Taśmówka, do której szukałem silnika, a otrzymałem od Was wsparcie - Knifemaking - knives.pl - ostra dyskusja\nTaśmówka, do której szukałem silnika, a otrzymałem od Was wsparcie\nAutor Wątek: Taśmówka, do której szukałem silnika, a otrzymałem od Was wsparcie (Przeczytany 16578 razy)\n« dnia: 12-05-2007, 14:23:51 »\nOd jakiegoś czasu zapowiadałem zrobienie przez pana Bronka dla mnie taśmówki i właśnie nadszedł czas prób ( i błędów ). Maszyna stoi przed wstępnym rozruchem. Kolega Dyzydyriusz działa nad podłączeniem sterowania. Silnik wystartował. Zdaje się, że kondensator dopóty silnik nie wytraci obrotów cafa napięcie na cewkę stycznika i podtrzymanie nie odpada. Ale ogólnie wygląda to tak jak niżej. Druga fotka to pionowa stopa z nakładką teflonową, ino , że leży i czeka by wymienić się z tą trójkątna satelitą do rzeźbienia kształtów. Długość pasa to 1850 mm , szerokość 60 mm. Ps. nie wiem gdzie są moje poprzednie posty ad tej maszyny , ale trudno.\n« Ostatnia zmiana: 18-07-2007, 19:34:31 wysłana przez Jumbo »\nOdp: TAśMóWKA, DO KRóREJ SZUKAłEM SILNIKA, A OTRZYMAłEM OD WAS WSPARCIE\n« Odpowiedź #1 dnia: 12-05-2007, 14:34:27 »\nWygląda co najmniej interesująco... Czekamy na kolejne odcinki...\nOwocnej pracy życzę !!!\n« Odpowiedź #2 dnia: 12-05-2007, 14:45:21 »\nKurde na pierwszy rzut oka myślałem, ze to Sztefan Muller przy tej szlifierce stoi!\n« Odpowiedź #3 dnia: 12-05-2007, 17:12:17 »\nJuż się boję... Wygląda MOCNO.\n« Odpowiedź #4 dnia: 12-05-2007, 17:38:33 »\nJa bym nawet powiedział, że wygląda bardzo profesjonalnie... Nic tylko czekać na pierwsze próby i produkty!\nI pytanie, które zadać muszę- jakie były koszty tej maszynki?\n« Odpowiedź #5 dnia: 12-05-2007, 18:46:50 »\n60 mm pas? po co taki szeroki?\n« Odpowiedź #6 dnia: 12-05-2007, 20:11:14 »\nSię przedrze jak na filmiku i będzie wąski\n« Odpowiedź #7 dnia: 12-05-2007, 23:17:36 »\nniektorzy mowia z enie dlugosc wazna\nwiec moze wlasnie o szerokosc chodzi?\na szlifierka piekna\n« Odpowiedź #8 dnia: 12-05-2007, 23:20:41 »\nja bym osobiscie wolal wezszy pas. mozna bardziej szlify wyginac. na 50tce juz jest trudno, a co dopiero na 60tce.\n« Odpowiedź #9 dnia: 12-05-2007, 23:40:35 »\nWygląda bardzo profesjonalnie,boje sie tylko o te kołnierze na rolkach,brzegi taśmy zetna je jak nie zaraz to napewno po jakimś czasie.\n« Odpowiedź #10 dnia: 12-05-2007, 23:44:12 »\nSięmię podoba. Guldan, nie każdy jest tak wygięty jak Ty!\n« Odpowiedź #11 dnia: 12-05-2007, 23:54:44 »\na z tymi brzegami rolek no właśnie, ale pan Bronek powiedział , że tak ma być i już. Były momenty takie , że w czasie uzgodnień z powodu zbyt długiego przepływu myśli raz przez mój mózg , a raz przez pana Bronka doszło, by do zerwania rozmów , ale wracało do normy.\n« Odpowiedź #12 dnia: 13-05-2007, 10:49:03 »\nCzy któraś rolka jest wachliwa, żeby bieg taśmy regulować?\nBo jeśli nie, obawiam się, że może być tak jak mówi Krokos. Brzegi taśmy tną mocno.\n« Odpowiedź #13 dnia: 13-05-2007, 11:26:06 »\nNa wahliwą wygląda ta najwyższa.\nBTW: kto aktualnie u nas moze zmontować taśmówkę na zamówienie ? (serio pytam)\nedyta: na życzenia A'te: "wachliwą" -> "wahliwą "\n« Ostatnia zmiana: 14-05-2007, 13:40:54 wysłana przez Piotr aka Cypis »\n« Odpowiedź #14 dnia: 13-05-2007, 12:53:34 »\nMówiąc o wachliwości czyli o tej rolce co ma sprężynę ? Tak faktycznie "Na wachliwą wygląda ta najwyższa", to tak jest w rzeczywistości, a czy to pomaga w nie cięciu brzegów taśmy, nie wiem, ale do czegoś służy , skoro wszyscy tak mają hihi\n« Odpowiedź #15 dnia: 13-05-2007, 12:57:19 »\nSrogie bydle. wez ja na zlot to ocenimy jak dziala taka szerok tasma.\n« Odpowiedź #16 dnia: 13-05-2007, 12:59:37 »\nSorry ,za głupie pytanie . Ile powinna mieć "standardowa" taśma? Znaczy, taka popularna i łatwo dostępna w sprzedaży ?\n« Odpowiedź #17 dnia: 13-05-2007, 13:01:02 »\n2000x50 to nasz knifemakingowy standard - latwo dostepne i da sie sporo zrobic na jednym pasie.\n« Odpowiedź #18 dnia: 13-05-2007, 13:01:32 »\n« Odpowiedź #19 dnia: 13-05-2007, 13:15:12 »\nCytat: Geriatryk w 13-05-2007, 12:53:34\nZ tego co widzę to ta na sprężynie nie jest wachliwa,ona służy do szybkiej zmiany taśmy,a wachliwa służy do regulacji(prawo-lewo)toru taśmy,a takiej tu nie widzę.


Tag: Himalaje - Górsko\nPiękne, uzależniające ale i niezwykle niebezpieczne. Takie są góry najwyższe. A które z nich aspirują do miana najgroźniejszych gór świata? Najwyższy nie zawsze oznacza najtrudniejszy. Na świecie istnieje wiele gór…\nCzytaj dalej10 najgroźniejszych gór świata


Pakiet Ponadtygodniowy - 8 maseczek kolorowych\nDobry wybór! Po co kupować 4 maseczki, skoro można kupić 8 i zaoszczędzić?\nTę opcję niedawno wybrała Królewna Śnieżka - w czasach, gdy wydawało się, że po lesie będzie można spacerować wyłącznie w maseczce zamówiła kolorowe maseczki dla siebie i siedmiu krasnoludków.\nMędrek otrzymał maseczkę niebieską, jako symbol mądrości.\nGburek otrzymał maseczkę czarną, by zapobiec rozmowom z innymi.\nApsik otrzymał maseczkę zieloną, bo w innych kolorach są kwiaty, a na widok kwiatów kicha.\nWesołek otrzymał maseczkę żółtą w kolorowe grochy, taką wesołą.\nŚpioszek otrzymał maseczkę w baranki, by łatwo było je liczyć przed snem.\nGapcio otrzymał maseczkę w czerwone prążki, by uważać na każdym kroku.\nNieśmiałek natomiast otrzymał maseczkę kolorową, by dodawała odwagi.\nKrólewna Śnieżka pokochała maseczki z Wisły. Przy złożeniu kolejnego zamówienia zakupiła Pakiet Tuzinowy, czyli 12 sztuk - dla siebie, krasnoludków, ale też przyjaciółek - Kopciuszka, Śpiącej Królewny, Królewny Fiony oraz Małej Syrenki.\nZdjęcie jest poglądowe - kolorystyka maseczek może się różnić od zaprezentowanych, jest uzależniona od dostępności konkretnego wzoru bawełny.\nPakiet Start - 4 maseczki kolorowe\nPakiet Długofalowy - 36 maseczek kolorowych\nPakiet Podróżników - 24 maseczki kolorowe\nPakiet Tuzinowy - 12 maseczek kolorowych


Granitowa elewacja domu jednorodzinnego. - Info Press\nGranitowa elewacja domu jednorodzinnego.\n3 sierpnia, 2017\t0\tprzez Infopress\nElewacja każdego domu to w pewnym sensie jego zewnętrzna wizytówka, ale nie tylko, bowiem elewacja pełni także bardzo ważne funkcje w kwestiach technologicznych w budynku. Stanowi podstawowe zabezpieczenie ścian przed wszelkiego rodzaju uszkodzeniami i negatywnym wpływem warunków atmosferycznych na konstrukcję ścian. Przyjrzyjmy się w takim razie kwestii tego, w jaki sposób wykonać elewację z kamienia naturalnego, na przykład z granitu, aby była doskonałym zabezpieczeniem murów a jednocześnie, aby pełniła funkcję estetyczną, ozdabiając nasz dom, co będzie widoczne już z bardzo daleka.\nZalety zastosowania granitu do konstrukcji elewacji zewnętrznej.\nW pierwszej kolejności warto sobie tutaj podkreślić, iż zastosowanie granitu jako materiału na wykonanie elewacji budynku będzie nieść za sobą konkretne korzyści, zarówno w wymiarze funkcjonalnym, jak i w wymiarze estetycznym. Oczywiście musimy powiedzieć wprost, iż elewacje kamienne z granitu stanowią zdecydowanie najbardziej estetyczne rozwiązania, na jakie tylko możemy sobie pozwolić. No może poza elewacjami z marmuru. Jednakże warto tutaj także wspomnieć o kwestii tego, iż granit jest materiałem wyjątkowo trwałym i odpornym na działanie czynników atmosferycznych oraz innych. Generalnie więc, trudno będzie doprowadzić do uszkodzenia elewacji z granitu, wobec czego będzie ona stanowić doskonałe zabezpieczenie naszych ścian przed działaniem czynników atmosferycznych czy też przed przypadkowymi uszkodzeniami mechanicznymi. Trzeba więc przyznać, iż granit stanowi bardzo dobry materiał jeśli chodzi o wykończenie elewacji zewnętrznej budynków, aczkolwiek jest to rozwiązaniem stosunkowo kosztownym, na które nie każdy będzie mógł sobie pozwolić.\nKoszty realizacji elewacji z granitu.\nJeśli chodzi o koszt wykonania elewacji granitowej, trzeba będzie się przygotować na stosunkowo spore wydatki. W zdecydowanej większości przypadków, mimo iż jest to zależne od indywidualnych cen wykonawcy, to jednak, ceny metra elewacji granitowej, będą raczej oscylować w wysokości dwu lub nawet trzykrotnie wyższej, niż w przypadku innych rozwiązań, a już na pewno kilkukrotnie wyższej niż w przypadku elewacji z tynków mineralnych itp. Jest to więc rozwiązaniem bardzo kosztownym, niemniej jednak jego zastosowanie będzie nieść za sobą bardzo wiele korzyści, zarówno w kwestiach estetycznych, jak i w kwestiach funkcjonalnych. Elewacja granitowa będzie przykuwać uwagę z daleka, swoją niecodziennością i nadzwyczaj wysoką estetyką, a co więcej, przetrwa bardzo długo bez jakichkolwiek problemów i trudności. Oczywiście pod warunkiem, iż będzie prawidłowo wykonana, przed doświadczonych fachowców, którzy zagwarantują nam prawidłowe wykonanie elewacji, a to w tym przypadku będzie kwestią najważniejszą, aby kosztowna elewacja granitowa była wykonana w stu procentach poprawnie i mogła nam służyć przez bardzo długi czas.\nTagiblaty konglomeratowe dulemba elewacje kamienne granit marmur marmur dulemba posadzki kamienne posadzki marmurowe schody marmurowe\nAutomatyka do oświetlenia wewnętrznego w domach i mieszkaniach.\nSkuteczne zabezpieczenie warstw podbudowy drogowej.


