Jesteśmy bogatsi, a wydajemy coraz mniej | Z kraju\n30 STYCZNIA 2015, 7:24\nJesteśmy bogatsi, a kupujemy coraz mniej lodówek i zmywarek. "Od bogatych państw UE dzieli nas przepaść"\nFoto: Shutterstock Foto: Na tysiąc gospodarstw domowych co roku przypada jedynie 76 kupionych lodówek\nChoć poziom zamożności rośnie, Polacy nadal skąpią na wydatki na dobra trwałe – informuje "Rzeczpospolita".\nNa polski wzrost pracuje Mazowsze. Tu znajduje się jedna piąta polskiej gospodarki\nPonad jedna piąta polskiego PKB wytwarzana jest na Mazowszu - wynika z opublikow... zobacz więcej »\nWydatki na osobę skurczyły się o 2 proc.\n- W latach 2009-2013 polski PKB wzrósł o 12 proc., natomiast wydatki konsumpcyjne gospodarstw domowych na osobę skurczyły się o prawie 2 proc. - mówi Roman Pałac, dyrektor w zespole doradztwa finansowego BCG.\nWedług danych zebranych przez BCG w Polsce na tysiąc gospodarstw domowych co roku przypada jedynie 76 kupionych lodówek, 36 zmywarek czy 29 sztuk sprzętu RTV\n- Mniejsza konsumpcja wynika m.in. z niższej siły nabywczej oraz stosunkowo dużego zadłużenia gospodarstw domowych w relacji do dochodów. Dodatkowo nawyk korzystania z takich sprzętów jak zmywarka czy suszarka do ubrań nie jest jeszcze w Polsce standardem - mówi Tomasz Wiśniewski, partner w dziale doradztwa finansowego KPMG w Polsce.\ndenm 2015-01-30 13:03:13\nLudzie się po prostu opamiętali i widzą, że producenci próbują robić ich w konia wciskając nowy sprzęt co 2 lata. Większość po prostu wróciła do naprawiania sprzętu zamiast kupowania nowego po najmniejszej awarii. I bardzo dobrze, bo pora wreszcie ograniczyć tą produkcję śmieci!\nSEBBAX 2015-01-30 12:04:40\nponad to - ceny tych urządzeń w porównaniu do zarobków są bardzo wysokie :( i rosną np. lodówki , z drugiej strony telewizory tanieją... wadą urządzeń teraźniejszych jest ich krótki okres przydatności - czyli bardzo szybko się psują i to definitywnie...\nmichał67 2015-01-30 07:43:47\nA może przypływ zamożności odczuwają jedynie Ci, którzy już mają nowe lodówki i zmywarki?


Czy piękno jest głównie kwestią twarzy?\n« Wzrost i kształt kości\nZiewanie i chrapanie cz. II »\nPublished 09/07/2015 | By admin\nZmiana tradycyjnej zwierzęcej pozycji przy akcie płciowym, która jest wynikiem przyjęcia przez człowieka postawy pionowej, zmieniła jego punkt widzenia. Według C. D. Darlingtona ta nowa postawa „skierowała zainteresowanie człowieka ku twarzy partnera i spowodowała zastąpienie starej wersji Wenus przez nową”. Mimo to wśród niektórych plemion afrykańskich najbardziej poszukiwane jako kandydatki na żony są nadal kobiety z niezwykle obfitymi biodrami. Bez wątpienia różne są poglądy na piękność wśród narodów świata i nie ulega również wątpliwości, że poglądy te zmieniają się w miarę upływu czasu. Czy istotne znaczenie ma rzadkość i czy w kraju pełnym pięknych – najbrzydsza byłaby królową? Jak podkreślił Karol Darwin, najbardziej pożądane cechy u kobiety wpływają na pojawienie się tych cech u mężczyzny. Jeśli mężczyźni będą wybierać długonogie kobiety i współżyć z nimi, to następne pokolenie mężczyzn będzie miało dłuższe nogi. Darwin przypisywał zanik uwłosienia u człowieka upodobaniom mężczyzn do kobiet z ciałem nieowłosionym: w rezultacie zanikło i ich własne uwłosienie.\nCzy piękność polega na nadzwyczajności? Jak mówił Francis Bacon „nie ma niezwykłej piękności bez pewnej niedoskonałości w proporcjach”. U Grety Garbo, uważanej zazwyczaj za’uosobienie piękności w świecie zachodnim, było wiele niedoskonałości. Według pisma Nova „nie miała ona przyjemnego wyglądu, jej twarz miała wyraz dojmującego smutku. Poruszała się niezgrabnie, miała duże stopy, usta wygięte ku dołowi, pesymistyczne i rzadko się śmiała”. Może to właśnie dobrze, że piękności nie można wytłumaczyć, tajemnica jest jej potrzebna, analiza zapewne by ją zniszczyła. Piękność jest zuchwała, wieczna, bardzo nietrwała i nie znosi mierzenia. Jak mówił Max Planck „Reczywistym jest to, co można zmierzyć”. „To, czego nie można ująć ilościowo, nie ma wartości naukowej” dodał J. Schorstein. Tym lepiej.


Rezydencja pod Londynem – Susanne James – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Rezydencja pod Londynem\nKilka słów o książce pt. “Rezydencja pod Londynem”\nPrzez kilka lat prowadziłem Internetowe Studium Pisma Świętego. Jednym z kursów jest Studium Biblii dla katolików. Ułożone tak, aby treść zgadzała się z naukami Kościoła Katolickiego. Lekcje składają się z komentarzy opartych na Katechizmie Kościoła Katolickiego oraz na tekstach biblijnych które czy...\nPrince of Persia – poradnik do gry\nW poradniku znajdziecie wszystkie niezbędne informacje, aby szczęśliwie zakończyć przygodę, zebrać wszystkie 1001 Ziaren Światła i odblokować sekrety.Prince of Persia - poradnik do gry zawiera poszukiwane przez graczy tematy i lokacje jak m.in. Brama Królewska - Ziarna Światła (Zrujnowana Cytadela)P...\nIda i Jan. Dwoje skrajnie różnych ludzi, którzy poznali się, zanim naprawdę doszło do ich spotkania. Aby dokończyć książkę zaginionego przed laty ojca, Jan zostawia wszystko i wyrusza w nieznane. Nikt nie podejrzewa, że wyprawa jest dla niego tylko pretekstem do napisania własnej powieści – o ojcu...\nOFICJALNA PUBLIKACJA FUNDACJI NAPOLEONA HILLAUcząc się, zmieniasz swoje życie.Ucząc kogoś, zmieniasz jego życie.Ale kiedy uczysz kogoś, jak uczyć, zmieniasz cały świat.Tuż po niezwykłym sukcesie powieści Bezcenny dar oraz powstaniu jej filmowej adaptacji, wyprodukowanej przez wytwórnię 20th Century ...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Susanne James\nSusanne JamesRezydencja pod Londynem\nTuż przed trzecią w chłodne kwietniowe popołudnie Helena wjechała na parking dla klientów kancelarii prawnej Mayhew & Morrison w Dorchester. Spojrzała na zegarek – była pięć minut przed czasem. Podróż z Londynu trwała krócej, niż myślała.\nGdy zjeżdżała z autostrady na spokojną drogę lokalną, chwyciła ją nostalgia. Hrabstwo Dorset było przecież jej baśniową krainą dzieciństwa, miejscem, do którego wracała zawsze z radością, tyle że ostatnio rzadko kiedy miała na to czas. Helena właśnie uświadomiła sobie, że nie była tu od pogrzebu swego ojca cztery lata temu.\nZ torebki wyciągnęła list od adwokatów i przeczytała go raz jeszcze. Było to zawiadomienie o dacie otwarcia testamentu Isobel Theotokis. Niby zwykły, formalny list, ale czytając go teraz ponownie Helena miała w oczach łzy. Pani Theotokis była wieloletnim pracodawcą jej ojca i najwyraźniej nie zapomniała o swej obietnicy złożonej Helenie, gdy ta była jeszcze dziewczynką, że kolekcja pięknych porcelanowych figurek, które pani Theotokis przywiozła z Dalekiego Wschodu i trzymała na półce w swojej bibliotece, stanie się kiedyś jej własnością. Cóż innego mogłaby chcieć jej pozostawić po sobie?\nHelena przejrzała się w lusterku wstecznym. Jej wystające spod grzywki niebieskie oczy pełne były blasku i ktoś nawet powiedział, że przypominały mu oczy jakiejś świętej z kościelnego witraża, przez który zawsze przebija światło. Miała niewielki nos, gładką – jak to u Angielek – karnację w odcieniu bladego różu, która bardzo łatwo przyswajała promienie słoneczne, stąd latem Helena chodziła zawsze ładnie opalona, nawet jeśli nie wracała właśnie z wakacji na Lazurowym Wybrzeżu. Tego dnia postanowiła upiąć swe gęste blond włosy w schludny kok.\nOdczekała pięć minut i wysiadła z samochodu. Otworzyła przeszklone drzwi kancelarii i przedstawiła się uśmiechniętej dziewczynie w recepcji.\n– Pani Kingston? Oczywiście… – odpowiedziała dziewczyna, wstając i prowadząc Helenę pod drzwi jednego z pokojów. – Pan Mayhew już na panią czeka.\nNa widok Heleny John Mayhew wstał i przywitał się. Był niskim, nieco zabawnie wyglądającym panem w mocno średnim wieku, o krzaczastych siwawych brwiach i jakby celowo dobranych do nich sumiastych wąsach. Pamiętała go doskonale: kancelaria pana Mayhewa i jego wspólnika kilkakrotnie załatwiała sprawy ojca Heleny, a potem kwestię rozdysponowania majątku po jego śmierci.\n– Bardzo proszę usiąść – powiedział. – Druga zainteresowana strona… no cóż, spóźnia się trochę. Ale powinna tu być lada moment.\nLedwie Mayhew zdążył dopowiedzieć zdanie, a otworzyły się drzwi, w których stanął… Helena cała zamarła, widząc przed sobą Oskara, swoją pierwszą młodzieńczą miłość sprzed dziesięciu lat. Boże, jaki to szmat czasu, pomyślała. A on się nic a nic nie zmienił!\nNo tak, powinna była to przewidzieć: Oskar był przecież członkiem rodziny Isobel, wnukiem jej siostry czy brata, nie pamiętała już dokładnie. Ale pędząc tu na złamanie karku, pochłonięta myślami o pracy, w której ostatnio miała trochę problemów, zwyczajnie nie pomyślała o tym.\nHelena przełknęła ślinę i starała się za wszelką cenę uspokoić. Jej oddech wracał powoli do normy, w uszach natomiast cały czas słyszała przyspieszone bicie serca. W końcu to Oskar, jej dawno niewidziany pierwszy chłopak. I zarazem pierwszy mężczyzna, który złamał jej serce…\nZdołała się jednak opanować na tyle, by posłać mu pozornie obojętne spojrzenie na powitanie.