Abp Ryś do członków Akcji Katolickiej: Królestwo Boże jest w was, jeśli jesteście z Prawdy ! | Archidiecezja Łódzka\nAbp Ryś do członków Akcji Katolickiej: Królestwo Boże jest w was, jeśli jesteście z Prawdy !\n19:30 | 24.11.2018 | Wyświetleń: 949 | Autor: ks. Paweł Kłys\n– Najważniejsze pytanie dzisiejszej liturgii to nie jest pytanie o to, czy przyjmiemy Chrystusa jako Króla. Najważniejsze pytanie jest: czy przyjmiemy Jego królestwo? Nie chodzi o to, by uznać, że On jest Królem tylko, żeby przyjąć Jego sposób sprawowania władzy! To jest główny temat rozmowy Jezusa z Piłatem. – mówił do członków Akcji Katolickiej metropolita łódzki.\nUroczystość Chrystusa Króla Wszechświata – ostatnia niedziela roku kościelnego, to święto patronalne Akcji Katolickiej. Z tej okazji w wigilię tej uroczystości ksiądz arcybiskup Grzegorz Ryś przewodniczył Mszy świętej dla członków Akcji Katolickiej Archidiecezji Łódzkiej.\n– Kiedy powstawała Akcja Katolicka – mówił abp Ryś – to cały sens jej istnienia w Kościele był opisany w ten sposób, by Jezus Chrystus zakrólował w całej rzeczywistości ludzkiej. Żeby faktycznie Jezus Chrystus stał się królem wszędzie tam, gdzie żyje człowiek: i w ludzkiej pracy, i w ludzkiej polityce, i w ludzkiej gospodarce i w ludzkiej kulturze – wszędzie! Żeby był Królem tutaj, w tym świecie. Jego królestwo ma być w tym świecie, ale nie ma być stąd! Chrystus nie rządzi na nasz sposób! – tłumaczył w homilii arcybiskup.\nZwracając się do zebranych metropolita łódzki powiedział – chcecie wiedzieć czy Chrystus króluje na świecie, to nie patrzcie dookoła. Nie patrzcie na świat ile w nim jest władzy Chrystusa, ale popatrzcie w siebie, czy jesteście z prawdy. Wtedy będziecie wiedzieć, czy w was jest Królestwo Boże. To jest to, co Jezus mówi: Królestwo Boże nie jest tu, ani tam, Ono nie przychodzi dostrzegalnie. Ono jest w was, jeśli jesteście z Prawdy. – zakończył.\nPrzed błogosławieństwem ksiądz arcybiskup wręczył legitymacje nowym członkom Akcji Katolickiej, a pani prezes Marianna Strugińska – Felczyńska podziękowała metropolicie łódzkiemu za przewodniczenie dzisiejszej uroczystości.\nLiturgia zgromadziła członków i asystentów kościelnych jednej z najstarszych organizacji ogólnokościelnych zrzeszających wiernych świeckich czynnie zaangażowanych w pomoc i służbę Kościołowi Katolickiemu.\nAkcję Katolicką powołał do istnienia Ojciec Święty Pius X w 1903 roku i wskazał, by działalność tego świeckiego ruchu Kościelnego ukierunkowana była na czynny udział w różnych działaniach na rzecz dobra Kościoła, społeczeństwa i jednostki. Mają one na celu zbawienie dusz i rozszerzenie Królestwa Bożego wśród wiernych, ich rodzin i w społeczeństwie. Środkami do realizacji tych zadań jest praktykowanie cnót chrześcijańskich, szerzenie Ewangelii oraz spełnianie miłosiernych uczynków. W ten sposób Chrystus ma być wprowadzony do rodzin, szkół, społeczeństwa. Całe to działanie ma odbywać się w ścisłym współdziałaniu z Kościołem.


Termin: niedziela, 11 lipca 11:00\nMiejsce: Park jakubowo\n11 LIPCA, godz. 11:00-15:00\nPARK JAKUBOWO, PRZY JEZIORKU MUMMEL\nStartujemy z „Inną mapą” na Zatorzu! Poznajmy się, odprężmy, zrelaksujmy i spędźmy razem niedzielę w atmosferze beztroskiego pikniku.\nPrzynieście koc i prowiant (jakieś drobiazgi od nas też będą), a my zajmiemy się resztą.\nZUMBA z JUSTYNĄ JAROSZEWSKĄ\nMiło posiedzieć na kocu, ale miło też się ruszyć, rozruszać, poskakać, wyskakać stresy z całego tygodnia i pozytywnie naładować akumulatory na następny tydzień. No i można będzie spalić śniadaniowe pyszności i zrobić miejsce na kolejną porcję.\nKOSZYK PEŁEN ZIÓŁ Z TWOJEJ OKOLICY\nWarsztaty roślinno-plastyczne prowadzone przez ekipę z Fundacji Edukacji Leśnej „Drzewice”.\nJakie rośliny zazieleniają Park Jakubowo? Jak wyglądają, jak pachną, jakie mają właściwości? Drzewice opowiedzą o tym, jak nikt inny.\nW czasie warsztatów będzie też można wykonać kwietną makatkę, mandalę na papierze z roślin i roślinną pieczątkę.\nFundacja Edukacji Leśnej Drzewice powstała z potrzeby pogłębiania więzi człowieka z naturą. Drzewice to według Bestiariusza Słowiańskiego dobre i łagodne istoty lasu, które opiekują się leśną roślinnością, dbając o jej wzrost. Mają dużo cierpliwości, urocze twarze i są pokojowo nastawione do ludzi. Olsztyńskie Drzewice to Gabi Klimowicz, Magda Nowotna i Kamila Radzimińska-Arczak.\nPARKATONIKI, czyli mobilne skrzynki teatralne.\nWyjątkowy teatralny projekt realizowany przez FUNDACJĘ TWORZENIA I PROMOWANIA SZTUKI – ALEŻ GUSTAWIE!\nTo teatr, w którym krótki spektakl jest grany dla jednoosobowej widowni – czyli tylko dla Ciebie. Parkatoniki w swoim kształcie i konstrukcji przypominają stary skrzynkowy aparat fotograficzny na statywie, gdzie fotograf stawał pod tkaniną, żeby móc zrobić zdjęcie. W naszej wersji skrzynka jest odpowiednio większa i służy prezentacji mini spektakli teatralnych, zilustrowanych muzyką klasyczną. Widz zakłada słuchawki i przez specjalny otwór „podgląda” odgrywaną specjalnie dla niego miniaturę teatralną. Na około 4 minuty Twój świat skurczy się do rozmiarów pudełka – zatopisz się w historii.\nŁódzka Fundacja Tworzenia i Promowania Sztuki – ależ Gustawie! (Fundacja ależ Gustawie) istnieje od 2011 roku. Tworzą ją osoby na co dzień związane z kulturą i sztuką – zarówno aktorzy, jak i pasjonaci teatru. Łączy ich pozytywne usposobienie, nieposkromiona kreatywność i wiara w terapeutyczną moc sztuki. Parkatoniki to jeden z ich autorskich projektów.


Sedan premium benz. do 40 tyś zł : 4 : Jakie auto kupić?\n16 Kwi 2019, 23:23\nDobra baza, tzn czy lakier jest w miarę zadbany (choć i tak przed nałożeniem ceramiki trzeba nad nim popracować)\ndandan86 napisał(a): Można normalnie na myjnie automatyczną\nJeśli chcesz, to możesz jeździć i na automaty... ale nie spodziewaj się jakieś mega trwałości powłoki. Producenci/sprzedawcy powłok będą gadać, że ceramika wystarczy na 5 lat, ale realnie (przy dbaniu) proces trzeba powtarzać co ok 3 lata.\nNaprawdę chcesz szczegóły?\n16 Kwi 2019, 23:53\nNie, nie, już wiem co trzeba. Wspomniałem o myjni automatycznej, bo oszczędność czasu, nie mam czasu, żeby spędzać weekendy z gąbką i wiaderkiem i pucować auto, no może jakieś myjnie ręczne ewentualnie. Leniwy jestem, to drugi powód Dzięki za informacje wcześniejsze, pozdro.\n17 Kwi 2019, 09:21\nJak chcesz dbać o auto to bardziej proponuje auto myć na myjni bezdotykowej, po szczotach zaraz lakier bedzie porysowany, ceramikę mozna nakładać zawsze to większa ochrona, mike ceramika i nawet 3 lat nie wytrzyma, pierwsza zima, sól + chemia z myjni i po ceramice.\n17 Kwi 2019, 10:58\nKao napisał(a): mike ceramika i nawet 3 lat nie wytrzyma, pierwsza zima, sól + chemia z myjni i po ceramice\nwytrzyma, ale nie "bez wkładu" sił własnych i odrobiny chęci częste ręczne mycie dobrym szamponem, co raz na około pół roku (po myciu) szkło w płynie - absurdalna nazwa, ale jest taki kosmetyk 2 - 3 razy do roku twardy wosk.\nEDIT: a tak z ciekawości to co w końcu kuiłeś?\nOstatnio edytowany przez mike, 17 Kwi 2019, 11:30, edytowano w sumie 1 raz\n17 Kwi 2019, 11:41\nmike napisał(a): wytrzyma, ale nie "bez wkładu" sił własnych i odrobiny chęci\nno w takim przypadku to sie zgadzam, mycie i zabezpieczanie woskiem wydłuży żywotność wosku ale nie ma tak jak niektórym sie wydaje że nakładamy ceramikę czy nawet wosk i rok dwa trzy nic juz nie trzeba robić przy lakierze.\n17 Kwi 2019, 12:00\nNo nic, ogarnę jakąś myjnie ręczną najwyżej, obawiam się że mój zapał żeby samemu pucować minął by po 30 minutach machania gąbką..\nWziąłem Mercedesa, CLS 500 już z LPG, rocznik 2005. Na razie jestem zadowolony\n17 Kwi 2019, 12:57\ndandan86 napisał(a): Wziąłem Mercedesa, CLS 500\nbardzo fajne auto . Co do laku to ja bym na Twoim miejscu oddał dla detailera na korektę lakieru i ceramikę, potem wystarczy tylko myjnia bezdotykowa ale nie możesz doprowadzać auta do takiego brudu że koloru nie bedzie widać.\n17 Kwi 2019, 17:14\nCLS szanuję teraz tylko ceramika i customowy wydech\nKao napisał(a): no w takim przypadku to sie zgadzam, mycie i zabezpieczanie woskiem wydłuży żywotność wosku ale nie ma tak jak niektórym sie wydaje że nakładamy ceramikę czy nawet wosk i rok dwa trzy nic juz nie trzeba robić przy lakierze.\npracowałem przy detailingu, cała stajnia mojego szefa była w ceramice (no prawie, oprócz firmowego dostawczaka, na którym był "tylko" twardy wosk 3 razy do roku). Nie zdawałem sobie sprawy, jak dobrze może wyglądać lakier na 7 i 10 letnim aucie (odpowiednio 5008 I gen kupiony z salonu i Merc A klasa W169) - Peugeot wyglądał jak z salonu (mimo krakowskiego powietrza i białego lakieru), A klasie niewiele brakowało, ale to głównie przez kierowcę (starsza pani). Oczywiście flota obejmowała też nowsze auta, ale pozwolę sobie pominąć, właśnie z racji wieku.\nChoć mógłbym, w znaczeniu negatywnym o 3008, ale swoje zrobiła tutaj gorączkowość właściciela\n17 Kwi 2019, 17:29\nA tak przy okazji, bywam w Krakowie i Rzeszowie, kojarzy ktoś dobry serwis, który nie boi się zajmować V8? Na razie wszystko super, ale wiadomo, lepiej żeby pod maskę zaglądał ktoś, kto temat ogarnia. W ASO takich ludzi nie ma, a znajomy serwis nie przejawiał entuzjazmu Przyda mi się takie info na przyszłość..\nCeramika na kilkunastoletni samochód? Chcesz za ceramikę zapłacić 8-10% wartości auta? Nie warto. Zostaw tą kasę na naprawy. Na nowe ludzie nie nakładają. Wahałam się, czy na swoja nową astrę dać zaraz po wyjechaniu z salonu. Zdecydowałem się, ale nie jestem przekonany. U nas w firmie dwóch ludzi ma nowe passaty i tylko jeden ma ceramikę.\n17 Kwi 2019, 21:35\nPo co ten troling z Twojej strony? dla jednego warto dla innego nie, to sprawa indywidualna\n17 Kwi 2019, 22:03\nKao napisał(a): Po co ten troling z Twojej strony? dla jednego warto dla innego nie, to sprawa indywidualna\nI dlatego próbuję wyjaśnić, że nie warto nakładać ceramiki za 3000 - 4000 zł na wóz za 40 000 zł. Na nowe samochody za 40 000 zł zwykle ludzie nie nakładają ceramiki. Generalnie ceramikę nakłada się za samochody za powyżej 100 000 zł, a zwłaszcza za kilkaset tysięcy zł. Poza tym w starym aucie będzie potrzeba dużo poprawek na lakierze robić i będzie to wszystko kosztowało raczej 4000 zł niż 3000 zł. Lepiej woskować. Cała ta ceramika nie rzuciła mnie na kolana jakimś niesamowitym efektem i nie wiem, czy kiedykolwiek będę to robił ponownie w kolejnym aucie. Samochody na konkursy i wystawy nie mają ceramiki, bo dobrymi woskami dobry fachowiec od detailingu uzyska lepszy efekt wizualny. Bym zostawił kasę na przyszłe naprawy zamiast tej ceramiki.\n17 Kwi 2019, 22:09\nGradory napisał(a): Ceramika na kilkunastoletni samochód?\nJak ktoś dba o auto i ma kasę na taki detaling to czemu nie? Prawda jest taka że większość nowych samochodów jest w leasingu i właściciele mało o nie dbają. Oczywiście zdarzają się wyjątki ale jest ich mało.\nPrawda jest taka że o samochody bardziej dba się jak już są po leasingu o takie które mają od 4-5 lat w górę i jak zostały kupione za gotówkę.\nFaktem jest to że ceramika powinna dawać lepszy efekt i być bardziej trwała za taką kasę.\nCeramikę najlepiej nakładać na zupełnie nowy samochód. I to nie moje zdanie tylko firmy, która mi ją nakładała.\nTak w ogóle w instrukcji obsługi do samochodu jest napisane, żeby często woskować auto w celu przedłużenia trwałości lakieru i nadwozia. O ceramice nic nie widziałem.\nWcześniejsze auta zawsze woskowałem (nie sam) i tak mi się wydaje, że to jednak jest najlepsze. Jak ktoś chce uzyskać jeszcze lepszy efekt, to daj auto do detailerów, a oni mu nałożą wysokiej klasy woski i uzyskają efekt wizualny lakieru, jaki zechce: bardziej matowy, bardziej błyszczący, głębia koloru i tak dalej w zależności od wosku, ilości warstw i innych zabiegów. Na ceramice nigdy nie uzyska się takich efektów jak na woskach. O więcej pytajcie detailerów.\n17 Kwi 2019, 23:09\nPowiem Ci tak, masz o temacie małe pojęcie, coś tam o uszy Ci się obiło ale mózg nie zakodował. Ceramika nie ma za zadanie wyciągnąć kolor ( chodz też to robi) a głownie chodzi o ochronę lakieru i uzyskanie powłoki hydrofobowej aby odpuchała wszelkie brudy i zanieczyszczenia, ceramika jest też dla bardziej wymagających klientów ale istnieje też takie coś jak kwarc, daje on również efekty jak ceramika ( zabezpieczenie lakieru, głębia koloru, hydrofobowość), jest mniej wytrzymały ale za to kosztuje kilka razy taniej.\n15,62 PLN Końcówki wkrętakowe 50 mm, mix, kpl. 10 szt. Yato YT-0483 - ZYSKAJ RABAT 30 ZŁ (5906083904837)\nBMW xActivity 2003BMW xActivity, ten koncepcyjny SAV demonstruje połączenie w konstrukcji jednego pojazdu sportowej dynamiki jezdnej oraz przyjemności z podróżowania z otwartym dachem. BMW xActivity, zaprojektowane jako "kabriolet o konstrukcji ...Volvo FH16 - toczący się mocarzSzesnastolitrowy silnik Volvo D16K rozwijający 750 KM to obecnie najmocniejsza jednostka napędowa oferowana w seryjnym pojeździe ciężarowym. Tak ponadprzeciętnie mocne samochody wybierane są przez klientów stosunkowo rzadko, ...Nissan Leaf 30 kWh o zasięgu 250 ...Nissan po raz kolejny zmienia skalę osiągów i funkcjonalności oraz postrzeganie samochodów elektrycznych, tym razem prezentując zmodernizowany model LEAF 30 kWh o zasięgu 250 km, przewyższający pod tym względem wszystkich ...