Dom Salazara zwariował...: lutego 2014\nRozdział 5 – Więcej pytań, mniej odpowiedzi.\nHermiona i Draco wrócili do swoich przedziałów. Gryfonka była zła na dyrektorkę chyba po raz pierwszy odkąd zaczęła uczyć się w Hogwarcie, jak McGonagall mogła dać im wspólne dormitorium? Dziewczyna wiedziała, że ten rok będzie ciężki, nie tylko ze względu na owumenty, czy mnóstwo nauki, ale również przez towarzystwo Ślizgonów.\n– Już jestem – powiedziała, wchodząc do przedziału. Jej przyjaciele siedzieli na kanapach i rozmawiali o czymś zawzięcie, nawet nie zauważyli, gdy gryfonka weszła do środka i usiadła obok Ginny.\n– Ale Harry, proszę! Przecież my tam nie wytrzymamy na pewno możesz coś zrobić – mówiła rudowłosa Gryfonka, patrząc błagalnie w zielone oczy chłopaka.\n– O czym mowa? – zapytała Hermiona. Odpowiedział jej Harry, wyraźnie zdenerwowany:\n– Ginny chce żebym pogadał z McGonagall w sprawie waszego dormitorium. – Hermiona uniosła wysoko brwi. Wieści szybko się rozchodzą… Pomyślała, ale zaraz przystąpiła do wyjaśnień:\n– Ja już próbowałam ją przekonać, obawiam się, że nic z tego. – Hermiona bezradnie wzruszyła ramionami.\n– Widzisz nic nie mogę zrobić! – Harry podniósł głos.\n– Dobra, nie krzycz! – zaczęła krzyczeć Ginny. Stresowała się tym wszystkim.\n– Ej, ej – Ron uniósł ręce nad głowę – uspokójcie się – powiedział, przeżuwając czekoladową żabę.\n– Dobra – fuknęła Ginevra i skrzyżowała ręce na piersiach.\n– Nie martw się, Ginny. Jeśli chcesz powiem McGonagall, że będę mieszkać sama – zaproponowała Hermiona, jednak wolała, żeby przyjaciółka z nią została.\n– Żartujesz? Nie zostawię cię tam, ktoś musi pokazać tym ślizgonom gdzie ich miejsce – odpowiedziała i dumnie uniosła brodę ku górze, wszyscy zgodnym chórem wybuchli śmiechem.\nAtmosfera znów zrobiła się przyjemna. Hermiona wyjęła książkę i zajęła się lekturą, nikt już nawet nie miał siły tego skomentować. Ron miał właśnie je przypomnieć, że rok szkolny się jeszcze nie zaczął, ale dał sobie spokój. Później rozmowa ciągnęła się już, aż do samego przyjazdu na stację. Pociąg dojechał do Hogsmeade i wszyscy zaczęli powoli wysiadać. Hermiona razem z przyjaciółmi wyszła z przedziału, uprzednio chowając książkę do kufra. Cudem udało im się wydostać na peron. Ginny targała za sobą wielki kufer, aż w końcu Harry go od niej nie zabrał. Do grupy przyjaciół podeszła McGonagall, widać było, że jest zdenerwowana i przejęta.\n– Panno Granger, ja muszę szybko dostać się do Hogwartu, mogłabyś sprawdzić pociąg, gdy wszyscy wysiądą? – Hermiona zdążyła wydukać jedynie coś w stylu „ym, no ja..” gdy przerwała jej McGonagall:\n– To wspaniale, dziękuję! – I dyrektorka bardzo żwawym krokiem udała się w stronę powozów. Wszyscy byli bardzo ciekawi co się stało. Harry najchętniej poszedłby za dyrektorką, aby się czegoś dowiedzieć, ale trwał przy przyjaciołach.\n– Ech, współczuje, że musisz tu zostać. Spotkamy się w Wielkiej Sali – powiedział Ron. Pozostała trójka spojrzała na niego zdziwiona.\n– No co? Podejrzewam, że Hermiona sobie poradzi. – Wzruszył ramionami. Dziewczyna nie chciała zatrzymywać przyjaciół na siłę, chociaż wolałaby, żeby zostali.\n– Tak, możecie iść. – Zdobyła się na ciepły uśmiech.\n– Na pewno? – Chciał się upewnić Harry. Brązowooka gryfonka kiwnęła głową. Ron ucałował swoją dziewczynę w policzek i razem z Harrym odeszli w stronę powozów.\n– A ja z tobą zostanę – zadeklarowała się Ginevra.\n– Naprawdę nie musisz, to moje obowiązki chyba dam sobie radę.\n– Nie ma o czym mówić zostaję.\nGryfonki czekały, aż wszyscy opuszczą peron. I kiedy wydawało się już, że to wszyscy kolejna fala uczniów wychodziła przez rozsuwane drzwi. Dziewczyny stały oparte o pociąg, czekały. Minęło około pół godziny, kiedy to w końcu pociąg opustoszał całkowicie. Większość uczniów zniknęła z peronu. Wydawałoby się, że zostały same.\n– Dobra, to ja idę sprawdzić pociąg, a ty tu zaczekaj, zaraz wrócę - powiedziała Hermiona i weszła do środka.\nBlaise i Draco wyszli z expresu Londyn- Hogwart i zmierzali w kierunku powozów. Pansy powiedziała im, że czegoś zapomniała i wróciła do pociągu. Nie przejęli się za bardzo i stwierdzili, że zobaczą się w Wielkiej Sali na uczcie.\n– Nie rozumiem cię stary, to chyba będzie najlepszy rok w Hogwarcie, a ty się przejmujesz tym, że będziemy mieszkać z Gryfonkami… – Zabini próbował przekonać przyjaciela, że to wcale nie będzie katastrofa. Jednak blondyn był zupełnie innego zdania.\n– Nie przypominaj mi – warknął jedynie.\n– Dobra, ja tylko próbuje dostrzec jakieś plusy… – mruknął Blaise wkładając ręce do kieszeni spodni.\n– Ale nie ma plusów! Próbuję ci to uświadomić! – krzyknął Draco. Chłopak doskonale zdawał sobie sprawę na jakich warunkach wrócił do Hogwartu. Dobrze wiedział, że jedno drobne potknięcie i wylatuje. Bał się, że to właśnie Granger będzie tym potknięciem.\nHermiona spokojnie weszła do pierwszego wagonu. Różdżką oświetlała sobie drogę, chociaż wszystkie światła się świeciły, wolała mieć magiczny patyk w pogotowiu.\n– W tym pociągu jeszcze nigdy nie było tak cicho – mruczała do siebie. Sprawdzała wszystkie przedziały bardzo konsekwentnie, ale nigdzie niczego, a co ważniejsze nikogo, nie znalazła. Niektórzy uczniowie zostawili po sobie jedynie bałagan.\n– Zostały jeszcze dwa przedziały, czy ja znów mówię do siebie? Przestań Hermiono! – Dziewczyna próbowała się jakoś uspokoić, bo ta cisza zaczęła być przerażająca.\nOtworzyła przesuwane drzwi do ostatniego wagonu i wtedy usłyszała zduszony krzyk. Serce zaczęło jej walić, wprawdzie mogła się tylko przesłyszeć, dźwięk był krótki i ledwo słyszalny, ale przerwał te straszną ciszę. Sprawdziła pierwszy przedział, jednak jak się tego spodziewała nikogo tam nie było. Wzięła głębszy oddech. Wiedziała, że nie mogła się przesłyszeć. Właściwie nie wiedziała czego się boi, ale miała przeczucie. A rzadko się zdarza, żeby ją przeczucie myliło. Zajrzała do kolejnego przeciału i nadal nic. Odetchnęła. Zostały jeszcze dwa. Szybko uporała się z przedostatnim. Teraz już dużo bardziej pewnie podeszła do czwartego i ostatniego przedziału, znów ten dźwięk, najwidoczniej dochodził za zasuniętych drzwi, Hermiona wstrzymała oddech. Uniosła wyżej różdżkę i przygotowała sobie wiadomość w postaci patronusa do Ginny, na wszelki wypadek. Odsunęła drzwi, ale to co tam zobaczyła przerosło jej najśmielsze oczekiwania, spodziewała się jakiegoś potwora, ale nie tego. Zobaczyła leżącą na podłodze Pansy Parkinson, dziewczyna wiła się z bólu. Widok był przerażający. Wtedy dostrzegła i drugą postać, mężczyznę w średnim wieku, o czarnych włosach. Wysłała patronusa do Ginny, a później upadła na podłogę raniona zaklęciem.\nGinny stała sobie spokojnie opierając się o wagon.\n– I gdzie ta Hermiona, miała to szybko załatwić – mówiła do siebie, bez konkretnego celu po prostu żeby coś robić. Nagle z wagonu obok niej wyleciała niebiesko-srebrna wydra. Przemówiła cicho głosem Hermiony:\n– Coś jest nie tak, sprowadź pomoc, ale pod żadnym pozorem nie wchodź tu sama! – Patronus rozpłynął się. I co teraz? Zapytała sama siebie, Ginny. Podjęła szybko decyzję, pobiegła w stronę powozów, licząc na to, że może ktoś jeszcze nie pojechał w stronę zamku. Biegła bardzo szybko i już po chwili ujrzała (bo jak mogło by być inaczej? ) Blaise’a i Draco wsiadających do powozu. Rozejrzała się szybko, ale nikogo innego w pobliżu nie było. Jęknęła. Dlaczego zawsze mam takiego pecha?!\n– Złaźcie stamtąd, musicie mi pomóc, szybko! – krzyknęła, odwrócili się w jej stronę, Draco z kpiącym uśmieszkiem, a Blaise miał nieodgadniony wyraz twarzy, jakby się zastanawiał czy to jakiś żart czy gryfonka mówi serio.\n– Niby dlaczego mam gdzieś z tobą iść? – zapytał Malfoy.\n– Hermiona ma chyba kłopoty bo to McGonagall powiedziała, że ma iść sprawdzić pociąg... i później wysłała mi patronusa z wiadomością i powiedział, że... to znaczy Hermiona powiedziała przez patronusa, że mam iść po pomoc i nie wracać sama, i nikogo nie ma, i musimy jej pomóc ! – Ginny wyrzucała z siebie słowa jak armata. Ślizgoni pytająco popatrzyli po sobie.\n– Ja się w bohatera nie bawię, to pewnie jakiś głupi żart, zgłoś się z tym do Pottera to on tu robi za „bohatera od zaraz” – powiedział Draco i dodał -Chodź Blaise! – Ale brunet nie ruszył się z miejsca. Przyglądał się Ginny, która z każdą minutą zwłoki coraz bardziej się martwiła. W końcu postanowił pomóc, trochę go zaciekawiło, co skłoniło pannę Weasley do tak desperackiego czynu, jakim było proszenie ślizgonów o pomoc.\n– Wiesz – zwrócił się do przyjaciela – może lepiej chodźmy to sprawdzić…\n– To pewnie jakaś głupi żart gryfonów – powiedział blondyn, bagatelizując całą sprawę.\n– No nie wiem… – Zszedł z wozu, aby stanąć przed Ginny. Obejrzał się za siebie, ale Malfoy najwidoczniej nie zamierzał nigdzie iść.\n– To chodź nie ma czasu – Ginny spojrzała jeszcze raz pytająco na Dracona, ale zlekceważył to. Gryfonka złapała Blaise’a za nadgarstek i pociągnęła za sobą. Biegła do pociągu jak szalona. Gdy oddalili się znacznie od powozu, Malfoy zmienił zdanie. Pobiegł za nimi i szybko dogonił. Dotarli do pociągu trochę zdyszani, ale dla rudowłosej dziewczyny liczyła się tylko pomoc Hermionie. Po kolei weszli do środka.\n– Nic tu nie ma – powiedział Malfoy już na wstępie - okłamałaś nas.\n– Wcale nie, jeśli gdzieś tu jest Hermiona to na pewno w którymś z ostatnich wagonów.\n– Dobra, chodźcie, nie mamy na co czekać – rzucił Blaise i poszedł przodem zaraz na nim Ginny i na końcu wlekł się Draco z niezadowoloną miną.\n– Crucio! – Mężczyzna z czarną brodą uniósł ponownie różdżkę. – Gadaj kto jeszcze za tobą przylazł, ilu ich jest? – Wysyczał przez zęby do skulonej gryfonki, miał francuski akcent, co Hermiona od razu wyłapała. Łzy lały jej się po policzkach, głowę zaraz miało jej rozsadzić. Wnętrzności paliły ją żywym ogniem.\n– Nie wiem o co chodzi, nikogo tu nie ma… – urwała, bo zalała ją kolejna fala bólu, powróciły wspomnienia Bellatriks, która jeszcze nie tak dawno używała tego samego zaklęcia. Hermiona leżała na posadzce przy drzwiach, koło okna w kałuży krwi leżała Pansy Parkinson.\n– Kłamiesz! – wrzasnął mężczyzna - crucio! – Zadawanie bólu sprawiało mu chorą przyjemność. Uwielbiał patrzeć w zapłakane twarze swoich ofiar. Znów podniósł różdżkę.\n– Crucio – szepnął, patrząc w oczy dziewczyny.\n– Nie, prosz... e… – Hermiona zemdlała. Jej organizm chciał odciąć się od bólu, jedyne co nie dawało jej spokoju, to ślizgonka leżąca obok na podłodze. Potem nie pamiętała już niczego.\nRozdział w końcu się pojawił. Niezbyt długi, ale treściwy. Zachęcam do komentowania, to motywuje ;) ~Pani M.\n(Obecnie czytając ten rozdział załamuję ręce... Co to w ogóle jest? 4 strony tekstu, serio? Nwm, jak mogłam to napisać...\n~Pani M. prawie dwa lata później)\nAutor: ~Pani M. o 20:38 9 komentarzy:


Nasza Niepodległa | Śpiewająca rodzina Kaczmarków w Margoninie\n06 Paź Śpiewająca rodzina Kaczmarków w Margoninie\nPosted at 10:53h in Aktualności, Projekty, Wielkopolskie by Nasza Niepodległa\nW niedzielę 23 września w margonińskim kościele parafialnym pw.św. Wojciecha odbył się koncert pieśni patriotycznych w 100 – lecie odzyskania przez Polskę niepodległości.\nMiejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Margoninie w ramach realizowanego projektu “100 lat niepodległej Polski” do wykonania tego koncertu zaprosiła “Śpiewającą rodzinę Kaczmarków”, od 5 lat śpiewającą razem. Usłyszeliśmy przepiękne pieśni wykonane w mistrzowskim stylu przez Panią Iwonę Kaczmarek (sopran liryczny), Pana Piotra Kaczmarek (tenor dramatyczny) i synów: 19-letniego Wojciecha Kaczmarek (baryton) i 15-letniego Adama Kaczmarek (tenor). Zespołowi artystów akompaniował wybitny pianista – Mariusz Dubrawski.\nPodczas koncertu usłyszeliśmy wiele wzruszających pieśni m.in.:”Biały krzyż”, “Żeby Polska była Polską”,”Ojczyzno ma”, “Skrzydła”, “Modlitwa obozowa”, “Kujawiak”, “Póki Polska żyje w nas”, “Bywaj dziewczę zdrowe”, “Matko moja, ja wiem”. Dodatkowo, usłyszeliśmy wiązankę włoskich pieśni, dedykowaną przybyłym na koncert a wspólnie na zakończenie zaśpiewaliśmy “Usta milczą”. Rodzina Kaczmarków śpiewa zawodowo utwory klasyczne i estradowe. Jest najprawdopodobniej jedyną w Polsce a może i w Europie rodziną śpiewaków operowych. Rodzina koncertuje w Polsce i poza jej granicami. W bogatym repertuarze posiada wiele znanych arii i duetów z opery i operetki, piosenki z musicali a także światowe i polskie standardy muzyki estradowej, przeboje muzyki filmowej a także patriotyczne, które mieliśmy okazję wysłuchać podczas koncertu na żywo.\nDodam, że synowie Państwa Kaczmarek brali udział w 2016 roku w programie telewizyjnym “Mam talent”, wystepując oddzielnie w tym samym odcinku programu. W 2017 roku bracia Kaczmarek nagrali swoją debiutancką płytę pt.: “Marzenia się spełniają” i “Najpiękniejsze pieśni neapolitańskie”.\nKoncert pieśni patriotycznych był drugim wydarzeniem w ramach projektu “100 lat niepodległej Polski”a przed nami trzecie wydarzenie 28 października, na które już teraz zapraszamy. Będziemy gościć czołówkę lektorów polskich: Krystynę Czubównę, Jarosława Łukomskiego, Zbigniewa Moskala oraz Tomasza Kozłowicza. O szczegółach poinformujemy niebawem.\nSerdeczne podziękowanie składam księdzu proboszczowi Rafałowi Wnukowi za przychylność w realizacji naszego projektu i za udostępnienie kościoła na wykonanie koncertu. Dziękuję również wszystkim, którzy przybyli na koncert, za to że wspólnie mogliśmy uczcić jubileusz odzyskania przez Polskę niepodległości. Dziękuję Panu Robertowi Kłosowskiemu, który czuwał nad sprzętem nagłośnieniowym.\nProjekt realizowany jest ze środków Fundacji PZU’


