Jazda konna - to ulubiony sport pomników...: czerwca 2011\nGdzieś w oddali od miast wielkich,\nżyje ludek co z cnót wszelkich,\nponad wszelkie skarby ceni,\nświęty spokój w swej zieleni.\nW tej przyrody wiecznej głuszy,\nrządzi wójt co w jego duszy,\nskarb ukrywa się prawdziwy:\nchłop to wielce bojaźliwy.\nWśród lamentów i kaprysów,\nzebrał przeto swych sołtysów,\ni nieśmiało ten chłopina,\nhistoryję swą zaczyna:\n- „Był telefon ze stolicy,\nże z Brukseli urzędnicy,\nczy nie były jakie kanty,\njadą do nas sprawdzać granty.”\n- „I w czym problem wójcie drogi?\nWszak my budowali drogi.”\nInny zaśmiał się rubasznie:\n- „I my przeszkoleni strasznie!”\n- „Problem w tym, że urzędniki,\nbardzo łase na wskaźniki.\nMy wpisali do projektu,\nrówność płci i intelektu.\nMy z głupkami rade damy,\nlecz jak płeć wyrównać mamy?\nPowiem krótko: beznadzieja,\ntrzeba u nas znaleźć geja.\nW gminie obok przyjechali,\nwszystkie granty im zabrali,\nbo gdzie we wsi nie poleźli,\nnigdzie geja nie znaleźli.”\nCisza wielka się zaczęła,\nWtedy jeden chłop, że aż hej,\npyta szczerze: „Co to jest gej?”\nSzum się podniósł wielki nagle:\n- „To jest statek co ma żagle”,\n- „Nie! Chłop to co się przebiera,\ni nie chodzi do fryzjera.\nBył tu kiedyś na letnisku,\ndziwak co dostał po pysku,\nmyśleli my: brzydala taka,\na on sika na stojaka.”\nGdy ucichły wszystkie gwary,\nrzecze tedy sołtys stary:\n- „Gej to chłop co miast dziewczynę,\nbierze chłopa pod pierzynę.”\nZnów zaległa na tę chwile,\ncisza niczym gdzieś w mogile.\nSzepce jeden do drugiego:\n- „Jak to w pępek i dlaczego?”\nblady usiadł - to zmęczenie.\nWszystko było więc już jasne:\n- „Skąd ja geja nam wytrzasne?”\nWnet najmłodszy głos zabiera:\n- „Niech się któryś poprzebiera,\nw tym jedyna jest nadzieja,\nniechaj symuluje geja!\nŚwietnie, ale ze swej woli,\nkto podejmie się tej roli?”\n- „Słusznie młody nam tu gada,\nlosujemy - jedna rada.”\nCiągnąc słomki w całej sali,\nszybko geja więc wybrali.\nPrzerażony ten chłopina,\nw rolę wcielać się zaczyna.\nKrótka lekcja chodu, gracji,\nświeże stringi w ubikacji,\nnowe buty i ubrania,\nchłop był już nie do poznania.\nZ europejskiej więc stolicy,\nwpadli rychło urzędnicy,\nGdy przybyli - odjechali,\nżadnych grantów nie zabrali.\nChłopy były dumne w gminie,\nryło więc zarżeli świnie.\nKażda dobra jest okazja,\nby się napić gdy fantazja.\nLecz gdy potem w swej macierzy,\nwódkę piją kontrolerzy:\n„Polska? Po wsiach sex, swawole,\nstrach jest jechać na kontrole.”\nA było to tak. Wczoraj moja koleżanka oświadczyła, że potrafi wypić osiem piw. Sporo - pomyślałem i postanowiłem sprawdzić empirycznie ile wytrzyma mój pęcherz. Wypiłem trzy i pół. Gdy doszedłem do siebie stwierdziłem, że na komputerze znajduje się jakieś 80% tego "wierszyka". Tak więc to piwo marki Żywiec jest autorem tego czegoś, nie ja.\nWłaściwie nie powinienem publikować takich głupot, ale pomyślałem sobie, że to dobra odmiana od politycznego masochizmu, który uprawiam od pewnego czasu. Z systemu trzeba też szydzić. A co tam.\nObiecuję, że następnym razem będzie poważniej, no chyba, że odpowiada Państwu ten rodzaj przerywnika.\nO co chodzi z tą Grecją, o co chodzi z tym Euro?\nWywiad z Andrzejem Sadowskim z Centrum Adama Smitha. Bardzo polecam fragment audycji "Raport o Stanie Świata" z dnia 26 VI 2011 roku.\nByć może rąbka tajemnicy w sprawie przyszłej sytuacji podaje George Soros?\nEtykiety: gospodarka, UE\nGdy obserwuję przedłużającą się agonię Grecji umierającej w socjalistycznych konwulsjach oraz towarzyszącą jej finansową transfuzję z innych wycieńczonych tym samym schorzeniem organizmów, przychodzi mi do głowy pewna analogia.\nWyobraźmy sobie zatem rodzinę, w której rządzą rozpieszczone dzieci. Dodatkowo rodzice są tak mało odporni na ujadanie swych pociech, że każda z ich strony próba zablokowania nowych zachcianek bachorów skazana jest z góry na fasko. Dom kłębi się od przeróżnych zabawek. Na obiad torty lodowe i czekolada, a ojciec bierze kolejny kredyt na zakup nowej konsoli. Robi to wszystko tylko dlatego, że chce mieć chwilę spokoju od ciągłego roszczeniowego ujadania. Sam postanawia zrobić sobie dobrze i kupuje drogi sprzęt audio i nowy samochód kosztem kolejnego kredytu i następnych niezapłaconych rachunków za prąd. Matka także ma już dosyć, jednak idzie prosić o finansową pomoc na kolejne zachcianki do sąsiadów, których „milusińscy” także ciągle żądają nowych gadżetów, lecz jeszcze nie na taką skalę. W obawie przed lawiną dziecięcych lamentów i wywołaną nim koniecznością radykalnej zmiany stylu życia sąsiedzi zrzucają się na niezapłacony rachunek za prąd, bo wyłączenie prądu oznacza zatrzymanie wszystkich elektronicznych „umilaczy”. A wtedy kto wie, może dzieci sąsiadów przeniosą się do ich mieszkania?\nDo czego prowadzi ta metafora? A no do tego, iż praprzyczyną rychłych finansowych problemów wszystkich tego typu rodzin jest kryzys przywództwa i moralny upadek. Bo to motłoch będący jak dzieci deleguje do władzy jedynie tych, którzy obiecują mu nowe bezpłatne posiłki i przywileje nie patrząc na koszty. A wszystko ma swoje źródła w filozofii. To relatywizm sprawił, że zaraza socjalizmu często przemocą wbita do społeczeństw jest traktowana na równych prawach z innymi poglądami. W normalnej rodzinie rodzice odpowiadają za swe dzieci i ich wychowanie. Niestety i tutaj system zaczyna wpuszczać swe macki, pozbawiając ten podstawowy społeczny organizm wszelkich autonomicznych cech. Nikt przecież nie zrobi tyle co socjalistyczny polityk jest w stanie obiecać. Dzięki temu dochodzimy do paradoksu, w którym roszczeniowi post-politycy grają w jednej drużynie z wielkimi bankierami, którzy są prawdziwymi beneficjentami tego systemu. Czym się to skończy? A no zamknięciem całego interesu, oddaniem dzieci do sierocińca, a rodziców na psychiatryczne leczenie. Niestety, transfuzja nic tu nie pomoże. Kluczem do zmiana jest moralna odnowa, zmiana konsumpcyjnych nawyków i spłata długów. Niestety ani dzieci, ani demokratyczny suweren w postaci medialne sterowanego motłochu nie jest gotowy na takie wyzwanie. Pozostaje zatem niewola i egzystencja na granicy urzynania życiowych funkcji. W końcu przecież żaden inteligentny pasożyt nie pozwoli zginąć swemu życicowi.\nJeszcze nie tak dawno temu różni „pożyteczni idioci” nawoływali do redukcji zadłużenia krajów trzeciego świata. Teraz jakoś nikt nawet nie jęknie. A karetka pełna lichwiarzy jeździ ciągle po europejskich krajach aplikując pacjentom zamiast pavulownu nowe jedynie odwlekające agonię kredyty. „Nasi umiłowani przywódcy” zgodzą się na wszystko, aby utrzymać choć jeszcze przez chwilę obecny stan, gdyż tylko dzięki niemu zachowają jeszcze przez chwilę swe status quo iluzji władzy. Szekspirowskie zawołanie „Po mnie choćby potop” wydaje się aktualne jak nigdy dotąd w dziejach.\nEtykiety: gospodarka, socjalizm\nTu z wyjątkową mocą zdaje się przemawiać błękit nieba...\nEtykiety: cytaty, wakacje\nLokalizacja: Zwierzyniec, Polska\nWiele lat temu przed wyjściem do pracy włączyłem telewizor. Leciała jakaś „Kawa czy herbata?” albo inny "mózgousypiacz", już nie pamiętam konkretnie co. Popijając poranną kawę zerkałem w ekran. Nagle na pasku z wiadomościami, ukazała się zaskakująca informacja. Oto na pewnym piłkarskim meczu gdzieś w Ameryce Południowej (chodziło chyba o meksykański stan Chiapas) piorun z jasnego nieba zabił sędziego. Czytając tę zaskakującą informację od razu wyobraziłem sobie dalszy ciąg tej historii. Być może to szaman wioskowy zaproszony na trybuny przez niezadowolonych z decyzji arbitra kibiców jednej z rywalizujących drużyn, odprawił stosowny rytuał i ściągnął błyskawicę.\nPrzypomniałem sobie o tej historii, gdy dowiedziałem się dzisiaj o upadku ze schodów Pana Ministra Bogdana Zdrojewskiego. Podobno biedaczysko złamał sobie nogę i uszkodził kręgosłup. O interwencji szamanów lub szeptunek, wynajętych przez mieszkańców Lublina lub Katowic, rozgoryczonych wynikiem głosowania w ramach konkursu na Europejską Stolicę Kultury, agencje niestety nie poinformowały. Nie można jednak wykluczyć, że Pan Minister zadarł z jakimiś mocami.\nEtykiety: kultura, media, skojarzenia\nDzisiaj miałem okazję uczestniczyć w pewnym oficjalnym spotkaniu. Strasznie nie lubię tego rodzaju przedstawień, ale czasami nie sposób ich uniknąć. Jeden z moich kolegów nazywał tego rodzaju meetingi: „otwarciem parasola w du..e”. Oznacza to zadanie obrzydliwe, nudne i z góry skazane na porażkę. Jest w tym stwierdzeniu dużo prawdy. Wszystko wygląda zaiste jakby kilku zgromadzonych usiłowało zaaplikować parasol jakiemuś nieszczęśnikowi w celu jego późniejszego otwarcia. Spora grupa kibiców i doradców zdaje się jeszcze zagrzewać do aktywności zarówno aplikujących, aplikowanego jak i sam parasol.\nNie jest ważne czego dotyczyło to „otwarcie”. Ważne, że sprawa, w której zostało ono zwołane była beznadziejna i tak naprawdę nikomu nie potrzeba. Będąc statystą w bezsensownym i odrażającym przedsięwzięciu, zacząłem zapisywać co ciekawsze kawałki padające z ust przemawiających decydentów. Rzecz dziwna, bo mało kto na tego rodzaju „imprezach” przejawia czynną aktywność. Natomiast ja ze zdziwieniem odkryłem pewien masochistyczny urok w słuchaniu wylewającego się całymi litrami z ust spikerów potoku bełkotu. Oto od jednego z nich padły dwa określenia, które musiałem zanotować, gdyż człowiek nawet o niebotycznie rozwiniętej wyobraźni, nie wpadłby na to. Jedno z nich brzmiało: „trójstronne partnerstwo” - padłem. Patrząc na znudzone miny mych towarzyszy niedoli, zdałem sobie jednak sprawę, że heksagonalny trójkąt lub bilateralny monodram też przeszedłby bez echa. Po chwili prelegent powiedział coś jeszcze bardziej odkrywczego, czy wręcz teologicznego. Zwracając się do swego dyskutanta powiedział: „Warto by było, aby kontakty między nami zeszły na poziom ludzki”. Wypowiadający te słowa nie miał boskich atrybutów, czego nie można też powiedzieć o jego dyskutancie. Miał pewnie co innego na myśli, ale wyszło jak wyszło. I tak nikt nie zwrócił na to uwagi.\nWyszedłem z „otwarcia” jak zwykle lekko skołowaciały. Udałem się na płatny parking, na którym zostawiłem swój pojazd. Gdy parkowałem zapytałem pana w budce, czy mam zapłacić teraz czy za godzinę. Pan odpowiedział wtedy: „teraz, za godzinę”. Gdy wsiadałem do samochodu przypomniałem sobie tę lapidarną wymianę samych słów, w tym samym szyku, lecz w zupełnie innym znaczeniu. Mając w pamięci nie tak dawne ciosy konferencyjnego absurdu, pomyślałam: „czy to ja zwariowałem, czy może ten świat zwariował”? Wczoraj - jak podały reżimowe media - niezawisły sąd w jakimś bełkotliwym piśmie nakazał przeprowadzenie badań psychicznych Jarosława Kaczyńskiego. Zaiste wariatem musi być facet, który w prosty i jasny sposób opisuje rzeczywistość i przestrzega przed zagrożeniami w krainie cudownej nirwany.\nMoże więc nasi umiłowani przywódcy są na dobrej drodze do otwarcia śladem swych radzieckich braci starych, dobrych psychuszek? Spoko. Będzie to wtedy, tak jak w ZSRR jedyna oaza normalności w tym popieprzonym do szpiku kości świecie wariatów.\nWyznania byłego naiwniaka\nKiedyś wierzyłem w system. Tak w system. Ta zacząłem od pewnego czasu nazywać państwo. Wiedziałem, że jest słabe, nieudolne, może skorumpowane i nepotyczne, ale nauczono mnie je kochać. Bo jakie jest, takie jest ale jest moje. Pomimo oczywistych braków, wierzyłam w jego naprawę i sądziłem z niemalże dziecięcą naiwnością, że jest ono dobre. Teraz państwa praktycznie już nie ma, nie licząc - rzecz jasna - pozostałych po nim fasadowych instytucji i podsycanych medialnie parapolitycznych tyrad. Więc nie mam już swej oblubienicy. Nie muszę być lojalny. Państwo stało się systemem. Na jego gruzach powstało 1 grudnia 2009 inne państwo - Unia Europejska, którego kochać już nie muszę, bo nikt mi nie powiedział dotychczas, że jestem jego obywatelem. Dowiem się o tym pewnie przy kolejnej wymianie dowodu tożsamości. Nikt mnie nawet nie zapytał o to, czy tego chcę czy nie chcę być jego obywatelem, a rzekomo jestem podmiotem i mam wolny wybór. Co więcej cała masa takich jak ja to podobno suweren i to od nas zależy wszystko co nas dotyczy.\nAle III RP, choć ułomna, przesiąknięta agenturą wewnętrzną i zewnętrzną, okradająca obywateli i zabijająca wszelką ich inicjatywę, na początku wzbudzała moją sympatię. Dałem się nabrać mimo, że symptomy fasadowości były już wtedy widoczne.\nMój ojciec nie był tak naiwny i od razu wiedział, że to lipa. Chłopak rocznik 1947, w czasie swej służby wojskowej złożył w 1966 roku przysięgę na wierność Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jej sojuszowi ze Związkiem Radzieckim i obronie socjalizmu. Nie miał - rzecz jasna - innego wyjścia, zwłaszcza po tym, jak jego starszy brat za odmowę złożenia takiej przysięgi skończył w kopalni, jako żołnierz górnik. Po tej katordze wrócił do domu ze zmarnowanym zdrowiem i umarł przedwcześnie. Stryja ledwo pamiętam. Pamiętam za to doskonale, gdy odbywała się cała szopka Okrągłego Stołu i jej następstwa, mój ojciec stwierdził może nieco prowokacyjnie, że jego dalej obowiązuje nadal owa stara wojskowa przysięga. Nawet zastanawiał się, dlaczego nikt dotychczas nie wezwał jego – starego wiarusa – i nie nakazał mu złożenia nowej przysięgi na wierność wolnej Rzeczypospolitej. A w 1992 roku, kiedy Armia Czerwona opuszczała nasz kraj, mój tata miał dopiero 45 lat, więc nie był jeszcze taki stary i do wojska się nadawał. Pisząc tę notatkę zadzwoniłem do niego i zapytałem, czy ktoś przez te lata chciał od niego odnowienia przysięgi. Stwierdził, że od połowy lat siedemdziesiątych dla armii przestał istnieć. Wygląda to tak, jakby ktoś wiedział, że nie opłaca się czynić tego zabiegu, bo za chwilę wierność socjalistycznym ideałom będzie jak znalazł, gdy wejdziemy do Socjalistycznej Unii Europejskiej. Czy nikt przez ostatnie 20 lat nie brał zatem na serio ewentualnej konieczności mobilizacji? Kluczem do odpowiedzi na to pytanie jest określenie „na serio”. A może jakakolwiek przysięga i honor w obecnych czasach nie ma znaczenia? Może to obok patriotyzmu kolejny przeżytek?\nMożna mieć różny pogląd na temat II Rzeczypospolitej, ale nie wierzę, że od Polaków walczących w zaborczych armiach władze nowego państwa nie zażądały przysięgi na wierność. To tylko drobny przykład medialno – fasadowej pomady, którą jest III RP. Powoli tynk z tej państwowej atrapy zaczyna opadać. Przypomina mi to pierwszą scenę „Misa”, w której milicjanci łapią na radar kierowców udowadniając im, że w szczerym polu jest teren zabudowany przy pomocy atrap domów i ustawionych manekinów.\nTak więc co do atrapy, straciłem złudzenia już dawno. Rządy PO i jej koalicjanta ugruntowujące nasz upadek i kolonializm potwierdzają tylko moje przeczucia i diagnozy. Jednak nadal mam nadzieję, że do końca moich dni pozostanę wierny tej symbolicznej, niezależnej od zewnętrznej skorupy wspólnocie, która „jak lawa” ciągle emanuje energią. Co więcej, nauczeni doświadczeniem ostatnich wieków rodacy wiedzą doskonale, że im grubsza z wierzchu bazaltowa skorupa, tym pod spodem lawa staje się bardziej odporna na wystudzenie. Teraz właśnie nadeszła pora odbudowy wspólnoty, ale tak aby z fasadą nie miła ona nic wspólnego. Niezależnie od niej i poza jej fasadowymi, kłamliwymi instytucjami i ich „mistrzami ceremonii”.\nEtykiety: historia, kraj, socjalizm, społeczeństwo, UE\nWilliam Ockham – średniowieczny filozof i logik sformułował słynną zasadę „ekonomii myślenia”, zwaną „brzytwą”. Głosi ona, że „nie należy mnożyć bytów ponad potrzebę” Nie należy innymi słowami pieprzyć „kocopołów”, a nazywać rzeczy po imieniu, w opisie zjawisk posługiwać najprostszym językiem. Nie należy też tworzyć sztucznych, nic nie znaczących terminów. Ale średniowiecze było dawno temu i powszechnie wiadomo, że to obciach, więc kto przejmowałby się takimi „zabobonami” jak logika?\nNasz współczesny, nowoczesny świat jest przecież najlepszy z możliwych, a język, którym się posługujemy jest tak precyzyjny, że szok! Skąd zatem biorą się językowe koszmarki? Mój ulubiony to „gospodarka oparta na wiedzy”, tak jakby mogła istnieć jakaś inna gospodarka oparta na czymś innym. Problem z tego rodzaju „tworami” polega na tym, że przyzwyczajamy się do nich do tego stopnia, że nie dostrzegalny ich absurdu. I tak zamiast rozwijać językowe subtelności powoli cywilizacyjnie cofamy się w kierunku jaskiniowych pomruków naszych praprzodków. Orwell nazywał to zjawisko „nowomową” wydaje mi się jednak, że jest ono znacznie szersze a jednocześnie nie tak proste w opisie.\nJęzyk to bowiem jeden z niewielu kulturowych żywiołów, nad którymi nie sposób zapanować. Rodzą się i zmieniają spontanicznie. Giną zaś tragicznie. Podobno we współczesnym śmiecie niemal codziennie umiera jakiś język. To oczywiście efekt medialnej papki, systemów edukacji i kulturowej homogenizacji. Wystarczy zabrać danej cywilizacji wszystkie pozostałej jej atrybuty, aby i ostatecznie język także usechł niczym gałąź. Wystarczy wpuścić kulturowego sucha rozłamu, zacząć promować moralny relatywizm, rozwalić hierarchię wartości, a językowe soki w owym kutrowym pniu same przestaną płynąć.\nCzy to nie straszne? Powszechne jest ulitowanie nad ginącymi gatunkami, a o ginących kulturach i językach jakoś niewielu chce pamiętać. A tymczasem dzieje się to nie dawno temu lecz teraz i zaradzić temu nie sposób. Jakie straszne muszą być odczucia człowieka, który ma świadomość, że jest ostatnim powiernikiem trwającego wiele, wiele pokoleń kulturowego ciągu, który w raz zanim odejdzie? Śmierć języka to przecież także śmierć pewnego bezcennego i jedynego w swoim rodzaju sposobu opisu świata, to w pewnym sensie śmierć odrębnej kulturowej planety. Tracimy naszą tak cenną ludzką różnorodność. Ale język umiera ostatni. Wcześniej zachodzą inne, często bezobjawowe procesy. Zjawisko to, świadomie naruszając ockhamowską zasadę, nazywam społeczną eugeniką, bo poza spontanicznym procesem widać w niej także celowe działanie.\nWymieszany jak papka w mikserze popkulturowy świat zabija bardziej finezyjne smaki swych składników. Wprowadza to z pozoru nowe terminy i określenia, które nieudolnie usiłują precyzować nasz świat pojęć. Nader często ich powstanie i znaczenie ociera się o ową ockhamowską zasadę.\nOkazuj e się, że aby uknuć nowy termin, wystarczy dodać jakiś człon. Na przykład w tej chwili takim wytrychem jest przydomek „europejski”, „unijny” lub w skrócie „euro”. Mamy zatem europejskie szkoły jazdy, euro salony piękności, bo nie ma jak się „upgradować”, zerwać z wiochą i prowincją i poprawić sobie humor. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę bardziej lub niej wyszukaną kombinację słów wśród których znajdzie się właśnie „euro” i „salon fryzjerski”, aby oferująca usługę wyszukiwania korporacja pokazała nam całą masę, słownych koszmarków. Czym różni się eurofryzjer od normalnego? Może tym, że goli wszystkich do łysa i bierze dwa razy tyle niż ten normalny.\nZa chwilę być może nowym wytrychem będzie określenie „gejowski”? Będzie kuchnia gejowska, gejowski strój, pojawią się specjalne restauracje (może już są?) i hotele? Może będą mieścić się w różnych zabytkowych miejscach z tradycjami, gdzie dawny napis: „tylko dla Niemców” zostanie zastąpiony nowym, europejskim „tylko dla gejów”? Salony męsko damskie i nowomowa nie dziwą. Ale gdy podobny proceder panuje w nauce, która na kwestię nadmiernego mierzenia bytów powinna być szczególnie odporna to robi się i śmieszno i straszno?\nObserwując naukowe życie ostatnio zauważyłem, że szatkowanie nauki i obszarów badawczych zwłaszcza w naukach humanistycznych zaczyna ocierać się o propagandowy absurd i elementarną nielogiczność. Zaczyna uprawiać się na przykład historię kobiet, tak jak by ta mężczyzn była czymś innym. Znana podróżniczka prowadzi program: „kobiety na krańcach świata”, tak jak by miało to jakiekolwiek znaczenie. Ostatnio pewien zaprzyjaźniony profesor socjologii zauważył, iż pojawia się być może na firmamencie nauki nowa socjologiczna subdyscyplina: socjologia pornografii. Okazuje się, że są do tego zapaleni zdolni młodzi naukowcy. I teraz nikt nie powie, że nałogowe oglądanie pornosów jest dewiacją. Wszyscy erotomani śledzą materiał empiryczny.\nI tak niepostrzeżenie, powoli nasza cywilizacja zaczyna być objęta przez paradygmat społecznej eugeniki, która to praktyczna dziedzina polega na wymieraniu elementów kulturowo unikalnych, a zastępowaniu ich bezmyślną papką. Bo tak jak z mniej wartościowymi ludźmi w imię racjonalności można było zrobić co się chciało, nie zauważając w nich nawet człowieka, tak z mniej wartościowymi – z punktu widzenia rzecz jasna kulturowego miksera – można zrobić dokładnie to samo. Co uczyniły stare kultury, że spotyka je tak okrutny los? Wystarczy, że są. Są unikalne, jedyne w swoim rodzaju. Za językiem, tańcem i muzyką idzie znania sposobu myślenia, oderwanie się, wyjałowienie i w końcu – tułacza wędrówka. Społeczna eugenika to także praktyczne narzędzie a jednocześnie przejaw politycznej poprawność zwanej marksizmem kulturowym. Także zabójczej jak widać ideologii, która pałaszuje w tej chwili mózgi ludzi na całym świecie.\nPolacy przez ostanie wieki byli dość szczególnie poddawani kulturowej eugenice. Zaborcy, okupanci, komuna. I nie ważne czy ta ostatnia była spod znaku swastyki, czy czerwonej gwiazdy. Ważne, że doprowadziła do wyginięcia elit, bez których ciąg kulturowego łańcucha jest zakłócony, a często i bezpowrotnie przerwany. Gdy dodamy do tego niepostrzeżenie zmieniane programy szkolenie mające na celu uczyć wszystkiego tylko nie logicznego i krytycznego myślenia, być może odkryjemy kolejne praktyczne meandry społecznej eugeniki. Lud tubylczy jako gorszy musi po prostu wymrzeć, lecz wszyscy wiedzą, że gazowe komory źle wyglądają w TV. Oni do nie dawana myśleli, że mają czas, którego w tej chwili zaczyna im wyraźnie brakować. Być może zatem zmienią swą strategię z długofalowej na bardziej doraźną.\nNas wbrew pozorom dotyczą te same procesy, które teraz bez miecza, ognia i morowego powietrza dziesiątkują właśnie afrykańskie czy amerykańskie plemnia. Wystarczy zmienić jeszcze trochę nasz sposób myślenia, rozwalić hierarchię wartości zniszczyć przywiązanie do grobów przodków, aby jedyne co będzie za kilka pokoleń wyłącznie determinować naszą wspólnotę to język, który z czasem będzie stawał się tylko balastem dla coraz to mniejszej grupy powierników. Będą przecież bardziej praktyczne języki, a obciachowy dialekt, którego nasi potomkowie będą się wstydzić odejdzie w niepamięć? Młodzi wykształceni z dużych miast są hodowani na potęgę i to między innymi ich rękami dokonuje się ten z pozoru niezauważalny jak ruch lodowej góry kulturowy proces. Stanie się tak, jeśli czegoś nie zrobimy w miarę szybko.\nEtykiety: antropologia, historia, kultura, polityczna poprawność, przemyślenia, świat\nTak jak mówił mój znajmy reżyser teatralny: „Prawdziwa sztuka bierze się z wkur...a”. Coś w tym musi być, bo mnie ostatnio do blogerskiej aktywności jest w stanie ostatnio zachęcić tylko wkurzenie. A, że za szczególny obiekt mojej blogerskiej krucjaty uznałem ostatnio badawczo – sondażową manipulację...\nNo dobrze więc. We wcześniejszym poście opisałem co nieco z kuchennych prawidłowości działalności tej branży, a teraz widzę, że się zaczęło badanie na potęgę. Wyjątkowo wcześnie jak na wyborczy sezon. Świadczy to o wyjątkowej determinacji cybernetycznych służb postępu. Oto dzisiaj Rzeczpospolita opublikowała kolejne wyniki badania, z którego wynika, że PO w wybranym na jesieni sejmie będzie rządzić samodzielnie. W tekście wypowiadają się mądrale, dyżurni eksperci, próbując zinterpretować takie a nie inne preferencje Polaków. Wszystko pięknie, gdyby nie informacja w ramce, przypominająca swą formą i treścią informacje umieszczone na nieuczciwych umowach małym druczkiem.\nCóż zatem czytamy w ramce? Ano, że: „Sondaż GfK Polonia zrealizowano od 9 do 13 czerwca na próbie 993 osób metodą bezpośrednich wywiadów ankietowych. Wyniki odnoszą się tylko do osób, które deklarują uczestnictwo w wyborach i wskazują jakąś partię. Nie uwzględniają wahających się, czy głosować, i niezdecydowanych, na kogo oddać głos. Wyników nie należy porównywać z pomiarami instytutów, które uwzględniają niezdecydowanych.”\nA teraz spróbujmy odszyfrować treść tych „zaklęć” w ramce.\nPierwsze zdane informuje nas, że mamy jednak do czynienia z sondażem, a więc badaniem powierzchownym, byle jakim i praktyce polegającym na ulicznej łapance lub wykonaniu kilkuset telefonów. Zdanie to mówi też o próbie badawczej nie podając jej charakterystyki, no ale Rzepa to przecież nie naukowy periodyk. Dowiadujemy się też, że badanie jest świrze, bo zaledwie kilkudniowe. Najbardziej zadziwiająca jest końcówka owego zdania informująca nas, że badanie przeprowadzono „metodą bezpośrednich wywiadów ankietowych”. Problem polega na tym, że taka metoda nie istnieje. Wywiad może być „swobodny” - charakterystyczny na metod jakościowych, lub kwestionariuszowy. Ankieta w tym wypadku nazywa się kwestionariuszem wywiadu. Natomiast „ankieta” jest po prostu inną metodą. Czym różni się „ankieta” od „kwestionariusza wywiadu”? A no tym, że ankietę wypełnia sam respondent, a wywiad kwestionariuszowy przeprowadza badać. Musisz drogi czytelniku przyznać, że nie najlepiej świadczy to o fachowości autorów tego „badania”, gdyż jest mało prawdopodobne, że wymyślił to jakiś dziennikarz.\n„Wyniki odnoszą się tylko do osób, które deklarują uczestnictwo w wyborach i wskazują jakąś partię.”\nPomijając przedstawienie się badającego i takie tam, mogło wyglądać to tak:\n- Ma Pan zamiar bać udział w najbliższych wyborach?\n- Na kogo będzie pan głosować?\nOt i cała filozofia. I teraz na podstawie tego, ktoś wyciąga wnioski jak będzie wyglądał przyszły układ w sejmie, spin - doktorzy opracowują meandry kampanii, a co przedniejsi „politycy” dzielą już koalicyjne stołki i tworzą gabinety cieni.\nW dalszej części informacji małym druczkiem dowiaduje się, że nie nie należy wyników porównywać z innymi wynikami, ale przecież po to one są publikowane. Najgorsze w tym wszytkom jest to, że w ową akcję dezinformacji włączyła się szanowany przez mnie dziennik.\nO czym informuje nas nas to „badanie”? A no o tym, jak liczne mamy grono lemingów, i że jest ono bardzie zdeterminowane trzymać się swojego liemingostwa, niż reszta społeczeństwa. Istotną informacją byłoby, aby ktoś nam powiedział ile było w badaniu wariantu pierwszego i drugiego, oraz ilu ludzi nie wie jeszcze na kogo odda swój głos. Widać także wyraźnie, że postępowa postdemoracja postanowiła już chyba wyeliminować w ramach swej wali o demokrację właśnie wybory, jako czynnik zbędny i kosztowny. Po co robić kampanię, spierać się programy, poparcie, gdy i tak już wszystko wiadomo.\nA to dopiero początek. Sondażowa karuzela się dopiero rozkręca. Czekamy teraz na ripostę tych, którzy stwierdzą, że jednak nie jest tak optymistycznie. Jedno jest pewne. Te same gadające głowy znowu zinterpretują wyniki jak należy.\nCiekawostką jest to, że wyniki tego „optymistycznego badania” zostały opublikowane w dniu, w którym GUS poinformował także o rekordowej inflacji w maju wynoszącej 5%. Gdyby taka utrzymała się przez rok okazałoby się, że nasze oszczędności są o 60% mniejsze niż w tej chwili. Ale kto ma jakieś oszczędności - niech się martwi. Wyborcy PO pewnie ich nie mają, więc jest podwójnie cacy. Najważniejsze, że wszyscy się kochają i jest czym przysłonić inflację.\nEtykiety: 1984, badania\nJuż dawno zauważyłem, że jedyną strategią pozwalającą cieszyć się urokami życia przy jednoczesnym nieporzuceniu zainteresowania sprawami publicznymi jest palenie głupa.\nW organie naszej przewodniej siły narodu, ukazał się dzisiaj kolejny z sondaży utwierdzających wszystkich dookoła, że jedynie słusznym wyborem jest Platforma Obywatelska, a to dlatego, że tak chce większość. Więc jeśli nie chcesz być obciachowy...\nOto bowiem, gdy ktoś mnie pyta na kogo będą głosował, a ten ktoś wygląda jak ankieter, nie wchodząc w szczegóły, dla jakiej wywiadowni pracuje, od razu odpowiadam że na Leppera. Ankieter delikatnie się uśmiecha, bo widzi że ja nie dość, że wieśniak to jeszcze ciemny, nie oglądający TVNu. Bo gdybym oglądał to bym wiedział, że to nie Leppert tylko Lepper, a ten już dawno w żadnych plebiscytach się nie liczy. Bo przecież nie ważne co kto myśli i na kogo chce głosować, najważniejsze w takich badaniach jest to, czy poddajesz się tresurze i w jakim stopniu. Tak samo jak obciachowe lub „trendi” w różnych czasach jest założenie na siebie spodni z szerokimi nogawkami, tak samo durne jest deklarowanie swych wyborczych preferencji w towarzystwie TVNmatołków, którym już wytłumaczono jak mają myśleć.