Zaburzenia Głosu Mowy - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » zaburzenia głosu mowy\nArtykuły na temat: zaburzenia głosu mowy\nOdjazdowa ciocia Krysia\n...najbardziej wzruszyły ostatnie miesiące jej życia, kiedy miała silne zaburzenia mowy. Nie dało się z nią rozmawiać o sprawach bieżących. Ale jak ktoś włączył podkład muzyczny, potrafiła zaśpiewać utwór(...), prowadziliśmy takie rozmowy. Zwierzała mi się, jak zwykle wszystko koloryzując oraz dramatyzując teatralnie. Pani Krystyna adoptowała córkę, a ich dorosła relacja była bardzo skomplikowana. - (Kuba...\nŚpij tyle, ile potrzebujesz\nLekarze przyjmują, że właściwa ilość snu dla dorosłego człowieka to 8 godzin. Organizm każdego człowieka jest inny i inaczej reaguje na zaburzenia rytmu dnia, różna jest też potrzeba regeneracji po(...), a także medium, za pośrednictwem którego do głosu dochodzi podświadomość. Sny pozwalają nam inaczej spojrzeć na rzeczywistość, zastanowić się nad sobą. Czasem także podsuwają niekonwencjonalne...\nTurguilla: Dolina śmierci\n...zdziwieniu, nie-składnie opowiedział o tym, co go spotkało. Podobno wiele lat wcześniej pracował jako geolog, ale w odpowiedzi na wezwanie głosu serca postanowił poświęcić się Bogu. Leblanc otrzymał(...) samochód przejechałby obok, gdyby nie pewna okoliczność - padał ulewny deszcz. W odróżnieniu od Paula Leblanca, Joseph dwa dni w ogóle się nie odzywał. A kiedy wreszcie odzyskał dar mowy, przedstawił...\n...dolegliwości mają skłonność m.in. osoby często używające głosu (nauczyciele, osoby pracujące przy telefonie). A także palacze, osoby z refluksem i zaburzeniami hormonalnymi, pracujący w suchych(...) lepiej wyłączyć. Ulgę przyniesie przebywanie w zaparowanej łazience. Należy unikać wszystkiego, co podrażnia narząd mowy. W pomieszczeniu nie może być dymu papierosowego, a więc nie palimy. Nie pijemy...\n...miesiączki, opóźnione, obfite; doskwiera nam uczucie ciągłego zmęczenia, senność, miewamy zaburzenia pamięci, a nawet nastroje depresyjne. Przy nadczynności tarczycy (i tym samym nadmiarze jej(...) spożycia glukozy. Zaburzenia estrogenowe: nie tylko w wieku dojrzałym Powstające w jajnikach estrogeny kojarzą się nam przede wszystkim z kobiecością. Odpowiadają za dojrzewanie, rozwój piersi...\nbyłam wczoraj na usg tętnic szyjnych i kręgowych...\n.... W międzyczasie zapytała co to tam u mnie było, że skierowanie wystawiła. Opowiadam więc, jak to w kwietniu miałam zaburzenia widzenia, mowy, dręwienie i mówię jej, że rozpoznałą to jako TIA, a ona mi na to, że ja za młoda jestem i to niemożliwe. Nie dała mi dokończyć, że ja antykoncepcję hormonalną w tym czasie uprawiałam. Jak się juz dorwałam do głosu i jej to podpowiedziałam, to stwierdziła...\n...mogło. Robię konsultacje dla kliniki ginekologicznej, która zajmuje się między innymi ginekologią estetyczną. I robi to, dbając o etykę. Pamiętam rozmowy z jednym z lekarzy, podczas których zastanawialiśmy się, jak odwodzić kobiety od nieumotywowanych medycznie zabiegów, na przykład labioplastyki, czyli operacji warg sromowych. Dla rozsądnego lekarza te rozmowy są trudne, bo on patrzy na zabieg...\n...stały wzór zachowania obecny przez cały czas, choć może mieć różne natężenie (w zależności od sytuacji, wieku). Dla nadpobudliwości charakterystyczne są trzy grupy objawów: zaburzenia(...) z zaburzeniami koncentracji uwagi. Tę nazwę proponuje Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne w klasyfikacji chorób: DSM – IV. Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych: ICD...\n...z odpowiednim nawilżeniem. W tym okresie do głosu dochodzi bowiem prolaktyna. To hormon odpowiedzialny za przygotowanie piersi do wytwarzania mleka, ale też za zmniejszenie się w tym czasie ochoty na seks(...) cię przed niepożądaną ciążą. &#149 Jesteś przemęczona - Za zburzenia nawilżania pochwy mogą być też odpowiedzialne: silne zmęczenie, osłabienie po przebytej infekcji, zaburzenia flory bakteryjnej...\nNie tylko słowa są ważne\n...porozumienia, to efekt używania innych schematów komunikacyjnych przez kobiety i mężczyzn. Te różnice widoczne są już w dzieciństwie - dziewczynki szybciej zaczynają mówić, rzadziej mają zaburzenia mowy(...) przekazywanych językiem ciała, 38 proc. informacji i wrażeń przekazywanych tonem głosu i 7 proc. informacji i wrażeń przekazywanych poprzez słowa. Głównym źródłem informacji zatem pozostaje komunikacja...\nbadanie nasienia a antybiotyki


