20 miesięcy na projekt nowej ulicy na Targówku - Targówek\n17.03.2019 11:34 nowotrocka\n20 miesięcy na projekt\nnowej ulicy na Targówku\nZaprojektują Nowotrockąfot. ZMID / google\nZa ponad półtora roku ma być gotowy projekt ulicy Nowotrockiej, która ma połączyć Radzymińską ze Świętego Wincentego. W pierwszej kolejności powstaną dwie koncepcje.\nZarząd Miejskich Inwestycji Drogowych poinformował właśnie o podpisaniu umowy na projekt ul. Nowotrockiej. Zajmie się tym firma Schuessler-Plan Inżynierzy. Za swoje prace dostanie 1,44 miliona złotych.\n"W przeciągu 20 miesięcy powstanie dokumentacja niezbędna do budowy drogi na odcinku od ul. Radzymińskiej do ul. Św. Wincentego" - zaznacza ZMID.\nNajpierw powstaną dwie koncepcje drogi. Jedna przewidująca budowę dwóch jezdni, a druga jednej jezdni, a w przyszłości linii tramwajowej lub drugiej jezdni. Później urzędnicy wybiorą, który z tych wariantów ma się znaleźć w ostatecznym projekcie.\nNowa ulica ma się krzyżować z ulicami: Samarytanki, Rolanda, Łokietka. Powstaną także chodniki, a także droga dla rowerów. "Obowiązująca Wieloletnia Prognoza Finansowa przewiduje środki na inwestycję na lata 2018-2020 roku" - podaje ZMID.\nTędy ma przebiegać Nowotrockafot. Google\nCZYTAJ TEŻ O PLANOWANYCH MIEJSKICH INWESTYCJACH W TYM ROKU:\n1895 inwestycji w planach na 2019 rok\n1895 inwestycji w planach na 2019 rok TVN24\nWiceprezydent o otwarciu Marynarskiej\nWiceprezydent o otwarciu Marynarskiej TVN24\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 22:10 ~decio\nPrzewidywany czas realizacji to 2050 rok :)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 15:44 ~Zamiejska\nSzkoda dla mieszkańców ul. Zamiejskiej.\nJeżeli Nowotrocka kiedykolwiek powstanie to Zamiejska przestanie być zacisznym miejscem, diametralnie zmieni się charakter tego miejsca.\nPoza tym lepiej te pieniądze wydać na poszerzenie ulicy Zamiejskiej po której nie da się już poruszać autem ze względu na zaparkowane inne auta na skraju ulicy, w tym na zakrętach.\nWyjazd z Zamiejskiej to masakra. Ulica powinna być poszerzona na całej długości tak jak jest poszerzona na odcinku budynków 1-3 (likwidując obecne pasy zieleni między chodnikiem a ulicą).\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 14:22 ~Nito\nTa ulica powinna byc już gotowa przed zamknięciem Wincentego z powodu budowy metra. Jak bedzie juz metro to po co ta ulica?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 13:57 ~warszawiak\nTramwaj?! Po co on tam? przecież będzie metro. Tramwaju donikąd nie potrzbaujemy!!\nMy nie potrzebujemy, ale urzędnicy potrzebują wydać kasę. Na projekt już się uda, koledzy z biura projektowego zarobią, może nawet się podzielą, a tramwaj i tak nie powstanie.\nŚwiatła przy przejściu dla pieszych z czujnikami ruchu też można było ustawić w innym miejscu, a nie na Kondratowicza, które teraz jest zamknięte i światła będzie trzeba zdemontować (dodatkowy koszt) i postawić w innym miejscu (dodatkowy koszt), ale przecież to nie urzędników kasa, więc czymś oni się będą przejmować?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 11:47 ~lena\nZa te pieniądze trzeba poszerzyć Wincentego a nie dublować Gilarską\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 10:16 ~Sceptyk\nByły też piękne projekty poszerzenia św. Wincentego - pamiętam te spotkania w UD Targówek, prezentacje, wizualizacje.\nKasa w błoto, alternatywy dla Odrowąża nadal brak...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.03.2019 06:23 ~fffff\nPo co ten tramwaj? Plan za poltora roku, wykonanie za 10.\nNo tak bo za 20 lat będzie koniec swiata, i Warszawa będzie zaorana;) hahahahaha:):)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.03.2019 23:01 ~Mieszkaniec123\nprawie dubel gilarskiej.\nPo to aby odciążyć mieszkańców tejże ulicy. Wystarczy że coś przejedzie cięższego, a w mieszkaniu meble się przestawiają, bo domki nie były projektowane do tak dużego ruchu. Zresztą wiele z nich ma krótkie fundamenty, gdyż w czasie budowania teren był mocno podmokły.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.03.2019 18:10 ~uuuu\nzgłoś naruszenie odpowiedz 17.03.2019 15:46 ~cybi\nLobby tramwajarskie rządzi Warszawą :)


Prawo to arytmetyka, a nie polityka\nKażdy, kto otrzyma propozycję awansu na wysokie stanowisko w jakiejś hierarchii odczuje dużą przyjemność, że został doceniony. Jednakże człowiek normalny spokojnie oceni swoje szanse, na to czy sprosta postawionym wymaganiom. Niestety karuzela osób, które objęły stanowisko ministra sprawiedliwości świadczy o tym że jedynie co drugi kandydat potrafi spokojnie i bez patosu ocenić swoje predyspozycje co do możliwości pełnienia proponowanej funkcji.\nJest kilka resortów w rządzie R.P., w których brak kwalifikacji oraz predyspozycji uniemożliwia wprost wykonywanie funkcji ministra.. Są to takie dziedziny jak np. kultura, oświata, zdrowie i prawo.\nOsoby które otrzymały propozycję na szefa wymienionych resortów mają z pewnością wyobrażenie jak opinia publiczna zareaguje na ich decyzję o przyjęciu nominacji. Moim zdaniem to decyzja nominata ma większe znaczenie, aniżeli sam wybór dokonany przez osobę do powołania.\nJeżeli chodzi o tekę ministra sprawiedliwości, to w okresie rządów koalicji PO-PSL trafność wyboru można ocenić wg kryterium 2:1 . Tak więc oprócz dwóch „trafionych” ( Zbigniew Ćwiąkalski, Krzysztof Kwiatkowski) była jedna ewidentne pomyłka ( Andrzej Czuma ) Nie każdy potrafi krytycznie ocenić swoje szanse.\nJarosław Gowin jest politykiem medialnym, który wywierał istotny wpływ na kształtowanie opinii publicznej, ale to za mało aby kierować resortem sprawiedliwości. W konsekwencji tego stanu rzeczy szef resortu sprawować będzie prawdopodobnie kierownictwo fasadowe, natomiast faktyczną władzę wykonywać będzie kto inny czyli stanie się ściśle wg najlepszych komuszych wzorców.\nPrawnicy bardzo żałują, że Krzysztof Kwiatkowski został odwołany ze stanowiska, ponieważ swoją funkcję pełnił profesjonalnie i prowadził politykę „ponad podziałami” pewnie dlatego nie znalazł uznania w oczach PO , które nie kryje, że program resortu należy najpierw dostosować do partyjnych założeń, a dopiero w drugiej kolejności do ogólnie obowiązujących przepisów i struktur organizacyjnych. Swoją rzetelną pracą wykonywaną spokojnie i bez patosu minister Kwiatkowski zyskał powszechne uznanie. Obawy, że jego następca może popsuć to co zostało zrobione nie są bezpodstawne i oby tak się nie stało.\nKiedyś, w czasie aplikacji sądowej którą odbywałem w Sądzie Wojewódzkim we Wrocławiu śp sędzia Lech zniecierpliwiony nieostrą odpowiedzią jednego ze słuchaczy powiedział: panie, prawo to arytmetyka, a pan gada od rzeczy. Można powiedzieć również głównemu decydentowi R.P. : prawo do artytmetyka, a nie polityka, Panie Premierze.\nWzrasta zainteresowanie instytucją zapisu windykacyjnego, na organizowane przez Zrzeszenie Prawników Polskich w Kaliszu szkolenie przybyło więcej osób. niż było miejsc na sali. Oto zapiski z wykładu sędziego Sądu Okręgowego w Kaliszu p. Mariana Raszewskiego.\nZmiany w prawie spadkowym obowiązują od dnia 23 października 2011 roku i określone zostały w ustawie z dnia 18 marca 2011 r. Dz.U. nr 85, poz. 458, w kodeksie cywilnm utworzono nowy rozdział o nazwie "Zapis windykacyjny" od art. 981,1 k.c. do 981,6 k.c.\nDlaczego do prawa spadkowego wprowadzono zapis windykacyjny?\nOtóż bardzo często spadkodawcy sporządzają własnoręczne testamenty, po to aby niektóre składniki swojego majątku zapisać na rzecz określonej osobie np. działkę budowlaną synowi, natomiast lokaty bankowe córce. Aby zrealizować wolę spadkodawcy konieczne było przeprowadzenie dwóch postępowań pierwsze o stwierdzenie nabycia spadku a drugie o dział spadku.\nDobrodziejstwo wynikające z instytucji zapisu windykacyjnego polega na tym, że z chwilą otwarcia spadku opisane wyżej przedmioty przechodzą na własność spadkobierców automatycznie, z mocy ustawy. Wystarczy jedno postępowanie. Zadaniem sędziego albo notariusza jest jedynie potwierdzić ten fakt zapisu i stworzyć dokument który dawałby podstawę do ujawnienia prawa własności. Postanowienie sądu albo akt notarialny zawierać będą wzmiankę o osobie spadkodawcy, spadkobiercy i o przedmiocie zapisu i to wystarczy aby prawa własnościowe zostały ujawnione i zrealizowane\nPrzedmiotem zapisów windykacyjnych nie może być cały majątek albo prawie cały spadek. Pozostała ( i to bynajmniej nie symboliczna ) część spadku podlega dziedziczeniu na zasadach ogólnych. Tak więc gdy zapisami windykacyjnymi objęte zostanie np. 90% spadku to nic się nie zmeni - nastąpi stwierdzenie całego spadku w cześciach ułamkowych proporcjonalnych do wartości przeznaczonych spadkobiercom przedmiotów.\nLokal mieszkalny może być przedmiotem zapisu windykacyjnego jeżeli stanowi odrębną własność jednego z małżonków, jeżeli nieruchomość należy do obojga małżonków zapis takowy nie jest możliwy. Jest to problem sporny, póki co notariusze kaliscy odmawiają sporządzenia zapisów windykacyjnych gdy nieruchomość objęta jest wspólnością ustawową małżonków.\nPrzedmiotem zapisu windykacyjnego nie mogą być pieniądze, ale dopuszczalne jest rozrządzenie zbywalnymi prawami majątkowymi czyli np. lokatami bankowymi.\nPrzedmiotem zapisu windykacyjnego może być przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne, a także ustanowienie użytkowania lub służebności np. służebności mieszkania.\nPozostają w mocy przepisy k.c. o zapisie zwykłym ( art.968 i nast. k.c.), jednakże niższość tego w zapisu polega na jego obligacyjnym charakterze, stąd druga - oprócz przyspieszenia postępowania - przyczyna utworzenia instytucji zapisu windykacyjnego, który to zapis daje uprawnienia właścicielskie, a nie tylko obligacyjne.\nNiezachowanie formy aktu notarialnego prowadzi do nieważności oświadczenia woli, natomiast w sytuacji gdy w chwili otwarcia spadku przedmiot zapisu nie należał do spadkodawcy zapis windykacyjny jest bezskuteczny ( art. 981,2 k.c.).\nTusk się nie spisał a Kaczyński przesadził\nZdjęcie z dziennika Fakt\nFunkcjonariusze niemieckich służb bezpieczeństwa podali swoim polskim kolegom wiadomość o zamierzonym przyjeździe do Warszawy grupy chuliganów i ostrzegli że są to osoby szczególnie niebezpieczne.\nJarosław Kaczyński zareagował jak na PiS przystało, wyprawę ekstremistów potraktował jako niemiecką prowokację i użył argumentów z XIX wieku, z czasów pruskiego zaboru, kiedy tp Niemiec pluł nam w twarz i germanił naszą młodzież. Jest sprawą oczywistą, że przywódca PiS przesadził i listopadową awanturę wykorzystał jak zwykle do populistycznych celów, co nie jest żadnym ewenementem.\nPłacimy podatki między innymi za zapewnienie bezpieczeństwa.\nCo stało na przeszkodzie aby poprzez wspólną polsko-niemiecką akcję zatrzymać niemieckich awanturników i po prostu nie wpuścić ich do naszego kraju?\nDziwne jest więc stanowisko naszego Premiera, że służby są ok. Wiele w tym arogancji i pewności siebie. Otóż Państwo nie jest w porządku, bo dopuściło do rozruchów, które można było ograniczyć nie siłowo, ale przede wszystkim poprzez rozumną perswazję i dobrą organizację.\nTak właśnie organizacja i perswazja, a nie policyjna pałka, gaz i inne środki bezpośredniego przymusu. Ponadto chuligaństwo jest patologią przeniesioną z XX wieku i takową pozostanie.\nA co do Niemców - to oni w sposób nie zamierzony wykazali, że u nich nie egzystuje tzw. Ordnung który powinien być ale nie jest i już nie będzie.\nNiedołęstwo Rządu jest faktem ewidentnym, ale to nic i tak PO otrzyma swoje 40 % , aby wspólnie z PSL utrzymać się przy władzy.\nPłacą cudze długi\nZ dyżuru pomocy prawnej:\nOd kilku lat mieszkam u babci. W ubiegłym tygodniu otrzymałam wezwanie płatnicze za czynsz. W tym mieszkaniu jestem zameldowana razem ze swoim ojcem, ojciec nie płaci czynszu. Właściciel domu grozi mi skierowaniem sprawy do komornika..\nZgodnie z treścią art. 688.1 par.1 kodeksu cywilnego za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Od wyboru wierzyciela zależy który z dłużników solidarnych ma spłacać dług, właściciel domu uprawniony był do wezwania o zapłatę czynszu także osoby, które zamieszkiwały z najemcą. Jednakże pojęcie „ zameldowanie” nie jest tożsame z pojęciem „zamieszkiwanie”. Innymi słowy osoba zameldowana w danym lokalu nie jest obowiązana do zapłaty czynszu, gdy faktycznie w tym lokalu nie zamieszkuje.\nNa tym tle właściciele domów uchylają się od obowiązku zawarcia umowy najmu z następcą prawnym najemcy ( art. 691 par.2 k.c.), twierdząc że tenże następca był wprawdzie w tym lokalu zameldowany, lecz faktycznie tam nie zamieszkiwał. W niniejszym przypadku podany pogląd działa na niekorzyść właściciela nieruchomości. Osoba która była zameldowana, ale nie mieszkała - nie jest dłużnikiem obowiązanym do zapłaty zaległego czynszu solidarnie z najemcą.\nNiedawno zmarła nasza mama, jest nas troje rodzeństwa. Do mieszkania przybył komornik, domaga się zwrotu kredytów, które mama zaciągnęła w banku. Mama zamieszkiwała w lokalu komunalnym i nie pozostawiła żadnego majątku. Czy jesteśmy obowiązani do zapłaty za długi naszej mamy?\nW skład masy spadku wchodzą prawa i obowiązki majątkowe zmarłego czyli tzw. aktywa i pasywa ( art. 922 par. 1 k.c.). Aby nie płacić długów spadkobiercy powinni w terminie 6 miesięcy od śmierci ich matki złożyć w oświadczenie o odrzuceniu spadku ( art. 1015 par.1 k.c.). Jeżeli takowe oświadczenie nie zostanie złożone nastąpi tzw. proste przyjęcie spadku, który w tym przypadku zawiera same pasywa, czyli długi ( art. 1031 par.1 k.c.). W tym przypadku przez oświadczenie o przyjęciu spadku uznaje się bierne zachowanie spadkobiercy przez okres 6 miesięcy od dnia w którym dowiedział się o tytule swojego powołania. Zdarzają się sytuacje w których spadkobiercy dopiero po upływie kilku lat dowiadują się o długach spadkodawcy, wówczas „kołem ratunkowym” dla nich jest przepis art. 1019 par. 3 k.c. który daje szansę na uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia o przyjęciu spadku, które złożone zostało pod wpływem błędu.\nUczeń uległ wypadkowi\nMój syn uległ wypadkowi podczas zajęć szkolnych, na dużej przerwie ktoś go popchnął. Syn upadł i nastąpiło złamanie ręki w stawie nadgarstka. Z PZU otrzymałam niewielką wypłatę z ubezpieczenia. Czy synowi przysługuje mi odszkodowanie od szkoły?\nSzkoła i nauczyciele ponoszą odpowiedzialność cywilną za wypadki uczniów na zasadzie winy, która polega na niezapewnieniu właściwego nadzoru nad uczniami. Aby uzyskać odszkodowanie poszkodowany powinien wykazać, że szkoła nie zorganizowała dyżuru na dużej przerwie albo że dyżurny nauczyciel w ogóle nie panował nad sytuacją, tolerując niebezpieczne zabawy uczniów.\nA oto przykłady z praktyki sądowej dotyczące odpowiedzialności szkoły.\nMaria Ł. wykonując . na lekcji gimnastyki ćwiczenie stania na rękach, upadła na podłogę, na której nie było materaca, w następstwie czego doznała uszkodzenia wyrostka ościstego kręgosłupa, co spowodowało z kolei długotrwałe leczenie szpitalne. Sąd uznał, że nauczyciel wychowania fizycznego powinien dostosowywać zakres wymagań wobec ćwiczących do ich możliwości, które zależą od tego stanu zdrowia oraz rozwoju fizycznego. Zaniedbania w tym zakresie stanowią o winie nauczyciela.( I CR 71/72).\nSławomir M. i Jan J., chłopcy w wieku jedenastu lat, uczęszczali do szkoły podstawowej. Naukę kończyli zwykle w godzinach popołudniowych. Plan zajęć szkolnych przewidywał, że lekcje będą trwały do godziny 16.15, zakończono je jednak o godzinę wcześniej. Około godziny 15 obaj chłopcy spotkali się na boisku i rozpoczęli grę w piłkę. Po godzinie Jan. posprzeczał się ze Sławomirem i zaczął go bić. Atakowany chłopiec cofając się upadł do tyłu i silnie uderzył głową o ziemię. Poszkodowany został niezwłocznie przewieziony do szpitala. Zdaniem Sądu szkoła powinna zapewnić dzieciom należytą opiekę zarówno w czasie zajęć szkolnych, jak i nie przewidzianych przerwach pomiędzy lekcjami, co skutkowało zasądzeniem odszkodowania (II CR 352/69).\nElżbieta R.brała udział w kuligu szkolnym zorganizowanym - w porozumieniu i za zgodą dyrekcji liceum - przez nauczyciela tego liceum. Nauczyciel był inicjatorem zabawy polegającej na zrzucaniu się z sanek będących w biegu w czasie której zrzucił on z sanek uczennicę i to tak nieszczęśliwie, że dostała się ona pod nadjeżdżające inne sanki, na skutek czego doznała obrażeń głowy w postaci guza w okolicy czołowej i podbiegnięcia oczodołu, i od tego czasu zaczęła cierpieć na dotkliwe bóle i zawroty głowy. Odpowiedzialność nauczyciela i szkoły co do zasady nie była kwestionowana ( I CR 224/67).\nMinął dzień 1 listopada..\nMinął dzień 1 listopada, dzień poświęcony pamięci najbliższych nam osób, dzień ogólnopolskich pielgrzymek. Niekiedy jednak poświęcone pamięci osoby zmarłej miejsce, zamiast jednoczyć rodzinę - co ma miejsce w zdecydowanej większości przypadków – jest źródłem konfliktu. Dzieje się tak zwłaszcza w sytuacji gdy pomiędzy członkami rodziny nie ma więzi psychicznej stanowiącej podstawę wspólnych decyzji w sprawie miejsca pochówku zmarłego. Dotyczy to zwłaszcza tzw. przyrodniego rodzeństwa albo byłych małżonków oraz ich dzieci. Zdarzają się również przypadki gdy głęboki konflikt zachodzi pomiędzy normalnym rodzeństwem.\nStosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych ( Dz. U. nr 1959 r. nr 11, poz. 62 ze zm. ) wykaz osób uprawnionych do zlecenia pochówku jest następujący:\n1) pozostały małżonek\n2) krewni zstępni ( dzieci, wnuki )\n3) krewni wstępni ( rodzice, dziadkowie)\nkrewni boczni do 4 stopnia pokrewieństwa ( aż do kuzynów tzw. braci ciotecznych)\n5) powinowaci w linii prostej do I stopnia (teść, teściowa, zięć, synowa)\nO ile prawo w sposób klarowny określa kto jest uprawniony do pochowania bliskiej mu osoby podając wykaz osób ku temu uprawnionych, to z drugiej strony brak jest ustalenia komu przysługuje w tym zakresie pierwszeństwo.\nZarząd cmentarza nie ma czasu dociekać kto z powyższych osób uprawniony jest do wykupu miejsca pochówku. Wystarczy więc że zlecenie złoży osoba wymieniona na powyższym wykazie. Jednakże zawarcie umowy o miejsce na cmentarzu nie przesądza o tym, że kupujący posiada wyłączność w zakresie dysponowania grobem.\nPrawo do grobu zaliczone jest do tzw. dóbr osobistych wszystkich członków rodziny zmarłego, którzy powinni dojść do porozumienia co do dysponowania miejscem pochówku np. ustalenie rodzaju nagrobka, czy ustanowienie miejsca dla następnego członka rodziny. Ewentualne spory w tym zakresie rozstrzyga sąd ( S.N wyrok z dnia 13.02.2010 r. I. CSK 66/10). Dotyczy to także sprawy przeniesienia szczątków osoby bliskiej na inne miejsce S.N. 25.04.1966 r. II CR 346/65).\nPrawo do dysponowania grobem przysługuje tylko osobom wymienionym w wykazie, rozwiedziony z osobą zmarłą jej były małżonek nie posiada prawa do żądania ekshumacji zwłok byłej małżonki, okoliczność, że postawił on byłej żonie kosztowny grobowiec nie ma żadnego znaczenia ( wyrok S.N. z dnia 7.03.1974 r. I CR 54/84).