\nZauważyła, że był nadal nieziemsko przystojny. W sumie dlaczego miałoby być inaczej, skoro oboje byli wciąż młodzi? Może tylko włosy, te zawsze niegdyś zmierzwione, dzikie, kruczoczarne, miał teraz zdecydowanie bardziej przygładzone i zadbane. Jest w końcu, jak słyszała, biznesmenem o światowej renomie i pewne rzeczy już do niego nie pasują… Ale twarz Oskara o wyraźnej rzeźbie kości policzkowych, jak i jego skóra o południowej karnacji, nie zmieniły się ani na jotę: ta sama ostro zarysowana linia brwi i mocno zaciśnięte wargi, charakterystyczne dla ludzi pełnych determinacji, zdolnych do czynów szalonych, zarówno złych, jak i dobrych. I te zmysłowe wargi, które kiedyś tyleż razy wpijały się w jej usta…\nMiał na sobie doskonale skrojony ciemny garnitur, do którego nie założył jednak krawata – pewnie jako wyraz nonszalancji. Wzrok Heleny, chcąc nie chcąc, skierował się ku rozpięciu śnieżnobiałej koszuli, które ukazywało kępkę czarnych, skręconych włosów. Przypomniała sobie jego nagą, gęsto obrośniętą klatkę piersiową, do której tak lubiła się przytulać. Poczuła w tym momencie suchość w gardle.\nCiszę, jaka zapanowała w pokoju, przerwał John Mayhew:\n– Domyślam się, że państwo spotkali się już w przeszłości? – powiedział trochę niepewnie. – Pozwolę sobie jednak jeszcze raz przedstawić…\nAle Oskar przerwał mu, mówiąc swym donośnym, dudniącym niemal głosem, w którym nadal – jak przed laty – pobrzmiewała nuta południowego akcentu:\n– Nie ma potrzeby, John. Poznaliśmy się z Heleną wieki temu, kiedy przyjeżdżałem do Isobel podczas wakacji. Jak się masz, Helin? – powiedział, podając jej rękę.\nZadrżała. Powiedział Helin, z akcentem na ostatniej sylabie – tylko on tak ją nazywał. Przyzwyczaiła się do tego, że wszyscy mówili do niej Helen i rzadko kto pamiętał, że tak naprawdę na imię miała nie Helena, ale Helin… Pamiętała, jak wymawiał to imię ledwie dosłyszalnym szeptem, gdy jego wargi znajdowały się przy samym jej uchu. Wydało jej się, że czuje niemal jeszcze jego ciepły oddech na policzku… Z całą pewnością natomiast czuła, że zaczynają jej z podniecenia drżeć uda i wiedziała, że za wszelką cenę musi się opanować, bo w przeciwnym razie stanie się coś strasznego…\n– Dzięki, nieźle – odpowiedziała, cudem tylko opanowując się; miała nadzieję, że głos nie zdradzał jej wzruszenia. Długie, zmysłowe palce Oskara oplotły na chwilę jej dłoń; serce Heleny znowu zabiło szybciej. – A ty jak się masz? – zdołała jakoś wykrztusić.\n– Super – odpowiedział krótko, małomówny i konkretny, jak zawsze.\nOskar usiadł na jednym z dwóch skórzanych foteli stojących naprzeciw biurka Johna Mayhewa i spojrzał na Helenę ponownie. Z narastającym zdumieniem zauważył, że ta niegdyś blada, wiecznie zasmucona dziewczyna zmieniła się w ciągu minionych lat w stuprocentową, pewną siebie damę. Miała na sobie wytworny ciemnoniebieski kostium, ze spódnicą kusząco podkreślającą zgrabne biodra, kremową bluzkę i pantofle na wysokim obcasie, idealnie dobrane do smukłych brązowych od opalenizny nóg. Gdy patrzyła na niego, jej usta odruchowo rozchylały się leciuteńko, jak gdyby chciała powiedzieć mu teraz to, co zbierało się w niej przez te lata… Tylko oczy pozostały te same, wiecznie dziecinne, pomyślał Oskar. Te duże, błękitne jak niebo w bezchmurny dzień oczy, których powieki tyle razy całował.\nZ zamyślenia wyrwał ich ponownie John Mayhew, otwierając opasłą teczkę z dokumentami.\n– Mam odczytać państwu ostatnią wolę Isobel Mariny Theotokis, właścicielki posiadłości Mulberry Court w hrabstwie Dorset… – zaczął mówić dostojnym, urzędowym tonem. Helena, siedząc z dłońmi złożonymi na kolanach, powitała jego słowa z ulgą; mogła się wreszcie skupić na czymś realnym i oderwać od emocji, po których przecież po dziesięciu latach nie powinien zostać żaden ślad, tymczasem tak najwyraźniej nie było…\nZastanowiła się, ile razy wcześniej John Mayhew odczytywał podobną formułkę. Setki? Tysiące? No nic, dojedzie do końca, zada pewnie parę pytań każdemu z nich i Helena będzie wolna. Pod pozorem pilnych spraw w Londynie wskoczy szybko do swojego autka i odjedzie, bez zbędnych rozmów i tłumaczeń. Skąd zresztą pewność, że Oskar będzie chciał ją zatrzymywać? Spróbowała skupić się na słowach Johna Mayhewa, starając się ignorować drażniący jej zmysły piżmowy zapach wody po goleniu, napływający od strony fotela, na którym siedział Oskar.\nPrawnik zaczął wreszcie odczytywać najważniejszą część testamentu:\n– Memu ukochanemu kuzynowi Oskarowi Joannisowi Theotokisowi pozostawiam połowę posiadłości, znanej jako Mulberry Court, w hrabstwie Dorset, wraz z pozostającym na jej wyposażeniu majątkiem ruchomym – tu John Mayhew przerwał na chwilę, by poprawić zsuwające mu się z nosa okulary, po czym podjął odczytywanie woli zmarłej: – Drugą zaś połowę posiadłości, znanej jako Mulberry Court, wraz z majątkiem ruchomym, stanowiącym jej wyposażenie, pozostawiam w spadku mojej drogiej wieloletniej przyjaciółce Helenie Kingston. Całość majątku ma zostać dokładnie podzielona między obie wymienione strony.\nCo takiego? Helena nie mogła uwierzyć własnym uszom. To nie w porządku! – chciała krzyknąć w pierwszym odruchu. Porcelanowe figurki stojące w bibliotece – owszem, w końcu Isobel obiecała je Helenie, choć przez tyle lat starsza pani i o tym miała prawo zapomnieć. Ale połowa domu? Nie, to jakieś totalne nieporozumienie!\nNie mogła dojść do siebie i dopiero po dłuższej chwili przypomniała sobie o obecności Oskara. W tym też momencie dotarło do niej, że jeżeli to, co usłyszała, jest prawdą, to… zgodnie z testamentem miała pozbawić go połowy rodzinnego dziedzictwa. Było przecież logiczne, że spodziewał się objęcia całego majątku; był najbliższym krewnym Isobel. Jak on to odbierze? Jak zniesie fakt, że córka ogrodnika jego ciotki przejmuje połowę spadku po starszej pani, którą ledwie znała? Tak to w każdym razie może wyglądać z jego perspektywy. To brzmi groteskowo!\nZmusiła się, by dalej słuchać Johna Mayhewa, który odczytywał teraz listę pomniejszych spadkobierców. Było ich wielu, w tym znana jej dobrze gosposia Louise, nowy – po śmierci jej ojca – ogrodnik Benjamin, a także szereg fundacji dobroczynnych i organizacji lokalnych. Jednak prawdziwy majątek po Isobel odziedziczyła tylko ona i Oskar!\n– Jak to przy testamentach bywa – ciągnął Mayhew, też najwyraźniej trochę zakłopotany nieoczekiwanym rozwojem sytuacji – mamy tu kilka wskazówek zmarłej co do zadysponowania spadkiem. I tak, pani Theotokis zastrzegła, że posiadłość Mulberry Court nie może być wystawiona na sprzedaż w ciągu jednego roku od dnia jej śmierci oraz, by przy jej przyszłej sprzedaży uwzględnić w pierwszej kolejności, jeśli to możliwe, rodziny z dziećmi. Wiem dobrze – dodał od siebie prawnik, uśmiechając się – że pani Isobel bolała nad tym, że z panem Theotokisem nie mieli własnych dzieci. Być może żyła nadzieją, że któregoś dnia te mury wypełni szczebiot i krzyki dziecięce. I jeśli tak się stanie, to jestem pewien, że usłyszy je ona z nieba, na które bez wątpienia sobie zasłużyła.\nNastąpił moment absolutnej ciszy. Do Heleny z opóźnieniem docierał sens słów Johna Mayhewa. Zaczynała sobie uświadamiać, że – czy tego chce, czy nie – stała się dziedziczką połowy posiadłości Mulberry Court. Oraz że będzie przez rok musiała zajmować się domem, który stanowił przedmiot jej marzeń w dzieciństwie; każda wizyta tutaj była dla niej jak wejście do świata bajki. Oczywiście odziedziczyła tylko jego połowę, ale nie ulegało wątpliwości, że Oskar, oddany całkowicie interesom imperium finansowego Theotokisów, nie znajdzie zbyt wiele czasu, żeby pilnować spraw domu w hrabstwie Dorset. Ale czy aby nie wybiega za bardzo myślą naprzód? – skarciła się w duchu. W końcu przyjechała tu tylko po porcelanowe figurki…\nPopatrzyła na Oskara. Siedział nieporuszony. Trudno było odgadnąć, co czuje. Zapewne też analizował to, co przed chwilą usłyszał. Helena zrozumiała, że z nich dwojga to ona musi przemówić pierwsza.\n– Chociaż jestem całkowicie zaskoczona… – zaczęła mówić – to nie mogę jednak ukryć, że czuję dla pani Theotokis głęboką wdzięczność, nie tylko za to, że po tylu latach jeszcze o mnie pamiętała, ale również za dzieciństwo, kiedy to z wielką czułością zastępowała mi moją przedwcześnie zmarłą matkę. Nie rościła sobie do mnie żadnych praw i sama bardzo uważała, by nie stawiać się w roli, która zarezerwowana jest dla rodziców, ale gdy dziś patrzę na naszą relację sprzed lat, widzę wyraźnie, że nawiązała się między nami więź, która normalnie powstaje między matką a córką… – Tu zatrzymała się, jakby niepewna, czy nie użyła zbyt mocnych słów. – Zrobię oczywiście, co w mojej mocy, aby dokładnie wypełnić wolę zmarłej – dodała.