\nKiedyś jeden działacz – mało ważne jakiej partii - próbował zwerbować do startu w wyborach samorządowych. Oświadczyłem mu, że nie jestem zainteresowany. Aby nie wziął tego do siebie lub do swojej formacji powiedzeniem także, że moje poglądy zaczynają niepohamowanie zmierzać w kierunku monarchistycznych. Brzydzę się więc demokracją jako taką, bo nawet największy łajdak, łotr i drań, który otrzymałby władzę w naszym kraju, nakradłby mniej i dokonał mniejszych szkód, niż ta nienakarmiona banda wariatów siedząca na czteroletniej wyborczej karuzeli. Taki tyran przede wszytkom za coś by odpowiadał. A w panującym w naszym kraju systemie nikt nie opowiada za nic. W odpowiedzi usłyszałem, że jeśli tak, to jestem zwolennikiem totalitaryzmu. Ja z kolei na to, że totalitaryzm to mamy teraz. Mogłem rzecz jasna ciągnąć i tłumaczyć, że Hitler był przecież demokratą, i że prawdziwa monarchia z totalitaryzmem ma niewiele wspólnego. Ale nie było sensu, jeśli ktoś wiedzę o świecie ma z TVN, Wyborczej, lub bajek Disneya, trudno oczekiwać od niego jakiegokolwiek zrozumienia.\nZauważalnym jeszcze jedną prawidłowość. O ile palenie głupa jest najlepszą strategią na odstraszanie ankieterów i wszelkiej maści agitatorów, o tyle przekonywanie „zamroczonych” do zmiany poglądów bezsensem. Wielką siłę ma masa! Przecież większość się nie może mylić, a stadny konformizm zawsze zapewnia optymalną pozycję w owym stadzie i nie zmusza do myślenia. „Jedz gówno! Miliony much nie mogą się mylić” - napisał ktoś kiedyś na kiosku Ruchu. Był to zresztą ten sam kiosk, na którym ktoś kiedyś napisał: „Rany boskie jestem kioskiem”. Nie spodziewajmy się zatem, że kiosk nagle odkryje przed sobą samym istotę swej egzystencji, tak jak nie spodziewajmy się, że przyspieszony wykład z politycznych doktryn i meandrów propagandy naprowadzi jakiego leminga na właściwy tor myślenia. Wyjdziemy tylko na oszołomów i to wszystko.\nA teraz wrócę znowu do tego od czego rozpocząłem dzisiejszy wpis, czyli od badań sondażowych właśnie. Jako wykształcenia między innymi socjolog wiem coś nie coś na ten temat. Pomijam już kwestę powszechnej w tej „nauce” metodologicznej indolencji, której częstym przejawem jest nie stawianie hipotez przed badaniami, ale to zupełnie inna kwestia.\nZnów dygresja. Kiedyś jeden z moich kumpli był radiowym reporterem (nie wiem czy już o tym tu nie pisałem). Ponieważ praca była słabo płatna, a płacono za zgromadzony materiał, wszyscy reporterzy konkurencyjnych stacji spotykali się o umówionej porze i miejscu i przerywali sobie nawzajem przeprowadzone wywiady i nagrane konferencje. To nic, że we wszystkich stacjach leciał ten sam materiał. Ważne, że wszyscy zarobili. Podobnie ponoć czynią strusie, które składają jaja w gniazdach na ziemi, a potem wymieniają się jajami. Gdy drapieżnik zaatakuje kolonię wysiadujących jaja ptaków, skupi się na ogół na jednym gnieździe. Wymiana jajek zmniejsza więc ryzyko zaniku genów, tak samo jak przegrywanie nagrań zwiększało prawdopodobieństwo wyższego zarobku, przy minimalnym wysiłku. Każdy sposób jest dobry, aby zwiększyć prawdopodobieństwo przetrwania. Nie jest więc tajemnicą, że podobnie czynią ankieterzy. Praca ciężka, dorywcza, a ci zawodowi przeprowadzacze wywiadów obskakują z reguły kilka firm jednocześnie. Dlaczego? Największym skarbem jest znalezienie chętnego do przeprowadzenia wywiadu respondenta. Ludzie nie chcą udzielać wywiadów. To nowe zjawisko pojawiło się już jakąś dekadę temu, a swe apogeum przeżyło tuż po Smoleńsku. Ludzie jeśli już, odpowiadają na pytania ankieterów zgodnie z wyznaczonymi kanonami tresury i politycznej poprawności co nie ma najmniejszego odzwierciadlania w ich prawdziwych poglądach. Ale to zupełnie inna historia. Więc gdy ankieter znajdzie respondenta spełniającego kryteria próby i chętnego do wywiadu, przeprowadza z nim kilka różnych wywiadów dla konkrecyjnych firm. Rzecz jasna nikt nie jest ze stali i nie będzie siedział 5 godzin odpowiadając na pytania. Ankieter musi nieco „pomóc” respondentowi uzupełniając później rubryczki, podobnej jak wspomniani wyżej reporterzy i strusie. A gdzie jest interes? Za zrobienie każdego wywiadu badacz otrzymuje indywidualnej od każdej firmy honorarium. To oczywiste. Każda z firm pokrywa także niebagatelne koszty dojazdu na respondenta. Zamiast trzech, czterech kursów, badacz wykonuje tylko jeden. Rzecz jasna tylko idiota nie rozlicza czterech delegacji... Przy „pomaganiu respondentom” w zależności rzecz jasna od tematyki badań, kluczową rolę odgrywa powszechnie obowiązujący pogląd na daną sprawę. Wtedy nikt z analityków nie będzie się zastanawiał dlaczego w jakiejś miejscowości ludzie mają inne preferencje od innych, co może naprowadzić na trop „pomocy”.\nO ile takie badania i takie sytuacje jeszcze do niedawna były normą, o tyle teraz w pogoni za zmniejszeniem kosztów wywiadownie preferują metodę wywiadu telefonicznego. Poza całym szeregiem na ogół finansowych pozytywów. Metoda ta ma jedną wadę. Zebrany w jej wyniku materiał ma się ni jak do rzeczywistości. Po pierwsze wywiady takie są krótkie, respondent czuje się inwigilowany przez „wielkiego brata” więc zawsze odpowiada politycznie poprawnie. Wywiady te są zwykle krótkie, przeprowadzane z reguły na osobach młodych i mieszkańcach miast. Dlaczego? Na wsiach mniej ludzi ma stacjonarne telefony i jest skłonna do zwierzeń przez nie obcym ludziom.\nPrawdziwe pogłębione wywiady o charakterze panelowym (przeprowadzać kilkakrotnie na tych samych respondentach) po to, aby dostrzec dynamikę ich poglądów, to u nas niestety prawdziwa rzadkość. Jeśli są realizowane to potem ich wyniki są publikowane w naukowych periodykach, które z reguły mało interesują redakcje brukowców. Cała zabawa w badania przypomina to stary dowcip o Indianach, którzy udawali się kilka lat z rzędu do szamana z pytaniem jaka będzie w tym roku zima? Ten zawsze dopowiadał na wszelki wypadek, że będzie mroźna. Indianie pokornie zbierali więc chrust. Po czym zima okazywała się być łagodną. Po kilku wpadkach szaman postanowił zapytać fachowców ze stacji meteorologicznej. Oni mu odpowiedzieli, że zima będzie w tym roku wyjątkowo mroźna, bo Indianie od wielu lat zbierają zapasy chrustu... Wiadomo, że jak wszędzie mówią, że ludzie chcą głosować na PO to tak musi być.\nObraz rzeczywistość przedstawiony przez takie badania to co najwyżej krzywe zwierciadło. Ale nie o to przecież chodzi, ważne aby masa wiedziała co ma myśleć. I tylko pomyśleć do jakich przemyśleń może nakłonić, krótka propagandowa informacja w bulwarowej gadzinówce?\nEtykiety: badania, media, propaganda, przemyślenia\nWujki "dobra rada"\nDługo zastanawiałem się jak skomentować niedzielny meeting PO w Gdańsku. Pewnie milczałbym, gdyby reżimowa telewizja nie wyświetliła dziś wieczorem "Misia". Przyszło olśnienie. Przecież: "Życie stawia przed nami wiele niespodzianek" - jak mówi jeden milicjant do drugiego. Tym razem życie stanęło na wysokości zadania.\nW filmie w barze "Apis" nad kasą dumnie widnieje napis: "Zmień coś w swoim zakładzie pracy na jeszcze lepsze". Hasło to po drobnej przeróbce może stać się spokojnie mottem etatowych działaczy: "Zmień coś w swojej Platformie na jeszcze lepsze." Wszyscy wszak wiedzą, że Platforma jest idealna, więc można ją jedynie delikatnie udoskonalić. Dbałość o detale jest rzeczą ważną, ale nie najważniejszą. Podobno prawdziwe perskie dywany mają celowo zrobioną skazę, bo tylko Allach jest doskonały.\nWzorem majora Rysia społecznie opiekującego się grupą urwisów, nasi umiłowani przywódcy mają dla nas dobrą radę. Gdy znowu podniosą ceny benzyny, VAT, albo coś obiecają, że wybudują, a nie dotrzymają obietnicy, to udawajmy że w ogóle nic nie słyszeliśmy. To najlepsze co możemy zrobić. My będziemy spokojniejsi i przewodnia siła narodu także.\nKażdy wie przecież, że szef wszystkich szefów też był murzynem i grał w kosza. Trochę w tym sportu, trochę zabawy, a najwięcej robienia z nas tata wariata. Wiadomo wszakże, że Prezes słowa prawy w życiu nie powiedział.\nEtykiety: misiologia, stało się, z przymrożeniem oka\nNabyłem ten specyfik w sklepie tuż po Smoleńsku i szczerze mówiąc o nim zapomniałem. Pomyślałem wtedy, że to świadectwo naszych czasów, chichot losu a także, że wytwórnia wycofa się chyłkiem z tego "niesmacznego" produktu. Myślałem, że należy mieć coś tak unikalnego, co za chwilę, poparte wstydem producenta, bezpowrotnie zniknie z rynku. Tymczasem zmienił się prezydent, a małpki nadal są w sprzedaży. To flagowy produkt, obok specyfików z podobizną Pana Palikota wymienionej na etykietce wytwórni wódek.\nNikt jakoś nie ściga producenta wódki, nie wysyła do niego służb, nie straszy procesami. Przecież na etykietce nie jest napisane, o którego prezydenta chodzi. Może jest to małpka Prezydenta Grudziądza, albo Prezydenta Federacji Ringo? A może producent ma na myśli honorowego Rezydenta Związku Piratów, bo jak wiadomo piraci niekiedy paradują z małpką na ramieniu. Trzeba być przecież wyjątkowo podłym, aby wyobrazić sobie Miłościwie Nam Panującego w pirackim stroju, z przepaską na oku, hakiem zamiast ręki i z małpką na ramieniu.\nWięc wszystko jest O.K. Wiadomo o co chodzi i żadnej drwiny nie ma. Znieważania też.\nA może jednak dochodzi do znieważenia głowy państwa?\nMoże ktoś doniósłby do prokuratury, że mamy do czynienia z takim aktem i to wcale nie dotyczącym byłego ale obecnego Prezydenta? A może jak niegdyś Palikot ktoś sprawdzi w realizowanych zamówieniach publicznych jaką kupuje się ilość „Małpek” w tej chwili? Tylko po co? Wiadomo, że pijakiem był tamten, a ten jest nie tylko wzorem abstynencji i cnót wszelakich. Oczywiście mam na myśli byłego i obecnego Prezydenta Federacji Ringo Wysokoobrotowego!\nEtykiety: perfidia, propaganda, z przymrożeniem oka\nO ile poseł Mężydło nie potrzebował – jak twierdził - zmiany poglądów przy przejściu z PiSu do PO, o tyle w przypadku pani Kluzik – Rostkowskiej zabieg ten wymagał stworzenia wirtualnego bytu politycznego w postaci PJN, aby dokonać tego zabiegu. Czy pomimo bytności w przeciągu niespełna dwóch lat, zarówno w PiS, PJN, a teraz PO, posłanka zmieniła swe poglądy? Najprawdopodobniej także nie. Postpolityka nie wymaga zmiany poglądów. Postpolityka nie wymaga w ogóle ich posiadania. Nic więc nie dziwi, że w zdominowanym przez szeroko rozumiany „lewicowy paradygmat” świecie naszej polityki transfery są nie tylko możliwe, ale wręcz pożądane. Ciekawostką ostatnich miesięcy jest natomiast zjawisko traktowania „transferów” jak trofeów wojennych, skalpów zdobytych na wrogu. Problem polega na tym, że żadnej wojny nie ma, wszyscy dziarsko maszerują w jednym kierunku, a owe ruchy kadrowe to raczej przegrupowanie pododdziałów tej samej dywizji niż polityczne wolty. Kierunek jest tylko jednostronny. Partia władzy jak na bananową republikę przystało przyciąga wszelkich golasów, którzy posmakowali słodyczy zewnętrznych znamion władzy, i którzy jak morfiniści bez ukochanej substancji nie potrafią bez nich żyć.\nW naszej polityce spór doktrynalny i ideologiczny praktycznie nie istnieje. Wszyscy w sejmie mają takie same poglądy lub na równi nie mają ich wcale. Pozostaje dyskusja wyłącznie odnośnie detali, harce przed bitwą, która nigdy nie nastąpi. Figuranctwo i fasada osiągnęła już swą kulminację i dalsze co może się zdarzyć to tylko katastrofa. Czy owa katastrofa musi nadejść? Niekoniecznie. System specjalnie utrzymuje przed nią zagrożenie balansując na krawędzi. Dzięki temu tym bardziej nie powstanie nic trwałego.\nKto w takim razie tak naprawdę rządzi?\nWbrew pozorom sądzę, że nikt. Nie ma żadnych zmitologizowanych sekretnych władców. Gdyby byli, na pewno byłyby na to dowody. Rzeczywistość jest znacznie bardzie perfidna. „Ośrodek koordynacyjny” dba jedyne o to, aby panował wystarczający wewnętrzny bałagan. Nic więcej nie trzeba. Wystarczy abyśmy sami przejadali swój narodowy dochód, pozwalali na penetrację naszego wewnętrznego rynku przez obce korporacje (bo nasze nie zdążyły się wykształcić) i już jest dobrze. Jesteśmy obszarem zależnym i tak ma pozostać. A czym bardziej się kotłujemy, tym lepiej. Jedni nazywają to układem okrągłego stołu, inni agenturą. Nie ważne są słowa. Najważniejsze jest to, że władza publiczna poza swą fasadą nic nie może z założenia, a to tworzy podstawę do tego, że każda bardziej lub mniej zorganizowana nieformalna struktura może ugrać swoje, jeszcze bardziej dołując nasze finanse i nasz kraj. Nie posiadamy poza szarą strefą już niemal żadnych zdolności do podnoszenia koniunktury i prawdziwego rozwoju.\nTak więc, gdy ludzie zaczną już rozumieć o co chodzi, wystarczy, aby „wajchowi” znowu zamieszali w naszym polskim kociołku medialną chochlą w lewo i w prawo. Skutkiem mieszania jest wykluczenie z życia publicznego znacznej części rodaków oraz ciągłe przebywanie u władzy bandy łajdaków. Naszą geopolityczną rolą jest siedzieć cicho. A to, że system na skutek jasyrów i haraczy nie pozwala nam się wzbogacić w sensie osobistym, nie pozwoli nam na wykształtowanie klasy średniej i niezależnych elit. Ot i cała filozofia. Dlatego nie zdziwi mnie nawet rychły sojusz SLD z PO. Bo tak naprawdę nie ma to znaczenia. Ważne, aby maluczcy mieli o czym myśleć.\nKiedy to minie i czy minie w ogóle?\nKiedy? Nie wiadomo. Czy minie? Na pewno. Do tego momentu musimy za wszelką cenę ocalić opokę naszej cywilizacyjnej tradycji i etyki, aby mogła promieniować, gdy nadejdzie odpowiedni moment.\nEtykiety: perfidia, polityka, przemyślenia\nHaking po polsku\nSądzę, że Kevin Mitnick uważany powszechnie za ikonę hakerstwa, dzisiejszym fachowcom od włamań nie dorasta nawet do pięt. Co innego jednak jest interesujące. Tenże człowiek nie był podobno wybitnym informatykiem za jakiego się sam uważał i często nie miał zielonego pojęcia o tym co robi. Był mistrzem za to w innej, pokrewnej dziedzinie. Wykorzystywał po prostu najsłabsze ogniwo jakiegokolwiek systemu, czyli człowieka. Jego niewiedzę i lekkomyślność. Myślę, że podobny model hakingu od niepamiętnych czasów funkcjonuje w naszym kraju i dla sprawnego funkcjonowania nie potrzebuje on systemów informatycznych, sieci, ani komputerów.\nJednym ze sposobów hakerskiej aktywności, jest nie tyle włamywanie się do systemu, ale takie wyłamanie, aby po tym można było ten system skutecznie wykorzystać dla własnych celów. Można tam na przykład pozostawić tzw. trojańskiego konia, który dopiero narobi szkód.\nKilka dni temu mój kolega opowiedział mi historię jak można bez większego problemu dostać się na jedną z najbardziej renomowanych uczelni w Polsce. Jednym z możliwych kryteriów przyjęcia jest uzyskanie z pewnej instytucji zaświadczenia o zdolności do pracy na wysokościach. Ludzie na ogół nie czytają nudnych regulaminów, a gdy ktoś nawet zada sobie ten trud to myśli, że to nie możliwe zastrzeżenie dotyczy alpinistów. A tym czasem wystarczy udać się do tejże instytucji z podaniem o wydanie takiego zaświadczenia. Otrzymuje się podobno skierowanie do lekarza specjalisty z zakresu medycyny pracy, którzy po rutynowym, trwającym 2 minuty wydaniu wystawia stosowne zaświadczenia. Przypomnę tylko, że zgodnie z przepisami za pracę na wysokościach uznaję się pracę na co najmniej jednego metra. Z zaświadczeniem lekarskim trzeba udać się powrotem do wydającej skierowanie instytucji, po czym miła pani wręczy stosowne zaświadczenie. Ale po co ta cała zabawa? A no po to, że jeśli tego rodzaju dokument stanowi załącznik do podania o przyjęcie na studia, kandydata nie obowiązuje wynik egzaminu, lecz wyłącznie sam fakt jego zdania. O furtce wiedzieli do niedawna bardzo nie liczni. Była ona starzona celowo, dla przyjmowania na studia przyjaciół i znajomych królika i zastąpiła tak zwaną „rektorską pulę miejsc”. Nie wiem czy ta luka w systemie jeszcze działa czy nie, ale z pewnością nasi politykierscy hakerzy pozostawili ich w systemie całe mnóstwo.\nWszyscy pamiętamy proceder z lat dziewięćdziesiątych, polegający na sprowadzaniu do Polski koszmarnych ilości spirytusu bez cła. Była po prostu krótka luka prawna, w czasie której przestało obwiązywać jedno rozporządzenie, a drugie nie weszło jeszcze w życie. Ponoć przy granicy stały całe TIRy wyładowane alkoholem czekające tylko na wybicie określonej godziny. Była burza, wrzawa, ale nie skazano nikogo. Na spirytusowym procederze powstała w kraju wiele fortun. Można oczywiście mnożyć przykłady. Można przypomnieć sprawę podrabianego paliwa, ale nie o to chodzi.\nW bananowej republice wszystko jest możliwe. Sprytnych ludzi nie potępiam, bo stanowią oni sól tej ziemi. Potępiam za to funkcjonowanie dziurawego systemu. Lepiej być może by było, aby on w ogóle nie istniał lub był prosty i przejrzysty?\nJak powstaje szwajcarski ser? Bierze się dziurę i oblepia serem – głosi stary dowcip. Być może kwintesencją istnienia wielu przepisów, ustaw i regulacji jest właśnie to aby stworzyć w nich lukę? Być może zamiast nadmiernie organizować lepiej jest pozostawić wszystko samemu sobie? Bez dziur będzie przynajmniej uczciwie.\nSłyszałem kiedyś historię dwóch urzędników, którzy po wyrzuceniu ich z pracy w Ministerstwie Finansów rzekomo założyli firmę szkoleniową. Znali się na podatkach i przygotowali kolejne nowelizacje ustawy o VAT. Nie byłoby w tym nic niezwykłego gdyby nie fakt, że szkolenie nosiło tytuł: „Luki prawne w podatku VAT za rok ….” – czy jakoś tak. Opłata za szkolenie wynosiła ponoć 5 tyś złotych od osoby. Podobno chętnych było tak wielu, że dostawiano krzesła. Panowie przeprowadzili swe wykłady w większości miast w Polsce. A teraz przybliżona kalkulacja: 5000 zł, razy 100 – osób na każdym szkoleniu, raz 16 wojewódzkich miast. Wynik – 8 000 000 zł. Nieźle jak na dwóch, za miesiąc roboty przy sprzedaży wiedzy, która za rok będzie już nie aktualna. Wszystko legalnie. Można rzecz jasna potępiać owych urzędników. Ale to oni sprawili, że wiedza dostępna dla nielicznych stała się powszechna, a system musiał się uszczelnić. To jest chyba najlepszy sposób walki – transparencja.\nDobry haker informuje wszystkich o odkrytych przez siebie dziurach licząc lub nawet nie licząc na nagrodę, zły natomiast wykorzystuje ją do własnych celów. Nader często ów zły haker pisze program tylko po to aby umieścić w nim przydatne potem dziury. Pewnie nie rzadkie są przypadki, że jest on administratorem systemu.\nNajgorsze jest jedna to, że bardzo rzadko zdarza się, że zły haker przechodzi na „jasna stronę mocy”. No chyba, ze chce zemścić się na hakerach wyżej postawionych od niego za odcięcie od sieci...\nWszystko wskazuje na to, że czarny haking, tak rozpowszechniony w naszych czasach, doprowadzi nasz kraj do upadku. Ale nie martwmy się zbytnio. Przyjdzie czas na załatanie dziur. Przyjdzie czas na reset systemu i zatrudnienie takich adminów, którzy nie dadzą do niego wprowadzić już więcej żadnego trojańskiego konia. Jedyne co można robić w tej chwili to transparencja.\nPraktyczny przewodnik walki z biurokracją\nJak mawiał mój nieżyjący przyjaciel, urzędnik to zwierzę, którego głównym zadaniem jest okładanie sobie tyłka kwitami. Czasami liczba "drupochronów" przechodzi wszelkie możliwe granice. Gdy jednak mimo wszystkich zabezpieczeń dany temat i tak przerasta możliwości faceta w zarękawkach lub stanowi zagrożenie dla jego stanu urzędniczej nirwany, przychodzi pora na „katapultę”. Jedną ze strategii stosownej przez urzędników jest tzw. strategia: „łapaj złodzieja” zwana też niekiedy „to nie ja”. Analogia do słynnej historii, w której uciekający przed tłumem złodziejaszek krzyczy właśnie: „łapaj złodzieja” stając się automatycznie liderem biegnącego peletonu jest nader oczywista. Chodzi o to, aby przerzucić gorącego kartofla komuś innemu. Trzeba to uczynić rzecz jasna we właściwym czasie i w sytuacji, gdy już nie ma innego wyjścia. Tak właśnie uczynili nasi umiłowani przywódcy znajdując winnego niewybudowania autostrady A2 w osobie Chińczyków. Co tam A2! Przecież Chińczycy za chwilę odpowiedzialni będą za niewybywanie wszystkich dróg w Polsce o stadionach nie wspominając. Chińczyk jest bezpieczny, bo nie napadnie, nie obrazi się, nie będzie wysyłał do nas swoich dywizji, no chyba że w ramach jakiejś szerszej akcji militarno – zaczepnej, ale to jeszcze nie teraz.\nSzczególną odmianą strategii „łapaj złodzieja” jest jej wersja „na nadgorliwca”. Stosuje się nią w ramach urzędniczych działań osłonowych, a zwłaszcza, gdy u kogoś innego wykryto nieprawidłowości, zwane niekiedy w urzędniczym slangu: „nasrał kot w wentylator”. Przykład. Wystarczy, że gdzieś wydarzy się jakiś nieszczęśliwy wypadek, na przykład zawalenie dachu, albo pożar lub kolizja drogowa autokaru z dziećmi, aby jak kraj długi i szeroki sprawdzać wszystkich winnych i nie winnych, kontrolować zapobiegać i pouczać. Opcja „na nadgorliwca” dzieje się często spontanicznie.\nInną powszechną strategią, z której istnienia nawet sami urzędnicy nie zdają sobie sprawy jest tzw. „zmiękczanie petenta”. Stosują ją często urzędnicy wyższego szczebla. Czysta psychotechnika! Czy ktoś z szanownych czytelników zwrócił na przykład uwagę, że w niektórych urzędach występują nieco większe od normalnych meble biurowe, a pomieszczenia są wyjątkowo duże. Człowiek od razu czuje się mały, a jego sprawa banalna, wzburzenie nie jest już silne, maniery łagodnieją. Oczywiście na ważnego urzędnika, który poddaje nas zmiękczaniu trzeba poczekać, bo on jest ważny i zajęty i ma do przejścia jeszcze dwa poziomy Queke'a. W spisku uczestniczą ubrane w kuse spódniczki sekretarki. Słyszałem o przypadku zmiękczania polegającym nawet na tym, że poza rytualną kawą, petentowi proponowano przejrzenie specjalnego albumu zwierającego obrazy przodków i drzewo genealogiczne pana prezesa. A co? Niech cham zanim wejdzie wie z kim ma do czynienia!\nSą jednak skuteczne sposoby walki ze zwierzętami okładającymi tyłki kwiatami. Biurokracja nie lubi przede wszystkim proceduralnych wyjątków i tworzonych przez nią samą paradoksów. W takich sytuacjach często idzie na rękę petentowi. Czasami należy pomóc w powstaniu owych paradoksów, aby uzyskać efekt tak nielubianej wyjątkowości. Należy zatem poznać trochę specyfikę działania danej instytucji. Oto mój nieżyjący przyjaciel posiadał po rodzicach niewielką nieruchomość, przez którą miał przebiegać spory gazociąg. Wypłacano wtedy śmieszne odszkodowania. Z jednej strony chłopu zależało na pieniądzach, nawet tych śmiesznych, z drugiej strony chciał wyrwać od inwestora jak najwięcej za wyrwane drzewa, krzaczki i zniszczony teren. Otrzymał pismo, w którym stosowny organ prosił o wyrażenie zgody na zajęcie działki za przyjęcie stosownego zadość uczynienia. Co zatem uczynił biegły w biurokracji kolega? Napisał pismo następującej treści: „W odpowiedzi na pismo nr …. z dnia...., proszę o przelanie wymienionej w nim kwoty na konto nr …....”\nGdy pieniądze znalazły się już na jego koncie, a pod oknem stanęły koparki, kolega nie wpuścił ich na swój teren. Oni na to, że mają jego zgodę, a on że sobie nie przypomina. Oni sięgają po ową zgodę i widzą, to co on napisał wcześniej i że prośba o przelanie pieniędzy ma ze zgodą niewiele wspólnego. Wtedy rozpoczęły się negocjacje sfinalizowane kolejnym przelewem.\nOczywiście wszystko zależy od intelektualnych zdolności przeciwnika i jego umiejętności czytania ze zrozumieniem.\nInny wytrawny bojownik twierdził, że z biurokracją można zwyciężyć tylko jej metodami. Wystarczy poznać jej mechanizmy działania, a potem to już z górki. Praktyczną umiejętnością nawet pobierze jest poznanie Kodeksu Postępowania Administracyjnego i Instrukcji Kancelaryjnej. Ostatnio załatwiając pewną nie nazbyt skomplikowaną urzędową formalność. Udało mi się w praktyce sprawdzić działanie tejże metody. Po uzyskaniu stosownego zaświadczenia, pani urzędniczka poprosiła mnie o przepisanie złożonego wcześniej wniosku. Zapytałem dlaczego. Pani oświadczyła, że dlatego iż był pokreślony. Zapytałem więc ją, czy zna instrukcję kancelaryjną? Odpowiedziała, że tak. Więc powiedziałem jej, że w takim prazie wie na pewno, że skreślenia są dozwolone po ich podparafowaniu, i że zabronione jest tam używanie korektora. Powiedziałem jej także, że jej prośba polegająca na przepisaniu wniosku i złożeniu przeze mnie podpisu ze wsteczną datą jest nakłanianiem do popełnienia przestępstwa. Uciekała. Naprawdę nie chciałem być taki straszny. Nie chciało mi się po prostu przepisywać jakiego durnego świstka.\nW wojnie petencko - urzędniczej ważną rolę odgrywa także motywacja. Wystarczy zatem „wywąchać paradygmat”, aby osiągnąć postawiony przed sobą cel. Przykład. We wsi z której pochodzi moja matka mieszkańcy w 1900 roku wpadli na pomysł ustawienia wielkiego krzyża. Władze carskie niezbyt chętnie patrzyły na tego typu religijno – katolicką manifestację, a na ustawienie krzyża potrzebne było pozwolenie. Mieszkańcy napisali zatem pismo do stosownego organu o wyrażenie zgody. Umotywowali chęć postawienia krzyża tym, że jest to wotum wdzięczności za narodzony Carewicza. Ot i problem. Wyrazić zgodę - niedobrze, nie wyrazić – jeszcze gorzej. Krzyż stoi sobie od 111 lat, odsłonięty z wielką jak na miejscowe warunki i czasy pompą.\nNie ma więc prawa dziwić, iż w każdej szkole jeszcze ćwierć wieku temu działy koła Towarzystwa Przyjaźni Polsko - Radzieckiej, a teraz w każdej mieścinie są jego łunijne odpowiedniki. To tylko strategia... na przetrwanie.\nEtykiety: biurokracja, z przymrożeniem oka\nChrześcijańska troska o euromatołków\numieszczający na YT @djadel85 napisał:\n"Film ściągnąłem z kanału 'europarl', za ich zgodą i błogosławieństwem, moje są tylko napisy. To oni odwalili świetną robotę montując ten materiał. Dlatego pomyślałem, że dobrze by było, aby każdy Polak to obejrzał. Proszę swobodnie ściągać, kopiować, wykopywać, wrzucać na inne strony, itd. - zaręczam, że twórcy nie mają nic przeciwko, wręcz przeciwnie."\nPewne fragmety tego materiału już się na moim blogu pojawiły. Ale warto zobaczyć to, aby ocenić sytuację Unii, a przy okazji wyjedzie rozpaczliwa pozycja naszych pseudopolityków i wszelkich figurantów, uzależnionych nie wiadomo od kogo. Co będą czynić euromatołki, gdy podstawa ich świata runie jak domek z kart? Niestety, dadzą sobie radę.\nEtykiety: Nigel, UE, YouTube\nBuddyści twierdzą, że przyczyną nieszczęść człowieka na tym łez padole jest zbytnie przywiązanie się do rzeczy materialnych i innych ludzi. Wyzbycie się przywiązania daje szczęście. Coś w tym jest. Przecież nie zabierzemy zgromadzonych dóbr na tamten świat jakim by on nie był. A ponieważ idee podobni jak materia nie giną, więc być może tenże postulat wzięli sobie do serca bolszewicy i wszelkiej maści nowe i stare lewactwo postanawiając pozbawić ludzi wszelkiej własności i kontroli nad własnym losem, wikłając nas w globalny lichwiarskiego system niewolnictwa. W przypadku Polaków mamy chyba do czynienia nie tylko ze szczególnym przywiązaniem do dóbr konsumpcyjnych w odróżnieniu od środków produkcji. Nie wykształciła się u nas jak dotychczas (bo nie miała kiedy) klas średnia będąca filarem społeczeństwa. Mamy na jej miejsce zadufaną w sobie lemingowską "kredytową burżuazję". Nie mamy także elit, bo to co siedzi w sejmie czy okupuje przeróżne instytucje elitą ni jak nazwać nie można. Skąd więc mamy mieć społeczne przywiązanie do posiadania, a przez to do przez to przyzwyczajenie do autonomii względem Władzi państwa? Nic tak jak owa autonomia nie trzymało państwowej konstrukcji w należytym porządku bez zbytniego jej rozpasania. Mój przyjaciel opowiadał mi wczoraj, skąd wziął się w dawnej Francji zwyczaj ogradzania domostw wysokim murem. Otóż dawni poborcy podatkowi mieli prawo naliczyć podatek tylko od tego, co zobaczyli przez płot nie wchodzą na podwórze posesji. Mieli przy tym zakaz używania drabin. Nic więc dziwnego, że zajęciem zbiegania podatków trudnili się ludzie wyjątkowo wysocy… Dziś już mało kto nawet usiłuje protestować przeciwko lichwie i podatkom. Mamy więc społeczeństwo teoretyczne szczęśliwych golasów.\nJest także druga cześć ludzkiego przywiązania będąca przyczyną nieszczęść: przywiązanie do ludzi. Polacy (przynajmniej według sondaży) przywiązali się jakoś dziwnie mocno do ludzi z PO, podobnie jak merkantylne wiejskie para - elity do ludzi z PSL. Pozostaje chyba tylko personalne przywiązanie, bo zarówno wśród jednych jaki i drugich trudno szukać przywiązania do jakich wartości czy ideologii. Pozostaje zatem tylko więź merkantylno, towarzysko- wizerunkowa. Swój – obcy. Elitarność – motłoch. Być może za przywiązaniem do Pana Tuska kryje się swojego rodzaju poczucie zgrzebnej elitarności, a może merkantylne wyrachowanie niewolnika? Nie wiem.\nPrzypomniał mi się skecz Tadeusza Drozdy, który opowiadał o mistrzu Zen pogrążonym w medytacjach. Za niewielkiej jego ranie na ręku rozsiadło się stado much spijających ochoczo sączącą się krew. Gdy ujrzał to jeden z uczniów mistrza odegnał owady wyrywając jednocześnie swego guru z medytacyjnego letargu.\n- I coś ty najlepszego zrobił? – zapytał mistrz – Te były najedzone…\nTu z wyjątkową mocą zdaje się przemawiać błękit ni...