Opowiadanie tworzone głównie w środku nocy, w notatkach telefonu. Zostawiam do Waszej oceny.\nPodążam po raz kolejny tak dobrze znaną mi ścieżką. Dookoła rozciąga się ponury krajobraz opustoszałego lasu, na niebo wpływają ciężkie, ciemne chmury, a mimo to w mojej duszy gra radosna, beztroska melodia. Miarowo maszeruję wydeptaną drogą, zmierzając na pozór donikąd. Jestem tak cholernie szczęśliwa, że znowu ich zobaczę. Rozpromienioną Sophie, gadatliwego Ethana, wiecznie zamkniętego we własnym świecie Noah, a nawet tą apodyktyczną zołzę – Rowenę.\nAle kogo ja chcę oszukać? Największy entuzjazm okazywałam na wspomnienie ciemnych, nie ułożonych włosów, lekko zadartego nosa i tego nieziemskiego uśmiechu, który tak rzadko pojawiał się na jego ustach. Najbardziej wartościowy, a zarazem wrażliwy człowiek, jakiego dane mi było kiedykolwiek poznać – Royce Avada.\nDochodziłam do wielkich, mosiężnych bram, za którymi krył się jeden z tych budynków, które swoją architekturą przyciągają wzrok nie tylko dorosłych, ale i ich pociech. Kto by pomyślał, że szpital psychiatryczny może przypominać wyglądem wzniosły zamek, któremu brak tylko smoka i księżniczki, wyczekującej "tego jedynego”? Pchnęłam lekko jedno skrzydło, nagradzając otoczenie głośnym zgrzytem metalu. Czy tu zawsze musi panować taka żałosna atmosfera? Świat wydaje się znacznie lepszy, kiedy patrzysz na niego pozytywnie.\nNa przykład ja – Nancy Foster. Z zewnątrz wieczna optymistka, pomimo że w środku rozpadałam się na miliony małych kawałeczków, które tak trudno było posklejać w jedną, spójną całość. Nieomylnie zwykła 19-latka, kochająca, uczciwa, szczera do bólu i niezmiernie pomocna. Określana przez rówieśników mianem wariatki, panny, która ma "nierówno pod sufitem”, a także psycholki, zasługującej na odizolowanie od reszty społeczeństwa. Ale kto by się tym przejmował? Ludzie zawsze gadali, gadają i będą gadać, a w naszym obowiązku leży to, jak przyjmiemy ich słowa krytyki. A ja? Oczywiście, że w pewnym stopniu niektóre obelgi mocno mnie dotykały, ale zazwyczaj puszczałam to mimo uszu. Żyję w przekonaniu, że należy pieprzyć to, co myślą o nas inni. Jesteśmy, kim jesteśmy i nikt nie ma prawa narzucać nam czegoś, z czym się nie zgadzamy. Ale wróćmy do konkretów… Na czym to ja skończyłam? Ach, tak! Nancy Foster – nastolatka, jak każda inna, trochę bardziej specyficzna i bardziej rozmowna. Dziewczyna zwykłego, starszego o rok szarego faceta, który urzekł ją swoim sposobem myślenia, potrzebą pomocy drugiemu, a przede wszystkim obecnością i wsparciem w trudnych chwilach. Tak, bez wątpienia Cole Melbourne był tym typem mężczyzny, o którym marzyła niejedna dziewczyna w moim wieku. Pewnie teraz zastanawiacie się, dlaczego tak wychwalałam wyżej wspomnianego Royce’a Avadę? Trochę to skomplikowane…\nGdy przekroczyłam wrota, ogarnął mnie ten znajomy, nieprzyjemny chłód, który docierał do najgłębszych zakamarków naszego umysłu i niemal boleśnie wbijał igły do szpików kości. Jak najszybciej pokonałam drogę, dzielącą mnie od ceglanego budynku. Po wejściu do hallu, pomaszerowałam żwawym krokiem w kierunku recepcji. Było to miejsce głównie obarczone dyskusjami pielęgniarek, punktem do plotek przy kawie, rzadziej spełniając należytą mu funkcję przyjmowania pacjentów. Za małym okienkiem powitał mnie szeroki uśmiech pani Elizabeth.\n– Witaj, drogie dziecko! – zatrzepotała krótkimi rzęsami, jak na starszą kobietę przystało. – Co Cię do nas sprowadza?\n– Chciałam się zobaczyć z… – szukałam odpowiedniego słowa, żeby nie wyszło, że przyszłam na spotkanie z tą jedną, konkretną osobą. – …z przyjaciółmi.\nObdarowałam staruszkę najcieplejszym uśmiechem, na jaki było mnie stać.\n– Rozumiem… – wydawała się trochę zmieszana.\n– Czy to nie żaden problem? Nie mam zamiaru robić kłopotu… – postanowiłam zagrać w grę, która zawsze kończyła się moją wygraną, czyli udawanie biednego, niezdecydowanego dziecka. Może to lekko egoistyczne, ale skoro personel nie potrafi utrzymywać swoich obowiązków, to dlaczego, do licha, ja mam dbać o zasady etyki i moralności?\n– W zasadzie to odwiedziny osób z oddziału zamkniętego są sceptycznie postrzegane przez dyrektora ośrodka… – rozglądnęła się dookoła, jakby sprawdzając czy aby nikt nas nie obserwuje. – A co mi tam… Zrobię dla Ciebie wyjątek. Idź prosto i skręć w pierwsze drzwi po lewej. Siostra Rose powinna wpuścić Cię bez problemu.\n– Dziękuję. – zaniosłam się w duchu triumfalnym śmiechem i popędziłam wzdłuż słabo oświetlonego korytarza.\nJak wcześniej wspomniała podopieczna Elizabeth, kobieca solidarność, jaka panowała między pielęgniarkami, umożliwiła mi dostanie się do najbardziej strzeżonej części budynku. Po przekroczeniu progu ciężkich, stalowych drzwi, niemal od razu znalazłam się w ramionach Sophie. Ta to ma siłę, jak na takie drobne ciałko. Podczas, gdy niska blondynka prawie odcinała mi dopływ powietrza, mój wzrok przeczesywał salon w poszukiwaniu ciemnych pukli włosów i chudej, przygarbionej sylwetki. Niestety, w pomieszczeniu prócz nas znajdował się tylko Ethan, który żywo prawił o czymś do nie bardzo zainteresowanego Noah. Po zdecydowanie za długiej chwili, odsunęłam się od uradowanej Sophie, obdarzając ją lekkim uśmieszkiem. Rozejrzałam się raz jeszcze dookoła w nadziei, że jakimś magicznym sposobem zobaczę chłopaka, który tak często witał mnie jako pierwszy.\nZ zamyślenia wyrwał mnie kojący dotyk dłoni na moim odsłoniętym ramieniu.\n– Jest u siebie... Myślał, że nie przyjdziesz. – odezwała się uspokajająco. – Chyba powinnaś do niego zajrzeć.\nPokiwałam energicznie głową i ruszyłam w kierunku dobrze znanego mi "pokoju”. Przyznam, że miałam nieliczne obawy, co do tego, jak tym razem przebiegnie nasze spotkanie. Nie wiedziałam przecież, w jakim jest stanie, czy znów męczy się przeszłością, czy jest przygnębiony kolejnym listem od paradoksalnie kochających rodziców, czy może spędził następną, nieprzespaną noc, zadręczając się myślami samobójczymi? Nie miałam o tym pojęcia. I, szczerze, chyba nawet nie chciałam mieć.\nZapukałam do delikatnie uchylonych drzwi, ale nie otrzymałam odpowiedzi. Postanowiłam wejść do środka. W pomieszczeniu panował nieprzyjemny chłód, który spowijał moje ciało niczym zmrożona, cierniowa nić. Przy zasłoniętym do połowy oknie stała szczupła, pochylona sylwetka z rękami utkwionymi w rzekomo ciasnych jeansach, które niezgrabnie prezentowały się na wychudzonym chłopaku. Jego wzrok zatapiał się gdzieś w oddali, jakby wyczekiwał pierwszej gwiazdki lub burzy śnieżnej w połowie września. Wydawał się całkiem nieobecny, przeniesiony myślami w inną krainę, w kompletnie inny wymiar. Nie zwrócił na mnie najmniejszej uwagi.\nDalej Nancy, dasz radę. Przecież po to tu jesteś…\nWzięłam trzy głębokie wdechy, jak to miałam w zwyczaju i podeszłam bliżej.\n– Royce? – zapytałam łagodnie.\nChłopak wyrwał się z transu i spojrzał na mnie zmęczonym, niewyraźnym wzrokiem.\n– Nancy? – w jego głosie pobrzmiewała ta specyficzna nutka niedowierzania. – Boże… To naprawdę Ty…\nUjął mnie w żelaznym uścisku. Skarciłam się w duchu za łzy, które mimowolnie pojawiły się pod moimi powiekami.\n– Och, Nana… Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że przyszłaś. – szepnął cicho w moje włosy, co spowodowało przyjemne mrowienie w dole kręgosłupa i fale dreszczy, jakie przeszły przez moje ciało. Odsunęłam się od chłopaka i popatrzyłam na niego, szczerząc się jak głupia wariatka. Trochę to ryzykowne stwierdzenie, biorąc pod uwagę miejsce, w jakim się znajdowałam.\nPo jego spojrzeniu wiedziałam, że ten dzień zdecydowanie nie należy do kategorii tych "uciesznych”. Cóż, Nancy… Najwyższa pora zmierzyć się z problemami innych.\nZ letargu wyrwał mnie Cole, lekko potrząsając za ramię.\n– Nancy, obudź się…\nPrzetarłam zmęczone oczy i uniosłam się na łokciach. Znajdowaliśmy się w mojej jaskini, zwanej zwyczajowo pokojem. Ściany wyłożone tapetą w licznych motywach wyblakłych róż; podłoga maskowana pręgowanymi panelami, przykrytymi bordowym, miękkim dywanem; łóżko w neutralnym białym kolorze, znajdujące się w samym centrum pomieszczenia; szafa, kryjąca znacznie więcej niż bajkowe przejście do świata Narnii i biurko, stojące po przeciwległej stronie, przysypane stertą makulatury. No tak… Znowu to samo.\nUświadamiając sobie irytującą "powtórkę z rozrywki”, opadłam na poduszki z irytacją. Cole siedział tuż obok, przyglądając mi się w zastanowieniu.\n– Byłaś tam? – w moją stronę padło długo wyczekiwane pytanie.\nUkryłam twarz w dłoniach w nadziei, że chłopak nie zobaczy mojej bezradności.\n– Zakładam, że to znaczy "tak”. – westchnął z rezygnacją. – Chodź tu…\nPrzygarnął mnie w ramiona, mocno wtulając się w zagłębienie między szyją a obojczykiem.\nChciało mi się płakać. Pragnęłam wyć z bólu, jaki towarzyszył mojemu kołatającemu sercu. Bo ile to jeszcze będzie się ciągnąć? Moja zszargana psychika daje o sobie znać.\nAch, wybaczcie… Przydałoby się trochę nakreślić Wam zaistniałą sytuację.\nOd sześciu miesięcy dręczy mnie coś pomiędzy snem, a jawą. Za każdym razem, kiedy zamykam oczy pojawia się jeden i ten sam sen, który rządzi się własnymi prawami. Osoby, o których wcześniej wspominałam są jednymi z głównych uczestników tego "majaczenia”. Nasze rozmowy kompletnie niczym nie różnią się od rozmów prowadzonych w "tutejszym” świecie, mimo to mają w sobie nutkę specyficzności, jak i miejsce, w którym się toczą. No, bo kto o zdrowych zmysłach ląduje w psychiatryku u swoich rzekomych przyjaciół, których nigdy nie spotkał?\nTak czy siak, jedyną osobą, wiedzącą o moich paranoicznych urojeniach był Cole. Szczerze? Nie mam bladego pojęcia, jak daje sobie rady z tą całą szopką.\nOdsunęłam się nieznacznie od chłopaka i utkwiłam głębokie spojrzenie w jego oczach. Odgarnął niezdarnie kosmyk moich jasnych włosów tylko po to, żeby zaraz niesfornie wrócił na swoje miejsce. Skarciłam się w duchu, widząc swoją ponurą minę w tęczówkach chłopaka. Przecież jestem silna. Nie z takimi rzeczami sobie radziłam. Daj spokój, Nancy… Nie ma sensu zawracać sobie głowy czymś, na co nie masz wpływu.\n– Przejdziemy się gdzieś? Chyba nie chcemy tu zapuścić korzeni… - spróbowałam nieco rozluźnić atmosferę.\nNa twarzy chłopaka pojawił się szeroki uśmiech, powodując lekkie dołeczki w kącikach, które dodały mu dziecięcego uroku.\n– Kocham Cię. – wyszeptał, na co odpowiedziałam jedynie krótkim pocałunkiem.\nNie lubię rzucać słów na wiatr.\nZnowu tu jestem. Pieprzone wyobrażenia. Gdzie tym razem wylądowałam? Ach, tak! Kanapa w salonie, centrum szpitala – bardzo przyzwoicie.\nUsłyszałam chrząknięcie za plecami.\n– Myślałem, że już tu dziś nie wrócisz. – odezwał się Royce, zakładając ręce w tylne klamry spodni.\n– Cóż, też tak myślałam… – odpowiedziałam, niezgrabnie wstając z legowiska.\nCzułam się okropnie. Zniknęłam sobie "ot tak” w połowie zwierzeń chłopaka, bez najmniejszych wyjaśnień. Ale czy w takiej sytuacji jest chwila na wytłumaczenia?\n– No, więc… Niespodzianka! Po raz drugi, ale co tam… – machnęłam lekceważąco ręką. – Lepiej się zwijajmy w bardziej ustronne miejsce, zanim te cyber-sanitariuszki zorientują się, że jeszcze tu jestem.\nPokręcił głową z lubieżnym uśmiechem. Nie wierzę. Brawo, Nancy! Udało Ci się go rozbawić! Nawet jeśli był to tylko misterny pokaz Twojej zaciekłej głupoty.\nRuszyliśmy schodami ewakuacyjnymi na górne piętro, które we dwójkę ochrzciliśmy mianem naszego wspólnego azylu. Po drodze mijaliśmy majestatycznie odrapane ściany budynku, co jakiś czas popękane, stare drzwi, które znikomym cudem jeszcze trzymały się w zawiasach i wyżłobione w podłodze podłużne rysy. Gdyby nie świadomość, że to przecież tylko moja imaginacja pomyślałabym, że wyższe pomieszczenia służyły jako średniowieczne sale tortur, w których prócz masowych egzekucji odbywały się terapie elektrowstrząsowe czy też zabiegi lobotomii. Na samą myśl moja chora wyobraźnia zaczęła układać obrazy panicznie wierzgających się ludzi, przeraźliwie wrzeszczących w agonii, przyprawiając mnie tym samym o dreszcze.\nPokonaliśmy ostatni stopień, a naszym oczom ukazał się dobrze znany widok. Krajobraz rozciągający się dookoła, szczególnie obserwowany z lotu ptaka, zapierał dech w piersiach. Wzdłuż ciężkiego, drewnianego płotu wznosiły się masywne pnie dębów, przerastające w potężne korony otoczone czarnymi punktami. Trawnik wydawał się szarą, nudną masą, zlewającą się z popękanymi płytami chodników; ciemny granat nieba łączył się z zimnym, odległym jeziorem; poświata wschodzącego księżyca odbijała blaski leniwego słońca; całość dopełniał dudniący wiatr, rozwiewający wokół naszych cieni miliony wyblakłych, suchych liści.\nObróciłam się w stronę chłopaka, który zdawało się, że również przeżywał wewnętrzną ekscytację. Ostatnie promienie jesiennego słońca rzucały złoty blask w szare, nieobecne tęczówki Royce’a. Podeszłam do rdzewiejącej barierki, mając nadzieję na dojrzenie pierwszych, pojawiających się jasnych gwiazd.\n– Jesteś teraz z nim, prawda?\nZadrżałam. Nie z zimna, jakie panowało na zewnątrz, lecz z chłodnego tonu chłopaka.\n– Słucham? – odezwałam się zdezorientowana.\n– Wiesz o czym mówię. – pokręcił głową z irytacją. – Cole, tak? Twój… chłopak. Jesteś teraz z nim w parku. Urządziliście sobie romantyczny piknik, po którym postanowiliście trochę odpocząć. Ty zasnęłaś i jesteś tutaj, a on siedzi tam, koło "prawdziwej” Nancy, wpatrując się w Ciebie maślanym wzrokiem, jakby miał Cię zaraz pożreć.\n– Widziałem Was. W tym "realnym” świecie. Nie myślałem, że spotkam kiedyś kogoś stąd.\nMinęło dużo czasu zanim przyswoiłam słowa, które przed chwilą wypowiedział Royce. Jak, do jasnej cholery, mógł wiedzieć co robię? Przecież to wszystko to tylko moja obłudna fantazja; to nie dzieje się naprawdę. Nie może się dziać.\n– Czegoś tu nie rozumiem… Skoro ja śpię, a Ty mnie widzisz… Jakim cudem jesteś jednocześnie tu i tam? – zapytałam skonsternowana.\nNa jego twarzy pojawił się zadziorny uśmieszek.\n– Trening czyni mistrza, Nancy.\nDwa dni po ekscentrycznym incydencie w naszym "Azylu” nadszedł czas na codzienną monotonię w stylu klasycznym, czyli powtórka z rozrywki, a raczej z konieczności. Szkoła, dom, chore złudzenia, szkoła, dom, chore złudzenia, a w międzyczasie obojętne spotkania z Cole’em i krótkie kłótnie z przyjaciółmi.\nTakim epizodem rozpoczął się dzisiejszy poranek. Niech żyje człowiek, który wymyślił poniedziałki! Swoją drogą, zastanawialiście się kiedyś, skąd ta nazwa? Równie dobrze można określić ten termin mianem "dnia żywych trupów”, do których zaliczała się również moja skromna osoba.\nSiedzenie w tych twardych, niewygodnych ławkach przez siedem godzin to istne katusze. Jedynym zajęciem, które wydawało się bardziej interesujące od słuchania Sorki było odciągnięcie myśli od lekcji. Przewodnią ideą kołacącą w mojej głowie i nie dającą mi spokoju był Royce. Perspektywa, że człowiek, z którym widziałam się w śnie, pałęta się po tym samym mieście, chodzi tymi samymi drogami i odwiedza identyczne miejsca trochę mnie przerastała. A co jeśli zna mój adres? Co jeśli przygląda mi się od dłuższego czasu? Co jeśli pojawia się w szpitalu z własnej woli?\nMiałam dylemat czy powiedzieć o tym wszystkim Cole’owi. Wiem, że nie wpadnie w zachwyt i nie rzuci mi się na szyję, ale przecież nie mogę go okłamywać. To by było nie fair w stosunku do tego, co dla mnie zrobił, i ile dla mnie poświęcił. Nancy, na litość boską, przestań dramatyzować!\nMuszę spotkać się z Royce’em. Muszę wyjaśnić mu, że nie mam zamiaru przekładać spraw ze snu na jawę. Muszę też ogarnąć jakoś sytuację z Cole’em. Muszę…\nZ zamyślenia wyrwało mnie mocne kopnięcie w krzesło, z którym równo podskoczyłam.\n– Pogrzało Cię?! – syknęłam do Sama.\nWiedziałam, że jest idiotą, ale nie sądziłam, że aż takim. Ten jednak zamiast się odgryźć, jak to miał w zwyczaju, kiwnął nieznacznie głową w stronę nauczycielki.\nDopiero teraz zdałam sobie sprawę, że wszystkie twarze wpatrują się w moją stronę, łącznie z zaczerwienionym z wściekłości obliczem Sorki. Brawo, Nancy. Wpadłaś w kanał.\n– Foster! W tej chwili widzę Cię u dyrektora! – wrzasnęła.\nKiedy wreszcie opuściłam budynek szkoły, poczułam się jak ptak, który po wiekach spędzonych w klatce wkrótce wydostał się na wolność. Włożyłam rozplątane słuchawki do uszu, puściłam album z dedykacją dla takich dni, jak ten i odcięłam się od ludzkości w promieniu najbliższych kilkudziesięciu kilometrów. W dalszym ciągu biłam się z myślami, co powinnam zrobić. I co opracowałam? Nic. Piękne, krąglutkie zero. Rany, Nancy, myślisz zawsze wtedy, kiedy jest to zbędne.\nWychodząc zza zakrętu wpadłam na jakiegoś chłopaka, rozsypując wszystkie książki, które miałam w planach oddać do biblioteki, i tym samym zakończyłam tok mojego rozmyślania.\nSzlag! Jeszcze jego mi tu brakowało…\n– No proszę, kogo moje piękne oczy widzą? – powiedział tym swoim sarkastycznym głosem, oznaczającym, że dalej nie przetrawił wczorajszej rozmowy.\n– Daj spokój. Zachowujesz się, jakby to wszystko co się stało było moją winą, a dobrze wiesz, że tak nie jest. Nie możesz sobie po prostu odpuścić? Nie zmienisz biegu wydarzeń. – odpowiedziałam litościwie, na co Royce zareagował przeciągłym milczeniem.\nChyba trafiłam trochę głębiej, niż planowałam. Chłopak spuścił głowę, uparcie wpatrując się w swoje stopy.\n– Royce… – podeszłam bliżej. – Nie chciałam, wybacz…\n– Masz rację. Niepotrzebnie się głowię, niczemu nie zawiniłaś. To ja powinienem Cię przeprosić. – podniósł swój zgaszony wzrok na moją osobę.\n– Skończmy już z tymi fochami, głupimi przypuszczeniami i podchodami. – uśmiechnęłam się promiennie. – Co powiesz na jakiś wspólny obiad? Nie przecierpię tego, że jesteś takim chuderlakiem.\nChłopak zachichotał, kręcąc niedowierzająco głową. Drugie zwycięstwo, Nancy!\nSiedząc w małej, przytulnej knajpce, izolującej znajdujących się w niej ludzi od zewnętrznego świata zastanawiałam się, co błądzi po głowie Royce’owi. Pragnienie czytania w myślach wydało się w tej chwili potrzebą pierwszorzędną. Bez tej umiejętności mogłam tylko stwierdzić, że na pewno zadręcza się jakimiś niewygodnymi wspomnieniami, co nie było żadnym odkryciem wyższej kategorii.\nChłopak naprzeciwko mnie wydawał się tak bliski, a zarazem tak daleki. Jego mimika była otwartą księgą, z której mogłam wyczytać nawet najdrobniejsze nie okazane emocje, jednocześnie nie zdradzając jakichkolwiek uczuć. Tkwiąc tu, w pomieszczeniu przepełnionym innymi obcymi twarzami, Royce stanowił tylko jeden z dodatków, na widok którego przechodnie zatrzymują się i oglądają z podziwem, zapominając o odebraniu prania, czy też zrobieniu zakupów. Wyglądał jak niedokończone dzieło szalonego artysty, które ktoś postanowił zniszczyć wyciągając je z oszklonej, złotej ramy.\nZagadkowe łamigłówki przerwał kelner, stawiając przed nami ciepłą pizzę.\nJedliśmy w milczeniu. Męczyłam się z rozpoczęciem rozmowy, która pewnie byłaby ciekawsza od pogawędek na tematy religijne starszych pań, siedzących przy stoliku obok.\n¬– Więc… Jak to jest, że potrafisz przebywać równocześnie w śnie i tutaj? – zapytałam ostrożnie, kreśląc niewyraźne wzory brzegiem pizzy po krawędziach talerza.\nDługo odpowiadała mi cisza, przerywana szperaniem w naczyniach przy barze i dźwiękiem otwierających się drzwi.\n– Jestem w tym bagnie znacznie dłużej od Ciebie, żeby nad tym panować – powiedział wymijająco. – Co nie znaczy, że zawsze mi to wychodzi. – dodał z cwaniackim uśmiechem.\nTyle mi wystarczyło. Nie widziałam potrzeby, żeby ciągnąć dalej ten temat. Przynajmniej nie w takich okolicznościach, bo przecież przyszliśmy tu, żeby miło spędzić czas.\n– Naprawdę myślałaś, że potrafisz mnie naprawić? Jestem zepsuty, Nana. – spojrzał mi w oczy po dłuższej chwili milczenia.\nWlepiłam wzrok w parę, przechodzącą przez pobliski park. Uświadomiłam sobie w tamtym momencie, że ja nigdy nie doświadczę takiej miłości; uczucia, przez które tracisz głowę, uczucia, które spędza Ci sen z powiek, uczucia, dla którego nawet największa katastrofa nie ma znaczenia, bo masz przy sobie t ą osobę. Kochałam Cole’a jak brata, jak przyjaciela, ale nigdy jak kogoś bliższego. Pomimo to byliśmy razem, głównie ze względu na niego. Wiedziałam, co do mnie czuje i nie miałam serca tego kończyć. A Royce? Relacja z nim była trochę bardziej… skomplikowana.\nDopiero po kilku minutach zrozumiałam, co tak naprawdę miał na myśli: "Nie jesteś cudotwórczynią, niepotrzebnie zaprzątasz sobie głowę moją osobą”.\n– Rozpadasz się, Royce. – odpowiedziałam mu równie rozczarowanym wzrokiem.\n– Już dawno się rozpadłem. – uciął.\n– Myślisz, że jesteś jedyny, który czuje to co Ty czujesz? – zapytałam z wyrzutem. Najwyraźniej myślał, że tak właśnie jest. Egoistyczny dupek.\n– Chyba lubisz ludzi z problemami, Foster. – wyszczerzył się odległym uśmiechem, który niewiele miał wspólnego z radością.\n– Chyba lubię ludzi podobnych do mnie, panie Avada.\nWracając do domu postanowiłam wstąpić do Cole’a z racji, że nie widziałam się z nim od wczoraj. Jego mieszkanie znajdowało się dwie przecznice dalej od mojego, więc droga nie zajęła mi dużo czasu.\nKiedy dotarłam na miejsce jedynym źródłem światła był pokój chłopaka, znajdujący się na piętrze. Trochę mnie to zdziwiło, bo o tej porze zazwyczaj w domu byli też jego rodzice. Weszłam furtką, sprawnie manewrując nadgarstkiem przy zamku od wewnętrznej strony. Drzwi otworzyłam swoim kluczem, który dostałam od Cole’a, jako dowód jego zaufania. W środku panowała nieprzyjemna cisza, przerywana niekiedy głuchymi uderzeniami na górze. Ruszyłam schodami w kierunku dochodzącego hałasu. Minęłam wszystkie pomieszczenia, docierając do drzwi na samym końcu długiego korytarza. Korzystając z faktu, że były na wpół uchylone, weszłam do środka.\nW pokoju panował gorszy bałagan niż po pobojowisku, gorzej niż po rebelianckim powstaniu, gorzej niż po przejściu huraganu. Wszystkie książki, które były wzorowo poukładane na półkach, teraz leżały w kosmicznym nieładzie na podłodze. Rzeczy, znajdujące się na stoliku, wylądowały wraz z nim w drugim kącie, a pościel znajdowała się tuż pod moimi nogami. Nie do końca zerwane zasłony niedbale wisiały na oknie, pod którym siedział skulony Cole. Wśród całego tego przedstawienia stanowił jedyny element, który nie ucierpiał w inwazji obcych.\nPrezentował się okropnie. Nie płakał, ale było coś uderzającego w jego postawie. Wcześniej zawsze wyglądał, jakby twierdził, że życie jest jednym wielkim żartem, odrobinę śmiesznym, ale z reguły kiepskim. Teraz było inaczej.\n– Cole… – dopadłam do niego, potykając się o leżące dookoła ubrania.\nNie podniósł na mnie wzroku. Zauważyłam, że jego prawa ręka jest pokaleczona, jak się okazało, pewnie od rozbitej szklanki, leżącej obok. Odgarnęłam włosy chłopaka, które zasłaniały jego przekrwione oczy – oznaka, że uronił jednak trochę łez.\n– W porządku? Pewnie. – odparł sarkastycznie. – Tylko trochę tu narozrabiałem, kiedy Ty świetnie bawiłaś się z tym chłoptasiem na mieście.\nZmarszczyłam brwi. Nie spodobał mi się ton, jakim do mnie mówił. Skąd wiedział gdzie i z kim byłam?\n– Nie rób takiej miny, nie jestem idiotą. Jak on się nazywał? – zastanawiał się na głos. – Ach! Royce, prawda? Imię, jak dla średniowiecznego rycerzyka.\n– Przestań. – warknęłam.\n– Bo co? – odgryzł się.\n– Nie pozwalaj sobie na tyle, dobrze? Nie jestem Twoim kumplem, żebyś się tak do mnie odzywał. Po pierwsze: nie masz pojęcia, o co chodzi. A po drugie: skąd, do jasnej cholery, wiedziałeś dokąd poszłam? – zapytałam zirytowana.\n– Mijałem Cię po drodze do pracy, ale najwidoczniej byłaś tak zajęta, że mnie nie zauważyłaś.\n– Chyba nie chcesz powiedzieć, że jesteś zazdrosny? – powstrzymywałam się od wybuchnięcia gromkim śmiechem.\n– Zazdrosny? Nie… Jestem wściekły, że zadajesz się z tym dupkiem, i to t u t a j! – podniósł głos, zrywając się z podłogi.\n– Uspokój się…\n– Ja jestem spokojny. – machnął rękami w roztargnieniu.\nCole zaczął krążyć w tę i z powrotem, podczas gdy ja siedziałam w skupieniu pod zimnym oknem i starałam się przetrawić wszystkie słowa, które powiedziałam, i które powiem. Mam to, co chciałam. Trzeba było zostać na porządku dziennym i ograniczyć się tylko do spotkań we śnie. Och, jakie to wszystko jest chore!\n– Kochasz mnie? – padło pytanie ze strony chłopaka. Pytanie niemal porównywalne z czymś w stylu: "Ile wynosi liczba "pi” z dokładnością do tysięcznego miejsca po przecinku?” lub "Ile gwiazd liczy niebo?”. Czyli coś, na co nie znam odpowiedzi i nigdy jej nie poznam.\n– Nie wiem, Cole.\nChłopak mruknął tylko coś w odpowiedzi. Znowu zapanowało milczenie. Do tej pory myślałam, że cisza jest przyjacielem człowieka. Teraz jednak wydała się być zdradliwym wrogiem, który tylko czeka, żeby wwiercić się do najskrytszych, najlepiej ukrytych zakamarków Twoich wspomnień, niewypowiedzianych słów, dręcząc do upadłego, aż w końcu masz dość i poddajesz się z głuchym okrzykiem wojennym oraz białą flagą. Tak właśnie czułam się i ja – panna Foster, optymistka, jakich mało na tym świecie.\nCole westchnął i usiadł naprzeciwko.\n– Jeśli nie potrafisz mnie kochać to nie okazuj tego przez litość. To boli bardziej, niż odrzucenie.\n– Chcesz powiedzieć, że to koniec? – zapytałam z trudem. Fakt, nie kochałam go, ale w jakiś sposób przywiązałam się do uczucia, które trwało między nami.\n– Tak będzie lepiej dla nas obojga. Ty nie będziesz się męczyć w fikcyjnym związku, a ja nie będę żyć ze świadomością, że jesteś ze mną z przymusu. – pogładził mnie pocieszająco po dłoni, spoczywającej na moim kolanie.\n– Dobrze – zgodziłam się – Ale nie myśl sobie, że dam Ci spokój. Zastajemy przyjaciółmi. Och, jak ja nie lubię tego stwierdzenia… Brzmi tak… ckliwie.\n– Przyjacielem w sensie, że przyzwoitką na zakupy? Niech Ci będzie. Bycia szoferem nigdy za wiele. – zachichotał.\nPrzez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy. Było to jedno z tych spojrzeń, które wywierają na nas nieodparte uczucie bolesnego świata, który bezwładnie spoczywa na naszych barkach, a my jesteśmy w stosunku do niego kompletnie bezsilni.\n– Kocham Cię. Zawsze będę Cię kochał. – powiedział.\nSzczerość, jaką obdarzył to wyznanie dobiła mnie jeszcze bardziej. Poczucie, że jestem przygnębiająco obarczona wszystkimi problemami na tym globie sprawiła, że chciałam się zapaść pod ziemię, zakopać się w wymiarowym grobie na odległym pustkowiu cmentarza, gdzie nikt mnie nie znajdzie, gdzie nie będę musiała mierzyć się z trudnościami, jakie funduje nam życie.\n– Dziękuję. – szepnęłam cicho, ale na tyle wystarczająco, żeby chłopak mógł to usłyszeć.\nOstatni raz go przytuliłam. Świadomość, że to koniec naszej drogi nagle wydała mi się fizycznie bolesna.\nPo powrocie do domu od razu udałam się do swojej jaskini, gdzie w ciągu kilku sekund zagrzebałam się w pościeli, nie kłopocząc się przebieraniem. Nie zasnęłam. Próbowałam przenieść się w to samo miejsce, co zawsze, ale tym razem starając się nie wpaść w sen. Po kilku długich minutach moja intensywnie pracująca wyobraźnia została nagrodzona sukcesem.\nNie sądziłam, że znajdę się dokładnie w tym pomieszczeniu, o którym myślałam. A jednak, udało się. Stałam na nie ogrodzonym balustradą tarasie, na samym szczycie naszej wieży w azylu. W oddali widziałam kroczącą postać, która w rzucanym świetle księżyca wyglądała, jakby dryfowała w pobliżu, krucho stąpając po krawędzi budynku. Podchodząc bliżej uświadomiłam sobie, że tą postacią był Royce.\n– Brawo, Nana. – pogratulował mi, nie spuszczając wzroku ze swoich butów.\nWcale nie zdziwiła mnie nowina, że wiedział o moim wyczynie.\n– Co tu robisz? – zapytałam z ciekawością, roznoszącą się dookoła w otoczeniu.\n– Właśnie planowałem skoczyć. – powiedział beznamiętnie, jakby skok z t a k i e j wysokości był normalną rzeczą, równie dobrze porównywalną z codziennym wstawaniem lub chodzeniem do szkoły.\nZbliżyłam się niepewnie do chłopaka, zrównując się z nim twarzą w twarz. Po krótkiej wymianie zagubionych spojrzeń, odwrócił wzrok i ruszył w przeciwnym kierunku, zatrzymując się kilka metrów ode mnie.\n– Zawsze byłem odsuwany na bok. – powiedział, patrząc w daleką nicość.\nNie bardzo wiedziałam, o co mu chodzi. Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że chłopak ni stąd, ni zowąd zaczął się przede mną otwierać. Postanowił zwierzyć się osobie, którą spotkał zaledwie kilka dni temu i tą osobą byłam ja.\n– Byłem jak kozioł ofiarny wilczej watahy, spychano mnie na sam dół hierarchii. – pokręcił przecząco głową w zastanowieniu. – Ja nie chcę takiego życia, Nancy.\nSpojrzałam na niego uważnie. Wiedziałam, co czuł. Pewnie dlatego, że sama byłam traktowana jak intruz w otoczeniu rówieśników.\n– Też doświadczyłam podłości ludzi z zewnątrz. – powiedziałam niewyraźnie. – Nie wspominając o tym, że straciłam matkę, która odeszła z chwilą, w której sprowadziła mnie na świat i również o tym, że w wieku sześciu lat ojciec postanowił zostawić mnie pod opieką schorowanej babci, tłumacząc się, że nie daje sobie rady z wychowaniem córki.\n– No proszę… Chyba masz jaja w porównaniu ze mną, bo ja nie dałem sobie z tym rady.\n– Wcale nie. Przeszłam przez cztery próby samobójcze. – mruknęłam. – Nic mi nigdy nie wychodziło. Nawet śmierć umknęła mi koło nosa. – zaśmiałam się sarkastycznie na ostatnie słowa.\n– Więc spróbujmy po raz piąty. – powiedział i podszedł wolnym krokiem, stając naprzeciwko mnie.\nNie bardzo wiedziałam, czy mam wziąć jego słowa na poważnie. W końcu, jakby nie było, znajdowałam się w szpitalu psychiatrycznym. Ale znałam Royce’a też poza snem…\nZapadło długie milczenie. Nagle perspektywa odejścia, uwolnienia się od problemów i chorych urojeń wydała się niebezpiecznie kusząca.\nZbliżyłam się do krawędzi budynku. Długość liczona w dół zdawała się pozwalać potencjalnym wariatom na odmówienie ostatniej, przedśmiertnej modlitwy, jakby chwilowy zwrot wiary pomagał w oczyszczeniu sumienia z wszelakich nagromadzonych grzechów.\n– Dusimy się. – dodał, wpatrując się intensywnie w moją osobę. Wydałam się bardziej skrępowana jego obecnością, niż dotychczas. – Dlaczego mamy tu tkwić skoro jesteśmy nieszczęśliwi? Nie potrzebujemy litości innych, poradzimy sobie sami. Nie wydaje Ci się to proste? Wszystkie blizny, zarówno te wewnętrzne, jak i zewnętrzne, moje, jak i Twoje, ten cały popieprzony świat nie będzie mieć znaczenia.\nStojąc na szczycie budynku zastanawiałam się wszystkimi "za” i "przeciw”. Royce chyba wyczytał moje wahanie, dlatego powiedział:\n– Nie zostawiaj mnie z tym, proszę.\nWestchnęłam ciężko z cichym pomrukiem. Blizny na lewym nadgarstku swędziły jak piekło. Z roztargnieniem przeciągnęłam po nich paznokciami, zostawiając czerwone ślady.\nChłopak złapał mnie za rękę.\n– Niech Cię diabli wezmą, Royce.\n– A Ciebie te śmieszne stworzonka ze skrzydełkami. Zawsze marzyłem zobaczyć pannę Nancy w kusej, śnieżnobiałej kiecce z aureolą nad głową. – zachichotał.\nWpatrzyłam się w pustą dal.\n– Nie jestem dobrą wróżką. – odpowiedziałam ironicznie.\n– W takim razie do zobaczenia po t a m t e j stronie, Foster.\nKrzyk zagłuszył wszystkie zbędne wątpliwości.\nPatrząc na groteskowo wygięte ciała, na beznamiętne twarze, które nigdy nie ujrzą już t e j części świata, na ziemię niedaleko torowiska, spijającą ich krew; trudno było sobie przypomnieć, czym jest szczęście.\n2 700 czyt.\nLilith opublikowała opowiadanie 27.07.2014 w kategorii dramat, użyła 5705 słów i 33816 znaków. ·\nOkolonocny 6 lis 2015\nAjjj, niedobre, a jednocześnie świetne opowiadanie. Aż nie chce się mówić o tak przyziemnych rzeczach jak słowa użyte w niewłaściwym kontekście. Ech... zboczenie zawodowe\nLena3003 14 lut 2015\nPo dzisiejszej wymianie zdań musiałam Cię zlustrować i powiem, że miło się zaskoczyłam ! Bogaty zasób słownictwa, inteligentny tekst, poczucie humoru, a może to groteska? Muszę się przekonać sama - zajrzę tu jeszcze KOLEŻANKO ! Pozdrawiam doktorantka Marta J.\nSweetDreams 19 sie 2014\nSuper, masz niesamowity talent\nvolvo960t6r 28 lip 2014\nCudowne to opowiadanie....Ale też dające dużo do myślenia.\nAlfabet - J jak Joanna\nPrzedwczoraj o 22:27 · Somebody\nOdium // Kajetan\n2 dni temu · niezapominajkaxy\nDziewczynka ze snu.\n4 dni temu · Alex1999\n5 dni temu · agnes1709\nOfiara miłości cz.11\n4 dni temu · ManiaHania\n9 wrz 17:35 · koralina\n7 wrz 9:16 · NataliaO\nTerapeutyczna Miłość cz. 12\n3 wrz 12:30 · DanaScully\nNowe życie #Prolog\n1 wrz 17:31 · rosee00\n29 sie 17:25 · DziecieChaosu


