną w tem królestwie chwałę Wszechmocnemu Stwórcy i wszech rzeczy Panu (za: J. Bartoszewicz). Maria Ludwika napisała natomiast do Paryża zawiadomienie, że panny dotarły do Warszawy, że są zdrowe i na miejscu przekonały się, że to, co złe mówiono im wcześniej o Polsce, było niedorzecznością. Królowa chciała uposażyć wizytki starostwem, ale na to musiała mieć zgodę Sejmu. Ten nie dość, że kończył obrady, to jeszcze niezbyt przychylny był pomysłom władczyni. Ta jednak znów nie ustąpiła. Wizytki nawet podglądały obrady w ich sprawie z królewskiej loży, po czym udały się na modlitwę do Kaplicy Loretańskiej na Pradze. Tam zastała je wieść radosna, że Sejm jednomyślnie poparł starania Marii Ludwiki i wydał zgodę, by król pobożne siostry uposażył dobrami. Tak otrzymały oto miasteczko Kamieńczyk nad Bugiem z przyległymi wsiami. Przeciągało się jednak wprowadzenie wizytek za kratę klauzury. Panny zdążyły jeszcze zwiedzić Warszawę, jej klasztory, i pobawić w Pałacu. W końcu 31 lipca zawitały do swoich włości. Oficjalne wprowadzenie sióstr nastąpiło jednak 9 sierpnia. Uroczystości przewodniczył nuncjusz apostolski. Zgromadziło się całe warszawskie duchowieństwo. Była głośna procesja. Obecny był marszałek wielki koronny. Matkę przełożoną wprowadził do przybytku wizytek sam król Jan Kazimierz. Za nim szła Maria Ludwika pod rękę z asystentką przełożonej. Dalej damy dworu z kolejnymi siostrami. Wydarzenie to zgromadziło warszawian przed kościołem. Drogi wysypano na tę okoliczność świeżym piaskiem i kwiatami. Kościół ozdobiono drogocennymi tkaninami, srebrem i złotem. Po uroczystej mszy świętej nuncjusz wprowadził wizytki za klauzurę. Nad klasztorem niebo zabarwiła tęcza, co rozczulone siostry uznały za znak Boży. Odtąd już przyszło im wieść życie pokutne za żelazną kratą w izolacji od świata. Jedna z blaszanych tablic z cytatem – w tym wypadku z księgi Izajasza (Stary Testament). Za drzwiami klauzura Drewniane zabudowania nie przetrwały próby czasu. Sylwetę ich utrwalił szwedzki najeźdźca – na sztychu Erika Dahlbergha oznaczona jest jako Gynaceum nieopodal Villa Regia (Pałacu Kazimierzowskiego). Miejsce, w którym wyrosły gmachy wizytek, było pod bacznym okiem królowej – rzut kamieniem od Pałacu Kazimierzowskiego i w bliskim sąsiedztwie Zamku. Klasztor był drewniany, ale pysznie urządzony. Maria Ludwika obdarowywała siostry kolejnymi prezentami – kapami, ornatami, kielichami, lampami, meblami. Nie skąpiła złota, rubinów, szafirów. Bogactwo materialne było tam przeogromne, a dzieła sztuki też nieprzebrane – niejednokrotnie Gonzaga osobiście je projektowała. Przezorna Maria Ludwika poleciła sporządzić inwentarz wszystkich tych sprzętów oraz określić jasno granice nieruchomości, co by oszczędzić siostrom w przyszłości procesów i sporów. Nie zapomniała przy tym królowa o swoich oczekiwaniach względem zakonnic. Miały one służyć ubogim i chorym, karmić i dawać jałmużnę, a gdy trzeba, także schronienie. Wizytki miały utrzymywać 12 polskich ubogich dziewcząt i 6 nauczycielek. Miały też prowadzić szkółkę pod kierunkiem matki przełożonej. Nie zapomniała przy tym królowa o sobie. Zarządziła, że na zawsze ma mieć w klasztorze swój pokój. Zresztą była stałą bywalczynią przybytku wizytek, w czasie rekolekcji mieszkała w jednej z 18 cel. Zażyczyła sobie także, żeby jej serce spoczęło po wsze czasy przy siostrach. Ta wola królowej została spełniona. Do dziś serce Marii Ludwiki Gonzagi traktowane jest jak