Crystal Palace traci skrzydłowego - Piłkarski Świat.com\nCrystal Palace traci skrzydłowego\n7 czerwca 2019 Emilian Cichoń\nCrystal Palace nie przedłuży kontraktu ze swoim malijskim skrzydłowym.\nKlub z Selhurst Park poinformował przez swoją oficjalną stronę internetową, że z klubem pożegna się Bakary Sako.\nKontrakt Malijczyka z Crystal Palace wygaśnie wraz z końcem czerwca i będzie mógł rozglądać się na za nowym pracodawcą, ponieważ Orły nie zamierzają go przedłużać. Reprezentant Mali trafił do londyńskiego klubu w 2015 roku. Na zasadzie wolnego transferu przeszedł z Wolverhampton Wanderers. W barwach Crystal Palace Bakary Sako zanotował 54 występy w których strzelił 8 bramek i raz asystował, co nie jest wybitnym rezultatem jak na to, że 31-latek najczęściej grywał na skrzydłach i na środku ataku. Jednak kibice na pewno mają w pamięci jego bramkę i, jedyną w barwach Orłów, asystę w derbowym zwycięstwie z Chelsea na Stamford Bridge w 2015 roku. Jednak w tym sezonie jego statystyki wyglądają bardzo słabo. Zaledwie 25 minut w Premier League podzielone na 4 mecze.\nW swojej karierze prócz Crystal Palace i Wolves ma występy w barwach West Bromwich Albion oraz francuskich AS Saint-Ettienne oraz LB Châteauroux. Do tego dorzucił 19 spotkań i 9 bramek w reprezentacji Mali, w której debiutował w 2014 roku. Selekcjonerem Afrykanów był wówczas Henryk Kasperczak.\nThat Brighton goal 😍\nCheck out Bakary’s best moments 🎥👇 pic.twitter.com/3m4Plm2yeR\nOficjalnie: Powrót wychowanka do Atalanty\nTags: Bakary Sako, crystal palace, Wolverhampton Wanderers, Wolves\nPrevious Oficjalnie: Airam Cabrera nie zostanie w Cracovii\nNext Oficjalnie: Daniel James w Manchesterze United


Gdzie kupić League of Legends - Cho Gath - plakat\nLeague of Legends - Cho Gath - plakat gdzie kupić można kupić w sklepie internetowym 112 zł. Nie wahaj się odwiedzić sklepu, aby uzyskać więcej szczegółowych informacji o produkcie i poznać szczegóły produktu. Możesz wysłać swoje towary pocztą lub odebrać osobiście.\nZ e-sklepu regdos.com.pl możesz wygodnie i bezpiecznie kupić League of Legends - Cho Gath - plakat z Pwszystkich miast w Polsce co jest wielką zaletą zakupów internetowych. Pokaż ofertę i rabaty >>>\n- producent galeria plakatu, EAN GM0733-60x80\nRabat League of Legends - Cho Gath - plakat galeria plakatu\nJakość League of Legends - Cho Gath - plakat jest zwykle sprzedawany po cenie 112 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nNakupoval: League of Legends - Cho Gath - plakat\n- Dostawa towarów League of Legends - Cho Gath - plakat - szybka dostawa na terenie całej Polski.\nPolecamy e-sklep regdos.com.pl możesz wygodnie zamówić League of Legends - Cho Gath - plakat.\nZakup League of Legends - Cho Gath - plakat\nLeague of Legends - Cho Gath - plakat Znajdź i filtruj najlepszą cenę między e-sklepami. Możesz zaoszczędzić dużo pieniędzy. E-sklep jakościowy to na przykładregdos.com.pl s dopravou - Info v obchodu. .


PonuryDziadyga | 2013-09-19\nNa półkach: Przeczytane, 2013, Miroslav Žamboch\nDo najnowszej książki czeskiego badassa podchodziłem naprawdę optymistycznie. Po przeczytaniu opisu szykowałem się na tony wesołego kiczu w stylu „Machete” Rodrigueza.\nCo prawda poziom absurdu nie jest aż tak wysoki, jak mogłoby się wydawać, niemniej Zamboch dobrze się spisał. Temat wampirów z tego rejonu Europy z miejsca skojarzył mi się z trylogią „Nocarz” Magdaleny Kozak. Tutaj też tempo jest zabójcze, fabuła skupia się wokół krwiopijcy- outsidera, jak również pojawiają się struktury na kształt wzajemnie zwalczających się klanów. Wymachiwanie kataną i ścinanie kolejnych wrogich zastępów oczywiście przypomina film „Blade”- tyle że bohater jest w tym przypadku biały. Jest i kilka prześmiewczych nawiązań do współczesnej popkultury.\nFabularnie jest w porządku (więcej na ten temat mi do głowy nie przychodzi)- Mathias z pomocą kilkorga ludzi próbuje rozgryźć tajemnicę wzrostu aktywności bossów wampirzego światka.\nWampiry, mutanty i ludzie walczą między sobą zajadle, posoka leje się wannami (bo już nawet nie wiadrami), a to wszystko w scenerii praskich uliczek, opuszczonych fabryk i tajnych laboratoriów.\nJednak w kilku przypadkach autor nie wykazał się zbytnio polotem. Logiki w nich za grosz, a wytłumaczenia to jakaś kpina. Nastoletnia fanka wampirów? Krwiopijcy ze sklerozą? No i kwestia samych walk. To jedna z najważniejszych rzeczy w tej książce, a jednak są opisane chaotycznie i często nieczytelnie. Nawet ciężko je sobie zwizualizować w tej gmatwaninie fint, piruetów i cięć z których nic właściwie nie wychodzi, a oponent pada trupem z przeciętą głową.\nJak widać jest sporo powodów do narzekania, jednak 6/10 mogę dać bez zgrzytania zębami. Niby nie jest to książka odkrywcza, niby gdzieś te patenty każdy widział, ale czyta się przyjemnie, szybko i bez zbędnego zawracania gitary. A o to chyba w tym chodzi.


Aleksandar Vuković - Strona 2 z 2 - Dziennik Trybuna\nTag: Aleksandar Vuković\nDla trenera Legii Ricardo Sa Pinto 27. kolejka ekstraklasy okazała się równie brzemienna w skutkach, jak dla trenera Lecha Adama Nawałki. Obaj po słabych występach swoich drużyn zostali zwolnieni. Ich los wkrótce podzielą następni. Ricardo Sa Pinto…\nKontrowersje: Legia niszczy „Jędzę”\nArtur Jędrzejczyk po raz kolejny nie znalazł się w kadrze Legii zgłoszonej do gry w europejskich pucharach. Władze stołecznego klubu chcą w ten sposób zmusić piłkarza do odejścia, bo zarabia 800 tys. euro rocznie. Jędrzejczyk, noszący boiskowy przydomek „Jędza”, ma najwyższą pensję w drużynie, ale na boisku…\nW poprzednim sezonie zespół Piasta Gliwice niemal do ostatniej kolejki musiał walczyć o utrzymanie. Nowe rozgrywki podopieczni Waldemara Fornalika rozpoczęli jednak z rozmachem wygrywając trzy pierwsze spotkania. Zagłębie Lubin przyjechało na mecz do Gliwic w roli lidera ekstraklasy, ale gospodarze ustępowali im jedynie…


Rower młodzieżowy Merida Mission J CX 2020 - internetowy sklep rowerowy Rowerzysta.pl\nSeria Mission J- kolekcja 2020\nZarówno MISSION J ROAD, jak i MISSION J CX są dostosowane do potrzeb przyszłych mistrzów.\nSą to kopie dorosłych rowerów szosowych i przełajowych MERIDA, które pomogą rozwinąć dwukołową pasję.\nOba rowery mają koła 26 cali i prześwit pozwalający założyć oponę o szerokości aż do 35 mm.\nBezpieczeństwo jazdy zwiększają hamulce tarczowe. Schludny wygląd i ochronę przewodów zapewnia ich wewnętrzne prowadzenie. Możliwość zamocowania błotników zwiększa praktyczność rowerów.\nNajważniejsze cechy roweru junior Merida Mission J. CX:\n* niezawodne hamulce tarczowe (tylny w systemie post-mount)\nWykorzystane technologie w modelu Mission J. CX:\nRama: MISSION J.ROAD Aluminium\nWidelec/amortyzator przedni: MISSION J.ROAD Aluminium\nMechanizm korbowy: FSA Tempo 34T\nManetki: Tył: Sram Apex 1\nHamulce: Promax MTD mechaniczne 160\nPiasty: Bearing Disc\nObręcze/zestaw kół: MISSION J.unior CX\nOpony: Kenda K1047 38-559\nKierownica: Merida Expert SL 31.8mm\nWspornik siodła: MERIDA ROAD comp SB12 27.2mm


Karmienie piersią Karmienie piersią – RADOMSKI SZPITAL SPECJALISTYCZNY IM. DR. TYTUSA CHAŁUBIŃSKIEGO\n6 zasad karmienia piersią\n1. Nie czekaj z karmieniem na płacz\nZdecydowanie łatwiej jest nakarmić spokojne dziecko, niż zdenerwowane i głośno płaczące. Maluszek zwykle stopniowo wysyła nam sygnały świadczące o tym, że jest już głodny. Może postękiwać, a nawet mlaskać czy cmokać. Usta będzie próbował układać jakby do ssania. Będzie też odwracać główkę w kierunku, gdzie coś dotyka do jego policzka czy brody, np. fragmentu becika czy kocyka, w który jest zawinięty. Gdy zauważysz te symptomy nie zwlekaj, tylko przystaw jak najszybciej malca do piersi.\nPłacz to ostateczny sygnał, świadczący o tym, że dziecko jest już bardzo głodne. W takiej sytuacji musisz się liczyć z tym, że rozkrzyczanego maluszka będzie Ci trudniej nakarmić. Dodatkowo wzrasta ryzyko pojawienia się kolki, bo zdenerwowane dziecko podczas ssania piersi może nałykać się powietrza.\n2. Karm dziecko na żądanie, nie trzymając się sztywno godzin karmienia\nNasze babcie karmiły nasze mamy z zegarkiem w ręku, co 3-4 godziny. Obecnie zaleca się, by dzieci karmić na żądanie, przynajmniej 8 razy na dobę.\nPokarm naturalny trawi się dużo łatwiej i szybciej niż mleko modyfikowane, dlatego większość noworodków i małych niemowląt domaga się piersi zdecydowanie częściej, niż co 3 godziny. To całkiem normalne. Żołądek dziecka w tym wieku jest niewielkich rozmiarów i nie jest w stanie pomieścić mleka na tzw. zapas.\nZasada karmienia na żądanie dotyczy dzieci zdrowych, które prawidłowo przybierają na wadze. W przypadku maluchów urodzonych za wcześnie, zbyt słabych lub chorych, które same z siebie nie dopominają się posiłku, może zajść konieczność karmienia piersią, co określony czas, a nawet budzenie dziecka na posiłki.\nW przypadku utrzymujących się problemów z wybudzeniem dziecka na karmienie, konieczna jest konsultacja pediatry celem wykluczenia choroby u dziecka. Warto też zasięgnąć porady doradcy laktacyjnego, który ustali plan karmienia odpowiedni do stanu i możliwości dziecka.\n3. Nie rezygnuj z nocnego karmienia\nNie należy rezygnować z karmienia w nocy zbyt wcześnie, ponieważ nocne mleko zawiera więcej nienasyconych kwasów tłuszczowych od tego dziennego. Wspierają one nie tylko prawidłowy rozwój układu nerwowego malucha, ale nawilżają skórę od wewnątrz i wzmacniają jej ochronną barierę.\nDodatkowo w nocnym mleku jest wyższe stężenie tryptofanu. Jest on odpowiedzialny za produkcję melatoniny, która jest potrzebna maluchowi do odpoczynku i snu.\nNocne mleko jest szczególnie zalecane dzieciom z problemami z przyrostem wagi, ponieważ jest bardziej kaloryczne od tego dziennego.\n4. Nie dokarmiaj dziecka karmionego tylko piersią, jeśli nie ma takiej potrzeby\nSą mamy, które uważają, że mają zbyt małe piersi i nie są w stanie wyprodukować odpowiedniej ilości mleka. Wydaje im się wtedy, że ich dziecko przez to nie najada się, w wyniku czego ciągle płacze i wciąż domaga się piersi.\nTo właśnie ten moment, kiedy mamy decydują się podać maluchowi porcję mleka modyfikowanego, aby ten mógł się wreszcie porządnie najeść. Niestety niejednokrotnie decyzję o wprowadzeniu mieszanki podejmują w wyniku namowy otoczenia – babci, cioci czy koleżanki, której również się wydawało, że dziecko się nie najada.\nPodając maluchowi sztuczne mleko, tak naprawdę zmniejszasz nie tylko jego zapotrzebowanie na Twój pokarm, ale również ilość produkowanego mleka. Im rzadziej przystawiasz dziecko do piersi, tym mocniej obniża się laktacja. Po pewnym czasie może się okazać, że dokarmianie mieszanką będzie niestety koniecznością.\nPamiętaj. Nie wprowadzaj mleka modyfikowanego do diety dziecka karmionego jedynie mlekiem naturalnym, bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Jeśli Twój maluszek prawidłowo się rozwija, jest zdrowy i przybiera odpowiednio na wadze, nie ma takiej potrzeby.\n5. Nie dopajaj dziecka karmionego piersią\nPodczas upalnych dni, może Ci się zdarzyć usłyszeć, że Twojemu dziecku chce się na pewno pić. Nic bardziej mylnego. Nie ma potrzeby dopajania malucha karmionego tylko i wyłącznie piersią, ponieważ wraz z mlekiem mamy otrzymuje odpowiednią ilość wody.\nPokarm dostosowuje się do potrzeb dziecka i zmienia się w trakcie doby, a nawet w ciągu jednego karmienia. Na początku z piersi wypływa mleko o większej zawartości wody, które doskonale zaspokaja pragnienie malca. Potem pokarm staje się gęstszy i bardziej kaloryczny, aby nasycić głodne dziecko.\nPodając dziecku herbatkę, wodę lub inny napój sprawiasz, że dziecko ma uczucie napełnienia, przez co zmniejsza się jego zapotrzebowanie na mleko. To niestety skraca czas, który malec spędza przy piersi, czego konsekwencją jest zmniejszenie ilości produkowanego mleka.\nW upalne dni staraj się, więc przystawiać malca do piersi jak najczęściej. W ten sposób zaspokoisz jego pragnienie, a przy okazji, w naturalny sposób, pobudzisz laktację.\n6. Znajdź idealną pozycję do karmienia dla siebie i dziecka\nPodczas karmienia piersią bardzo ważna jest pozycja, w jakiej to robisz. Musi być wygodnie nie tylko Tobie, ale również dziecku. W innym przypadku maluch może mieć np. trudność z prawidłowym złapaniem brodawki i nałykać się podczas karmienia powietrza.\nPo porodzie możesz się czuć osłabiona i zmęczona, dlatego najwygodniej może być Ci w pozycji leżącej. Jeśli pokarm wypływa z Twoich piersi zbyt szybko i Twój maluszek nie nadąża z połykaniem, przez co się krztusi, wypróbuj pozycję leżącą na plecach, czyli tzw. „pod górkę”.\nPo cesarce doskonale sprawdzi się pozycja spod pachy. Dziecko nie będzie wtedy dotykać Twojego brzucha. Możesz z niej skorzystać również podczas zastojów oraz nawałów pokarmowych.