BOSE QuietControl 30 Czarny Słuchawki dokanałowe - ceny i opinie w Media Expert < head>\nKod produktu: 862602\n115.00 zł x 11 rat\nZostaw przewody za sobą, nie rezygnując z jakości dźwięku. Korektor zoptymalizowany pod względem głośności zapewnia stały i zrównoważony dźwięk niezależnie od poziomu głośności. Jeśli na ruchliwej ulicy musisz ją zwiększyć, dźwięk muzyki nie ulega zniekształceniom. Słuchawki paruje się za pomocą technologii Bluetooth i NFC, dzięki czemu ich bezprzewodowe łączenie jest proste i szybkie. Wbudowany mikrofon pozwala odbierać i kończyć połączenia, pomijać i wstrzymywać utwory, a także sterować głośnością bez konieczności sięgania po telefon. Dzięki temu możesz skupić się na muzyce.\nKabel USB, Etui, Adapter\nSłuchawki dokanałowe KLIPSCH X12 Neckband Brązowy


Bakalie i kantalupa - portal - Katalog Stron 306\nStomatolog Kraków Tworzenie stron Kraków Indonezja - wczasy Au pair, opiekunka za granicą, au pair USA - Happy AuPair Wirtualne Biuro, Adres dla Firmy, Warszawa Okapy kuchenne Praca Wyszukiwarka zakupów E-Program.pl - szybki download Dom Meblowy Burzyńscy-meble do biura, domu i mieszkania.\nBakalie i kantalupa - portal\nTytuł wpisu: Bakalie i kantalupa - portal\nAdres witryny: https://bakalie.com\nKantalupa to rodzaj melona, który jest niezwykle ceniony ze względu na swoje właściwości. Na naszym portalu o bakaliach znajdziesz wszelkie informacje na temat kantalupy, które pozwolą Ci włączyć ten niezwykły melon do swojej diety.\nW sklepach można znaleźć melona kantalupę zarówno w formie świeżego owocu, jak i w postaci suszonej, co pozwala na połączenie go z różnymi bakaliami. Doskonale sprawdza się jako dodatek do dań, czy deserów, ale może być również po prostu niezwykle zdrową przekąską w ciągu dnia.\nKantalupa to egzotyczny owoc, który w porównaniu do innych melonów posiada pastelowy odcień. Jest on bogaty w witaminę A oraz karotenoidy, co sprawia, że na jego właściwości zdrowotne składa się długa lista dolegliwości, z którymi pomaga w walce.\nJeśli chcesz dowiedzieć się więcej o kantalupie albo poznać inne rodzaje melonów, czy też szukasz informacji o zdrowej żywności, w tym bakalii to odwiedź naszą stronę internetową.\nZnajdziesz tam wiele ciekawych artykułów o popularnych i tych mniej znanych owocach oraz bakaliach, ich właściwościach oraz wartościach odżywczych.\nSerdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszego portalu o bakaliach, a także spróbowaniu kantalupy!\nSłowa kluczowe: kantalupa właściwości, melon kantalupa właściwości, melon kantalupa, , bakalie, kantalupa\npogrzeb strzelin (4), baseny (5), biuro rachunkowe (5), pogrzeb ziębice (4), projektowanie (4), gdynia (3), strony internetowe (4), warszawa (4), gdańsk (3), mieszkania (3), łysienie plackowate (3), baseny kąpielowe (3), tatuaże (4), księgowość (3), kraków (3), apartamenty (3), bramy garażowe (5), tworzenie stron internetowych (3), bramy przemysłowe (3), usługi księgowe (3)