święty skarb. Zamknięte w srebrnym relikwiarzu, umieszczone jest w chórze zakonnym nad fotelem przełożonej. Stanisław Szenic i Józef Chudek, cytując Pamiętnik religijno-moralny z roku 1857, pisali: wewnątrz mieści się serce już spetryfikowane, w czerwony aksamit obszyte, mocno piżmem i balsamem pachnące. Nie doczekała natomiast królowa spełnienia innego pragnienia – nie zobaczyła kościoła murowanego. Najpierw plany budowy pokrzyżowała wojna ze Szwedami, a potem śmierć przyszła do królewskiego łoża. Maria Ludwika zdążyła jeszcze 3 października 1664 r. położyć kamień węgielny pod budowę murowanej świątyni, ale ta ostatecznie powstała dopiero blisko wiek później. Do przełomu XVII i XVIII stulecia przełożonymi warszawskiego klasztoru były Francuzki. Pierwsza Polka nazywała się Teresa Kotowiczówna. Jej żywot spisany ręką warszawskiego pijara o. Więzkiewicza informuje: Przyozdobiła zakrystię klasztorną wielu pięknymi aparatami, inwencjami ozdobnymi, przemysłem, bez kosztu wielkiego klasztornego. Po niej nastąpiła m.in. Krystyna Branicka, siostra Jana Klemensa, marszałka nadwornego koronnego. Było w dawnych wiekach wśród wizytek wiele panien z możnych rodów, które pomnażały majątek zakonu. Kościół murowany i klasztor Kościół murowany konsekrowano dopiero w 1761 r. Uroczystości przewodniczył biskup Józef Andrzej Załuski. Prace budowlane przeciągały się. Brakowało funduszy. Datki łożyli możni, ciężką pracę ofiarowali ubodzy. W końcu jeden z misjonarzy od Świętego Krzyża zwrócił się z prośbą do wojska. I tak przychodzili po służbie żołnierze, przyśpieszając wzrost murów. Jednym z pierwszych przedstawień malarskich kościoła Sióstr Wizytek jest weduta Canaletta z roku 1780. To zarazem ostatnie dzieło warszawskiego cyklu malarza, który zmarł w tym samym roku. Na płótnie kościół oddzielony jest od placu przejrzystym stalowym ogrodzeniem. Na placu odbywa się targowisko sianem i zbożem. Barokowy gmach wykonano według projektu Karola Baya i Jakuba Fontany. Swój udział przy komponowaniu fasady miał też najpewniej architekt Efraim Schroeger. Kościół wyposażony został hojnie i ze smakiem. Gołym okiem widać, że pieczę nad nim sprawują kobiety – motywy florystyczne i delikatna sztukateria najlepiej o tym świadczą. Na fasadzie umieszczono herb genewskiego biskupa św. Franciszka Salezego, założyciela zakonu wizytek, w towarzystwie m.in. herbów dynastii Wazów i Gonzagów oraz samego zgromadzenia. W centrum ostatniej kondygnacji fasady znajduje się kompozycja rzeźbiarska autorstwa saskiego artysty Jana Jerzego Plerscha – Nawiedzenie św. Elżbiety. Figura jest po renowacji, zabezpieczona siatką. Przed laty została poważnie uszkodzona. Głowa św. Elżbiety runęła z wysokości na bruk. Fasadę kościoła zdobi aż 10 figur świętych – m.in. św. Augustyna, św. Franciszka Salezego, św. Józefa i postaci aniołów na szczycie. Na fasadzie umieszczono też 20 kolumn rozmieszczonych na 3 kondygnacjach. Wnętrze kościoła, niemal niezmienione od blisko dwóch wieków, utrzymane jest w późnobarokowym stylu. W ołtarzu głównym powtórzono temat z fasady – Nawiedzenie św. Elżbiety. Formą imponuje ambona stylizowana na dziób statku. Symbolizuje ona łódź Kościoła, której sternikiem jest Chrystus. W ołtarzach bocznych umieszczono obrazy – m.in. Nauczanie młodej Maryi – aluzja do działalności edukacyjnej wizytek, i po przeciwnej stronie wizerunek św. Alojzego Gonzagi, krewnego pobożnej królowej Marii Ludwiki. Żelazne słupy przed