Ogólnopolska Baza Księgarń - PIK\n18 grudnia 2015 r. uruchomiona została Ogólnopolska Baza Księgarń (OBK) - wspólny projekt Instytutu Książki i Polskiej Izby Książki.\nCelem projektu jest utworzenie ogólnodostępnego, bezpłatnego portalu internetowego, informującego o księgarniach ze wskazaniem na ich lokalizację, profil i aktywności. Gromadzenie danych według opracowanej struktury pozwoli jednocześnie na systematyczne badanie rynku księgarskiego. Brak podstawowych danych i bieżącej analizy trendów był poważną przeszkodą dla wszystkich przedsiębiorców branży wydawniczej w prawidłowym zarządzaniu i planowaniu, a także w rozmowach z samorządami.\nZaniepokojeni alarmującym trendem zanikania księgarń – centrów kultury o ważnym znaczeniu społecznym – pragniemy w rzetelny i wiarygodny sposób zaprezentować, jak wygląda dziś rodzimy rynek księgarski. Chcemy unaocznić wszystkim, jak dużą rolę odgrywają tradycyjne księgarnie w promocji czytelnictwa, będąc ważnym miejscem spotkań z literaturą. Badanie ma także na celu określić m.in. ile funkcjonuje dziś księgarń, dla ilu pracowników jest źródłem zatrudnienia, jakie są potrzeby klientów i jakich korzyści oczekują.\nSamorządy muszą mieć świadomość społeczno-kulturalnej roli księgarń i faktu, że placówki te są ważną częścią kulturalnej infrastruktury miasta, miasteczka, wsi i że należy je wspierać.\nZestaw danych, które zawiera OBK opracowany został przez zespoły ekspertów IK oraz PIK w konsultacji z księgarzami i programistami. Baza prezentuje dane teleadresowe, dotyczące lokalizacji, rodzaju księgarni, jej asortymentu, liczbie organizowanych wydarzeń i działań promocyjcnych oraz możliwości zakupu przez internet. Na portalu OBK dostępne są zagregowane statystyczne dane rynku księgarskiego.\nOd 11 października 2016 r. na portalu czytelniczym lubimyczytać.pl działa wirtualna mapa księgarń. Jest to innowacyjne i proste narzędzie, które umożliwia znalezienie księgarni w dowolnie wybranym miejscu w Polsce. Wirtualna mapa księgarń wykorzystuje dane teleadresowe z Ogólnopolskiej Bazy Księgarń.\nOgólnopolska Baza Księgarń, http://obk.pik.org.pl/\nBiuro PIK, biuro@pik.org.pl\nPrezentacja Ogólnopolskiej Bazy Księgarń w Krakowie, 22.10.2015 r.\nZapis webinarium nt. Ogólnopolskiej Bazy Księgarń, 21.09.2015\nZaproszenie na webinarium - Ogólnopolska Baza Księgarń - 21.09.2015, godz. 10:00


Adwentowe Granie w Siedlcach\n7 grudnia w Muzeum Regionalnym w Siedlcach (ul. Piłsudskiego 1) zorganizowany zostanie XXIV Konkurs Gry Na Ligawkach „Adwentowe Granie”.\nPlac przed budynkiem Sokołowskiego Ośrodka Kultury\nAdwentowy folklor w centrum miasta\nPrzyjechali z całego regionu, ale najwięcej ich przybyło z powiatu sokołowskiego – gmin Jabłonna Lacka i Sterdyń. Byli wśród nich całkiem mali, młodzi, dojrzali i starsi – łączyło ich jedno – miłość do tradycji i do ligawek.\nJuż niebawem Boże Narodzenie. W czasie adwentu, który ma nas na te święta przygotować, Mińskie Towarzystwo Muzyczne proponuje koncert, wprowadzający w przedświąteczną atmosferę.\nAdwentowy koncert przed SOK\n„Melodii Bożych Trąb” czyli dźwięków ligawek będzie mógł posłuchać każdy, kto w czwartek (18 grudnia), w samo południe znajdzie się na placu przed Sokołowskim Ośrodkiem Kultury.