\nI w tym momencie Helena uprzytomniła sobie, że przecież nie ma najmniejszego pojęcia, co z tak odziedziczoną fortuną zrobić. Nie spodziewała się przecież niczego podobnego, a pozbawione dotąd luksusów życie nie nauczyło jej zarządzania większym majątkiem. No, ale na wszelkie decyzje odnośnie Mulberry Court mają przecież z Oskarem jeszcze rok…\nPo załatwieniu formalności i podpisaniu przez nią i Oskara kilku niezbędnych dokumentów John Mayhew przekazał obojgu po parze kluczy do posiadłości. Helena i Oskar wstali i po raz pierwszy od odczytania testamentu spojrzeli sobie w oczy. On patrzył na nią kamiennym spojrzeniem, w którym mogło się kryć dosłownie wszystko; na jego twarzy nie drgnął przez te kilka długich sekund ani jeden mięsień. Co mógł czuć do niej człowiek, który dziesięć lat temu tak namiętnie ją całował, a któremu teraz ona sprzątnęła sprzed nosa połowę spadku po bliskim członku rodziny? Czy tego chce, czy nie, Helena będzie obecnie – przynajmniej przez rok – odgrywać jakąś rolę w jego życiu. Pewnie jest na mnie wściekły, pomyślała, ale po chwili dotarła do niej jaśniejsza myśl: że to w końcu nie jej wina, że starsza pani zapisała jej w spadku połowę swojej posiadłości. Nie zrobiła przecież absolutnie nic w tym kierunku i była zaskoczona takim obrotem spraw.\nJohn Mayhew zapewnił, że jego kancelaria pozostaje do usług ich obojga w razie jakichkolwiek dalszych kwestii powiązanych ze spadkiem, po czym odprowadził Oskara i Helenę do drzwi. Wyszli razem, powoli kierując się w stronę parkingu.\n– No cóż… – wykrztusił w końcu Oskar, gdy zeszli ze schodków ganku i zostali sami. – Nie ukrywam, że… jestem trochę zaskoczony.\n– Ja też – wtrąciła szybko Helena.\n– Nie wiedziałem zwyczajnie, że… byłyście sobie tak bliskie. Isobel mówiła mi oczywiście o tobie, właściwie to, jak sobie teraz przypominam, wspominała o tobie przy każdej mojej wizycie tutaj, ale nie przyszło mi do głowy… Myślałem po prostu, że zapamiętała nas razem z naszego dzieciństwa i dlatego mówi, co u ciebie słychać i tak dalej…\n„Zapamiętała nas z dzieciństwa”… Helena powtórzyła sobie w myśli słowa Oskara. Isobel nie wiedziała oczywiście o ich miłości, nie domyślała się chyba niczego, bo bardzo się pilnowali. A Oskar… Czy on w ogóle „zapamiętał mnie z dzieciństwa”? – zapytała teraz samą siebie.\n– Tak czy inaczej… – kontynuował – myślę, że uda nam się dojść jakoś do porozumienia, które zadowoli nas oboje.\nHelena zastanowiła się przez moment, czy w jego słowach nie kryje się jakiś romantyczny podtekst, ale on najwyraźniej miał na myśli wyłącznie porozumienie co do zarządzania majątkiem, skoro do tego zmusiła ich wola zmarłej.\n– Poszukam kogoś – mówił dalej Oskar – kto wyceni ten dom, no a za rok, a może nawet szybciej, sprzedamy go. Isobel chciała, żeby jeszcze przez rok dom nie przeszedł w obce ręce, ale myślę, że im szybciej przynajmniej formalnie załatwimy tę sprawę, tym lepiej.\nHelena spojrzała mu w oczy, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Gdzieś wewnątrz siebie nie mogła jeszcze uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Że stoi tu i rozmawia z Oskarem, który był pierwszą i jak dotąd największą miłością jej życia, że są teraz współwłaścicielami odziedziczonego domu… Tam przecież, przy ogrodowej alejce na tyłach domu, powinna stać jeszcze wierzba, pod którą się kiedyś w tajemnicy przed całym światem namiętnie całowali.\nUświadomiła sobie nagle, że tu, w Mulberry Court, wspomnienia sprzed dziesięciu lat pozostają dla niej tak świeże, jak gdyby wszystko to wydarzyło się wczoraj. I przypomniało jej się, jak nagle i jak dla niej boleśnie się skończyło, gdy Oskar zerwał z nią po jednym z kolejnych spotkań pod wierzbą; a właściwie nawet nie zerwał, tylko przestał się z nią spotykać, a wkrótce potem wyjechał do Grecji, skąd nie dał już nawet znaku życia. Po prostu odszedł, a jej pękło wtedy serce i wiedziała, że tak jak jego nie będzie w stanie pokochać już nikogo. Czy Oskar kiedykolwiek zdał sobie potem sprawę, jaką krzywdę jej wyrządził? Helena zastanowiła się i sama sobie odpowiedziała: chyba nie. Pewnie była tylko jedną z długiego łańcuszka kobiet, z którymi się spotykał. Co z tego, że tą chronologicznie pierwszą?\nPostanowiła za wszelką cenę przestać o nim myśleć, choćby na siłę, i wrócić do rzeczywistości. Spojrzała na Oskara. Zdała sobie w tym momencie sprawę, że nie powiedział ani jednego słowa, które by świadczyło o tym, że jest wdzięczny swojej ciotce za pamięć o nim. Ale w sumie, dlaczego miałby coś takiego powiedzieć? Był przecież jedynym naturalnym dziedzicem całej potęgi Theotokisów, przy której posiadłość Mulberry Court, wraz z majątkiem ruchomym, stanowiącym jej wyposażenie, nie przedstawiała sobą aż tak wielkiej wartości. W sumie to w pewien sposób był to dla niego nawet kłopotliwy balast, zważywszy, że nie może spieniężyć tego domu przez rok, a o jego losie musi decydować wspólnie z kimś spoza rodziny. Ten ktoś właśnie otworzył usta, by dać znać, że nie będzie wyłącznie stroną pokornie zgadzającą się na jego sugestie:\n– Po pierwsze, musimy omówić parę kwestii – powiedziała Helena głosem na tyle chłodnym, na ile było ją stać. – Wiem, że Isobel była bardzo przywiązana do otaczających ją przedmiotów i powinniśmy przy pozbywaniu się ich zachować daleko posuniętą ostrożność.\nFaktycznie, Mulberry Court pełna była prawdziwych małych skarbów, jak choćby te porcelanowe figurki, które tak bardzo zapadły w pamięć Helenie. Isobel przywoziła te rzeczy jako pamiątki ze swych licznych podróży.\n– Znawcy wycenią obrazy i antyki – odparł znudzonym głosem Oskar. – Nie bój się, wszystko będzie sprzedane po odpowiedniej cenie. Właściwie to już moglibyśmy po kogoś zadzwonić i umówić się na wizytę. Kto wie, kiedy któreś z nas będzie tu znowu?\nNo tak, pomyślała Helena, typowo męskie podejście. Nie liczą się uczucia, znaczenie, jakie dla zmarłej miał ten czy inny przedmiot. Chodzi tylko o to, żeby sprzedać wszystko jak najszybciej. Ale Helena postanowiła na to nie pozwolić.\n– Nie sądzę, by to był dobry pomysł – odpowiedziała. – Część rzeczy, z którymi Isobel była związana najbardziej, nie powinna trafić w ręce obcych – dodała, po chwili dopiero zdając sobie sprawę, że przecież dla Oskara ona też jest obca, tyle że wplątana w tę sprawę przez niezrozumiałą decyzję zmarłej. Co w końcu może dla niego znaczyć, że Helena od dzieciństwa czuła się trochę jak dziecko Isobel, dziecko, którego pani Theotokis tak bardzo pragnęła, a którego sama mieć nie mogła? Dla Oskara była po prostu obcą, kimś spoza rodziny.\n– No, może masz rację – przyznał niechętnie, zdając sobie sprawę, jak współpraca z Heleną przy zarządzaniu posiadłością może w rzeczywistości wyglądać. – Tyle że… ja naprawdę mam bardzo mało czasu. Muszę być w Grecji przed końcem miesiąca, chociaż do tego czasu powinienem być głównie w naszym biurze w Londynie – dodał, po czym spojrzał na Helenę. – A ty jak? Jesteś bardzo zajęta? – zapytał. – Isobel mówiła mi kiedyś, że mieszkasz i pracujesz w Londynie. To prawda?\nHelena skinęła głową.\n– W tym momencie zarządzam niewielkim zespołem w firmie Harcourt, z branży zasobów ludzkich – powiedziała. – Ale rozglądam się za czymś innym. – Tu ugryzła się w język, żeby nie przyznać, że mimo desperackich wysiłków przez dwa ostatnie miesiące nie była w stanie znaleźć niczego, co za podobną pracę zapewniłoby jej porównywalną pensję. No i trudno było się rozstać z uroczym domem, przerobionym z dawnej stajni, który stanowił jej mieszkanie służbowe.\nNa chwilę zaległa cisza, którą przerwał Oskar:\n– Mógłbym wrócić tu za kilka dni, jeśli i ty miałabyś wtedy czas. – Milczała, a Oskar ciągnął: – Kilka dni dobrze nam zrobi, żeby zorientować się, co należy załatwiać już teraz, a z czym można poczekać choćby i rok.\n– W najbliższych dniach będę raczej wolna – powiedziała. – Ale ogólnie nie chciałabym działać zbyt szybko, bo… chyba Isobel nie życzyłaby sobie tego.\nRozmawiając tak, doszli do miejsca, w którym stał samochód Heleny. Wyciągnęła z torebki wizytówkę i podała ją Oskarowi.\n– Jak będziesz wiedział, kiedy dokładnie przyjedziesz, zadzwoń – powiedziała. – Albo wcześniej, jeśli będziesz miał jakąś sprawę.\nOskar zerknął przelotnie na wizytówkę Heleny, po czym sięgnął do kieszeni i z portfela wydobył własną. Wyuczonym gestem Helena wrzuciła ją do swojej torebki, nie patrząc nawet na umieszczony na niej napis.\n– Muszę jechać – powiedziała, zerkając na zegarek. – Zbliżają się godziny szczytu, na drogach będzie teraz większy ruch niż w południe.\nUchylił przed nią drzwi jej samochodu. Helena wsiadła i spojrzała na Oskara przez otwartą szybę. Zastanowiła się, czy nie przeprosić go za to, że tak niespodzianie znalazła się w świecie jego rodziny. Ale po sekundzie opanowała się: pani Theotokis miała święte prawo zarządzić spadkiem tak, jak jej się podobało, i Helena nie ma za co przepraszać.\n– Myślę – powiedziała po chwili – że przyjadę tu w piątek wieczorem. Gdybyś znalazł czas, to przez weekend moglibyśmy porozmawiać o tym, co zrobić z domem.\n– Zarezerwuję sobie pokój gdzieś tu w okolicy – dodała.\n– Sam będę się musiał gdzieś zatrzymać, więc dam ci znać, jak tu z hotelami – powiedział Oskar.