Weź udział w pełnej niespodzianek i atrakcji mobilnej grze miejskiej!\nGra Miejska - Gdzie licho nie może\nFilharmonia Kaszubska i Miejska Biblioteka Publiczna w Wejherowie zapraszają chętnych do udziału w Mobilnej Grze Miejskiej „Gdzie licho nie może”, która organizowana jest w dniach 19-27 czerwca br. na terenie parku Miejskiego w Wejherowie w godz. od 18.00 do 20.00.\nGra powstała m.in. z myślą o tych, którzy chcieliby dowiedzieć się trochę więcej o dawnych zwyczajach związanych z najkrótszą nocą w roku i zachęcić do sięgnięcia po literaturę z nią związaną. Gracze będą mieli okazję poznać bliżej ludowe zwyczaje związane z tym wyjątkowym czasem. Poznają także świat słowiańskich postaci, o których do dzisiaj słyszymy w legendach i historiach opowiadanych przy ogniskach czy na dobranoc.\n- Zapraszamy do udziału w pełnej niespodzianek i dodatkowych atrakcji rozgrywce Mobilnej Gry Miejskiej - GDZIE LICHO NIE MOŻE! Przygotowaliśmy dla Was atrakcyjne upominki – zachęca Jolanta Rożyńska, dyrektor Wejherowskiego centrum Kultury.\n- Zanurzcie się w ten wyjątkowy świat i dajcie się porwać grze, która - wierzymy - dostarczy Wam wielu wrażeń i pozostanie na długo w pamięci! - dodaje Ewelina Magdziarczyk-Plebanek, dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Wejherowie.\nNoc Kupały, zwana też Nocą Świętojańską lub Sobótką to najkrótsza noc w roku – wypada zwykle około 21 czerwca. Z tym terminem wiąże się wiele ludowych zwyczajów, z których część może stanowić nasze narodowe dziedzictwo. W wielu miejscach do dzisiaj jest żywy zwyczaj palenia ognisk czy puszczania na wodę wianków, które mają wywróżyć miłość. Czerwiec w tym roku jest wyjątkowy. Częste burze, ogromne upały, nawałnice... Ludzie chodzą podenerwowani i nie wiedzą, z czego to wynika. Ewidentnie coś wisi w powietrzu….\n• Udział w grze jest bezpłatny. Wiek od 12 lat wzwyż.\n• Pobierz grę „Gdzie Licho nie może...”\nGra odbywa się w terenie. Twórcy i Organizatorzy gry nie odpowiadają za bezpieczeństwo graczy. Ze względu na czas trwania gry zaleca się zaopatrzenie się w baterię przenośną powerbank, a z uwagi na grę w terenie - także w słuchawki.\nGłówna - pełna atrakcji i niespodzianek rozgrywka odbędzie się 23 czerwca w godz. 18.00-20-00. Gotowi na przygodę...? Chwytajcie za telefony i... DOBREJ ZABAWY!


22 marca 2017 lublin\nMosty i wiadukty to tutaj nic innego jak bardzo powszechny termin. Jednak nie chodzi nam o budynki, a raczej o konstrukcje. Przecież tym także zajmuje się powszechnie budownictwo oraz inne tego rodzaju czynniki. To jest tutaj po prostu bardzo ważne i na pewno zauważane na każdym kroku. Dzięki temu możemy powiedzieć, że budownictwo to nic innego jak tutaj bardzo ważny i charakterystyczny czynnik. Widzimy to jednak na każdym aspekcie. Konstrukcje podawane oraz opisywane w niniejszym wywodzie są po prostu potrzebne do normalnego funkcjonowania społeczeństwa. Bez nich na pewno było by o wiele trudniej. Tutaj pokłony oraz zasługi dla budownictwa oraz dla architektury. Jest to na pewno tutaj powszechnie wykorzystywane i bardzo często poważane. Można powiedzieć, że przecież ten czynnik to nic innego jak tutaj ułatwienie życia dla ludzi. Mosty i wiadukty pozwalają nam jak wiemy przeprawić się bez problemu na drugą stronę rzeki lub jeziora. Bez tego ani rusz. Można sobie wyobrazić, że takiego czynnika nie mamy.


break.fm • Robimy bibę jak za dawnych lat.\nRobimy bibę jak za dawnych lat.\nprzez dual » 18 mar 2015, 20:28\nWychodzę z propozycją zorganizowania imprezy pod szyldem dnb.pl/break.fm, lineup to my wszyscy, miejsce to klub NRD w Toruniu. Na wejściu skromne wlotki żeby chociaż część kosztów dojazdu się zwróciła. Fajnie byłoby się spotkać popić, pokłócić się o jakieś bzdurne tematy, posłuchać kto w jakiej muzie teraz siedzi.\nCo teraz następuje:\n1. Chciałbym wiedzieć ile osób byłoby chętnych i na jaką datę.\nPomoże nam w tym Google form:\nProszę o wypełnienie formularza i poważne podejście do tematu.\n2. Przygotuję formę jakąś tej imprezy, dogadam z właścicielem nrd warunki.\n3. Chaser zaoferował pomoc w organizacji a jak on się za coś bierze to jest wielka klasa więc nie spierdolcie tego.\nRe: Robimy bibę jak za dawnych lat.\nprzez ant » 18 mar 2015, 20:32\nsłusznie! kto miałby grać (pośrednio jest to pytanie o to kto jeszcze żyje)?\nwybralem jedna date, ale można by jakoś więcej\nprzez DESS# » 18 mar 2015, 20:41\nant napisał(a): wybralem jedna date, ale można by jakoś więcej\nprzez dual » 18 mar 2015, 20:57\nprzez ciacH » 19 mar 2015, 07:25\nprzez proti » 19 mar 2015, 17:38\nJa chętnie zagram .\nTermin, każdy jest dobry.\nprzez co » 19 mar 2015, 22:06\nbreakz, dnb, hc, terror, speedcore.mogę.mam w kejsie.\nprzez ciacH » 21 mar 2015, 18:27\ndawać dawać !\nprzez ant » 30 mar 2015, 18:09\nprzez dual » 30 mar 2015, 21:00\nDostałem 15 odpowiedzi, najczęściej pojawiający się weekend to 26-27.06.2015.\n15 osób to trochę mało, nie?\nprzez ciacH » 31 mar 2015, 09:55\n15 odpowiedzi, bo mało ludzi odwiedza/czyta. Imo więcej wpadło by przez jakies wydarzenie itp. Nie wiem\nprzez Basebox » 31 mar 2015, 12:00\nok 930 osob zostało zaproszonych do czata na FB przez Duala nt. tej imprezy.\nCzęść wyszła po dodaniu ;] Dużo jednak pozostało. jednak jak tylko 15 osób sie zgłosiło to faktycznie bieda, ale nie ma się co dziwić, skoro i tak dnb.pl umarło.\nMoże i wydarzenie pociągnie za sobą jakiśch spoza ludzi "wtemacie", ale nie wiem czy o to ma chodzić w robieniu takiej biby.\nprzez ciacH » 31 mar 2015, 13:05\nbtw. bez jakiej kolwiek promocji, nowego ruchu nie bedzie nigdy.\na stara społeczność sie rozeszła. więc...kapa\nprzez Basebox » 31 mar 2015, 14:59\nGdyby ludzie wchodzili tak często na forum jak na FB (albo chociaz raz dziennie) i coś zostawili, to ruch by był. Więc promocja może coś by dała ale liczą się też chęci. No ale teraz FB rządzi internetem, masz tam swoich znajomych, kanały i grupy i wszystko co komu potrzeba, więc po co komu forum.\nZresztą temat jest szeroki, był już wałkowany pierdylion razy i dużo by gadać.\nSam ostatnio łapię się na tym, że zaglądam tutaj raz czy dwa razy w tygodniu. No ale jak nie ma ruchu, to tak jest.\nprzez Kasia12 » 31 mar 2015, 15:44\nPrzyjde jak beda darmowe krazki albo sciechy.\nprzez ciacH » 31 mar 2015, 16:57\nBasebox napisał(a): Gdyby ludzie wchodzili tak często na forum jak na FB (albo chociaz raz dziennie) i coś zostawili, to ruch by był. Więc promocja może coś by dała ale liczą się też chęci. No ale teraz FB rządzi internetem, masz tam swoich znajomych, kanały i grupy i wszystko co komu potrzeba, więc po co komu forum.\ndokładnie...niestety tak to wygląda... ale z fb zaczyna być coraz gorzej..możliwe że wszyskto kiedyś wróci do punktu wyjscia nvm\njest jak jest..może będzie lepiej\nKasia12 napisał(a): Przyjde jak beda darmowe krazki albo sciechy.\nprosze w końcu konkret\nprzez Emoczo » 04 kwi 2015, 21:03\nprzez dual » 05 kwi 2015, 02:24\nprzez ant » 06 kwi 2015, 14:31\nno dobra no, chyba ci, którzy odpowiedzieli to nie wyszscy którzy teoretycznie pojawią się na bibie, no halo.\nseba grał kiedyś w warszawie dla 3 osób to ja tez mogę. oraz termin idealny - moje urodziny\nprzez ciacH » 06 kwi 2015, 21:14\njakies plany i pomysły ?\nprzez ant » 07 kwi 2015, 15:13\nsety nafaszerowane klasykami\nprzez lukaut » 07 kwi 2015, 23:47\nchyba najłatwiej będzie zrobić transmisje na twichu\nalbo dogadać sie z audiopolem na jakis namiot\nps. dual gratuluje żeniaczki\nprzez Basebox » 08 kwi 2015, 09:48\nlukaut napisał(a): albo dogadać sie z audiopolem na jakis namiot\nmogłoby z tego coś być.\nprzez ciacH » 09 kwi 2015, 12:08\njakiś konkret setup do ogarnięcia lekko.\nprzez ant » 09 kwi 2015, 22:10\nbaj de uej www.facebook.com/events/1560065860928190\nprzez ciacH » 24 kwi 2015, 07:46


Tarczyca interpretacja - Starając się z pomocą medyczną - Forum OvuFriend\nForum › Starając się z pomocą medyczną › Tarczyca interpretacja\nJeśli ktoś na forum ma doświadczenie z tarczyca bardzo proszę o pomoc w interpretacji. Dodam, że na pierwszy rzut oka nie mam objawów chorej tarczycy.. może poza tym, że cykl mi się nieco wydłużył w ostatnich miesiącach. Mało tego - rok temu miałam badane TSH wynik w normie 1,2. Więcej badań nikt już mi nie zlecał. Będę wdzięczna za pomoc.\nOto moje wyniki: TSH : 0,299 norma 0,55-4,0 FT4: 23,20 norma 11,5-22,70 anty TG 11,20 norma 0-4,11 anty TPO 0,75 norma 0-5,61 FT3 6,48 norma 3,5- 6,50 Witamina D3 - 22,4 norma (30-80) Jeśli ktoś na forum ma doświadczenie z tarczyca bardzo proszę o pomoc w interpretacji. Dodam, że na pierwszy rzut oka nie mam objawów chorej tarczycy.. może poza tym, że cykl mi się nieco wydłużył w ostatnich miesiącach. Mało tego - rok temu miałam badane TSH wynik w normie 1,2. Więcej badań nikt już mi nie zlecał. Będę wdzięczna za pomoc.\nMasz nadczynność tarczycy. Idź do endokrynologa.\nMasz nadczynność tarczycy. Idź do endokrynologa. :)\nWysłany: 29 marca 2016, 06:17\nDziękuję. Na pewno pójdę..Czy przy nadczynności można spokojnie podejść do inseminacji?\nWysłany: 29 marca 2016, 06:30\nPodejść można... ale poczytaj czym nadczynność grozi dziecku jeśli się uda. Raczej nie poleca się i jak poczytasz to zrozumiesz czemu i sama odłożysz, żeby unormowac pracę tarczycy.\nPodejść można... ale poczytaj czym nadczynność grozi dziecku jeśli się uda. Raczej nie poleca się i jak poczytasz to zrozumiesz czemu i sama odłożysz, żeby unormowac pracę tarczycy. Powodzenia &&\nWysłany: 29 marca 2016, 06:39\nWitam. Podepnę się pod temat. Moje wyniki niby w normie się mieszczą, ale natknęłam się na innym forum na informacje ze takie wyniki mogą świadczyć o niedoczynność. Proszę o pomoc w interpretacji TSH 1.36ul/mL ( norma 0.27-4,2) FT4 1.13 ng/dl (norma 0.93 -1.71). Bardzo dziekuje\nWysłany: 29 marca 2016, 08:23\nJak miałam TSH 1,2 to nikt mi nie zlecał nawet dodatkowych badań i lekarz powiedział, że to dobry wynik. Zwłaszcza, że pozostałe są w normach. A robiłaś anty TPO i anty TG? Masz jakieś objawy ?\n[QUOTE=maggdax]Witam. Podepnę się pod temat. Moje wyniki niby w normie się mieszczą, ale natknęłam się na innym forum na informacje ze takie wyniki mogą świadczyć o niedoczynność. Proszę o pomoc w interpretacji TSH 1.36ul/mL ( norma 0.27-4,2) FT4 1.13 ng/dl (norma 0.93 -1.71). Bardzo dziekuje[/QUOTE] Jak miałam TSH 1,2 to nikt mi nie zlecał nawet dodatkowych badań i lekarz powiedział, że to dobry wynik. Zwłaszcza, że pozostałe są w normach. A robiłaś anty TPO i anty TG? Masz jakieś objawy ?\nWysłany: 29 marca 2016, 19:53\nNie robilam dodatkowych badań o które pytasz, tak naprawdę nigdy nie podejrzewałam tarczycy, badania zrobiłam z czystej ciekawości bo każda kobieta w mojej rodzinie zmaga się z chorą tarczycą, więc myślałam że u mnie też coś wyjdzie\nBardzo dziekuję za odpowiedź:) Nie robilam dodatkowych badań o które pytasz, tak naprawdę nigdy nie podejrzewałam tarczycy, badania zrobiłam z czystej ciekawości bo każda kobieta w mojej rodzinie zmaga się z chorą tarczycą, więc myślałam że u mnie też coś wyjdzie :)\nWysłany: 30 marca 2016, 08:34\nTo niestety niewykluczone, że z czasem coś się zacznie bać, bo to jest mocno dziedziczne. Tak jak u mnie. Kontroluj co jakiś czas.