Pan Prezydent - emama - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ngaskama 13.06.20, 19:18\nnie powinien atakować ludzi przerastających go inteligencją.\ncosmetic.wipes Re: Pan Prezydent 13.06.20, 19:19\nZgadzam się, nie powinien atakować nikogo 😁\nfornita111 Re: Pan Prezydent 13.06.20, 20:46\nbywalczyni.hosteli Re: Pan Prezydent 13.06.20, 20:48\nolena.s Re: Pan Prezydent 13.06.20, 22:26\nTyle, że on się słabo uczy, więc jeszcze tego nie zajarzył.\nsniyg Re: Pan Prezydent 13.06.20, 19:29\nPrzyganiał kocioł. .. Tusk chyba sądzi że już nikt nie pamięta co sam mówił w sprawie związków partnerskich jak był u władzy.\njowita771 Re: Pan Prezydent 13.06.20, 20:54\n> nie powinien atakować ludzi przerastających go inteligencją.\nTo mało kogo mógłby atakować.\nkryzys_wieku_sredniego Re: Pan Prezydent 13.06.20, 20:55\nTo nie "Pan" tylko taki sobie mały człowieczek.\nmalia Re: Pan Prezydent 13.06.20, 22:22\n... to w takim razie zostałby mu tylko Suski i rozwielitki\nmisterni Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:03\nA Sasin? 😂🙈\nbywalec.hoteli Re: Pan Prezydent 13.06.20, 22:37\nAle to prawda co napisał Duda. Tusk raz juz przegrał wybory na prezydenta z Lechem Kaczyńskim i ma cykora stanąć w szranki z Duda po raz kolejny. Także cykor straszny. Bez sensu, ze w takiej sytuacji krytykuje Prezydenta jak sam tchórzy.\nbei Re: Pan Prezydent 13.06.20, 22:44\nNie tchórzy. Pensja prezydenta jest dużo niższa niż ta, którą pobiera na swoim stanowisku.\nbywalec.hoteli Re: Pan Prezydent 13.06.20, 22:47\nOwszem tchórzy. Nie chodzi o pensję. On juz dostaje emeryturę z Brukseli. Jest za cienki Bolek by stanąć na ringu z Dudą. Ma wielki elektorat negatywny.\nmid.week Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:07\nto co pisze Duda to przede wszystkim dziecinada.\nbywalec.hoteli Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:17\nTo co pisze Tusk to takie koniunkturalne wymachiwanie dziecięcą szabelką z daleka oraz brak szacunku dla wyboru Polaków Prezydenta.\nreinadelafiesta Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:23\nKopiuj -wklej z sąsiedniego wątku? Nie chce Ci się, czy nie potrafisz niczego nowego napisać?\n"To prawda co napisał prezydent Duda. Tusk raz juz przegrał wybory na prezydenta z Lechem Kaczyńskim i ma cykora stanąć w szranki z Duda po raz kolejny. Boi się przegrać po raz drugi i woli być Brukselskim poslugiwaczem. Także cykor straszny. Bez sensu, ze w takiej sytuacji krytykuje Prezydenta jak sam tchórzy."\nbywalec.hoteli Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:26\nJak sobie porównasz to zauważysz roznice.\nOba wątki dotyczą tego samego: idiotycznego popisywania się Tuska, który nie majac patriotycznego honoru pracując dla Brukseli sra we własne gniazdo.\nTu w pl ludzie się na nim poznali, ma taki negatywny elektorat, ze po musi serwować jakis dublerów.\nreinadelafiesta Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:35\nNie "jakiś" tylko "jakichś". A Trzaskowskiego bym tak na Twoim miejscu nie lekceważyła, bo głupio byłoby przegrać z "jakimś dublerem."\nbywalec.hoteli Re: Pan Prezydent 14.06.20, 00:02\nAle ja nie zdecydowałem jeszcze na kogo będę głosował. To raz.\nRozpoznawalni Schetyna i Budka co zrobili: w wyborach puścili mało znaną Kidawę (która wygrała prawybory z Jaśkowiakiem), niestety pani skompromitowała się i spadło jej poparcie, to ją schowali i wsadzili innego, mało poza Warszawą znanego dublera. Który jedzie teraz na tym samym paliwie nowości, na którym zaczynał Petru, Biedroń, Palikot. A jak skończyli??\ntiszantul Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:44\n"Ale to prawda co napisał Duda"\nMoim skromnym zdaniem właśnie kończą się marzenia opozycji, stąd ta nerwowość. Pan Duda w szczytowej formie, na spotkaniach tłumy, jest lepiej niż w 2015. Tymczasem opozycja coś tam opowiada o homoseksualistach. No zgódźmy się, nie jest to temat, którym wygrywa się wybory. Tym tematem przegrywa się wybory\ntanebo001 Re: Pan Prezydent 14.06.20, 00:02\nNerowy to jest duduś sięgający po głosy faszystowskiego motłochu!\nlauren6 Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:57\nJakoś się nie dziwię, że polityk światowego formatu, z europejskimi zarobkami nie ma ochoty jeździć po dożynkach i wiejskich potańcówkach by ubiegać się o głosy.\n> Jakoś się nie dziwię, że polityk światowego formatu, z europejskimi zarobkami n\n> ie ma ochoty jeździć po dożynkach i wiejskich potańcówkach by ubiegać się o gło\nNo, Prezes Kaczyński nie startuje\ntiszantul Re: Pan Prezydent 13.06.20, 23:38\nCharakterystyczne dla zakompleksionych egocentrycznych lemingów przekonanie, że cały świat na nich patrzy i ocenia. Potem się okazuje, ze Afryka jednak nie całkiem patrzy, bo akurat umiera z głodu i chorób, ze mieszkańcy Pekinu śledzą nadzwyczaj umiarkowanie, że Niemcy zajęci są ciekawszymi sprawami, że Persowie nie słyszeli o Dudzie, że mieszkańcy Bangladeszu nie patrzą, bo siedzą w pracy po 18 h na dobę, że Rosjanie mają swoje problemy na głowie, w Ameryce akurat coś innego zaprząta uwagę ludzi itd.\nOczywiście gdyby wygrał Trzaskowski, to nie byłoby wstydu na cały świat, tylko cały świat by nas podziwiał. Weźcie dorośnijcie ludzie\niwles Re: Pan Prezydent 14.06.20, 00:11\nOd 5 lat prowadzisz agitacje.\nCzy udalo ci sie przekonac do pisu chociaz jedną osobę z forum?\nCzy twoja robota ma sens?\n09.07.20, 10:14 Do mam dzieci z trudnosciami (68) ichi51e\n09.07.20, 10:13 O której godzinie pójdziecie głosować? (34) sylwia.rusz\n09.07.20, 10:11 Zemsta po latach (40) morgen_stern\n09.07.20, 10:10 Widziałyście? (4) olena.s\n09.07.20, 10:10 Jaki macie temperament? (43) 12gram\n09.07.20, 10:10 Przed drugą turą.... (47) olena.s\n09.07.20, 10:09 Zmienna pogoda (187) bergamotka77\nSiłownia No.1 ul.Brucknera 10 Zaprasza


« Gdyby ktoś przyszedł i ...\nCyrkowcy i tysiąc słoni »\npiątek, 25 lipca 2014, radkowiecki\nNormalnie jak u Douglasa Adamsa, przy zachowaniu proporcji – z tryptyku zrobił się pięcioksiąg w czterech częściach, bo jednak historia z sejfem okazała s\nA wszystkich, którzy pierdolą, że cierpienie uszlachetnia, zajebałbym szpadlem i zasypał wapnem w anonimowej mogile, na której zamiast znicza, postawiłbym kloca. Nie uszlachetnia, wy chuje bez serca. Za to bardzo upokarza i odziera z godności.\nO, to to to. +5000.\n(I oraz: owszem, bolało cię jak chuj i tak, to był prawdziwy ból. I oraz: jeśli kiedykolwiek będziesz miał wybór między porządnym znieczuleniem a zakładaniem rękawa na łapę i laniem do żyły lidokainy, nigdy, ale to nigdy nie daj sobie zrobić tego drugiego. Jak się kiedyś spotkamy, to opowiem ci zabawną dykteryjkę z czasów, kiedy studiowałem, jeździłem w PR i należałem do koła chirurgicznego.)\nZ chęcią posłucham. Poza tym wydawało mi się, że lidokaina w żyłach to, jakkolwiek bajerancka akcja, tak może jednak zaboleć.\n"piździ jak w Rzaholeckim Lesie" makes my day... reszta równie słodka, jak zwykle. To może ja też, na tle twej notki, tudzież prokainy i spółki, oraz okoliczności przyrody szpitalnej, pójdę spisać swoje wspomnienia z Zabiegu.\nA myślałem, że dając sobie wyleczyć kanałowo 3 zęby bez jakiegokolwiek znieczulenia, to ja byłem twardy. A tu taki fallus - po notce nagle czuję się mięciutki jak kaczuszka.\nNo jakby to skomentować. Trzy kanałowe bez znieczulenia to jednak jest wyczyn, jakby nie patrzeć. Więc nie mięciutki jak kaczuszka, tylko twardy kaczor z ciebie. Mówię poważnie. Miałem raz jeden kanał bez znieczulenia i to było jakieś 50% tego, co czułem po łokciu. Jest tylko jedna przewaga kanału - krócej napierdala.\nTeż raz dałem se zrobić kanał bez znieczulenia, ale potem dorosłem.\nSkądinąd, zawsze zastanawiało mnie, że chirurdzy szczękowi są jakoś znacznie skuteczniejsi w znieczulaniu, niż normalni dentyści; nie wiem, może mają 20% a nie 2% roztwory tych -kain, bo nie raz było ciężko ze zwykłym kanałem czy plombą, a u szczękowca luzik i "pan się teraz nie boi, będzie chrupało" gdyż właśnie pan dochtór stwierdził, że nie będzie pierdolił się w tańcu, z wyciąganiem korzeni, tylko pokruszy mi wszystko na drobne i powyciąga (większość, resztę zostawił mi w ramach zrób-to-sam) - tak normalnie straciłby dłoń i przegryzłbym mu narządy, szypce też, ale przy jego atomowym znieczulaniu, było mi lotto; tyle że faktycznie, chrupało.\nZrobiłbym trackbacka, ale blox czegoś mnie nie lubi i wystawia mi "access denied", dlatego tu położę permalinkę:\nErm...przepraszam ze ja tak z dupy z tym halem...ale nie bylam pewna hasel, loginow i innych kluczy.\nNo...i w sumie komentarz to bedzie drugi raz z dupy poniekad...bo ja bym chciala powiedziec Panu, Panie Radku ze jestestem fanka...i to taka ze jakby Pan pisal na scenie to bym majtki rzucala...\nProsze o wybaczenie ewntualnych niefortunnosci sawuarwiwrowych...ale tak deprecha jakas i pierdole to! "Jestes lekiem na kazde zlo..." . Dobra! Dobra! Juz ide sie leczyc ;-)\nPs. Bardzo mi przykro ze Panskie cierpienia przysporzyly tak wielu tak wiele radosci...acz tylko figuratywnie, to na nasza obrone. Wierze ze zdrowie wraca. Pozdrawiam. I prosze o wiecej pisania...no sorry...