Czy jawność życia publicznego zagrozi tajemnicy przedsiębiorstwa? - artykuł\nAutor: Luiza Jakubiak 09 marca 2018 10:35\n- Odnoszę wrażenie, że to był trochę głuchy telefon, w takim sensie, że druga strona słucha, co mamy do powiedzenia, ale mówimy różnym językiem w tej samej sprawie - opowiada KRZYSZTOF KOPEĆ, wiceprezes Polskiego Związku Pracodawców Przemysłu Farmaceutycznego. Czego dotyczy jego opinia?\n27 listopada w Kancelarii Premiera odbyły się konsultacje dotyczące projektu ustawy o jawności życia publicznego ( jżp). Nieco informacji ze spotkania ujawnił nam Krzysztof Kopeć, wiceprezes Polskiego Związku Pracodawców Przemysłu Farmaceutycznego: - Była to dyskusja trochę podobna do poprzedniej, ale tym razem jej stroną było uwzględnienie części uwag. Dlatego jest nadzieja, że tak samo stanie się teraz.\n- Istotna dla nas sprawa to przejrzystość w postępowaniu administracyjnym dotyczącym m.in. decyzji refundacyjnej, czyli ujawnianie informacji w tych postępowaniach - mówi nasz rozmówca i przypomina, że Fundacja na rzecz Przejrzystości w Życiu Publicznym podnosiła, iż decyzje dotyczące podwyższenia ceny nie zawierają uzasadnienia. To jest zgodne z kpa, ale z punktu widzenia przejrzystości może budzić wątpliwości.\n- Z dużą ostrożnością należy natomiast podejść do ujawniania tajemnic przedsiębiorców - kwestii rejestracyjnych czy miejsc wytwarzania. Tymczasem one też mają być jawne. Jako PZPPF jesteśmy za przejrzystością, ale nie za ujawnianiem tajemnic przedsiębiorstwa, które mogłyby utrudniać albo powodować zakłócenia w konkurencji - mówi wiceprezes PZPPF.\n- To oznacza, że w szczególności ujawnieniu, jako informacja publiczna, podlegać będą w całości i bez ograniczeń decyzje administracyjne wydawane w takich postępowaniach, których załącznikami są przykładowo porozumienia podziału ryzyka. Indywidualne ustalenia każdego z wnioskodawców z ministrem zdrowia w tym zakresie zawierają informacje, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa - argumentuje Bogna Cichowska-Duma, prezes ZP Infarma.\nKolejna sprawa to tzw. sygnaliści. - Taka instytucja to dorobek kultury anglosaskiej. Ich rolą jest informowanie o nieprawidłowościach. Diabeł tkwi jednak w szczegółach - instytucja co do zasady słuszna, może być wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem. Możemy sobie wyobrazić, że jeśli ktoś poczuje się zagrożony zwolnieniem z pracy, stanie się sygnalistą - opowiada Krzysztof Kopeć.


Teresa Iżewska i Władysław Sheybal. Zapomniane gwiazdy "Kanału" Andrzeja Wajdy - WP Film\nAndrzej WajdakanałTeresa IżewskaSheybal\nTeresa Iżewska i Władysław Sheybal. Zapomniane gwiazdy "Kanału" Andrzeja Wajdy\nPo pokazie w Cannes szwajcarski dziennik "Tribune de Geneve" nazwał Andrzeja Wajdę "artystą jutra", a Amerykanie podpytali scenarzystę Jerzego Stefana Stawińskiego, jak wpadł na pomysł umiejscowienia akcji w kanałach. 20 kwietnia minęła 60. rocznica premiery jednego z najważniejszych polskich filmów.\nTeresa Iżewska jako łączniczka Stokrotka (East News)\nKazimierz Kutz, drugi reżyser "Kanału", wspominał, że przed pokazem zmontowanej wersji filmu szefowie polskiej kinematografii po cichu wieszczyli klęskę Wajdy.\n- W którejś przerwie Wanda Jakubowska zaczyna chodzić i kurzyć papierosa. Gdy film się skończył, wstała, podeszła do Andrzeja i mówi: "Andrzeju, jesteś genialny. Przepraszam cię za to, że źle o tobie myślałam, a nawet mówiłam. Wybacz mi".\nKrytyka przyjęła film dość chłodno. Ukazanie powstania jako klęski, a powstańców jako stłamszonych psychicznie młodych ludzi, do których dochodzi, że ich trud okazał się daremny, początkowo spotkało się z falą dezaprobaty. Dopiero liczne słowa uznania płynące zza granicy sprawiły, że "Kanałowi” dano drugą szansę. W 1957 roku film zdobył Srebrną Palmę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes.\nAndrzej Wajda w sierpniu 1958, na dwa miesiące przed premierą Popiołu i diamentu, prezentuje promocyjny fotos z filmu "Kanał" wyświetlanego w Niemczech\nDla Wajdy "Kanał” okazał się przepustką do wielkiej kariery i światowego uznania. Ale nie tylko dla niego. W obsadzie znalazło się wiele dziś znaczących nazwisk. Na ekranie pojawili się m.in. Stanisław Mikulski, Emil Karewicz czy Tadeusz Janczar. Wszyscy wiemy, jak kilka lat później potoczyły się ich losy. Za to mało kto dziś pamięta o Teresie Iżewskiej i Władysławie Sheybalu, którzy tuż po występie w "Kanale" trafili na czarną listę ówczesnej władzy.