\nWysłany: 24 kwietnia 2016, 22:46\nwitam tez mam pytanie co do wyników tarczycy dwa tygodnie temu moje wyniki były:\ntsh 3,7 norma 0,27 - 4,2\natpo 5,7 norma <34\natg <15 norma < 60\njeszcze prolaktyna 40,5 norma 6,0 - 29,9\nwyniki z 23 kwietnia\ntsh 4,36 norma 0,27- 4,2\nft3 3,37 norma 2,00-,4,4\nft4 1,22 norma 0,93-1,71\ndlaczego moje tsh po 2 tyg ciagle rosnie mialam podejsc do iui ale odpuscilismy\nwitam tez mam pytanie co do wyników tarczycy dwa tygodnie temu moje wyniki były: 9 kwietnia : tsh 3,7 norma 0,27 - 4,2 atpo 5,7 norma <34 atg <15 norma < 60 jeszcze prolaktyna 40,5 norma 6,0 - 29,9 wyniki z 23 kwietnia tsh 4,36 norma 0,27- 4,2 ft3 3,37 norma 2,00-,4,4 ft4 1,22 norma 0,93-1,71 dlaczego moje tsh po 2 tyg ciagle rosnie mialam podejsc do iui ale odpuscilismy\nAsiak1985 - wyniki najlepiej konsultować ze swoim lekarzem. Ja robiłam ostatnio TSH i mam wynik 2,65 przy normie 0,27 -4,2 i dostałam leki na zbicie. Jak powiedziała moja Pani doktor, lepiej ciut obniżyć.. a myślałam, że jest ok\nAsiak1985 - wyniki najlepiej konsultować ze swoim lekarzem. Ja robiłam ostatnio TSH i mam wynik 2,65 przy normie 0,27 -4,2 i dostałam leki na zbicie. Jak powiedziała moja Pani doktor, lepiej ciut obniżyć.. a myślałam, że jest ok :)\nAsiak, nie ma co się zastanawiać dlaczego. Może inne laboratorium, inne odczynniki. Różnica nie jest jakaś ogromna, co nie zmienia faktu, że wynik jest powyżej normy ogólnej (nie mówiąc już o tym, że starające się nie powinny mieć więcej niż 2,5, a są i bardziej restrykcyjni lekarze, którzy uważają, że najlepszy jest wynik w okolicy 1-1,5 w czasie starań). Prolaktyna też zbyt wysoka i może powodować brak owulacji. Wizyta u endokrynologa jest konieczna.\nWiadomość wyedytowana przez autora: 26 kwietnia 2016, 12:31\nWysłany: 26 kwietnia 2016, 12:40\nkochana masz za wysokie tsh na ciążę, koniecznie musisz obniżyć. Poza tym prolaktyna wysoka, ktoś Ci zlecił bromergon ?\n[QUOTE=asiak1985]witam tez mam pytanie co do wyników tarczycy dwa tygodnie temu moje wyniki były: 9 kwietnia : tsh 3,7 norma 0,27 - 4,2 atpo 5,7 norma <34 atg <15 norma < 60 jeszcze prolaktyna 40,5 norma 6,0 - 29,9 wyniki z 23 kwietnia tsh 4,36 norma 0,27- 4,2 ft3 3,37 norma 2,00-,4,4 ft4 1,22 norma 0,93-1,71 dlaczego moje tsh po 2 tyg ciagle rosnie mialam podejsc do iui ale odpuscilismy[/QUOTE] kochana masz za wysokie tsh na ciążę, koniecznie musisz obniżyć. Poza tym prolaktyna wysoka, ktoś Ci zlecił bromergon ?\nBromegeron to nie problem bo już kilka razy go brałam wiec został w domowej apteczce, bardziej mnie niepokoi tarczyca dlaczego tak mi swiruje\nBromegeron to nie problem bo już kilka razy go brałam wiec został w domowej apteczce, bardziej mnie niepokoi tarczyca dlaczego tak mi swiruje :/\nWysłany: 26 kwietnia 2016, 20:39\nLeków na PRL nie odstawia się do czasu zobaczenia 2 kresek na tescie ciążowym. To leki trzymają PRL w ryzach i po odstawieniu leków ona szybuje w górę z prędkością światła.\n[QUOTE=asiak1985]Bromegeron to nie problem bo już kilka razy go brałam wiec został w domowej apteczce, bardziej mnie niepokoi tarczyca dlaczego tak mi swiruje :/[/QUOTE] Leków na PRL nie odstawia się do czasu zobaczenia 2 kresek na tescie ciążowym. To leki trzymają PRL w ryzach i po odstawieniu leków ona szybuje w górę z prędkością światła.\nWizyta u lekarza dopiero 16 maja a pytań wiele co do tarczycy, jak dobrze ze mam kilka laboratorium w swoim "wielkim" mieście. Co do prl to jak biore leki to spada mi do minimum po odstawieniu ( po konsultacji z lekarzem) to tak po 2-3 miesiacach prl znowu za wysoka i tak na okrągło.\nWysłany: 29 maja 2016, 10:28\nFT3-4,22 pmol/l (3,10-6,80)\nATPO-255,55(NORMA do 34)\nw usg tarczycy liczne zmiany guzkowe zwłaszcza w prawym płacie. Wyniki niby mieszczą się w normie,ale ja czuję się paskudnie.Endo zalecił Letrox 25co drugi dzień. Ale poprawy jakoś nie czuję. Następne badanie w czerwcu.\nWiadomość wyedytowana przez autora: 29 maja 2016, 10:28\nU mnie wygląda to tak: TSH-1,150 (0,27-4,20) FT3-4,22 pmol/l (3,10-6,80) FT4-14,32pmol/l (12,00-22,00) ATPO-255,55(NORMA do 34) w usg tarczycy liczne zmiany guzkowe zwłaszcza w prawym płacie. Wyniki niby mieszczą się w normie,ale ja czuję się paskudnie.Endo zalecił Letrox 25co drugi dzień. Ale poprawy jakoś nie czuję. Następne badanie w czerwcu.\nWysłany: 30 maja 2016, 11:19\nSówka35 ja leczę się już kilka lat i z doświadczenia powiem Ci, że nie zawsze jest lepiej. Mnie męczą tarczycowe objawy cały czas: wypadanie włosów, sucha swędząca skóra, nerwowość itd.\nDodatkowo każda zmiana pory roku tzn. ciepło/zimno wpływa na tarczycę. Latem mam obniżoną dawkę euthyroxu i analogicznie zimą ją zwiększam.\nSówka35 ja leczę się już kilka lat i z doświadczenia powiem Ci, że nie zawsze jest lepiej. Mnie męczą tarczycowe objawy cały czas: wypadanie włosów, sucha swędząca skóra, nerwowość itd. Dodatkowo każda zmiana pory roku tzn. ciepło/zimno wpływa na tarczycę. Latem mam obniżoną dawkę euthyroxu i analogicznie zimą ją zwiększam.\nWysłany: 31 maja 2016, 13:04\ndziewczyny czy euthyrox moze przesunąc miesiaczke powinna dostac wczoraj a tu cisza a jest to moj pierwszy miesac z euthyroxem\nWysłany: 31 maja 2016, 23:00\nAsiak1985 może się to zdarzyć. Ja tak miałam, ale cykl przedłużył się tylko o kilka dni.\nWysłany: 2 czerwca 2016, 20:26\n2 dni pozniej ale @ pojawila się, chociaż wolałabym zeby jej nie było\n[QUOTE=Magot]Asiak1985 może się to zdarzyć. Ja tak miałam, ale cykl przedłużył się tylko o kilka dni.[/QUOTE] 2 dni pozniej ale @ pojawila się, chociaż wolałabym zeby jej nie było :D


Jakie naprawdę są Reebok ZigLite Run? | Bieganie.pl\n3 października 2012 Redakcja Bieganie.pl Sprzęt\nMinimalizm zdobywa coraz więcej zwolenników. Niski profil buta, niemal całkowity brak amortyzacji, znakomite czucie podłoża oraz niska waga zawracają uwagę coraz większej grupy osób. Takie właśnie nie są najnowsze Reeboki ZigLite Run. Te buty to całkowite zaprzeczenie minimalizmu. Zaprzeczenie to za mało powiedziane, są bardzo grube nawet jak klasyczne mocno amortyzowane buty. Pod piętą podeszwa ma aż 42 mm grubości, na śródstopiu 26 co w połączeniu z mięsistą, grubą wkładką która jest grubsza pod piętą da nam prawie 20 mm spadku.\nO gustach się nie dyskutuje, ale wygląd delikatnie mówiąc nie przypadł mi do gustu. Buty strasznie rzucają się w oczy. W gimnazjach czy podstawówkach może i zrobią u dzieciaków furorę, ale dla mnie są zdecydowanie zbyt „festyniarskie”. Żadne inne słowo niestety nie pasowało żeby określić moją opinie odnośnie wyglądu.\nWykonanie całkiem schludne. Łączenie podeszwy z cholewką estetyczne, bez wystającego kleju. Szwy równe, ładnie poprowadzone, nawet we wnętrzu buta nie widać odstających nitek.\nPo wzięciu buta do ręki czuć, że jest ciężki, a przecież ZigLite Run to niby but treningowo-startowy o wadze 250g, jak możemy przeczytać w materiałach prezentowanych przez producenta. Pomyślałem, że to może mylne uczucie tego ciężaru, więc wrzuciłem je na wagę. Waga pokazała 360g, dla porównania wrzuciłem inov-8 xtalony 190, które okazały się ważyć 240g, więc raptem 10g mniej od teoretycznej wagi reeboków. Jak weźmiemy oba buty do ręki to jakbyśmy w jednym ręku trzymali piórko, a w drugim młotek. Różnica jest olbrzymia. 350g to waga solidnych butów trailowych. Moje Xodusy na Vibramie ważą 380g z tym, że są o rozmiar większe (reeboki są ciut za małe), więc waga wychodzi w zasadzie identyczna. Nie wiem skąd tak znaczna rozbieżność pomiędzy wagą producenta, a rzeczywistą, ale od początku nie wierzyłem w 250g.\nPodeszwa jest dość sztywna. Jak zginamy but w rękach to na początku idzie dość lekko, a następnie ciężko i to na tyle, że po puszczeniu aż odskakuje. Odpowiedzialna jest za to plastikowa płytka która działa jak resor piórowy. Na początku ugina się sam piankowy przód buta, a następnie dochodzie ugięcie sztywnej płytki.\nNa początku byłem pełen obaw odnośnie przewiewności buta. But wydawał się mocno zabudowany, a materiały mało przewiewne. Całe szczęście, że obawy się nie sprawdziły. Cholewka jest zaskakująco przewiewna, dobrze sobie radzi z odprowadzaniem wilgoci, dzięki czemu stopy zazwyczaj suche i nieprzegrzane. Piszę zazwyczaj, bo czarny kolor butów sprawia, że w upalne, słoneczne dni buty nagrzewają się i stopa potrafi się zgrzać, jednak mimo wszystko moja ocena cholewki jest wysoka. W upalne dni, jeśli nie biegamy na słońcu jest dobrze. Nie ma oczywiście porównania do siatkowych butów startowych, w których wiatr hula ze wszystkich stron, ale nie jest źle.\nCholewka wydaje się dość lekka i dobrze dopasowuje się do stopy. Nic nie uciska ani nie uwiera. Właśnie cholewka to moim zdaniem najlepszy element tych butów.\nUżytkowanie – czyli jak się w tych przedziwnych butach biega\nButy posiadają bardzo duży offset, który z uwzględnieniem wkładki dobija do 20 mm. To bardzo dużo i czuć to od razu. Pierwsze kroki były bardzo dziwne, podczas chodzenia czułem nienaturalne pochylenie stopy. Jest to na pewno spowodowane przyzwyczajeniem do butów o małym spadku pięta-palce, ale nie budziło to u mnie entuzjazmu. Buty są wysokie, sztywne, z dużym offsetem, a że biegam tylko ze śródstopia więc czekało mnie wyzwanie które oczywiście podjąłem.\nW butach tych da się biegać ze śródstopia. Nie jest to specjalnie wygodne, ale się da. Wysoka pianka pod pięta sprawia, że podczas lądowania pięta za każdym razem uderza o ziemię. W butach z małym spadkiem jest to puknięcie, tutaj można to nazwać uderzeniem. Nawet tak skrajnie trudne warunki nie zmusiły mnie jednak do biegania z pięty, po prostu nigdy tak nie biegałem, nie umiem tego i nawet w tych butach nie zmieniłem techniki. Do biegania ze śródstopia zdecydowanie nie polecam tych butów, nie nadają się do tego, można to robić, ale po co skoro na rynku są o wiele lepsze propozycje. Pianka w podeszwie mimo, że bardzo gruba nie sprawia, że but jest miękki, jest raczej twardy. Pianka jest po prostu sztywna. Mimo sporej masy, około 80 kg przy 182 cm wzrostu, nie było uczucia zapadania się czy nawet miękkości. Amortyzacja mimo wszystko jest dobra, może nie jest to poduszkowiec który wszystko wygładza niemal do zera, ale izoluje stopę od ewentualnych nierówności, a lądowanie jest miękkie.\nTrochę mnie zastanawia przeznaczenie tego buta. Według mnie jest ono zupełnie inne niż podaje producent. Buty nie są lekkie, są za to dość sztywne i posiadają bardzo duży spadek i grubą podeszwę co jest zaprzeczeniem butów startowych. Jedynie co mają wspólnego z butami startowymi to dopasowanie. Są wąskie i stopa jest bardzo pewnie trzymana, może nawet trochę za mocno na wysokości palców. Mimo dość sztywnej podeszwy nie zapewniają dużej dynamiki. Są nieco „tępe”. Czuć szczególnie przy szybszym biegu, że podeszwa pochłania sporo energii. Co najgorsze przy szybkim biegu walenie piętą się pogłębia, a sztywna podeszwa bardzo utrudnia wybicie z palców, a przecież to but niby treningowo-startowy. Według mnie ten but jest przeznaczony dla ciężkich lub bardzo ciężkich osób biegających z pięty które chcą zgubić kilogramy. Taki "człapak" do rekreacyjnego truchtania, spokojnym tempem, ale na pewno nie but treningowo-startowy. Za jego słabą przydatnością podczas startów przemawia również dość słaba przyczepność. Na ostrych nawrotach trzeba uważać, bo but potrafi złapać poślizg.\nZ racji, że w zdecydowanej większości biegam w terenie to i ZigLite’y tam zabrałem. Niestety zawiodły tam na całej linii. Podeszwa kompletnie się do tego nie nadaje. Nie mówię tu o wymagającym górskim terenie, ale dla tych butów alejka w parku to już za dużo. W poprzeczne rowki w podeszwie wciskają się kamyki, szyszki a nawet patyki, jednak to nie to jest najgorsze. O ile w przedmioty wciśnięte w rowki nie są tak denerwujące i przesadnie często się nie wbijają o tyle w otworze pod piętą cały czas siedzi jakaś szyszka lub kamień. To dyskwalifikuje ten but do jakiegokolwiek użytkowania poza utwardzonymi drogami.\nButy które budzą u mnie bardzo mieszane uczucia – pomijam to, że biegam ze śródstopia, a buty są ewidentnie zrobione pod kątem biegania z pięty. Producent reklamuje je jako lekkie (250g), a okazuje się to nieprawdą. Mają być treningowo-startowe, a są grubsze niż większość butów typowo treningowych, są do tego twarde więc przeznaczone dla ciężkich biegaczy i mają słabą dynamikę. Do zastosowań podanych przez producenta myślę, że te buty się nie nadają i należy je sobie odpuścić. Zainteresowanie tym modelem mogą wyrazić jedynie osoby z duża nadwagą, które poprzez bieganie chcą pozbyć się nadmiaru ciała.