dodane 16.04.2014 11:06\nJ 20,19-31 Słowa Ewangelii według świętego Jana Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: „Widzieliśmy Pana!”. Ale on rzekł do nich: „Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”.\nTomasz Reczko stypendysta Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia’\nGdy wybierano mi imię, tata i siostra chcieli mnie nazwać Wojciech, ale mama uparła się przy Tomaszu. I tak zostało. To była dobra decyzja – faktycznie, jestem tak samo niewierny jak apostoł. Ciężko mnie przekonać do czegokolwiek. Tak samo jeśli chodzi o Boga. Wiem, że istnieje, ale nie byłem przekonany, że On jest żywy. Pewnego razu koleżanka zaprosiła mnie na wyjazd do Częstochowy, na Mszę z modlitwą o uzdrowienie i uwolnienie. Słyszałem, że dzieją się tam różne cuda, więc miałem nadzieję, że rozwieję wątpliwości co do istnienia Boga. W Częstochowie czekałem tylko na cud, który by mnie w końcu przekonał. Wokół mnie ludzie zasypiali w Duchu Świętym, otrzymywali dary poznania i mówili, kto jaką łaskę i jakie uzdrowienia otrzymał. To mnie nie przekonywało – na wszystko miałem odpowiedź. Stałem w tym tłumie i prosiłem o łaskę wiary. Gdy otworzyłem oczy, spojrzałem na otaczających mnie ludzi i zobaczyłem na ich twarzach taką radość i spokój, że wzruszyłem się. Chwilę później do mikrofonu podszedł chłopak, typowy dresiarz, i zamiast mówić o cudownym uzdrowieniu czy innym paranormalnym wydarzeniu, powiedział, że przyszedł tu przeprosić tych, których w swoim życiu skrzywdził. To wystarczyło, by zaradzić mojemu niedowiarstwu. Od tej pory nie szukam Boga gdzieś daleko, nie oczekuję fajerwerków, bo wiem, że On jest blisko, przy mnie. Bo jak mówi Ewangelia, Bóg chce do nas przyjść „mimo drzwi zamkniętych”. My tylko mamy otworzyć.