Squid Game i dzieci - poważny problem czy medialny szum? - Juniorowo\nKomputery i internet/ Książki, filmy, muzyka.../ Wychowanie i rozwój\nW dyskusji wokół serialu „Squid Game” rodzicielska społeczność podzieliła się na dwa obozy. Jeden to rodzice zaniepokojeni, alarmujący, pełni obaw. Drugi obóz to rodzice, którzy uważają, że nie ma żadnego zagrożenia, mówią „eee tam, my też bawiliśmy się w czterech pancernych i wyrośliśmy na porządnych ludzi”, albo „w Star Warsach też jest przemoc i nikt z tego powodu nie robi rabanu”. Kto ma rację? Czy jest się czym martwić? Czy wystarczy zakazać dzieciom oglądania serialu i zabaw nim inspirowanych, by poradzić sobie z problemem?\nSerial „Squid Game” jest oznaczony kategorią wiekową 16+. Z pewnością nie jest to film odpowiedni dla siedmio- czy dziesięciolatków, a jednak dotarł do dzieci i stał się wśród nich przebojem tej jesieni. Młodzi widzowie go oglądają – czasem w całości, czasem we fragmentach dostępnych już nie tylko na platformie Netflixa, który serial wyprodukował, ale w TikToku, YouTube i w wielu innych zakątkach cyfrowego świata, które z wielką wprawą eksplorują nasze dzieci. Warto się więc zastanowić, czy i w jaki sposób może być zagrażający dla dzieci oraz co powinniśmy w związku z tym zrobić. Czy faktycznie jest powód do alarmu, czy może nieco przesadzamy a nasz niepokój jest wynikiem medialnego szumu wokół filmu? Zaprosiłam do rozmowy na ten temat dwoje ekspertów: Sylwię Wojtysiak – psychoterapeutkę, która w terapii wykorzystuje autorską metodę pracy z filmem oraz Marka Troszyńskiego – socjologa, uważnie obserwującego cyfrowy świat.\nSkąd tak wielka popularność „Squid Game”?\nTen serial jest wszędzie – w TikToku, YouTube, jego elementy zaimplementowano do popularnych gier jak Minecraft czy Roblox, stroje i gadżety Squid Game były przebojem tegorocznego Halloween. Dlaczego akurat ten serial zyskał tak „zalewającą” popularność i dlaczego „chwycił” wśród dzieci?\nMarek Troszyński: W filmie wykorzystano wiele popularnych elementów popkultury i świata gier, np. kółko, trójkąt i kwadrat to symbole, które każde dziecko zna z konsoli do gier. Ich prostota i możliwość własnoręcznego odtworzenia sprzyja przenoszeniu elementów serialu do świata rzeczywistego. Wizytówkę z kółkiem, trójkątem i kwadratem można łatwo zrobić samemu i już mamy gadżet, który może funkcjonować w realnym świecie. Proste są też gry i zabawy wykorzystane w filmie – dzieci są w stanie bez trudu je odtworzyć, nie potrzeba do tego szczególnych umiejętności ani rekwizytów. To wzmacnia potencjał viralowy tej produkcji – moda na „Squid Game” rozchodzi się błyskawicznie jak wirus.\nProstota (symboli użytych w serialu, gadżetów, zasad gier), dostępność (maskę strażnika czy głównego kreatora gry z serialu można kupić za 30 zł), wirusowy marketing (Squid Game podchwyciło wielu YouTuberów popularnych również wśród dzieci i nastolatków) plus atrakcyjny koncept połączenia świata realnego ze światem komputerowej gry – to wszystko sprawia, że serial ma gromną siłę wpływu na dzieci – z łatwością wlewa się do ich świata.\nPrawdziwy problem, czy medialny szum?\nDzieci zaczęły „przynosić serial do domu”. Kolega oglądał i polecał, w szkole ktoś zaproponował zabawę z serialu, „a na Halloween to chcę maskę ze Squid Game, mamo”. W internecie pojawiły się ostrzegawcze wypowiedzi skierowane do rodziców. Serialem i jego popularnością wśród dzieci zainteresowały się media i organizacje działające na rzecz dzieci, nawet minister edukacji zapowiedział, że przyjrzy się tej sprawie.\nSylwia Wojtysiak: Ja mam dylemat – z jednej strony myślę, że nie powinniśmy tak roztrząsać tego serialu, bo włączamy się tym samym w nakręcanie jego popularności i zachęcamy dzieci do oglądania. Ale z drugiej strony powinniśmy o tym mówić, bo ta popularność jest faktem, to się dzieje i wpływa na dzieci. Rozmowa o tym, czy ten serial powinny oglądać dzieci w ogóle nie powinna mieć miejsca, bo to jest oczywiste, że nie, to nie jest serial dla dzieci. Jeśli się nad tym zastanawiamy, relatywizujemy ten fakt. Ale przy okazji tej dyskusji okazuje się, że są dorośli, którzy nie widzą problemu w tym, że ten serial oglądają dzieci. Być może nie widzą w tym serialu tego, co dostrzegają ci, których ten serial niepokoi, mają inną wrażliwość. A być może jest to kwestia braku empatii wobec dzieci, niebrania pod uwagę tego, jak czuje się i jak odbiera ten serial dziecko.\nNauczyciele w szkołach zakazują dzieciom zabaw związanych z serialem, przynoszenia gadżetów nawiązujących do serialu, czy przebierania się w serialowe stroje. Takie zakazy nie rozwiązują jednak żadnego problemu, a jedynie dają nam złudne poczucie, że coś zrobiliśmy w sprawie i że wydając zakaz uchronimy dzieci przed złem. Dzieci nadal interesują się serialem, oglądają go lub szukają w sieci związanych z nim wątków.\nW internetowych dyskusjach wiele osób pisze, że ten cały szum to przesada, że przemoc w tym serialu to żadna nowość, że oglądaliśmy już gorsze rzeczy, że dzieci też miały już do czynienia z obrazami przemocy w filmach i że skoro w końcu bawią się w podwórkowe zabawy, powinniśmy się cieszyć. Czy na pewno?\nByły już inne filmy i seriale, w których krew się lała i przemoc kwitła i – jak piszą rodzice na Facebooku – „dzieciom nic się nie stało”. Czy przemoc w serialu „Squid Game” różni się czymś od tej w ”Star Wars” czy „Władcy pierścieni”? A co z baśniami i bajkami, na których się wychowaliśmy i które od wczesnego dzieciństwa opowiadamy naszym dzieciom? W Czerwonym Kapturku też jest masakra – pożarta babcia i wnuczka, rozpruty wilk, baśnie braci Grimm są okrutne i nieetyczne. Co do nich jednak nie mamy tak szarpiących wątpliwości, jak wobec „Squid Game”.\nMarek Troszyński: W kulturze elementy okrucieństwa, przemocy i zachowań nieetycznych są obecne od setek lat. Sam serial „Squid Game” nie przekracza żadnych granic – sceny przemocy nie różnią się od tych, jakie stosuje w swoich produkcjach np. Quentin Tarantino. Bez trudu mogę przywołać kilka innych filmów, które pod względem przemocy są dużo „mocniejsze” niż „Squid Game”. Co możemy zarzucić twórcom tego serialu to to, że pod pozorem zabawy pokazują zachowania, które są okrutne lub niewspółgrające z naszymi normami społecznymi, bo opierające się na zasadzie „zabij, zniszcz, bo inaczej sam zginiesz”. Przemoc w „Squid Game” wywołuje u nas mocniejsze reakcje, ponieważ jest zestawiona z niewinnymi zabawami dziecięcymi i odwołuje się do wspomnień z dzieciństwa. Mimo, że na ekranie widzimy dorosłych ludzi, to kontekst podsuwa nam skojarzenie z bawiącymi się dziećmi, dlatego kiedy w zabawie pojawia się brutalna przemoc jest to szczególnie wstrząsające.\nSylwia Wojtysiak: Koreańskie filmy pokazują specyficzne podejście do przemocy. One kipią przemocą i są tworzone po to, by tę przemoc pokazywać. Squid Game jest kwintesencją tego, co robią Koreańczycy. Oni się bawią przemocą.\nSceny przemocy są obecne w bardzo wielu filmach produkcji amerykańskiej czy europejskiej, również tych dla młodych widzów. Jednak jest różnica między filmem, gdzie przemoc stanowi ilustrację jakiejś myśli, idei czy historii, jest rodzajem rekwizytu, środka wyrazu, a filmem jak „Squid Game”, gdzie przemoc jest głównym, pierwszoplanowym bohaterem. Więc jednak Squid Game to nie to samo co bajka o Czerwonym Kapturku i nie to samo, co „Star Wars” czy nawet „Władca pierścieni”.\nPodwórkowe zabawy wróciły do łask, ale…\nProste podwórkowe zabawy za sprawą serialu przeżywają swój renesans. Dzieci w szkołach bawią się w podpatrzone w serialu gry. Właściwie powinno nas to cieszyć, chyba lepiej, żeby bawiły się w „Raz, dwa, trzy baba Jaga patrzy” niż siedziały z nosami w smartfonach? A jednak te zabawy niepokoją, bo w serialu są zrośnięte ze scenami przemocy. I nie wiemy, czy w głowach naszych dzieci te zabawy są tylko zabawami, czy też stanowią furtkę do zachowań przemocowych. Nie wiemy, czy Staś i Zosia bawiąc się w taką zabawę nie uznają, że jej oczywistym elementem jest skopanie tyłka koledze, który przegrywa. Nie wiemy, czy potrafią rozdzielić samą zabawę od elementów, których w niej być nie powinno – jak przemoc, czy upokarzanie przegranych.\nSylwia Wojtysiak: Większość dzieci wie, że taki film jak „Squid Game” jest „na niby” – że to nie jest prawdziwa krew, że to, co się tam dzieje nie jest naprawdę. Ale ja chroniłabym dzieci przed tym serialem dlatego, by nie odbierać im zabaw. W filmie wykorzystano zabawy, które należą do świata dzieci. Obraz takiej zabawy zestawionej z przemocą pozostanie w pamięci i kiedy potem dzieci będą się bawiły w te zabawy, będą miały flashbacki właśnie z serialu. Wyobraźmy sobie, że główny bohater serialu po wszystkich swoich doświadczeniach, jakie przeżył w grze, cofa się w czasie do dzieciństwa, tylko ze świadomością dorosłego. I próbuje się bawić. Te zabawy przecież nie będą już dla niego niewinne, będą się kojarzyły ze śmiercią, przemocą, traumą, którą przeżył. Dzieci, które znają serial choćby we fragmentach, choćby od kolegów, bawią się w „Raz, dwa trzy baba Jaga patrzy” i kojarzą tę zabawę z kontekstem w jakim była pokazana w serialu. Żaden nauczyciel już nie wykorzysta tych zabaw podczas zajęć, bo już nie jest możliwe zagrać w nie bez skojarzenia z serialem.\nPrzemoc, która powinna pozostać elementem świata dorosłych (jeśli już musi istnieć), a najlepiej, żeby nie wykraczała poza świat wyobraźni i fantazji, tu przenika do realnego świata dzieciństwa i zawłaszcza jego niewinność. Być może to właśnie ten serial powinien nam uświadomić: że dzieciństwo i przemoc wcale nie są od siebie z definicji odseparowane. Że musimy wykonać pewien wysiłek, potrzebne są nasze działania, by doświadczenie przemocy trzymać od dzieci z daleka. Tak długo, jak to tylko możliwe. Jeśli dzieciństwo ma być beztroskie i szczęśliwe, to my musimy je takim uczynić. Tylko czy chcemy, czy uważamy to za ważne?\nSylwia Wojtysiak: Dzieci w ogóle nie powinny być wystawione na przemoc. One się dopiero rozwijają, ich wrażliwość się rozwija i każde doświadczenie ma na ten rozwój jakiś wpływ. Pozwalając, by dzieci w jakiś sposób obcowały z przemocą możemy je znieczulić na pewne wątki, przez co wyrosną na ludzi, którzy nie będą empatyczni. Albo osiągniemy odwrotny efekt – nadwrażliwości. My, dorośli jesteśmy od tego, żeby chronić dzieci przed przemocą. Dzieci nie rozumieją, dlaczego nie powinny bawić się w zabijanie, czy w strzelanie do siebie. To my musimy im to wyjaśnić. Przede wszystkim jest to zadanie rodziców. Jednak w przypadku Squid Game, to nie rodzice zareagowali. Wielu rodziców dopiero z mediów dowiedziało się, że dzieci oglądają serial pełen przemocy i odtwarzają pokazane w nim zabawy. Albo – jak w Wielkiej Brytanii – to władze zwróciły uwagę rodziców na tę sprawę i wręcz nakazały, by rodzice podjęli temat i zainteresowali się nim w rozmowach z dziećmi.\nMy też się tak bawiliśmy i wyrośliśmy na ludzi\nNiektórzy rodzice dowiedziawszy się o tym, jak serial wkracza w życie dzieci, rzeczywiście się tym przejęli i zaniepokoili. Inni uważają, że ten alarm to przesada. Mówią: my w dzieciństwie oglądaliśmy „Czterech pancernych”, radzieckie filmy wojenne – tam też była przemoc. Potem bawiliśmy się w wojnę na podwórkach – tak jak teraz dzieci bawią się w gry ze „Squid Game”. I – piszą niektórzy rodzice – przecież nic nam się nie stało, wyrośliśmy na ludzi, nie biegamy teraz z karabinami i nie robimy masakry na ulicy. Poza tym, jak twierdzą niektórzy, lepiej niech się dzieci oswajają z tym, co je spotka w prawdziwym życiu.\nSylwia Wojtysiak: No właśnie! My sobie nie zdajemy sprawy z tego, że jesteśmy od pokoleń wychowywani w przemocy. Jesteśmy bardzo przemocowym społeczeństwem. Od życia domowego po życie polityczne jesteśmy przesiąknięci przemocą. Więc kiedy ktoś mówi, że wychował się na zabawach w wojnę, czy na wspomnieniach wojennych i wyszedł na ludzi, to nawet sobie nie zdaje sprawy z tego, co mówi. To jest właśnie dowód na to, że przwemoc wywarła na niego taki wpływ, że już tego nie widzi. My relatywizujemy zło – zamiast mówić, że druga wojna światowa była złem, bawimy się w czterech pancernych. Nie konfrontujemy się z tym, czym tak naprawdę jest przemoc i czym tak naprawdę jest zabawa w wojnę – powielaniem przemocy. To jest właśnie efekt odwrażliwienia i braku empatii, o którym wspomniałam wcześniej, który prowadzi do tego,że dalej powielamy i odtwarzamy przemoc. To nie jest tak, że pobawiliśmy się w czterech pancernych, skończyliśmy się bawić i już. To, co dziś widzimy na ulicach – nacjonalizm, faszyzm, antysemityzm, homofobia – to ciąg dalszy, to jest wciąż ta sama przemoc powielana z pokolenia na pokolenie, dzielenie świata na ofiary i katów. A w normalnym świecie powinno być miejsce na znacznie więcej. Mamy w Polsce tendencję do wchodzenia w rolę ofiary lub kata, a nie mamy miejsca na przyjęcie odpowiedzialności za to, czego doświadczyliśmy. Nie konfrontujemy się z tym. Zwróćmy uwagę na to, że rozmawiamy o Squid Game, a nie rozmawiamy o przemocy w realnym życiu – na przykład o sytuacji na granicy polsko-białoruskiej. A przecież nasze dzieci to widzą, są świadkami tej przemocy, która tam się dzieje. Nie rozmawiamy o przemocy, która dzieje się w realnym życiu, a rozdmuchujemy coś, z czym zresztą też nie umiemy sobie poradzić.\nKoreańczycy mają w swoich filmach specyficzny stosunek do przemocy – bawią się nią, co doskonale widać w Squid Game. My też – jak widać – mamy swój specyficzny stosunek do przemocy – udajemy, że jej nie ma, bo nie umiemy wziąć za nią odpowiedzialności, rozmawiać o niej, zmierzyć się z nią i sobie z nią poradzić. Może dlatego ten serial wywołuje tyle emocji i może na tym polega jego wartość, że nas zmusza do zmierzenia się z tym, co trudne – z tematem przemocy.\nRywalizacja, nie współpraca\nJest jeszcze drugi, obok przemocy, ważny wątek, który w serialu powiązano z dziecięcymi zabawami i na który powinniśmy zwrócić uwagę. To wątek rywalizacji.\nMarek Troszyński: Istotnym elementem gier w serialu jest to, że pula wygranej rośnie wraz z każdą śmiercią kolejnego uczestnika a życie i śmierć są wprost przeliczane na pieniądze. Śmierć innych jest moją wygraną. Mój zysk jest jednocześnie stratą innych. Nie ma współpracy, jest tylko rywalizacja. Nawet jeśli gdzieś po drodze zawierane są jakieś sojusze, okazuje się, że to nie współpraca prowadzi do wygranej i żeby przeżyć trzeba grać tylko na siebie, bo żebym ja mógł wygrać, wszyscy inni muszą przegrać. Zasady gry zostały precyzyjnie przemyślane, aby nie pozostawić miejsca na żadną kooperację. Na przykład kiedy w jednej z gier uczestnicy mają połączyć się w pary, dobierają się z tymi, których najbardziej lubią, a potem każe się im między sobą wybrać zwycięzcę, czyli de facto wybrać, kto zginie.\nTaka rywalizacja na śmierć i życie była też w „Igrzyskach śmierci”, a dylematy kogo poświęcić, kogo ocalić możemy spotkać w wielu filmach wojennych. Tyle że siedmio- i ośmiolatki nie oglądają filmów o powstaniu warszawskim, a „Igrzyska śmierci” też nie zyskały szczególnej popularności w tej grupie wiekowej nie miały też tak mocnego marketingu wirusowego. Problem polega tu na tym, że w „Squid Game” ta skrajna rywalizacja, rywalizacja o życie przenika do dziecinnych, prostych zabaw. I kiedy dzieci odtwarzają te zabawy na szkolnym podwórku, ten kontekst już z nimi pozostaje.\nMarek Troszyński: Dziś nie chcemy promować takiej rywalizacji, wyścigu szczurów, nie chcemy uczyć dzieci, że warto po trupach dążyć do celu. Pokazanie tej ideologii, że trzeba zniszczyć wszystkich innych, by osiągnąć zwycięstwo, budzi mocne zastrzeżenia. W szczególności, kiedy taka ideologia podszywa się pod niewinne dziecięce zabawy. Co prawda w serialu ostatecznie zwycięzca w sensie moralnym czy emocjonalnym nie wygrywa, jest zdruzgotany i nieszczęśliwy, więc wydźwięk tej historii jest taki, że ta rywalizacja i przemoc, uwikłanie w grę nie prowadzą do szczęścia.\nTrzeba się jednak zastanowić, czy ta część przekazu trafia do dzieci i jaki ostatecznie obraz świata pozostaje w ich głowach po obejrzeniu serialu w całości, albo tylko we fragmentach.\nSylwia Wojtysiak: Dzieci odbierają serial obrazami. Nie odczytają tego, co między wierszami, nie odczytają przekazu z drugiego dna, ani specyficznego kontekstu. Zapamiętają obraz zabawy, która kończy się masakrą. Nie zobaczą w tym filmie krytyki kapitalizmu czy socjalizmu, ostrzeżenia przed uwikłaniem w hazard, czy gry pozorów doprowadzającej do bankructwa. Nie zastanowią się głębiej nad tym czym jest sukces i osiąganie go za wszelką cenę i co jest wszelką ceną. Nie wyciąganą wniosków na temat przyjaźni i lojalności. Ten obraz przysłoni im to, co dorosły mógłby wyselekcjonować. Myślę, że również wielu dorosłych będzie miało problem z odczytaniem tego przekazu ukrytego w głębszych warstwach.\nCo mamy z tym zrobić? Zabronić?\nNauczyciele w szkołach zabraniają dzieciom bawić się w zabawy znane z serialu. Rodzice również stosują zakazy jako sposób na uchronienie dzieci przed kontaktem z serialem i zawartą w nim przemocą. To jednak nie wystarczy. Po pierwsze dlatego, że dzieci zaintrygowane modą na Squid Game nawet jeśli nie obejrzą zakazanego serialu w całości, to natkną się na poszczególne sceny czy wątki na TikToku, YouTube, w Minecrafcie, w Robloxie, a to kolega pokaże na smartfonie, a to ulubiony youtuber wspomni. Możliwe też, że dzieci nie oprą się ciekawości podsycanej przez wszechobecność serialowych motywów – w zabawach, rozmowach rówieśników, mediach społecznościowych. Zabraniając dzieciom zabaw związanych z serialem czy oglądania go jedyne co osiągniemy, to złudne poczucie, że coś zrobiliśmy w sprawie, które sprawi, że nasza czujność i uważność znacznie się zmniejszy. Zresztą wiele dzieci już widziało serial lub jego kawałki. Nie odzobaczą tego. To, co naprawdę powinniśmy zrobić wymaga nieco więcej wysiłku, uwagi i czasu niż powiedzenie „nie wolno”, czy „szlaban na komputer”.\nSylwia Wojtysiak: Na pewno nie powinniśmy poprzestać na zakazach, bo wtedy dopiero wpędzimy się w tarapaty – dzieci i tak będą ten serial oglądać, a my nie będziemy wiedzieli, co z tym zrobić. Z pewnością rodzice dzieci, które widziały serial powinni obowiązkowo go obejrzeć. A potem rozmawiać z dziećmi o wszystkich wątkach, które zobaczyły w serialu, w jego fragmentach, czy w zabawach zapożyczonych z filmu. Ale wcale nie o przemocy, bo jeśli wciąż będziemy wracać i mielić tylko ten temat, to ta przemoc będzie się dzieciom utrwalać w pamięci i w psychice. Myślę, że trzeba przenieść punkt ciężkości tych rozmów w inne miejece, zdjąć przemoc z frontu sceny, pokazać za to kontekst. Rozmawiałabym o postaci córki głównego bohatera, o przyjaźni, o lojalności, o emocjach głównego bohatera i jego motywacjach, o różnych innych wątkach, które się tam pojawiają. Wtedy ta przemoc traci siłę wyrazu, wchodzi w tło, a my dajemy większą wagę czemuś innemu. To od nas zależy, czemu nadamy wartość w rozmowach z dziećmi. Pojawia mi się też taka refleksja, czy naprawdę jesteśmy w stanie chronić dzieci przed przemocą, czy raczej powinniśmy uczyć je jak sobie z nią radzić. To ważna kwestia która wzięłabym pod uwagę w rozmowach z dziećmi.\nTo, jak my jesteśmy wrażliwi, w jaki sposób opowiadamy i pokazujemy dzieciom świat, jak z nimi rozmawiamy wpływa na to, jakimi ludźmi nasze dzieci się stają. Nasza postawa wobec „Squid Game” ma wpływ na to, jaką postawę wobec wątków pokazanych w serialu przyjmą dzieci. One patrzą na nas i idą za naszym przykładem. Słuchają tego, co mówimy. Jeśli nie robimy nic, nie reagujemy, nie rozmawiamy, to zostawiamy dzieci samym sobie. Jeśli ograniczamy się do wydania zakazu, czy zrobienia afery „co ty tam oglądasz?!” i „masz szlaban na smartfona!” – to właściwie też zostawiamy je bez wsparcia. Skoro już się ten serial wydarzył, wykorzystajmy tę okazję, by zainteresować się tym co fascynuje dzieci, by porozmawiać z nimi o tym, co ważne, by zauczestniczyć w ich życiu i w procesie ich rozwoju. A także żeby zmierzyć się z obecnością przemocy w naszym doświadczeniu i w rzeczywistości, w jakiej żyją i jakiej doświadczają nasze dzieci.\nSylwia Wojtysiak – certyfikowana psychoterapeutka, specjalistka terapii uzależnień, seksuolożka, autorka metody wykorzystania filmu w psychoterapii (psychokinoterapia)\ndr Marek Troszyński – Socjolog, kierownik Obserwatorium Cywilizacji Cyfrowej w Collegium Civitas, zajmuje się badaniem wpływu technologii na życie społeczne.\nautorka: Elżbieta Manthey – założycielka Juniorowa, współzałożycielka Fundacji Rozwoju przez Całe Życie, blogerka, dziennikarka, mama Marysi i Tymona. Propaguje wychowanie i edukację oparte na szacunku dla dzieci. Pasjonatka dobrej edukacji – tropi nowinki i nowoczesne pomysły edukacyjne, angażuje się w różnorodne działania na rzecz lepszej edukacji.