bramą prowadzącą do klasztoru. Słupy pochodzą z 1850 r.. Służyły do przywiązywania koni Jest kościół sarkofagiem relikwii. Jest także miejscem pamięci. Mają tu swoje tablice Julian Bartoszewicz, Henryk Marconi, Bolesław Podczaszyński, księża Bronisław Bozowski, Jan Zieja i Jan Twardowski – ten ostatni został upamiętniony w sposób szczególny – klęcznikiem z wyrytym tekstem wiersza księdza-poety. Architekt Marconi z kolei odpowiadał za prace konserwatorskie w kościele w latach 1847–48. Obszernie o przedsięwzięciu informował „Kurier Warszawski”. W numerze z 5 grudnia 1847 r. pisano: Odnowienie zupełne Kościoła PP. Wizytek […] w tych dniach dokończonem zostało. Dzięki niech za to będą BOGU, dla którego chwały to dzieło przedsięwzięto, a następnie hojnem rozporządzeniom JO. Xcia NAMIESTNIKA J.C.K. Mości, szczodrobliwości cząstkowych składek prywatnych (w których miło było Kurjerowi pośredniczyć), i tym dobroczyńcom, którzy znacznemi ofiarami przyszli w pomoc w tej okoliczności. Szanownemu Zakonowi PP. NAWIEDZENIA N. MARJII. – Prace teraźniejszej restauracji skierowane były głównie do utrwalenia Świątyni i przyozdobienia iej na zewnątrz i wewnątrz […] Pracami temi kierował głównie W. Henryk Marconi (Markoni), Członek Rady Ogólnej Budowniczej Królestwa, przybrawszy sobie w pomoc Budowniczego W. Konstantego Pelletier. To najprawdopodobniej z tego okresu pochodzą cztery wazy umieszczone na górnej kondygnacji fasady (nie ma ich na obrazie Canaletta). We wnętrzu kościoła są też pomniki – Tadeusza Czackiego i Kazimierza Brodzińskiego. Tu, u wizytek, grywał na organach młody Fryderyk Chopin. Instrument jednak najpierw został wywieziony, a potem zniszczony – jeszcze w czasie I wojny światowej. Przed kościołem rośnie z bruku szereg żeliwnych słupów z datą roczną 1850. Dawniej goście przywiązywali do nich konie. Inny, pojedynczy i mniejszy słupek, znajduje się za bramą główną, wtulony w ścianę. Tajemniczy ogród Siostry wizytki dysponują dwoma ogrodami. Jeden pozostaje otwarty. Każdy może wejść z ulicy, zwiedzić go. Mimo to przechodzień napawa się ciszą i samotnością, bo też z rzadka ktoś tu zajrzy. Po drugiej stronie harmider miasta, tu spokój i powolność. Przez lata w drewnianym domu przy ogrodzie mieszkał ks. Twardowski. We wrześniu – jak pisał – przylatywały kawki, dojrzewały orzechy włoskie, zakwitał różowy zimowit. W październiku – spadały owoce grabów, jesionów, ostatnie kasztany. Na drzewach kapłan zawieszał dziecięce zabawki. Wszystko jakby w arkadii na zapleczu gwarnego miasta. Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Echa_dawnej_Warszawy__Koscioly_i_Kaplice-ebookRO/p02032999i020" target="_blank" title="Echa dawnej Warszawy. Kościoły i Kaplice [Piotr Otrębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Echa dawnej Warszawy. Kościoły i Kaplice [Piotr Otrębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


FAO, rozmieszczenie ludnosci, urbanizacja - Sciaga.pl\npoleca 83% 1490 głosów\nFAO- organizacja do spraw wyżywienia ludności na świecie . Znajduje się przy ONZ.\nCelem jest podnoszenie poziomu wyżywienia na świecie przez stworzenie nowych odmian roślin i zwierząt(soja, pszenżyto)\nSpołeczeństwo na świecie dzielimy na:\n·\t25% Syte (owocowe)\n·\t60% Nie dożywione (Chiny , Albania, Meksyk)\n·\t15% Głodujące- Sudan Etiopia- klęski żywiołowe- suszę, zła gospodarka rolna, przeludnienie- przyrost naturalny\nŚrednia dzienna dieta dobowa powinna zawierać 2700 kcal + 70g białka zwierzęcego.