\n"Bardzo długo umierała"\n"Nieprawdopodobna, zjawiskowa, cudowna kobieta. Piękna wariatka". Tak o jednej z najciekawszych polskich aktorek lat 50. i 60. mówił gdański pisarz Aleksander Jurewicz. Krótko po premierze filmu w kuluarach plotkowano o jej burzliwym romansie z Markiem Hłasko. Bez cienia przesady można powiedzieć, że był to jeden z najbardziej wyrazistych debiutów tamtych lat. 23-letnia Iżewska wcieliła się w łączniczkę Stokrotkę.\nTadeusz Janczar i Teresa Iżewska na planie Kanału\nPodczas wizyty w Cannes aktorka opowiedziała francuskiej prasie o swoich absurdalnie małych zarobkach. Kiedy opublikowano wywiad, w branżowym światku zawrzało, a Iżewska w ramach kary otrzymała zakaz wyjazdu z Polski. Tak zdecydowały partyjni dygnitarze. Do końca swoich dni żyła w niespełnieniu, stając się dla polskiej sceny i filmu osobą niepożądaną, choć pojawiła się jeszcze w kilku filmach, m.in. "Bazie ludzi umarłych" Czesława Petelskiego. Nie miała też możliwości zaistnieć na zagranicznych scenach. A szkoda, ponieważ zachodni producenci latami składali jej zawodowe propozycje.\nTeresa Iżewska jako żona Zabawy w Bazie ludzi umarłych\nW wywiadzie dla "Gazety Wyborczej" Jurewicz ostatnie lata, jakie aktorka spędziła w Gdańsku, podsumował krótko: "upadek”.\n- Często dzwoniła, że popełni samobójstwo, jeśli nie przyjadę. Takich prób samobójczych miała wiele, nieraz się na to nabierałem, ale ta ostatnia jej wyszła – wspominał. - Bardzo długo umierała. Gdzieś między połową maja a końcem sierpnia. Koleżanki z teatru jeździły, malowały jej paznokcie, robiły makijaż, a ona, Stokrotka, w komie. Taki koniec.\nZ "Kanału" do "Jamesa Bonda"\nTerasa Iżewska nie była jedynym członkiem obsady, który podpadł ówczesnej władzy. Jej los podzielił również Władysław Sheybal, odtwórca roli kompozytora Michała.\nZa to po wojnie Sheybal zaczął występować w teatrach w Krakowie, Katowicach i Warszawie, błyskawicznie zdobywając przychylność krytyki i publiczności. Zaraz potem upomniało się o niego kino. W 1956 roku pojawił się w "Kanale” Andrzeja Wajdy i "Trzech kobietach” Stanisława Różewicza.\nWładysław Sheybal jako kompozytor Michał\nAle, choć twierdzono, że jest jednym z najlepiej zapowiadających się aktorów, Sheybal nie chciał zostać w kraju. Zirytowany sytuacją polityczną i gospodarczą, cierpiący po zawodzie miłosnym (serce złamała mu Irena Eichlerówna), skorzystał z szansy i wyjechał do Paryża. A stamtąd do Londynu, aby nigdy już do Polski nie wrócić.\nJego wyjazd tak zbulwersował władze, że rozpoczęto wymierzoną w niego antykampanię. Uznano go za zbiega, "uciekiniera”, który wyparł się ojczyzny. Jednak wyjazd wyszedł Sheybalowi tylko na dobre. Zmienił imię na Vladek, pokonał barierę językową i zaczął pojawiać się na przesłuchaniach. Okazało się, że brytyjskie kino czekało na kogoś takiego jak on. Pracował z największymi gwiazdami i zbierał doskonałe recenzje.\nDo dziś pamiętany jest przede wszystkim jako Kronsteen, przeciwnik Jamesa Bonda z "Pozdrowień z Rosji” (chociaż gdy zaproponowano mu tę rolę, odmówił, twierdząc, że jest głupia – uległ dopiero pod namowami Seana Connery'ego) i kapitan Ferreira w "Shogunie”.\nWładysław Sheybal w roli Kronsteena w "Pozdrowieniach z Rosji"\nKiedy zmarł w 1992 roku, jego nekrolog pojawił się w największych brytyjskich gazetach. Sheybal spoczął na londyńskim cmentarzu Putney Vale Cemetery. Żegnały go tłumy.


Chiny: Ceny świń rzeźnych zależne od ASF - Analizy i komentarze\nDodano: 19-09-2018 14:17\nWybuch afrykańskiego pomoru świń w Chinach ma wpływ na cenę świń rzeźnych. Podczas gdy ceny spadają na północy, gwałtownie rosną na wschodzie kraju.\nOgółem liczba ognisk zgłoszonych w całym kraju wzrosła do 21 obejmując siedem prowincji. Pierwsze ognisko ASF w Mongolii Wewnętrznej skutkuje tym, że również w regionach sąsiadujących Ningxia i Gansu, stosuje się ograniczenia transportowe, które odnoszą się również do transportu zwierząt z zainfekowanych obszarów w dziesięciu innych prowincjach.\nZakaz przemieszczania się i zamykanie rynków oznacza, że świnie z regionów z nadwyżką produkcji nad popytem, które w większości znajdują się na północy, nie docierają już do rzeźni na południu.