Ministerstwo Sprawiedliwości bierze się za „uefki” | Prawo\nMinisterstwo Sprawiedliwości bierze się za „uefki”\nponiedziałek, 12 grudnia 2016 10:00\n8 grudnia w Ministerstwie Sprawiedliwości (MS) odbyło się spotkanie poświęcone ubezpieczeniom z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (UFK). W trackie dyskusji podjęto decyzję o powołaniu zespołu roboczego przy MS, którego zadaniem będzie przygotowanie planu niezbędnych działań organów państwa wobec poważnych zarzutów dotyczących wspomnianych powyżej polis.\n- Zapoznałem się z wieloma wyrokami sądowymi pokazującymi ten proceder, który można nazwać przestępczym. W jednym z uzasadnień sąd w bardzo mocnych słowach podsumowuje to, co się stało. Stwierdza, że opracowanie tych produktów musiało być świadome i nacelowane na osiągniecie zysków kosztem wpłat ubezpieczonych. Skala tego procederu obliguje nas do tego, żeby się tym tematem zająć. Obok afery Amber Gold to kolejna ze spraw, gdzie coś zawiodło. Naszą rolą jest ustalić, co zawiodło i podjąć konieczne kroki – powiedział podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Marcin Warchoł.\nDo spotkania doszło z inicjatywy stowarzyszenia „Przywiązani do polisy” wspartej przez MS. Obok przedstawicieli resortu i stowarzyszenia wzięli w nim udział reprezentanci Ministerstwa Finansów, Prokuratury Krajowej, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Rzecznika Finansowego, Komisji Nadzoru Finansowego oraz poseł Janusz Szewczak, zastępca przewodniczącego sejmowej Komisji Finansów Publicznych.\nWedług podanych szacunków, polisy z UFK wykupiło kilka milionów Polaków. Podczas spotkania padały głosy, że na tego rodzaju instrumentach finansowych zarabiali jedynie pośrednicy i towarzystwa ubezpieczeniowe. W ekstremalnych przypadkach jednostki uczestnictwa funduszy z niewyjaśnionych przyczyn traciły połowę wartości w pierwszym roku oszczędzania. A w perspektywie kilku lat straty te przekraczały nawet 80% wniesionego wkładu.\nZdaniem stowarzyszenia „Przywiązani do polisy”, w przypadku „uefek” mogło mieć miejsce niekorzystne rozporządzenie mieniem konsumentów poprzez wprowadzenie do obrotu toksycznych umów – pozornie mających cechy produktu ubezpieczeniowego, a celowo skonstruowanych tak, by oszukać klientów.\nW trakcie dyskusji podkreślano, że miękkie prawo nie jest żadną przeszkodą dla tych, którzy chcą zarobić szybko wielkie pieniądze kosztem oszukanych ludzi. W takiej sytuacji polskie państwo musi interweniować. Wśród niezbędnych działań wymieniano m.in. zmiany w prawie i wyciągnięcie odpowiedzialności wobec osób winnych zaistniałej sytuacji.\n- Jestem porażony tymi informacjami. Odsłania się ogromna patologia, która przez wiele lat funkcjonowała. Musimy pomóc obywatelom, którzy są bezbronni wobec trików stosowanych w takich umowach – powiedział sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości Michał Wójcik. Zaproponował powołanie przy Ministerstwie Sprawiedliwości grupy roboczej, która zajmie się problemem polis z UFK.\nProkurator Michał Ostrowski, dyrektor Departamentu ds. Przestępczości Gospodarczej Prokuratury Krajowej, przypomniał, że od sierpnia 2016 r. wszystkich prokuratorów w Polsce obowiązują wytyczne Prokuratora Generalnego Zbigniewa Ziobro „w sprawie zasad prowadzenia postępowań przygotowawczych o przestępstwa finansowe popełniane na szkodę wielu pokrzywdzonych przy wykorzystaniu instrumentów finansowych oraz działalności bankowej”, obejmujące także problem „uefek”. Wytyczne wskazują między innymi, że nowym obszarem, w którym mogą występować przestępstwa powodujące szkody w mieniu wielu osób, jest działalność towarzystw ubezpieczeniowych związana z zawieraniem umów ubezpieczenia na życie połączonych z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym.\nPo spotkaniu w Ministerstwie Sprawiedliwości Michał Ostrowski zlecił szczegółową analizę postępowań prowadzonych w sprawie polis z UFK, które w przeszłości zostały umorzone lub odmówiono ich wszczęcia.


10 przykazań efektywnego treningu - w Men's Health\n10 przykazań efektywnego treningu\nZapoznaj się z naszym treningowym dekalogiem, który ćwiczący z ciężarami powinni wyryć na pamięć. Przestrzegaj podanych reguł zawsze, gdy wykonujesz trening siłowy, a patrząc w lustro za każdym razem będziesz widział zmiany. Na lepsze oczywiście.\nMarek Dudziński 2009-01-30\n1. Zasada systematyczności\nNawet najlepszy trening nic nie da, jeśli będzie wykonywany jedynie pod wpływem słomianego zapału. Wyraźne i trwałe efekty dostrzeżesz jedynie wtedy, gdy będziesz cierpliwie ćwiczył bez zbędnych przerw w treningu i odpuszczania sobie.\n2. Zasada cykliczności\nNie można całe życie trenować "na masę". Do tego najlepszy jest okres zimowy, kiedy spowalnia się Twój metabolizm. Stosuj wtedy mało powtórzeń i większe ciężary. Ale niezależnie od efektów, zmień przed latem reguły - podnoś mniejsze ciężary w dłuższych seriach, aby wyrzeźbić już rozbudowane mieśnie.\n3. Zasada progresji\nKażdy kolejny trening powinien być trudniejszy. Może to być np. jedno powtórzenie więcej lub dodatkowe 0,5 kg na sztandze. Zwiększaj najpierw liczbę powtórzeń, potem liczbę serii, a dopiero na końcu obciążenia.\n4. Zasada izolacji mięśni\nĆwiczenia wykonuj tak, by trenowany mięsień pracował jak najmocniej.\n5. Zasada koncentracji\nChcąc osiągać sukcesy w pracy, koncentrujesz się na tym, co robisz. W siłowni jest tak samo. W czasie ćwiczenia musisz czuć, jak i które mięśnie pracują i kontrolować ciężar w każdej fazie ruchu.\n6. Zasada rozgrzewki\nWykonanie krótkiej przebieżki, skłonów czy serii z 40-procentowym obciążeniem nie jest stratą czasu. Nie tylko przygotowuje stawy, ścięgna, wiązadła do pracy (pamiętaj, one wolniej niż mięśnie adaptują się do wzrastających obciążeń). Rozgrzewka sprawi, że w seriach zasadniczych będziesz dostarczał do mięśni maksimum substancji mających wpływ na ich późniejszy wzrost.\n7. Zasada bezpieczeństwa\nBrak asekuracji czy zbyt duże ciężary mogą doprowadzić do urazu, to zaś do przerwy w treningach. Po chorobie czy kontuzji nie rozpoczynaj treningu tam, gdzie go przerwałeś. Najlepiej zacznij od ciężarów pozwalających wykonać 25 powtórzeń.\n8. Zasada poprawnej techniki\nNiepoprawne wykonywanie ćwiczeń to nie tylko większe ryzyko kontuzji. Nieprawidłowa technika może powodować obciążanie nie tych mięśni, które powinny pracować w konkretnym ćwiczeniu. Może też ograniczać ciężary, jakie będziesz w stanie unieść. A to osłabi efekty.\n9. Zasada konfuzji mięśniowej\nOrganizm przyzwyczaja się do tego, jak trenujesz. Poddawaj więc mięśnie nowym bodźcom. Co 6-8 tygodni warto dokonać zmian w wykonywanym treningu. Wystarczy zmiana szerokości uchwytu lub kątów, pod jakimi unosisz ciężar.\n10. Zasada priorytetu\nOceń, która część ciała - góra czy dół - jest słabsza i od niej rozpocznij trening. Na początku masz najwięcej sił i jesteś najbardziej skoncentrowany. W ten sposób szybko doprowadzisz do równowagi w swojej sylwetce.


3,7 m2 liofilizator ze stali ko Hochvakuumtechnik TG50-4 – Perry Machinery Poland Sp. z o.o.\nHomeSuszarnie, suszarkiLiofilizatory3,7 m2 liofilizator ze stali ko Hochvakuumtechnik TG50-4\n3,7 m2 liofilizator ze stali ko Hochvakuumtechnik TG50-4\nNr urządzenia #U810V-1\nUżywany liofilizator wykonany ze stali ko produkcji Hochvakuumtechnik (Niemcy) typ TG50-4. Komora wykonana ze stali ko (AISI 321) i jest wyposażona w 6 półek, każda o wymiarach 81 x 79 cm. Półki są wykonane z aluminium i są przeznaczone do pracy w temperaturze od -40 do +80C. Dystans pomiedzy półkami 70 mm. Komora ma wewnętrzne wymiary: W 120 cm x S 100 cm x G 95 cm i jest przeznaczona do pracy na cisnieniu 0.1 torr. Kondensator jest przeznaczony do pracy na temperaturze do -50C. Wydajność lodu do 80 kg. System chłodniczy nie znajduje się w wyposażeniu, urządzenie pracowało z systemem z wydajnością 1800 kcal przy temperaturze -80C na czynniku chlodniczym R22. Liofilizator jest wyposażony w system próżniowy. Dokumentacja techniczna dostępna.


Przyjmowanie i zarządzanie korespondencją firmową oraz dbanie o prawidłowy obieg dokumentów,.\nNadzór nad prawidłową pracą maszyny.\nPraca z rysunkiem technicznym (umiejętność odczytania i prawidłowego zinterpretowania rysunku).\nUczysz się analizy finansowej oraz technik sprzedaży.\nUmowa o pracę/współpracę na czas nieokreślony, średnie…\nPoszukiwanie różnych kanałów dotarcia do kandydatów…