Katalog podkastów | Sekrety marketerów ®\nUżywam lejków sprzedażowych do skalowania firm. Od czego możesz zacząć? Zacznij słuchać podcastu! Obserwuj mnie na Facebook'u i Instagramie a nie przegapisz istotnych informacji.\nLink RSS Link do katalogu Numer katalogowy: 6117\nJak wygląda proces twórczy przy tworzeniu reklamy?\nW dzisiejszym odcinku dowiesz się jakie kroki podejmuję aby stworzyć reklamy dla mnie oraz dla moich klientów. Czym się kieruję? Jakie mam wtedy cele? Odpowiedzi na te oraz inne pytania znajdziesz w tym odcinku podcastu Sekrety Marketerów®.\nJak znaleźć idealnego klienta i dopasować do niego przekaz?\nKażdy marketer staje przed problemem dobrania przekazu i całego swojego marketingu do konkretnego klienta, który przyniesie mu najwięcej zysku. W tym odcinku pokażę Ci w jaki sposób możesz go znaleźć, gdzie obecnie się znajduje oraz jak na podstawie danych, które znajdziesz dopasować komunikat do niego.\n3 kluczowe czynniki potrzebne do stworzenia darmowego poradnika\nReklamując swoją firmę na pewno stajesz przed zadaniem stworzenia poradnika, za który Twoi potencjalni klienci będą skłonni dać Ci mejla. Czasami jest Ci ciężko i nie możesz znaleźć pomysłów? Moja metoda składająca się z trzech etapów pozwoli Ci stworzyć idealny poradnik, który Twoi klienci będą czytali jak szaleni!\nProsty i Potężny Lejek Sprzedażowy, który obecnie generuje 10 klientów tygodniowo\nW dzisiejszym odcinku przeprowadzę Cię przez cztery etapy lejka sprzedażowego, którego możesz wykorzystać do sprzedaży swoich usług lub konsultacji. Lejek jest na tyle potężny, że wiele agencji nie wdraża go u swoich klientów gdyż nie chcą im zapłacić wymaganej miesięcznej puli pieniężnej... Spotkałem się z tym zanim założyłem własną agencję. Firma, z którą prowadziłem rozmowy nie chciała wdrożyć podobnego rozwiązania bo... wiedzieli, że zarobię na nim dwadzieścia razy więcej! Paranoja, wiem... Ale takie są realia. Dzisiaj możesz posłuchać o tym lejku ZA DARMO! Miłego słuchania i do usłyszenia.