Realizacje - Lubar Prefabrykacja Sp. z o.o.\n44. Budynek - Lublin\nDostarczyliśmy schody dywanowe na budowę w Lublinie. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n43. Hala - Gliwice\nDostarczyliśmy strop filigran na budowę hali produkcyjnej w Gliwicach. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n42. LIDL - Czechy\nDostarczyliśmy słupy prefabrykowane, nośniki, dźwigary, sciany na budowe sklepu LIDL w Czechach. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n41. BikeSystem - Rybnik\nDostarczyliśmy słupy prefabrykowane na budowe hali w Rybniku. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n40. Dworzec PKP II etpa - Gliwice\nDostarczyliśmy prefabrykowane szyby windowe i schody dla inwestycji w Gliwicach. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n39. IMAX - Wrocław\nDostarczyliśmy prefabrykowane trybuny dla inwestycji w Wrocławiu. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n38. FORTUM Silesia S.A. - Zabrze\nDostarczyliśmy prefabrykowane schody dla inwestycji w Zabrzu. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n37. IKEA - Katowice\nDostarczyliśmy prefabrykowane cokoły dla inwestycji w Katowicach. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n36. Hala Produkcyjna - Dąbrowa Górnicza\nKompleksowe zaopatrzenie w słupy na potrzeby budowy hali produkcyjnej w Dąbrowie Górniczej. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n35. Osiedle mieszkaniowe - Sosnowiec\nKompleksowe zaopatrzenie w schody, filigran i szby windowe. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n34. Hilton - Wrocław\nDostarczyliśmy donice dla inwestycji w Wrocławiu. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n33. Park Royal - Warszawa\nDostarczyliśmy murki oporowe dla inwestycji w Warszawie. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n32. Dworzec PKP - Gliwice\nWykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach. Wykonanie oraz dostarczenie prefabrykowanych przejść dla inwestycji w Gliwicach\n31. Stadion - Zabrze\nDostarczyliśmy prefabrykowane schody dla inwestycji w Zabrzu. Dostarczyliśmy prefabrykowane schody dla inwestycji w Zabrzu.\n30. Faber - Skrzyszów\nDostarczyliśmy prefabrykowane podwaliny dla inwestycji Skrzyszowie. Dostarczyliśmy prefabrykowane podwaliny dla inwestycji Skrzyszowie.\n29. Rynek - Katowice\nDostarczyliśmy prefabrykowane donice dla inwestycji w Katowicach. Dostarczyliśmy prefabrykowane donice dla inwestycji w Katowicach.\n28. Archiwum Państwowe - Rzeszów\nKompleksowe zaopatrzenie w schody dywanowe dla inwestycji w Rzeszowie. Kompleksowe zaopatrzenie w schody dywanowe dla inwestycji w Rzeszowie.\n27. Nexteer Automotive - Tychy\nDostarczyliśmy prefabrykowane słupy o długości 14 metrów dla budowy hali w tychach . Dostarczyliśmy prefabrykowane słupy o długości 14 metrów dla budowy hali w tychach .\n26. FRONTON - Kraków\nDostarczyliśmy prefabrykowane schody do budynków usługowo-mieszkalnych dla inwestycji w Krakowie.\n25. Opel - Gliwice\nII część inwestycji - podwaliny. II część inwestycji - podwalinyII część inwestycji - podwaliny\n24. Galeria - Katowice\nNa potrzeby budowy galerii nasza firma wykonała oraz dostarczyła prefabrykowane biegi schodowe.\n23. Warszawa ul. Przasnyska\nDostarczyliśmy murki oporowe dla inwestycji w Warszawie. Dostarczyliśmy murki oporowe dla inwestycji w Warszawie.\n22. Drogi Expresowe S-5, S-8\nDostarczyliśmy podwaliny na odcinkach S5 i S8. Dostarczyliśmy podwaliny na odcinkach S5 i S8.\n21. Opel - Gliwice\nDostarczyliśmy słupy prefabrykowane na budowe hali w Gliwicach. Dostarczyliśmy słupy prefabrykowane na budowe hali w Gliwicach.\n20. Tenneco - Stanowice\nDostarczyliśmy około 7 000,00 m2 stropów filigran. Dostarczyliśmy około 7 000,00 m2 stropów filigran. Dostarczyliśmy około 7 000,00 m2 stropów filigran.\n19. Galeria Zamek w Lublinie\nDostarczyliśmy 153 sztuk prefabrykowanych biegów schodowych wykonanych w negatywie, w tym 23 sztuki z wkomponowanym podjazdem dla wózków oraz ogrzewaniem elektrycznym, dostawa podwalin pod ekrany akustyczne, donic prefabrykowanych.h.\n18. Silesia w Katowicach\nDostarczyliśmy 108 sztuk biegów schodowych prefabrykowanych wykonanych w negatywie\n17. Galeria Zielone Arkady w Bydgoszczy\nDostarczyliśmy 131 sztuk prefabrykowanych biegów schodowych wykonanych w negatywie.\n16. Spalarnia w Krakowie\nDostarczyliśmy 39 sztuk biegów schodowych wraz ze spocznikami wykonanymi w negatywie.\n15. Hala w Bielsku-Białej\nDostarczyliśmy 75 sztuk słupów prefabrykowanych na budowe hali w Bielsku-Białej.\n14. Budynki mieszkalne w Katowicach\nDostarczyliśmy 126 sztuk biegów schodowych prefabrykowanych wykonanych w pozytywie\n13. Archiwum Państwowe w Rzeszowie\nDostawa 25 sztuk słupów prefabrykowanych oraz 17 sztuk biegów schodowych dywanowych wewnętrznych wykonanych z betony architektonicznego\n12. Ogrody Ochoty w Warszawie\nDostarczyliśmy 37 sztuk biegów schodowych prefabrykowanych wykonanych w negatywie.\n11. Budowa nawierzchni z płyt drogowych - Jastrzębie Zdrój\nWykonaliśmy i dostarczyliśmy płyty drogowe pod budowę Skupu złomu w Jastrzębiu Zdroju.\n10. Osiedle Słoneczne – Opole ul. Tarnopolska\nNa potrzeby budowy Osiedla nasza firma wykonała oraz dostarczyła prefabrykowane biegi schodowe w ilosci 30 szt. oraz spoczniki 15 szt.\n9. Droga Ekspresowa S1 – odcinek w Cieszynie\nDla budowy wraz z przebudową istniejacych zabezpieczeń przeciwhałasowych wykonaliśmy belki podwalinowe pod ekrany akustyczne w ilości 311 szt.\n8. Budynek – Magazyn-Produkcji – Bielsko-Biała\nDla budowy I etapu Magazynu Produkcji Fabryki Narzędzi Glob nasza firma wykonała oraz dostarczyła 29 szt belek podwalinowych.\n7. Rewitalizacja centrum Miasta Pszów\nUrząd Miasta Pszów zlecił nam wykonanie oraz dostarczenie murów oporwych w ilości 24 szt.\n6. Budynek Usługowo- Handlowy – Niepołomice\nNa potrzeby budowy Budynku Usługowo – Handlowego w Niepołomicach\nzostaliśmy wybrani do realizacji (wykonania, zaprojektowania, dostarczenia) płyt\nstropowych typu filigran,\nw ilości około 1000 m2\n5. Budynek Hotelowy – Port Lotniczy Warszawa\nNa potrzeby budowy Hotelu 5* zostało dostarczone 62 szt biegów schodowych z balustardą. Hotel o wysokim standardzie jest budowlą 11-kondygnacyjną (8 naziemnych , 3 podziemne), posiada 4 klatki schodowe z 231 lokalami uzytkowymi.\nPowierzchnia użytkowa 16 756,55 m2\n4. Przebudowa internatu na cele mieszkaniowe – Bytom\nDla inwestycji przebudowy internatu na cele mieszkaniowe wykonaliśmy płyty balkonowe w ilości 27 szt.\n3. Castorama - Rybnik\nWykonaliśmy 700 m2 stropu typu filigran i dostarczyliśmy na budowę Castoramy w Rybniku.\n2. Galeria - Katowice\nRealizowaliśmy produkcję biegów schodowych oraz płyt PEC dla budowy Galerii wraz z Dworcem Kolejowym. Była to jedna z najwiekszych inwestycji w Katowicach w roku 2012.\n1. Budynek Mieszkalno – Usługowy Kraków ul. Rakowicka\nW miesiącu czerwcu 2012r. Rozpoczęliśmy produkcję biegów schodowych dla budowy osiedla mieszkaniowego w Krakowie. Przewidywana ilość biegów 266szt. Zakończenie produkcji planowane na listopad 2012r.


Minecraft: Oficjalny Magazyn 1/2020 - (Prasa) - Księgarnia Internetowa Egmont\n3.30 (8 ocen)\nOpis magazynu: „Minecraft: Oficjalny magazyn” to jedyne czasopismo poświęcone grze, opracowywane we współpracy z Mojangiem i skierowane do polskiej społeczności fanów. Rolę przewodników pełni czterech zaprawionych w bojach poszukiwaczy przygód, wymyślonych przez Mojang specjalnie na potrzeby magazynu: Sparks, Beara, Scout i Monty’ego, pojawiających się również w specjalnym komiksie tworzonym we współpracy ze studiem. Magazyn skierowany do dzieci w wieku od 7 lat.\nDaj nura w głębiny – rady ekspertów, jak budować pod wodą\nJak przetrwać we wraku i się obłowić?\nQuiz: jakim bohaterem jesteś?\nMiłośnik zwierząt: kompendium wiedzy na temat oswajania zwierząt


Czy marnujemy wodę? - Telewizja Olsztyn\nCzy marnujemy wodę?\nW ciągu jednego dnia każdy Polak zużywa średnio 92 litry wody z sieci wodociągowej, to tzw. bezpośrednie zużycie wody. Wartość ta nie uwzględnia wody niezbędnej do produkcji żywności i przedmiotów, które kupujemy.


Szczury Wrocławia. Szpital - Robert J. Szmidt - ebook - Legimi online\nOpinie o Szczurach Wrocławia z portaluLubimyCzytać.pl\nSześćset zapisanych drobnym druczkiem stron pochłonąłem w niecały tydzień (odrywały mnie od czytania tak trywialne rzeczy jak konieczność pójścia do pracy czy zrobienia sobie jedzenia) i nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Robert J. Szmidt wie, jak pisać dobre książki. — Rae\nTotalny chaos, śmierć czyhająca za każdym załomem, ludzie gorsi od nieumarłych. Lubisz zombie? Polubisz Szczury Wrocławia. Kraty. Robert J. Szmidt napisał książkę dla fanów gatunku i wszystkich, którzy chcieliby przenieść się w czasie do Wrocławia lat sześćdziesiątych. Zwiedzanie tego miasta jest fascynujące, ale z racji ustroju i wylewających się zewsząd płynów ustrojowych wolałbym nigdy się tam nie znaleźć. — Łukasz Wasilewski\nChociaż poziom każdej (post)apokaliptycznej literatury powinno mierzyć się w Szmidtach, to w Szczurach Wrocławia. Kratach autor wyskoczył poza skalę! — Sławomir\nKontynuacjaChaosu jest równie wartka i wciągająca. Autor odszedł od szerokiej panoramy na rzecz kilku konkretnych wątków z kilkoma konkretnymi grupami bohaterów. Do celów powieści stworzył zapadający głęboko w pamięć gang i plejadę złoczyńców, którzy na długo zapiszą się w mojej pamięci. — Wojtek Grabowski\nCzyta się błyskawicznie, koncept oryginalny (myślisz, że o zombie wymyślono już wszystko? Nieprawda!). Świetne językowo, no, naprawdę czysta przyjemność, idealna lektura na weekend. — Kuba Polkowski\nMajstersztyk! Rewelacja! Cudo! — Matt\nRobert J. Szmidt stworzył opowieść spójną, ukazaną z wielu perspektyw, pełną mroku i realistycznych odczuć – no aż chce się czytać. — Northman\nLubię jatkę - w filmie, w grze video i w książce. Lubię horror, thriller, sensację. Lubię, gdy bohaterowie zachowują się jak ludzie i mówią jak ludzie. Lubię się bać. Lubię od czasu do czasu skrzywić się z obrzydzenia. Lubię się uśmiechnąć pod nosem. Tego wszystkiego szukam na ekranie i w książkach, żeby odreagować rzeczywistość i własne lęki. Sięgając po szeroko reklamowane Szczury Wrocławia liczyłam, że dostanę coś z tego, co lubię. I nie zawiodłam się! Dostałam wszystko, a nawet więcej. — Jadche\nLektura tej książki to czysta przyjemność – mimo tematyki, która z przyjemnością raczej się nie kojarzy. Autor postawił na inteligentnego odbiorcę – i całe szczęście – bo zamiast ociekającej krwią i wnętrznościami taniej bajki, dostaliśmy trzymający w napięciu, błyskotliwy thriller, pokazujący ówczesne realia i portretujący peerelowskie społeczeństwo w obliczu ekstremalnego zagrożenia. Polecam i to nie tylko miłośnikom zombie, w szczególności, że sam do nich nie należę. — braz\nWbrew pozorom to nie jest głupia historia o zombie. Zombie, choć występują w całej masie, są tylko pretekstem do pokazania czegoś poważniejszego. Jak dla mnie bomba! — Wilma\nWrocław, lata 60, zombie, komuna, propaganda, ZOMO, no czego chcieć więcej? Przyznam szczerze, że Robert J. Szmidt to jeden z moich ulubionych autorów, i po raz kolejny udowodnił, że zasługuje na szacunek którym go darzę. — Szymon W. Krawczyk\nFilmMiś przy tym to poważny dokument :) Głęboki PRL w Polsce już w sam sobie jest oazą absurdalnego humoru. Jeżeli dorzucić tam grupę zombie i okrasić to wszystko rodzynkami godnymi filmu Psy, to wtedy właśnie powstanie taka perła jak Szczury Wrocławia. — Marcin Jackowiak\nHiszpanie mają swoją Apokalipsę Z, AmerykanieWorld War Z i cykl Przegląd Końca Świata, a Polacy... Szczury Wrocławia. — Magmaj86\nSzczury Wrocławia są najlepszym Z-bookiem jaki przeczytałem! — Mateusz\nKsiążka jest arcydziełem. Mistrzostwo, Robert przebił World War Z i Maxa Brooks’a. — mariuszzspl\nKsiążka jest niesamowita – swojski klimat PRL-u oraz historia sensacyjna o tle epidemii zarazy zombie. Genialnie stworzone dialogi oraz [psychologia postaci] to główne atrybuty, które oddają realizm. Ciekawie została też skonstruowana historia z prawdziwymi czytelnikami [wplecionymi] w lata 60. jako interaktywne tło. — Polakmaly\nWprawne pióro autora sprawia, iż mimo tak ogromnej ilości ofiar Szczury Wrocławia nie są książką telefoniczną, a naprawdę wciągającą swoją wartką akcją powieścią. Dla mnie było to połączenie Titanica i serialu24-godziny. I tak z góry wiemy że statek zatonął, ale i tak z dreszczykiem emocji, minuta po minucie śledzimy losy bohaterów z góry znając ich los. — Tom Ravin\nKlimatyczny świat przedstawiony, ciągła akcja, przyjemny styl pisania. Mnóstwo szczegółowych opisów, no i czarujący Wrocław. Czego chcieć więcej? . — Mefisto\nRobert J. Szmidt stworzył doskonałe gatunkowo historical fiction nasycone wyrazistymi opisami w stylu gore i ofiarami liczonymi w setkach. — Cross\nNajpierw przeczytałem e-booka, a teraz czytam wersję papierową. Jeśli będzie audiobook, też kupię. Ostatnio tylko Metro 2033 tak mi się dobrze czytało. — Karol\nZombie we Wrocławiu plus niesamowita wycieczka po mieście lat 60. Miód na moje uszy. — Lenon\nRobert Szmidt stworzył świetną opowieść w klimatach zombieapokalipsy. PRL-owski Wrocław, jednostki ZOMO, komunistyczna władza a w tym wszystkim nieumarli wrocławianie siejący zgrozę i śmierć. To mroczna i sugestywną wizja oddająca klimat czasów minionych, a zarazem rozwijającego się chaosu i jego możliwych konsekwencji.