Graffiti – nazwa zbiorcza dla różniących się tematem i przeznaczeniem elementów wizualnych, np. obrazów, podpisów lub rysunków, które są umieszczane w przestrzeni publicznej lub prywatnej za pomocą różnych technik. Zazwyczaj tworzone jest anonimowo i bez odpowiednich zezwoleń lub – rzadziej – za zgodą albo na zamówienie właściciela pomalowanego obiektu, jak np. graffiti „Łobez – plan miasta” wykonany przez miejscowych twórców.Atak na Pearl Harbor – japoński nalot w dniu 7 grudnia 1941 roku na amerykańskie bazy floty i lotnictwa na Hawajach, w tym najważniejszą bazę United States Navy na Pacyfiku w Pearl Harbor. Atak ten jest uważany za moment rozpoczęcia wojny na Pacyfiku.\nJames Francis Cagney Jr., ps. „Jimmy” (ur. 17 lipca 1899 w Nowym Jorku, zm. 30 marca 1986 w Stanford) – amerykański aktor filmowy, teatralny, artysta wodewilowy i tancerz. American Film Institute umieścił go na 8. miejscu na liście „największych aktorów wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends). Należał do grona najbardziej cenionych aktorów pierwszych lat filmu dźwiękowego i „Złotej Ery Hollywood”.\nTaniec – forma sztuki performance, składająca się z celowo wybranych sekwencji ludzkiego ruchu. Ruch ten ma wartość estetyczną i symboliczną, i jest uznawany jako taniec przez wykonawców i obserwatorów w danej kulturze. Taniec może być podzielone i opisany ze względu na rodzaj choreografii, rodzaj ruchów lub historyczne pochodzenie.Biały Dom (z ang. White House) – oficjalna rezydencja i miejsce pracy prezydentów USA położona w Waszyngtonie, Dystrykt Kolumbia. Nazwa ta została nadana budynkowi 14 września 1901 r. przez prezydenta Roosevelta. Wcześniej nazywany był Pałacem Prezydenckim, Domem Prezydenckim i Siedzibą Władz Wykonawczych.\nCagney zadebiutował na deskach teatru w roku 1919 występując w rewii Every Sailor. Rok później po raz pierwszy zagrał na Broadwayu w sztuce Pitter Patter. Przez kilka lat z powodzeniem występował jako artysta wodewilowy, komik i tancerz. W 1930 zadebiutował w filmie, wcielając się w rolę Harry’ego Delano w dramacie kryminalnym Sinners’ Holiday w reżyserii Johna G. Adolfiego. Po otrzymaniu pozytywnych recenzji za występy sceniczne i filmowe, podpisał kontrakt z wytwórnią Warner Bros. W latach 30. i 40. zasłynął z ról gangsterów i rzezimieszków, walnie przyczyniając się do rozwoju gatunku filmu gangsterskiego. Potrafił psychologicznie uwiarygodnić zachowanie granych przez siebie – niezbyt sympatycznych, nierzadko psychopatycznych – bohaterów. W 1942 został laureatem Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę George’a M. Cohana w biograficznym musicalu Yankee Doodle Dandy. Łącznie w przekroju swojej kariery filmowej nominowany był do tej nagrody trzykrotnie. W 1984 odznaczony przez prezydenta Ronalda Reagana Medalem Wolności.\nFred Astaire (właśc. Frederick Austerlitz) (ur. 10 maja 1899 w Omaha, zm. 22 czerwca 1987 w Los Angeles) - amerykański aktor, tancerz, wokalista.Walki o Guadalcanal – walki trwające od 7 sierpnia 1942 do 8 lutego 1943, które były początkiem amerykańskiej kontrofensywy lądowej w trwającej od ośmiu miesięcy wojnie z Japonią. Operacja lądowania na wyspie Guadalcanal w archipelagu Wysp Salomona była też pierwszym amerykańskim desantem w obliczu nieprzyjaciela i to przeprowadzonym od razu z powodzeniem. Jednocześnie trwały walki flot, lotnictwa bombowego i myśliwskiego. Japończycy korzystali z bazy w Rabaulu, Amerykanie - z bazy na Nowej Kaledonii, lotniskowców Floty Pacyfiku i lotniska Hendersona na Guadalcanalu. Liczne bitwy morskie na okolicznych wodach, pozornie zwycięskie, znacznie uszczupliły potencjał wojenny Japonii.\nDo jego najbardziej znanych filmów należą: Wróg publiczny nr 1 (1931), Nocne motyle (1933), Nadchodzi Navy (1934), Aniołowie o brudnych twarzach (1938), Burzliwe lata dwudzieste (1939), Yankee Doodle Dandy (1942), Biały żar (1949), Kochaj albo odejdź (1955) i Człowiek o tysiącu twarzy (1957). Cagney wystąpił w 62 filmach.\nMichael Curtiz, także Mihály Kertész, właśc. Manó Kertész Kaminer (ur. 24 grudnia 1886 w Budapeszcie, zm. 10 kwietnia 1962 w Hollywood, Kalifornia) – reżyser amerykański pochodzenia węgierskiego.Akt urodzenia – akt stanu cywilnego stwierdzający fakt narodzin dziecka. Dokument ten jest tworzony i przechowywany przez urząd stanu cywilnego na którego obszarze działania (właściwość miejscowa) stwierdzono urodzenie. Stanowi on wyłączny dowód tego zdarzenia możliwy do obalenia tylko przez procedurę sprostowania lub unieważnienia aktu. W akcie urodzenia odnotowuje się imię i nazwisko dziecka, jego płeć, datę i miejsce urodzenia, imiona i nazwiska rodziców, daty i miejsca ich urodzin, miejsce ich zamieszkania.\n1.2 Lata 20. Występy sceniczne\n1.3 Lata 30. Warner Bros.\n1.3.1 Wróg publiczny nr 1\n1.3.2 Nocne motyle\n1.3.3 Aktor niezależny\n1.3.4 Powrót do Warner Bros.\n1.3.5 Aniołowie o brudnych twarzach\n1.3.6 Burzliwe lata dwudzieste\n1.4.1 Yankee Doodle Dandy\n1.4.2 Cagney Productions (1942–1949)\n1.4.3 Biały żar\n1.5.1 Kochaj albo odejdź\n1.5.2 Człowiek o tysiącu twarzy\n1.7 Śmierć i pogrzeb\n2.1 Małżeństwo z Frances Vernon (1922–1986)\nLower East Side, miejsce urodzenia aktora\nJames Francis Cagney Jr. urodził się 30 lipca 1899 w Lower East Side, dzielnicy Nowego Jorku, jako drugie z siedmiorga dzieci Jamesa Francisa Cagneya Sr. (1875–1918) i Carolyn (z domu Nelson; 1877–1945). Ojciec miał irlandzkie korzenie. W chwili narodzin syna pracował jako barman i amatorsko uprawiał boks. W akcie urodzenia Cagneya Jr. wpisany został jako telegrafista. Biografowie nie są zgodni co do dokładnej lokalizacji narodzin aktora, choć metryka podaje adres 391 East Eighth Street. Cagney w młodości był chorowitym dzieckiem. Dwoje z jego rodzeństwa zmarło kilka miesięcy po narodzinach. W późniejszych latach aktor tę sytuację przypisywał ubóstwu, w jakim żyła jego rodzina. Sakrament bierzmowania przyjął w kościele katolickim św. Franciszka Salezego na Manhattanie.\nGang – wieloczłonowa, hierarchiczna struktura, której celem jest prowadzenie ciągłej działalności przestępczej i czerpanie z niej zysków.Mervyn LeRoy (ur. 15 października 1900 w San Francisco, stan Kalifornia - zm. 13 września 1987 w Los Angeles, stan Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy, a w młodości także aktor. Twórca najsłynniejszej amerykańskiej ekranizacjii powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis z 1951 roku. W 1943 otrzymał jedyną w swej karierze nominację do Oscara za reżyserię filmu Zagubione dni (1942).\nW 1918 ukończył Stuyvesant High School w Nowym Jorku i kontynuował swoją edukację na uniwersytecie Columbia, gdzie zamierzał ukończyć kierunek sztuki. Dołączył do Student Army Training Corps, lecz po śmierci ojca spowodowanej epidemią grypy, po semestrze porzucił naukę i powrócił do domu. By zapewnić utrzymanie swojej rodzinie, imał się różnych prac, dorabiając m.in. jako młodszy architekt, chłopiec na posyłki w redakcji „The Sun”, depozytariusz w Nowojorskiej Bibliotece Publicznej, odźwierny w hotelu, kreślarz i nocny portier. Pracując w Nowojorskiej Bibliotece Publicznej poznał Florence’a Jamesa, który pomógł mu w rozwinięciu kariery aktorskiej.\nKomik – artysta uprawiający komedię, zarazem ktoś wesoły, o dużym poczuciu humoru. Komikiem może być artysta kabaretowy, ale także i standupper.Dutchess – hrabstwo (ang. county) w stanie Nowy Jork w USA. Populacja wynosi 280 150 mieszkańców (stan według spisu z 2000 r.).\nW latach młodzieńczych rozpoczął naukę stepowania. Miał w zwyczaju tańczyć na ukośnych drzwiach od piwnicy, co dało mu przydomek „cellar door Cagney”. Uchodził za dobrego ulicznego bijatykę, niejednokrotnie stając w obronie swojego starszego brata Henry’ego, studenta medycyny. Zaangażował się także, podobnie jak jego ojciec, w amatorskie uprawianie boksu i lekkiej atletyki. Trenerzy zachęcali go do profesjonalnego uprawiania sportu, lecz jego matka nie wyraziła na to zgody. Grał również w baseball w półprofesjonalnej lokalnej drużynie.\nNational Film Registry – lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA, wybranych przez National Film Preservation Board do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych. National Film Preservation Board powstał w 1988 roku, na mocy ustawy National Film Preservation Act, którą zatwierdzano następnymi ustawami z 1992, 1996, 2005 i 2008 roku. W myśl ustawy z 1996 roku utworzono także organizację typu non-profit National Film Preservation Foundation, która jest stowarzyszona z National Film Preservation Board, ale uzyskuje fundusze z prywatnego sektora.Stowarzyszenie Aktorów Filmowych / Gildia Aktorów Amerykańskich / Gildia Aktorów Ekranowych (Screen Actors Guild, SAG) – związek zawodowy zrzeszający około 120 tys. amerykańskich aktorów. Od 1995 związek przyznaje corocznie własne nagrody (Nagroda Gildii Aktorów Ekranowych).\nZainteresowanie Cagneya filmem było wynikiem zbiegu okoliczności. Odwiedzając ciotkę, która mieszkała na Brooklynie nieopodal Vitagraph Studios, przeszedł przez ogrodzenie, aby móc obejrzeć filmy Johna Bunny’ego. Następnie zaangażował się w amatorską sztukę, grając chłopca w chińskiej pantomimie w Lenox Hill Neighborhood House. Wystąpił razem ze swoim bratem Harrym w przedstawieniu wyreżyserowanym przez Florence’a Jamesa, przyszłego przyjaciela aktora. Cagney początkowo zajmował się pracą za kulisami nie wykazując przy tym zainteresowania samymi występami. Zmiana nastąpiła gdy w wyniku choroby starszego brata zmuszony był zastąpić go na scenie. Chociaż nie był dublerem, to dzięki fotograficznej pamięci wszystkie kwestie wykonał bezbłędnie, bez żadnej wcześniejszej nauki. W późniejszym czasie występował w wielu różnych rolach w szeregu grup teatralnych.\nZawał mięśnia sercowego (łac. infarctus myocardii), nazywany też zawałem serca i atakiem serca – martwica mięśnia sercowego spowodowana jego niedokrwieniem na skutek zamknięcia tętnicy wieńcowej doprowadzającej krew do obszaru serca.Film szpiegowski – określenie gatunku dzieł filmowych, których fabuła osnuta jest wokół tematyki szeroko pojętego szpiegostwa. Podgatunek filmowego kryminału.\nLata 20. Występy sceniczne[ | edytuj kod]\nBroadway w latach 20.\nW 1919 pracując w domu towarowym Wanamaker’s dowiedział się od kolegi o nadchodzącej produkcji Every Sailor. Sztuka wojenna, w której chór składał się z żołnierzy przebranych za kobiety, pierwotnie nosiła nazwę Every Woman. Cagney został przesłuchany do roli jednego z uczestników chóru. Znał tylko jeden krok – peabody, odmianę tańca towarzyskiego, który miał opanowany do perfekcji. To wystarczyło aby przekonać do siebie producentów. Pozostałych kroków nauczył się od reszty tancerzy, czekając na kolejne działania. W późniejszych latach przyznawał, że rola ta pozwoliła mu przełamać swoją nieśmiałość. „Tam [na scenie] nie jestem sobą, nie jestem tym facetem Jimmym Cagneyem. Straciłem jego całą świadomość, kiedy założyłem spódnicę, perukę, szpilki, umalowałem się i nałożyłem puder”. Pomimo pozytywnego odbioru sztuki, matka Carolyn wolała aby syn kontynuował naukę i uzyskał dobre wykształcenie. Cagney docenił zarobki w wysokości 35 dolarów które były mu płacone za tydzień, określając je mianem „góry pieniędzy dla mnie w tych niespokojnych dniach”. Chcąc oszczędzić obaw swojej matce, zatrudnił się jako pośrednik w domu maklerskim. Nie przeszkodziło mu to w poszukiwaniu zajęcia scenicznego. Udał się na przesłuchania z udziałem chóru w musicalu Pitter Patter Williama B. Friedlandera. Gdy dostał rolę, zarabiał 55 dolarów tygodniowo, z czego 40 dolarów wysyłał swojej matce. Przez silny nawyk posiadania więcej niż jednego zajęcia, Cagney w tym czasie był też garderobianym dla jednego z głównych aktorów, bagażowym dla pozostałej obsady i dublerem głównego bohatera. Wśród uczestników chóru była 19-letnia Frances Willard „Billie” Vernon, którą poślubił w 1922. Przedstawienie to zapoczątkowało 10-letni związek Cagneya z wodewilem i Broadwayem. James i „Billie” byli wśród pierwszych mieszkańców Free Acres, eksperymentu społecznego stworzonego przez Boltona Halla w Berkeley Heights w stanie New Jersey.\nBosley Crowther (wym. [ˈbɑzli ˈkraʊðər], właśc. Francis Bosley Crowther Jr.; ur. 13 lipca 1905 w Lutherville, zm. 7 marca 1981 w Mount Kisco) – amerykański autor, dziennikarz i krytyk filmowy. Przez 40 lat pracował w redakcji „The New York Timesa”. Trzykrotnie wybierany był na funkcję prezesa Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych (NYFCC). W 1954 został laureatem nagrody w dziedzinie krytyki filmowej przyznanej przez Amerykańską Gildię Reżyserów Filmowych (DGA). Farma - zazwyczaj duże gospodarstwo rolne, zmechanizowane i specjalizujące się w uprawie wybranych roślin lub chowie wybranych zwierząt. Z reguły zatrudnia najemną siłę roboczą.