Nowoczesne narożniki z funkcją spania, wybierz swój model - Dom i ogród na dobry-salon.pl\nNowoczesne narożniki z funkcją spania, wybierz swój model\nKażdy, kto urządza swoje mieszkanie chce zadbać o jego funkcjonalność i estetykę. Zależy nam na niepowtarzalnym designie, który będzie przykuwał wzrok. Gustowna aranżacja pozwoli nam czuć się w naszym mieszkaniu w pełni komfortowo.\nMeble wypoczynkowe – praktycznie i pięknie\nJeżeli właśnie chcesz kupić do swojego salonu meble i dodatki przed Tobą niemałe wyzwanie. Wiele zależy od naszego metrażu. Większe przestrzenie wymagają bardziej skrupulatnego przemyślenia jak wszystko poustawiać tak, aby wnętrze było przytulne. Priorytetowym meblem jest sofa lub narożnik. Nowoczesne narożniki z funkcją spania to bardzo bogaty asortyment w sklepach internetowych i stacjonarnych. Na początek warto określić jaki rozmiar tego mebla będzie idealny. Najlepiej wybrać coś proporcjonalnego do wielkości pokoju dziennego, w którym ów narożnik będzie stał. Duże znaczenie odgrywają również miękkie poduchy dekoracyjne, które będą nie tylko zdobiły siedzisko i oparcie, ale również zapewnią nam przyjemny relaks wieczorem i popołudniami.\nZanim zaczniesz urządzać swój salon z pewnością chcesz zadbać o umiejętne połączenie kolorów. Trzeba więc dobrze przemyśleć jakie barwy będą bazowe, a które mają być charakterystycznym akcentem, który nie będzie się zbytnio narzucał. Najczęściej neutralne kolory w jasnych odcieniach to fundament całego designu.\nNowoczesne narożniki z funkcją spania wyglądają bardzo stylowo. Jeżeli cenisz sobie minimalizm z pewnością chcesz wybrać mebel, który charakteryzuje się prostą formą. Warto zwrócić uwagę jak duży jest pojemnik na pościel oraz czy jest łatwy do niego dostęp. Jeżeli będziemy często korzystać z funkcji spania to dobrze jest wybrać jak najbardziej przyjazny mechanizm, który pozwoli nam szybko rozłożyć i złożyć narożnik. W końcu wieczorem salon będzie stawał się namiastką sypialni, a rano z powrotem będzie pokojem dziennym. Warto więc wybrać taki narożnik, który maksymalnie spełni nasze potrzeby.\nDobrze jest również zastanowić się jaki materiał tapicerski wybrać. Jeszcze kilka lat temu dużą popularnością cieszyła się skóra ekologiczna. Obecnie wiele osób wybiera klasyczne materiały, które są co prawda trudniejsze w utrzymaniu czystości, ale zapewniają nam ciepło i komfort. Osoby, które wolałyby jednak połączyć piękno z funkcjonalnością mogą wybrać narożnik wykonany ze skóry naturalnej. To bardzo dobry pomysł zwłaszcza jeżeli nie masz zbyt ograniczonego budżetu. To mebel, który przetrwa długie lata. Nowoczesne narożniki z funkcją spania to szeroki wybór i rozmaite ceny.\nKiedy już określisz czego potrzebujesz, łatwiej będzie podjąć Ci decyzję o zakupie. Ciesz się więc doskonałą aranżacją swojego mieszkania i przekonaj się jak duże znaczenie ma przestrzeń, którą urządzisz zgodnie z własnym wyczuciem stylu. W domu spędzamy mnóstwo czasu, dlatego warto zadbać o każdy detal. Odrobina pomysłowości i inwencji pozwoli nam wybrać nietuzinkowe przedmioty, które wcale nie muszą kosztować majątek, a mogą bardzo uprzyjemnić codzienność.\nPoprzedni artykułJak wybierać meble biurowe?\nNastępny artykułModa na designerskie ekspresy nie maleje! Doradzamy jakie marki rozważyć\nLampy wiszące do salonu – wspaniała ozdoba pokoju gościnnego\ndobry-salon - 25 listopada 2021 0\nO systemie oświetlenia w naszym domu najczęściej można myśleć na dwa sposoby. Dla jednych będzie to kwestia czysto praktyczna. W końcu potrzebujemy lamp, aby...\nChcesz zaskoczyć swoje dziecko? Fototapeta z tygrysem lub inna na ścianę! Nie od dziś wiadomo, że dziecko zauważy każdy drobny szczegół: zmianę w domu, natkę...\nKanapy narożne to uniwersalne rozwiązanie do salonu, które sprawdzi się zarówno w stylistyce nowoczesnej, jak również klasycznej. Narożniki zaskakują funkcjonalnością i potrafią pomieścić całkiem...\nOświetlenie do biur i gabinetów – jakie lampy do gabinetu wybrać?\ndobry-salon - 7 lipca 2021 0\nWłaściwie dobrane oświetlenie pełni w miejscu pracy bardzo ważną funkcję. Warto zadbać o to, by lampy były dobrze dopasowane do wnętrza, a intensywność samego...\nLampy podłogowe – dobry pomysł do każdego wnętrza\ndobry-salon - 10 czerwca 2021 0\nŚwiatło odgrywa w naszym życiu kluczową rolę. Bez Słońca trudno by było myśleć o przetrwaniu na Ziemi. Istotną rolę ma do spełnienia także oświetlenie...\nO systemie oświetlenia w naszym domu najczęściej można myśleć na dwa sposoby. Dla jednych...\nCzym jest tulejowanie maszyn budowlanych? Ile kosztuje tulejowanie koparko...\nNa czym polega tulejowanie otworów w maszynach budowlanych? Tulejowanie koparek, tulejowanie otworów, tulejowanie Regeneracja metodą...\ndobry-salon - 24 listopada 2021 0\nChcesz zmniejszyć rachunki za ogrzewanie? A może budujesz nowy dom i musisz spełnić wymogi...\nPłoty modułowe – schludne, wytrzymałe i nowoczesne\nCzym są ogrodzenie modułowe i dlaczego jeszcze warto stawiać płoty z fabryki? Wiele typów...\ndobry-salon - 28 października 2021 0\nCzym jest tulejowanie maszyn budowlanych? Ile kosztuje tulejowanie koparko ładowarki? Tulejowanie...