— Krzysztof\nPrzyznaję, że obawiałam się czegoś z serii „książka telefoniczna z fabułą”. Miło się rozczarowałam, 220 nazwisk zostało na tyle sprawnie wkomponowane w tekst, że większość z nich stała się przezroczysta. Całość tworzy pożądaną atmosferę, czuje się tempo i oddech nieumarłych na plecach. — Marta\nAutor sprawił, że ja sam uznałem Sprychę ze kogoś kto naprawdę nie ma sumienia, za kogoś, kto powinien już dawno ponieść konsekwencję swoich czynów. Nawet liczyłem na to, że zaraz przypadkiem w całkiem prozaiczny sposób stracę swoje życie. Przeszedłem od uwielbiania Sprychy do życzenia samemu sobie przemiany w zombie. — Fabian Sprycha\nOch, jak dobrze mi się te książkę czytało. Idealnie nadała się na powroty z pracy pociągiem, jak i na wypad na plażę. Bazując na prawdziwych zdarzeniach autorowi udało się zrobić fajną alternatywną wersję zdarzeń. Krwawą. Wciągającą. — Beremis\nMam za sobą tuziny książek o zombiakach, większość napisaną przez amerykańskich autorów. I wiecie co? Po przeczytaniu Krat pomyślałem, że wcale nie odstajemy od czołówki. — Saladyn\nKorekta Pracownia 12A | pracownia12a.pl\npiątek, 9 sierpnia 1963, godzina 20:27\nPaństwowy Szpital Kliniczny Nr 2 Akademii Medycznej we Wrocławiu Klinika Psychiatrii przy ulicy Kraszewskiego 25\nDoktor Zadrożny zatrzymał się raptownie kilka kroków przed szerokimi, obitymi blachą drzwiami, zerkając podejrzliwie za siebie, w perspektywę oświetlonego kilkoma gołymi żarówkami piwnicznego korytarza, jakby chciał sprawdzić, czy nikt za nimi nie idzie.\n– Tak, Piotrusiu – wysapała lubieżnie Żaneta prosto w jego ucho. – Jestem tego pewna. Absolutnie.\nMinęła wciąż niezdecydowanego lekarza, ocierając się krągłym biodrem o jego udo, zmysłowo, ale zarazem mocno, jakby miał do czynienia z wielką napaloną kotką. Dłonią musnęła wykrochmalony szpitalny kitel, od szwu na ramieniu, przez kieszonkę, gdzie tkwiło chromowane wieczne pióro, najnowszy prezent od żony, aż po zapięcie, w którym palec kochanki utkwił niczym hak w pysku złowionej ryby. Zadrożny dał się pociągnąć w kierunku drzwi, choć szarpnięcie nie było wcale silne.\nNie opierał się, ponieważ doskonale wiedział, że czekają go chwile, których długo nie zapomni – a jeśli chodzi o seks, widział i robił takie rzeczy, o jakich inni mężczyźni, nawet ci, co posiadali naprawdę bogatą wyobraźnię, mogli jedynie pomarzyć.\nOd rozpoczęcia studiów Piotr zaliczył więcej dziewczyn i kobiet, niż mógł spamiętać, w tym parę naprawdę wyjątkowych… okazów – tak, okazów, ponieważ dla niego nie były niczym więcej niż myśliwskimi trofeami.\nSzczupły, przystojny, w miarę wysoki, z ciemnymi, zaczesanymi do tyłu włosami i twarzą wojownika, którą zdobiła pieczołowicie przystrzyżona broda, wyglądał jak książę z bajki albo rycerz na białym koniu. Do tego miał nienaganne maniery i co najważniejsze, był znanym na mieście lekarzem – w tym szarym świecie kimś naprawdę znaczącym i bogatym. Pieniądze, szyk i brak zahamowań pozwalały mu na dokonanie każdego podboju, jaki tylko zaplanował. Tuzinami uwodził nieziemskie piękności, pozbawiał cnoty największe świętoszki – raz nawet zdeflorował wyjątkowo ponętną zakonnicę – najbardziej jednak ze wszystkich babek uwielbiał te pokręcone, gotowe na wszystko nimfomanki, takie jak kobieta, która właśnie go wciągała do pomieszczenia pełniącego funkcję szpitalnej kostnicy, gdzie – da Bóg – wspólnie spełnią największe z jej perwersyjnych marzeń.\nŚmiał się, gdy powiedziała mu podczas jednej z wcześniejszych potajemnych schadzek – jako lekarz złamał chyba wszystkie zasady etyczne, moralne i zawodowe, uprawiając dziki seks z powierzoną jego pieczy pacjentką – że jej najskrytszym marzeniem jest pieprzenie się na zwłokach kogoś, kto zmarł dosłownie chwilę wcześniej. Pragnęła doznać orgazmu na ciele, które nie zdążyło jeszcze ostygnąć.\nNie byłby sobą, gdyby nie zapytał: „Dlaczego? Skąd takie właśnie, nietypowe marzenie?”. Odpowiedziała szczerze, patrząc mu prosto w oczy: „Bo tak”.\nZastanawiał się potem nad tym wielokrotnie, lecz nawet przy swej rozległej wiedzy zawodowej nie był w stanie dotrzeć do sedna. Miał to jednak gdzieś. Spełniając nietuzinkowe zachcianki Żanety, wyrywał się choć na chwilę z nudnej rutyny pozostałych romansów. Żaneta Kręt była tak rozpasaną nimfomanką, że jej rodzona matka, kobieta głęboko wierząca, zdecydowała się na oddanie lubieżnicy do zamkniętego zakładu psychiatrycznego, czyniąc to w nadziei, że współczesna medycyna zdoła dokonać tego, czego nie umieli osiągnąć nawet kapłani. Tydzień wcześniej bowiem, za podszeptem proboszcza, poddała Żanetę egzorcyzmom, które, rzecz jasna, nic nie dały.\nKrętówna nie urzekła Piotra urodą, choć długie ciemne włosy i posągowa sylwetka stawiały ją w czołowej dziesiątce dotychczasowych podbojów. Nie chodziło nawet o demoniczną wręcz żywiołowość i niespożyte siły – te cechy charakteryzowały przecież każdą nimfomankę, z którą miał wcześniej do czynienia. Dał się porwać fantazji Żanety; dzikiej, niczym nieskrępowanej, przełamującej bez oporów każde tabu. Łącznie z tym ostatecznym.\nPrzećwiczyli w ciągu wiosny i pierwszych miesięcy lata całą Kamasutrę, robili też rzeczy, o których dawno zapomniani autorzy najdoskonalszego z podręczników miłości nawet nie pomyśleli. Do finalnego spełnienia ich związku pozostało tylko…\nDługo musieli czekać na ten moment. W klinice psychiatrycznej rzadko dochodziło do zgonów, a zajmujący jedno ze skrzydeł oddział neurologiczny także nie należał do placówek, w których ludzie padali jak muchy. W efekcie należąca do szpitala maleńka kostnica od miesięcy świeciła pustkami. Tego dnia jednak uśmiechnęło się do nich szczęście – jeśli można tak powiedzieć o udanej próbie samobójczej nieszczęśnika przywiezionego dosłownie pięć minut temu, zakutanego w kaftan, bredzącego w kółko o powstających z martwych ludziach, których nie da się w żaden sposób zabić, i o boskiej karze, która w ciągu najbliższych dni zmieni ten świat w dziewiąty krąg piekieł.\nSłuchając bełkotu szaleńca, Zadrożny zaczął się poważnie zastanawiać, czy podobnych przypadków nie będzie teraz więcej. Kwarantanna, której poddano jakiś czas temu miasto, plotki szerzone dzień i noc przez coraz liczniejsze rzesze panikarzy, wypatrywanie symptomów choroby u najbliższych w nieustannym napięciu i strachu, wszystko to musiało się odbić na zdrowiu psychicznym wrocławian.\nAż dziw, że szpital nie pęka jeszcze w szwach, pomyślał, patrząc na zamykające się za nim drzwi kostnicy.\nŻaneta zręcznym ruchem zasunęła skobel. W wykafelkowanej od podłogi po sufit piwnicy gmachu kliniki było dużo chłodniej niż na zewnątrz. Pot pokrywający ich rozgrzane nie tylko upałem ciała zrobił się natychmiast lodowaty, przyprawiając oboje o dreszcze, lecz wrażenie to szybko ustąpiło – przynajmniej w wypadku Zadrożnego.\nKrętówna oparła się o stojący pośrodku pomieszczenia stół sekcyjny, na którym pod bielszym od śniegu prześcieradłem spoczywało ciało samobójcy. Idiota wyrwał się sanitariuszom, gdy ci próbowali przeprowadzić go z karetki do budynku. Mający ręce spętane za plecami mężczyzna rozpędził się pochylony i wyrżnął głową w mur, roztrzaskując sobie czaszkę.\nPiotr, który nadzorował jego przyjęcie i nie chciał wywołać paniki w placówce, kazał ułożyć umierającego na noszach i przetransportować prosto do kostnicy. Olśnienia doznał w momencie, gdy klnący pod nosem sanitariusze znikali we wnętrzu budynku. Uświadomił sobie, że oto los zesłał mu w końcu okazję, na którą tak długo czekał, nie zwlekając więc nawet sekundy, pognał na drugie piętro, aby wyprowadzić Żanetę z oddziału zamkniętego. Zabierał ją na „terapię indywidualną” tak często i o tak różnych porach, że dyżurne pielęgniarki przestały zwracać na to uwagę. Interesowało je tylko jedno: by wpisał ten fakt w rejestr.\nŻaneta była wniebowzięta, usłyszawszy, dokąd i po co idą. Tak mocno dyszała mu kark, gdy schodzili do piwnicy zakratowanymi ze wszystkich stron schodami, iż mógłby dać słowo, że doznała pierwszego orgazmu na samą myśl o odwiedzeniu kostnicy.\nTeraz wydawała się równie, a może nawet jeszcze bardziej podniecona. Nachylała się nad zwłokami, które jeszcze nie ostygły. Drżącą dłonią uniosła kraniec wykrochmalonego na sztywno prześcieradła. W blasku jedynej żarówki, która oświetlała w tym momencie pomieszczenie, przyjrzała się twarzy martwego mężczyzny; pociągłej, zastygłej w pełnym bólu grymasie, lecz mimo to przypominającej oblicze Piotra. Fizjonomia leżącego na stalowym katafalku mężczyzny była wyjątkowo blada, choć nie nabrała jeszcze charakterystycznej trupio sinej barwy.\n– Cudownie – mruknęła Żaneta, odwracając się do stojącego za jej plecami i właśnie rozpinającego spodnie Zadrożnego.\nZrzuciła szpitalną koszulę, pod którą oczywiście nie nosiła bielizny, i ponownie nachyliła się nad stołem, zawisając tułowiem tuż nad pokrytym białym całunem ciałem samobójcy. Syknęła, a potem zadrżała, gdy poczuła w sobie kochanka. Jej nabrzmiałe sutki szorowały po szorstkim płótnie okrywającego zwłoki prześcieradła przy każdym mocnym pchnięciu, z jakim Piotr w nią wchodził. Zamknęła oczy, napawając się niewyobrażalną rozkoszą dostarczającą jej nie jednego, ale całej serii orgazmów, spełnieniem nieosiągalnego zdałoby się marzenia, a gdy otworzyła je ponownie…\nOdskoczyła od stołu, potrącając zaskoczonego Piotra, który – nieświadom powodu tak gwałtownej reakcji i ograniczony opuszczonymi do kostek spodniami – nie zdołał utrzymać równowagi i padł jak długi na wykafelkowaną posadzkę.\n– Czyś ty oszala…?! – wrzasnął wściekle, ale zamilkł w pół słowa, widząc, że naga Żaneta stoi jak sparaliżowana zaledwie krok od stołu, na którym zazwyczaj przeprowadzano sekcje, i spogląda w niemym przerażeniu na trupa. – Co się stało? – zapytał dużo łagodniejszym tonem, gramoląc się z podłogi i podciągając w pośpiechu spodnie, co poszło mu łatwiej, niż sądził, ponieważ czar chwili prysnął także w jego wypadku.\n– On… On… – mamrotała roztrzęsiona Żaneta. – On otworzył oczy! – zdołała w końcu wydukać, przypadając do zapinającego pasek Zadrożnego i wtulając się w niego z całych sił. – Ten umarlak spojrzał na mnie!\nSamobójca ożył? Niemożliwe.\nPiotr zbadał go dokładnie. Człowiek z takim urazem głowy nie miał prawa przeżyć aż do tej chwili. Musiał skonać na noszach, zanim go tutaj dostarczono, może chwilę później, a martwi, jak powszechnie wiadomo, nie otwierają oczu. Zadrożny zadrżał jednak, przypominając sobie rojenia samobójcy o zmartwychwstańcach.\nOdsunął od siebie przerażoną kochankę, by podejść do stołu. Leżący na nim młody mężczyzna miał otwarte oczy, poruszył właśnie powiekami przy kolejnym mrugnięciu.\n– Kurwa jego mać… – wymamrotał Zadrożny, rozpoznając tę twarz. – Popamiętacie mnie, Cieniawski, oj, popamiętacie! Wstawaj, gnoju, i to już!\nJednym ruchem zerwał prześcieradło, odsłaniając nie kaftan bezpieczeństwa, lecz spraną szpitalną piżamę. Zaśmiałby się w głos, gdyby nie był tak wkurzony zrujnowaniem randki, której być może – a raczej na pewno – nigdy już nie zdoła powtórzyć.\n– Kto to jest? – pisnęła wciąż roztrzęsiona Żaneta, nie spuszczając wzroku z podnoszącego się sztywno mężczyzny.\n– Szanowny pan Mateusz Cieniawski we własnej, jeszcze nie nadgniłej, ale już cuchnącej osobie. Nasz przesławny chodzący trup… – Piotr szarpnął ociągającego się pacjenta za kołnierz, stawiając na nogi w momencie.\n– To on nie żyje? – Krętówna zrobiła wielkie oczy.\n– I tak, i nie – odparł rozbawiony jej pytaniem Zadrożny.\n– To bydlę cierpi na syndrom Cotarda… – doprecyzował poirytowany Zadrożny, ale zanim zdążył dokończyć zdanie, dotarło do niego, że roznegliżowana wciąż kochanka nie ukończyła psychiatrii, zatem nie posiada aparatu pojęciowego, który by jej pozwalał na zrozumienie, o czym mowa. Dodał więc pośpiesznie: – Wydaje mu się, że umarł, dlatego nie je, nie myje się i złazi tutaj, kiedy tylko zdoła uciec z oddziału.\nCieniawski stał nieruchomo, nie reagując w żaden widoczny sposób na widok nagiej i niewątpliwie ponętnej kobiety, która właśnie stanęła tuż przed nim, uśmiechając się lubieżnie.\n– Chodzący trup… – sapnęła i wpatrzyła się w pozbawioną wyrazu, choć niebrzydką twarz chorego. – To może być…\n– Nie! – Czując, co się święci, Zadrożny pociągnął bezwolnego Mateusza w kierunku drzwi. – A ty ubierz się i zaczekaj na mnie tutaj. Wrócę za kilka minut – rzucił, zerkając przez ramię na… byłą już kochankę.