Z wiatrem i pod wiatr: marca 2013\nWidziałam na wielu blogach kursy z wykorzystaniem resztek scrap-papierów, ale niespecjalnie odpowiadała mi kolejność wykonywanych w nich czynności, bo jak komuś szkoda najdrobniejszego skrawka, to niewiele może zdziałać, więc żadnego Wam nie polecę. Postanowiłam pokazać Wam, jak robiłam sobie mini scrap-jajeczka, w taki sposób, aby przez cały czas mieć kontrolę nad efektem końcowym. ^^\nGeneralnie jestem za przygotowywaniem wzorów na dłuższą metę, czyli takich wielokrotnego użytku. Oznacza to, że jak już sobie rysuję, czy drukuję jakieś, to na grubszej tekturce, żeby za rok nie robić od nowa i przechowuję je sobie w przeznaczonej do tego celu teczce. Tak też radzę Wam zrobić ze wzorami jajeczek o wysokościach od 4 do 2 cm:\nKiedy przygotujecie sobie wzory jajeczek, poszukajcie naprawdę porządnych tekturek, kartonów, żeby baza była solida i sprawiała, że jajeczka wykorzystane do ozdoby sama z siebie będą odstawać od kompozycji, bez jakichś specjalistycznych gąbeczek:\nWybierzcie sobie interesujące Was wielkości jajeczka i odrysujcie na tekturkach:\nWytnijcie dokładnie ostrymi nożyczkami:\nWyzbierajcie scrap-ścinki, czy jakiekolwiek inne resztki fajnych, ale nie za cienkich papierów, np. kolorowy blok techniczny:\nI do dzieła. Wersja pierwsza, czyli smarujemy tekturową bazę klejem przez środek (polecam taki z końcówką do aplikacji) i przyklejamy poziomy ścinek kontrolując, aby wypadł w połowie:\nDo tego pierwszego paseczka dopasowujemy dokładnie i doklejamy kolejne paseczki scrap-ścinków:\nPo chwili przeschnięcia przewracamy dzieło i obcinamy równiutko niepotrzebny nadmiar scrap-ścinków:\nWersja nr 2 pozwala nam wykorzystać ścinki, które nie wiedzą co to linia prosta:\nMontujemy je na podklejonej powierzchni tak samo jak wzór nr 1 - od środka, wykańczając do brzegów naprzemiennie:\nWiększe kawałki też się nadają:\nWersja nr 3 pozwala nam wykorzystać ścinki papieru potraktowane ozdobnymi nożyczkami:\nPrzyklejamy kawałek papieru na brzeg i lecimy ze ścinkami naklejając je tak, aby delikatnie zachodziły na siebie:\nProszę bardzo. Widać efekt 3D:\nPropozycja nr 4 to wersja dwuścinkowa przyozdobiona ozdobnym paskiem po środku:\nŻeby scrap-jajeczkom dodać uroku przewiązujemy je niteczkami, kordonkami, tasiemkami, wstążeczkami, koronkami:\nOczywiście nadprogramowe scrap-wytłoczki też nie muszą się zmarnować:\nJajeczka mogą stać się częścią czego tylko Wasze dusze zapragną jako dekoracja, nawet magnesem na lodówkę pełną świątecznych pyszności.\nWesołego Alleluja i do przodu, Kochani. =)\nAutor: Unknown o 20:40:00 21 komentarzy:\nEtykiety: dekoracja, klej, kordonek, koronki, nitki, nożyczki, scrap-jajeczka, scrap-paiery, scrap-ścinki, scrap-wytłoczki, tekturki, Wielkanoc, wstążki, wzory\nPrzez dwa tygodnie rehabilitacji, która wypadła mi znów tuż przed świętami niewiele miałam czasu i sił na ogarnianie czegokolwiek, ale szczerze próbowałam. Chciałam m.in. podziękować ciasteczkami za grzeczność paniom rehabilitantkom i próbowałam je ładnie zapakować:\nPonieważ dołączyłam do paczuszek dwa obrazki, musiałam jeszcze dorobić serię obrazków z wielkanocnymi motywami iris folding. Padło na jajeczka, bo najszybciej się je robi:\nZ góry uprzedzam pytania, że wzór z chomikuj.pl, do pobrania u mnie w poprzednim poście, a świetny, bardzo dokładny i czytelny kurs obrazkowy techniki iris folding polecam z bloga sklepu Artimeno - tutaj i tutaj. ^^\nPragnę również pochwalić się cudnym wiosenno-wielkanocnym wianuszkiem, który przybył do mnie od Ani i przywołuje co sił wiosny witając gości u drzwi mego domu:\nDziękuję, Aniu! =)\nAutor: Unknown o 19:00:00 5 komentarzy:\nEtykiety: ciasteczka, czas, folding, iris, jajeczka, kurs, obrazki, rehabilitacja, wianek, Wielkanoc, wiosna\nJeśli nie przekonałam Was do techniki iris folding przed Bożym Narodzeniem, to spróbuję jeszcze raz, tym razem przed Wielkanocą. ^^\nOto moje obrazki z wielkanocnymi motywami świątecznymi:\nOraz wzory dla Was, wygrzebane na chomikuj.pl, z których korzystałam:\nSpróbujcie tej dziecinnie prostej zabawy z papierem - bibułą, wycinanką, blokiem z kolorowym papierem, papierem dekoracyjnym, czy chociażby szerszą wstążką. Tu liczy się Wasza odwaga i kreatywność. Oczywiście można łączyć materiały. Sztuka polega na takim połączeniu, aby elementy pasowały do siebie jak najlepiej i dały się równo przykleić, a po przyklejeniu tworzyły jak najbardziej płaską powierzchnię. Eksperymentujcie, bo ja wszystkiego nie próbowałam, tylko bloków technicznych i rysunkowych - białych i kolorowych, bo w nich czuję się najpewniej. =)\nWszelkie informacje na temat techniki w linkach tutaj.\nAutor: Unknown o 14:06:00 14 komentarzy:\nEtykiety: folding, iris, motywy, obrazki, papier, technika, Wielkanoc, wzory, zabawa\nSzydełkowe etui, czyli spontaniczny pomysł - prosty, użyteczny drobiazg z trzech kawałków materiału stworzonych najprostszymi ściegami i zszytych ze sobą:\nOczywiście można go sobie dowolnie ozdobić. =)\nDziękuję Danusi za wyróżnienie LIEBSTER BLOG AWARD:\nRozliczam się z niego w zakładce z wyróżnieniami.\nA dla Was ślę zdjęcie rozkwitającego krokusa. Widziałam takiego wczoraj na trawniku w Świdnicy, ale telefon miałam akurat rozładowany, a dziś w tym miejscu leżało 15 cm śniegu. =d\nAutor: Unknown o 13:20:00 14 komentarzy:\nEtykiety: AWARD, blog, etui, krokus, LIEBSTER, szydełko, śnieg, wyróżnienie\nZ grubymi szydełkami jakoś się dogaduję, ale obiecałam sobie nie unikać najdrobniejszego od Moniki. Dzielnie ćwiczyłam, a oto efekty. Wisienki prosto z głowy:\nMini koroneczka zielona:\nKtóre wspólnie ozdobiły puszkę z poprzedniego posta:\nOraz koronka niebieska:\nKtóra ozdobiła buteleczkę zamienioną w wazon:\nJednak moim oczkiem w głowie jest projekt szydełkowych, tęczowych, delikatnych, ciepłych, już bardzo wielkanocnych otulaczy na świeczuszki:\nKtórych wzór sama sobie stworzyłam nie znalazłszy takiego w sieci::\nChętnie bym się podzieliła wymyślonymi przez siebie wzorami, ale nie potrafię ich zapisać. =/\nAutor: Unknown o 16:10:00 17 komentarzy:\nEtykiety: butelka, koronka, koszulki, puszka, szydełko, świeczuszki, tęczowe, wazon, wisienki, wzory