Praca, szkoła, dzieci, dom - jak ogarnąć wszystko naraz??? - moje sposoby!\nTasteaway > DZIECI > codzienność > Praca, szkoła, dzieci, dom – jak ogarnąć wszystko w jednym? – moje sposoby\ncodzienność / DZIECI / MOIM ZDANIEM / PORADNIKI\n1) Zastanawiam się, do jakich czynności potrzebuję maksimum ciszy i możliwości skupienia, a do jakich nie\n2) Najtrudniejsze zadania zawodowe staram się wykonywać wtedy, gdy dzieci śpią, są w szkole lub.. oglądają bajkę\n3) Dzielę zadania zawodowe na mniejsze części\n4) Wybieram priorytety\n5) Do gotowania / pieczenia / szykowania posiłków angażuję dzieci… a czasem nie robię NIC!\n6) Do sprzątania również angażuję dzieci\n7) Czasem ze sprzątania również robię zabawę\n8) Tworzę listy zadań dla dzieci – dopiero wykonanie zadań daje przepustkę do obejrzenia wieczorem bajki lub pogrania w grę na telefonie\n9) Gdy rozmawiam przez telefon, nigdy nie siedzę w miejscu\n10) Czas, w którym śpią / oglądają, wykorzystuję na pracę lub odpoczynek, nie na sprzątanie mieszkania\nNie ma co się oszukiwać. Większość z nas została postawionych w sytuacji, w której nigdy nie byłyśmy i jeszcze trochę w tej sytuacji sobie pobędziemy. Czy nam się to podoba czy nie… Nie dość, że wszystko to, co dzieje się na świecie jest dla nas wszystkich kompletnie nowym doświadczeniem, to to, co się dzieje w naszym domu czy mieszkaniu też jest totalnie nowym doświadczeniem dla prawie każdej z nas. Bo czy kiedykolwiek byłyśmy w takiej sytuacji, że większość spraw musimy ogarniać w domu w tym samym czasie???\nOczywiście był czas, gdy w 100% zajmowałyśmy się dzieckiem – tak prawie wszystkie spędzałyśmy czas na macierzyńskim. Dziecko, sprzątanie, gotowanie, dom. Ale zaraz.. wtedy większość z nas nie musiała pracować – oczywiście te, które pracują na swoim na pewno nie były na rocznym urlopie macierzyńskim (ja z Jagodą chyba 10 dnia jej życia ruszyłam do DESEO, a na maile odpisywałam dzień po porodzie – szaleństwo!), ale jednak.. w porównaniu do obecnej sytuacji dla wielu z nas to był URLOP macierzyński!\nW normalnym życiu, gdy pracujemy, skupiamy się na pracy, nie przerywanej milionem “Mamo!”, “Siku”, “Mamo, kupa!”, “Mamo, a on mi zabrał..”, “Mamo zabierz ją stąd!”… Jeden mail zajmuje nam kilka minut, a nie tak jak teraz… czasem 30 czy 60, bo gdy go piszesz tysiąc razy odchodzisz od komputera i tysiąc razy ponownie zbierasz myśli. A jeśli masz dziecko w wieku szkolnym, dorzuć do licznych Mamo! prośby o pomoc z logowaniem, “nie działa mi”, “nie wiem, gdzie mam wejść”, szukaniem podręczników, naprawianiem mikrofonu, itd. Dzieci nie jedzą już w przedszkolu czy szkole kilku posiłków, tylko wszystkie wydajesz TY… czy Twoje też są non stop głodne??? 😉 Baaa, a weź to potem wszystko posprzątaj – przecież oczywiste, że Wasz dom brudzi się znacznie bardziej teraz, gdy jesteście tu non stop niż wtedy, gdy od 8.00 do 18.00 nikogo nie ma! Zresztą, co ja będę Wam mówić – wszystko wiecie 🙂\nPodzielę się z Wami moimi sposobami na przetrwanie. Mi one pomagają 🙂 Chętnie jednak poznam i Wasze, bo trochę walki na tym polu jeszcze przed nami!\nPraca, dzieci, szkoła, dom w jednym – jak sobie radzić???\nTo jest moim zdaniem pierwsze pytanie, które każda z nas musi sobie zadać – do czego potrzebujemy faktycznie się skupić, mieć ciszę i spokój wokół, a co możemy robić przy pięknych dźwiękach bawiących lub awanturujących się dzieci. Dla każdej z nas będzie to trochę co innego, bo różnymi rzeczami zajmujemy się zawodowo, ale prawie dla każdej z nas to właśnie praca wymaga ciszy i skupienia. Znacznie bardziej niż ugotowanie obiadu czy posprzątanie w szafkach przed świętami. W tej pracy na pewno też są zadania łatwiejsze i trudniejsze. Takie, w których potrzebujesz full powera i maksimum skupienia i takie, które możesz zrobić na szybko, na telefonie.\nU mnie zdecydowanie więcej skupienia potrzeba, by napisać posta na bloga, raport z badań, raport sprzedażowy dla DESEO niż by np. odpisać na maile, wiadomości czy wrzucić post do social mediów. Te najtrudniejsze zadania staram się wykonywać w odpowiednim spokoju – najlepiej wtedy, gdy towarzystwo śpi 🙂 Robię to nocą lub rano, zanim wstaną. Oczywiście praca w nocy nie zawsze mi się udaje – czasem jestem totalnie zmęczona i padam na twarz. Ważne jest, by wiedzieć, kiedy jest ten moment. Jeśli naprawdę jesteś zmęczona i siadasz do pracy, ale scrollujesz Facebooka, potem Instagrama, potem znów Facebooka, by wreszcie zebrać siły do roboty, odpuść! Idź spać, wstań wcześniej. To mój największy błąd – rzadko robię to, co sama Wam radzę 🙂 A wiem, że powinnam!\nWiem, że nie dla każdej z nas jest to możliwe, by pracować nocą. Część z nas ma obowiązki do wykonania w określonym czasie. W takiej sytuacji najlepiej wstać wcześniej i wcześnie zacząć dzień. Nawet w biurze jest tak, że gdy przyjdziesz przed wszystkimi, jesteś w stanie więcej ogarnąć, prawa? 🙂 Czas o 7.00 jakoś inaczej płynie 🙂 W innych porach, jeśli baaaardzo potrzebuję spokoju lub mam ważnego “calla” z zagramanicy (światowo się zrobiło;))), włączam bajkę. Wiadomo, że to opcja do zastosowania w określonym wieku, ale warto zostawić sobie to koło ratunkowe na moment, kiedy go potrzebujesz najbardziej.\nJeśli masz w domu tylko jedno dziecko i to dziecko szkolne, najlepsza opcja to dostosowanie się do jego rytmu – on ma lekcje online, Ty pracujesz! Ja, gdy Maks ma lekcje online, zamykam go z komputerem u niego w pokoju i zwykle mówię, że jeśli ma z czymś problem, powinien zapytać swoją Panią / Nauczyciela, który prowadzi lekcje. W końcu po to są lekcje online.\nW czasach przed wirusem siadałam spokojnie rano przed komputerem i mówiłam sobie: dziś piszę raport, dziś piszę taki artykuł na bloga, dziś ogarniam to i to dla DESEO. Teraz hasło artykuł brzmi momentami przerażająco i frustrująco, bo wiem, że przy dzieciach zwykle nie napiszę całości – lub to, co bym robiła godziny, zajmie mi 12 godzin! Dzielę zatem to, co mam zrobić na mniejsze kawałki. 5 slajdów prezentacji brzmi w obecnej sytuacji mniej przerażająco niż “napiszę raport”. Dzięki temu, mam poczucie, że posuwam się do przodu.\nI w życiu, i w pracy są zadania ważniejsze i mniej ważne. Kluczowe w planowaniu obecnie dnia jest, by wybrać te NAJWAŻNIEJSZE. Nie można mieć na liście “to do” 20 punktów, gdy w międzyczasie szukasz ukochanej zabawki, zmieniasz pieluchę, czytasz książeczki i robisz obiad. To też temat, nad którym muszę popracować – zwykle danego dnia wymagam od siebie za dużo 🙂 A wiem, że to błąd….\nObowiązkowo! Dla większość to rozrywka i fajny czas spędzony z rodzicami. Kompletnie nie ma sensu poświęcać czasu na gotowanie, gdy oni oglądają bajkę. Poziom pomocy oczywiście zależy od wieku – Jagoda to specjalistka od mieszania, wsypywania i układania pomidorów na sałatce. Maks zajmie się krojenie, obieraniem jajek, ale też usmaży jajecznicę. Ba, te umiejętności jeszcze mu się przydadzą 🙂 Biorąc pod uwagę, ile posiłków mamy obecnie do ogarnięcia, dzięki temu zagospodarujecie dzieciom całkiem sporo czasu!\nAle, ale… czasem też warto swój czas zaoszczędzić, a dzięki temu pomóc innym. Widzieliście pewnie u nas wielokrotnie hashtag #wspieramgastro. Gastronomia naprawdę potrzebuje tych zamówień z dostawą czy na wynos, by przeżyć. Nie po to, by właściciele wypłacali sobie zyski, ale po to, by mogli zapłacić swoim pracownikom i nikogo nie zwolnić! Jeśli zatem macie taką możliwość w swoim mieście, przynajmniej czasem zadbajcie o swój czas wolny w ten sposób – zamówcie jedzenie z restauracji z dostawą lub odbiorem osobistym. Teraz jak nigdy wcześniej, to będzie nie tylko Wasza chęć na coś innego niż w domu, ale również dobry uczynek dla kogoś!\nTo zwykle ich mniej raduje niż wspólne gotowanie czy pieczenie, ale staram się to robić 🙂 Z różnym skutkiem. Maks, lat prawie 9, naprawdę świetnie sobie radzi i mu się chce. Z trzylatką trochę ciężej ustalać zasady, ale walczymy 🙂 Co robią dzieciaki? Rozpakowują zmywarkę, sprzątają ze stołu, nakrywają do stołu, wyjmują pranie, składają i segregują, co czyje, podlewają kwiatki. Zbierają i układają u siebie zabawki – to Maks, Jagoda jest oporna 😉 Plus robią jakieś różne małe zadania, które akurat są mi potrzebne, by ogarnąć rzeczywistość – przynieś, podaj, zanieś, schowaj 🙂 Okazuje się, że ich pomoc naprawdę przyśpiesza sprzątanie!\nWiadomo – sprzątanie dzieci często nudzi… Znowu muszę rozpakować zmywarkę??? Czemu zawsze ja??? Na pewno to znacie! Dlatego ze sprzątania dobrze zrobić atrakcję – konkurs z parowaniem skarpetek, wypakowywanie zmywarki przy ulubionej muzyce, rzuty przytulankami do kosza na zabawki. Na pewno pomysłów macie całą masę – dajcie koniecznie znać 🙂 Ja też czasem łączę moje bawienie się z dzieciakami z ogarnianiem domu. Idealnie się sprawdzam zabawa w chowanego. Jeśli ja się chowam, zamykam się w toalecie i szybko myję umywalkę, lustro, przecieram kurze. Jeśli oni się chowają, szukam wolno, ogarniając nieład w danym pomieszczeniu… zwykle głośno przy tym komentując: “Sprawdzę jeszcze w szufladzie, ale tu Jagody nie ma!”.. Dajcie znać, jak Wy łączycie sprzątanie z zabawą 🙂\nDziecięce sprzątanie w przypadku dzieci szkolnych naprawdę może pomóc i oszczędzić czas – nie warto z niego rezygnować pod hasłem “Ja lepiej to sama zrobię!”. U nas zwykle zadania są związane z możliwością oglądania bajki czy grania na telefonie wieczorem. Które dziecko nie chce oglądać bajki??? (wiecie, że najbardziej lubię w takich sytuacjach odpowiedzi “moje wcale nie ogląda” o np. półrocznym dziecku ;))). Zatem moje chcą. I oglądają 😉 ale za abonament na TV trzeba przecież zapłacić. Płacą swoimi zadaniami 🙂 Zwykle na bajkę trzeba wykonać 5 zadań 😉\nPrawie każdy z nas ma sprawy zawodowe, które musi załatwić przez telefon… polecam wtedy NIE SIEDZIEĆ 🙂 Jeśli nie musisz równocześnie patrzeć na dane czy prezentację na komputerze, rozmawiając chodź po domu. Z dwóch powodów – możesz wykorzystać czas rozmowy, by posłać łóżko czy wrzucić pranie do pralki. Ale chodzenie to coś więcej… łatwiej uciec dzieciom 😉 Wszyscy wiemy, że jak siadasz do rozmowy, zwykle zaraz rozlegnie się “Mamooooooo”. Zwykle jak chodzę po domu i w czasie rozmowy coś ogarniam, moje potwory nie czuję się aż tak zaproszone do przeszkadzania 😉 Też tak macie??\nNie tracę tego czasu na porządki – te porządki naprawdę możemy robić razem 🙂 Albo możemy ich nie robić i trzymać się zasady, że lepkie podłogi i brudny piekarnik to dowód, że mieszka tu szczęśliwa rodzina 😉 Jeśli macie zadania zawodowe do wykonania, to na nich się skupcie wtedy, gdy jest największy spokój. Ja właśnie to zrobiłam – nawet wrzuciłam Wam na story, jak cicho i spokojnie było u nas przed 9.00 rano…. Od razu ostrzegam, ze nie ma co zazdrościć – nasze dzieci chodzą spać nieprzyzwoicie późno! 😉\nTo moje sposoby na radzenie sobie z obecną sytuacją. Nie mogę się doczekać na Wasze – być może po świętach uda mi się to wszystko jeszcze bardziej zoptymalizować? 🙂\nTags: co robić z dziećmi w domu, jak pracować w domu, praca w domu, praca zdalna, sprzątanie z dziećmi, z dzieckiem w domu\n10 kwietnia 2020 at 21:34 Odpowiedz\nWpadłam tu pierwszy raz i akurat sytuacja wyjęta prosto z mojego domu. Działamy bardzo podobnie… U mnie sprawdza się to, ze po przebudzeniu córki przerywam zdecydowanie pracę (zaczynam ok 2h przed jej pobudka). W tym czasie jestem na maksa dla niej, śniadanie, zabawy, tak żeby zaspokoić jej potrzebę bycia razem. Potem oznajmiam 😉 ze wychodzę do pracy – biurko w sypialni – czasem, jak mam wenę to robię przy tym wygłupy z braniem torebki albo nabijaniem się ‚o jej chciałam iść do pracy w piżamie’ lub coś sytuacyjnego i Laura wtedy pęka ze śmiechu i jakoś łatwiej to wszystko przyjmuje. Tłumaczę jej już na poważnie, ze teraz muszę popracować skupiona i niezbyt mogę wstawać od biurka i bardzo proszę żeby w tym czasie tez trochę popracowała ;). Ze będziemy sobie tak pracować koło siebie. Kładę jej na dywanie obok kredki, kolorowanki, ciastoliny, klocki… itd. I potrafi na prawdę długo się tak bawić. Jak już zaczynaja się zażalenia na maksa a ja nie mogę przerwać pracy wjeżdżają bajki. Niestety czas oglądania bajek wzrósł dwukrotnie do czasów sprzed korony i z wyrzutami z tego powodu nie radzę sobie najbardziej! Ale nie znalazłam dobrej alternatywy na ten moment w dniu w obecnej sytuacji… A z trików zapewniających chwile ciszy… „masz może ochotę na loda :D” ma, zawsze, wiadomo… je go W ciszy zwykle bite 10min. Moze to i słabe ale pozwoliło mi odbyć kilka ważnych rozmów telefonicznych. Mam jednak łatwo, bo tylko jedno dziecko 3,5l i tatusia gotującego na maksa. Jak mam gorszy dzień to często myślę, że wielu rodziców marzy o możliwości pracy z domu i wypłacie na koniec miesiąca… i ze zwyczajnie muszę odpuścić… pójść spać zostawiajac bałagan w kuchni, pranie w pralce i przestać się przejmować rzeczami, które nie są niezbędne do przeżycia heheh :). Pozdrawiam wszystkie mamuśki pracujące z dziećmi u boku!\n10 kwietnia 2020 at 21:38 Odpowiedz\nWpadłam tu pierwszy raz i akurat sytuacja wyjęta prosto z mojego domu. U mnie sprawdza się to, ze po przebudzeniu córki przerywam zdecydowanie pracę (zaczynam ok 2h przed jej pobudka). W tym czasie jestem na maksa dla niej, śniadanie, zabawy, tak żeby zaspokoić jej potrzebę bycia razem. Potem oznajmiam 😉 ze wychodzę do pracy – biurko w sypialni – czasem, jak mam wenę to robię przy tym wygłupy z braniem torebki albo nabijaniem się ‚o jej chciałam iść do pracy w piżamie’ lub coś sytuacyjnego i Laura wtedy pęka ze śmiechu i jakoś łatwiej to wszystko przyjmuje. Tłumaczę jej już na poważnie, ze teraz muszę popracować skupiona i niezbyt mogę wstawać od biurka i bardzo proszę żeby w tym czasie tez trochę popracowała ;). Ze będziemy sobie tak pracować koło siebie. Kładę jej na dywanie obok kredki, kolorowanki, ciastoliny, klocki… itd. I potrafi na prawdę długo się tak bawić. Jak już zaczynaja się zażalenia na maksa a ja nie mogę przerwać pracy wjeżdżają bajki. Niestety czas oglądania bajek wzrósł dwukrotnie do czasów sprzed korony i z wyrzutami z tego powodu nie radzę sobie najbardziej! Bo bajkach przerywam prace i wracam do niej wieczorem… o ile nie zasnę. Z trików zapewniających chwile ciszy… „masz może ochotę na loda :D” ma, zawsze, wiadomo… je go W ciszy zwykle bite 10min. Moze to i słabe ale pozwoliło mi odbyć kilka ważnych rozmów telefonicznych. Mam jednak łatwo, bo tylko jedno dziecko 3,5l i tatusia gotującego na maksa. Jak mam gorszy dzień to często myślę, że wielu rodziców marzy o możliwości pracy z domu i wypłacie na koniec miesiąca… i ze zwyczajnie muszę odpuścić… pójść spać zostawiajac bałagan w kuchni, pranie w pralce i przestać się przejmować rzeczami, które nie są niezbędne do przeżycia heheh :). Pozdrawiam wszystkie mamuśki pracujące z dziećmi u boku!\n11 kwietnia 2020 at 01:32 Odpowiedz\nu nas cuda zdziałał harmonogram. Zauważyłam też, że 2-3 godziny po wstaniu dzieci są w najlepszej formie, wiec wtedy wymykam się “do pracy”, jak pojawia się zmęczenie materiału, to puszczam bajki na godzinę i w ten sposób mam 3-3,5 godziny pracy ciurkiem – wtedy załatwiam spotkania on line, telefony, piszę rzeczy wymagające ode mnie kreatywności, potem jest “nagroda”, a wiec czas spędzamy tak jak chcą dzieci, robimy zadania nadesłane z przedszkola, jedzenie, ale obserwuję ich bacznie i jak sobie coś organizują beze mnie to załatwiam najpilniejsze telefony i drobne sprawy, odpalam audiobooki na słuchawkach, albo robię coś dla siebie. Widzę, że jest coraz lepiej, ale każdego dnia marzę, żeby wszystko wróciło do normy 🙂\n16 kwietnia 2020 at 18:22 Odpowiedz\nNiby drobiazg, ale warto też pamiętać, że rodziców jest dwójka :). Miło, jeśli oboje razem ustalają jakiś sensowny podział angażowania dzieciaków w zależności od tego, kto ma jak bardzo pilny dzień w pracy. Walczmy ze stereotypem, że tata ma ważniejszą pracę, ,a mama bardziej się nadaje do multitaskingu 😉\n20 kwietnia 2020 at 09:18\nOczywiście masz rację 🙂 U nas to jednak świadoma decyzja – drugi rodzic w czasie pandemii ma na głowie firmę, a w niej 30 pracowników, którzy mają swoje rodziny, kredyty, czasem samotnie wychowują dzieci, czasem mają chorych rodziców.. więc u nas Łukasz full energii na aktywną działalność dla naszego DESEO – to czas, w którym gastronomia musi działać b aktywnie:)