\nTo nie była decyzja podjęta pod wpływem chwili, planował to posunięcie już od jakiegoś czasu. Perwersyjna zabawa miała być punktem kulminacyjnym ich związku, po nim pozostałaby już tylko rutyna, od której uciekał; kolejne niczym nie różniące się schadzki, powtarzanie do znudzenia tych samych seksualnych rytuałów i drętwych rozmów, żadnych odkryć, żadnej odmiany… Pod tym względem Piotr nie różnił się niczym od uwodzonych garściami nimfomanek: w związkach szukał wyłącznie nowych doznań i ciekawszych wrażeń. Miał przy tym pewność, że Żaneta nie będzie za nim tęsknić ani po nim rozpaczać – jej od samego początku zależało wyłącznie na zaspokajaniu niemałych i co tu ukrywać, perwersyjnych żądz – wystarczy więc słówko szepnięte któremuś z młodszych sanitariuszy i będzie po krzyku albo jeszcze lepiej, zmiana w ordynacji leków na te właściwe, które otumanią ją i ubezwłasnowolnią na długie miesiące. Wystarczy jeden wpis w karcie choroby i doktor Zadrożny jak za dotknięciem magicznej różdżki odzyska swobodę potrzebną do kontynuowania podbojów.\nSzkoda tylko, że ta zbzikowana menda zepsuła nam wyczekiwaną schadzkę, pozbawiając nas doznań i przeżyć, które naprawdę trudno będzie powtórzyć, pomyślał z rozgoryczeniem.\nPowlekł automatycznie przebierającego nogami Cieniawskiego piwnicznym korytarzem, następnie zaciągnął go schodami na parter, lecz tam nie skręcili w prawo, do holu, lecz w przeciwnym kierunku, ku gabinetom zabiegowym. Piotr zastukał natarczywie do pierwszych drzwi po lewej i nie czekając na odpowiedź, otworzył je na całą szerokość, wpychając za próg doprowadzonego pacjenta.\nDoktor Gandera, jeden z najnowszych nabytków kliniki, protegowany samego profesora Niemczuka, siedział przy stoliku w kącie sporego, pogrążonego w półmroku pomieszczenia. Mieszał machinalnie wystygłą herbatę, nie odrywając wzroku od gazety oświetlanej snopem ostrego blasku padającego ze stojącej na skraju biurka lampki. Podobnie jak inni członkowie personelu z wielkim niepokojem obserwował rozwój wydarzeń na mieście. Epidemia mogła mu bowiem przysporzyć wiele pracy, jeśli władze nie opanują sytuacji w najbliższym czasie.\n– Coś się stało? – zapytał wyrwany z zamyślenia łomotem odbijających się od ściany drzwi.\n– Owszem, pan Cieniawski uprzejmie prosi o kolejne elektrowstrząsy – rzucił Zadrożny, popychając Mateusza w kierunku stojącej za parawanem leżanki. – Tym razem niech poczuje, co znaczy prawdziwa agonia.\n– Co znowu zmalował? – zainteresował się Bartosz, składając gazetę.\n– Uciekł z oddziału i zakradł się do kostnicy.\n– Nihil novi sub sole… – Gandera spojrzał dziwnie na Piotra.\nCieniu, jak pracownicy szpitala nazywali „chodzącego trupa”, robił wszystko, by dostać się do kostnicy, i parokrotnie nawet dopiął swego, zazwyczaj jednak karano go za to przywiązaniem do łóżka na parę dni albo zwiększeniem dawki środków uspokajających, ponieważ słowne reprymendy już od dawna nie docierały do „martwego umysłu”, a regularnie okładający pacjenta sanitariusze za każdym razem odnosili wrażenie, że ich ofiara naprawdę nie odczuwa emocji ani bólu. Elektrowstrząsy w tym stadium choroby nie mogły pomóc Cieniawskiemu, to było jasne jak słońce, lecz po odpowiednio zaaplikowanym porażeniu zmieniały krnąbrnego pacjenta w warzywo, zlecano je więc coraz częściej, aby choć na jakiś czas pozbyć się kłopotu.\n– Tym razem przesadził – zapewnił Bartosza Zadrożny, który na szczęście zdążył wymyślić dobre wytłumaczenie dla swojego zdenerwowania i żądania surowszej niż zwykle kary. – Problem w tym, kolego, że tam, na dole, mamy samobójcę o czym na pewno powiadomiono już profesora. Wiecie, co by było, gdyby stary zaszedł do kostnicy i nadział się tam na tego palanta? – Trzepnął chwiejącego się Cieniawskiego w ramię pięścią, jak to mają w zwyczaju szczeniaki w szkołach, robiąc mu klasyczną mukę.\n– Oj, wiem… – Gandera się przeciągnął, mierząc ostrym spojrzeniem Mateusza, który był jednym z najczęstszych gości w jego gabinecie. Profesor miał słabe serce, takiego numeru mógłby nie przetrzymać. – Doigrałeś się, bratku – skwitował, kiwając głową.\nZadrożny uznał to za wystarczającą odpowiedź, odwrócił się więc, lecz zanim minął próg, dodał jeszcze:\n– Zadzwońcie, kolego, na dyżurkę, niech mu siostry zaaplikują porządną lewatywę przed zabiegiem. Musimy przecież dbać o zdrowie i komfort naszych podopiecznych – uśmiechnął się z satysfakcją, widząc, że Gandera sięga po słuchawkę.\nŻaneta Kręt wiedziała, że za żadne skarby nie wolno jej opuścić tego pomieszczenia – gdyby przyłapano ją samą poza oddziałem, tak daleko od piętra, na którym powinna teraz przebywać, z pewnością zostałaby ukarana. Personel kliniki nie stosował w takich wypadkach taryfy ulgowej, a jej nie uśmiechało się spędzenie kilku kolejnych dni w łóżku, zwłaszcza że zostałaby unieruchomiona pasami, a do tego spętana w nadgarstkach i kostkach, aby nie mogła zaspokajać się sama, jak to miała w zwyczaju, gdy tylko ją izolowano.\nDostała dreszczy na myśl, że mogłaby trafić na elektrowstrząsy. W początkowym okresie terapii próbowano poskromić przepełniające ją żądze tą właśnie obiecującą metodą, lecz na jej szczęście dość szybko zrozumiano, że nie tędy droga – choć jeden z lekarzy wciąż sugerował powrót do cyklicznego rażenia prądem, przed czym ocalił ją gwałtowny sprzeciw ze strony obecnego kochanka.\nZałożyła sięgającą do połowy łydki szpitalną koszulę, po czym – nie mając nic lepszego do roboty – usiadła na stole do sekcji, w miejscu, gdzie jeszcze przed momentem leżał ten, jak mu tam, Cieniawski.\nMuszę zapamiętać to nazwisko, pomyślała. Choć pociągał ją aktualny kochanek i jego wyuzdanie, to trwające od kilku miesięcy schadzki z tym samym mężczyzną stały się nużąco schematyczne. Od pewnego czasu nie wynosiła z nich nic nowego, a tego przede wszystkim szukała w kontaktach z mężczyznami. Zaczęła się więc rozglądać, na razie skrycie, za świeżymi źródłami doznań. Jednym z nich mógłby okazać się „chodzący trup”, jak Zadrożny nazwał chłopaka. Żaneta zamierzała sprawdzić w najbliższym czasie, czy Mateuszek-Trupuszek, jak go natychmiast ochrzciła, pozostanie obojętny, chłodny i… sztywny, gdy poczuje na przyrodzeniu bijący od niej żar pożądania.\nSiedziała w kompletnej ciszy, czekając na powrót kochanka, choć nie miała wielkich nadziei na satysfakcjonujące dokończenie tak ciekawie rozpoczętej schadzki. Odmierzane przez wiszący na ścianie zegar sekundy płynęły nieprzerwanie, lecz w ślimaczym tempie, tak więc – mimo że Krętówna sporo rozmyślała o nowo odkrytej, potencjalnej wciąż sferze doznań – po upływie mniej więcej trzech minut znudziło ją tkwienie w bezruchu.\nMogła zaspokoić się sama, żeby rozładować nieco napięcie wywołane niedawnym incydentem, albo…\nCiekawość wzięła górę. Żaneta odwiedziła tę część szpitala po raz pierwszy, nigdy wcześniej też nie była w prawdziwej kostnicy, zdecydowała się więc wykorzystać pozostały jej czas i pomyszkować w sterylnym jak opatrunek pomieszczeniu.\nOprócz stołu do sekcji, nad którym wisiała dziwaczna lampa, w sali znajdował się wózek na kółkach, na którym sprowadzany okazjonalnie patolog trzymał narzędzia – teraz zamknięte w metalowych szafkach ustawionych rzędem wzdłuż jednej z bocznych ścian. Trzecią, tę najdalszą od drzwi, zabudowano natomiast czymś, co wyglądało jak…Mimo dłuższego zastanowienia Żaneta nie znalazła adekwatnego porównania. Miała przed sobą troje kwadratowych drzwiczek z lśniącego metalu, każde zaopatrzone w dźwignię przypominającą wydłużoną klamkę i opisane w prawym górnym rogu kolejnym numerem.\nZaintrygowana ruszyła w ich stronę, ale przystanęła po paru krokach. Przede wszystkim dlatego, że im bliżej tylnej ściany podchodziła, tym robiło się chłodniej, nie to jednak ją powstrzymało. Grobową ciszę tego specyficznego sanktuarium śmierci przerwał cichy, niemniej dobrze słyszalny dźwięk. Przytłumione stuknięcie, jakby coś poruszyło się w pobliżu, nie w samej kostnicy, lecz w jednym z przyległych pomieszczeń.\nKrętówna zamarła, nasłuchując. Następny stukot nie zaskoczył jej więc jak pierwszy odgłos, dzięki czemu zdołała namierzyć kierunek, z którego dobiegał. Dźwięk dobywał się zza jednych dziwnych drzwiczek. Czyżby Mateuszek-Trupuszek nie przyszedł tu sam? Czyżby ktoś jeszcze podzielał jego pasję? Boże, niech to będzie facet, zmówiła w myślach krótką modlitwę, mając nadzieję, że mimo wszystko spotka dzisiaj kogoś, kto spełni jej nowe najskrytsze marzenie.\nRuszyła dalej, wolno, ostrożnie, jakby bała się spłoszyć tego, kto hałasował. Zimno emanujące od ściany z drzwiczkami uświadomiło jej w końcu, z czym ma do czynienia. To musi być chłodnia, w której przetrzymuje się ciała! Czytała o takim cudzie techniki w jakimś kryminale dawno temu – w szpitalnej bibliotece brakowało interesujących i stymulujących pozycji – jednakże tamten opis był tak zwięzły i enigmatyczny, że dopiero teraz skojarzyła go z miejscem, na które właśnie patrzyła.\nPrzyłożyła ucho do lodowatej powierzchni metalu. Tak, to właściwe drzwiczki, wywnioskowała, poczuwszy lekkie drżenie. Dureń, który dał się tam zamknąć, chyba zaczynał odczuwać skutki mrożenia, ponieważ z każdą chwilą rzucał się coraz bardziej.\nPo krótkim wahaniu sięgnęła do klamki i jednym szarpnięciem otworzyła na oścież grube, izolowane jak w prawdziwej lodówce drzwiczki. Był tam, widziała jego nogi; podeszwy mocno znoszonych butów i nogawki odprasowanych na kant modnych spodni z szerokim mankietem. Dziwne, pomyślała. Pacjentom, nawet tym z oddziału półzamkniętego, odbiera się cywilne ciuchy, aby nie mogli dać drapaka, czyżby więc miała do czynienia z kimś, kto pojawił się tutaj dopiero co i został ukarany przez sanitariuszy w tak nietypowy sposób?\nŚwieże mięsko, z tą myślą wysunęła leże chłodni, odsłaniając podrygującego nieporadnie mężczyznę. Bóg ją jednak wysłuchał. Moment później, gdy w polu widzenia pojawił się tors nieszczęśnika, zrozumiała, dlaczego ma takie problemy – zapakowano go w doskonale jej znany, kremowy kaftan bezpieczeństwa.\nUśmiechnęła się szeroko, ponieważ los zrobił jej naprawdę wspaniały prezent. Grube płótno, w które zakutano mężczyznę i które unieruchamiało mu ręce za plecami, sięgało tylko do pępka, dzięki czemu od pasa w dół był… hm… dostępny. Parciane pasy krępujące jego nogi tuż pod kolanami sprawiały, że delikwent przypominał ofiarę poważnego wypadku drogowego.\n– Zobaczmy, co masz w koszyczku, mój ty króliczku… – wymamrotała z lubieżnym uśmiechem Żaneta, przyklękając obok wysuniętego leża.\nSięgnęła obiema dłońmi do rozporka unieruchomionego, ale wciąż ciskającego się mężczyzny. Poczuła zawroty głowy, ledwie dotknęła sztywnego i chłodnego materiału, lecz była tak podniecona faktem, iż za moment urzeczywistni kolejną fantazję, że zbagatelizowała tę dość dziwną dolegliwość. Sekundę później pociemniało jej jednak w oczach, poczuła się też słabo, jakby miała zemdleć. To ją otrzeźwiło, a nawet wystraszyło, ponieważ opadała z sił tak szybko, że nie umiała wstać. Nogi całkowicie odmówiły jej posłuszeństwa. Zachwiała się raz i drugi, po czym padła na twarz, prosto na leżącego mężczyznę, który wierzgał jeszcze przez moment, a następnie także zamarł. W kostnicy na powrót zapanowała cisza.\nZadrożny klął jak szewc, przemierzając szybkim krokiem ciemny piwniczny korytarz. Zafundował Cieniawskiemu sesję, której tamten długo nie zapomni, ale to nie poprawiło mu humoru. Miał tylko nadzieję, że Gandera nie skrewi i zadba, aby chodzący trup zmienił się w zaślinione warzywo na najbliższe dwa, a może nawet trzy tygodnie, choć to nie kompensowało Piotrowi choćby procenta utraconych bezpowrotnie doznań.\nNie tak wyobrażał sobie ten wieczór. Bardzo nie lubił, gdy jego plany brały w łeb, zwłaszcza te dotyczące seksu, a miał pełną świadomość, że nie zdoła odtworzyć atmosfery schadzki, nawet jeśli otworzy chłodnię i wyciągnie z niej zwłoki samobójcy – bo tylko tam mogły trafić, skoro sanitariusze nie zostawili ich na stole. Zimny, sztywny jak deska trup to nie stygnące wciąż ciało, na którym tak bardzo zależało Żanecie…\nZ tą myślą pchnął ciężkie drzwi, wstępując ponownie do kostnicy. Po zrobieniu kolejnego kroku zdębiał. Zobaczył kochankę, wijącą się na zwłokach samobójcy. Klęczała obok wysuniętego leża chłodni, spoczywając górną połową ciała na podbrzuszu nieruchomego mężczyzny, jej twarz znajdowała się dokładnie tam, gdzie powinna, by…\n– Ty szurnięta zdziro! – wrzasnął, uświadamiając sobie, co Krętówna próbuje zrobić.\nTo było zbyt obrzydliwe nawet jak dla niego, choć zdarzało mu się intymnie dotykać martwych kobiet. Dotykać, ale nie…\nDopadł do Żanety, zanim zdążyła się podnieść. Chwycił ją za włosy, odciągnął od ciała samobójcy, wymierzając siarczysty policzek, po którym… zatoczył się, jakby sam dostał w twarz.\n– Co jest? – mruknął zaskoczony, opierając się plecami o lodowatą ścianę chłodni. Zacisnął oczy, próbując zapanować nad zadziwiająco mocnymi zawrotami głowy, a zanim otworzył je ponownie, poczuł zimną dłoń chwytającą go za pasek. – Zostaw mnie, ty szma… – tyle tylko zdążył wycharczeć, gdyż paraliżujący ból zacisnął mu krtań, uniemożliwiając dokończenie zdania.