\nSztuka Pitter Patter nie była wielkim sukcesem, lecz mimo to wystawiano ją przez 32 tygodnie, pozwalając Cagneyowi na dołączenie do wodewilowego teatru objazdowego. On i Vernon przeważnie podróżowali osobno w ramach kilku różnych trup. Mieli okazję występować razem jako taneczne duo „Vernon i Nye” z prostymi układami komediowymi i muzycznymi numerami. Jedną z trup, do której dołączył aktor była „Parker, Rand, and Leach”, zajmując wakat gdy Archie Leach – który później zmienił swoje nazwisko na Cary Grant – ją opuścił.\nFrancis Ford Coppola (ur. 7 kwietnia 1939 w Detroit) − reżyser i scenarzysta, również kompozytor, producent filmowy i aktor amerykański.Manhattan – najmniejsza, a zarazem najgęściej zaludniona dzielnica (ang. borough) Nowego Jorku, położona na wyspie o tej samej nazwie. Ponadto hrabstwo (ang. county) w stanie Nowy Jork, w którego skład poza samą wyspą Manhattan wchodzi kilka mniejszych wysepek: Roosevelt Island, Randall’s Island, Wards Island, Governors Island, Liberty Island, Ellis Island, Mill Rock oraz U Thant Island. Do hrabstwa należy również Marble Hill, jedyna część położona bezpośrednio na stałym lądzie.\nW 1925 Cagney dostał swoją pierwszą ważną nietaneczną rolę, grając młodego osiłka w trzyaktowej sztuce Outside Looking In autorstwa dramaturga i zdobywcy nagrody Pulitzera Maxwella Andersona. Dzięki występom w spektaklu, zarabiał 200 dolarów tygodniowo. Podobnie jak w przypadku Pitter Patter, Cagney udał się na przesłuchanie nie mając wielkiej nadziei na dostanie roli. Nie miał również doświadczenia z dramatem. Czuł, że otrzymał ją tylko dlatego, ponieważ jego włosy były bardziej rude niż te Alana Bunce’a – drugiego, obok Cagneya, rudego artysty w Nowym Jorku. Aktor zyskał przychylne opinie prasowe. Tygodnik „Life” napisał: „pan Cagney w mniej spektakularnej roli [niż inni główni wykonawcy] sprawia, że kilka minut jego milczenia podczas sceny pozorowanego procesu jest czymś, co wielu bardziej uznanych aktorów może oglądać z pożytkiem”. Krytyk teatralny Burns Mantle przyznał, że „sztuka zawierała najbardziej wiarygodną grę aktorską obecnie do obejrzenia w Nowym Jorku”. W następnych latach otworzył szkołę tańca dla profesjonalistów i przez cztery miesiące odgrywał główną rolę w dramacie Women Go on Forever w reżyserii Johna Cromwella. Jak sam podkreślał, była ona dla niego „znacząca”, ze względu na „utalentowanych reżyserów których miał okazję poznać”.\nPortier - pracownik odpowiedzialny m.in. za informowanie petentów danej instytucji (najczęściej urzędu, uczelni bądź hotelu) o jej topografii oraz ogólnie zasadach funkcjonowania. Portierzy mają swoje stanowiska przy lub przed wejściami do budynków które obsługują. Portier odpowiada także za wydawanie i zdawanie kluczy od pomieszczeń, prowadzenie zeszytu raportowego, zgłaszanie odpowiednim jednostkom przekazanych przez inne osoby bądź zaobserwowanych samemu nieprawidłowości i usterek. W razie pożaru lub awarii wymuszającej opuszczenie budynku przez pracowników i osoby postronne kieruje ewakuacją do momentu przybycia jednostek straży pożarnej i policji. W zależności od warunków i potrzeb pracodawcy portierzy zastępują bądź łączą wymienione wyżej obowiązki z pracą parkingowych, bagażowych lub dozorców. Po 1989 roku funkcje portiera w ramach outsourcingu coraz częściej pełnią ochroniarze z firm zewnętrznych.Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.\nCagney zyskał opinię innowacyjnego nauczyciela, więc gdy został obsadzony w broadwayowskim musicalu Grand Street Follies 1928, pełnił również rolę choreografa. Sztuka otrzymała przychylne recenzje w prasie. Rok później wystąpił w kontynuacji Grand Street Follies 1929. Role te stały się inspiracją do powstania sztuki Maggie the Magnificent autorstwa dramaturga George’a Kelly’ego. Choć sam spektakl nie zyskał uznania wśród krytyków, to rola Cagneya była pochlebnie oceniana.\nMały Cezar (Little Caesar) – film z 1931 roku w reżyserii Mervyna LeRoya na podstawie powieści W.R. Burnetta. Pierwszy amerykański film dźwiękowy o tematyce gangsterskiej, przedstawiający losy gangstera, ściganego przez policję.Madonna, właśc. Madonna Louise Veronica Ciccone (ur. 16 sierpnia 1958 w Bay City) – amerykańska artystka, przede wszystkim piosenkarka (głównie popowa i taneczna), ale także autorka i producentka muzyki, tancerka, osobowość filmowa (aktorka, reżyserka, scenarzystka, producentka), pisarka, projektantka ubrań, przedsiębiorca i filantrop. Pod koniec lat 70. przeniosła się z rodzinnego miasta do Nowego Jorku w celu rozpoczęcia kariery tancerki nowoczesnej, jednak tam ukierunkowała się na muzykę. Początkowo grała w zespołach, a potem rozpoczęła karierę solową, w 1983 roku wydając debiutancki album Madonna. Kolejne jej płyty spotykały się z olbrzymim sukcesem komercyjnym i wysokimi wynikami sprzedaży, a single stawały się przebojami. Artystka wpłynęła nie tylko na rozwój muzyki popowej, ale i mody oraz pojęć koncertu i teledysku, stając się ikoną popkultury; zasłynęła ze skandali na tle seksualnym i religijnym. Upowszechniła model piosenkarki łączącej muzykę z wizerunkiem scenicznym oraz gwiazdy-businesswoman. Jej kariera i sukcesy trwają nieprzerwanie do dziś, a sama Madonna nazywana jest „królową popu”.\nLata 30. Warner Bros.[ | edytuj kod]\nEdward G. Robinson, Noel Francis i Cagney w Łatwych pieniądzach (1931)\nW sztuce Maggie the Magnificent grał u boku Joan Blondell, z którą wystąpił także w spektaklu Penny Arcade. Krytycy pochlebnie wyrażali się o kreacjach głównych bohaterów. Al Jolson zakupił prawa do sztuki za 20 tys. dolarów. Następnie odsprzedał je wytwórni Warner Bros. z zastrzeżeniem, że w wersji filmowej w rolach głównych mają wystąpić Blondell i Cagney. Premiera filmu z tytułem zmienionym na Sinners’ Holiday (reż. John G. Adolfi) odbyła się 11 października 1930. Cagney otrzymał 500 dolarów na tydzień w zamian za podpisanie z wytwórnią trzytygodniowego kontraktu. W obrazie Adolfiego wykreował postać Harry’ego Delano, twardego faceta, który staje się zabójcą, ale wzbudzającego współczucie ze względu na jego nieszczęśliwe dzieciństwo. Rola sympatycznego „złego” bohatera była typem często powtarzającym się w jego późniejszych filmach. Na planie wykazywał się także dużą upartością i stanowczością, odmawiając m.in. reżyserowi wypowiedzenia jednego ze zdań: „W filmie była kwestia, którą miałem wybeczeć na klatce piersiowej mojej matki... [Ta kwestia] brzmiała: «jestem twoim dzieckiem, nieprawdaż?» Odmówiłem jej wypowiedzenia. Adolfi odpowiedział: «powiem Zanuckowi». Ja odpowiedziałem: «mam w dupie co mu powiesz, nie wypowiem tej kwestii»”. Ostatecznie zdanie będące przedmiotem sprzeczki zostało usunięte z tekstu. Pomimo tego incydentu, aktor cieszył się zaufaniem przedstawicieli studia, którzy przedłużyli z nim kontrakt o cztery tygodnie jeszcze przed zakończeniem produkcji, a następnie przedstawili siedmioletnią umowę. Na jej mocy Cagney zarabiał 400 dolarów tygodniowo. Swoimi zarobkami dzielił się z najbliższą rodziną. Za swój debiut filmowy zebrał pochlebne recenzje. W tym samym roku zagrał w kryminalnym obrazie The Doorway to Hell (reż. Archie Mayo), ponownie wcielając się w rolę gangstera. Film okazał się sukcesem kasowym i miał znaczący wpływ na rosnącą renomę Cagneya. Na fali dużego zainteresowania kinem gangsterskim, Warner Bros. zrealizował w 1931 obraz Mały Cezar z Edwardem G. Robinsonem w roli głównej, a następnie przystąpił do prac nad Wrogiem publicznym nr 1 w reżyserii Williama A. Wellmana.\nJidysz – ייִדיש (dosłownie: żydowski – od pierwotnego określenia w tym języku ייִדיש־טײַטש jidisz-tajcz; żydowski niemiecki) – język Żydów aszkenazyjskich, powstały ok. X wieku w południowych Niemczech na bazie dialektu średnio-wysokoniemieckiego (Mittelhochdeutsch) z dodatkiem elementów hebrajskich, słowiańskich i romańskich.Dom maklerski – instytucja finansowa posiadająca zezwolenie organu nadzoru na wykonywanie określonych czynności stanowiących działalność maklerską.\nWróg publiczny nr 1[ | edytuj kod]\nCagney we Wrogu publicznym nr 1\nZ uwagi na pochlebne recenzje zebrane za dwa poprzednie filmy, Cagney obsadzony został w roli „miłego” bohatera Matta Doyle’a, a Edward Woods jako Tom Powers. Po początkowych ujęciach role obu aktorów zostały zamienione. Budżet obrazu wyniósł 151 tys. dolarów, lecz stał się jedną z pierwszych niskobudżetowych produkcji z dochodem przekraczającym milion dolarów. Za kreację Powersa Cagney otrzymał uznanie ze strony krytyków. „New York Herald Tribune” napisał: „najbardziej bezlitosne, bezuczuciowe określenie niegodziwości drobnego mordercy, jakie kiedykolwiek powstało”. Po premierze obrazu Cagney został gwiazdą. Chociaż zdawał sobie sprawę z dużego znaczenia tej roli dla jego kariery, to zawsze kwestionował opinie, że zmieniła ona sposób przedstawiania bohaterów i głównych ról męskich w filmie. Przywoływał przykład sceny uderzenia Barbary Stanwyck przez Clarka Gable’a w filmie Nocna pielęgniarka (reż. William A. Wellman), którą uważał za znacznie ważniejszą. Wielu krytyków scenę w której bohater grany przez Cagneya rozbija grejpfrut na twarzy Mae Clarke, uznaje za jedną z najbardziej pamiętnych w historii filmu. Pomysł jej realizacji był przedmiotem dyskusji. Sam Cagney przyznawał: „jest mi przykro, że zgodziłem się kiedyś rozbić tego grejpfruta. Nigdy nie marzyłem, że to będzie pokazane w filmie. Reżyser William Wellman wpadł na pomysł nagle. On nawet nie był zapisany w scenariuszu”. Wiele późniejszych produkcji naśladowało słynną scenę, m.in. Lee Marvin rozpryskujący gorącą kawę na twarzy Glorii Grahame w filmie Bannion (1953, reż. Fritz Lang).\nKatharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.Partia Republikańska (ang. Republican Party) – amerykańska konserwatywna partia polityczna założona w 1854. Jedna z dwóch głównych sił politycznych w USA, obok Partii Demokratycznej. Potocznie nazywana „Grand Old Party” (GOP).\nLoretta Young i Cagney w filmie Taxi! (1932)\nPo pozytywnym odbiorze Małego Cezara i Wroga publicznego nr 1, wytwórnia Warner Bros. zdecydowała się zaangażować Cagneya i Robinsona do dramatu kryminalnego Łatwe pieniądze (reż. Alfred E. Green). Cagney wystąpił w roli drugoplanowej, wcielając się w postać Jacka. Podobnie jak w przypadku poprzedniego obrazu, bohater kreowany przez aktora wykazywał się brutalnością fizyczną wobec kobiety (w tej roli Evalyn Knapp).\nMidway (ang. Midway Islands) – grupa wysp na Oceanie Spokojnym, leżąca około 450 mil morskich (850 km) od głównych wysp Hawajów o powierzchni 6,23 km². Terytorium zamorskie USA. Wyspy obecnie zamieszkuje około 40 pracowników US Fish and Wildlife Service i obsługi (brak stałych mieszkańców). Ich głównym zajęciem jest obsługa komunikacji na Pacyfiku.Busby Berkeley (ur. 29 listopada 1895 w Los Angeles, zm. 14 marca 1976 w Palm Springs) – amerykański reżyser i choreograf filmów muzycznych, znany ze swoich skomplikowanych układów tanecznych, wymagających zaangażowania wielu tancerek i rekwizytów, których geometryczne figury przypominały zmieniający się obraz kalejdoskopu.\nWraz z wprowadzeniem kodeksu Haysa, zwłaszcza edyktów dotyczących przemocy na ekranie, Warner Bros. pozwoliło Cagneyowi na zmianę wizerunku. Aktor zagrał u boku Joan Blondell w komedii romantycznej Blonde Crazy (reż. Roy Del Ruth). Gdy realizacja dobiegła końca, Wróg publiczny nr 1 wciąż wypełniał sale kinowe podczas wieczornych seansów. Cagney zaczął porównywać swoje wynagrodzenia z innymi aktorami, będąc przekonanym, że jego umowa pozwala na dostosowanie zarobków w oparciu o sukces filmów, w których grał. Warner Bros. nie zgodziło się i odmówiło podwyżki. Studio nalegało by aktor wciąż promował swoje filmy, a nawet te, w których nie występował. Gdy przebywał w Nowym Jorku, jego brat pełniący obowiązki agenta, zaczął naciskać przedstawicieli wytwórni na podniesienie wynagrodzenia i większej swobody w wyborze ról. Sukces Wroga publicznego nr 1 i Blonde Crazy wymusił na Warner Bros. zgodę na podwyżkę. Cagney według nowej umowy zarabiał 1000 dolarów tygodniowo. Jego pierwszym filmem po powrocie z Nowego Jorku był gangsterski obraz Taxi! (reż. Roy Del Ruth), gdzie wystąpił wraz z Lorettą Young. W filmie tym po raz pierwszy na ekranie zaprezentował swoje umiejętności taneczne i ostatni raz pozwolił na strzelanie do siebie z prawdziwej amunicji, stosunkowo często występującej w filmach w tamtym czasie (wcześniej strzelano do niego we Wrogu publicznym nr 1, ale to w Taxi! niewiele brakowało, by został trafiony). W scenie otwierającej ten film, mówił płynnie w języku jidysz, którego używał w okresie dzieciństwa w Nowym Jorku. Obraz Rutha zyskał przychylne opinie.