\nZależy od płci, wieku, trybu życia, strefy klimatycznej.\nTeoria progów sytości:\nI.\tpróg – zbożowy\nII.\tpróg- mięsny\nIII.\tpróg - owocowy\nDemografia jest nauką zajmująca się stanem liczebnym ludności , przyrostem naturalnym, migracjami, oraz strukturą wieku, płci, strukturą zawodową narodowościową i wyznaniową.\n·\tAmeryka Południowa\n·\tAmeryka Północna i Środkowa\nEkumena- obszar stale zamieszkały\nSubekumena- jest obszar przejściowo zamieszkały lub wykorzystywany gospodarczo\nAnekumena- obszar bezludny niezamieszkały\n·\tNizina Chińska\n·\tDelta Gangesu\n·\tDelta Nilu\n·\tEuropa zachodnia\n·\tStany Zjednoczone pół -wsch.\n·\tKanada południowa\nGęstość zaludnienia ilość ludzi na km\nPrzyrost naturalny jest to różnica między liczbą urodzeń i zgonów.\nPrzyrost naturalny-powiększenie się liczby ludności wskutek przyrostu naturalnego po uwzględnieniu migracji ludności oraz zmian terytorialnych.\nEksplozja demograficzna-przyrost naturalny ludności spowodowany gwałtownym przyrostem urodzeń żywych. Wyróżnia się fazę w której wzrost liczby ludności regulowany był przez czynniki biologiczne\n·\tmała świadomość o cyklu rozrodczym\n·\tbrak środków antykoncepcyjnych\n·\treligia- wpływ kościoła\n·\tbrak dostępu do aborcji\n·\tpowszechnie akceptowany model rodziny wielodzietnej\n·\tbieda – powstawanie tzw. Slamsów\n·\tprzeludnienie wsi\n·\tmigracja do miast- przestępczość, analfabetyzm , choroby, bezrobocie\n·\togólne uświadomienie\n·\tdostęp do środków antykoncepcyjnych\n·\tpogoń za karierą i pieniądzem\n·\tdostęp do aborcji\n·\tpowszechna akceptacja rodziny mało dzietnej\nWyż demograficzny- nagły wzrost udziału młodszej grupy wiekowej w ogólnej liczbie ludności wywołany szybkim zahamowaniem śmiertelności dzieci i młodzieży przy utrzymaniu wysokiego wskaźnika urodzeń lub jego wzroście.\nWiek produkcyjny- wiek w którym ludzie uczestniczą w prac produkcyjnej.\nPrzyrost rzeczywisty- jest to przyrost naturalny pomniejszony o saldo migracji.\n·\tstałe(na pobyt stały)\n·\tokresowe (na popyt czasowy)\n·\twewnętrzne (w obrębie kraju)\n·\temigrację – wyjazd do innego kraju na popyt stały lub czasowy\n·\timigrację – przemieszczanie się do innego kraju w celu osiedlenia się na stałe- rozpatrywanie od strony kraju przybycia.\n·\tRepatriacja- przemieszczanie się ludności w wyniku zmiany granic kraju\n·\tDeportacje- zsyłki ludności np. na Sybir lub Cyganów Rumuńskich z Polski do Rumuni.\nLudność aktywna zawodowo- to taka która wykonuje pracę zawodową\nLudność bierna zawodowo- to taka która posiada inne źródła utrzymania w tym nie zarobkowe\n·\tdo niej zaliczają się : dzieci, młodzież, renciści, emeryci, stypendyści.\n·\tOdzyskanie niepodległości po rozbiorach w 1918r\n·\tOdtworzenie państwowości Polski w nowych granicach po roku 1945r\n·\tWojewództwo Warmińsko- mazurskie 2,7 promila\n·\tWojewództwo Podkarpackie 2,5 promila\n·\tWojewództwo Łódzkie – 3 promila\n·\tWojewództwo Mazowieckie – 1,3 promila\n·\tmężczyzn w Polsce wynosi 69, 7 lat\n·\tkobiet 78,0 lat\nUrbanizacja jest to wzrost liczby ludności miast i wzrost liczby miast.\nStopień ludności- to % ludności mieszkającej w miastach.\nI.\tUrbanizacja duża koncentracja ludzi w mieście( powolne zasiedlanie do coraz większego) (kraje słabo rozwinięte)\nII.\tSuburbanizacja gwałtowny napływ ludności do miast np. związany z rozwojem przemysłu (np. Indie, Meksyk)\nIII.