Lek. Artur Wojdak - ginekolog | ZnanyLekarz.pl\nKazimierza Wielkiego 13, Bochnia\n32-731 Żegocina 473, Bochnia\nPodzamcze 4, Nowy Wiśnicz Przyjmuje na NFZ\nCentrum Medyczne CenterMed-Remedium (mapa)\nSamodzielny Publiczny Gminny Zakład Opieki Zdrowotnej w Nowym Wiśniczu (mapa)\nSamodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Bochni Szpital Powiatowy im bł. Marty Wieckiej (mapa)\nAbsolwent Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalista ginekologii i położnictwa. Na co dzień pracujący na Oddzial...\nKonsultacje ginekologiczne i położnicze\nProwadzenie pacjentek ciężarnych\nBadania cytologiczne / cytologia\n5 kwietnia 2019 Lokalizacja: I-medica •et; Ciąża\nPolecam Pana doktora w 100% . Doktor prowadził moje dwie ciąże nigdy nie zmieniła bym Pana na kogoś innego. Wizyty i badania bardzo dokładne. Bardzo dobry lekarz i bardzo dobry człowiek.\n5 kwietnia 2019 Lokalizacja: I-medica\nPolecam Pana doktora. Trafiłam na najlepszego lekarza jakiego tylko mogłam, prowadził moją pierwszą ciąże i w następnej też wybiorę wizyty u Pana Wojdaka. Profesjonalne podejście. Usg dokładne. Doktor wszystko dokładnie tłumaczył.\n6 marca 2019 Lokalizacja: Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Bochni Szpital Powiatowy im bł. Marty Wieckiej •et; Badanie w ciąży 7 miesiąc.\nNiestety nie polecam czułam się zbyta na dzień dobry Pan doktor nie udzielił mi żądnych porad pomimo problemów zdrowotnych jestem w 7 miesiącu ciąży zapytałam o USG Pan doktor odpowiedział tu nie ma czasu na profesjonalne USG. Na koniec powiedział żebym się przepisała do innego ginekologa ponieważ on ma dużo pacjentek. Lecz zaznaczam że ja do Pana doktora się nie zapisałam poprostu zapisały mnie do niego Panie w recepcji. Zaznaczę tylko żeby Pan doktor się nie martwił zmieniłam już ginekologa nie będę Panu czasu zabierać.\nlek. Artur Wojdak\nDajac negatywny komentarz, powinna Pani napisać o okolicznościach wizyty, była Pani już około 50 pacjentka, a w tym dniu powinienem przyjąć ich 12cie zgodnie z zaleceniem NFZ, jedna na 20 minut, wszystkie inne pacjentki były przyjęte dodatkowo, jak wynika z prostego rachunku przyjąłem 5x więcej pacjentek niż powinienem, więc proszę o trochę zrozumienia, nie jestem robotem tylko człowiekiem. Czuję się urażony Pani komentarzem, tym bardziej że wszystko spokojnie i grzecznie wyjaśniłem. To że w poradni NFZ przy szpitalu jest mało lekarzy to nie jest moja wina. Sama Pani widziała ile było pacjentek tego dnia...\n3 lutego 2019 Lokalizacja: Centrum Medyczne CenterMed-Remedium •et; badania\nBardzo cenię sobie podejście lekarza do pacjenta, człowieka...i w tym przypadku już po pierwszej wizycie u dr Wojdaka wiedziałam że będę do niego chodzić. Pełen profesjonalizm, spokojna atmosfera, zapytać można o wszystko i uzyska się odp. bardzo dokładnie tłumaczy....ogromna wiedza. Chodzę do Pana doktora już ok 3 lat i go nie zmienię. Zaufalam i nie zawiodłam się w żadnej sprawie. Lekarz z powołania! Nie z tych....."następny proszę"....\n12 grudnia 2018 Lokalizacja: Centrum Medyczne CenterMed-Remedium •et; prowadzenie ciąży\nPan dr Wojdak prowadził moją ciążę i uważam, że pod lepszą opieką nie mogłam się znaleźć. Prawdziwy lekarz z powołaniem, bezinteresowny, życzliwy i profesjonalny. Widać, że leży mu na sercu dobro pacjentek i ich dzieci. Przy każdej wizycie wykonuje USG, bada dokładnie i bez pośpiechu, odpowiada na wszystkie pytania. Idealny lekarz dla przyszłych mam, daje pacjentkom ogromne poczucie bezpieczeństwa. Polecam!!!\nBardzo polecam Pana Doktora i jednocześnie dziękuję za naprawdę mądre poprowadzenie mojej ciąży, za to, że czułam się bezpiecznie na każdym jej etapie i że zawsze mogłam na Pana Doktora liczyć. Zawsze będę wdzięczna nie tylko za wiedzę stricte medyczną, ale też za podejście do pacjenta, za szerszą perspektywę, za spokojne i rzeczowe opinie, które bezpośrednio przekładały się na nasze, na ile to możliwe, bezstresowe przeżywanie ciąży, aż wreszcie za ten nasz Mały Cud, który właśnie tulę w ramionach. Dziękujemy!\n4 października 2018 Lokalizacja: I-medica\nPolecam.Pełen profesjonalizm, a do tego życzliwość i miła atmosfera podczas wizyty.. Dr Wojdak odpowiada na każde pytanie i rozwiewa wszelkie wątpliwości.\n30 sierpnia 2018 Lokalizacja: I-medica •et; Prowadzenie ciąży\nPolecam. Pełen profesjonalizm, a do tego życzliwość i miła atmosfera podczas wizyty. Nawet najbardziej zestresowana osoba potrafi się dzięki temu uspokoić. Dr Wojdak odpowiada na każde pytanie i rozwiewa wszelkie wątpliwości, a co najważniejsze - jest świetnym specjalistą. Ja już nie planuję chodzić do innego ginekologa.\n6 kwietnia 2018 Lokalizacja: Centrum Medyczne CenterMed-Remedium\npolecam:) bardzo dobre podejście do pacjentki a co najważniejsze delikatny przy badaniu. Pierwsza wizyta u ginekologa mężczyzny zaliczona:)\n26 marca 2018 Lokalizacja: W innym miejscu •et; prowadzenie ciaży\nPan doktor Wojdak prowadził moja pierwszą ciążę. Byłam bardzo zadowolona, Pan doktor wszystko tłumaczył w razie potrzeby zlecał dodatkowe badania. Dzięki temu córeczka urodziła się zdrowa. Ponadto dr Wojdak jest bardzo miły, uprzejmy i delikatny podczas przeprowadzania badań. Atmosfera w gabinecie zawsze jest miła i sympatyczna. Wszystkim gorąco polecam Pana doktora.\nAbsolwent Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego. Specjalista ginekologii i położnictwa. Na co dzień pracujący na Oddziale Położniczo - Ginekologicznym Szpitala Powiatowego w Bochni,\nPobieranie wycinków z narządu rodnego\nŁyżeczkowanie jamy macicy, biopsja endometrium\nZaburzenia hormonalne cyklu miesiączkowego\nZakładanie i usuwanie wkładek wewnątrzmacicznych.