filologia rosyjska - na forum Gazeta.pl\nForum filologia rosyjska\nWtam!!! Wie ktoś z Was jakie przdmioty są na kierunku filologia rosyjska??? Oprócz rosyjskiego(oczywiście!!!).\nMam pytanie, filologia rosyjska na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie i na Uniwersytecie Wrocławskim prowadzona jest od podstaw? Proszę o odpowiedź.\nfilologia rosyjska UJ(37)\nHej, studiuje ktos moze filologie rosyjska na UJ? Warto? Jaka jakość? Czy jest ciężko? ( ja studiuje jeszcze drugi kierunek na ktory dosc wytrwale trzeba sie uczyc wiec nie wiem czy bym wyrobiła z dwoma kierunkami) Będę wdzięczna za jakiekolwiek odpowiedzi:)\nAutor: Gość portalu: karolina M\npedagogika- filologia rosyjska??(4)\nZastanawiam sie nad tym kierunkiem. Czasu zostalo mi niewiele...moge zdecydowac sie takze na pedagogike na Akademi Pedagogiki Specjalnej. Ciezko jest mi cos wybrac...\nAutor: Gość portalu: magiaM\nFILOLOGIA ROSYJSKA - UŁ !!!(4)\nCzy ktoś może mi powiedzieć coś o filologii rosyjskiej UŁ ? Słyszałam,że jest dosyć ciężka i swoim programem obejmuje wiele niepotrzebnych przedmiotów (np. słyszałam o już kompletnie nieprzydatnym a bardzo maglowanym języku starocerkiewnym )Z góry dzięki za odpowiedź :)\nCo po filologii rosyjskiej.(42)\nWitam.Pytanie jak w temacie.Co mozna robic po filologii rosyjskiej bądź po japonistyce?\nfilologia rosyjska UJ(8)\nKierowana miłością do jezyka rosyjskiego i Rosji, zamierzam w przyszlym roku zdawac na ww kierunek... Chciałabym wiedzieć bardzo, bardzo, jak właściwie wyglądają te studia? Jacy są ludzie, jacy wykładowcy? Jak wygląda podział na grupy w zależności od poziomu znajomości języka? Czy więcej tam pasjonatów, zakochanych (jak ja) w rosyjskim, czy tez przypadkowych ludzi, którzy równie dobrze mogliby studiować cokolwiek innego? Jaki jest poziom? Oj, kurcze, pytan caly stos sie utworzyl, ...\nSTUDIA!!!! Jaki kierunek lepszy? Jaki wybrać?(8)\n[sonda=KTÓRY KIERUNEK WYBRAĆ?] [*]KULTUROZNAWSTWO [*]FILOLOGIA ROSYJSKA [/sonda] Jaki kierunek według was będzie lepszy na przyszłość? Jaki łatwiejszy w studiowaniu? Kulturoznawstwo 3-letnie licencjackie czy magisterskie studia na filologi rosyjskiej? Dodam,że łatwiej mi wchodzi nauka języków mimo, że wcześniej zdeklarowałam się już na Kulturoznawstwo, jednak zaczynam mieć wątpliwości czy sobie poradze, czy jest sens i czy w ogóle się do tego nadaje. Pytam o wasze osobiste ...\nfil. rosyjska v zarzadzanie.pomocy!(4)\njekie jest Wasze zdanie? ktory kierunek jest bardziej przyszlosciowy? nie zalezy mi na tym zeby duzo zarabiac. ale na tym zeby miec pewna prace i ciekawy zawod. prosze o szczere wypowiedzi\nFilologia ROSYJSKA - AP, kto się dostał???(4)\noprócz mnie. Im wczesniej zawiera sie nowe znajomosci, tym lepiej. Ja potwierdzam cheć studiowania tam, ale czekam jeszcze na decyzję w sprawie mojego odwołania na USiu, jak się tam nie uda to zostaje AP.\nkto sie wybiera na filologię rosyjska w wawie???(4)\nnawiąże kontakt z osobami,które w czerwcu beda próbowały swoich sił na UW!!! Moim marzeniem jest dostać się tam na rusycystykę...a razem zawsze łatwiej jest dążyć do celu;-)czekam na współtowarzyszy tej drogi;-)!!!\nFILOLOGIA ROSYJSKA UMCS-wpisujcie wyniki(17)\nJa mam PP90%; PR79% Piszcze jak wam poszlo!\nfilologia RoSyJsKA z czeskim czy ukrainskim?(7)\nWitajcie, ktory jezyk wybrac? ktory sie bardziej przyda w przyszlosci.Obecnie studiuje medycyne ,ale zawsze pasjonowal mnie jezyk rosyjski,a ze mam teraz troche wiecej wolnego czasu,to chetnie postudiowalabym sobie filologie:)\nfilologia ROSYJSKA - AP - KRAKÓW !!!!!!!(18)\nkto się wybiera i jakie wyniki macie. ja mam 98% z podstawowego angielskiego i taka całkiem pewna o przyjęcie nie jestem. a nie wiecie jaki jest limit przyjęć??? podobno jeszcze nie podali ale może są jakieś przecieki...\nJest ktos kto sie wybiera podobnie jak ja?;) Pozdrowy;D\nFilologia rosyjska ;)(10)\nCzy ktos jest zainteresowany tym kierunkiem studiow? Jak tak to na jakiej uczelni? Pozdrawiam ;)\nKto ma jutro egzamin na filologie rosyjską?? UŚ(21)\n6 lipiec, 9:00 SOSNOWIEC fil.rosyjska;)(4)\nJest jeszce ktos kto tego dnia ma rozmowe kwalifikacyjna na filologie rosyjska?:) przygotowujecie sie?:)