\tDerurbanizacja dekoncentruje ludność czyli coraz więcej ludzi osiedla się na peryferiach (kraje wysoko rozwinięte)\nIV.\tReurbanizacja- łączą wszystkie miasta z ich okolicami (peryferia wielkich miast łączą się w megalopolis)(kraje bardzo dobrze rozwinięte)\nI.\tPłaszczyzna demograficzna- zwrot liczby mieszkańców miast\nII.\tPłaszczyzna przestrzenna- wzrost wielkości miast\nIII.\tPłaszczyzna społeczna- upowszechnienie miejskiego stylu życia\nIV.\tPłaszczyzna ekonomiczna- zwarta liczba ludności wykonujących zawody pozarolnicze.\nMiasto jest to obszar o zwartej zabudowie pełniący funkcję usługową dla danego regionu. Ludność miejska wykonuje zawody pozarolnicze.\n·\tFunkcja obronna( funkcja z historii)\n·\tFunkcja kulturalno oświatowa\n·\tFunkcja turystyczna\n·\tFunkcja przemysłowa\n·\tFunkcja administracyjno- polityczna(stolica)\n·\tFunkcja usługowa\n·\tFunkcja handlowa\n·\tWęzeł transportowy- komunikacyjny\n·\tKultu religijnego\n2.\tNowy Jork\n3.\tSan Paulo\nAglomeracja monocentryczna jest to miasto centralne wokół którego znajduje się mniejsze ośrodki powiązane z nim funkcjonalne.\nAglomeracja policentryczna (konurbacja)- zespół kilku lub kilkudziesięciu miast o podobnej wielkości i podobnych funkcjach GOP, Zagłębie Ruhry, Trójmiasto\nMegalapolis jest to rozległa strefa zurbanizowana powstała z połączenia wielu miast o różnej wielkości (od Bostonu do Waszyngtonu, w Japonii, Kraje Beneluksu)\nProblemy funkcjonalne wielkich miast\n·\tproblem z odpadami\n·\tświetna komunikacja\n·\trozwinięta technologia\n·\tłatwy dostęp do służby zdrowia\n·\taglomeracje, np. Warszawa, Paryż, Londyn, Moskwa\n·\tkonurbacje, np. GOP, Zagłębie Ruhry, Zagłębie Donieckie\n·\tmegalopolis, np. w Stanach Zjednoczonych San Francisco - San Diego, Okręgu Przyjeziernego\nWzrost liczby ludności miejskiej odbywa się głównie poprzez wzrost liczby ludności miast dużych, wielomilionowych. Do miast liczących powyżej 10 milionów należą: Meksyk, Tokio, Sao Paulo, Czungking, Szanghaj, Buenos Aires, Nowy York, Los Angeles, Kalkuta, Rio de Janeiro. Najwięcej miast liczących powyżej 1 miliona wykształciło się na kontynencie azjatyckim. Urbanizacja doprowadza do licznych przeobrażeń ekonomicznych, przestrzennych i społecznych. Miasta koncentrują przemysł i usługi, stanowią chłonne rynki zbytu, zmieniają strukturę zawodową ludności, strukturę demograficzną, kształtują miejski styl życia. Urbanizacja wywołuje wiele korzystnych przemian, ale po przekroczeniu pewnego pułapu koncentracji ludności szybko narastają negatywne skutki urbanizacji dotyczące zwłaszcza degradacji środowiska i patologii społecznej.\nUrbanizacja Proces urbanizacji na świecie Wyżywienie – obszary nadwyżek i niedoborów żywności\nFAO czym zajmuje się FAO Demografia czym jest demografia czym zajmuje się demografia pojęcie demografii definicja demografii rozmieszczenie ludności na świecie Liczba ludności na świecie


Jak nie zgubić dziecka? - Dziecięce Inspiracje\nPosted on Maj 29, 2019 Wrzesień 13, 2019\nJuż za trzy tygodnie rozpoczną się wakacje, ale my już teraz bardzo dużo czasu spędzamy na świeżym powietrzu. Spacerujemy, wychodzimy na plac zabaw, odpoczywamy w ogrodzie moich rodziców, ale też dużo podróżujemy. Końcówkę kwietnia spędziliśmy w Karkonoszach, siedem majowych dni nad morzem, a w między czasie odwiedziliśmy dwa parki rozrywki. Za kilka dni wybieramy się na rajd świętokrzyski, a za miesiąc jedziemy na obóz, podczas którego spędzimy trzy tygodnie w lesie nad morzem.