Sieczkarnia: Wieści z osiedla\nWieści z osiedla\nponiedziałek, lipca 06, 2015 sieczkarnia 0 Comments Category : myślodsiewnia , sieczkaliza\nSieczkarnia zawsze wraca, jak bumerang. Jeśli mnie nie ma to znaczy, że przechodzę kolejną mistyczną przemianę i staję się coraz bardziej oświecona. Trochę też się biłam z myślami czy pisać ten tekst, z takim tytułem. Nie wiem czy to wypada, czy mogę sobie na to pozwolić, ale postanowiłam uwolnić po raz kolejny trochę swoich myśli i wynurzyć się dla Was mentalnie. Być może każdy z takich tekstów będę tytułować Wieściami z osiedla, bo myślę że brzmi to bardzo kozacko, co nie? Zobaczymy co z tego będzie.\nWielu blogerów ma u siebie taki cykl w którym podsumowuje ile fajnych zdjęć jebnął na insta, jak dużo lajków się pojawiło, ile mądrych tekstów spłodził, jak dużo dobrego jedzenia wszamał, gdzie był, z kim się bujał i jak bardzo to wszystko nadaje mu zajebistości. Dlatego roboczo na dzień dzisiejszy ustalmy, że u mnie czymś takim będzie nawijka o osiedlu jako zjawisku, osiedlu jako ludziach, osiedlu jako wydarzeniach, osiedlu jako ja i jako życie w ogóle.\nKiedy mnie na blogu nie ma ciut dłużej to znaczy, że znów zmagam się z problemem chadowca. Albo nawrót depresji zaliczam albo nakręcam sobie manię chadową. Jedno z dwóch, każde dobrze popierdolone. Ale wracam i to jest podobno cecha wojownika. Nieważne ile razy walnie na glebę to zawsze zbiera ryj z błota, wstaje na dwie kończyny, otrzepuje ubranie z piachu, sklina na cały świat i idzie do przodu, bo innego kierunku dla siebie nie widzi.\nZ kolei moje borderlinowe problemy sprawiają też, że jestem nadzwyczajnie empatyczna i bywa, że problemy innych ludzi szkodzą mi bardziej niż samym zainteresowanym. W każdym zajebiście skrojonym horoskopie życiowym, rocznym, numerologicznym stoi jak byk, że Bliźnięta, Dziewiątki to są ludzie do pomagania. To urodzone wolontariaty, chodzące fundacje na rzecz, obrońcy uciśnionych, ratownicy ludzkich żyć i naiwniaki ze zbyt dużą dozą współczucia. Taka właśnie jestem. Dlatego nawet jeśli komuś fizycznie i realnie nie pomagam to potrafię się wkręcić w takie historie przesadnie i zgubnie.\nNa osiedlu takich problemów nie brakuje. Zwłaszcza tych spowodowanych chlaniem. Jak już ostatnio pisałam, jestem w szoku nie do ogarnięcia, jak wiele ludzkich żyć złamały już kieliszki i kufle. Podobno na blogach o rodzinie się nie pisze (zasada Kominka), ale jebać dogmaty - moja mama pracuje w osiedlowym barze. W barze w którym zbieram historie na przyszłe powieści i teksty na bloga, bo miejsce to jest przepełnione życiorysami i wydarzeniami o wiele ciekawszymi niż te najfajniejsze eventy latające po fejsbuku, na które zapisują się CI NAJFAJNIEJSI z twoich znajomych. Wiesz Ci piękni, z białym smajlem, najlepszymi selfie. Ci którzy byli lub będą na wszystkich najlepszych festiwalach muzycznych, którzy co tydzień są w innym miejscu na ziemi i na bank wezmą udział w najgorętszych imprezach tego lata. Tak, to co dzieje się w owym barze uważam za ciekawsze. Bo to jest prawdziwe życie i możesz zobaczyć jego piękno dopiero kiedy masz dystans do siebie i świata. Wiesz, że nie musisz nadążać. Ufasz, że to co jest teraz jest wszystkim co masz. Starasz się dostrzegać maleńkość świata - maleńkie zmiany, maleńkie szczęścia, maleńkie zajebistości. Wtedy wiesz, że nawet jak jest chujowo to właśnie tak ma być, bo to przeminie, jak wszystko inne. Dopiero kiedy jesteś małym Buddą wiesz, że te właśnie granie na gitarze, wygłupy, czasem sprośne żarty, drobne gesty przyjaźni, zwyczajna uprzejmość, solidarność, wyrozumiałość - że to wszystko to jest życie. TU I TERAZ. Nie pochwalasz alkoholizmu, nie pochwalasz kurestwa, nie pochwalasz nieróbstwa, nie dajesz zgody na biedę, nie akceptujesz zaniedbania, ale akceptujesz to takim jakim jest. I tyle.\nJako blogerka powinnam być nastawiona na piękno, brzydzić się tym co brzydkie i nienadające się na insta, unikać zwyczajności, robić lajfstajl marzeń (czyichś, bo nie moich) i wierzyć, że nie ma brudu, nie ma syfu, nie ma biedy, nie ma przemocy. Twierdzić, że to wszystko dzieje się gdzieś tam gdzie nie ma smartfonów, wishlist, outfitów, ćwierkania, hasztagów - gdzieś po tej gorszej stronie świata, tam gdzie jakiś gorszy Bóg zajmuje się swoimi gorszymi dziećmi. Tak naprawdę właśnie ten gorszy świat uważam za prawdziwszy. Wśród tych nadużywających alkoholu, telefony działają słabo - jak chcesz się z kimś spotkać musisz obejść wszystkie bary i miejscówki, żulnie i kryjówki, zapytać gdzie kurwa jest ten Łysy albo co ta Kryśka znów odjebała, że kryje się po kątach. Jest zupełnie jak na tych memach, które udostępniają ludzie tęskniący za dzieciństwem z lat 90tych. Mówi się dużo, pisze się mało. Lepiej jest milczeć niż strzępić język na głupoty. Nikt nic nie lajkuje, jeśli ma się do kogoś szacunek to stawia się mu kolejkę albo odprowadza najebanego do domu. Jest tam dużo nieczystych zagrań, sporo oszukiwania, ktoś komuś zajebie, ktoś kogoś obrobi. Ale koniec końców znów pije się razem, drze się faje, pomaga się sobie. Mimo wielu minusów ten świat do mnie przemawia. Chociaż ciągle łapię się za głowę słysząc komu dziecko odebrali, kto z kim zażywa uciech cielesnych, kto na kogo nadaje i ile kto wisi, bo wolał skurwić się jakimś świństwem. To wszystko jest albo złe, bywa patologiczne, granice są wyznaczone wyraźnie. Mimo wszystko bardziej przemawia do mnie radość po tamtej stronie, uczciwość tamtego kalibru, poczucie wspólnoty tej mieszanki.\nPrzemawiają do mnie historie ludzkich nieszczęść, ale też wzlotów, bo takie też mają. Chętnie czytałabym bloga jakiegoś żulka, dowiedziała się jak on patrzy na świat. Czy martwią go niskie statystyki jego bloga, czy układa strój przed wyjściem przez kilka godzin, czy martwi go że nie ma na najnowszą bluzę Demonologii, czy martwi się tym co inni o nim myślą i dlatego nie robi tego na co ma ochotę. Albo obserwowałabym Insta kobiety-pistoletu i dowiedziała się czy ona też ma tyle kompleksów co dzisiejsze nastolatki. Czy faktycznie wstydzi się pokazać światu z pryszczem na czole. Czy interesuje ją opinia koleżanek dotycząca jej obfitych ud. Czy musi deklarować światu swój minimalizm, by poczuć się szczęśliwa i spełniona. Bardzo chętnie dowiedziałabym się jaka jest ich definicja szczęścia. Kiedy oni czują się spełnieni. Jak to robią, że nie bombardują ich problemy doczesne przy ktorymś już piwie na krechę. Jak to się dzieje, że są uśmiechnięci dużo bardziej niż ja mieszkając na działce, w lesie, na jakimś polnym ranchu czy w swojej hacjendzie zbitej z kilku desek. Jak to się dzieje, ze bardziej cieszą się chwilą i są obecni, kiedy ja nie potrafię zrelaksować się przy browarze, bo jestem myślami albo w tyle albo w przodzie.\nTak, to wszystko o czym piszę to raczej nie jest modelowe społeczeństwo. Dla takich ludzi powstają ludzie chcący innych naprawiać, dla takich historii istnieje resocjalizacja, dla ich potrzeb istnieją instytucje, wszystko to uważa się za wymagające naprawy i zmiany. Pewnie, istnieją tacy których sama jebałabym patelnią po głowie po to, żeby zmądrzeli. Jasne, są tacy na których już nie mogę patrzeć. Oczywiście, niektórych nawet moja głowa i tolerancja nie obejmuje. Tak, są tacy na których widok chce mi się rzygać, bo wiem jakimi skurwielami są. Jasne, nie chcę nieszczęścia ich dzieci. Nienawidzę jebanych alkoholiczek, które zaniedbują swoje życie rodzinne. Nie chcę żeby Polska była faktycznie krajem DDA. Ciągle żałuję, że nie jestem facetem, bo chętnie ojebałabym tam wiele pysków. Ale w większości wolę ich szczere cześć, co słychać niż te sztuczne, wydostające się z mordy tylko po to, żeby uzyskać jakieś istotne informacje na temat obiektu i móc je później posłać w świat w formie plotek i pierdolenia. Wolę ich szczerą pomoc, niż taką wymuszaną, niechętną i interesowną. Nie są wzorami do naśladowania w wielu kwestiach, ale tworząc idealne społeczeństwo właśnie na ich podstawie budowałabym idealny wzór. Syf, kurestwo i agresję bym wyjebała, ale wolałabym takich prostych i prosto dobrych ludzi niż tych zniszczonych, uczuciowo wyjałowionych, zamkniętych. Jasne, oprócz czerni i bieli jest jeszcze wiele innych barw, ale chuj w to dzisiaj kładę. Dzisiaj napisałam hołd chwalący tych wszystkich poza marginesem naszego ogarniania. Ku chwale.