Co mówi av? - Page 2\nCo mówi av?\nTemat: Re: Co mówi av? Sob Gru 13, 2014 10:52 pm\nEEEE...."Ho ho ho"? XD\nTemat: Re: Co mówi av? Sob Gru 13, 2014 10:53 pm\nTemat: Re: Co mówi av? Nie Gru 14, 2014 3:43 pm\nPaczam się na ciebie\nTemat: Re: Co mówi av? Nie Gru 14, 2014 3:47 pm\nCo on do mnie mówi? Nieważne, będę przytakiwać.\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 14, 2015 3:45 pm\n''Co tu tak ponuro?''\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 14, 2015 5:14 pm\nLubie... lola i... eee... to moje yyyy... hobby?\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 14, 2015 5:19 pm\nMmmmm... daj mi te kiełbaski\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 14, 2015 6:25 pm\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 2:25 am\n''Nie mogę w pustce znaleźć siebie...,,\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 1:57 pm\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 2:15 pm\n„Pokonała cie mała dziewczynka, ha!'\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 3:20 pm\n,,Chcesz ty w zęby zarobić?''\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 3:46 pm\n''No dalej... przestrasz mnie...,,\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 3:47 pm\n"Nie obchodzisz mnie"\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 3:49 pm\n..I co? Nabrałeś się!'\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 3:50 pm\n"Czemu płaczesz? Nie jestem straszny..."\nTemat: Re: Co mówi av? Sro Sty 21, 2015 3:51 pm\n''Czy te oczy mogą kłamać?,,\nTemat: Re: Co mówi av? Wto Kwi 07, 2015 1:53 am\n,,Z tą wodą jest coś nie tak...''\nTemat: Re: Co mówi av?


Kraków: szpital uniwersytecki wyremontował klinikę neurochirugii - Inwestycje\nKraków: szpital uniwersytecki wyremontował klinikę neurochirugii\nAutor: KR/Rynek Zdrowia 19 kwietnia 2012 14:44\nW Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie oddano do użytku odnowiony oddział kliniczny Kliniki Neurochirurgii i Neurotraumatologii.\nW ramach modernizacji oddziału klinicznego Kliniki Neurochirurgii i Neurotraumatologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie gruntownie odnowiono sale chorych, oddział intensywnej terapii oraz salę intensywnego nadzoru medycznego do których zakupiono nowoczesne wyposażenie. Wyremontowane łazienki i sanitariaty dostosowano do potrzeb osób niepełnosprawnych.\nPomieszczenia oddziału intensywnej terapii przeszły bieżącą konserwację. Zostały pomalowane i wyłożone nowymi wykładzinami. W węzłach sanitarnych, brudowniku i pomieszczeniach socjalnych położono ścienną wykładzinę. Oddział został także wyposażony w nowoczesną myjkę-dezynfektor do basenów.\n- Pracę rozpoczęły się w sierpniu 2011 r., zakończyły się w marcu br. Remont obejmował obok sal chorych, sanitariatów, także pomieszczenia Oddziału Intensywnej Terapii. Oddział został wyposażony został w nowy sprzęt. Koszt inwestycji wyniósł 3,2 mln zł - mówi portalowi rynekzdrowia.pl Anna Niedźwiedzka, rzecznik lecznicy.