\nPrzed nami jeszcze festyny, jarmarki i przedwyjazdowe zakupy w galerii handlowej, co oznacza, że będziemy pojawiać się w miejscach, w których nie brakuje tłumów. Mnie te tłumy troszkę przerażają z kilku powodów. Po pierwsze tłumy męczą, po drugie opóźniają, a po trzecie – w tłumie łatwiej jest się zgubić.\nNawet, jeśli wychodzimy tylko na szybkie zakupy czy spacerujemy razem na festynie i wydaje nam się, że cały czas mamy dziecko na oku, to wiem, że mogą zdarzyć się różne sytuacje. Wystarczy chwila nieuwagi, kolorowe plakaty, witryny z zabawkami, pokaz magika i dziecko bardzo szybko może się oddalić od rodziców, którzy nie bez powodu szybko zaczną panikować.\nNie chcę, żeby taka sytuacja nas spotkała. Nie chcę panikować i szukać dziecka zastanawiając się, w którym kierunku mogło się oddalić, dlatego staram się dużo z nim rozmawiać i dbam o jego bezpieczeństwo, jak tylko potrafię.\nMamy smartwatch z lokalizatorem GPS i uważam, że jest to bardzo przydatny, choć drogi gadżet. Mamy też znacznie tańszą, silikonową opaskę na rączkę. Może nie jest ona w stanie zlokalizować dziecka, ale jest lekka, wygodna, wodoodporna i dziecko może ją nosić praktycznie zawsze i wszędzie. Na Julcia opasce jest wygrawerowane słowo MAMA i mój numer telefonu. Julek wie, że w sytuacji, gdyby się zgubił, ma podejść do jakiejś rodziny, do Pani pracującej w sklepie czy w restauracji i poprosić, aby do mnie zadzwoniła.\nSilikonowa opaska z Oznaczone.pl stała się nieodłącznym elementem naszych podróży. Julek miał ją w w górach, nad morzem i w parkach rozrywki, które bardzo często odwiedzamy. Przyzwyczaił się już do niej i bardzo chętnie ją zakłada. Taka opaska jest bardzo fajnym gadżetem, który warto spakować wybierając się w miejsca, w których nie brakuje tłumów. Warto ją zabrać:\nna wakacje rodzicami,\nna obóz i kolonię,\nna wycieczkę przedszkolną i szkolną,\ndo parku pozrywki,\ndo centrum handlowego,\nOpaska jest lekka i nieduża, a dziecko szybko się do niej przyzwyczaja, zapominając, że ma coś na rączce. Do tego jest wodoodporna, dzięki czemu można ją zabrać na basen, na plażę i nad jezioro.\nOpaskę imienną, taką jak ma Julcio znajdziecie na stronie Oznaczone.pl.\nW tym samym sklepie znajdziecie nie tylko opaski imienne na rączkę, ale również naklejki i naprasowanki, którymi oznaczycie przedmioty należące do dziecka – ubranka, przybory szkolne, pojemniki na lunch, bidon, worek, kapcie.\nTakie naklejki i naprasowanki świetnie się sprawdzą nie tylko w szkole i przedszkolu, ale również podczas wakacji. Jeśli Wasze dzieci wybierają się na obóz, bądź kolonię, a Wam zależy, żeby wróciły do domu ze swoimi rzeczami, zastanówcie się nad takimi oznaczeniami. Z doświadczenia wiem, że mogą być bardzo przydatne 🙂


Praktyki i staże w PZU - rusza program, Praca, Wiadomości Białystok Online Portal Miejski Białystok (Bialystok), Strona 1\n"Praktyczna wiedza ma sens" to nazwa programu praktyk oraz staży dla studentów i absolwentów, które uruchamia PZU. Uczestnicy programu zdobędą cenne doświadczenia oraz będą mieli okazję do sprawdzenia swojej wiedzy w praktyce.\nZainteresowani będą mogli zdobyć wiedzę, m.in. z zakresu IT, finansów, obsługi szkód i świadczeń, sprzedaży, HR, analizy biznesowej, zarządzania ryzykiem, obsługi prawnej, rozwoju aplikacji mobilnych, marketingu i CSR.\nProgramowi praktyk i staży w PZU będzie towarzyszyć kampania promocyjna, która jest kontynuacją działań employer branding realizowanych pod hasłem "Taka praca ma sens". Jej bohaterami są pracownicy firmy.\nBędzie można otrzymać wynagrodzenie\nIle będą trwały praktyki i staże?\nPraktyki potrwają trzy miesiące (rozpoczną się w lipcu). Z tej oferty mogą skorzystać studenci co najmniej drugiego roku studiów i absolwenci, którzy ukończyli wyższą szkołę nie później niż w ciągu roku.\nStaże będą trwały od lipca do końca grudnia. Skierowane są do studentów od trzeciego roku studiów i dla absolwentów do dwóch lat od ukończenia studiów.\nOgłoszenia drobne7761 ogłoszeń