\n– Dobrze, to na razie! – odpowiedziała Helena, machnęła mu dłonią na pożegnanie i ruszyła. W bocznym lusterku widziała Oskara stojącego nieruchomo i patrzącego za jej odjeżdżającym samochodem. Ileż by dała za to, by móc czytać teraz w jego myślach! Był dla niej podczas tego spotkania nieprzenikniony jak skała i dopiero kiedy sama zajęła twarde stanowisko w kwestii wyzbywania się rzeczy z Mulberry Court, wyraźnie zmiękł i przejawił coś na kształt ludzkich uczuć. A może tylko tak jej się wydawało? Jest w końcu biznesmenem i pewnie na wszystko patrzy przez pryzmat pieniędzy, pomyślała, choć bardzo chciałaby w to nie wierzyć.\nWracając do Londynu, odetchnęła z ulgą, że może teraz pozostać sam na sam ze swymi myślami. Dotarło wreszcie do niej, że oto stała się dziedziczką niemałej fortuny. Czuła się, jak gdyby wygrała główną nagrodę w totolotku. Jej ukochany ojciec, który sam był wdowcem przez ostatnie lata życia, zostawił dla niej skromny spadek, który zdeponowała na lokacie bankowej, trzymanej na czas, kiedy większa gotówka mogłaby jej się przydać. Ale taki czas jak dotąd nie nadszedł i na życie w pełni starczała jej własna pensja, a nawet była w stanie z niej co nieco odłożyć. Najwyraźniej nie miała w genach umiejętności szastania pieniędzmi na prawo i lewo.\nPomijając jednak sprawy finansowe, stanęła teraz wobec nie lada problemu: miała przez jakiś czas pozostać w regularnym kontakcie z Oskarem, którego uważała za rozdział w swoim życiu zamknięty od dziesięciu lat. Jednak morze wspomnień, które zalało ją dziś na sam jego widok, spowodowało, że poczuła się zażenowana tym faktem wobec samej siebie. A on? Czy on cokolwiek jeszcze pamięta z tamtych lat? Pocałunki pod wierzbą, rozmowy, trzymanie się za rękę… No i to, jak ją rzucił. Ale pewnie w taki sposób postępował później z innymi kobiety. Może inaczej nie potrafi?\nOskar, gdy wsiadał do swego samochodu, włoskiego wyścigowego cacka o opływowych kształtach, był nie mniej skołowany od Heleny, choć przede wszystkim był w szoku z powodu decyzji, jaką w testamencie zostawiła ciocia Theotokis. Dopiero teraz, kiedy jechał do Londynu, zaczął myśleć o samej Helenie i przypominać sobie ją sprzed dziesięciu lat. A może zaczął myśleć o niej już trochę wcześniej, kiedy rozmawiali w drodze na parking lub kiedy Helena siedziała w samochodzie, a on spojrzał jej w oczy i dostrzegł w nich po części żal, po części zaś pytanie: Dlaczego mi to zrobiłeś?\nPytanie to męczyło od dawna jego sumienie, ale unikał głębszej refleksji, pocieszając się, że przecież nigdy Heleny już nie spotka, więc po co drążyć temat. I teraz, stojąc przy niej na parkingu, zanim jeszcze wsiadła do auta, chcąc jakoś zareagować na to pełne bólu spojrzenie, zastanawiał się, co powiedzieć, lecz zwyczajnie zabrakło mu słów. Kątem oka zauważył tylko, że Helena nie ma obrączki na palcu, a instynkt samca podsunął mu wtedy pomysł, by chwycić ją w ramiona i mocno przycisnąć do siebie – to wystarczyłoby za wszystkie słowa, ale… czy na pewno popchnęłoby sprawy w słusznym kierunku? Zresztą… co tu mogło być słusznym kierunkiem?\nNie zrobił tego, nie przytulił jej. Zrozumiał chyba, że po tym, co jej uczynił, na podobny gest zwyczajnie nie może sobie pozwolić.\nMusiał przyznać przed sobą, że ostatnia wola ciotki była dla niego pełnym zaskoczeniem. Był jedynakiem, a obaj jego bracia cioteczni zginęli przed laty w karambolu samochodów na autostradzie w Stanach Zjednoczonych. Pamiętał jak przez mgłę ich pogrzeb z tysiącami żałobników – Markos, starszy z braci, pracował już w firmie i był przez wszystkich postrzegany jako przyszły „ojciec chrzestny” rodu Theotokisów. Tymczasem po ich śmierci jedynym naturalnym dziedzicem rodzinnej fortuny stał się Oskar, wtedy jeszcze kilkuletnie dziecko. Poza nim nie pozostał w rodzinie już nikt z młodych czy nawet osób w średnim wieku. Owszem, wiedział, że Isobel lubiła bardzo Helenę, ale myślał, że po tylu latach ich więź zerwała się zupełnie i staruszka zapomniała już o swoim przybranym dziecku. Nigdy zresztą nie podejrzewał, że ich relacja była aż tak bliska jak to dziś, mówiąc do niego i Johna Mayhewa, przedstawiła Helena. Oskar wiedział, że w takich sytuacjach o zmarłych mówi się zwykle cieplej, niż się o nich być może przez całe lata myślało, ale akurat Helenie nie miał powodu w tej kwestii nie wierzyć. Jej słowa potwierdzała zresztą zaskakująca decyzja ciotki Isobel…\nOskar nie czuł się jednak w żaden sposób zazdrosny czy poniżony tą decyzją. Nie był z natury przesadnie łasy na bogactwo, miał zresztą od dziecka wszystko, czego tylko można chcieć, i być może to towarzyszące mu od dzieciństwa poczucie materialnego zaspokojenia tłumaczy, dlaczego tak dobrze szło mu w biznesie: dla niego prowadzenie interesów było sztuką, a nie życiową koniecznością. Zarządzanie firmą traktował jak rozgrywkę sportową i cieszył się za każdym razem, kiedy wygrywał. Giorgios, jego schorowany, ale wciąż żyjący ojciec, oddał sprawy przedsiębiorstwa w ręce Oskara, wyrażając jedno życzenie: aby się ożenił, najlepiej z kimś z rodziny Papadopoulosów, która była finansowo powiązana z klanem Theotokisów i ich małżeństwo stanowiłoby idealne dopełnienie tych więzów.\n– Nie masz już piętnastu lat, Oskar – lubił powtarzać pan Giorgios. – Dobra grecka żona byłaby dla ciebie doskonałym oparciem, wspaniałą inwestycją… Ożeń się więc i miej jak najwięcej dzieci! Papadopoulosowie mają dwie piękne córki, które czekają, najwyraźniej na ciebie. Każda z nich uczyni z ciebie najszczęśliwszego człowieka na ziemi. Dlaczego nie możesz się zdecydować?\nOskar wiedział, dlaczego nie może się zdecydować: nie kochał ani Allegry ani Kallidory Papadopoulos, mimo że musiał przyznać, że obie były atrakcyjne. Co więcej, nie kochał też żadnej innej kobiety, no, w każdym razie nie na tyle, by wiązać się z nią aż po grób. A wiedział, że kiedy taką kobietę wreszcie spotka, to będzie rzeczywiście „na zawsze”; ojcowska rada o „dobrej inwestycji” jakoś do niego nie przemawiała. Tylko, zapytywał sam siebie, czy kiedykolwiek spotka taką kobietę?\nTeraz czeka go jednak tak przyziemna sprawą, jak zadysponowanie posiadłością Mulberry Court, co będzie się wiązało z wielokrotnymi spotkaniami z Heleną, słuchaniem jej opinii w każdej sprawie i ustalaniem z nią wspólnego stanowiska. Niesłychane!\nW trakcie jazdy nagle przyszedł mu do głowy pomysł, który wydawał się doskonałym rozwiązaniem: spłaci Helenę! Zaproponuje jej sumę większą nawet niż połowa domu i zgromadzonych w nim ruchomości, dzięki czemu będzie mógł sam zadecydować, komu, za ile i w jakim czasie wszystko sprzedać. Przez moment sądził, że problem przestał istnieć i zastanawiał się tylko, kiedy zadzwonić do Heleny i zaproponować jej takie rozwiązanie. Ale po chwili przypomniał sobie, z jaką czułością mówiła o przywiązaniu Isobel do przedmiotów i nalegała, by nie spieszyć się ze sprzedażą, i uznał, że Helena na takie rozwiązanie pewnie się nie zgodzi, no chyba że zmuszona przez trudne warunki życiowe, ale na taką mu nie wyglądała. I wtedy, niespodziewanie dla samego siebie, pierwszy raz tego dnia skierował swe myśli bezpośrednio do zmarłej.\n– Ciociu Isobel – powiedział, mrucząc pod nosem. – Zawsze cię bardzo kochałem, zatem… dlaczego zrobiłaś mi coś takiego?\nW tym momencie pośród przydrożnych drzew mignął mu szyld „Horseshoe Inn”. Tak, to chyba idealne miejsce, pomyślał, zawracając samochodem. Był to jedynie dwugwiazdkowy hotel, ale Oskar właśnie takie lubił i nawet przy wojażach służbowych, kiedy tylko mógł, unikał spania w superluksusowych wnętrzach.\nTytuł oryginału: The Theotokis Inheritance\n© 2012 by Susanne James


Lipiec 2015 » Psychologia Studia - Blog Szczecin, Łódź, Opole\nRETROAKTYWNE DZIAŁANIE UCZENIA SIĘ\nKategoria Psychologia No comments 24 lipca 2015\nJak pojęcie transferu oznacza wpływ wcześniejszego procesu uczenia się na późniejszy, tak pojęcie retroakcji musi dotyczyć – na co wskazuje sama nazwa – pewnego działania wstecznego, jakie wywiera proces późniejszy na wcześniejszy. Można z góry przypuszczać, że wpływ ten będzie – podobnie jak w przypadku transferu – albo dodatni, albo ujemny. Wpływ ujemny określamy jako retroaktywne hamowanie lub retroaktywne otamowanie.