Walka z wiatrakami cz. III - Opowiadania Erotyczne 🍓 OpowiadaniaErotyczne-Darmowo.com\nWalka z wiatrakami cz. III - Opowiadania Erotyczne\nData: 12.08.2019, Kategorie: Klasycznie Autor: valkan\nTylko poprzez doświadczenie śmierci człowiek może w pełni zakosztować życia. Nie pamiętam kto wypowiedział te słowa, ale po półrocznym pobycie w Afganistanie zgadzając się z tą sentencją, zakosztowałem dosyć sporo tego życia. Dla mnie misja w tym kraju była głupia i bezsensowna tak jak wszystko to, co robili Talibowie i inne grupy powstańcze. Na moich oczach zginęło tak wielu bojowników i cywili, w dodatku niepotrzebnie. Na początku służby pomyślałem, że będzie to krótka wyprawa i szybki powrót do domu, do ukochanej. Wmawiałem sobie, że to w końcu tylko sześć miesięcy i zleci w okamgnieniu. Chyba, że bym zginął, oczywiście. Jednak nawet gdyby się tak stało, umarłbym szczęśliwy. Niestety dni spędzone tutaj ciągnęły się w nieskończoność. Każdy następny wydawał się być dłuższy od poprzedniego. Sił dodawała mi myśl o Majce, to, że czeka z utęsknieniem na mój powrót do kraju i oczywiście świadomość tego, że kocha mnie ponad życie. Będąc tak daleko od niej zrozumiałem, że wszystko może istnieć. Również wieczna miłość. Bo człowiek potrzebuje takich rzeczy, potrzebuje wiary, że ktoś o nim myśli i się opiekuje. Boże, jak ja ją bardzo kocham. Ta myśl pojawiała się każdego dnia w czasie mojego pobytu w Afganistanie. Pierwsze tygodnie misji były bardzo spokojne i nudne. Razem z Tomkiem praktycznie nie opuszczaliśmy bazy. Najpierw mieliśmy się zaklimatyzować i przyzwyczaić do nowego miejsca. Służący tutaj żołnierze dzielili się na dwie grupy. Jedni zachwyceni pobytem tutaj. Widać było, że ...\n... rozpierała ich energia i chęć walki. Drudzy, to ludzie przebywający tu z konieczności. Widać było, że to nie jest miejsce dla nich, mieli to wypisane na twarzach. Smutek, tęsknota, a nawet strach. Ja znajdowałem się gdzieś pomiędzy tymi dwoma grupami. Tęskniłem, to fakt, nawet bardzo. Jednak nie czułem się tu całkiem obco, szkoła oficerska w jakimś stopniu przygotowała mnie do takich przygód. Mój przyjaciel Tomek stał na czele tej pierwszej grupy. Czuł się tutaj jak ryba w wodzie. To jest urodzony wojownik. Nie lękał się niczego, ani nikogo. Zawsze powtarzał: - Po co żyć, jeśli nie czujesz, że żyjesz? Po miesiącu nudnej służby w bazie, zostaliśmy z Tomkiem przydzieleni do jednostki wykonującej misje wywiadowcze. Przeszliśmy i zwiedziliśmy wiele kilometrów tego dziwnego dla mnie kraju. Wiedziałem, że to, iż czynimy dobro, nie oznacza, że zło nas nie odnajdzie. Nikt nie jest skazany na zwycięstwo. Mogliśmy wygrać, ale równie dobrze mogliśmy zginąć. Jednak głównie były to spokojne akcje, tubylcy nie robili większych problemów, niż tych jakich się spodziewaliśmy. Sytuacje w których musieliśmy używać broni, niekoniecznie z niej strzelając, mogłem policzyć na palcach obu rąk. Wbrew pozorom misja w Afganistanie pod względem bojowym, upłynęła dla mnie dość spokojnie. Zdecydowanie więcej działo się po wykonaniu zadania i powrocie do jednostki. Rzadko kiedy spędzaliśmy wieczory w barakach. Tak jak w latach spędzonych w wojsku, w zwyczaju mieliśmy wypady do barów po zapadnięciu zmroku. ...


Portal artystyczny - Śladem komety\nDodano: 2020-10-06 20:50:30\nJakby Ci odpowiedzieć, mister Oko.\nAkurat ten kawałek prozy uważam za kontynuacje poezji.\nJeszcze lepsza poezje postrzegam w niektórych Twoich kroplach prozatorskich.\nCzasy tu opisane nie należą do naszego czasu. Istnieją splatane w legendach.\nA przecież garnitury od Armaniego są legendarne.\nDziękuję za odwiedziny i podbudowę mojego morale.\nAlchemik rozumiem. względność czasu i zakrzywienie czasoprzestrzeni - zamiast blaszanych garniturów, przy okrągłym stole smokingi z wiadomego źródła. lubię. normalnie lubię. bez uzasadnienia.\nNo, kurde, rozśmieszyłeś mnie, Oko.\nWyobraziłem sobie sir Galahada, w smokingu, jak zdobywa świętego Graala wraz sir Borsem i sir Parcifalem. Tylko, ze tych dwóch pozostałych rycerzy wyobrażam sobie w sukniach od Prady zarzuconych na zbroje.\nTrzeba by poprosić naszych artystów plastyków z T3 o ilustracje...\nMilo mi było.\nJeśli wolisz, możesz nazywać mnie Alchemikiem, ale na imię mam Jurek.\nAlchemik Wolę Alchemika., brzmi bardziej... oooo.. wolę Alchemika. resztę - Ty, poeta, sam sobie dopowiedz. potyczka na dwuręczne miecze we frakach w świetle kandelabrów trzymanych przez konsjerży. panie w krynolinach achące, echujące, błagające świat o chwile przymknięcia powiek, chociaż w nich od urodzenia Gucci, Stradivarius, szpilki od Laboutina, perfumy z francuskiej elity, wakacje na prywatnych wyspach, gdzie nawet prymitywne wifi potrafi ugotować zupę z ostryg, mant i fugu... nie - wolę Alchemika na pewno. Jurek musiałby przynieść coś, co zdezynfekuje moją wybredność a i tak nazajutrz wróci smak i Alchemik - sam tego chciałemś, więc niech tak będzie - zero przymusu\nCzytałem już w pracy. Wytłuszczony na czarno wiersz wymiata.\n" - A więc to nie był sen, Merlinie? – Odpowiedziałem drwiąco pytaniem na pytanie." — odpowiedziałem (z małej)\nDzięki, Can, ale w kwestii zapisu dialogów muszę się sporo poduczyć. Myślałem, ze po kropce mogę zacząć następną część z wielkiej litery. Czyżby pytajnik nie kończył zdania?\nTo ambaras. A jak jest z wykrzyknikiem?\nZapis dialogów wciąż jest dla mnie czarna magia.\nChociaż, chyba zaczynam chwytać.\nA wiersz wyniknął z treści. Tez mi się podoba.


Forum BMW Klub Motocykle Polska • Wyświetl temat - K1200S - kontrolka hamulców\nK1200S - kontrolka hamulców\nautor: mry_ » poniedziałek 13 maja 2019, 21:41\nMoja niunia była na początku roku na sporym serwisie. Dostało się jej między innymi nowe klocki hamulcowe przód i tył.\nPóźniej miesiąc postoju, jedna mocniejsza przejażdżka i kolejny miesiąc postoju. Efekt tego drugiego postoju przedstawiam poniżej\nW dniu dzisiejszym udałem się na kolejną dumną przejażdżkę i nagle zapaliła mi się kontrolka hamulców (ta czerwona, która normalnie gaśnie po ruszeniu). Nie wiem o co chodzi, moto normalnie na sprzęgle jedzie bez wyhamowywania, przednie hamulce działają poprawnie, tylni także.\nKontrolka cały czas się świeci i świeci ...\nCoś, ktoś? - dzięki za opinię.\n20190513_180134.jpg (2.84 MiB) Przeglądany 424 razy\n20190513_180146.jpg (2.65 MiB) Przeglądany 424 razy\n20190513_180159.jpg (2.75 MiB) Przeglądany 424 razy\nBMW F 800 ST -> BMW K 1200 S -> BMW ............\nRejestracja: czwartek 16 lip 2015, 18:45\nRe: K1200S - kontrolka hamulców\nautor: Docent » poniedziałek 13 maja 2019, 23:27\nDziałają poprawnie tzn. masz ABS? Raczej nie, to on zaświecił kontrolkę.\nautor: mry_ » wtorek 14 maja 2019, 06:41\nNawet @Docent nie pisz, że na mnie czas.\nTzn. milion postów, problemów, kupa kasy - ABS.\nNie wpadłem aby przyhamować u siebie na szutrze, ale to się stanie.\nautor: MarioSwd » wtorek 14 maja 2019, 08:25\nMoże zbyt masz zbyt niski poziom płynu hamulcowego w modulatorze. Ostatnio przerabiałem taki przypadek, był błąd po podłączeniu do kompa...\nautor: jaro7782 » wtorek 14 maja 2019, 09:01\nnajpierw zrób diagnostykę - z fusów nikt Ci tutaj nie wywróży\nautor: Docent » wtorek 14 maja 2019, 10:44\nMry nie podałeś rocznika . Pisałeś że kontrolka świeci (nie mruga) a w układzie ze wspomaganiem znaczy to co innego- bez wspomagania co innego.\nNie demonizuj -to prosta sprawa i łatwo rozwiązywalna.\nautor: mry_ » środa 15 maja 2019, 15:57\nMoto z 2007r. Prosto rozwiązywalna ale ... czy miła do przełknięcia finansowo?\nautor: zbigniew gołowicz » środa 15 maja 2019, 18:22\nmry_ pisze: Witam.\nZdecydowanie bardziej miłe do przełknięcia niz w układzie ze wspomaganiem.\nRaz dobrze zrobione i koniec problemów dokońca żywota moto.\nautor: koala » czwartek 16 maja 2019, 12:43\nzbigniew gołowicz pisze: Witam.\nProsze o wyjasnienie odnosnie ze wspomaganiem lub nie?\nCzy chodzi o wspomaganie dohamowywania tylnego kola (przy wciskaniu tylko klamki przedniej)? Czy chodzi o ogolnie wspomaganie sily hamowania?\nW k1200S z 2007 byla pompa z ABS i wspomaganiem dohamowywania tylnego kola prawda? Czy jeszcze o cos innego chodzi?\nautor: zbigniew gołowicz » czwartek 16 maja 2019, 16:16\nHamowanie tylnego koła przy nacisnieciu klamki to jest integracja. Może być pełna i częściowa. Pelna to taka ze bez wzgledu ktory hamulec używamy hamują dwa kola .\nWspomaganie to wspomaganie sily hamowania .\nPoznać wspomaganie można po hałasie pracy pompy po każdorazowym nacisnieciu klamki lub pedalu ham.\nautor: Szaman » czwartek 16 maja 2019, 22:07\nMasz układ bez wspomagania , tarczka ABS przy przednim kole posiada grubą perforację (ze wspomaganiem ma drobną perforację).\nautor: koala » piątek 17 maja 2019, 08:31\nSzaman pisze: Masz układ bez wspomagania , tarczka ABS przy przednim kole posiada grubą perforację (ze wspomaganiem ma drobną perforację).\nZ pompa mam standardowy problem z ABS (szczotki) wiec teraz nie sprawdze. Co do perforacji tarczy - tez nie wiem jaka to bedzie gruba a jaka cienka Dlatego pozwole sobie zapytac czy mozna to np. wyczytac po VIN?\nautor: jaro7782 » piątek 17 maja 2019, 09:12\nz Twojego podpisu wychodzi,że masz K1200S 2007 - czyli układ ABS bez wspomagania, może być częściowo zintegrowany (czyli wciskając klamkę hamulca przedniego, siła hamowania przekazywana jest także na koło tylne)\nautor: koala » piątek 17 maja 2019, 09:27\njaro7782 pisze: z Twojego podpisu wychodzi,że masz K1200S 2007 - czyli układ ABS bez wspomagania, może być częściowo zintegrowany (czyli wciskając klamkę hamulca przedniego, siła hamowania przekazywana jest także na koło tylne)\nsuper dziekuje za wyjasnienie. W takim ukladzie jestem ciekaw jak dziala zestaw ze wspomaganiem - u mnie wydaje mi sie ze wystarczy lekko wciskac klamke i hamulce jak brzytwa...\nautor: mry_ » piątek 17 maja 2019, 10:02\nOdpaliłem dzisiaj maleńką i ... kontrolka zgasła i po 30 km nie zapaliła się ponownie, ABS sprawdzałem na szutrze i działa poprawnie.\nCzy padająca pompa ABS przed dzwonem ma takie humory?\nautor: GermanCars » piątek 17 maja 2019, 10:30\nmry_ pisze: Czy padająca pompa ABS przed dzwonem ma takie humory?\nPodłącz kompa - dostaniesz odpowiedź , bez sensu zgadywać na fusach.\nautor: koala » piątek 17 maja 2019, 10:42\nmry_ pisze: Odpaliłem dzisiaj maleńką i ... kontrolka zgasła i po 30 km nie zapaliła się ponownie, ABS sprawdzałem na szutrze i działa poprawnie.\nTak to sie zaczyna. Pamietam tez mialem zrywy ze raz dzialala raz nie az w koncu kompletnie przestala (w sensie pewnie szczotki sie zawiesily). Czeka mnie naprawa


Fotel ginekologiczny │ Euro-Mdical │ sprawdź nasze atrakcyjne ceny.\nFotel Ginekologiczny JWFG 2\nFotel ginekologiczny JFG 2 o konstrukcji prostej i bardzo stabilnej, nie tracąc przy tym na nowoczesnym wyglądzie i estetycznym wykończeniu. Fotel ginekologiczny został zaprojektowany z myślą o pełnej wygodzie i komforcie zarówno dla lekarzy i pacjentów.\nfotel o stałej wysokości\npodstawa wykonana ze stali malowanej farbą proszkową w kolorze białym\ntapicerka bezszwowa, skóropodobna standard line (kolory 1-24)\nsiedzisko regulowane za pomocą sprężyn gazowych (możliwość uzyskania pozycji Trendelenburga i anty-Trendelenburga)\npodkolanniki regulowane we wszystkich płaszczyznach (kpl)\nJak przygotować się do wizyty ginekologicznej?\n"Wiele pacjentek nie wie, jak wejść na fotel" – mówi ginekolog\nDla współczesnych kobiet wizyta ginekologiczna nie powinna być niczym nadzwyczajnym. Przynajmniej teoretycznie, bo jak pokazuje doświadczenie lekarzy, wciąż zdarzają się pacjentki, które zjawiają się w gabinecie nieprzygotowane. – Niektórym nie przyjdzie do głowy, że powinny się umyć – przyznaje radomska ginekolog.\nOpowieści polskich ginekologów potwierdzają, że nawet pacjentki, które zjawiają się w gabinecie, często czują się zagubione albo nie mają świadomości, jak powinny się zachować.\nProblematyczny dla niejednej z nich okazuje się już sam fotel ginekologiczny. – U wielu pań pojawia się problem, jak na niego wejść. Jedne pacjentki próbują przodem, inne tyłem. Czasem podejmowane są też próby bokiem. Niektóre pacjentki uprawiają nie lada wspinaczkę wysokogórską. Obserwuję, że jest to niezależne od wieku – opowiada ginekolog z jednego z radomskich prywatnych gabinetów.