Jesteś tutaj:Strona główna » Szczekociny i Szczekocinianie w Literaturze i Sztuce\nBibliografia piśmiennictwa dotycząca literatury pięknej, historycznej a szczególnie literatury lokalnej i regionalnej zawierała niemały dorobek wydawniczy i stała się cennym źródłem wiadomości o naszym mieście i mieszkańcach zarówno w ujęciu historycznym jak i współczesnym. Przedstawiony podczas spotkania materiał tekstowy i multimedialny został zgromadzony i opracowany przez pana Andrzeja Orlińskiego, mieszkańca Szczekocin od lat zajmującego się tematyką regionalną.\nSZCZEKOCINY I SZCZEKOCINIANIE W LITERATURZE POLSKIEJ.\nPrzez wiele lat przy każdej nadarzającej się okazji starałem się gromadzić literackie informacje dotyczące Szczekocin i szczekocinian. Gromadziłem je kierując się przeróżnymi kontekstami. Nie będę ich wymieniał, staną się czytelne w trakcie. Oczywistym jest, że zawsze w ich tle znajdywały się Szczekociny.\nZanim przejdę do zasadniczej części, chciałbym namówić Was abyśmy wspólnie wysilili nieco wyobraźnię i myślami przenieśli się do połowy ubiegłego wieku, w lata sześćdziesiąte, do ówczesnej szczekocińskiej biblioteki.\nMiejska biblioteka przeniesiona została wtedy z domu pani Kazimiery Dobrzyniewicz, tego w którym obecnie mieści się księgarnia pana Jacka Mazanka do Domu Strażaka.\nBez trudu odszukamy osoby pamiętające Szczekociny i naszą bibliotekę z czasów jeszcze dawniejszych. Ale ja, świadomym czytelnikiem i bywalcem biblioteki stawałem się właśnie na początku lat sześćdziesiątych, gdy mieściła się w pomieszczeniach na pierwszym piętrze Domu Strażaka, tam gdzie dzisiaj znajduje się zaplecze kuchenne sali bankietowej. Tak, na tym piętrze królowała sztuka filmowa i literatura. Prawie codziennie seanse filmowe, ogonek po bilety, niekiedy aż do parteru i ogromny ścisk przy wejściu na salę. Łza kręci się w oku na to wspomnienie.\nW bibliotece za stołem z piętrzącymi się na nim książkami urzędował pan Antoni Pieczykura. Jeśli ktoś zapytałby mnie, co z tamtego okresu najbardziej zachowało się w mojej pamięci, to bez wahania odpowiedziałbym, że zarękawki pana Pieczykury. Dziś już rzecz niespotykana, noszona dawniej przez urzędników, uszyta z poszewkowego materiału osłona mająca chronić przed zabrudzeniem rękaw od dłoni do łokcia.\nUczęszczałem wtedy do czwartej, czy piątej klasy szkoły podstawowej i byłem świadomy, że nasze miasto ma swoje miejsce na mapie, to wiedziało się z geografii. Że ma swoje miejsce w historii, to z kolei z lekcji i podręczników historii. Powoli, pewnie w większej części dzięki szczekocińskiej bibliotece stawałem się też świadomy faktu, że my i nasze miasto jesteśmy obecni i mamy swoje miejsce w literaturze i sztuce.\nTo był czas, kiedy za regałami z książkami całymi popołudniami, Marian Wieczorek – dziś już nieżyjący, a wtedy młody nauczyciel z liceum, niczym skryba, swoim charakterystycznym pismem spisywał ułożoną przez pana Pieczykurę „Kronikę Szczekocin”. I w tej kronice, po latach wydobytej przez ks. Jarmundowicza od spadkobierców pana Pieczykury i pod redakcją Czesława Orlińskiego wydanej drukiem, znajduje się króciutki, bo trzystronicowy zaledwie rozdział z tytułem – Szczekociny w literaturze.\nTrzy stronice i trzy przykłady. Najpierw „Opowieść o Zawiszy Czarnym” Karola Bunscha, gdzie autor bohaterami uczynił Jana i Piotra Odrowążów ze Szczekocin, z których ten drugi był wraz z Zawiszą uczestnikiem jednej z wypraw krzyżowych.\nDalej autor kroniki przedstawił fragment z powieści dla dzieci, autorstwa Weroniki Tropaczyńskiej-Ogarkowej „Żołnierze Kościuszki” gdzie ranny Bartos, kosynier, bohater insurekcji ewakuuje się spod Szczekocin przeżywając na powrót szczegóły bitwy i majaczy nie mogąc pojąć jak to możliwe, że Kościuszko, który podobno zginął w bitwie teraz pochyla się nad jego zbolałym ciałem.\nTrzecim przytoczonym w Kronice Szczekocin przykładem jest powieść urodzonego w Raszkowie pisarza i poety Mariana Kubickiego „Tamte lata”. Przytoczona tam rozmowa chłopców na pastwisku to baśniowa opowieść o kufrze pełnym pieniędzy ukrytym na szczekockich łąkach niedaleko wsi Chałupki i mocach nieczystych, strzegących pewnie, aż do dzisiejszego dnia owego skarbu. Autor znać musiał dobrze dawne Szczekociny, bo w kolejnym fragmencie bohater jego powieści wspomina restaurację Gryszki, gdzie chłopi stawający na sprawy w sądzie fundowali wódkę ławnikom, aby ci: „tak jakosi po sprawiedliwości wyrok wydali”.