Szachowe przemyślenia: Kolejne zwycięstwo Ireneusza Łady\nKolejne zwycięstwo Ireneusza Łady\nKolejne zwycięstwo odnotował Ireneusz Łada z Jeleniej Góry. Zwyciężył z nietypowej dla siebie konkurencji a mianowicie w plebiscycie na jeleniogórską Osobowość Roku 2011, organizowanym przez Gazetę Wrocławską Polska The Times.\nW Gazecie Wrocławskiej (z dnia 9 marca 2012 r.) czytamy:\n"Zwycięstwo naszego plebiscytu na jeleniogórską Osobowość Roku 2011 został 64-letni Ireneusz Łada, wielokrotny szachowy mistrz Polski weteranów, uczestnik wielu turniejów na całym świecie. Czytelnicy wybrali go, głosując na kuponach i esemesami.\n- Zawsze startuję jako zawodnik z Jeleniej Góry - podkreśla pan Ireneusz. Zwycięstwo w naszych plebiscycie przyjął z radością, ale także z nadzieją. Bowiem wierzy, że teraz władze miasta bardziej łaskawie na niego i zechcą finansowo wspomóc jego stary w turniejach".\nZ zaplanowanych udziałem w zagranicznych turniejach szachowych na ten rok to turnieje w: Biel (Szwajcaria), Melidorn (Hiszpania), Gibraltar i Londyn.\n"Nasz zwycięzca umiejętnie łączy sport z pracą naukową. Kończy pisać pracę habilitacyjną z teologii. Zajmuje się w niej jezuitami z Jelenie Góry. Za największy sukces szachowy Ireneusz Łada uważa zwycięstwa nad zawodnikami światowej sławy: Magnusem Carlsenem i jego siostrą. - To młode, silne osobowości i wygrana z nimi daje ogromną satysfakcję - mówi pan Ireneusz".\nCytaty z artykułu Aliny Gierak.\nAutor: Franciszek A. Jankowski o 13:05


Strona:Ignàt Herrmann - Ojciec Kondelik i narzeczony Wejwara Cz. 1.djvu/131 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Ignàt Herrmann - Ojciec Kondelik i narzeczony Wejwara Cz. 1.djvu/131\n— A dokądże pojedziemy? — zapytał pan Kondelik.\n— O tem pomyśleć ma pan Wejwara, powiedział tylko, abyśmy byli o pół do pierwszej przygotowani, gdyż o pierwszej wychodzi pociąg z dworca Franciszka Józefa.\n— Gdzież nas to dyabli poniosą! — zawołał pan Kondelik niechętnie. — Wszak w tej stronie nic niema.\n— Tylko nie wymyślaj od samego rana — uspakajała pani. — Gdyby tam nic nie było, toby pan Wejwara nas nie prowadził.\nPan Kondelik wstał od śniadania i ubierał się. Ale zwykłe zadowolenie niedzielne pierzchnęło bezpowrotnie. Dziękował teraz w duchu Bogu, że ma tylko jednę córkę. Gdyby ich tak było ze sześć i każda miała konkurenta, i gdyby każdy konkurent był tak opętany wycieczkami, jak Wejwara, to poszarpaliby go na kawałki.\nPan Kondelik lubił lato, ponieważ było co malować, ale w tej chwili wzdychał do jesieni i zimy, wtedy bowiem skończą się wszystkie dyabelne wycieczki.\nZanim pan Kondelik wyszedł na miasto, już przypomniała mu pani jaknajłagodniej, że go czeka z obiadem po jedenastej, że będą jedli „puncto punctum“ o pół do dwunastej, że będzie dziś ładna gęsinka nadziewana i świeża kapusta... Ten święty ptak miał być dla pana Kondelika nagrodą za ofiarę, którą złoży na ołtarzu rodziny. Mistrza uspokoiło to