\nPamięć ejdetyczna (gr. είδος - to, co jest widziane), pamięć fotograficzna, wyobraźnia ejdetyczna to zdolność odtwarzania złożonych obrazów, dźwięków i innych obiektów z bardzo dużą dokładnością, którą według niektórych badań dysponują nieliczne osoby. Pamięć ejdetyczna była badana przez takich psychologów jak Erich Jaensch i Aleksander Łuria, opisywana przez Habera.Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy komizmu, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.\nCagney w filmie Agenci policji śledczej (1935)\nPomimo sukcesu produkcji ze swoim udziałem, Cagney nie był zadowolony z umowy. Aktor chciał więcej zarabiać w przypadku pozytywnego przyjęcia filmów, ale zaproponował też mniejsze wynagrodzenie w przypadku gdyby okazały się one porażką. Cagney chciał zarabiać 4 tys. dolarów tygodniowo, tyle samo co Edward G. Robinson, Douglas Fairbanks Jr. i Kay Francis. Przedstawiciele wytwórni odmówili i zawiesili aktora. Cagney ogłosił, że zrobi kolejne trzy filmy za darmo, jeżeli Warner Bros. zrezygnuje z pięciu lat pozostających do wypełnienia kontraktu. Groził także, że zrezygnuje z Hollywood i wróci na uniwersytet Columbia, aby rozpocząć studia medyczne tak jak jego bracia. Po sześciu miesiącach zawieszenia, Frank Capra doprowadził do zwiększenia wynagrodzenia Cagneya do około 3 tys. dolarów na tydzień, gwarantując mu pierwszoplanowe role i udział w nie więcej niż czterech filmach rocznie.\nLegendy Hollywoodu (ang. Legends of Hollywood)– limitowana seria znaczków pocztowych wydawanych przez United States Postal Service, na których co rok prezentowany jest wizerunek osoby zasłużonej dla amerykańskiego przemysłu filmowego. Są one wydawane w postaci arkuszy po 20 znaczków każdy ze zdjęciem i krótkim biogramem eksponowanego artysty na marginesie.Stepowanie - (ang. step - krok) rodzaj tańca polegający na wystukiwaniu rytmu za pomocą butów podkutych metalowymi blaszkami. Oprócz ruchu stóp tancerz może także poruszać całym ciałem, w zależności od stylu stepowania, bądź efektu jaki chce się uzyskać. W stepie irlandzkim tancerze tradycyjnie trzymają ręce splecione za sobą utrzymując korpus wyprostowany, w stepie amerykańskim wraz z plastycznym korpusem biorą czynny udział w tańcu.\nDowiedziawszy się o systemie sprzedawania do kin przez studia kilku filmów w jednym pakiecie (ang. block booking), co niemalże za każdym razem gwarantowało im duże zyski, Cagney regularnie wysyłał pieniądze do swoich przyjaciół, chociaż starał się nie upubliczniać tego faktu. Jego naleganie na występy w nie więcej niż czterech filmach rocznie miało związek z wiedzą o aktorach, nawet nieletnich, którzy często pracowali po 100 godzin tygodniowo, aby móc wyprodukować więcej filmów. To doświadczenie było istotnym powodem zaangażowania się Cagneya w utworzenie Screen Actors Guild w 1933.\nTelegrafia - dziedzina telekomunikacji zajmująca się przekazem informacji w postaci znaków pisma przygotowanych do odbioru automatycznego albo bezpośrednio przez człowieka za pomocą przyrządu zwanego telegrafem, zastąpionego przez dalekopis.Lee Marvin (ur. 19 lutego 1924 w Nowym Jorku, zm. 29 sierpnia 1987 w Tucson) – amerykański aktor filmowy. Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Kasia Ballou (reż. Elliot Silverstein) w 1966. Największą popularność przyniosła mu rola majora Johna Reismana w legendarnym filmie wojennym Roberta Aldricha, Parszywa dwunastka z 1967.\nNocne motyle[ | edytuj kod]\nCagney i Joan Blondell w Nocnych motylach (1933)\nCagney powrócił do studia i wraz z Mary Brian przystąpił do realizacji komedii Hard to Handle (reż. Mervyn LeRoy). Następny obraz, musical Nocne motyle (reż. Lloyd Bacon) był powrotem do korzeni, z uwagi na sceny tańca. Za choreografię odpowiedzialny był Busby Berkeley, znany ze swoich skomplikowanych układów tanecznych, wymagających zaangażowania wielu tancerek i rekwizytów, których geometryczne figury przypominały zmieniający się obraz kalejdoskopu. Kolejnym ważnym filmem był komediodramat Nadchodzi Navy (reż. Lloyd Bacon), gdzie na planie po raz pierwszy spotkał się z Patem O’Brienem. Obydwu aktorów połączyła trwała przyjaźń i wieloletnia współpraca.\nHenry Montgomery Jr (ur. 21 maja 1904 w Beacon, zm. 27 września 1981 w Nowym Jorku) − amerykański aktor, dwukrotnie nominowany do Oscara.A.C. Lyles, właśc. Andrew Craddock Lyles Jr. (ur. 17 maja 1918 w Jacksonville, zm. 27 września 2013 w Bel Air) – amerykański producent filmowy.\nW 1935 Cagney po raz pierwszy znalazł się w gronie dziesięciu najlepiej zarabiających aktorów Hollywood. Coraz częściej wybierał role odchodzące od wizerunku gangstera. W dramacie kryminalnym Agenci policji śledczej (reż. William Keighley) wcielił się w postać Jamesa „Bricka” Davisa, prawnika współpracującego z FBI. W Śnie nocy letniej (reż. Max Reinhardt, William Dieterle) zagrał jedyną w swojej karierze szekspirowską rolę Nicka Bottoma, u boku Joe E. Browna i Mickeya Rooneya.\nIMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.James Maitland "Jimmy" Stewart (ur. 20 maja 1908 w Indianie, zm. 2 lipca 1997 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny. Weteran II wojny światowej i wojny w Wietnamie, który czynną służbę wojskową w US Air Force zakończył w randze generała brygady (ang. Brigadier General).\nCagney i June Travis w filmie W.Z. 6 nie wylądował (1936)\nOstatnim filmem w 1935 był dramat przygodowy W.Z. 6 nie wylądował (reż. Howard Hawks). Był to trzeci wspólny obraz w którym wystąpił z Patem O’Brienem. Na reklamie nad wejściem do jednego z kin widniał napis „Pat O’Brien w W.Z. 6 nie wylądował”, co nie umknęło uwadze Cagneya. Klauzula w jego kontrakcie stanowiła, że aktor miał otrzymywać wyłącznie pierwszoplanowe role we wszystkich filmach i reklamach. Było to wyraźne naruszenie umowy Cagneya z Warner Bros. To w połączeniu z faktem, że aktor zagrał w pięciu filmach w 1934 spowodowało, że zdecydował się on wystąpić przeciwko wytwórni z powodu niedotrzymania warunków kontraktu. Spór trwał kilka miesięcy. Cagney otrzymał od Davida O. Selznicka i Samuela Goldwyna propozycję współpracy, lecz nie zdecydował się na jej przyjęcie w trakcie trwania sporu z Warner Bros. W czasie gdy był reprezentowany w sądzie przez swojego brata Williama, wrócił do Nowego Jorku, aby szukać wiejskiej posiadłości gdzie mógłby poświęcić się swojej pasji – rolnictwu.\nNagroda Pulitzera (ang. The Pulitzer Prize) – coroczna amerykańska nagroda przyznawana za wybitne dokonania w dziedzinie dziennikarstwa, literatury i muzyki.Rekwizyt, ""element przedmiotowy, który niezależnie od związanej z właściwym mu systemem elementarnym funkcji ilustracyjnej, pełni jeszcze instrumentalną, swoistą dlań rolę."\nAktor niezależny[ | edytuj kod]\nCagney większość czasu następnego roku spędził na swojej farmie. Wrócił do pracy gdy Edward L. Alperson z niezależnego studia Grand National Films Inc. złożył mu ofertę współpracy, wskutek czego aktor wystąpił w dwóch filmach – kryminalne Wspaniały facet (reż. John G. Blystone) i musicalu Something to Sing About (reż. Victor Schertzinger). Udział w obydwu obrazach gwarantował mu 100 tys. dolarów za każdy z nich i dziesięcioprocentowy dochód z zysków. Krytycy dobrze ocenili grę aktora, ale jakość obu produkcji odstawała od standardów Warner Bros., przez co filmy nie spełniły oczekiwań finansowych. Cagney planował wystąpić także w trzecim obrazie dla Grand National Films Inc., lecz studio wycofało się z projektu z uwagi na brak pieniędzy. Krytycy podkreślali, że Cagney grając dla niezależnego studia, umiejętnie odcinał się od ról „twardych facetów”, kreując postacie o bardziej sympatycznym usposobieniu.\nFilm dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Patrick McGilligan (ur. 1951) – amerykański biograf i pisarz irlandzkiego pochodzenia. Jego biografia Alfreda Hitchcocka zatytułowana Alfred Hitchcock: Życie w ciemności i pełnym świetle była nominowana do Nagrody im. Edgara Allana Poego\nPowrót do Warner Bros.[ | edytuj kod]\nSąd ostatecznie rozstrzygnął spór pomiędzy Warner Bros. a Cagneyem na korzyść aktora. Wytwórnia przedstawiła nowy kontrakt, na mocy którego w ciągu pięciu lat miał zarabiać 150 tys. dolarów za film i grać w nie więcej niż dwóch produkcjach rocznie. Miał również pełną swobodę w wyborze filmów. Dodatkowo młodszy brat William otrzymał gwarancję stanowiska asystenta producenta w filmach, w których Cagney miał występować.\nRolling Stone Magazine – czasopismo założone w 1967 r. w San Francisco przez Janna Wennera i Ralpha J. Gleasona, jako organ ideowy kultury, a przede wszystkim muzyki hippisowskiej.Filantropia (stgr. φιλανθρωπία philanthrōpia – dobroczynność, życzliwość; φιλάνθρωπος philánthrōpos – kochający ludzkość) to działalność osób bądź instytucji, polegająca na bezinteresownym udzielaniu pomocy finansowej lub materialnej potrzebującym.\nCagney i Pat O’Brien w filmie Aniołowie o brudnych twarzach (1938)\nAniołowie o brudnych twarzach[ | edytuj kod]\nW 1938 zrealizował dwa filmy. Pierwszym z nich była screwball comedy Chłopiec spotyka dziewczynę (reż. Lloyd Bacon), w której ponownie wystąpił z Patem O’Brienem. Obraz Bacona zebrał mieszane recenzje. Pomimo dania wolnej ręki, przedstawiciele wytwórni naciskali, by Cagney powrócił do swoich charakterystycznych ról twardych, nieugiętych mężczyzn, co wiązało się z większymi dochodami w kinach. Aktor wcielił się w postać Rocky’ego Sullivana, gangstera który po wyjściu z więzienia szuka swojego byłego partnera Jima Fraziera (w tej roli Humphrey Bogart), który jest mu winien pieniądze. Kreacja Sullivana w obrazie Aniołowie o brudnych twarzach (reż. Michael Curtiz) przez wielu krytyków uważana jest za najlepszą w karierze Cagneya. Otrzymał za nią swoją pierwszą nominację do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, przygrywając rywalizację ze Spencerem Tracym. Tygodnik „Variety” napisał: „Cagney i O’Brien tworzą nieodparty duet. Ich osobowości i style aktorskie oferują zarówno mieszankę i wymowny kontrast. Cagney ma zuchwałość i przebojowość, natomiast O’Brien bardzo wiarygodnie oddaje łagodnego, upartego i obdarzonego współczuciem kapłana”. Andrzej Luter, krytyk filmowy i duchowny przyznał: „atutem filmu jest brawurowe aktorstwo: grając wielokrotnie przegranego życiowo Sullivana, Cagney znajduje patos, charyzmę, wiarę w siebie i skuteczność ulicznych sztuczek swojego bohatera. Rocky patrzy z radością i nadzieją na przyjaciela z obcego już świata, w którym nie potrafi – czy nie chce – znaleźć; a może to ks. Jerry nie potrafi dotrzeć do swego druha z młodości?”. Aktor został uhonorowany główną nagrodą National Board of Review i Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych.\nFilm wojenny (dramat wojenny) − gatunek filmowy dotyczący wojny − zwykle skoncentrowany na bitwach lądowych, morskich lub powietrznych, czasem skupiający się także na losach jeńców wojennych, tajnych operacjach wojskowych, treningu adeptów oraz innych tematach powiązanych. Filmy wojenne ogniskują się również na życiu codziennym żołnierzy lub cywili w czasie wojny, bez ukazania obrazu bitwy. Wątki przedstawione w kinie wojennym mogą być fikcyjne, oparte na kanwie wydarzeń historycznych lub biograficzne.Gospodarstwo rolne – grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą oraz prawami i obowiązkami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo rolne nie stanowi przedmiotu samodzielnego obrotu prawnego. Nie można, zatem zbyć go jedną czynnością prawną. Przedmiotem zbycia są tu poszczególne nieruchomości, na których gospodarstwo rolne zostało zorganizowane.\nBurzliwe lata dwudzieste[ | edytuj kod]\nHumphrey Bogart, Cagney i Jeffrey Lynn w Burzliwych latach dwudziestych\nW przeciągu pierwszego roku od momentu powrotu do Warner Bros. Cagney był najlepiej opłacanym aktorem studia, zarabiając 324 tys. dolarów. W 1939 wystąpił w kryminale Burzliwe lata dwudzieste. Aktor po raz pierwszy współpracował z reżyserem Raoulem Walshem i po raz ostatni wystąpił u boku Humphreya Bogarta. Obraz zebrał pochlebne recenzje. Graham Greene przyznał, że „pan Cagney jest ciągle wspaniałym i błyskotliwym aktorem”. Burzliwe lata dwudzieste były ostatnim filmem, w którym przejawy przemocy bohatera kreowanego przez Cagneya miały swoje podłoże w jego nieszczęśliwym okresie dorastania i otoczeniu. Od tego momentu wiązała się ona z obłędem, jak w Białym żarze. Uhonorowany został nagrodą National Board of Review za najlepszy występ. W 1939 Cagney był drugim najlepiej zarabiającym aktorem w Hollywood, z wynikiem 368 tys. dolarów.