\nTa baśniowa konwencja udzieliła się panu Andrzejowi Wierzbowskiemu, kiedy w końcu lat pięćdziesiątych w swoich literackich próbach napisał opowiadanie „Bagno” o samotnie żyjącym przy leśnym trakcie kowalu i jego pełnej kruszcu skurzanej pończosze. O niezwykłym potomku, którym los na starość go obdarzył. O chciwości miejscowego dziedzica i plebana i okolicznościach, w jakich podszczekockie bagno, ich wszystkich, razem ze skarbem pochłonęło.\nMało, kto zna opowiadania Andrzeja Wierzbowskiego. Na dzień dzisiejszy jedyną chyba szansą, aby się z nimi zapoznać jest sięgnięcie do zredagowanej przez pana Andrzeja Kopcia książki „Andrzej Wierzbowski regionalista ze Szczekocin.” Książki wydanej przez Towarzystwo Kulturalne im. T. Kościuszki w 2007 roku.\nAby skończyć z literaturą baśniową przytoczę jeszcze opowieść niejakiego Rogali, chłopskiego syna z Moskorzewa, przedwojennego urzędnika z magistratu publikowaną we Włoszczowskich Zeszytach Historycznych: „Będąc chłopcem, na łąkach między Goleniowami a Szczekocinami, w kierunku wsi Tarnawa Góra, w miesiącu maju widziałem piękne zjawisko, fatamorganę w postaci kilku dużych prostokątów, jak gdyby fury siana. Każda kopuła miała inny kolor. … Mamidło to widzieli również ludzie jadący na jarmark do Szczekocin”. A może to mamidło strzeże skarbu, który bohaterowie opowiadania Andrzeja Wierzbowskiego stracili, a próbowali dobywać bohaterowie „Tamtych lat” Mariana Kubickiego?\nJeśli chodzi o literaturę historyczną to szczekocińscy rycerze, pierwsi właściciele tych terenów – Odrowążowi są bohaterami kilku powieści. Jana i Piotra widzimy we wspomnianej już „Opowieści o Zawiszy Czarnym”, a w powieści „Strzemieńczyk” Józefa Ignacego Kraszewskiego ten sam Piotr towarzyszy królewiczowi Władysławowi w nieszczęsnej wyprawie warneńskiej.\nJak na tak możny i wpływowy ród przystało Szczekocińscy Odrowążowie licznie są reprezentowani również w literaturze popularno-historycznej? Pisze o nich Paweł Jasienica, Stefan Kuczyński i Maria Bogucka, czasami w atmosferze skandalu.\nNajbardziej sensacyjny, szczekociński wątek w historii Polski dotyczy okoliczności narodzin Kazimierza Jagiellończyka w roku 1427. Maria Bogucka pisze: narodziny żadnego chyba z polskich monarchów nie odbyły w tak skandalicznej atmosferze plotek i sensacji. A przyczyną owych plotek i owej sensacji stali się raczej chcąc, niż nie chcąc dwaj Odrowążowie ze Szczekocin Piotr i Dobiesław.\nKiedy książę Witold publicznie oznajmił, że: królowa polska z niektórymi rycerzami skryte ma zaloty rozpętało się piekło. Wśród kilku podejrzanych znaleźli się wspomniani już Piotr i Dobiesław, nasi krajanie. Zachęcam do dokładniejszego zapoznania się z tą historią. Kazimierz Jagiellończyk został królem Polski i ojcem kolejnych Jagiellonów.\nCzy w tej plotce była, choć odrobina prawdy? Wspomniani przeze mnie autorzy piszą, że nie można udowodnić pomówionym rycerzom winy, ani nie można ich uniewinnić. To niektórych skłania do dywagacji, że dynastię Jagiellonów uratowali między innymi szczekocinianie. Sprawa jest jednak na tyle poważna, że zajął się nią prawie sześć wieków później znany polski satyryk Andrzej Waligórski w wierszu Panika.\nWpadł i rzekł do Jagiełły: - Żona cię zdradziła!\nKsiężna Zofia Holszańska, w skrócie Sonką zwana;.....\nI krzyknął: - Łapać tego, tfu erotomana!\nWpadł młodziutki Jan Kraska i Wawer Zaremba,\nDrżeli w lochu, czekając aż ich kat obedrze\nSpostponował Witolda, krzycząc: - Oż ty durny!\nŻe zaś już był wiekowy (jak się wyże; rzekło)\nTeksty Waligórskiego śpiewa wielu kabaretowych bardów, szczególnie tych związanych z Wrocławiem, ale niestety, nie udało mi się dotrzeć do „Paniki” w wersji śpiewanej.\nI bądź tu czytelniku mądry. Czy rację mają historycy piszący mądrze, czy raczej satyryk piszący śmiesznie?\nWspomniany wcześniej Paweł Jasienica, którego żona, córka i szwagierka mieszkały w Szczekocinach, a i on sam pomieszkiwał, przy pałacu, w domku niegdyś do dworskiego kucharza należącym, umieszcza Szczekociny i szczekocinian w kilku swoich literacko- naukowych pracach. W „Ostatniej z rodu” – rzecz dotyczy Anny Jagiellonki – charakteryzując epokę i rozważając problem przenikania plebejuszy do środowiska szlachty pisze: masztalerz ze Szczekocin bierze za żonę szlachciankę, która zaszła w ciążę z własnym ojcem. Znajdujemy tego masztalerza o nazwisku Rożnowski i ową szlachciankę córkę jego pana Jasińskiego w dziele Waleriana Nekandy Trepki „Liber chamorum”. Liber chamorum przez całe wieki niewydane drukiem znane jednak było powszechnie. Autora dziś nazwalibyśmy dziennikarzem śledczym. Uderzającą cechą jego opowiadań jest brutalna bezwzględność i zupełny amoralizm postępowania bohaterów. Nie inaczej było też pewnie w Szczekocinach.