\nBył lekarzem, natychmiast więc zrozumiał, co oznacza przenikający go spazm, potworny smród i dziwne poczucie, że jego wnętrzności poruszają się, jakby nagle ożyły.\nTa dziwka patroszy mnie jak ry…\nZwalił się bezwładnie na Żanetę, prosto w kłębowisko własnych jelit i krwi.\npiątek, 9 sierpnia 1963, godzina 21:57\nMłyny boże ponoć mielą powoli, ale jedno było pewne: polska służba zdrowia nigdy nie zdoła ich prześcignąć; choćby niebo się zawaliło albo Związek Radziecki upadł. A już zwłaszcza w piątki wieczorową porą. I nawet podczas strasznej epidemii, jaka dotknęła w ostatnich dniach odbudowywane wciąż ze zgliszcz miasto.\nDoktor Gandera stracił ponad pół godziny na ściągniecie do gabinetu wolnej pielęgniarki, kolejny kwadrans musiał poczekać, aż naburmuszona kobieta zrobi Cieniawskiemu porządną lewatywę, i drugie tyle na jego późniejsze obmycie, konieczne przed rozpoczęciem właściwego zabiegu. Od wydania polecenia minęło więc sporo czasu, a on nadal nie mógł włączyć aparatury. Pech chciał, że do dwudziestej drugiej pozostało niespełna pięć minut, zatem Bartosz po wyjściu kończącej właśnie pracę siostry stanął przed nie lada dylematem. Albo poczeka kolejne pół godziny, aż rozpoczynający trzecią zmianę personel dokona rutynowego przejęcia obowiązków i związanych z tym obchodów, albo zajmie się Cieniawskim sam.\nZlecony zabieg nie był specjalnie trudny. Unieruchomiony pasami pacjent nie mógł przeszkodzić lekarzowi w jego przeprowadzeniu nawet w normalnych okolicznościach – a doktor Gandera w dodatku świetnie wiedział, że chory na syndrom Cotarda Mateusz nie będzie próbował się bronić, ponieważ miał w dupie, i to naprawdę bardzo głęboko, co lekarze wyprawiają z gnijącą w jego mniemaniu cielesną powłoką, którą opuścił przed paru laty. Szpitalne procedury wymagały niestety, aby wykonującemu elektrowstrząsy lekarzowi asystowała co najmniej jedna wykwalifikowana pielęgniarka bądź chociaż sanitariusz. Zalecenie to wprowadzono na wypadek wystąpienia powikłań – rzadkich, niemniej spotykanych, zwłaszcza że Bartosz zamierzał użyć większej dawki prądu niż zazwyczaj, ponieważ Zadrożny wyraził się jasno i dobitnie: Tym razem krnąbrny pacjent ma dostać za swoje. To nie miał być kolejny etap kuracji, lecz dotkliwa kara.\nDecyzję pomógł Ganderze podjąć telefon z trójki, odebrany kilka minut po dwudziestej drugiej. Siostra Wiśniewska-Pokus poinformowała go wyniosłym tonem, że nie ma najmniejszych szans, aby oddelegowała na parter choć jedną dziewczynę, ponieważ tego wieczoru do szpitala nie dotarła prawie żadna z jej podwładnych przypisanych do trzeciej zmiany, co zdarzyło się po raz pierwszy od objęcia przez nią stanowiska oddziałowej.\nZ tego, co Martyna wiedziała, na pozostałych oddziałach było podobnie, a nawet gorzej. Poza tym – przynajmniej jej zdaniem – sytuacja z pewnością nie ulegnie poprawie w najbliższym czasie. Te z pielęgniarek, którym udało się pojawić w pracy, twierdziły bowiem, że autobusy i tramwaje zjeżdżają masowo do zajezdni. Na ulicach pojawiły się także liczne blokady – najbliższą milicja ustawiła przy wylocie mostu Trzebnickiego, dosłownie kilkaset metrów od szpitala – a co najgorsze, od strony centrum dobiegały odgłosy coraz głośniejszej strzelaniny. Tego ostatniego Bartosz nie musiał przyjmować na wiarę, wystarczyło otworzyć okno, by usłyszeć charakterystyczne pyknięcia i kaszlnięcia oddawanych gdzieś w oddali strzałów.\nCoś działo się na mieście, coś, o czym nie dowie się niestety z radia, które nadawało wciąż te same uspokajające komunikaty na zmianę z urywkami buńczucznych przemówień pierwszego sekretarza i pozostałych partyjnych dygnitarzy, ani tym bardziej z prasy, ponieważ nowe wydanie „Trybuny Ludu” pojawi się dopiero rano, a w poprzednim nie było ani słowa o pogorszeniu sytuacji w izolatoriach. Zresztą Gandera wątpił, aby cenzura pozwoliła na opisanie nocnych wydarzeń w sposób choćby zbliżony do prawdy – pezetpeerowscy propagandyści pracowali już zapewne w zaciszach swoich wygodnych gabinetów nad oficjalną wersją komunikatów.\nMimo wszystko Bartosz czuł się bezpieczny.\nOd kilku dni pomieszkiwał kątem w szpitalu, aby nie jeździć codziennie na drugi koniec miasta, aż na odległy Biskupin, ponieważ jako człowiek ostrożny i do tego medyk wolał nie ryzykować przypadkowego zakażenia, gdy przez prawie godzinę był skazany na towarzystwo innych pasażerów w zatłoczonych do granic możliwości autobusach i tramwajach – szczególnie że zagrożenie nadal było realne pomimo niezwykle sprawnych działań triumwiratu, masowych szczepień i rygorystycznie egzekwowanych procedur przeciwepidemiologicznych.\n– Dziękuję, Martynko – rzucił, kończąc krótką, ale też dającą do myślenia rozmowę.\nStojąc z nieodłożoną słuchawką w dłoni, przyjrzał się uważniej leżącemu na stole zabiegowym pacjentowi, który spoglądał tępo w sufit, jakby rzeczywiście opuścił duchem wymizerowane ciało. Pozbawiona wyrazu ziemista twarz Mateusza nabrała wprawdzie rumieńców za sprawą niedawno zaaplikowanej lewatywy, ale był to jedyny przejaw życia, jaki dało się na niej zaobserwować, jeśli nie liczyć rzadkich mrugnięć powiekami. Nawet oddech Cieniawskiego był tak wolny i płytki, że stojący kilka metrów dalej lekarz miał problem z dostrzeżeniem ruchów klatki piersiowej.\nBartosz zastanawiał się więc tylko chwilę. Od dłuższego czasu chciał sprawdzić pewną teorię, dość ryzykowną, to prawda, i ukutą podczas licznych suto zakrapianych dyskusji prowadzonych w wąskim gronie kolegów ze studiów, którzy byli przekonani o sukcesie nowatorskiego podejścia, z tym że…\nWymagało to popełnienia czynu nie mieszczącego się w granicach etyki lekarskiej, złamania podstawowej jej zasady: primum non nocere, po pierwsze, nie szkodzić… Czy jednak największe osiągnięcia medycyny nie były okupione ogromnym kosztem? Czyż ceną nie było cierpienie setek Bogu ducha winnych ludzi, którzy służyli za króliki doświadczalne dla dobra przyszłych pokoleń?\nWeźmy choćby taką akupunkturę, metodę bardzo cenioną na Dalekim Wschodzie, a w Polsce niemal zupełnie nieznaną, praktykowaną przez kilku zaledwie lekarzy, w tym jednego z najbliższych przyjaciół Bartosza. Starożytni medycy Państwa Środka osiągnęli mistrzostwo w tej dziedzinie po całych stuleciach badań, kosztem niezliczonych tysięcy ofiar, głównie jeńców wojennych i więźniów, z których większość odarto żywcem ze skóry, aby uczeni mogli poznać rozmieszczenie nerwów w ciele i zrozumieć zasady ich funkcjonowania.\nTak, postęp zawsze ma swoją cenę, czasami bardzo wysoką, lecz dzięki poświęceniu jednostek, niech będzie, że ich tysięcy, można później ocalić niezliczone miliony istnień. I zyskać przy tym nieśmiertelność, jak jeden z dawnych lekarzy tejże kliniki, niejaki Alois Alzheimer, którego dokonania uczyniły nie tak dawno sławnym na cały świat.\nBartosz podszedł do pacjenta, który mógł być jego przepustką do wieczności – o ile teoria, którą omawiał z przyjaciółmi tak często i tak szczegółowo, zyska dzisiaj potwierdzenie. Stając nad Mateuszem, oblizał nerwowo wargi. Każdy medal ma dwie strony. W pamięci ludzi pozostawali wciąż inni niemieccy uczeni, eksperymentujący niecałe dwie dekady wcześniej na więźniach obozów koncentracyjnych. Ale… Ich odrażające czyny nie miały przecież na celu pokonania straszliwych schorzeń.\nGandera zdawał sobie sprawę, że Cieniawski może nie przeżyć tego zabiegu, z drugiej jednak strony… czyż ten człowiek sam nie wyrzekł się życia? Może nie tyle on, ile dręcząca go straszna choroba, niemniej liczył się efekt. Kto, jak nie chodzący trup, nadaje się najlepiej do odegrania roli królika doświadczalnego?\nBartosz miał też świadomość, że druga taka okazja może się nie nadarzyć. Żaden przełożony nie zezwoli mu przecież na przeprowadzenie podobnego eksperymentu, co więcej, sama wzmianka o tym pomyśle narazi go na anatemę i środowiskowy ostracyzm. Zwłaszcza jeśli próba potwierdzenia ryzykownej bądź co bądź teorii zakończy się totalnym fiaskiem.\nZa murami szpitala panował jednak coraz większy chaos, poza tym ze względu na braki kadrowe Bartosz został niejako zmuszony do przeprowadzenia zabiegu w pojedynkę, gdyż mimo niesprzyjających okoliczności nie mógł zignorować polecenia zastępcy ordynatora. Wreszcie – w razie ewentualnej śmierci pacjenta – sąd koleżeński oprze się wyłącznie na jego zeznaniach, skoro nie znajdzie innych świadków zdarzenia, a Gandera już teraz umiałby podać co najmniej trzy logicznie brzmiące i bardzo przekonujące wyjaśnienia swego działania.\nW tych okolicznościach ryzyko wydawało się minimalne, a sumienie… Cóż, jak stwierdził pewien znany kardiochirurg zza żelaznej kurtyny: każdy dobry lekarz zapracował na własny cmentarz, taka jest bowiem cena ratowania ludzkiego życia nawet wtedy, gdy szanse powodzenia są naprawdę niewielkie.\nPrzygotowania Gandera rozpoczął więc od starannego zamknięcia drzwi na klucz. Nie spodziewał się wprawdzie, by w najbliższym czasie ktoś chciał zajrzeć do jego gabinetu, ale przezorny zawsze ubezpieczony, jak to mówią. Potem usiadł za biurkiem i wyciągnąwszy z szuflady gruby skoroszyt, wczytał się w spisane maczkiem wnioski będące owocem wielogodzinnych rozważań z ludźmi, którzy może i byli młodzi, ale znali się na rzeczy równie dobrze jak on, a co może ważniejsze, mieli znacznie szersze horyzonty od niewątpliwie mądrych i godnych szacunku, lecz stanowczo zbyt zachowawczych mentorów.\nSpisał na osobnej kartce najważniejsze parametry oraz co istotniejsze wytyczne, aby nie musieć się zdawać na pamięć, która w takiej sytuacji mogła przecież zawieść, podczas gdy on – choć zamierzał dokonać czynu nagannego i niewątpliwie niemoralnego – miał się za człowieka rozważnego i niezwykle odpowiedzialnego. Wolał sto razy dmuchnąć na zimne, niż raz się sparzyć. I naprawdę zależało mu na tym, aby Cieniawski opuścił ten gabinet na własnych nogach – jeśli Bóg pozwoli, uzdrowiony, a w każdym razie mniej chory niż przed zabiegiem. Jeśli tak się stanie, jeśli Bartosz zyska dowód na trafność swoich przewidywań, cały świat stanie przed nim otworem.\nMuszę to tylko umiejętnie rozegrać…\nUzbrojony w przekonanie o własnej słuszności i sprawdzone po trzykroć wyliczenia stanął obok stołu zabiegowego, jak szumnie nazywano obitą skajem kozetkę na metalowym stelażu, wyposażoną w skórzane pasy, którymi przypinano pacjenta na wysokości kolan, lędźwi i klatki piersiowej. Nogi w kostkach i ręce w nadgarstkach trafiły już wcześniej w specjalne zapięcia. Wszystkie te zabezpieczenia miały na celu zapobieżenie ewentualnym urazom, które groziły pacjentowi podczas wywoływanego elektrowstrząsami napadu drgawek – a ten przy nowych ustawieniach aparatu mógł trwać nawet do osiemdziesięciu sekund. Przy mniejszych dawkach prądu wystarczyło przytrzymanie głowy pacjenta, co należało do zadań asystującej przy zabiegu pielęgniarki; przy mocniejszych porażeniach natomiast trzeba było kilku osób, aby potraktowany impulsem człowiek nie spadł w trakcie drgawek na podłogę. Niestety, jeszcze w pięćdziesiątym dziewiątym, zanim docent Demianowska została nową kierowniczką kliniki, zarządzający nią chwilowo decydenci wprowadzili szereg cięć budżetowych i zredukowali zatrudnienie, skutkiem czego zaszła konieczność gruntownej rewizji wielu procedur, aby dostępny personel mógł zapewnić sprawne działanie wszystkich komórek organizacyjnych szpitala. Dlatego właśnie stanowisko do elektrowstrząsów zostało wyposażone w grube pasy, a liczbę osób koniecznych do przeprowadzenia zabiegu ograniczono do niezbędnego minimum: lekarza oraz asystującej mu pielęgniarki bądź sanitariusza.\nGandera przygryzł dolną wargę. Mimo że już się zdecydował, nadal dręczyły go wątpliwości. Zanim włączył i skalibrował aparaturę, ze trzy razy naszła go ochota na przerwanie przygotowań i wezwanie pomocy, nawet gdyby miało go to kosztować kolejną godzinę opóźnienia. Przemógł się jednak, powtarzając sobie w duchu, że zwycięzców nikt nie sądzi, a on pragnął być kimś więcej niż podrzędnym, tyrającym ciężko psychiatrą bez perspektyw na szybką karierę.\nCieszył się wprawdzie względami samego profesora Niemczuka, lecz że mentor nie należał do ludzi przebojowych, Bartosz nie spodziewał się wielkiego poparcia z jego strony, zwłaszcza w najtrudniejszej, początkowej fazie walki o zatwierdzenie wyniku dzisiejszego testu.\nGandera przełknął głośno ślinę. Wszystko było gotowe. Teraz albo nigdy.\nZwilżył wacikami skronie Cieniawskiego, wsunął na nie elektrody, ustabilizował je pojedynczym pasem, po czym bardzo powoli odszedł za parawan, gdzie na metalowym stoliku spoczywała ebonitowa skrzynka emitera. Palec wskazujący Bartosza zawisł nad włącznikiem. Lekarz poruszył nim, imitując aktywowanie urządzenia, po czym wykonał szybki obrót i doskoczył do kozetki z unieruchomionym Mateuszem. Jest dobrze, uznał, wyliczywszy, że potrzebuje na to wszystko niespełna dwu sekund.