\nAmunicja – ogół rakiet, nabojów artyleryjskich, min, bomb lotniczych, torped, bomb głębinowych, granatów ręcznych oraz naboje do broni strzeleckiej.20th Century Fox (pełna nazwa Twentieth Century Fox Film Corporation) – jedna z głównych amerykańskich wytwórni filmowych, położona w Century City w obszarze hrabstwa Los Angeles na zachód od Beverly Hills, własność News Corporation.\nLata 40.[ | edytuj kod]\nCagney jako George M. Cohan w Yankee Doodle Dandy (1942)\nYankee Doodle Dandy[ | edytuj kod]\nW 1942 wystąpił w biograficznym musicalu Yankee Doodle Dandy (reż. Michael Curtiz), kreując rolę George’a M. Cohana, amerykańskiego aktora, pisarza, tancerza i śpiewaka. Cagney uważał go za swój najlepszy film i był z niego „bardzo dumny”. Producent Hal B. Wallis przyznał, że gdy zobaczył Cohana w sztuce I’d Rather Be Right, to w odtwórcy głównej roli nie widział nikogo innego poza Cagneyem. Sam aktor twierdził jednak, że pierwszym wyborem był Fred Astaire, ale ten odrzucił ofertę. Realizacja rozpoczęła się dzień po ataku na Pearl Harbor, wskutek czego obsada i realizatorzy pracowali w „patriotycznym szaleństwie”, a według słów aktorki Rosemary DeCamp ekipa filmowa czuła, że to mogło być „ostatnie przesłanie z wolnego świata”. Przed swoją śmiercią, George M. Cohan otrzymał prywatny krótkometrażowy materiał i podziękował Cagneyowi za „wspaniałą robotę”. Na pokazie przedpremierowym, z cenami za jedno miejsce w przedziale od 25 do 25 tys. dolarów, udało się zebrać 5 750 000 dolarów na wykup obligacji wojennych by zasilić skarb państwa. Wielu krytyków przyznawało, że to najlepszy film w dorobku aktora. Niektórzy z nich zwracali uwagę na szereg podobieństw pomiędzy Cohanem a Cagneyem. Obydwaj zaczynali jako artyści wodewilowi, poświęcili wiele lat pracy nim udało im się osiągnąć szczyt swojego zawodu. Obraz Curtiza uzyskał osiem nominacji do nagrody Akademii Filmowej, zdobywając trzy statuetki, w tym dla Cagneya jako najlepszego aktora pierwszoplanowego. W walce o nią pokonał takich artystów jak Gary Cooper, Monty Woolley, Ronald Colman i Walter Pidgeon. Odbierając nagrodę, podczas swojej przemowy powiedział: „zawsze uważałem, że w tym biznesie jesteś tylko tak dobry, jak uważają o tobie inni. Miło jest mieć świadomość, że według was wykonałem dobrą robotę. Nie zapominajcie, że to też była dobra rola”. Aktor został także laureatem National Board of Review za najlepszy występ i otrzymał nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych.\nUnited States Postal Service (USPS) - niezależna agencja Rządu Stanów Zjednoczonych, utworzona w 1971 r. , jako "niezależna placówka działu wykonawczego" . Jest jedną z niewielu agencji, której upoważnienie wynika bezpośrednio z Konstytucji Stanów Zjednoczonych. Faktycznie, powstała w 1775 r., jako United States Post Office (U.S.P.O.), w wyniku postanowień Drugiego Kongresu Kontynentalnego.Brooklyn – jeden z pięciu okręgów (boroughs) Nowego Jorku, oraz hrabstwo (county), w stanie Nowy Jork, o nazwie Kings. W 2010 roku liczył ok. 2 505 000 mieszkańców, co daje największą populację ze wszystkich okręgów Nowego Jorku.\nCagney Productions (1942–1949)[ | edytuj kod]\nCagney i Sylvia Sidney w filmie Krew na słońcu (1945)\nW marcu 1942 Cagney ogłosił, że wraz z bratem Williamem utworzył Cagney Productions, aby móc wydawać filmy z United Artists. Nie będąc związanym z żadną wytwórnią, swój wolny czas spędzał na farmie w Martha’s Vineyard oraz dobrowolnie dołączył do United Service Organizations (USO), organizacji non-profit zapewniającej rozrywkę na żywo członkom Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych i ich rodzinom. We wrześniu został wybrany na dwuletnią kadencję prezesa Screen Actors Guild. W 1943 wystąpił w wyprodukowanym przez Cagney Productions dramacie Johnny włóczęga (reż. William K. Howard). Podczas gdy główne studia realizowały w owym czasie patriotyczne filmy wojenne, Cagney postanowił położyć kres swojemu wizerunkowi ekranowego „twardziela”. Według niego „film zarobił, lecz nie okazał się wielkim zwycięzcą”. Zyskał mieszane recenzje. Po zakończeniu zdjęć, wrócił do USO i objeżdżał amerykańskie bazy wojskowe w Wielkiej Brytanii, skupiając się na próbach i spektaklach. Dla United States Army Signal Corps kilka razy dziennie występował w przedstawieniu zatytułowanym The American Cavalcade of Dance, który opowiadał o historii amerykańskiego tańca, począwszy od dawnych czasów a kończywszy na Fredzie Astaire, z tańcem z filmu Yankee Doodle Dandy jako punktem kulminacyjnym. Rozpatrywany był m.in. obok Alana Ladda, Gregory’ego Pecka i Spencera Tracy’ego do głównej roli agenta ubezpieczeniowego Waltera Neffa w kryminale noir Podwójne ubezpieczenie (1944, reż. Billy Wilder). Drugim obrazem wyprodukowanym przez firmę braci był wojenny Krew na słońcu (reż. Frank Lloyd). Na planie Cagney aby wykonać niektóre akrobacje, korzystał z pomocy eksperta judo i byłego policjanta. Bracia liczyli, że film akcji będzie atrakcyjniejszy, lecz uzyskał gorsze dochody od Johnny’ego włóczęgi. Chcąc skorzystać ze sławy młodego bohatera wojennego Audiego Murphy’ego, Cagney postanowił zrobić z niego filmową gwiazdę. Niedługo później okazało się, że młodzieniec jednak nie potrafi grać, więc jego kontrakt został sprzedany. W trakcie negocjacji do nabycia praw trzeciego niezależnego filmu, Cagney wystąpił w wojenno-szpiegowskiej produkcji wytwórni 20th Century Fox 13 Rue Madeleine (reż. Henry Hathaway), otrzymując za dwa miesiące pracy wynagrodzenie w wysokości 300 tys. dolarów. W 1948 przystąpił do ekranizacji broadwayowskiej sztuki The Time of Your Life autorstwa Williama Saroyana. Obraz Zabawa jak nigdy (reż. H.C. Potter) okazał się finansową porażką, przynosząc ponad półmilionowe straty pomimo, że William Saroyan przyznawał, że bardzo mu się spodobał. Słabe przyjęcie produkowanych filmów i spór z Samuel Goldwyn Studio o umowę najmu, zmusiły Cagneya do powrotu w szeregi Warner Bros. Aktor podpisał z wytwórnią nową umowę, a Cagney Productions stało się częścią Warner Bros.\nDubbing (dawniej dublaż) – tworzenie ścieżki dialogowej filmu, serialu lub gry, polegające na podłożeniu ścieżki z lokalną wersją językową. Głosy podkładają często wyspecjalizowani aktorzy głosowi. Mianem dubbingu potocznie określa się również dogrywanie w studiu dialogów do już udźwiękowionego materiału w celu polepszenia jego jakości.Samuel Goldwyn (ur. 17 sierpnia 1879 w Warszawie jako Szmuel Gelbfisz, zm. 31 stycznia 1974 w Los Angeles) – amerykański producent filmowy, współzałożyciel wytwórni Metro-Goldwyn-Mayer.\nBiały żar[ | edytuj kod]\nCagney w filmie Biały żar (1949)\nCagney wykreował w kryminale noir Biały żar (reż. Raoul Walsh) postać Arthura „Coddy’ego” Jarretta, rozszalałego, obłąkanego przestępcę z impulsywnym temperamentem z kilkoma, jeśli w ogóle, przyjaznymi cechami oraz z nadmiernym przywiązaniem do matki (w tej roli Margaret Wycherly). Sam aktor przyznawał, że jego bohater miał cechy psychotyczne. Scena w której Jarrett dowiedziawszy się w zakładzie karnym o śmierci swojej matki wybucha ze złości, uznawana jest przez historyków filmu za jedną z najbardziej pamiętnych w karierze Cagneya. Niektórzy aktorzy dalszego planu autentycznie bali się Cagneya z powodu jego gwałtownego temperamentu. Aktor wspominał, że inspiracją do odgrywania przez niego impulsywnych scen były zachowania jego ojca, który będąc pod wpływem alkoholu często wszczynał domowe awantury oraz wizyta w szpitalu psychiatrycznym, gdzie podpatrywał różne zachowania. Scenariusz Białego żaru autorstwa Bena Robertsa i Ivana Goffa powstał na podstawie opowiadania Virginii Kellogg.\nŻeglarstwo – niegdyś odmiana transportu, dziś dyscyplina sportów wodnych, oraz rodzaj turystyki lub rekreacji, a także forma szkoleń – zarówno dla późniejszych marynarzy, oficerów i kapitanów jednostek, jak i jako tzw. szkoła charakterów dla młodzieży. Żeglarstwo uprawiane jest na jednostkach pływających napędzanych siłą wiatru za pośrednictwem żagli.Horst Werner Buchholz (ur. 4 grudnia 1933 w Berlinie, zm. 3 marca 2003 w Berlinie) - niemiecki aktor filmowy, najbardziej znany w krajach anglojęzycznych dzięki roli Chico w Siedmiu wspaniałych, Fanny i komedii Billy’ego Wildera Raz, dwa, trzy. Od 1952 do 2002 roku pojawił się w ponad sześćdziesięciu filmach. W młodości był czasami nazywany „Niemieckim Jamesem Deanem”.\nFilm Walsha okazał się sukcesem, choć niektórzy krytycy zastanawiali się nad społecznym wpływem na charakter bohatera, w którym dostrzegali cechy sympatyczności. Bosley Crowther z „The New York Times” napisał, że „pan Cagney powrócił do roli gangstera w jednym z najbardziej wybuchowych obrazów, w jakim kiedykolwiek zagrał (…) Osiąga fascynację wspaniałego torreadora podczas pracy, zręcznie zaangażowanego w działalność szerzenia przemocy, oszczędnie i z wdziękiem. Jego ruchy są prężne i elektryczne, jego słowa są tak szybkie i ostre jak miecze i cały jego sposób bycia niesie ze sobą przekonanie o pewności siebie, odwadze i sile”. Autor zaznaczył, że gra aktorska jest „nawiązaniem do wizerunku słynnej roli we Wrogu publicznym nr 1”. Po premierze filmu Cagney ponownie zmagał się z aparycją gangstera. W jednym z wywiadów powiedział: „chodzi o to co ludzie chcą abym zrobił. Pewnego dnia chciałbym zrealizować kolejny film, który mogłyby zobaczyć dzieci”.\nUniversal Pictures – amerykańska wytwórnia filmowa założona 30 kwietnia 1912 roku przez Carla Laemmle. Obecnie należy do NBCUniversal, części koncernu Comcast. Razem z Paramount oraz Warner Brothers należy do najstarszych i największych wytwórni filmowych w USA. Od początku istnienia studia do 1 stycznia 2010 roku marką Universal opatrzono łącznie około 3400 filmów.Doctor honoris causa (z łac. [doktor] dla zaszczytu) – akademicki tytuł honorowy nadawany przez uczelnie osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i kultury. Nie wymaga posiadania formalnego wykształcenia, ale nadawany jest zazwyczaj osobom o wysokim statusie społecznym lub naukowym.\nW 1950 obsadzony został w komediowym musicalu The West Point Story (reż. Roy Del Ruth), gdzie wystąpił u boku Doris Day, którą podziwiał. Warner Bros. liczył, że film powtórzy sukces Yankee Doodle Dandy. Następny obraz kryminał noir Pożegnaj się z jutrem (reż. Gordon Douglas) był kolejnym, gdzie wcielił się w rolę gangstera, oraz pierwszym dla Cagney Productions od czasu jego przejęcia. Mimo niekorzystnych dla filmu porównań do Białego żaru, Pożegnaj się z jutrem zdobył uznanie w kinach, dzięki czemu do bankierów Cagney Productions wpłynęło 500 tys. dolarów, co pozwoliło uregulować długi. W 1953 po wyprodukowaniu Lwa na ulicach (reż. Raoul Walsh), firma zakończyła działalność.\nAdopcja (łac. adoptio), przysposobienie, usynowienie – forma przyjęcia do rodziny osoby obcej, stwarzająca stosunek podobny do pokrewieństwa. Jest to przybranie dziecka (często w wieku dziecięcym) za swoje.Prezydencki Medal Wolności (ang. Presidential Medal of Freedom) – najwyższe amerykańskie odznaczenie cywilne, nadawane przez prezydenta Stanów Zjednoczonych obywatelom amerykańskim oraz cudzoziemcom za szczególnie wybitny wkład w dziedzinie bezpieczeństwa lub narodowych interesów Stanów Zjednoczonych, pokoju światowego, kultury, jak również innych znaczących dokonań w sferze publicznej lub prywatnej.\nKochaj albo odejdź[ | edytuj kod]\nCagney w Kochaj albo odejdź (1955)\nW 1955 ponownie wystąpił u boku Doris Day w musicalu Kochaj albo odejdź (reż. Charles Vidor). Wcielił się w rolę Martina Snydera, amerykańskiego gangstera z Chicago. Początkowo poważnym kandydatem do tej kreacji był Spencer Tracy. Cagney wyraził duże uznanie dla skryptu autorstwa Daniela Fuchsa i Isobel Lennart określając go jako „niezwykle rzadką rzecz, doskonały scenariusz”. Po zakończeniu zdjęć, Snyder spytał aktora jak udało mu się tak realnie odzwierciedlić sposób jego kulenia, ale Cagney upierał się, że tego nie robił, tylko bazował na osobistej obserwacji innych osób, które utykały na jedną nogę. Kreacja ta przyniosła mu trzecią nominację do nagrody Akademii Filmowej. Otrzymał także pozytywne recenzje prasowe a krytycy uznali, że Kochaj bądź odejdź należy do jednego z najlepszych filmów w jego późniejszej karierze. Również Doris Day wyrażała się pochlebnie na temat współpracy. „Jest najbardziej profesjonalnym aktorem jakiego kiedykolwiek widziałam, zawsze był taki «realny». Zwyczajnie zapominałam, że robiliśmy film. Jego oczy wypełniały się gdy pracowaliśmy nad czułym ujęciem, i nigdy nie potrzebowałeś kropli by twoje oczy błyszczały, gdy Jimmy był na planie”.