WOŚP W SP 51 – Szkoła Podstawowa nr 51 w Szczecinie\nWOŚP W SP 51\n10 stycznia 2020 po raz kolejny zagrała szkolna Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. W tym roku graliśmy na rzecz specjalistycznego, operacyjnego sprzętu ratującego małe dzieci. Jak zwykle – „się bujało!”\nByły tańce, solowe i wspólne śpiewy, wirtuozerskie pokazy gry na instrumencie, ekstremalne pokazy sztuki piłkarskiej oraz aukcja przedmiotów zrobionych lub podarowanych przez grono pedagogiczne i uczniów.\nChoć dziś orkiestra już nie gra, to jej pozytywna melodia wybrzmiewa nadal, ponieważ kwota uzbierana przez naszą szkolną społeczność, w tym roku jak zwykle wysoka: 6,700 zł cały czas rośnie!!! Jeszcze w tym tygodniu spływają i będą spływać pieniądze za wylicytowane przedmioty.\nDziękując za wszystko ofiarodawcom i uczestnikom wspólnej zabawy, mówimy: do zobaczenia na kolejnym finale, już za rok… Sie ma! A właściwie jak mówi kapitan Jerzy Owsiak :”Wiatr w żagle. Wszystkie ręce na pokład i kurs na pomaganie, bo pomagać można cały rok.\nZ pozdrowieniami – grające do końca świata i jeden dzień dłużej…\n…Agnieszka Ziółkowska, Agnieszka Borys, Urszula Chomicz\n« Odwiedź nas na facebooku!\nW DOMU KOMBATANTA »


Obrazki w HTML są definiowane za pomocą tagu <img>. Tag <img> jest pusty, co oznacza, że zawiera tylko atrybuty i nie ma znacznika zamykającego.\nAby wyświetlić obraz na stronie, należy użyć atrybutu src, src oznacza "źródło". Wartością atrybutu src jest adres URL obrazu, który chcesz wyświetlić na swojej stronie.\nSkładnia dla tagu <img> jest następująca:\nURL wskazuje lokalizację lub adres, gdzie obraz jest przechowywany.\nNie jest konieczne aby mieć dostęp do części administracyjnej (serwera) gdzie znajduję się plik obrazka, do którego się chcesz połączyć. Można łączyć się z każdym obrazkiem, tak długo, jak znasz jego adres URL.\nPrzeglądarka wstawia obraz, tam gdzie tag <img> występuje w dokumencie. Jeżeli umieścisz tag <img> pomiędzy dwoma akapitami, przeglądarka pokaże pierwszy akapit, następnie obraz, a potem drugi akapit.\nPoniższy przykład pokazuje, jak wstawić zdjęcia na swojej stronie internetowej:\n<img src="/logo.gif" width="144" height="50" />\nUwaga: "Nie próbujcie tego w domu!" Obrazek dla tego przykładu znajduje się na serwerze naszego serwisu, więc jeśli samemu uruchomić ten kod, to nie uzyskasz takich samych efektów, jeśli wypróbujesz dokładnie ten kod w przeglądarce obraz zostanie nie wyświetlony. W następnych lekcjach poznamy sposoby jak odwoływać się do obrazków znajdujących się na innych serwerach.


Pasta jajeczna - przepis video - Polki.pl\nPasta jajeczna - Kasia gotuje z Polki.pl\nRecepta na pyszny poranek? Pasta jajeczna ze szczypiorkiem!\nPasta jajeczna w podstawowej formie to idealna kompozycja ugotowanych na twardo jajek, majonezu, musztardy, szczypiorku, soli i pieprzu. Można jednak urozmaicać ją według własnych upodobań - warto dodać np. awokado, podsmażone pieczarki, wędzonego łososia lub dużą ilość ziół i przypraw.\nZobacz więcej pomysłów na pasty:\nPasta z grochu - przepis\nPasty z serkiem wiejskim - przepis\nKasia Bukowska radzi, aby część majonezu zastąpić śmietaną lub jogurtem greckim. Dzięki temu powstanie pasta jajeczna w wersji light! To danie można przygotować na kilka różnych sposobów - nasza kulinarna mistrzyni poleca użycie blendera, ale pokrótce prezentuje też inne techniki. Pyszna pasta to recepta na smaczny poranek lub apetyczne drugie śniadanie!\nTagi: pasta, pasty, pasta do chleba, pasty jajeczne, śniadanie, Kasia gotuje z Polki.pl


7,05 (1593 ocen\ti\t159 opinii) Zobacz oceny\nRóżne są historie opowiadane przez Pana Andrzeja - czasami ciekawsze, czasami może ciut mniej. Mnie jednak niezmiennie fascynują w jego prozie "scenografia i rekwizyty". Otwieram książkę jakbym otwierał drzwi - wchodzę do materialnego świata, który nie jest tylko tłem, a realnym, fizycznym bytem. Jeśli nawet dostrzegę coś tylko kątem oka, mogę skierować tam wzrok i obejrzeć to sobie dokładniej.\nBardzo nie lubię zamykać jego książek!


Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit w Sklepie RTV EURO AGD\nGigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit\nKarta graficzna Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit daje jeszcze więcej możliwości podczas grania w ulubione gry i edycji grafiki. Zapewnia płynność i wysoką wydajność efektów wizualnych przy małym zużyciu energii. Wysokiej klasy komponenty z jakich została stworzona zapewniają wysokie osiągi i doznania wizualne.\nKarta Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit posiada wbudowaną pamięć 8 GB dzięki czemu uzyskasz większą płynność obrazu, lepszą rozdzielczość, a także opcjonalnie obraz w 3D.\nUzyskaj jeszcze lepszą jakośc obrazu w ulubionych grach lub podczas edycji grafiki dzięki karcie Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit z grafiką typu GDDR5!\nDzięki możliwości podłączenia do 4 monitorów do karty Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit twoja praca przy komputerze stanie się łatwiejsza i przyjemniejsza.\nkarta graficzna Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit\nWyposażenie instrukcja, kabel dodatkowego zasilana, Manual, sterowniki\nKod producenta GV-N1070XTREME-8GD\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Gigabyte GeForce GTX 1070 Xtreme Gaming 8GB GDDR5 256bit, wpisz 1099109 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Akcja wymiany osłon na wałach przegubowo-teleskopowych dla rolników powiatu siedleckiego – Starostwo Powiatowe w Siedlcach\nStarostwo Powiatowe w Siedlcach - Akcja wymiany osłon na wałach przegubowo-teleskopowych dla rolników powiatu siedleckiego\nAkcja wymiany osłon na wałach przegubowo-teleskopowych dla rolników powiatu siedleckiego\nOpublikowano w dniu 2021-05-05 Opublikowane przez: Ewa Czarnocka\nKasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w Siedlcach uprzejmie informuje, że w ramach prowadzonej działalności prewencyjnej chce zorganizować na terenie powiatu siedleckiego wymianę osłon na wałkach przekazu mocy będących własnością rolników.\nPraca z wałkami przegubowo – teleskopowymi bez osłon lub z uszkodzonymi osłonami prowadzi do groźnych wypadków kończących się ciężkim kalectwem lub śmiercią. Wskazane jest, aby wymiany osłon dokonało jak najwięcej rolników. Wymiany osłon połączonej z pokazem dokona SIPMA S.A. producent maszyn rolniczych z Lublina.\nZgodnie z posiadanymi środkami finansowymi na działania prewencyjne dla Oddziału *możliwa jest wymiana 105 osłon, a koszt 1 osłony wynosi 95zł. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w Warszawie poniosłaby odpłatność w wysokości 47.50zł za jedną osłonę, natomiast pozostałą odpłatność tj. 47,50zł za jedną osłonę poniósłby rolnik.\nAkcja wymiany osłon na wałach przegubowo-teleskopowych - pełna treść informacji (186 kB)\nOstrzeżenie meteorologiczne nr 46 – burze