\n„Nauka uczenia się”\nGruntowne badania Harlowa (1949) i wielu jego współpracowników wykazały, że zarówno małpy rezusy, jak i małe dzieci, rozwiązując kolejno różne zadania wymagające odróżniania, uczą się nie tylko wykonywać każde oddzielne zadanie, ale w ogóle dawać sobie radę z zadaniami podobnego typu. Wyjaśnić to można tak, że badani opanowują technikę wykrywania wskaźników orientacyjnych, ważnych dla rozwiązania danego zadania, a technika ta następnie ulega transferowi. W jednej klasie zadań, opisanej bardziej szczegółowo w podpisie do rysunku 24-14, w każdym zadaniu dawano małpie dwa przedmioty, z których jeden był wskaźnikiem dodatnim, a drugi ujemnym. Początkowo trzeba było wielu prób, zanim małpa nauczyła się wybierać zawsze przedmiot dodatni, niezależnie od jego zmieniającego się położenia. W następnym zadaniu dawano małpie dwa odmienne przedmioty i zwierzę musiało uczyć się ich na nowo. Stopniowo jednak, w długiej serii takich zadań, małpa zapamiętywała kolejne wskaźniki coraz szybciej, aż wreszcie dochodziło do tego, że już po jednej próbie orientowała się, który z przedmiotów jest w danym zadaniu wskaźnikiem dodatnim. Świadczy o tym liczba prawidłowych reakcji w drugiej próbie każdego nowego zadania, która wynosiła: w pierwszych kilku zadaniach po opanowaniu 25 zadań po opanowaniu 100 zadań po opanowaniu 200 zadań po opanowaniu 300 zadań\nDługość okresów pracy i odpoczynku\nPomimo całego skomplikowania, powodowanego wszystkimi tymi zmiennymi, w ogólnym obrazie ergogram w całym swym przebiegu wykazuje wyraźny spadek wydajności pracy. Jak przekonaliśmy się powyżej, zjawisko to wiąże się prawdopodobnie z impulsami hamulcowymi, powstającymi przy gromadzeniu się produktów zmęczenia w mięśniach ramienia czy palca. W okresie bezczynności substancje te zostają wypłukane przez krew. Wynika stąd, że odpoczywanie powinno trwać dłużej, po pierwsze, w wielkich grupach mięśniowych, po drugie zaś – po intensywnym i długotrwałym wysiłku. Zagadnieniem tym zajął się Manzer (1927). Dawał on badanym sześć różnych zadań, angażujących w różnym stopniu mięśnie, od er- gografu palcowego poczynając, a kończąc na zmodyfikowanej maszynie dó wiosłowania, przy której w pracy brały udział prawie wszystkie mięśnie ciała. Osoby badane były dobrze wyćwiczone i pracowały płynnie w rytm metronomu. Podstawowe badanie przebiegało następująco: Najpierw badani pracowali nad każdym zadaniem tak długo, aż nie byli już w stanie wykonywać dalszych ruchów. Wtedy następował odpoczynek 5-, 10- lub 20-minutowy, po którym przychodził nowy okres pracy tego samego rodzaju. Wielkość wypoczęcia obliczano porównując wynik drugiego okresu pracy z pierwszym, a różnicę wyrażano w procentach Sumaryczny obraz, wszystkich wyników uzyskanych przez Manzera daje wykres na rysunku 25-10,. który sprawia wrażenie regularnej krzywej o ujemnym przyspieszeniu, zbliżającej się do stanu pełnego wypoczęcia gdzieś poza granicą 20 minut. Jednakże regularność ta jest w pewnej mierze pozorna, ponieważ krzywa łączy wszystkie zadania i wszystkie osoby badane, wygładzając dużą różnorodność poszczególnych wyników. W pojedynczych wynikach są nawet pewne dane wskazujące, że wypoczynek krótki może dawać lepsze rezultaty niż długi.


~Val De Mar\nNie zgadzam się z Twoją opinią,iż w Chojnicach nie ma uczciwych ludzi. Są i to bardzo wielu we wszystkich branżach i urzędach,tylko nie rzucają się w oczy. Nie mają potrzeby brylowania i są bardzo zajęci swoją pracą,którą wykonują rzetelnie i uczciwie. Ale jak w każdej społeczności dla równowagi musi być też ta druga strona. I nie godzimy się na to,najlepszym dowodem są te komentarze.\n06 Marca 2012, godzina 21:35\n~może czas coś zmienić\nw Chojnicach już od dawna nie ma ludzi uczciwych, liczą się tylko znajomi, układy... dostać uczciwie pracę gdziekolwiek to nie lada wyczyn a co myśleć o przetargach? tylko, że najgorszą rzeczą jest to, że tak naprawdę chyba sami się na to godzimy...\n06 Marca 2012, godzina 21:20\nja tez go znam i on by takiego czegos nie zrobil chyba ze go ktos zmisuil do tego????;p widocznie komus bardzo wadzi.\n06 Marca 2012, godzina 20:00\nznam Adriana i jest mi go szkoda że dał się zrobić na SŁUPA!!!!\n06 Marca 2012, godzina 19:24\n"smród" się ciągnie za tą całą komisją ! widać, jak ciężko "pracowali" aby wybrać odpowiedniego kandydata ...ha! ...ha!! ...ha !!! ...a może\n06 Marca 2012, godzina 19:20\nA Jadzia niech se wsadzi!\n06 Marca 2012, godzina 19:00\nAby było uczciwie to Ratusz powinien odstąpic od przetargu na to przedszkole i dokładnie prześwietlic pozostałych dwóch oferentów czy naprawdę są oni wypłacalni a pan burmistrz powinien odstąpic od sprzedania przedszkola. Czysty honor czysta twarz.\n06 Marca 2012, godzina 16:59\nNic mu nie zrobią, nie pójdzie siedzieć. Co najwyżej !!! dostanie zawiasy. Sprzeda wspólników w zamian za złagodzenie kary. Papugę też będzie miał najlepszego, który na pewno przedstawi jego dotychczasowe życie jako kryształowe, nieskazitelne. I jeszcze przetarg wygra.\n06 Marca 2012, godzina 16:31\nTą sprawę trzeba nagłosnic w mediach ogólnopolskich i w instytucjach typu cba itd., niech ktos sie w koncu zainteresuje co sie dzieje w naszym miescie, pieniadze ze szkół znikaja-winnych brak, teraz taka afera.\nNo ale wazne ze rynekmamy ładny, nie powiem\n06 Marca 2012, godzina 16:08\n~mój wpis Ardian\nGdzieś już o chlewie w Chojnicach słyszałem. Temat ten powraca jak bumerang. I coś jest na rzeczy kiedy tak się przypatruję poczynaniom czy to Finstera czy to prokuratury. Jedni drugich warci. A grupa zorganizowana jest ponad to tzw elita Chojnic.\n06 Marca 2012, godzina 15:53\nWielce szanowna komisyja stanęła na wysokości zadania,należy im się hojne wynagrodzenie, a oszust jest w porządku,przecież przyznał się bidula i mówi prawdę......... Tu naprawdę jest niezły chlew.\n06 Marca 2012, godzina 15:10\n~duży przekręt / mały lapsus\nAdrian się już przyznał więc można nazywać go złodziejem, oszustem i przestępcą...\nChciałbym zobaczyć dokumenty na podstawie których członkowie Komisji uznali go godnym zaufania...\n06 Marca 2012, godzina 14:05\n~ maly lapsus\nNazywa sie oskarzony a nie zlodziej. Sad nie wydal jeszcze prawomocnego wyroku!\n06 Marca 2012, godzina 13:51\nJadzi chyba ktoś płaci by rozmywała temat głupotami!\nWAŻNE JEST zbadanie tego, dlaczego złodziej bez grosza przy duszy DOSTAŁ od Komisji zielone światło do przejęcia samorządowego przedszkola!!!\n06 Marca 2012, godzina 13:42\ngłupawke ma bidula\n06 Marca 2012, godzina 13:33


Aktualności - Szkoła Podstawowa im.Szarych Szeregów w Kolbuszowej Górnej\nROZSTRZYGNIĘCIE KONKURSU: BAW SIĘ I ŚMIEJ- LECZ BEZPIECZEŃSTWO NA UWADZE MIEJ!\nDyrekcja szkoły informuje rodziców, że zapisu dziecka do klasy I można dokonać przez pocztę elektroniczną (JLIB_HTML_CLOAKING). Karty do zapisu można odebrać w szkole o godz. 9.00 lub w kościele. Kościół w ciągu dnia jest otwarty, a karty są wyłożone z tyłu za ławkami.\nZgodnie z decyzją MEN, od dnia 16 marca do 25 marca zajęcia w naszej szkole zostają odwołane.\nW dniach 12 i 13 marca odbywać się będą zajęcia opiekuńcze dla dzieci, którym rodzice nie mogą w tych dniach zapewnić opieki.\nPlanowany na sobotę, 14 marca dzień otwarty szkoły zostaje odwołany.\nSpektakl profilaktyczny "W sieci"\nCzy wyobrażamy sobie dzisiaj życie bez internetu? Zapewne niewielu z nas mogłoby odpowiedzieć że tak. Internet stał się nieodłącznym elementem życia nie tylko dzieci, ale również dorosłych. Lecz czy zawsze dzieci i młodzież korzystają z niego w sposób "odpowiedni"?\nCzy zawsze wyszukują tylko przydatne i skierowane do nich informacje? Niestety nie.\nSpektakl, który odbył się 10 stycznia, został przygotowany i przedstawiony przez uczennice z klasy VII i VIII. Miał na celu uświadomić nam wszystkim, jak zgubne jest nieprzemyślane korzystanie z zasobów internetowych.\nZiemio! Chwal swego Pana!\nPanu spiewajmy grajmy Mu! ...\nW atmosferze zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia uczniowie naszej szkoły przeżywali przedświąteczny piątek. W nastrój świąteczny wprowadzili nas najmłodsi uczniowie, którzy podczas apelu wigilijnego przedstawili jasełka pt. "Jasełkowa łezka - humoreska". Jak wskazuje tytuł, bogate w treść i oprawę muzyczną przedstawienie wzruszało i bawiło publiczność. Mali aktorzy bardzo angażowali się w swoje role, bo każda z nich była dopasowana jak ulał. Zabawne dialogi, piękne piosenki i pastorałki oraz co chyba najważniejsze cudowna ewangeliczna prawda o narodzeniu Chrystusa wspaniale ze sobą współgrały i zachęcały do refleksji.\nRównież w tym dniu odbyły się wigilie klasowe zorganizowane wspólnie z wychowawcami klas i rodzicami. Śpiew kolęd, życzenia, łamanie się opłatkiem sprzyjało życzliwej atmosferze.\nPrzewodnicząca SU złożyla życzenia świąteczne całej społecznośći szkolnej.\nPani dyrektor wręczyła nagrody laureatom konkursów świątecznych na szczeblach powiatowym, gminym i szkolnym.\nW niedzielę 12 stycznia przedstawienie jasełkowe będzie wystawione w kościele parafialnym w Kolbuszowej Górnej.\nNasi artyści znowu wśród najlepszych!\nGminny Konkurs Tradycje i Zwyczaje Świąt Bożego Narodzenia organizowany przez Szkołę Podstawową w Domatkowie juz od 15 lat gromadzi najlepszych artystów z naszej gminy. W tym roku uczniowie rywalizowali w kategorii muzycznej i plastycznej. W obu kategoriach nasi uczniowie zajęli najwyższe miejsca:\nKategoria platyczna: Piotruś Matykowski kl I - I miejsce (kategoria uczniów młodszych), Monika Pacyna kl. VI - I miejsce (kategoria uczniów starszych).\nKategoria muzyczna: Łucja Radwańska kl.II - I miejsce (kategoria uczniów młodszych), Natalia Kurda kl. VI - I miejsce (kategoria uczniów starszych).\nDzień szczególny- mikołajkowy…\nPiątek 6 grudnia był dniem niezwykle wyczekiwanym przez naszych uczniów. Zgodnie z tradycją pojawił się u nas Święty Mikołaj z workiem pełnym prezentów. Wraz ze swoimi elfami już od pierwszych godzin lekcyjnych ciężko pracował, by wszystkim uczniom, nauczycielom i pracownikom rozdać słodkie upominki. Najmłodsi uczniowie przygotowali dla Świętego Mikołaja niespodziankę w formie piosenki. Po rozdaniu prezentów Święty Mikołaj zaprosił uczniów klas I-V do wspólnej zabawy i śpiewania piosenek.