\nBerlin Zachodni (niem. West-Berlin, Berlin-West, Westberlin) – zachodnia część Berlina w latach 1949-1990, na którą składały się sektory okupowane przez aliantów zachodnich, od północy: francuski, brytyjski i amerykański – łącznie stanowiły one enklawę na terytorium NRD zarządzaną przez aliantów zachodnich.Film noir (wym. IPA: film nwaːr), czarny film lub czarne kino – nurt, stylistyka lub gatunek w kinie amerykańskim, wywodzący się z kina gangsterskiego, rozwijany głównie w latach 40. XX wieku i pierwszej połowie lat 50. XX wieku. Filmy noir unikają jasnego podziału na dobro i zło, pokazują często niewyjaśnione zbrodnie i perwersję, unikają moralizowania i happy endów. Do charakterystycznych elementów stylu noir należą m.in. silne kontrasty, operowanie cieniami, obrazy nocnego miasta. Typowymi bohaterami tego typu filmów są m.in. femme fatale, przeciętni ludzie wplątani przypadkowo w świat przestępczy oraz prywatni detektywi.\nPlakat filmu Człowiek o tysiącu twarzy (1957)\nKolejnym filmem był komediodramat Mister Roberts (reż. John Ford), gdzie wystąpił w roli drugoplanowej. W trakcie realizacji często spóźniał się na plan. Miało to związek z obraźliwą wypowiedzią reżysera do Cagneya gdy spotkał go na lotnisku, co sam aktor spuentował mówiąc: „wykopałbym mu mózg. Dla wszystkich był tak cholernie podły. Był naprawdę wstrętnym starcem”. Zdjęcia realizowano na atolu Midway, gdzie Cagney miał więcej czasu na relaks, podczas którego oddawał się swojej pasji malarstwu, tworząc m.in. karykatury pozostałych aktorów i obsady produkcyjnej. W 1955 zastąpił Spencera Tracy’ego w westernie Opowieść o złym człowieku (reż. Robert Wise) zrealizowanego dla studia Metro-Goldwyn-Mayer. Z uwagi na dobre recenzje prasowe, wytwórnia obsadziła go w kolejnym projekcie – dramacie Szalone lata (reż. Roy Rowland) u boku Barbary Stanwyck. W 1956 Cagney wystąpił w telewizyjnym Soldiers From the War Returning w reżyserii Roberta Montgomery’ego przyznając później, że telewizja nie jest jego medium. „Robię wystarczająco dużo pracy w filmach, to jest działalność wysokiego napięcia. Mam ogromny podziw dla ludzi, którzy przechodzą przez to co tydzień, ale to nie dla mnie”.\nAmerykanie – pluralistyczna wspólnota narodowo-państwowa pochodzenia imigracyjnego, kształtująca się w Stanach Zjednoczonych, licząca około 300 mln osób. W związku ze specyficzną, migracyjną historią swojego powstania, posiada pochodzenie mieszane, przede wszystkim europejskie i afrykańskie. Mniejszość stanowią osoby pochodzenia azjatyckiego oraz rdzenni Amerykanie – Indianie Ameryki Północnej. Skutkiem tradycyjnej wielonarodowości Stanów Zjednoczonych jest fakt, że wielu Amerykanów identyfikuje się zarówno ze Stanami Zjednoczonymi, jak i – raczej sentymentalnie – z krajem pochodzenia swoich przodków (np. Amerykanie włoskiego czy irlandzkiego pochodzenia – Italian Americans, Irish Americans).Charles Vidor; właściwie Károly Vidor (ur. 27 lipca 1900 w Budapeszcie, zm. 4 czerwca 1959 w Wiedniu) - amerykański reżyser filmowy pochodzenia węgierskiego.\nCzłowiek o tysiącu twarzy[ | edytuj kod]\nW następnym roku aktor zagrał w dramacie biograficznym Człowiek o tysiącu twarzy (reż. Joseph Pevney), wcielając się w postać Lona Chaneya, aktora okresu filmu niemego i jednego z pierwszych odtwórców kina grozy. Za swoją kreację Cagney otrzymał przychylne recenzje prasowe. „New York Journal-American” ocenił, że był to jeden z najlepszych występów w jego całej karierze. Obraz Pevneya wyprodukowany dla Universal Pictures okazał się również przebojem kasowym.\nRalph Rexford Bellamy (ur. 17 czerwca 1904 w Chicago, zm. 29 listopada 1991 w Santa Monica) − amerykański aktor, w 1987 roku nagrodzony Oscarem Honorowym za całokształt pracy aktorkiej.George Cukor (ur. 7 lipca 1899 w Nowym Jorku, zm. 24 stycznia 1983 w Los Angeles) – amerykański reżyser, mistrz komedii.\nW tym samym roku wyreżyserował jedyny w swoim dorobku film – kryminał noir Short Cut to Hell, będący remakiem Pistoletu do wynajęcia z 1941, który z kolei opierał się na powieści Broń na sprzedaż autorstwa Grahama Greene’a. Zachęcony przez swoich przyjaciół, Cagney przystał na propozycję producenta A.C. Lylesa i stanął za kamerą, odrzucając jednocześnie zapłatę – uważał bowiem, że jest aktorem, a nie reżyserem. Film z uwagi na niski budżet został szybko zrealizowany. „Nakręciliśmy go w dwadzieścia dni, wystarczająco długo jak dla mnie. Reżyseria wydaje mi się nudna. Nie mam ochoty mówić innym ludziom co mają robić”.\nScrewball comedy – odmiana komedii romantycznej, powstała w kinie amerykańskim w latach 30. XX wieku. Jej nazwa pochodzi od amerykańskiego słowa screwball oznaczającego dziwaczny, zbzikowany, postrzelony czy irracjonalny.Charlton Heston, właśc. John Carlton Carter (ur. 4 października 1923 w Evanston, zm. 5 kwietnia 2008 w Beverly Hills) − amerykański aktor i aktywista społeczny, laureat Oscara.\nW 1959 wystąpił w dramacie Podając rękę diabłu (reż. Michael Anderson), którego zdjęcia realizowane były w Dublinie. Cagney miał nadzieję spędzić trochę czasu na szukaniu swoich irlandzkich przodków, lecz napięty plan zdjęciowy i zła pogoda uniemożliwiły mu te plany. Aktor wcielił się w rolę Seana Lenihana, dowódcy Irlandzkiej Armii Republikańskiej. Z uwagi na powrót do kreowania bohatera kierującego się przemocą, niektórzy krytycy ocenili, że była to jedna z lepszych ról Cagneya ostatnich lat. Rok później zrealizował film The Gallant Hours (reż. Robert Montgomery), wcielając się w postać admirała floty Williama Halseya. Obraz Montgomery’ego, mimo że jego akcja rozgrywała się w czasie walk o Guadalcanal, nie był filmem wojennym, gdyż bardziej koncentrował się na tematyce samego dowodzenia. Został ciepło przyjęty przez krytyków. Bosley Crowther z „The New York Times” napisał, że „to ostatnia kreacja pana Cagneya kontrolowana do ostatniego szczegółu, która daje energię i silną, bohaterską postawę głównej postaci w filmie. Nie ma tam bufonady, gimnastykowania się dla wyrazistego efektu. Jest to jedna z najspokojniejszych, najbardziej refleksyjnych i subtelnych prac jaką pan Cagney kiedykolwiek wykonał”.\nFranklin Delano Roosevelt ([ˈfræŋklɪn ˈdɛlənoʊ ˈroʊzəˌvɛlt], ur. 30 stycznia 1882 w Hyde Parku, zm. 12 kwietnia 1945 w Warm Springs) – amerykański polityk, 32. prezydent Stanów Zjednoczonych, wybierany na ten urząd w latach 1933–1945 czterokrotnie z ramienia Partii Demokratycznej. Jedyny w historii prezydent USA pełniący urząd dłużej niż dwie kadencje, co doprowadziło do wejścia w życie w 1951 XXII Poprawki do Konstytucji, ograniczającej liczbę kadencji do dwóch (wcześniej był to tylko konwenans konstytucyjny oparty na decyzji pierwszego prezydenta USA George’a Washingtona, który zrezygnował z ubiegania się o trzecią kadencję, twierdząc, że byłaby ona niedemokratyczna). Henry Graham Greene (ur. 2 października 1904 w Berkhamsted, zm. 3 kwietnia 1991 w Vevey) – angielski powieściopisarz i dramaturg. Autor powieści psychologicznych, często z sensacyjną akcją wykorzystywaną dla ukazania problematyki etyczno-religijnej. Zaliczany jest do twórców o światopoglądzie katolickim. Pracował także jako dziennikarz i krytyk.\nPrzedostatnim filmem aktora była komedia Raz, dwa, trzy (reż. Billy Wilder), gdzie wcielił się w rolę przedstawiciela handlowego Coca-Coli w Berlinie Zachodnim. Cagney miał obawy związane ze scenariuszem pamiętając, że przed 23 laty w filmie Chłopiec spotyka dziewczynę niektóre ze scen były wielokrotnie nagrywane – by otrzymać odpowiedni efekt śmieszności, producent naciskał na coraz wyższe tempo gry aktorskiej Cagneya, jednak rezultat był odwrotny. Aktor otrzymał zapewnienie od Wildera, że scenariusz był wyważony. Realizacja przebiegała opornie a jedno z ujęć powtarzano 50 razy, do czego Cagney nie był przyzwyczajony. Aktor wprost przyznawał, że nienawidził współpracy z Horstem Buchholzem, który prawie we wszystkich swoich scenach tanecznych kopiował jego układy choreograficzne, zmuszając go tym samym do ciągłych zmian swoich ruchów. Po zakończeniu zdjęć, mając negatywne doświadczenia podjął decyzję o wycofaniu się z pracy aktorskiej.\nFritz Lang (właściwie Friedrich Christian Anton Lang, ur. 5 grudnia 1890 w Wiedniu, zm. 2 sierpnia 1976 w Beverly Hills) - scenarzysta, reżyser, aktor i producent pochodzenia austriackiego, czołowy twórca niemieckiego ekspresjonizmu w filmie okresu międzywojennego.Bierzmowanie, chryzmacja – jeden z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego w Kościele katolickim, prawosławnym i anglikańskim. Zgodnie z tradycją chrześcijańską bierzmowanie uważane jest za drugi po chrzcie sakrament inicjacji chrześcijańskiej. Przez Katechizm Kościoła Katolickiego jest zaliczany do pierwszej z trzech grup siedmiu sakramentów – „sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego”. Jego istotą jest przekazanie wiernym „Znamienia daru Ducha Świętego” i umocnienie ich wiary. Jednoczy ściślej z Jezusem Chrystusem. W Kościele katolickim bierzmowanie jest udzielane kandydatom w wieku między 14. a 18. rokiem życia, a więc już po przyjęciu Pierwszej komunii świętej. Cerkiew prawosławna udziela chryzmacji wkrótce po chrzcie (czyli niemowlętom). Sakramentu bierzmowania udziela się tylko jeden raz w życiu.\nKomisarz Rhinelander Waldo był ostatnią kinową rolą w karierze Cagneya\nPrzez 20 lat Cagney konsekwentnie odrzucał wszelkie propozycje filmowe – odmówił udziału w takich produkcjach jak My Fair Lady (1964, reż. George Cukor) i Ojciec chrzestny II (1974, reż. Francis Ford Coppola). Do udziału w tym ostatnim Coppola namawiał aktora osobiście, odwiedzając go w domu. Publicznie pojawiał się tylko kilkakrotnie, woląc spędzać czas zimowy w Los Angeles a letni na swojej farmie na niewielkiej wyspie Martha’s Vineyard lub Verney Farms w Nowym Jorku. Wraz z żoną organizował liczne uroczystości w restauracji Silver Horn, gdzie poznał Marge Zimmermann, właścicielkę lokalu.\nAdam Garbicz (ur. 1943) - polski dziennikarz, krytyk filmowy i historyk kina. Zaangażowany w ruch klubów filmowych. Autor i współautor m.in. wielotomowego przewodnika Kino. Wehikuł magiczny, Encyklopedii kina i Światowej encyklopedii filmu religijnego.David O. Selznick (ur. 10 maja 1902 w Pittsburghu, zm. 22 czerwca 1965 w Hollywood) – jeden z hollywoodzkich producentów tzw. "złotego wieku kinematografii".\nU Cagneya zdiagnozowano jaskrę, przez co miał kłopoty ze wzrokiem. Za namową Zimmermann udał się do innego lekarza, który stwierdził wcześniejszą diagnozę jako błędną i poinformował, że aktor jest cukrzykiem. Zimmerman zaoferowała pomoc, przygotowując specjalne posiłki aby zmniejszyć stężenie trójglicerydów we krwi, które osiągnęły alarmujący poziom. W wyniku restrykcyjnej diety, gdy w 1974 Cagney wystąpił na uroczystości Amerykańskiego Instytutu Filmowego by odebrać nagrodę za całokształt twórczości (AFI Life Achievement Award), stracił ponad 20 funtów na wadze a jego wzrok znacznie się poprawił. Ceremonię otworzył Charlton Heston a wprowadzenia dokonał Frank Sinatra.\nBurzliwe lata dwudzieste – amerykański film gangsterski z 1939 roku w reżyserii Raoula Walsha. Film uznawany jest za klasyk kina gangsterskiego.Dublin (angielska wymowa: [dʌblɪn] lub [dʊblɪn]; irl. Baile Átha Cliath, wym. [bˠaʲlə a:hə klʲiəh]) – stolica i największe miasto Irlandii, położone w prowincji Leinster.\nW 1977 aktor doznał udaru mózgu. Po dwóch tygodniach spędzonych w szpitalu, Zimmermann stale opiekowała się Cagneyem i jego żoną. W wyniku udaru zmuszony był do zrezygnowania ze swoich ulubionych rozrywek takich jak jazda konna czy taniec. Będąc przygnębionym, zaprzestał również malowania. Zachęcony przez swoją żonę i Zimmermann, zdecydował się na przyjęcie niewielkiej, ale kluczowej roli komisarza nowojorskiej policji w filmie Ragtime (reż. Miloš Forman). W 1984 wystąpił w swojej ostatniej produkcji – telewizyjnym Straszliwy Joe Moran (reż Joseph Sargent). Z uwagi na zły stan zdrowia, aktor poruszał się na wózku inwalidzkim. Kwestie Cagneya z powodu niewyraźnej mowy zdubbingował Rich Little.\nInternational Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. William Saroyan (ur. 31 sierpnia 1908, zm. 18 maja 1981 w Fresno w Kalifornii w USA) − pisarz amerykański ormiańskiego pochodzenia.\nGrób Jamesa Cagneya\nJames Cagney zmarł na atak serca, będący następstwem cukrzycy, w wielkanocną niedzielę 30 marca 1986 w hrabstwie Dutchess w miejscowości Stanford w w stanie Nowy Jork. Tydzień wcześniej opuścił po krótkim pobycie Lenox Hill Hospital. Miał 86 lat. Jak przyznała Marge Zimmermann aktor powiedział: „po prostu zabierzcie mnie do domu”.