Gorącej kąpieli z Jenny Lee Jenny Lee przygotowuje - PornoBigos.com\nGorącej kąpieli z Jenny Lee Jenny Lee przygotowuje\nFilmiki na Jenni Lee\nPrzestań gadać z chłopakiem i obciągaj mi. Jessica Jewels\nFilmiki z żonami przyłapanymi przez mężów na dymaniu z kochankami\nSpektakularna murzynka Amethyst Banks rucha się w POV z dwiema kamerami\nCzarna żona wyruchana przez białego instruktora jazdy. Amethyst Banks\nLatynoska Jessica Jewels przez długi czas szukała pracy\nPrzybrane siostry przypadkowo wypijają miksturę przygotowaną dla swoich mam\nMiędzyrasowe porno z Giną Ferocious podczas prywatnej rozmowy\nMia Melano ma coś do udowodnienia podczas ruchanka\nSpragniona kutasa skazana kobieta uciekła z więzienia po wielkiego kutasa\nKali Roses rucha się z dużym penisem dla Rammed\nWieśniara, Daisy Haze, siłą zerżnięta w dupsko\nZakochana w rudej striptizerce. Deedee Lynn\nHD 9.1 42:40\nDuże cycki i dupy posuwane na basenie. Kissa Sins i Noelle Easton\nKąpieli jej chłopaka. Ona czeka na sobie seksowne ubrania, wiedząc, że gdy dziecko widzi, że będzie się bardzo szczęśliwy, a nie być w stanie rzucić unikać Polvazo. Piękne pornstar jest w porządku, a to doprowadzi do jednej z najbardziej torrid scen granych przez amerykańską aktorką pornograficznych\nBerde facet marzy o udar słoneczny Liz Miód\nA facet, który jest Basking zaczyna marzyć, że Liz Miód pieprzy frequito piwnica, jest to, że kiedy trafisz dużo słońca w głowie dwie rzeczy mogą się zdarzyć : przed udaru słonecznego lub pomiędzy grzejnikiem jako piekła


Koenzym Q10, witamina C i alfa tokoferol w leczeniu astmy - PoTreningu.pl\nPoTreningu 20 lutego 2012\nAstma oskrzelowa jest przewlekłą chorobą układu oddechowego o podłożu zapalnym. Jej głównym objawem są powtarzające się napady kaszlu i duszności, przede wszystkim w godzinach porannych i w nocy. Osoby chore na astmę przyjmują leki o działaniu rozszerzającym oskrzela i środki przeciwzapalne – w tym kortykosteroidy.\nStosowanie w/w farmaceutyków wiąże się często z rozmaitymi efektami ubocznymi i z pewnością nie jest obojętne dla zdrowia, stąd też poszukuje się metod pozwalających zmniejszyć dawki przyjmowanych leków.\nBadania naukowe wykazały, że osoby chore na astmę mają niskie stężenie koenzymu Q10 i alfa tokoferolu w osoczu, co może sugerować pewną zależność pomiędzy chorobą, a niedoborem tych związków. W jednym z eksperymentów grupa naukowców słowackich (Gvozdjáková i wsp.) postanowiła zbadać wpływ suplementacji koenzymem Q10 (120mg) w połączeniu z witaminą C (250mg) i alfa tokoferolem (400mg) na nasilenie objawów choroby.\nW otwartym, randomizowanym badaniu krzyżowym wzięło udział 41 osób chorych na astmę, jedna połowa uczestników otrzymała standardową terapię farmakologiczną, druga połowa – zestaw w/w antyoksydantów. Po szesnastu tygodniach dokonano zamiany, także osoby wcześniej otrzymujące jedynie standardową terapię otrzymały przeciwutleniacze, a osoby otrzymujące do tej pory dodatkowo koenzym Q10, witaminę C i E zostały przydzielone do farmaceutyków.\nW przebiegu i po zakończeniu badania okazało się, że dodatek przeciwutleniaczy pozwalał wyraźnie zmniejszyć ilość przyjmowanych leków przy zachowaniu pożądanej skuteczności leczenia. Jest to szczególnie istotne odkrycie dla osób chorych na astmę, które zmuszone są przyjmować wysokie dawki kortykosteroidów i narażone są przez to na szereg działań niepożądanych.\nNa podstawie tego eksperymentu można zaryzykować stwierdzenie, że odpowiednio zaprojektowana suplementacja uwzględniająca przeciwutleniacze stanowić może skuteczną metodę wspomagającą leczenie astmy. Kolejne badania są jednak niezbędne by doniesienia słowackich naukowców potwierdzić. Dla sportowców szczególnie przydatne mogłyby być eksperymenty przeprowadzone w kontekście wpływ stosowania przeciwutleniaczy na nasilenie objawów astmy wysiłkowej. Możliwe, że doczekamy się ich w niedalekiej przyszłości.\nCoenzyme Q10 supplementation reduces corticosteroids dosage in patients with bronchial astma. Gvozdjáková A, Kucharská J, Bartkovjaková M, Gazdíková K, Gazdík FE


12 grudnia 2013 o 00:23\nPołączenie moich 2 ukochanych kremów !\nKupiłaś mnie tym ;)\n12 grudnia 2013 o 05:45\npomysł na ten krem jest genialny! uwielbiam orzechowe, a w klimacie świątecznym polubiłabym je z pewnością jeszcze bardziej! idealnie wpasuje się w świąteczne śniadania i nie tylko :)\n12 grudnia 2013 o 05:55\nTe ciasteczka wyglądają super ekstra!\n12 grudnia 2013 o 10:36\nChyba od razu wyjadłabym cały słoiczek!


Wkład postfiltracyjny Aquaphor, węglowy do osmozy K1-02\nStrona główna Wkłady wymienne>Wkłady wg. rodzaju filtracji>Filtry węglowe i z KDF>K2 (K1-02) wkład postfiltracyjny, węglowy do Osmozy Aquaphor Morion\n39,99 zł(Oszczędzasz3,01 zł)\nK2 (K1-02) wkład posfiltracyjny z węglem aktywnym do osmozy Aquaphor Morion lub do innych filtrów podzlewowych marki Aquaphor.\nK2 - Wkład z węglem aktywnym - co to jest?\nWkład węglowy stosowany jest najczęściej jako wstępne oczyszczanie wody. Zadaniem najwyższej jakości węgla aktywowanego ulepszonego dodatkowo włóknami Aqualen to usunięcie zanieczyszczeń chemicznych oraz organicznych. Dodatkowo dzięki włóknom Aqualen zastosowanym w bloku węglowym z wody usuwane są metale ciężkie. Ten filtr stosowany jest w urządzeniach Aquaphor z serii Kryształ oraz Morion.\nBudowa i działanie K2 wkład węglowy - Aquaphor\nW środku obudowy z tworzywa sztucznego znajdują się blok węglowy z łupin orzecha kokosowego. Jego zadaniem jest oczyszczenie wody z wszelkich zanieczyszczeń chemicznych oraz organicznych. Blok węglowy w filtrach aquaphor wzbogacony jest innowacyjną technologią Aqualen opatentowaną przez Aquaphor. Dzięki temu filtr radzi sobie z wodą o różnym poziomie zanieczyszczenia zachowując przy tym maksymalną żywotność. Dzięki zwiększonej zawartości jonowymiennego włókna Aqualen, wkład ten skutecznie usuwa z wody metale ciężkie. Ponadto filtr K2 jest zabezpieczony bezpiecznym srebrem DFS (Dynamic Fixation of Silver), które doskonale zwalcza drobnoustroje oraz wytwarza środowisko antybakteryjne. Wkład K2 Aquaphor wykonany jest w technologii Click&Turn co maksymalne upraszcza wymianę wkładu.\nAquaphor ma na swoim koncie wiele opatatentowanych technologii dotyczących filtrów wody. W przypadku wkładu K2 zostały użyte specjalne zmodyfikowane włókna jonowymienne Aqualen wszczepione w węgiel aktywny. Dodatkowo w połączeniu z technologią DFS (Dynamic Fixation of Silver), która polega na wszczepieniu bezpiecznego antybakteryjnego srebra we wcześniej wspomniane włókna, otrzymujemy innowacyjny wkład węglowy.\nWkład z bloku węgla aktywowanego - co oczyszcza?\nZadaniem wkładu z bloku węgla aktywowanego jest oczyszczenie wody z wszelkich zanieczyszczeń chemicznych jak chlor i jego pochodne, oraz organicznych jak np. pestycydy. Dzięki czemu stanowczo poprawiany jest smak i zapach wody. Wysokiej jakości blok węgla z orzechów kokosowych zastosowany w tym wkładzie ma bardzo silne właściwości absorpcyjne. Mimo bardzo dużej gęstości bloku węglowego spadek ciśnienia wody przepływającej przez niego jest minimalny.\nJak często należy wymieniać K2 - wkład węglowy\nWysokość 31,3 cm\nDokładność filtracji 3 mikrony\nŻywotność w litrach - (do) 4 000 litrów\nFiltr osmotyczny Morion, to jedna z najlepszych osmoz dostępnych na rynku. Morion zapewnia krystalicznie czystą wodę pitną, jednocześnie będąc jednym z najmniejszych...


20 stycznia 2022 19 stycznia 2022 Marcelina Poznańska 356 odsłon 0 komentarzy Android, Dual SIM, Redmi, Redmi Note 11, Redmi Note 11 Pro, Redmi Note 11 Pro 5G, rendery, smartfony, smartfony 2022\nRedmi Note 11 Pro 5G to nadchodzący smartfon marki Xiaomi, którego premiera odbędzie się w przyszłym tygodniu. Dokładnie 26 stycznia. Teraz mamy okazję zobaczyć rendery urządzenia, które ujawniają m.in. design i planowane kolory obudowy. Znana jest także częściowa specyfikacja techniczna telefonu.\nRendery Redmi Note 11 Pro 5G widoczne są w tym artykule. Do wyboru mamy trzy kolory obudowy. Telefon ma 6,67-calowy ekran Full HD+ z odświeżaniem obrazu w 120 Hz. Następnie mamy procesor Qualcomma, ale konkretny SoC nie został ujawniony. W wariancie z modemem LTE ma to być MediaTek Helio G96. Bateria ma pojemność 5000 mAh i pozwoli na ładowanie z użyciem ładowarki o mocy 67 W.\nRedmi Note 11 Pro 5G otrzyma także poczwórny aparat fotograficzny. Główny sensor ma matrycę 108 MP. Nie pozostaje nic innego, jak tylko czekać na premierę i więcej szczegółów. Znana specyfikacja techniczna telefonu widoczna jest poniżej.\nXiaomi Redmi Note 11 Pro 5G – specyfikacja techniczna\n6,67-calowy ekran o rozdzielczości Full HD+ i odświeżaniem obrazu w 120 Hz\nmodem Snapdragon Xxx\n← Samsung Galaxy S22 Ultra na nowych renderach. Dostanie One UI 4.1\nCo zamiast smartwatcha Xiaomi? Alternatywą może być boAt Watch Matrix →


Pierś Z Indyka Gotowana Przepis - Smaker\nPrzepisy Smaker / pierś z indyka gotowana przepis\nPrzepisy na temat: pierś z indyka gotowana przepis\n...do maszyny i ugotować Adaśkowi obiadek. Tym razem znalazłam piękne eko buraczki, a moja mama kupiła Adaśkowi certyfikowaną pierś indyka. Co prawda prawie z krzesła spadłam, kiedy podała mi cenę ... i obiecałam sobie, że z tymi cenami ekologicznymi jeszcze się rozliczę w jakimś poście, ale wzięłam te 600 g i podzieliłam na 9 kawałków. Zamrożę i będę miała zapas dla Adaśka. Przepis jest na...\nArtykuły na temat: pierś z indyka gotowana przepis\nnajlepsza maka na pierogi


Ukraiński czołg Opłot-2. Nie tylko na defiladę? | Defence24\nJuliusz Sabak 27.04.2021 13:43\nW lutym bieżącego roku Charkowskie Zakłady Czołgowe im. Małyszewa rozpoczęły budowę prototypu zmodernizowanego czołgu T-84 Opłot-2M. Maszyna ma być gotowa na defiladę z okazji Dnia Niepodległości Ukrainy 24 sierpnia. Jak podkreśla producent nie jest to pojazd „defiladowy”, ale w pełni sprawny bojowo prototyp nowej wersji. Postanowiono w nim nie tylko komponenty rosyjskie zastąpić krajowymi lub zachodnimi, ale również zastosowano rozwiązania nowsze niż w wariancie przyjętym na uzbrojenie ukraińskiej armii w 2009 roku.\nPrototyp czołgu Opłot-2M został zamówiony w ubiegłym roku, a jego produkcja rozpoczęła się w lutym 2021 roku. Charkowskie Zakłady Czołgowe im. Małyszewa przed rozpoczęciem budowy pojazdu prowadziły już badania projektowe oraz negocjacje z dostawcami, przede wszystkim krajowymi. Celem było nie tylko opracowanie pojazdu pozbawionego rosyjskich komponentów, ale też stosującego nowsze rozwiązania niż wersja wyeksportowana do Tajlandii w ramach kontraktu z 2011 roku czy wersja przyjęta na uzbrojenie sił zbrojnych Ukrainy w 2009 roku. Pojazd ma przede wszystkim otrzymać nowsze systemy dowodzenia i nawigacji oraz łączności, układ celowniczy jak też aktywne i pasywne systemy osłony wraz z nowym opancerzeniem mającym znacznie podnieść poziom ochrony.\nJak poinformował w rozmowie z portalem Ukrinform dyrektor generalny zakładów im. Małyszewa, Wasyl Krylas, pojazd powstaje nie tylko z myślą o siłach zbrojnych Ukrainy, ale też w odpowiedzi na zainteresowanie takich potencjalnych klientów jak Egipt i inne kraje Bliskiego Wschodu oraz Azji. W ostatnich miesiącach delegacje z tych regionów odwiedziły poligon w rejonie Charkowem i zobaczyły czołg w akcji.\nProwadziliśmy strzelania ze wszystkich rodzajów broni, dynamiczny pokaz jazdy i pokonywania przeszkód. Pojazdy zrobiły ogromne wrażenie. Liczymy na poparcie państwa ukraińskiego podczas negocjacji na najwyższym szczeblu.\nWasyl Krylas, dyrektor generalny Charkowskich Zakładów Czołgowych im. Małyszewa\nDyrektor generalny zakładów im. Małyszewa podkreślił też, że będzie dumny z nowego czołgu Opłot-2M, gdy ten pojedzie głównymi ulicami Kijowa w defiladzie, ale jest to przede wszystkim produkt przeznaczony dla klientów zagranicznych i krajowych sił zbrojnych. Dlatego trwają obecnie testy różnego typu silników, systemów celowniczych czy komponentów pokładowej elektroniki, ale też strzelania do próbnych egzemplarzy opancerzenia.\nCelem jest wypracowanie docelowych rozwiązań dla wersji produkcyjnej i stworzenie całego łańcucha dostaw i sieci kontrahentów. Cena jednostkowa zmodernizowanego czołgu Opłot-2M dla sił zbrojnych Ukrainy została oszacowana na około 150 mln hrywien, czyli równowartość 5,4 mln dolarów. W przypadku odbiorców zagranicznych będzie ona zależna od docelowej konfiguracji i innych czynników rynkowych jak również technicznych.