\nSerdecznie dziękujemy Radzie Rodziców za ufundowanie i przygotowanie upominków! JJJ\nKonkurs plastyczny „Owoce i warzywa kolorowe – smaczne i zdrowe” rozstrzygnięty!\nW dniu 4 grudnia 2019 r. zostały ogłoszone wyniki Szkolnego Konkursu Plastycznego „Owoce i warzywa kolorowe – smaczne i zdrowe” dla klas I - V zorganizowanego przez Samorząd Uczniowski. Celem konkursu było wdrażanie dzieci do zdrowego odżywiania oraz promowanie talentów plastycznych. Wzięło w nim udział 35 uczniów. Oto wyniki:\nI miejsce – Kamila Rozmus, Piotr Matykowski - kl. I, Szymon Rembisz - kl. II, Otylia Koczot - kl. III, Julia Pawlak - kl.V\nII miejsce – Franciszek Tęcza, Łucja Radwańska - kl. II, Karolina Fryc, Tymon Augustyn - kl. III, Gabriela Konefał, Szymon Dec - kl. IV, Anna Wiktor - kl. V\nIII miejsce – Gabriela Fryc, Zuzanna Olszowy, Krzysztof Rozmus – kl. I, Natalia Drąg – kl. II, Dawid Brożyna – kl. IV, Wiktoria Olszowy, Milena Wasik, Aleks Augustyn – kl. V\nWyróżnienia: Maja Drąg, Krzysztof Majerov, Karol Sudoł, Hubert Jadach, Seweryn Dębiak, Mateusz Wiktor – kl. I, Victor Tanasoiu, Kacper Kulig, Maciej Bogacz, Jan Michno – kl. II, Aleksandra Woźniak – kl. III, Aleksandra Augustyn, Lilianna Majerov, Adrian Sitarz, Szymon Wlazło – kl. IV.\nWszyscy uczestnicy konkursu otrzymali pamiątkowe dyplomy i nagrody. Gratulujemy!\n„Bliżej siebie”- pod takim hasłem obchodziliśmy w naszej szkole, we wtorek 3 grudnia Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych. W ramach obchodów został zorganizowany konkurs plastyczny „Bliżej siebie-jak pomóc osobie niepełnosprawnej?”, którego zwyciężczyniami zostały Antonina Bebło z klasy III oraz Maja Drąg z klasy I. W tym dniu na znak integracji z osobami niepełnosprawnymi, dominował kolor żółty.\nPodsumowaniem obchodów było spotkanie z Panem Andrzejem Sondejem, który od urodzenia jest osobą niewidomą. Opowiedział nam o tym jak takie osoby radzą sobie w życiu i co pomaga im w codziennym funkcjonowaniu. Uczniowie mięli okazję zobaczyć i „czytać” książkę zapisaną alfabetem Braille’a, oglądać zegarek który służy osobom niewidomym, dowiedzieli się również jak można rozpoznawać banknoty i jak osoby niewidome poruszają się po mieście. Największym zainteresowaniem cieszył się jednak telefon komórkowy Pana Andrzeja, który specjalnie zaprogramowany, w znacznym stopniu pomaga w codziennym funkcjonowaniu.\nNie bójmy się osób niepełnosprawnych - pomagajmy i szanujmy- bądźmy bliżej siebie!\nW ramach XI Kolbuszowskiego Festiwalu Turystycznego, w piątek 22 listopada miał miejsce IX Wojewódzki Przegląd Piosenki Turystycznej. Wzięła w nim udział spora grupa uczniów naszej szkoły. Solo i w zespołach, z akompaniamentem własnym, rodziców i nauczycieli na scenie Miejskiego Domu Kultury zaprezentowali się: Siostry Radwańskie, Szalone Wiewiórki z kl. III, Franciszek Radwański, Jan Michno oraz Natalia Kurda. Hania i Łucja wyśpiewały II miejsce, Szalone Wiewiórki III, a Jaś Michno wyróżnienie.\n28 listopada w naszej szkole odbyła się zabawa andrzejkowa podczas której zgodnie z tradycją były różne wróżby i zabawy.\nKażdy chciał poznać swoją przyszłość. Dzieci ustawiały buty w wyścigu po szybkie zamążpójście, wybierały pewien atrybut przyszłości schowany pod kubeczkiem, losowały magiczne liczby i kolory, a także przekłuwały szpilką serce z imionami przyszłej wybranki bądź wybranka. Uczniowie losowali zawody, które będą wykonywali w przyszłości, a także wróżyli sobie z kostek do gry.\nUczestnicy zabaw andrzejkowych opuszczali magiczny salon z uśmiechem na twarzach i nadzieją, że wróżby chociaż w niewielkim stopniu okażą się prawdziwe.\nSpotkanie ze sztuką i historią


TRAGEDIA na Ukrainie! GŁODNY kot wskoczył do wózka i...\nTRAGEDIA na Ukrainie! GŁODNY kot wskoczył do wózka i…\nNa Ukrainie rozegrał się ostatnio prawdziwy dramat. Czy dało się jakoś uniknąć tej tragedii?\nWinnica – miasto w środkowej części Ukrainy, nad Bohem, na wschodnim Podolu, stolica rejonu i obwodu winnickiego. To właśnie tutaj doszło ostatnio do straszliwej tragedii, w wyniku której śmierć poniosła 9-miesięczna dziewczynka – Alexandra.\nZwabiony mlekiem kot\nAlexandra zmarła w wyniku uduszenia po tym, jak jeden z jej dwóch domowych kotów udusił ją podczas snu. Według The Sun, 22-letnia matka dziewczynki – Snezhana – zostawiła swoje dziecko w wózku na zewnątrz, podczas gdy sama wykonywała różne obowiązki w domu. Rodzina ma dwa koty. Kiedy matka dziecka wyszła przed dom, żeby zabrać córkę, zobaczyła jednego z nich leżącego na twarzy jej dziecka.\nSnezhana wrzasnęła i poruszyła wózkiem, co spowodowało, że kot z niego wyskoczył, ale kiedy wzięła w ręce Alexandrę, odkryła, że dziewczynka nie oddycha. Przerażona matka wezwała pogotowie, ale ratownicy nie byli w stanie uratować dziecka.\n„Zapach mleka, ciepłe miejsce… Kot wsiadł do wózka, żeby się rozgrzać. Dziecko było dobrze ubrane, jego rączki były wyciągnięte do przodu. Kiedy przyjechaliśmy, dziecko wciąż było ciepłe…” – powiedziała wiejska sanitariusz Halyna Zacharukuk.\n„Na miejscu zastaliśmy dziecko w stanie śmierci klinicznej. Karetka przyjechała bardzo szybko. Nie mogliśmy jej pomóc… Próbowaliśmy ją reanimować 30 do 40 minut, ale nie przyniosło to rezultatów” – dodała.\nLokalny policjant Pavlo Darmorgrai potwierdził historię matki, dodając, że ciało dziecka zostało nawet wysłane na sekcję zwłok. Wykazała ona, że dziewczynka zmarła z powodu uduszenia. Na jej ciele nie znaleziono jednak żadnych dodatkowych obrażeń, które wskazywałyby, że doszło do walki lub że kot wbił pazury w niemowlę.\nAlexandra była jedynym dzieckiem Snezhany i jej męża Aleksandra. Oboje są zrozpaczeni swoją niewyobrażalną stratą.\nNiech ta historia będzie przestrogą dla wszystkich właścicieli kotów, żeby zawsze mieli na oku śpiące niemowlęta w obecności swojego czworonoga.\nCzytaj też: Czy spanie z kotem jest dobrym pomysłem? Wyniki badań zaskakują!\nTagi: dziewczynka, głodny kot, kot, śmierć, tragedia, uduszenie, Ukraina, zgon


Drukarnia offsetowa – co powinieneś wiedzieć, zanim wyślesz ulotkę do druku - ebiznes.org.pl\nDrukarnia offsetowa – co powinieneś wiedzieć, zanim wyślesz ulotkę do druku\nDruk cyfrowy i druk offsetowy są częstymi pojęciami, które pojawiają się w żargonie drukarskim. Przeciętnemu użytkownikowi nie mówią one zbyt wiele. Poznaj, co kryją za sobą te terminy.\nDruk offsetowy – z czym najlepiej go skojarzyć\nDruk cyfrowy, czyli logiczna alternatywa\nWszystko, co jest drukowane szybko, na masową skalę, w dobrej jakości i na różnorodnych materiałach powinno kojarzyć nam się z drukiem offsetowym. Czemu ta technologia zawdzięcza tak hojny zestaw zalet? Ponieważ w tej technologii drukuje się przy użyciu albumowej matrycy, która przenosi obraz na bęben pokryty gumą. Nie wchodząc zbyt głęboko w aspekty technologiczne, warto pamiętać także, że druk offsetowy wykorzystuje farby o wyższej intensywności, co przekłada się na jakość druku. Wszystko brzmi pięknie, jednak ten rodzaj druku ma swoje ograniczenie: ilość. Jeżeli zapotrzebowanie na dany plakat albo ulotkę mamy niewielkie, to ten rodzaj druku nie będzie dla nas najbardziej opłacalny. Wszystko za sprawą wspomnianej wcześniej matrycy. Jeżeli jednak planujemy duży nakład, pamiętajmy, aby treści zawarte na naszych materiałach miały jak najbardziej uniwersalny charakter. Nanoszenie zmian w momencie, gdy nasza drukarnia offsetowa ma gotową matrycę, nie będzie możliwe.\nTen rodzaj druku jest najpopularniejszą alternatywą w komercyjnej branży drukarskiej. Jakość kolorów i czas druku dużych nakładów znacząco odbiega od tego, co osiągamy w przypadku offsetu. Druk dużych nakładów może być bardziej kosztowny. Jednak druk cyfrowy ma swoją szczególną zaletę. Nie ma ograniczeń dotyczących nakładu. Ten rodzaj druku wykorzystywany jest wszędzie tam, gdzie nie potrzebujemy hurtowych ilości materiałów, czyli przeważnie odpowiada na zapotrzebowanie małych i średnich przedsiębiorstw. Jeżeli chodzi o ingerencje w projekt – również mamy wolną rękę, ponieważ cały nakład nie jest uzależniony od jednej matrycy. To pozwala na elastyczniejsze zarządzanie ofertą i dywersyfikację materiałów reklamowych.\nWiększe drukarnie internetowe często posiadają w swojej ofercie oba warianty. Jak widać, wybór określonej technologii druku powinien być dostosowany do potrzeb klienta. Decyzja o rodzaju druku może mieć poważne konsekwencje finansowe. Jeżeli akurat jesteśmy na początku swojej drogi z własnym biznesem i dopiero szukamy swoich form reklamy, być może lepiej będzie nie ryzykować i skorzystać z drukarni cyfrowej. Drukarnia offsetowa natomiast świetnie sprawdza się tam, gdzie potrzeba potężnych nakładów, które mają powstać w stosunkowo krótkim czasie. Warto znać charakterystykę druku cyfrowego i offsetowego, aby z większą swobodą poruszać się po ofertach drukarni.