\nDramat (z gr. δρᾶμα – dráma czyli działanie, akcja) – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i epiki). Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury.Przemoc – wywieranie wpływu na proces myślowy, zachowanie lub stan fizyczny osoby pomimo braku przyzwolenia tej osoby na taki wpływ, przy czym wyróżnia się dwa zjawiska: przemoc fizyczną i przemoc psychiczną.\nUroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele katolickim św. Franciszka Salezego na Manhattanie, tym samym w którym przyjmował sakrament bierzmowania. Eulogię dostarczył bliski przyjaciel aktora, ówczesny prezydent Ronald Reagan który powiedział: „Nancy i ja straciliśmy dziś naszego drogiego, wieloletniego przyjaciela. Ameryka straciła jednego z jej najlepszych artystów. Jimmy tryskał na naszych ekranach energią i talentem, którego nigdy wcześniej nie widziałem i nigdy nie zobaczę ponownie”. Bob Hope stwierdził: „pracowaliśmy wspólnie nad Naszą siódemką i znaliśmy się od 50 lat. Byłbym samolubny gdybym stwierdził, że będę za nim tęsknił, ponieważ całemu światu będzie go brakować”. James Stewart przyznał: „był jednym z największych nazwisk we wszystkich filmach. Niezwykle wszechstronny jeśli chodzi o aktorstwo i był ogromnym atutem branży filmowej”. Trumnę z ciałem aktora nieśli bokser Floyd Patterson, choreograf i tancerz rosyjski Michaił Barysznikow, aktor Ralph Bellamy i reżyser Miloš Forman. W ceremonii prócz najbliższej rodziny i przyjaciół, udział wzięli także m.in. ówczesny gubernator Nowego Jorku Mario Cuomo oraz amerykański prawnik, krytyk filmowy i burmistrz miasta Ed Koch.\nSophia Kosow (ur. 8 sierpnia 1910 w nowojorskim Bronksie, zm. 1 lipca 1999 w Nowym Jorku) − amerykańska aktorka, nominowana do Oscara za rolę drugoplanową w filmie Summer Wishes, Winter Dreams.Chór – zespół muzyczny składający się z wokalistów wykonujący utwór jedno- lub wielogłosowy, a cappella bądź z akompaniamentem. Najczęściej prowadzony przez dyrygenta lub chórmistrza.\nCagney pochowany został w krypcie Mauzoleum Ogrodowego na Gate of Heaven Cemetery w miejscowości Hawthorne w stanie Nowy Jork.\nJeanne, siostra Cagneya\nWilliam, brat i wieloletni agent Cagneya\nJames Cagney od najmłodszych lat interesował się sportem. Podobnie jak jego ojciec, amatorsko uprawiał boks i lekką atletykę. Przez pewien czas grywał w półamatorskiej lokalnej drużynie baseballowej, marząc o występach w Major League Baseball. Do jego zainteresowań należało także rolnictwo – uczęszczał na wykłady o ochronie gleby, a wiedzę o niej wykorzystał przy tworzeniu własnej farmy o powierzchni 100 ha w Martha’s Vineyard. W 1955 zakupił farmę o powierzchni 120 akrów w Stanford w hrabstwie Dutchess w stanie Nowy Jork za kwotę 100 tys. dolarów. Nazwał ją Verney Farm – pierwsza sylaba pochodziła od panieńskiego nazwiska jego żony „Billie”, a druga od jego nazwiska – i przekształcił w gospodarstwo. W zamian za swoją aktywność i wkład w rolnictwo, otrzymał tytuł honorowy Rollins College. Od wczesnego dzieciństwa bardzo lubił konie. W okresie swojej młodości często jeździł konno u lokalnego dostawcy, a także wraz ze swoją matką podróżował zaprzęgiem. Będąc dorosłym, zajmował się ich hodowlą na swoich gospodarstwach, specjalizując się w rasie morgan, którą bardzo cenił. Cagney był również zapalonym żeglarzem i miał własne łodzie zakotwiczone na dwóch amerykańskich wybrzeżach. Radość jaką czerpał z żeglowania nie chroniła go jednak przed okazjonalnymi napadami choroby morskiej. Aktor był pasjonatem malarstwa. Jak sam wspominał, mógłby być bardziej szczęśliwy jako biedniejszy malarz niż gwiazda filmowa. Znany artysta Sergei Bongart, uczył Cagneya sztuki malarskiej w jego późniejszych latach życia. Zakupił też od aktora dwie prace. Cagney uważając się za amatora, często oddawał swoje prace, odmawiając sprzedaży. Podpisał i sprzedał tylko jeden obraz, który został kupiony przez Johnny’ego Carsona. Prezenter wykorzystał go w celach dobroczynnych.\nFilmweb (filmweb.pl) – największy polski serwis internetowy poświęcony filmom i ludziom kina. Druga co do wielkości baza filmowa na świecie po IMDb.com (na dzień 18 października 2012 roku) zawiera informacje o 517 560 filmach, 38 727 serialach, 10 491 grach i 1 636 554 ludziach filmu). Zawiera filmy ze 187 krajów, 9 byłych, 2 kraje, które zmieniły swoją nazwę na inną i 14 części należących do innych krajów (4 nieuznawane państwa, 5 autonomii, 1 byłą autonomię i 4 terytoria zależne).Barman, -nka (bufetowy) osoba zajmująca się profesjonalnie kompleksową obsługą konsumenta w zakładach gastronomicznych (bary, restauracje, puby, kawiarnie, hotele) oraz prowadząca dokumentację sprzedaży w tym rozliczenia kelnerskie, pracę przy kasie fiskalnej oraz pobierając potrawy i napoje z kuchni i bufetów.\nMałżeństwo z Frances Vernon (1922–1986)[ | edytuj kod]\nSwoją małżonkę Frances Willard „Billie” Vernon (1899–1994) Cagney poznał w roku 1920, gdy był członkiem chóru w musicalu Pitter Patter. Ożenił się z nią 28 września 1922 i byli razem aż do śmierci aktora w 1986. Mieli dwójkę adoptowanych dzieci: córkę Cathleen „Casey” Cagney (1940–2004) oraz syna Jamesa Francisa Cagneya III (1939–1984).\nFilm akcji (ang. action movie) − film sensacyjny, którego głównym zadaniem jest dostarczanie rozrywki widzom poprzez pokazywanie pościgów samochodowych, strzelanin, bijatyk i innych scen kaskaderskich o dużym ładunku napięcia i emocji. Najsłynniejszymi producentami filmów akcji są Amerykanie. Film akcji jest często łączony z innymi gatunkami takimi jak: fantastyka naukowa (Terminator), horror (Blade: Wieczny łowca) czy komedia (Zabójcza broń).Eulogia (gr.) – błogosławieństwo we wczesnym chrześcijaństwie. Wierni w pierwszych wiekach po Chrystusie przynosili do świątyni chleby i przed mszą kładli je na ołtarzu. Część z przyniesionych chlebów biskup - zgodnie z wiarą Kościoła - mocą Jezusa przemieniał w Ciało Pańskie, a pozostałą część błogosławił po mszy. To była eulogia – chleb błogosławiony. Spożywali go ci, którzy nie przystąpili do komunii. Pozostałe pobłogosławione chleby wierni obecni na mszy zanosili do domów tym, którzy nie mogli przyjść do świątyni.\nPoglądy polityczne[ | edytuj kod]\nW 1934 i 1940 Cagneya oskarżono o sympatyzowanie z Komunistyczną Partią Stanów Zjednoczonych po tym, gdy w mieszkaniu jednego z miejscowych urzędników policja znalazła list, z treści którego miało wynikać jakoby aktor miał organizować spotkania dla innych artystów Hollywood. Cagney zdecydowanie zaprzeczał tym informacjom, a dziennikarz Lincoln Steffens popierał stanowisko aktora uważając, że oskarżenie było wynikiem darowizny przekazanej na rzecz strajkujących zbieraczy bawełny w San Joaquin Valley. William Cagney, brat aktora, również uważał, że podstawą do oskarżenia z 1940 była wspomniana darowizna. James Cagney został oczyszczony z zarzutów przez Martina Diesa Jr. z komitetu Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych. Po wojnie brał czynny udział w kampanii wyborczej kandydata demokratów na urząd prezydenta Franklina D. Roosevelta. W 1948 będąc rozczarowanym Harrym Trumanem zdecydował się głosować za Thomasem Deweyem, kandydatem republikanów. W roku 1980 wspierał finansowo kampanię i popierał Ronalda Reagana. Z biegiem czasu, Cagney określał siebie mianem konserwatysty.\nNowojorska Biblioteka Publiczna (ang. The New York Public Library, NYPL) – jedna z największych bibliotek publicznych na świecie i jedna z najważniejszych bibliotek naukowo-badawczych w USA. Unikalna struktura instytucji łączy ogromny system publicznych wypożyczalni i czytelni, z równie wielkim systemem zbiorów bibliotecznych służących do prowadzenia badań naukowych, niedostępnych do powszechnego wypożyczania. Cała korporacja funkcjonuje na zasadach non-profit i misji publicznej, zarządzana jest prywatnie, a finansowana z obu stron.John Cromwell (ur. 23 grudnia 1887, Toledo - zm. 26 września 1979, Santa Barbara) – amerykański reżyser, producent filmowy i aktor.\nHoward Winchester Hawks (ur. 30 maja 1896 w Goshen, zm. 26 grudnia 1977 w Palm Springs) – amerykański reżyser, producent i scenarzysta filmowy. Laureat Honorowego Oscara w 1975.\nOlivia Mary de Havilland (ur. 1 lipca 1916 w Tokio w Japonii) − amerykańska aktorka filmowa, dwukrotna laureatka Oscara za role pierwszoplanowe. Odznaczona Narodowym Medalem Sztuki.\nVictor Schertzinger (ur. 8 kwietnia 1888 w Mahanoy City, zm. 26 października 1941 w Los Angeles) – amerykański producent filmowy, scenarzysta, reżyser i kompozytor muzyki filmowej.\nMaxwell Anderson (ur. 1888, zm. 1959) – dramaturg amerykański, zdobywca Nagrody Pulitzera. Urodził się 15 grudnia 1888 w miejscowości Atlantic w stanie Pensylwania. Studiował na University of North Dakota i Stanford University. Razem z Laurence’em Stallingsem napisał sztukę What Price Glory? (1924). Wydał też Saturday’s Children (1927). Opublikował również dwie sztuki historyczne, Elizabeth the Queen (1930) i Mary of Scotland (1933). Nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu otrzymał za satyryczną sztukę Both Your Houses (1933). Poza tym napisał dramat poetycki Winterset (1935), zainspirowany historią Sacca i Vanzettiego. Zmarł 28 lutego 1959 w Stamford w Connecticut.


Osram 80330 PARATHOM PAR16 GN\nPhilips MASTER LEDspot (7-50W) GU10 40D Dimmable 290lm biała\nŚwiet(l)ne rozwiązanie do zastosowań w oświetleniu punktowym pracującym 24h/dobę. Ciepłobiałe akcenty świetlne rozjaśnią otoczenie, a możliwość regulacji strumienia świetlnego ("przyciemniania") jeszcze intensywniej zmaksymalizuje wydajność systemu. Dowiedz się więcej\nPhilips MASTER LEDspot (7-50W) GU10 40D Dimmable 290lm chłodnobiała\nŚwiet(l)ne rozwiązanie do zastosowań w oświetleniu punktowym pracującym 24h/dobę. Ciepłobiałe akcenty świetlne rozjaśnią otoczenie, a możliwość regulacji strumienia świetlnego ("przyciemniania") jeszcze intensywniej zmaksymalizuje wydajność systemu Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: chłodnobiała Temp. Dowiedz się więcej\nPhilips MASTER LEDspot (7-35W) GU10 25D 180lm\nŚwiet(l)ne rozwiązanie do zastosowań w oświetleniu punktowym pracującym 24h/dobę. Ciepłobiałe akcenty świetlne rozjaśnią otoczenie, a możliwość regulacji strumienia świetlnego ("przyciemniania") jeszcze intensywniej zmaksymalizuje wydajność systemu Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: ciepłobiała Strumień świetlny: 180 lumenów Temp. Dowiedz się więcej\nPhilips MASTER LEDspot (7-35W) GU10 40D\nŚwiet(l)ne rozwiązanie do zastosowań w oświetleniu punktowym pracującym 24h/dobę. Ciepłobiałe akcenty świetlne rozjaśnią otoczenie, a możliwość regulacji strumienia świetlnego ("przyciemniania") jeszcze intensywniej zmaksymalizuje wydajność systemu Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: ciepłobiała Temp. Dowiedz się więcej\nPhilips MASTER LEDspot (3-35W) Perfect Fit 25D\nStwórz nastrojową atmosferę za pomocą akcentującego ciepłobiałego światła, które idealnie komponuje się zarówno w oświetleniu typu punktowego jak i ogólnego. Łatwa wymiana maksymalizuje oszczędność energii i minimalizuje koszty utrzymania systemu. Dowiedz się więcej\nPhilips AccentLED 10D GU10 230V ciepłobiała\nNiskonapięciowe (GU5.3) oraz wysokonapięciowe (GU10 i E27) diodowe lampy reflektorowe (typu MR16) Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: ciepłobiała Strumień świetlny: 31 lumenów Temperatura barwowa [K]: 3100 Kąt świecenia: 10 stopni Moc: 4W Zasilanie: 230-240V Gwarancja: 24 miesiące Kod zamówieniowy: 8727900536263 . Dowiedz się więcej\nPhilips AccentLED 10D GU10 230V chłodnobiała\nNiskonapięciowe (GU5.3) oraz wysokonapięciowe (GU10 i E27) diodowe lampy reflektorowe (typu MR16) Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: chłodnobiała Strumień świetlny: 45 lumenów Kąt świecenia: 10 stopni Moc: 4W Zasilanie: 230-240V Długość całkowita: 80mm Średnica: 50,3mm Gwarancja: 24 miesiące Kod zamówieniowy: 8727900536270 . Dowiedz się więcej\nPhilips AccentColor czerwona\nTo niezawodne oświetlenie dekoracyjne wypełni Twój dom kolorowym światłem, odpowiadającym nastrojowi jego mieszkańców. Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: czerwona Strumień świetlny: 6 lumenów Kąt świecenia: 15 stopni Moc: 1W Zasilanie: 230-240V Długość całkowita: 57mm Średnica: 50mm Gwarancja: 24 miesiące Kod zamówieniowy: 8727900536065 . Dowiedz się więcej\nPhilips AccentColor zielona\nTo niezawodne oświetlenie dekoracyjne wypełni Twój dom kolorowym światłem, odpowiadającym nastrojowi jego mieszkańców. Specyfikacja: Rodzaj trzonka: GU10 Barwa: zielona Strumień świetlny: 6 lumenów Kąt świecenia: 15 stopni Moc: 1W Zasilanie: 230-240V Gwarancja: 24 miesiące Kod zamówieniowy: 8727900536058 . Dowiedz się więcej