Skandal na oddziale ginekologii w płockim szpitalu. Spaghetti z małżami i piwko „po USG swojej dzidzi”\nNiecodzienny wybryk w szpitalu w Płocku. Kobieta na wstawionym przez siebie filmiku „pochwaliła” się m.in. libacją z lekarzem będącym na dyżurze.\nPrawdziwy skandal wstrząsnął Wojewódzkim Szpitalem Zespolonym w Płocku. Wszystko za sprawą dziwacznego filmiku wrzuconego przez pewną kobietę do internetu.\nPacjentka na oddziale ginekologii nakręciła filmik ze sobą w roli głównej. Nie byłoby w tym nic sensacyjnego, gdyby nie szokujące słowa, które wypowiedziała bohaterka nagrania.\nCzym „pochwaliła się” kobieta z Płocka na szokującym nagraniu?\nKobieta bez ogródek przyznała się, że tuż po badaniu USG swojego własnego dziecka wzięła udział w „uczcie” z lekarzem, który prywatnie miał być jej „najlepszym przyjacielem”.\nW relacji kobiety można było usłyszeć, że na dyżurce oddziału ginekologii nie tylko zjadła „spaghetti z małżami”, ale także piła piwo.\n„Część z nas po prostu umrze” - prof. Simon ostrzega przed świątecznym śniadaniem w dużym gronie\nWpadka Magdy Gessler podczas „Kuchennych rewolucji”. Nie uwierzycie, co powiedziała\nJakby tego było mało, kobieta „pochwaliła się” także tym, że niejednokrotnie zdarzyło jej się odbywać stosunki płciowe ze wspomnianym lekarzem na lekarskiej kozetce.\nJaki był cel publikacji tych wyznań w sieci? Tego nie wiemy. Wnioskując ze słów nagrywającej wideo kobiety, nawet ona sama nie zdawała sobie sprawy z możliwych konsekwencji swojego zachowania.\nMam znajomych w szpitalu, mam znajomych wszędzie. Rozumiecie? Mnie się nie da zniszczyć. Jestem nie tylko boginią seksu i wyglądu, ale też inteligencji. (…) Nie chwalę się, że mam znajomych w polityce, w rządzie – opowiadała na nagraniu ze swadą i z pewnością siebie.\nKonsekwencje nagrania kobiety z Płocka\nZobaczcie zresztą sami. Uwaga! To wideo zawiera niecenzuralne wypowiedzi.\nDalszy tok wydarzeń musiał zrobić na pyszałkowatej kobiecie dość duże wrażenie. Ze szpitala zwolniono uczestniczącego w wydarzeniu ginekologa\nTo jednak nie koniec burzy z piorunami, jaka przeszła po Płocku po „wyskoku” nieodpowiedzialnej kobiety. Do dyspozycji dyrekcji szpitala oddał się także ordynator placówki.\nTo, co trafia na talerze chorych w niektórych polskich szpitalach, rozczarowuje. Ciężko uwierzyć\nKoszmar w domu dziecka. Dziewczynka zadławiła się skradzionymi naleśnikami. Lekarze byli bezradni\nSzokujące sceny pod Lidlem w Białymstoku. Ludzie przecierali oczy na widok tego, co zrobił pewien mężczyzna\nMiedziana Minimalistyczna Kawiarka\nCzterokomorowy Toster z Opiekaczem\nWygoda w Super Cenie\n4-letni chłopiec zmarł przez hot doga. Matka dziecka oskarża sklep\nStraszna tragedia. Przez nieszczęśliwy wypadek dziecko zmarło.\nNawet pozornie niewinne i bezpieczne czynności mogą doprowadzić do śmierci. W Argentynie zmarł 4-letni chłopczyk po zjedzeniu hot doga. Jego zrozpaczona matka pozwała sklep, w którym kupiła feralny produkt, by uchronić innych ludzi przed niebezpieczeństwem. Nieszczęśliwy wypadek W grudniu 2020 roku do szpitala w mieście Salta w Argentynie trafił chłopczyk z objawami silnego zatrucia pokarmowego. Pomimo wysiłków lekarzy dziecko zmarło. Jak do tego doszło? Jego matka opisała całą sytuację na swoim profilu w mediach społecznościowych. Twierdzi, że jej syn Elias zaczął nagle wymiotować i skarżyć się na silne bóle brzucha krótko po zjedzeniu hot-doga, którego kupiła mu w sklepie znajdującym się w okolicy. Zabrała go do szpitala, gdzie podano dziecku leki i odesłano do domu, zalecając odpoczynek. Niestety, stan chłopczyka się pogarszał – ból brzucha nie ustępował, a do tego dziecko cały czas wymiotowało i miało silną biegunkę. Kobieta pojechała więc ponownie do szpitala, gdzie jej syn został natychmiast przyjęty na oddział. Pomimo podjęcia intensywnej terapii, chłopiec zmarł po czterech dniach. Oficjalna przyczyna śmierci to ciężka niewydolność nerek. Jednak matka Eliasa nie daje za wygraną. Oskarżyła właściciela sklepu, w którym kupiła hot-doga o sprzedawanie nieświeżej i zatrutej żywności. Twierdzi, że chłopiec zatruł się hot dogiem i zaraził adenowirusem i rotawirusem, w wyniku czego umarł. Niebezpieczne wirusy Rotawirusy, które według kobiety znajdowały się w hot dogu i były przyczyną śmierci jej dziecka, to jedne z najczęściej spotykanych wirusów odpowiedzialnych za ciężkie zatrucia pokarmowe u niemowląt i dzieci. Są bardzo niebezpieczne, ponieważ młode i delikatne organizmy dzieci nie mają na tyle siły, by samodzielnie zwalczyć wirusa. Z tego powodu konieczna jest jak najszybsza...\nAnia Wyszkoni kupiła swojemu dziecku lody Ekipy. „Nie kumam tego, co się przed chwilą wydarzyło”\nW całej Polsce zapanował w ostatnich dniach prawdziwy szał na punkcie lodów Friza i Ekipy firmy Koral. We „frizomanii” wzięła nawet udział piosenkarka Ania Wyszkoni wraz ze swoją córką Polą.\nNa pewno słyszeliście już o lodowym szaleństwie, które ogarnęło całą Polskę w ostatnich dniach. Wszystko zaczęło się od wspólnej akcji marketingowej firmy Koral i ulubieńca dzieci i młodzieży, youtubera Friza. Na czym polega fenomen lodów Friza i Ekipy? Lody od Friza i jego Ekipy rozpaliły wyobraźnię młodych konsumentów. Zimne owocowe słodkości pojawiły się w sklepach 22 kwietnia i rozeszły się dosłownie momentalnie. Pisaliśmy w jednym z naszych poprzednich artykułów nawet o przepychankach o lody, które miały miejsce pod sklepami. Skąd wziął się aż taki entuzjazm młodych ludzi zwykłymi sorbetowymi lodami? Sprawa staje się nieco bardziej zrozumiała i jaśniejsza, kiedy zrozumie się, dla jak wielu dzieci i podrostków Friz jest kimś w rodzaju idola. W serwisie YouTube jego kanał ma niemal 4,5 mln subskrypcji. Oznacza to mniej więcej tyle, że filmiki Friza i jego Ekipy ogląda regularnie większa część młodej populacji naszego kraju. Jak na lody Friza zareagowała córka Ani Wyszkoni? Pola, córka byłej wokalistki zespołu Łzy także została fanką lodów firmy Koral sygnowanych przez internetowych influencerów. Wyszkoni postanowiła uwiecznić nawet reakcję swojego dziecka na nagraniu telefonem. Tego się nie da opisać prostymi słowami. Zobaczcie zresztą sami. Z tego nagrania bije czysta radość i niesamowity wręcz entuzjazm małej Poli: Wykonawczyni i współautorka takich przebojów jak „Czy ten pan i pani” „Narcyz” czy „Agnieszka” nie ukrywała swojego zdziwienia niezwykłą i nader żywą reakcją swojego dziecka na zwykłe przecież lody: – Nie kumam tego, co się przed chwilą wydarzyło – przyznała Wyszkoni. A jak wy odbieracie szał młodzieży i dzieci na punkcie lodów firmy...\nKobieta chwali się jedzeniem surowego kurczaka. "Dlatego nigdy nie choruję". Lekarze załamują ręce\nFilmik z kobietą jedzącą surowe mięso kurczaka stał się „hitem” w sieci. Internauci przecierają oczy ze zdumienia. Podobno miał to być dowód jej wyjątkowego zdrowia…\nKrótkie nagranie z kobietą konsumująca nieugotowaną pierś z kurczaka robi furorę na TikToku. Ten modny ostatnio portal społecznościowy jest platformą, na której internauci dzielą się ze sobą krótkimi filmikami. Jak to zwykle w sieci bywa, największe zainteresowanie budzą zwykle te najbardziej szokujące nagrania. Nie inaczej było w przypadku Emmy Woodward. Kobieta została nagrana w swoim domu w czasie zajadania się surową piersią z kurczaka. Dlaczego kobieta jadła surowego kurczaka i chwaliła się tym w internecie? Cóż, niezbyt przekonująca brzmią tłumaczenia pani Emmy, która zaręczała w podpisie załączonym do filmiku, że taka postawa sprawia, że nigdy nie choruje. O zbawiennym wpływie surowego mięsa na zdrowie nikt dotąd jeszcze nie mówił… Zobaczcie zresztą sami. Uwaga – prezentujemy filmik dla ludzi o mocnych nerwach: @emmawoodward16 f ##fyp ♬ original sound - Emma Woodward Krótkie wideo obiegło cały świat lotem błyskawicy. W parę dni obejrzało je prawie milion ludzi. Raczej z czystej ciekawości, a nie w dowodzie uznania dla nietypowych praktyk „prozdrowotnych” niejakiej Emmy Woodward. Co na temat jedzenia surowego mięsa sądzą lekarze? Wątpliwości co do szkodliwości takiego „ucztowania” nie mają lekarze. Nie trzeba zresztą medyków, by zdać sobie sprawę, że jedzenie surowego drobiowego mięsa to prosta droga do zarażenia się m.in. bakteriami salmonelli i poważnego zatrucia pokarmowego, obfitującego w wymioty i biegunkę. Zdanie lekarzy na temat dziwnej praktyki użytkowniczki TikToka jest jasne – jedzenie surowego kurczaka nawet jeżeli nie wpływa na zakażenia salmonellą, to może przyczynić się do naruszenia naturalnej flory bakteryjnej organizmu. Zachowanie Emmy Woodward dla większości pozostanie niewinnym internetowym...\nPolka dostanie ponad 122 tys. zl odszkodowania, bo... szef nie zamówił dla niej pizzy!\nPracownica salonu samochodowego wygrała sprawę sądową ze swoim pracodawcą, który… pominął ją przy zamawianiu posiłków służbowych.\nPolka pracująca w salonie Forda w Wielkiej Brytanii otrzyma 23 tysiące funtów odszkodowania od swojego pracodawcy. Sprawę opisał popularny brytyjski dziennik „Daily Mirror”, który zdradził szczegóły procesu. Odszkodowanie za… niezamówienie pizzy! Pani Małgorzata do 2019 roku pracowała w salonie samochodowym Forda w miejscowości Watford jako recepcjonistka. Kobieta pełniła swoje obowiązki w wymiarze połowy etatu. Firma oferowała swoim pracownikom możliwość zamówienia dowolnego posiłku fast food raz w miesiącu (na koszt pracodawcy). Recepcjonistka została pominięta przy zbiorowym zbieraniu zamówienia, przez co pozwała swojego pracodawcę o dyskryminację i… wygrała proces! Koncern Ford musi zapłacić pani Małgorzacie 23 tysiące funtów. Okazuje się jednak, że podłoże sprawy było znacznie poważniejsze, a pominięcie recepcjonistki w zamówieniu mogło być spowodowane jej wcześniejszym zgłoszeniem dyskryminacji płciowej. W 2018 roku kobieta złożyła już nawet oficjalną skargę dotyczącą swojego wynagrodzenia, godzin pracy, a także wyżej wymienionej dyskryminacji płciowej, której miał dopuścić się jeden z pracowników. Otrzymał on pisemne ostrzeżenie, a sąd potwierdził dużą część zarzutów kobiety wobec firmy. Pracodawca tłumaczył się, że kobieta nie została zaproszona na służbowy obiad, ponieważ pracowała na pół etatu i jej godziny pracy kończyły się o 13. Nie przekonało to jednak wymiaru sprawiedliwości. Polska recepcjonistka vs. Ford Recepcjonistka z Polski podkreśliła także, że padła ofiarą mobbingu, a współpracownicy i szefostwo unikali z nią kontaktu, a także nie odbierali od niej telefonów. Pani Małgorzata uznała także, że została bezprawnie zwolniona z pracy po tym, jak firma uznała, że bardziej potrzebuje...