Jesteś tutaj: Start Aktualności REGULAMIN XI BIALSKIEGO MŁODZIEŻOWEGO TURNIEJU LITERACKIEGO\nogłaszają XI Bialski Młodzieżowy Turniej Literacki\n1. Celem konkursu jest rozwijanie twórczości literackiej wśród młodzieży powiatu bialskiego i miasta Biała Podlaska.\n2. W konkursie biorą udział twórcy z terenu powiatu bialskiego i miasta Biała Podlaska.\n3. Tematyka i forma prac konkursowych jest dowolna (krótkie opowiadanie, proza poetycka, wiersz, fraszka, itp.).\n4. Prace konkursowe nie mogą byd wcześniej publikowane.\n5. Konkursowe teksty należy nadesład w trzech egzemplarzach, oznaczonych godłem (pseudonimem autorskim):\n- bezpośrednio w Klubie, z dołączoną elektroniczną wersją tekstów na płycie CD\n6. Do prac należy dołączyd kopertę opatrzoną godłem, w której powinny znajdowad się dane o autorze: imię i nazwisko, adres lub mail do korespondencji, telefon i data urodzenia. W przypadku prac wysyłanych drogą mailową powyższe dane powinny znaleźd się w załączniku wiadomości, w oddzielnym pliku zatytułowanym „godło”.\n7. Rozstrzygnięcie konkursu i wręczenie nagród odbędzie się 23 czerwca 2012 roku w Klubie Kultury „Piast”. Laureaci zostaną poinformowani o dokładnym terminie listownie, mailowo lub telefonicznie.\n8. Jury przyzna trzy nagrody dla najlepszych prac konkursowych, a także wyróżnienia specjalne w następujących kategoriach: ekologia religia i metafizyka ludowośd i folklor limeryk o Kraszewskim – wyróżnienie specjalne z okazji Roku Kraszewskiego; utwór powinien mied formę limeryku oraz odnosid się do tematyki poświęconej osobie J.I. Kraszewskiego lub Podlasiu\n9. Prac nadesłanych na konkurs organizatorzy nie zwracają.\n10. Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do wykorzystania nagrodzonych i wyróżnionych prac bez dodatkowego honorarium.\n11. Dodatkowe informacje o konkursie można uzyskad pod numerem tel.: 83 341 64 59


FORUM konferencje.com :: Zobacz temat - taras na jesień\ntaras na jesień\nWysłany: Sro Paź 02, 2019 11:33 am Temat postu: taras na jesień\nze swojego tarasu korzystam znacznie częściej jesienią bo mamy taki specjalny ogrzewacz jak w knajpach, zamówiłabym jeszcze jakieś konstrukcje stalowe na taras żeby ochronić się przed wiatrem ale nie wiem gdzie. Możecie coś polecić?\nWysłany: Czw Paź 03, 2019 4:48 pm Temat postu:\nWysłany: Sro Paź 09, 2019 1:47 pm Temat postu:\nJa w tym roku na jesień postanowiłam zakupić na swój taras nowe meble, już dawno było trzeba ale jakoś nie miałam czasu szukać nowych. Leżaki wybrałam takie https://gardenspace.pl/lezaki-tarasowe i to do nich dopasowałam resztę czyli stół i krzesła. Myślałam też o zakupie wypoczynku ale jednak nie pasował do aranżacji jaką mam.\nWysłany: Sro Paź 09, 2019 1:49 pm Temat postu:\nZ racji, że jest jesień i pogoda coraz bardziej się pogarsza, zastanawiałem się nad zamontowaniem zadaszenia tarasu. Znajdują się tam meble ogrodowe i huśtawka, a nie chciałbym, żeby się to zniszczyło przez deszcz czy śnieg. Myślałem o daszku https://arctom.pl/pl/blog/blog/zadaszenie-tarasu-zadaszenie-balkonu-wiatro%C5%82apy, sądzicie, że będzie to dobre rozwiązanie?\nWysłany: Sob Lis 30, 2019 3:49 pm Temat postu:\nGeneralnie rzecz biorąc, warto poszukać narzędzi do swojego ogrodu w dobrych sklepach internetowych, ponieważ znajdziemy tam szeroki wybór i teraz latem także niższe ceny. Ja bardzo polecam dmuchawę do liści od https://www.stiga.pl/ . Przydaje się niesamowicie do sprzątania tarasu i chodników. To lepsze niż bieganie z miotłą\nWysłany: Sob Lis 30, 2019 4:16 pm Temat postu:\nWysłany: Wto Gru 17, 2019 2:28 pm Temat postu:\njak się masz duzy taras to można go fajnie zaaranżować. Jakiś porządny grill gazowy typu Monarch 340 i te sprawy. Nasz kupiony był na stronie www.decofire.pl Tam jest największy wybór grillów gazowych i węglowych.\nWysłany: Pon Gru 30, 2019 4:13 pm Temat postu:\nPrzyda Ci się taka dmuchawa do liści: https://www.stiga.pl/sklep/utrzymanie-porzadku . Na pewno ułatwi utrzymanie porządku. Ja mam od kilku sezonów i teraz sobie nie wyobrażam bez niej pracy w ogrodzie!