Fotografia uliczna z Emmanuelem Cole - Canon Polska - Canon Poland\nFotografia uliczna z Emmanuelem Cole\nMinęło prawie czterdzieści minut, zanim zacząłem zadawać pytania, które wcześniej przygotowałem z myślą o wywiadzie z fotografem-samoukiem, Emmanuelem Cole'em.\nJest on tak zrelaksowany, tak wyluzowany i sympatyczny. Ma w sobie naturalny urok. Rozmawialiśmy przez prawie trzy godziny o bezustannie zmieniającym się Londynie, fotografii ulicznej oraz wadach i zaletach Instagramu.\nJego własnymi oczami\nKażdy z nas szybko dostrzega urok Londynu, miasta fotografowanego każdego roku przez miliony ludzi, które z pewnością wyczerpało już swoje zasoby oryginalności.\nCole jest innego zdania. – Londyn jest naprawdę nietypowy. Wszystko ciągle się zmienia, jego mieszkańcy i budynki. Bezustanne zmagania tego miasta są dla mnie ekscytujące.\nWystarczy zerknąć na profil Emmanuela w serwisie Instagram, aby przekonać się, dlatego wyróżnia się spośród innych fotografów. Wśród jego zdjęć nie znajdziemy ujęć Big Bena czy London Eye. Zamiast tego możemy podziwiać zdjęcia Londynu widzianego oczami Emmanuela, czyli zbieraninę delikwentów, których większość z nas omijałaby szerokim łukiem.\nZapytałem go, jak podejść do takich osób. Cole twierdzi, że pomogło mu doświadczenie zdobyte w pracy w charakterze osoby pozyskującej fundusze.\n– Dzięki temu wyrobiłem w sobie życzliwość. Jest to dość onieśmielające, ale warto być lubianym. Gdy pukasz do czyichś drzwi, zakładasz, że otrzymasz odpowiedź odmowną, i jesteś na to gotowy. Jednak człowiek zyskuje pewność siebie. Co złego może się nam stać?\nW przypadku chęci uchwycenia idealnego ujęcia fakt odrzucenia nie jest taki straszny. Gorsza jest obawa, że przegapimy wyjątkową chwilę. Z reguły mamy tylko jedną szansę na zrobienie dobrego zdjęcia. Zdarzało się, że cały dzień żałowałem, że nie zdecydowałem się zrobić komuś zdjęcia z rana.\n– Niezwykle ważna jest też szczerość. Po prostu pochodzę do ludzi i pytam się ich, czy mogę zrobić im zdjęcie. Prawie zawszę słyszę pytanie: „Po co?”. Wtedy mówię im, że wydają mi się interesujący, co jest zresztą prawdą. To pomaga i przestają być spięci.\nRobienie interesujących portretów jest bardzo trudne, więc trzeba rezygnować z własnego komfortu psychicznego. – Ja szukam zachowań – wyjaśnia Emmanuel. – Rzeczy, które rzucają się w oczy. Są to przeważnie niewielkie detale. Może być to czyjaś postawa, sposób chodzenia lub styl ubierania.\n© Emmanuel Cole. Zrobione aparatem Canon EOS 5D Mark III – obiektyw EF 24mm f/1.4L II USM; ekspozycja 1/320 s przy f/2,8, ISO 800.\nOglądając jego imponujące portfolio, trudno uwierzyć, że Emmanuel zaczął fotografować zaledwie pięć lat temu, tuż przed ogromnym wzrostem popularności serwisu Instagram, dzięki któremu zyskał rozgłos.\nW 2011 roku dostał telefon z aparatem i po prostu zaczął robić zdjęcia. Na początku powielał prace innych osób, ale szybko odnalazł własny styl, robiąc zachwycające portrety najbardziej ekscentrycznych i interesujących mieszkańców oraz krajobrazów Londynu. Rok później przeszedł na lustrzankę cyfrową Canon EOS 6D i używa jej do tej pory. Teraz trudno go zobczyć bez aparatu przewieszonego przez szyję.\n– EOS 6D to dla mnie doskonała lustrzanka. Mam ją prawie od samego początku i jeszcze nigdy mnie nie zawiodła.\nMimo że Emmanuel publikuje swoje zdjęcia w serwisie Instagram, tradycyjnie zarezerwowanym dla aparatów w telefonach, robi je wyłącznie lustrzanką firmy Canon. – Lustrzanka cyfrowa pozwala na dużo większą kontrolę. Nie chodzi mi tylko o samo robienie zdjęć, ale również o pliki wyjściowe. O wiele łatwiej jest pracować nad plikami w formacie RAW niż plikami JPEG z telefonu.\nZmiana chartakteru Londynu przebiega tak szybko jak rozwój świata fotografii. Ciężko jest nie dostrzec podobieństw między tymi dwoma procesami. Zapytałem Emmanuela, fotografa z ponad 140 tysiącami obserwujących użytkowników w serwisie Instagram, co myśli o platformie, która pomogła mu wybić się z tłumu.\n– Instagram to potężne narzędzie marketingowe – zaczyna. – Dzięki niemu wiem, że to, co robię, ma sens, że ludziom podobają się moje zdjęcia i że chętnie je przeglądają. Daje to dużo wiary w siebie.\n– Jednak z uwagi na to, że tyle zdjęć jest dostępnych w mgnieniu oka, łatwo można się oczarować pracami innych osób i zapomnieć o własnych celach.\n– Jesteśmy bombardowani setkami nowych zdjęć każdego dnia, więc znalezienie własnego stylu jest teraz o wiele trudniejsze. Uważam, że osoby, którym się to udało, są naprawdę wyjątkowe.\nEmmanuel obawia się, że fotografia nie jest już tak ceniona jak dawniej. – Powody, dla których ludzie zaczynają się nią zajmować, są często nieodpowiednie. Kopiują najpopularniejsze zdjęcia, ponieważ chcą być sławni, a nie dlatego że po prostu pasjonują się fotografią.\nGdy zapytałem Emmanuela, ile zdjęć robi w ciągu jednego dnia, spodziewałem się liczby około 30 lub 40. Zaskoczył mnie i tym razem: „Zaledwie od 5 do 10 zdjęć”. Według niego mniej znaczy więcej, a człowiek uczy się rozpoznawać potencjalnie udane ujęcia. – Jednak warunkiem jest zorganizowanie rozgrzewki.\n– Rozgrzewki? – Tak – odpowiada. – Trzeba się rozgrzać. – Tak jak sportowiec? – No właśnie. Nie można tak po prostu wyjść i zrobić najlepszego zdjęcia dnia – śmieje się. – Trzeba wejść w odpowiedni rytm, aby czuć się naturalnie w decydującym momencie.\n© Emmanuel Cole. Zrobione aparatem Canon EOS 5D Mark III – obiektyw EF 24mm f/1.4L II USM; ekspozycja 1/1000 s przy f/5,0, ISO 100.\nTransformers, przewodniki i dziwne sytuacje.\nJeśli chodzi o fotografowanie poza Londynem, Emmanuel spędził dość dużo czasu w Hongkongu. – To było świetnie przeżycie. Ogromnie pomogło mi wypracować własny styl fotograficzny. Widziałem tak dużo dziwnych sytuacji, które umożliwiały zrobienie wyjątkowych zdjęć.\nJakiej rady mógłby udzielić? Trzeba zawsze podróżować z lokalnym mieszkańcem. – Poznałem mieszkańca Hongkongu, który znał mnie z Instagrama. Spotkaliśmy się i bardzo ułatwił mi zwiedzanie tego miasta. Uratował mnie też w kilku nieciekawych sytuacjach i zabrał do paru naprawdę interesujących miejsc.\nEmmanuel pokazał mi zdjęcie upiornego, dystopicznego apartamentowca, którego użyto w filmie Transformers. – Pokazałem je chłopakowi, a on zabrał mnie w to miejsce. Poszliśmy tam w ciągu dnia, ale wiedziałem, że zdjęcie będzie wyglądać lepiej nocą, więc wróciłem tam później i zrobiłem je. Jest to chyba moje najbardziej rozpoznawalne zdjęcie.\n© Emmanuel Cole. Zrobione aparatem Canon EOS 5D Mark III – obiektyw EF 17-40mm f/4L USM; ekspozycja 30 s przy f/9,0, ISO 200.\nZapytałem go o plany na przyszłość. Okazało się, że podchodzi do tego tematu zaskakująco nonszalancko. Mimochodem dodaje, że wiele osób chce, aby zorganizował wystawę swoich prac, ale nie ma do tego przekonania. – Może wydam ze dwie książki, ale to później. – Przyznaje jednak, że ma w planach parę projektów.\nNaprawdę zaskoczyło mnie to, jak twardo stąpa po ziemi. Każda inna osoba z 140 tysiącami obserwujących na Instagramie zwracałaby na siebie uwagę, podpisywałaby kontrakty na książki i chwytałaby się każdej innej okazji, jaką daje sława. Emmanuel twierdzi, że gdy zakończy przygodę z fotografią, będzie zadowolony, jeśli zostawi po sobie wyraźny wkład w udokumentowanie Londynu.\nZacząłem się zastanawiać, kim by chciał zostać, gdyby nie był fotografem. – Koszykarzem – odpowiada. Nie jest to zaskakujące, biorąc pod uwagę jego wzrost. Emmanuel przyznaje, że jedną z najważniejszych rzeczy, jakie wyniósł z tego sportu, jest duch współzawodnictwa. – Bardzo lubię rywalizację. Zawsze chciałem osiągać jak najlepsze wyniki i coraz bardziej rozwijać swoje umiejętności. Nie chcę jednak, by stało się to moją obsesją. Taka obsesja może przejąć kontrolę nad życiem człowieka. To nie jest wielki dramat, ale warto zachować równowagę.\nRozmawialiśmy już parę dobrych godzin i czułem, że udało mi się poruszyć każdy aspekt jego życia, ale Emmanuel nie wyglądał na zmęczonego ani poirytowanego. Wręcz przeciwnie, był pełen energii i z chęcią odpowiadał na wszelkie pytania. Zapytałem go, co planuje robić, gdy juz zakończymy naszą rozmowę. Odpowiedział, że chciałby spotkać się z przyjacielem, ale nie ma pośpiechu.\nWzruszył ramionami i uśmiechnął się, a ja zamówiłem dla nas kolejne piwo.\nZawartość torby Emmanuela:


Rachel Green inspiracją dla bohaterki granej przez Ninę Dobrev w „Fam” · Serialomaniak.pl\nRachel Green inspiracją dla bohaterki granej przez Ninę Dobrev w „Fam”\nPo latach nieobecność w telewizji Nina Dobrev powraca na mały ekran. W wywiadzie aktorka podzieliła się odczuciami dotyczącymi roli w sitcomie oraz tym, jaka bohaterka telewizyjna miała wpływ na Clem, w którą wciela się Dobrev.\n„Fam” opowie historię Clem, która wiedzie z pozoru idealne życie. Pewnego dnia do mieszkania, w którym mieszka z narzeczonym, wprowadza się przyrodnia siostra kobiety. Do jej świata wkracza także jej ojciec – nie byłoby to aż tak niezręczne gdyby nie fakt, że Clem od kilku lat utrzymuje, że ten nie żyje…\nW wywiadzie dla portalu TVLine Nina Dobrev wypowiedziała się na temat swojej bohaterki:\nByłam przerażona, gdy nakręciliśmy pierwszy odcinek. W miarę upływu sezonu poczułam się jednak zdecydowanie bardziej komfortowo i zaczęłam naprawdę rozumieć, kim jest Clem. Ona ewoluuje w trakcie sezonu. Jeśli spodoba Ci się pilot, później będzie jeszcze lepiej. (...)\nPowiedzieliśmy kostiumografom, że chcemy, by stroje Clem wyglądały na wybierane bez większego zachodu – coś w stylu Rachel [z „Friends”].\nDo obsady „Fam” należą także Tone Bell, Odessa Adlon oraz Gary Cole.\nSerial emitowany jest przez stację CBS.\n„Fam” opowie historię Clem, która wiedzie udane życie u boku ukochanego narzeczonego. Sytuacja zmieni się, gdy do pary wprowadzi się młodsza, przyrodnia siostra …\nZnamy datę premiery „Fam” z Niną Dobrev oraz powrotu serialu „Man with a Plan”\n„Man with a Plan” z udziałem Matta LeBlanca („Friends”) opowiada o Adamie Burnsie. Mężczyzna jest przedsiębiorcą, który stwierdza, że wypadałoby spędzić więcej …