Jacek Milczanowski: trzeba zdecydować, czy ratuje się ludzi, czy pozoruje działanie | Dziennik Polski\nJulia Kalęba 20.01.2021\nObsada spektaklu "Paszteciki z mózgu w konchach" w reż. Jacka Milczanowskiego na Dziedzińcu Muzeum Archeologicznego w Krakowie. Od lewej: Norbert Stałęga, Jacek Milczanowski, Paulina Dziuba, Sara Gawlik. archiwum, Sara Gawlik\nPrzyjmijmy skalę od 1 do 10. Jak ocenia pan kondycję teatrów nieinstytucjonalnych po tak trudnym dla branży 2020 roku i na początku kolejnego, który na razie łaskawszy nie jest?\nDały sobie radę przynajmniej na piątkę, może szóstkę. Generalnie poradziły sobie lepiej niż wskazywałyby na to warunki.\nPrzede wszystkim przetrwały - mimo całkowitego lockdownu, a potem kolejnych obostrzeń. Drugim sukcesem jest fakt, że – przynajmniej STEN-owi – udało się właściwie w pełni zrealizować założony program. Oczywiście, ze względu na pandemię to zadanie było znacznie trudniejsze, wymagało poświęcenia, niekoniecznie opłacalnego w sensie finansowym. Natomiast to, co było zobowiązaniem wobec naszego głównego donatora, czyli Miasta Krakowa, spełniliśmy w całości.\nDzięki przeniesieniu do sieci?\nNie tylko. Do marca udało nam się zrealizować część programu jeszcze na dawnych zasadach. Później już zupełnie nie mogliśmy grać, ale latem było to już możliwe w plenerze. Przenieśliśmy więc sporo naszych pokazów ze sceny w przestrzeń Muzeum Archeologicznego, z którym współpracuje Teatr Mumerus. Spektakle teatrów nieinstytucjonalnych są zwykle kameralne, nieprzeznaczone dla widza masowego i dużych scen, jesteśmy więc bardziej mobilni.\nA jak teatry nieinstytucjonalne zapatrują się na działania w sieci? Duże sceny już z końcem ubiegłego roku zaczęły w ten sposób transmitować spektakle, także te premierowe.\nW naszym wypadku pewną barierą są koszty związane z nadawaniem w sieci – koszty za wysokie w stosunku do możliwości teatrów nieinstytucjonalnych, których formą prawną jest często stowarzyszenie czy fundacja. A na te koszty składa się sprzęt umożliwiający nagranie wysokiej jakości, umowy licencyjne związanie z nadawaniem w sieci, obowiązek audio deskrypcji. W tym roku za środki ministerialne przeznaczone na rekompensatę strat wynikających z pandemii stowarzyszenie Na Scenie mogło sobie pozwolić na zakup profesjonalnej kamery. Problem w tym, że oburzona wysokimi sumami dla popularnych wokalistów opinia publiczna wymogła na rządzących obniżenie wysokości wszystkich rekompensat o 20 proc. Na kamerę nam starczyło, ale musieliśmy obniżyć honoraria artystów. Bo kamera nie stanieje.\nCo zostało artystom?\nNiektórym nic, innym drastycznie za mało. Na Scenie stworzyło projekt, w który zaangażowało twórców najbliżej współpracujących ze stowarzyszeniem. Dostali oni honoraria za udział w klipie. Dla niektórych wykonawców były to jedyne pieniądze w tym czasie, ale nie pokrywały choćby składki ubezpieczeniowej. STEN za pieniądze ministerialne mógł opłacić czynsz za wynajem lokalu od miasta. Dodatkowe koszty dotyczyły mediów i księgowości. Po odjęciu sum związanych z utrzymaniem teatru, artyści zostali niemal z niczym. Bogu dzięki, że nie musieli się dokładać. Za te pieniądze ledwo udało się zrekompensować straty, ale żeby móc normalnie żyć? To nie była tego typu pomoc. Bardzo potrzebna, ale nie taka.\nUzasadnione są wątpliwości, czy teatry nieinstytucjonalne przetrwają kolejne miesiące?\nNajbardziej uzasadnione są obawy, czy przetrwają ci, którzy w teatrach nieinstytucjonalnych występują. STEN w 2019 roku zatrudniało 30 osób, freelancerów albo osoby zatrudnione na etatach cząstkowych.\nPrzyjrzyjmy się freelancerom.\nKażdy z nich musi płacić składki w wysokości 1,5 tys. miesięcznie za ubezpieczenie, w czasie pandemii został zwolniony z opłat za 3 miesiące. Oczywiście, może ubiegać się o pomoc w postaci zapomóg. Zapomoga wynosi 1,8 tys. zł. Załóżmy, że jest wytrwały i otrzymuje trzy zapomogi, wówczas w ciągu trzech miesięcy zostaje mu 900 zł. I tu pojawia się największy problem – braku proporcji. Proporcji między koniecznymi nakładami, a stosowaną pomocą. Proporcji między kosztem działalności artystycznej i administracyjnej, która pochłania coraz więcej czasu i pieniędzy. A także braku proporcji pomiędzy zapomogami dla kultury i pozostałych branż.\nAktorzy uciekają do innych fachów?\nSpora część naszych wykonawców na co dzień łączyła działalność artystyczną z pracą w branży gastronomicznej. Często dorabiali jako barmani i z napiwków potrafili zarobić więcej niż z teatru. Ale teraz nawet to już nie jest alternatywą. Co gorsze, tych alternatyw robi się coraz mniej. W nieco lepszej sytuacji pozostają aktorzy pracujący w oświacie. Nie zarabiają wiele, ale mają stabilne źródło utrzymania. Oni przetrwają. Oczywiście każdemu czasem zdarza się jakiś plan filmowy lub reklama i wtedy na pewno nie odmawia udziału.\nJeżeli pana zdaniem sieć nie jest alternatywą, to co mogłoby nią być?\nTo, że przeniesienie teatru na żywo do Internetu nie stanowi dla nas wyjścia, jest nie tylko kwestią ideową, i nie tylko spojrzeniem na to pod kątem kosztów i korzyści. To również kwestia oceny działalności w sieci, która – moim zdaniem – jest działalnością pozorną. Trzeba więc po pierwsze zdecydować, czy ratuje się ludzi, czy sprawia pozory działalności. Produkowanie czegoś i zużywanie ludzkiej energii na produkt niedoskonały, nieciekawy, nieoglądany, tylko po to, by powstał, jest marnowaniem ludzkiej energii i pieniędzy podatnika. Chcąc ocalić teatr, nie powinniśmy za wszelką cenę pchać produktów teatralnych do Internetu, tylko pracować np. nad nowymi scenariuszami, które mogą przeczekać czas pandemii i wrócić na scenę w tradycyjnej formie po kolejnym otwarciu teatrów. Drugim rozwiązaniem mogłoby być sponsorowanie zdobywania przez aktorów teatralnych innych kompetencji. Tworzenie studiów nagrań, doskonalenie w występowaniu przed kamerą.\nW takim razie czy jest w ogóle coś, co pozostawiłby pan z ubiegłego roku w stałym repertuarze?\nNa pewno. Ostatni sezon uważam zresztą za bardzo ciekawy. Dzięki wspomnianym występom na dziedzińcu Muzeum Archeologicznego odkryliśmy nowe możliwości. Dowiedzieliśmy się także czegoś bardzo ważnego – że potrzeba żywego teatru w ludziach jest i jest ona bardzo silna. W każdym razie silniejsza, niż przypuszczaliśmy. Chciałbym jeszcze raz przeżyć to, co wtedy, gdy w rzęsistym deszczu graliśmy dla publiczności, a widzowie przez ponad godzinę wytrwale oglądali nasz spektakl, by po wszystkim wstać i z parasolami w dłoniach spróbować bić brawo.\nMateriał oryginalny: Jacek Milczanowski: trzeba zdecydować, czy ratuje się ludzi, czy pozoruje działanie - Gazeta Krakowska


intensywna obs 2 - Pielęgniarstwo - Wymiennik\nintensywna obs 2 notatki\n2009-05-11 13:32:57 marcin69821 obs.iom, 0 Komentarzy\nPoniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 11.43 kB.\nPWSZ KALISZ-INSTYTUT PIELĘGNIARSTWA I POŁOŻNICTWA\nPraca z zakresu samokształcenia w ramach zajęć praktycznych z pielęgniarstwa w\nanestezjologii i intensywnej opiece medycznej.\nTemat::”Leczenie krwią i preparatami krwiopochodnymi\n-omów zadania pielęgniarki”\nTo tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 11.43 kB. Pobierz całą treść w pliku.\noiom.odt (11.43 kB)


Jaki susz jest najlepszy? – Knsnaper\nStosowanie medycznej marihuany może nam przynieść wymierne korzyści zdrowotne, ponieważ zawierać ona może od kilku do ponad trzydziestu procent kannabidiolu (CBD). Przy czym jest to zdecydowanie najtańszy produkt dostępny na polskim rynku.\nNa rynku znajdziemy ponad sto gatunków medycznej marihuany, zatem pewne jest, że każdy znajdzie coś dla siebie. Natomiast warto zwrócić uwagę na smakowe, owocowe odmiany marihuany CBD. Dlaczego? Ponieważ ich zaletą jest nie tylko słodki posmak owoców (truskawek, cytrusów, jagód – w zależności od odmiany), ale także wyjątkowy aromat. Poza tym są bardzo bogate w CBD więc tym bardziej zwrócić na nie uwagę. Susz CBD możemy zakupić w sklepach internetowych, jak i stacjonarnych. Z tym, że sklepy online posiadają znacznie bardziej bogaty i zróżnicowany asortyment, a nie bez znaczenia są też niższe ceny. Koszt suszu zawsze możemy dodatkowo obniżyć, gdy zdecydujemy się na zakup jego większej ilości. Pamiętajmy, że bardzo duże znaczenie odgrywa właściwe przechowywanie suszu, albowiem wystawiony na działanie promieni UV lub wilgoci, bardzo szybko się „przesuszy” i straci swoje właściwości. Warto na to zwrócić uwagę, gdyż wielu, zwłaszcza początkujących, konsumentów nie ma na ten temat wiedzy. Suszu nie należy również przechowywać w plastikowych woreczkach strunowych, toteż najlepiej zadbać o szklany, zakręcany pojemnik. Tego typu opakowania, jak też specjalne słoiczki do przechowywania marihuany, możemy nabyć w większości sklepów internetowych.\nKoszt marihuany CBD, w porównaniu z innymi produktami konopnymi o wysokim stężeniu tej substancji aktywnej, jest bardzo niski. Dlatego też nie jest dziwne, że cieszy się bardzo dużą popularnością, a jej konsumentów nieustannie przybywa.


67. TCS. Apoloniusz Tajner: Stoch w optymalnej formie, a Kobayashiego może dopaść słabszy okres - Sport WP SportoweFakty\n67. TCS. Apoloniusz Tajner: Stoch w optymalnej formie, a Kobayashiego może dopaść słabszy okres\nSzymon Łożyński 28 Grudnia 2018, 12:33\nApoloniusz Tajner jest bardzo zadowolony z formy, jaką Kamil Stoch zaprezentował na MP w Zakopanem. Prezes PZN twierdzi, że z taką dyspozycją 31-latek jest gotowy do walki o triumf w 67. TCS. Przewiduje również słabszą formę Ryoyu Kobayashiego.\n67. TCS: na taką chwilę czekali kibice. Kamil Stoch i Piotr Żyła jednym tchem wymieniani wśród faworytów\n- Od kiedy pamiętam podczas mistrzostw Polski, rozgrywanych w drugim dniu świąt, Kamil Stoch nie skakał jeszcze tak dobrze jak w tym roku w Zakopanem. Po prostu zaprezentował w tym dniu optymalną formę przed 67. Turniejem Czterech Skoczni. Kamil Stoch jest w tak wysokiej dyspozycji, że może powalczyć skutecznie z Kobayashim - podkreślił Apoloniusz Tajner.\nPrzypomnijmy, że na Wielkiej Krokwi Kamil Stoch zdeklasował swoich przeciwników. Srebrnego medalistę Dawida Kubackiego wyprzedził o ponad 30 punktów. Tymczasem po zawodach, triumfator przyznał, że skakał trochę jakby od niechcenia. Takie słowa trzykrotnego mistrza olimpijskiego to jednak dobry znak. - Na tym właśnie polega forma sportowa. Teoretycznie robi to od niechcenia, a i tak skacze najdalej - podkreślił prezes PZN.\nJeszcze przed mistrzostwami Polski wydawało się, że większe szanse od Stocha na triumf w 67. Turnieju Czterech Skoczni będzie miał Piotr Żyła. Wiślanin wypadł jednak bardzo słabo w Zakopanem, gdzie zajął dopiero 6. pozycję.\n- Mam nadzieję, że był to tylko wypadek przy pracy. Z dnia na dzień nie traci się przecież wysokiego poziomu sportowego. Piotrek miał po prostu słabszy dzień, bo przecież i w tym próbnym skoku nie wypadł najlepiej - zwrócił uwagę Apoloniusz Tajner.\nMimo fenomenalnego występu na Wielkiej Krokwi Stocha, cały czas faworytem bukmacherów do wygrania 67. edycji niemiecko-austriackich zmagań jest Ryoyu Kobayashi. Inne zdanie ma jednak prezes PZN.\n- Dotychczas w tym sezonie Japończyk robił wszystko perfekcyjnie. Natomiast moje doświadczenie trenerskie uczy, że na Turnieju Czterech Skoczni następują przetasowania wśród najlepszych w stosunku do listopadowych i grudniowych zawodów Pucharu Świata. Ryoyu jest młodym skoczkiem, utrzymuje się już dość długo na szczycie, i słabszy okres musi go dopaść. Może tak być właśnie na turnieju kiedy przyjdą różne warunki i duże natężenie zawodów - prognozuje rozmówca WP SportoweFakty.\nŁącznie Polskę na niemieckich i austriackich skoczniach reprezentować będzie 7 skoczków. Oprócz Kamila Stocha i Piotra Żyły będą to: Maciej Kot, Dawid Kubacki, Stefan Hula, Jakub Wolny i Aleksander Zniszczoł. - Myślę, że całą naszą siódemkę będzie stać na wygrywanie swoich pojedynków w parze podczas pierwszej serii konkursów - zapewnił prezes Tajner.\n67. Turniej Czterech Skoczni rozpocznie się w sobotę 29 grudnia w Oberstdorfie. Tego dnia na Schattenbergschanze (HS137) zaplanowano treningi i kwalifikacje przed niedzielnym konkursem.\nTwoim zdaniem Ryoyu Kobayashi podczas 67. TCS nie będzie już w tak wysokiej formie jak na początku sezonu?\nEstadioOlimpico 28-12 20:13 Zgłoś\n"Myślę, że całą naszą siódemkę będzie stać na wygrywanie swoich pojedynków w parze podczas pierwszej serii konkursów" - zapewnił prezes Tajner. Taaa... pewnie nawet wtedy jak Wolny\nczy Zniszczoł trafią na Ryoyu Kobayashi ;] Ten Tajner takie głupoty gada, że żal go słuchać...\nLuigi1944 28-12 19:33 Zgłoś\nWilga 28-12 19:25 Zgłoś\n" Z dnia na dzień nie traci się przecież wysokiego poziomu sportowego. " dotyczy to nie tylko Piotra, Ryoyu chyba tez...niestety;)))