Konkurencja dla theBat – Pajmon. Do diabła!\nOpublikowane w 07/04/2007 przez Peter.Bielack\nKonkurencja dla theBat\nLepsze jest wrogiem dobrego. Wiem o tym od lat, ale jednak, od czasu do czasu korci mnie by sprawdzić – jest może coś lepszego? Mniejszego, wydajniejszego? Tańszego?\nKorzystając ze świąt i z tego, że mam trochę wolnego czasu przeglądałem dzisiaj programy pocztowe. Myślałem, że jest szerszy wybór – rozczarowałem się. I zdziwiłem się – to przede wszystkim. Od mojego rozeznania wśród programów pocztowych minęło co najmniej dwa lata i nic nowego?\nJako, że lubię FireFoxa (choć irytuje mnie ogromna ilość RAMu jaki zajmuje ta przeglądarka niezależnie od tego czy program jest aktywny, czy zżucony na pasek) najpierw zainstalowałem ThunderBirda. Nie może być to zły produkt, bo FireFox jest fajny.\nŚciągnąłem program w wersji Thunderbird 2.0 Beta 2. Zainstalowałem, poprawnie skonfigurowałem pierwsze konto. Schody zaczęły się w momencie, gdy chciałem dodać kolejne konto. Zamiast pytania o nazwę konta – pyta mnie o Imię i nazwisko. Przy trzecim koncie robi się to nudne, przy szóstym naprawdę irytujące. Czy ma to być konto główne, czy poboczne? Co to w ogóle znaczy? Ja chcę dodać kolejne konto pocztowe – to wszystko.\nNagle widzę, że domyślnym serwerem poczty wychodzącej dla podwojne.info ma być pajmon.com. O co chodzi?! Co ciekawe – nie mogę wybrać innego. Mam do wyboru albo “pajmon.com(domyślny)” albo “domyślny”. Cóż za mnogość opcji!\nJestem przyzwyczajony, że każde konto ma oddzielny katalog ze swoją zwartością: pocztą i załącznikami. Pozwala to w prosty sposób uruchomić na innej maszynie akurat to konto, którego będę potrzebował. Znalazłem pole wybór zatytułowane “Katalog lokalny”. Nie napisali co to znaczy, więc przyjmuje, że tam właśnie będzie trzymał pliki związane z tym kontem.\nZrobiłem sobie próbę, jak działa ten program pocztowy. Wysyłać pocztę wysła, to prawda. Tak samo odbiera. Wiadomość doszła zatytułowana tak jak trzeba, tylko w foldery dziwnie się schowała. Dlaczego, skoro wysyłam pocztę na konto podwójne.info to ładuje ją do folderów “Lokalne foldery”. Co za nazwa…\nDobra czepiam się nazw, a to jest kompletnie nieistotne.\nWażne, że wysyłając pocztę z podwojne.info na bielack.pl korzysta z serwerów pajmon.com.\nTo wydaje się rozwiązaniem kompletnie do dupy. Poświęciłem chwilkę i udało mi się osiągnąć tyle, że teraz gdzie nie wysyłam, to wysyłam przez bielack.pl\nTo zacny serwer, ale – nie o to mi chodziło.\nkolejny drobiazg. Czekałem ponad kwadrans na pocztę posłaną na podwojne.info, co chwilę wciskając “Pobierz ze wszystkich kont”. Nic nie przyszło. Dopiero jak zaznaczyłem myszką folder podwojnych, to mnie raczył poprosić o hasło…\nGeneralnie – Thunderbird może się podobać komuś, kto nie widział nic lepszego, a przede wszystkim nie potrzebuje przenosić poczty między komputerami.\nChciałbym wytestować przenośną wersje Thunder Bird, być może ma takie możliwości o jaki mi chodzi, ale polski serwer ThunderBird padł i odpuściłem. Pewnie można i tak przenosić tylko całość. A jak ktoś ma 1Gb poczty? Będę chodził z 2Gb gwizdkiem na pocztę? ;-/\nNo i dlaczego nie można zminimalizować programu do “traja”? Dlaczego zrzucony na pasek zajmuje 28 Mb?\nEudora v.7, instalka waży 17.5 mb. Wiem, kto by się tym dzisiaj przejmował, ja też się nie przejmuję. Program ma typowy, windoziany instalator który nas prowadzi za rączkę. Naprawdę, bardzo starannie dopracowany. Choć tylko po angielsku. Ale kto by się tym przejmował.\nPierwsze konto pocztowe uruchomiłem z kreatorem na dzień dobry. Wiem, że to trochę obciach ale nie miałem wyjścia. Poczta się posłała na podwojne.info. Zabrałem się, jak to określił mój przyjaciel “wielką pasją i zaangażowaniem” do tworzenia kolejnego konta pocztowego. Nie było łatwo. Jest w menu Mailbox opcja new, ale tworzy tylko folder z poczta przychodzącą na konkretny adres. Nie są to oddzielne skrzynki pocztowe. Być może nie potrafię się do niech dogrzebać, ale nie mam na to czasu. Brak funkcjonalnego podziału na wiele niezależnych skrzynek pocztowych dyskwalifikuje ten program – nie nadaje się na moje potrzeby.\nDochodzi jeszcze jeden drobiazg – polskie literki. Wiadomość która wyglądała normalnie, z polskimi literkami doszła z krzaczkami. i ponownie – być może jest rozwiązanie, ale nie mam czasu go szukać.\nIncrediMail – podobno wyglądający świetnie i mający setki wodotrysków. Coś, co odrzuca mnie na dzień dobry. A tych, co przesyłają mi e-maile z animowanymi gifami i kolorowymi tapetami z automatu ładuję na czarną listę.\nNie miałem problemu by ocenić program IncrediMail – jest to bez wątpienia najgorszy klient pocztowy z jakim miałem od czynienia. Instalator tylko się uruchomił i powiadomił mnie, że nie posiadam odpowiedniego systemu operacyjnego, by cieszyć się IncrediMail. Windows Kuźwa IksPe wymagany.\nDobrze zapowiadał się program IScribe. Bardzo lekki, sprawny, niegłupio zaprojektowany – nie miałem żadnych problemów z konfiguracją, przestawieniem na język polski czy wysyłaniem i odbieraniem wiadomości. Gdybym miał tylko jedno konto pocztowe – to byłby mój wybór. Niestety, program w wersji darmowej obsługuje tylko jedno konto. By cieszyć się w pełni funkcjonalnym programem zależy zań zapłacić.\nAle gdy mam płacić za program pocztowy, to wybaczcie, ale theBat nie ma po prostu konkurencji.\n0 odpowiedzi do “Konkurencja dla theBat”\n08/04/2007 o 12:53\nPotwierdzam, że theBat jest najlepszym programem pocztowym z jakim miałem styczność ;) Dziwię się trochę, że brakuje mu godnej konkurencji.\n08/04/2007 o 15:00\nKilka słów w obronie Thunderbirda. Używam wersji 1.5 i śmiga aż miło.\nNie przenoszę poczty między kompami, więc w tej kwestii nie mam zdania, ale trzymam wszystko w odrębnym folderze i reinstalacja programu i poczty na różnych komputerach przebiegała już kilka razy bez problemu (każde z moich kont ma swój fizyczny folder więc teoretycznie nie widziałbym problemu w przenoszeniu zawartości poj. konta ).\nCo do minimalizacji do “traya” – trzeba tylko zainstalować prostą wtyczkę. Jak do tej pory nie miałem też problemu z odrębnymi serwerami wychodzącymi dla różnych kont, każde konto ma swój.\nA na deser całkiem niezła wtyczka z kalendarzem Lightning…\nOgólnie dla mnie numer jeden wśród darmowych\n(i nie tylko) programów pocztowych.\n08/04/2007 o 18:57\nKuba, dziękuję Ci za podpowiedź. Tymczasem jestem po prostu zmuszony korzystać z czegoś innego niż theBat, i stąd to zainteresowanie. Też wybrałem ThunderBirda i jakoś to wszystko ogarnąłem. Udało się ustawić kilka serwerów poczty wysyłanej itp. Denerwuje mnie długa lista w “Folderach lokalnych” gdzie mam w sumie zdublowane foldery ze wszystkich kont pocztowych. Każde z nich dostało własny folder – jak to robię z theBat od chyba dwóch lat. Po pierwszej reinstalce systemu okaże się, na ile skutecznie to wszystko zrobiłem.\nTymczasem wybrałem ThunderBirda, ale nie ukrywam, że pierwsze “zbędne” pieniądze pójdą na the Bat. Co zrobić, przyzwyczajenie drugą naturą człowieka…\nPoprzedni wpisPoprzedni Tani hosting – czyli jak bardzo tanie jest tanie.\nNastępny wpisNastępny Ubuntu: człowieczeństwo dla wszystkich


Jak długo możemy nagrywać w rozdzielczości 4K najnowszymi iPhone’ami? | OneTech\nJak długo możemy nagrywać w rozdzielczości 4K najnowszymi iPhone’ami?\nW iPhone’ach 6s i 6s Plus możliwe będzie nagrywanie filmów w rozdzielczości 4K, co prawda jedynie przy 30 klatkach na sekundę, jednak mimo to potrzeba niemałych ilości pamięci aby takie wideo przechowywać. Ile dokładnie materiału możemy nagrać? Zobaczcie\nDzięki YouTuberowi MKBHD mogliśmy zobaczyć ile miejsca potrzebne jest do przechowania poszczególnych możliwych do nagrania przez iPhone’a 6s rodzai filmów to jest 720p@30kl/s 1080p@30/60kl/s lub 4K@30kl/s.\nJedna minuta poszczególnych nagrań zajmuje odpowiednio około 60MB, 130MB, 200MB i 375MB.\nOznacza to, że na iPhonie z 16GB pamięci nagramy niecałe 40 minut w 4K, nie licząc miejsca potrzebnego na system, aplikacje oraz inne dane użytkownika. 64GB to już 3 godziny nagrania, a 128GB pozwoli na nagranie aż 6 godzin. Po dodaniu tak wysokiej rozdzielczości rozsądnym pomysłem byłoby porzucenie 16GB na rzecz podstawowych 32GB.\ndługość filmów 4K w iPhone 6s iPhone 6s Plus iPhone 6s wideo w 4K Jak długo możemy nagrywać w rozdzielczości 4K iPhonem 6s Wideo wideo 4K w iPhone 6s 3DMold


Skład kosmetyków Desheli (DeSheli). - Piękno - 2020\nKosmetyki do makijażu Desheli\nPopularne izraelskie kosmetyki DeSheli (Desheli) nie pozostawiają nikogo obojętnym, o czym świadczą recenzje kosmetyków. Po raz pierwszy pojawiła się w naszym kraju w 2010 roku, stworzyła sensację wśród kobiet, które starannie dbają o swoją skórę, preferując profesjonalne środki. Dzięki wykorzystaniu najnowszych osiągnięć naukowych, a także dobrze dobranych proporcji składników naturalnych, kosmetyki te zawierają wysokiej jakości produkty do pielęgnacji skóry i ciała, odmładzające je i przywracające komórkom wszystkie warstwy skóry właściwej. Rozwój i produkcja unikalnych produktów Desheli ma miejsce w laboratoriach i fabrykach jednej z najsłynniejszych wiodących izraelskich firm - Hlavin. Co jest tak innowacyjną częścią kosmetyków Desheli?\nGłówną cechą charakterystyczną kosmetyków tej popularnej firmy jest oryginalna receptura, oparta na technologii, która rozpoczyna proces przywracania komórek skóry. Tak zwane "inteligentne", "inteligentne" lub "inteligentne" kryształy są w stanie na poziomie komórkowym i molekularnym spowolnić lub nawet zawiesić proces starzenia się skóry. Właściwości "inteligentnych kryształów" nie znikają przez długi czas, ponieważ te cząstki, wytworzone z sacharozy, są w stanie przechowywać informacje przez 80-90 lat!\nOprócz tych rewolucyjnych składników, kosmetyki Deshebel zawierają różne naturalne składniki, które nawilżają i odżywiają skórę, a także chronią ją przed wpływem zewnętrznych negatywnych czynników. Cztery główne linie produktów Christal Yourth do 35 lat Pro Age i po 35 - Anti-Age obejmują ekstrakty, ekstrakty i oleje roślinne, wodę i minerały z Morza Martwego, składniki odżywcze (kwasy tłuszczowe omega-3, białka mleczne i sojowe, propolis i olej rybny ). Prawdziwym prezentem dla skóry jest komponent kosmetyków DeSheli - osławionego kwasu hialuronowego, którego każda cząsteczka jest w stanie związać około tysiąca cząsteczek wilgoci, która nie tylko skutecznie zwalcza odwodnienie skóry, ale służy również jako źródło odnowienia włókien kolagenu i elastyny - jej szkieletu.\nZ ekstraktów roślinnych, skutecznie i jednocześnie delikatnie pielęgnując skórę i włosy, firma Hlavin wybrana do kosmetyków Descheli: echinacea, róża wieczorowa, pestki dyni, rozmaryn, papaja, liście werbeny, lawenda, pokrzywa, korzeń imbiru, granat, zielona herbata, żeń-szeń, wodorosty, oczar wirginijski, aloes, rumianek, figa, słód i niebieski lotos.\nZ olejków roślin, które odżywiają skórę, kosmetyki DeSheli obejmują: olej ze słodkich migdałów, kakao, dzikiej róży, słonecznik, miętę, ylang-ylang, słodycze, ogórecznik, awokado, pestki winogron, nagietek, arganę (drzewo marokańskie), kiełki pszenicy, mentol, kokos, sezam, shea i oliwka.\nKosmetyki Deshels wzbogacone są w witaminy i przeciwutleniacze: A, E, C i prowitaminę B5 (pantenol).\nOddzielne składniki ziołowe wchodzące w skład kosmetycznych produktów Desheli pomogą uspokoić skórę, wygładzić jej strukturę, zmniejszyć nadmierne wydzielanie gruczołów łojowych, nadać skórze zdrowy matowy odcień i aksamitny wygląd. W tym celu dodano: nasiona guarany, dogrose, korzeń komfry, borówkę, ekstrakt z liści białej herbaty, Sentellę azjatycką, korzeń lukrecji, glistnika, eliksir miłorzębu japońskiego, żurawinę, mentol i piołun.\nOpatentowane unikalne kompleksy, na przykład FITOTIGH, składające się z cząstek mikro-proszku diamentowego, poprawiają kondycję włosów, nadając im połysk i zdrowy wygląd.\nNaturalny makijaż kosmetyków DeSheli znalazł swoich wielbicieli, którzy kompetentnie dbają o swoją skórę.\nObejrzyj wideo: Косметика BELL (Luty 2020).\nCopyright 2020 \_ Damski Szczęście I Dobre Samopoczucie-Magazyn \_ Kosmetyki do makijażu Desheli