Odnalazłem Księżycową Dolinę – najpiękniejsze miejsce na świecie – krainę ze snów człowieka savoir vivre | savoir vivre i nowa klasa średnia\n← W jaki sposób jeść homara?\nZłota Dolina: rola krajobrazu w życiu savoir vivre →\nPierwszą zasadą savoir vivre jest zasada szlachetności – wszystko ma być najwyższej jakości – najwspanialsze, najpiękniejsze. Trudno spełnić te kryteria. Poznałem miejsce, w którym się one spełniają – Złotą Dolinę.\nW liceum zaczytywałem się powieścią Jacka Londona pt. „Księżycowa dolina”. Jest to opowieść o małżeństwie, które poszukuje wymarzonego, idealnego miejsca do życia, miejsca, które nazwali Księżycową Doliną. Znajdują ją. Powieść kończy się opisem doliny i życia w niej. Poznałem wielu ludzi, którzy tak przejęli się tą powieścią, że całymi latami szukali swojej księżycowej doliny. Ja ją znalazłem. Księżycową Doliną jest Złota Dolina – miejsce, o którym każdy kto je poznał mówi, że to jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie, miejsce, którego kilka procent mieszkańców to ludzie z całego świata, którzy przez przypadek wjechali do niej na 15 minut i już z niej nie wyjechali – zostali tu na całe życie. Moim zdaniem to najpiękniejsze miejsce na świecie. Co ciekawe, gdy w niej byłem księżyc pojawiał się w południe i był obecny na niebie, gdy zasypiałem.\nDolina jest też w specyficzny sposób krainą savoir vivre – jest między innymi krainą przyjęć. Odbywają się w niej dziesiątki typów przyjęć, głównie na świeżym powietrzu (na placach miast, w gajach oliwnych, na polanach, które są na szczytach gór). Około 100 z nich to przyjęcia, na które każdy może bezpłatnie wejść. Są też przyjęcia płatne.\nJeden przykład. W miasteczku w środku doliny – Molini di Prela jest najlepsza restauracja w dolinie. Trzeba zarezerwować stolik. Restaurację otwierają o 20,00. Wchodzimy i w ten sposób zobowiązujemy się zapłacić taką sumę, jaką podadzą nam o północy (jest ona zresztą zawsze taka sama). Nie ma menu. Najpierw podają nam białe i czerwone wino (najlepsze gatunki win doliny) oraz wodę mineralną i czekadełko (wina, woda i pieczywo są bez ograniczeń). O 20, 15 właściciel restauracji i jego rodzina zaczynają podawać dania. Jest ich 12. Po jedenastu daniach podaje się digestif. Ostatnim daniem jest deser. Po nim jest kawa espresso. Wszystko dokładnie tak jak w podręcznikach savoir vivre. (opiszę to szczegółowo w oddzielnym wpisie)\nO północy się płaci. Zgadnijcie Państwo: ile? Dla ułatwienia podam, że nad morzem pizza kosztuje 7-14 euro. Makarony 9-14 euro. Dania mięsne i rybne od 13 euro do góry (z reguły 15-20 euro).\nDolina zaczyna się nad morzem na poziomie 0 metrów nad poziomem morza przy wzgórzu, na którym leży cudowne miasto Imperia. Kończy się po 20 km przełęczą na wysokości 1360 metrów. Pierwsze 7 km to XXI wiek. Prawdziwa Dolina zaczyna się od jej stolicy – miejscowości Dolcedo, która w części ma 2000 lat w części 1500. Jest to duże jak na dolinę miasto. Ma 1000 mieszkańców i mieści się w samej dolinie. Droga idzie w górę. W samej dolinie (czyli na samym jej dole) są jeszcze dwa miasta Molini di Prela (500 mieszkańców) i Prela (200 mieszkańców). Dolina ma kształt trójzębu (na końcu przechodzi w trzy doliny), który ma dodatkowo jedną dolinę-wypustkę w Molini di Prela. Do wypustki tej można się dostać przez rzymski most sprzed 2600 lat (nie udało nam się jej poznać; podobno raj; są tam budynki sprzed 2600 lat). Pozostałe kilkanaście miast mieści się na zboczach i szczytach gór. Najważniejsze z nich to położone na szczycie jednej z gór miasto artystów Valoria (50 mieszkańców), położone na zboczu – wyżej, w odległości 4 km miasto Tavole (250 mieszkańców; poziom 470 metrów, tam mieszkaliśmy) i jeszcze wyżej w odległości 2 km (570 metrów nad poziomem morza) miasto Villatalia (150 mieszkańców). To ostatnie miasto ma widok na morze, pozostałe miasteczka i Imperię (widać na 20 km).\nKażde miasteczko ma przynajmniej jeden kościół i swoją niepowtarzalną kulturę (przez wieki żyły własnym życiem) i jest samo w sobie dziełem sztuki (domy i kościoły mają po 1000 lub 500 lat).\nW Dolinie zima trwa dwa miesiące (grudzień, styczeń), a to oznacza, że pada deszcz, a w nocy temperatura spada nawet do 5 stopni (w dzień często wynosi 24 stopnie; w ostatnie cztery Wigilie była taka). Klimat jest stabilny i wahania temperatury są niewielkie (przez 2 tygodnie w dzień było dokładnie 26 stopnie, w nocy 22; w słońcu do 40 stopni).\nW Dolinie dominują lasy i gaje oliwne. Lasy są pełne dzikiej zwierzyny, owoców leśnych (np. jeżyn) i grzybów (prawdziwki, podgrzybki, kurki i dziesiątki nieznanych w Polsce grzybów jadalnych). Zwierzyna grasuje w nocy po szosach (spotkaliśmy dziki, lisy, łasice).\nWszędzie rosną bezpańskie: oliwki, figi, orzechy włoskie, kasztany jadalne, drzewa pieprzowe (byłem tam, gdzie pieprz rośnie),i wszelkie znane nam jadalne zioła. Kiedyś wyżywienie doliny opierało się na tych roślinach (z mąki z kasztanów pieczono chleb i robiono makarony i kluski). Gdy idzie się drogami czy ścieżkami i podziwia zapierające dech widoki pije się wodę ze źródełek i je co chwila figi (dwa gatunki: słodkie i kwaśne).\nMieszkańcy uprawiają dziesiątki warzyw (większość u nas nieznane) i owoców (wiele gatunków winogron do jedzenia, pomarańcze, cytryny, mandarynki, kako, kiwi, jabłka, gruszki, śliwki, brzoskwinie, owoce kaktusów, limonki, avocado itd.). Jest wiele winnic (w dolinie pije się tylko miejscowe wina i używa tylko miejscowej oliwy).\nUlice miast są naturalnie klimatyzowane (z reguły mają 150 cm szerokości) i temperatura na nich wynosi 18-20 stopni). Naturalnie klimatyzowane są też szosy, które są zacienione przez skały i drzewa i stanowią punkty widokowe (są głównie serpentyny).\nDolinę przez cały rok porastają setki kwiatów. Wszędzie rosną palmy i dziesiątki typów kaktusów. W dolinie są konie i osły. Gdy przez dolinę przejeżdża autobusik i daje co chwila sygnał specyficznie brzmiącym klaksonem osły odpowiadają mu swoim rykiem.\nMieszkańcy doliny to w 95% Włosi mieszkający tu od 1000 lat. Pozostali to ci, którzy zakochali się w dolinie, głównie bogaci ludzie (ale nie tylko), w tym milionerzy. W Dolinie swoją posiadłość ma Berlusconi. Mieszkał w niej też jeden z największych architektów świata w domu zbudowanym przez siebie. Gdy zmarł jego dom kupił za kilka milinów euro rosyjski milioner (nikt nigdy go jednak nie widział: przemieszcza się w nocy). Wielu ma domy w nieodstępnych i niewidocznych miejscach i prawie nikt nie wie, że są mieszkańcami Doliny. Kiedyś schodziliśmy szosą w dół (udawaliśmy się na plaże Imperii) i łapaliśmy autostop (jest to powszechny sposób poruszania się po Dolinie). Na szosie samochód pojawia się z reguły co pół godziny. Zeszliśmy więc kawałek podziwiając widoki i nagłe pojawił się samochód. Pojawił się nagle, bo nie było go słuchać i nie trąbił (wszyscy trąbią na zakrętach). Była to luksusowa, poruszająca się bezszmerowo limuzyna – BMW z francuską rejestracją. Samochód udawał się do Nicei, a zatem na autostradę. Nadłożył 15 km i zawiózł nas na najlepsza piaszczysta plaże. W środku była elegancka para ok. 50 lat. Okazało się, że to Ukraińcy mający od 3 lat dom blisko naszej miejscowości. Nikt z mieszkańców nie wiedział, że ma takich sąsiadów.\nCzas w Dolinie zatrzymał się kilkaset lat temu. Jest mało samochodów (nie ma gdzie ich zaparkować; nawet jak ktoś ma pieniądze). Nie ma Internetu. Rządzi nią skrajna prawica, która nie wpuszcza cudzoziemców. Cudzoziemiec może jednak kupić dom w Dolinie (stąd taka ich liczba) lub gościć u kogoś. Myśmy gościli u polskiego kapłana, który jest tam proboszczem w 4 parafiach (na terenie jego parafii mieszka 950 osób). Gdy został proboszczem wszyscy domagali się od biskupa natychmiastowego jego uśnięcia (bo cudzoziemiec). Pisano petycje. Przychodziły delegacje. Domagały się tego lokalne władze. Biskup powiedział: „Dajcie mu pół roku”. Potem wszyscy pokochali proboszcza i mówią, że to najlepszy kapłan jaki kiedykolwiek był w dolinie. Kościół Doliny jest też sprzed kilkuset lat. Odprawia się tu po łacinie Msze św. trydenckie. Liturgia nie jest jednak bezpośrednio sprzed Soboru Watykańskiego II, ale sprzed setek lat.\nOd pierwszego dnia weszliśmy głęboko w życie Doliny. Wprowadził nas w nie Ksiądz. Bywaliśmy w domach prywatnych, uczestniczyliśmy przez 13 dni w 8 przyjęciach. Byliśmy między innymi w domu arystokraty, w domu malarki, niemieckiego psychologa, domach prostych ludzi (wszędzie prawie mogłem robić zdjęcia). Każdy zresztą, kto znajdzie się przynajmniej na tydzień w Dolinie wchodzi w taki czy inny sposób w jej życie i uczestniczy w przyjęciach (jeśli np. jedzie się na dół stopem często jest się zapraszanym na przyjęcie).\nPoznałem rzeczy, które nie śniły się filozofom. Widziałem niebywałe piękno, uczestniczyłem w niesamowitych wydarzeniach i, nie wstydzę się tego powiedzieć, często miałem w oczach łzy wzruszenia i szczęścia.\nTo naprawdę jest raj na ziemi i najpiękniejsze miejsce na świecie.\nNa blogu opiszę to co ma jakiś związek z savoir vivre i zamieszczę niektóre zdjęcia (zrobiłem ich 1500).\n8 odpowiedzi na „Odnalazłem Księżycową Dolinę – najpiękniejsze miejsce na świecie – krainę ze snów człowieka savoir vivre”\nTo zapewne cudowne uczucie odnaleźć swoje miejsce na ziemi! Jednak czy w tym wypadku powiedzenie „czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal” nie będzie trafne? Wielka szkoda,że nie istnieje możliwość zamieszkania w takim miejscu, a i odwiedzanie go jest utrudnione.\nWrzesień 12, 2014 o 01:13\nniesamowite. Na ile to prawda a na ile poetycka przenośna efekt wzruszenia nie wiem. Ale że są takie miejsca w dzisiejszym świecie. jak to możliwe? przecież Włochy to nowoczesny kraj cywilizowany. Jak wygląda ta Msza sprzed setek lat. Czy biskup nie ma nic przeciwko? Piękne opisy. Ale czy to dobrze,że nie lubią cudzoziemców? Chętnie bym to cudne miejsce odwiedził czy można jakieś linki?\nWrzesień 12, 2014 o 15:47\nGratuluję udanego urlopu i być może znalezienia miejsca na wypoczynek emerytalny w przyszłości :). Czy to nie ten sam region (i pewnie ten sam ksiądz), o którym pisał już pan kiedyś w kontekście potraw?\nOpis brzmi delikatnie mówiąc zachęcająco, chociaż nie wiem czy byłbym w stanie obejść się bez Internetu…\nCo do ceny: 20 euro?\nWrzesień 12, 2014 o 16:03\nTo ten sam ksiądz. Był Pan blisko 25 euro (średnio 6 zł za potrawę).\nWrzesień 13, 2014 o 16:37\n„Jak wygląda ta Msza sprzed setek lat. Czy biskup nie ma nic przeciwko?” – od kilku lat „wolno” odprawiać msze tradycyjne. Nawet uczestnictwo w mszy świętej odprawianej przez kapłana Bractwa Piusa X (popularnie zwanego „lefebrystami”) jest dozwolone, o ile nie jest to robione przeciwko Papieżowi, a by zaspokoić swoje potrzeby religijne.\nWrzesień 14, 2014 o 13:42\nMsza św. Trydencka tez podlegała pewnym zmianom i zanikały pewne elementy ceremonii czy pewne zwyczaje. I tak np. adoracja Najświetlistszego Sakramentu wygląda w dolinie tak, ze na koniec kapłan bierze do reki monstrancję. Obok niego staje ministrant ze specjalnych, ozdobnym parasolem, który trzyma nad monstrancje. Kapłan wychodzi z monstrancję do wiernych i każdego z nich z osobna ja błogosławi.\nBiskup diecezjalny preferuje Mszę św. Trydenckie. Są one praktycznie wszędzie poza dużymi miastami. W miastach też są odprawiane, ale nie we wszystkich parafiach. Część starszych kapłanów odprawia w nowym rycie.\nWrzesień 14, 2014 o 14:05\nPanie Lacek, na mocy dokumentu św. Piusa V caly czas wolno było odprawiać Msze trydenckie. Ale to co mnie zdziwiło, to fakt, że jest to jeszcze starsza forma niż ta znana z lat 60tych. Jak zauważył P. Krajski ulegała ona ewolucji. Czy mógłby Pan przedstawić inne jeszcze różnice między Mszą trydencką z ostatniego stadium jej ewolucji, a Mszą z doliny?\nWrzesień 14, 2014 o 15:04\nSkonsultuję się telefonicznie z Don Tomaso.


Jama ustna jest tarczą obrotową pomiędzy wnętrzem organizmu i jego otoczeniem. Stwarza ona doskonałą okazję dla patogenów, by dostać się drogą krwioobiegu do wszystkich części ciała i wywołać tam nowe choroby. Badania naukowe wykazują, że między zdrowiem jamy ustnej i zdrowiem całego organizmu ludzkiego jest ścisłe współoddziaływanie obydwu stron. Faktem jest, że patogeny szczególnie dobrze rosną w miejscu ciepłym i wilgotnym przy wystarczającej ilości pożywienia w postaci cukru. Jama ustna spełnia wszystkie te wymagania.


Wybory OTW 2018: Już Prawie Czas | Archive of Our Own\nWybory OTW 2018: Już Prawie Czas\n2018-06-28 12:25:19 -0400\nTo już prawie czas wyborów! OTW (Organizacja na Rzecz Twórczości Przeobrażonej), organizacja non-profit, stojąca za Archive of Our Own - AO3 (Naszym Własnym Archiwum), Fanlore, Transformative Works and Cultures - TWC (Twórczością i Kulturą Przeobrażoną) oraz innymi projektami, będzie przeprowadzać wybory do Zarządu w dniach od 10 do 13 Sierpnia.\nAby móc zagłosować, musisz zostać członkiem OTW przed północą czasu UTC 30 czerwca 2018 roku. Oznacza to przekazanie darowizny w wysokości 10 USD lub więcej po dniu 1 lipca 2017 ORAZ zaznaczenie opcji "membership" (członkostwo). Jeśli nie masz pewności, czy Twoja darowizna spełnia te kryteria, prosimy, skontaktuj się z naszym zespołem ds. Rozwoju i Członkostwa.\nBiorąc udział w tej promocji rejestracji wyborców, otrzymasz specjalnie zaprojektowaną ikonę, dostępną wyłącznie w tym okresie. Dziękujemy za wspieranie OTW! Zarejestruj się aby zagłosować i złóż darowiznę już dziś!


Allbody welcome: 2012\nPromocja w Galerii Papieru!\nPonownie pojawiła się bardzo lubiana promocja w Galerii Papieru - Podwajamy Wasze Zakupy. Polecam:)\nAutor: Beata o 09:16 Brak komentarzy:\nTo już chyba ostatnie kartki w tym roku. Starałam się, aby każda była inna:) To prezent w podziękowaniu dla dentystki Potomka, która z oddaniem walczy o jego replantowane zęby. Wiem, dziwny prezent, ale czekoladki wydawały mi się zbyt banalne;) Asystentka też dostała swój zestaw:) I wydaje mi się, że obydwie były mile zaskoczone.\nPapiery to Świerszcz za Kominem z Galerii Papieru.\nKoszyk ubrany od środka. Koszyk wyprosiłam od Rodziców - stał i czekał na przeznaczenie bliżej niezdefiniowane. Był już pomalowany na biało, tylko poprzedni wkład wyrwałam i uszyłam nowy. Wykorzystałam lniany worek z wojskowego demobilu; na takie wprawki w szyciu jak znalazł. A w koszyku jest quilt dla Potomkini własnoręcznie uszyty i wyhaftowany przez przyszywaną prababcię:)\nRobienie kartek na sofie kiepsko mi wychodzi, ale nawijanie drutu, cięcie i zabawa koralikami jak najbardziej:) Później trzeba trochę poszukać pod poduszkami i w zakamarkach, bo zawsze coś ucieknie, ale zabawa przednia. Potomek też się załapuje i z zapałem tnie 'drut treningowy' produkując dziwne, przepraszam, oryginalne dzieła. Nawet kolczyki mi zrobił:)\nI w końcu wykorzystujęmy profesjonalne narzędzia, które taka jedna (thank you 'The Other B.:) mi sprawiła, bo przecież jedno hobby to za mało;) Wiem, że naszyjnik banalny w swojej prostocie, ale to mój 'najpierwsiejszy', więc proszę o wyrozumiałość:)\nJutro pokażę Wam koszyk na pieluchy z szytym wkładem:) Jeśli dobrze pamiętam, to obecny mój stan nazywa się 'gniazdowaniem' i gdyby nie ogromniasty brzuch i trzęsące się po lekach ręce, to dopiero mogłabym góry przenosić:) Jeszcze tydzień i Potomkini przeskoczy termin wcześniaczy, a wtedy niech się dzieje co chce, chociaż ja nadal łudzę się, że do stycznia wytrzymam w dwupaku:)\nAutor: Beata o 11:35 1 komentarz:\nW tym roku nie będzie masowej produkcji kartek świątecznych, ale kilkanaście różnych już udało mi sie zrobić. Te ostatnie w szarościach z kolekcji Galerii Papieru Aż nastanie Świt.\nNie przegapcie Przedświątecznej Wyprzedaży Papierów!\nAutor: Beata o 14:19 1 komentarz:\nŚwiąteczne inspiracje dla Galerii Papieru\nOd kilku dni dziewczyny z DT Galerii Papieru inspirują w temacie świątecznym. Oto mój wkład:\nAlbum na świąteczne zdjęcia. Muszę przyznać, że robiłam go baaardzo długo:) Bazę okleiłam i wycięłam jeszcze we wrześniu, kiedy brzuch tak bardzo nie zawadzał;) Później Potomek zaczął dostarczać zębowych atrakcji i zupełnie nie miałam głowy do scrapowania. Ale wiedziałam, że na wszelki wypadek album muszę skończyć przed świętami i udało się. Zobaczymy jakie zdjęcia się tam pojawią?:)\nZapraszam na bloga Galerii Papieru do obejrzenia pięknych prac pozostałych 'inspiratorek':)\nAutor: Beata o 10:53 1 komentarz:


Pieczątki w Kożuchowie | Świat Pieczątek\nJeżeli szukacie Państwo pieczątki w Kożuchowie lub okolicach w bardzo dobrej jakości i cenie to zapraszamy!\nPieczątki zamówione u nas dostarczamy do Kożuchowa już następnego dnia! Nie czekaj! Zamów!\nWszystkie pieczątki zamówione do Kożuchowa wysyłamy kurierem. Niebawem wprowadzimy też możliwość odbioru w Punkcie Partnerskim Kożuchów. Jeśli chcą nam Państwo polecić jakiś punkt usługowy chętny do współpracy to zapraszamy do zakładki Współpraca.\nZamów pieczątki w Kożuchowie\nKożuchów jest kolejnym miastem, które jest obsługiwane przez Świat Pieczątek™. Działamy także na kożuchowskim rynku. Robione przez nas pieczątki wykonujemy codziennie, a do każdego zamówienia Klienta przygotowujemy darmowy projekt. Oczywiście nasze pieczątki dostarczamy również do Kożuchowa i okolic. Zapraszamy kożuchowskich Klientów do współpracy. Teraz zamawianie pieczątki w Kożuchowie jest prostsze niż kiedykolwiek!\nNa wszystkie nasze produkty dajemy gwarancję. Dlatego również w Kożuchowie mogą Państwo cieszyć się doskonałymi pieczątkami. Wystarczy je zamówić przez stronę!\nŚwiat Pieczątek™ - pieczątki Kożuchów - Uwaga! Teraz promocja dotyczy również Kożuchowa!