Natalia i Jej Świat: U mnie też był Święty Mikołaj! Nowości marki Delia Cosmetics!\nU mnie też był Święty Mikołaj! Nowości marki Delia Cosmetics!\nCześć! No i są już te wyczekiwane Mikołajki. Zapewne, każdy z nas lubi dostawać prezenty, a jak dla nas blogerek kosmetycznych prezent w postaci kosmetyków, to ogólnie szał. Dokładnie wczoraj mnie odwiedził Mikołaj z piękną paczuszką wypełnioną po brzegi kosmetykami, od marki Delia Cosmetics. Kosmetyki bardzo ciekawe i zapraszam do oglądania zawartości pudełeczka.\nA zapomniałam jeszcze, mamusie dałyście już prezent? Czy czekacie do wieczora? My już po, a Maja od samego rańca lata jak nakręcona, bo dostała swoją ukochaną Cadence, a Kubuś swoje BUM BUM - czyli w przetłumaczeniu na nasze - samochodziki straży i tak mam dzień z głowy, bo nie odstępują zabawek na krok, a jak tam u was sprawa wygląda?\nCo tam się kryje ciekawego??\nO i jakiś liścik nawet się znalazł :)\nZaczynamy! Nowości pomadkowe kolor extra czerwony ( 118 ), Kolor tak jakby wpadający w brąz ( 120 ), oraz nietypowy czarny kolor ( CG L01 ). Najbardziej wpadła mi w oko czerwień i niby brąz, ale nie wiem co z czernią? No i jak, która się wam spodobała?\nTrzy nowe warianty kolorystyczne lakierów do paznokci, szary ( TC15), lekkie złoto ( TC16 ) oraz granat ( TC14 ). Kolory prześliczne i takie na czasie.\nTutaj jeszcze w przybliżeniu.\nKolejna nowość zmywacz w gąbce. Nigdy takiego nie miałam i byłam zawsze ciekawa jak się spisują takie cudaki, a tutaj taka niespodzianka.\nJuż wczoraj go sprawdziłam i powiem szczerze, że fajna sprawa z nim :)\nNa koniec mamy mix różnego rodzaju kredek do oczu: czerń, brąz, zieleń i szary. Jak dla mnie bardzo fajne kolory - takie jak lubię.\nI to tyle na dzisiaj. Mam nadzieję, że i u was będzie Mikołaj :)\nPozdrawiam wszystkich cieplutko, bo na dworze zimno jak cholera :)\nAutor: *Nataleczka* o 08:16\nMaria Smolarek-Wilińska 6 grudnia 2016 08:17\nTeż dostałam taką miłą przesyłkę :-)\nWielopokoleniowo 3 6 grudnia 2016 08:43\no proszę, jakie przyjemna paczuszka :-)\nKate's Beautyland 6 grudnia 2016 08:44\nPomadki świetne nawet ta czarna ;D Moja siostra ma taką czarną pomadke z GR i nawt na nosi, ale ja bym się nie o dwazyla.\n*Nataleczka* 7 grudnia 2016 07:59\nOj ja raczej też nie :)\nMagneto 6 grudnia 2016 08:51\nA ja nie dostałem, bo nie wysłałem listu???\nNo możliwe i co teraz? :)\nMrs.Rose 6 grudnia 2016 08:56\nŚwietna przesyłka, same wspaniałości :)\nEwelina K 6 grudnia 2016 09:02\nU mnie też zawitały tylko trochę inne kolory;)\n*Nataleczka* 7 grudnia 2016 07:58\nPaula Suchocka 6 grudnia 2016 09:20\nŚwietna paka !! ;) Chyba byłaś na prawdę grzeczna ! :D\nUpitaKubusiemx3 6 grudnia 2016 10:08\nPomadki fajne, choć z czarną nie miałabym co zrobić :P\nNo i nie wiem sama co z nią zrobić. :(\nZ mojego punktu widzenia 6 grudnia 2016 10:11\nKarolina W 6 grudnia 2016 10:19\nSuper pudełeczko, udany Mikołaj ;)\nAnna K 6 grudnia 2016 10:36\nSuper paczka, u mnie cisza\nW świecie Aleksandry 6 grudnia 2016 10:42\nSuper pomadki z czarną na czele ;)\nMilena M 6 grudnia 2016 11:24\nMagdalena Majda 6 grudnia 2016 11:25\nWow :D Kolory pomadek obłędne :D\nKamila Nowak 6 grudnia 2016 11:37\nżaneta serocka 6 grudnia 2016 12:00\nPięknie zapakowany prezent. Przyjemnego testowania\nLet it sparkle.... 6 grudnia 2016 12:31\nAle cudeńka :D Miłych testów :D\nMadlen 6 grudnia 2016 12:33\nJej zazdroszczę, pomadeczki są rewelacyjne i kolory lakierów, hmhmhm bosko!\nMarzena T 6 grudnia 2016 12:36\nHohoho :) Ten Mikołaj wie co dobre :)\nhelpmecreate 6 grudnia 2016 13:37\nOhh ale Ci zazdroszczę Mikołaja! :D Te pomadki mają przepiękne opakowania :)\nChocolade 6 grudnia 2016 13:42\nWow, czarna pomadka :D :D\nMartyna Ewa 6 grudnia 2016 14:10\nTaaak ta czarna szminka jest obłędna!\nlu ciam 6 grudnia 2016 14:12\nDo mnie też wpadła paczuszka z kosmetykami, ale z nivea :)\n*Nataleczka* 7 grudnia 2016 07:57\nZ Nivea strasznie zazdroszczę :)\nKosmetyczne Pudełko 6 grudnia 2016 14:13\nDonna 6 grudnia 2016 15:48\nmiłego testowania, Mikołaj wie co dobre :)\nOj wie, wie....\nhairismylife 6 grudnia 2016 16:33\nAle fajna paczucha!!\nAnna PoMężu 6 grudnia 2016 16:40\nPaczuszka warta grzechu :)\nKarina GlossySpells 6 grudnia 2016 16:44\nPomadki wyglądają ciekawie, miłego testowania :)\nBeata Oslizlo 6 grudnia 2016 18:18\nCudowna paczuszka! Pozdrawiam :)\nEmilia Ciechańska 6 grudnia 2016 18:40\nŚwietne rzeczy, bardzo spodobała mi się szmineczka wpadająca w brąz :)\n*Nataleczka* 7 grudnia 2016 07:56\nMi chyba tez najbardziej ona pasuje.\nja nie byłam aż tak grzeczna :P fajna paczucha :)\nMarzena Makeup & Beauty 6 grudnia 2016 18:52\nPiękna zawartość paczuszki :)\nPiękno_po_mojemu 6 grudnia 2016 20:38\nSuper prezent mikołajkowy:) bardzo nietypowe:P kolory pomadek:) kredki do oczu też bardzo fajnie się prezentują:)\nnika88 6 grudnia 2016 20:48\nZmywacz w gąbce to świetna sprawa jeśli chce się zrobić poprawki tylko na jednym paznokciu :)\nOgólnie paczuszka prezentuje się super :)\nNo powiem, że zmywacz daje sobie radę.\nMonika 6 grudnia 2016 21:21\nCzerń rzeczywiście jest dość dziwacznym kolorem jak na szminkę . Moje serce skradły za to lakiery do paznokci. Świetne kolory.\n*Nataleczka* 7 grudnia 2016 07:55\nPowiem szczerze, że mi też skradły serducho :)\nLux Fly 6 grudnia 2016 23:10\nktoś tutaj był bardzo grzeczny ;)\nDookola Swiata 7 grudnia 2016 07:42\nJeszcze nigdy nie uzywalam tej marki, ale mozliwosc mam, bo znalazlam sklep w Szwajcarii, ktory ma je w sprzedazy :)\n*Nataleczka* 7 grudnia 2016 07:49\nO masz jaka niespodzianka, że nawet tam się znaleźli, ale to fajnie :)\nPanna Vejjs 7 grudnia 2016 18:30\nBardzo fajny ten prezent, nie ma to tamto ;)\nSandra Kozłowska 7 grudnia 2016 22:34\noja, ale świetny prezent <3\ndakota 8 grudnia 2016 22:02\nświetna zawartość... a ta czarna pomadka - koniecznie pokaż efekty :)\nGosia-Stare Pianino 9 grudnia 2016 15:53\nmiło dostać taką paczuszkę:)\nZoya 9 grudnia 2016 16:55\nwow ale super kosmetyki! <3 pozdrawiam:)\nJoa nowa (Joasiaczek) 10 grudnia 2016 19:04\nCiekawa jestem tego zmywacza z gabką ;)\nDorotxy 10 grudnia 2016 22:54\nCiekawa zawartość :) Miłych testów i ciekawi mnie ta czarna szminka :))\nSylwia 11 grudnia 2016 20:46\nCzarna szminka dość nietypowa, ale na czerwień cudowna :)\nka. kropka 12 grudnia 2016 16:55\nAle cuda! ;)


Motorowerzysta na „podwójnym gazie” na drodze 579, miał prawie trzy promile GrodziskNews.pl – Portal Informacyjny o Grodzisku Mazowieckim\nMotorowerzysta na „podwójnym gazie” na drodze 579, miał prawie trzy promile\n12.11.2017, godz.: 13:13\nW sobotni wieczór patrol policji zatrzymał kierowcę motoroweru, który poruszał się po drodze nr 579 bardzo chwiejnym torem jazdy. Szybko wyszło na jaw dlaczego. Mężczyzna był pijany – miał prawie trzy promile alkoholu w organizmie.\nZ informacji przekazanych przez policjantów wynika, że do zatrzymania doszło w Chrzanowie Dużym. – Mogę potwierdzić, że w sobotę około godz. 20.45 policjanci zatrzymali do kontroli drogowej mężczyznę, który jechał motorowerem po trasie nr 579 – mówi nam asp. sztab Katarzyna Zych, rzecznik prasowy Komendy Powiatowej Policji w Grodzisku Mazowieckim. – Okazało się, że mężczyzna jest pod wyraźnym wpływem alkoholu. Badaniem alkomatem wykazało blisko trzy promile w jego organizmie – dodaje.\nPijany motorowerzysta został zatrzymany. Po wytrzeźwieniu powinien usłyszeć zarzut kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Za to przestępstwo grozi kara grzywny, ograniczenia lub pozbawienia wolności do dwóch lat.


Swoją wiedzą podzieliłam się na kursie - One Line\nSwoją wiedzą podzieliłam się na kursie\nMożliwość komentowania Swoją wiedzą podzieliłam się na kursie została wyłączona\nMakijaż permanentny zawsze był dla mnie ciekawym rozwiązaniem i uczyłam się go od lat. Z czasem byłam najlepsza i do mojego salonu ustawiały się długie kolejki zainteresowanych makijażem kobiet. Nawet przeprowadzono ze mną wywiad dla jednego z czasopism.\nProwadzenie kursu na makijaż permanentny\nZdecydowałam pewnego dnia, że swoją wiedzą podzielę się z innymi i zorganizowałam kurs makijażu permanentnego w Bydgoszczy. Wynajęłam dużą salę w hotelu, bo zgłoszeń dostałam bardzo dużo. Odzywały się do mnie kosmetyczki z całego kraju i deklarowały swoje uczestnictwo w kursie. Cena kursu była na tyle atrakcyjna, że każda z kosmetyczek mogła wziąć w nim udział. Moja oferta była skierowana do wszystkich, którzy chcieli nauczyć się profesjonalnego makijażu permanentnego. Na szkolenie zabrała swój sprzęt, który był niezawodny oraz zatrudniłam trzy modelki, na których miałam przeprowadzić makijaż permanentny. Kurs trwał kilka dni, ponieważ wiedzy do przekazania było mnóstwo a i jeszcze w grę wchodziły zajęcia praktyczne. Pierwszego dnia na szkoleniu przestawiłam wiedzę teoretyczną, która była wprowadzeniem do dalszej części szkolenia. Wszystkie kobiety a nawet mężczyźni, których było spore grono słuchali mnie z ogromną uwagą. Doskonale wiedziałam jak poprowadzić takie szkolenie, ponieważ sama nie raz byłam na wielu i posiadałam również w tym zakresie ogromną wiedzę. Po kursie postanowiłam zrobić egzamin, który kończył się wręczeniem certyfikatów. Wszyscy zaliczyli.\nDzięki mnie wiele salonów kosmetycznych zaczęło oferować profesjonalny makijaż permanentny. Kurs, który przeprowadziłam był bardzo owocny i cieszyłam się, że mogłam podzielić się swoją wiedzą z innymi. Prowadziłam później jeszcze wiele kursów i głównie na tym się skupiłam.\n« Wesele – jakiego dj wybrać Funkcjonalne szkolenia na operatorów »


przypadek u fryzjera - MACROWEB\nStrona główna Tagi Przypadek u fryzjera\nprzypadek u fryzjera\nprzypadek u fryzjera - znajdujesz się na podstronie zatytułowanej: przypadek u fryzjera. Oznacza to, że dowiesz się w tym miejscu wszystkiego, czego konkretny temat dotyczy. Możesz dodać tą podstronę do swoich ulubionych zakładek i śledzić przyszłe aktualizacje niniejszego tagu. Odwiedź również stronę główną serwisu i posiłkuj się nauką, technologią i przeróżnymi ciekawostkami z wody, ziemi i nieba. Prezentujemy również treści w serwisie YouTube i Facebook, zachęcamy do obserwowania naszych kanałów gdzie udostępniane są treści, które z pewnością Was zaciekawią. Piszemy i nagrywamy na tematy przyciągające uwagę!\nprzypadek u fryzjera - wszystko na ten temat