\nWiele z tych opowiadań, w tym przypadek kazirodztwa ze Szczekocin było analizowane w literaturze medycznej. Między innymi w „Opisach psychopatologii Polaków” Janusza Krzyżowskiego.\nOpuśćmy na chwilę wiek szesnasty, aby jeszcze raz sięgnąć do Pawła Jasienicy, kiedy w latach pięćdziesiątych, bywając w Szczekocinach nad brzegiem Pilicy dumał nad polskimi losami. Przytoczę jedną z jego refleksji, tę zamieszczoną w „Myślach o dawnej Polsce”: Tuż pod oknami płynęła wąziutka Pilica, przecinająca rozległy park. Wiele czasu spędziłem na rozmyślaniach, jak czuli się miejscowi ludzie, kiedy w roku 1795 ta rzeka stała się nagle granicą dwóch państw. Tu gdzie jest pałac i oficyny, nastały Prusy, a tam, gdzie widać przedmieścia Szczekocin Austria. Od jednego razu, w sposób najbardziej brutalny rozdarto tysiącletnią jedność regionu. Kumowie i sąsiedzi stali się raptem cudzoziemcami.\nObraz Szczekocin i szczekocinian związanych z postacią Pawła Jasienicy pojawia się jeszcze w książce jego córki Ewy Beynar Czeczot „Mój ojciec Paweł Jasienica”. Na ogół ciepło wspomina samo miasto i ludzi, zamieszcza swoje pierwszokomunijne zdjęcie z miejscowymi księżmi i szkolnymi koleżankami z roku 1946. Są na nim dziewczynki, które obecnie liczą sobie lat około osiemdziesięciu ale pewnie bez trudu rozpoznają siebie i swoje koleżanki. W jej opowieści zastanawia mnie i martwi tylko jedno. Pisze, że kiedy po latach przejeżdżając przez Szczekociny zatrzymała się na naszym rynku, została obrzucona kamieniami. W tę historię trudno uwierzyć.\nWróćmy teraz, by zachować chronologię czasu, do wieku siedemnastego.\nW roku 1663 w nieodległych Goleniowach pojawił się, aby przejąć majątek po ojcu Wespazjan Kochowski, jeden z uznanych twórców polskiego baroku. Był nie tylko poetą, ale również żołnierzem. Z hetmanem Czarnieckim walczył ze Szwedami, a z królem Sobieskim powędrował pod Wiedeń. Szczekociny w jego twórczości są prawie nieobecne. Tylko raz w jednym z utworów używa zwrotu: Widząc na Mazurku szczekocką burkę. Ten staropolski element męskiego ubioru słynny już w wieku XVII opisał Łukasz Gołębiewski w wydanej w roku 1830 książce „Ubiory w Polszcze od najdawniejszych czasów aż do chwil obecnych sposobem dykcjonarza ułożone i opisane”. Widnieje też w Encyklopedii staropolskiej Zygmunta Glogera. Wielka popularność szczekockiej burki tłumaczy pewnie tak wielką niegdyś ilość płócienników w naszym mieście. Z kwerendy akt metrykalnych wiem, że jeszcze w wieku dziewiętnastym, szczególnie na Zarzeczu zawód ten uprawiało wielu rzemieślników w tym również Orlińscy.\nPo Wespazjanie Kochowskim, tego pominąć, niesposób, pozostał nam jeszcze organizowany corocznie przez pana Antoniego Mosia i Zespół Szkół w Szczekocinach „Turniej jednego wiersza o laur Wespazjana Kochowskiego.” Pokłosiem turnieju jest wydana w roku 2010 książka publikująca nagrodzone w dziesięcioletniej historii turnieju wiersze. Książkę wydało Towarzystwo Kulturalne im. T. Kościuszki.\nZ królem Sobieskim wędrował pod Wiedeń również przyjaciel i sąsiad Kochowskiego, Franciszek Koryciński. Choć pisał się z Pilicy był właścicielem Szczekocin. Wszedł do literatury nie tylko przez znakomite zasługi dla kraju, ale i dzięki żonie Mariannie z Michałowskich. Na ich ślubie obecny był król Jan Kazimierz, i fakt ten przez biografów w literaturze został uwieczniony. Ale ciekawostką prawdziwą jest poemacik barokowy Wespazjana Kochowskiego poświęcony żonie Korycińskiego: Pieśń X „Zuzanna potwarzą zalotnych starców nie przekonana, Do J.M. Paniej Maryanny z Michałowa Korycińskiej”. A oto początek pieśni – piękne zaproszenie, który mam nadzieję skłoni szczególnie panie do poznania całości:\nNakłońcie pilno uszu i słuchajcie pilno mowy\nWszystek żeński narodzie, wszystkie białogłowy\nSłuchajcie, które z cnoty pięknymi być chcecie\nWraz i wy, co wprzód gładkość, niż cnotę kładziecie\nSkąd ten biblijny wątek o Zuzannie w odniesieniu do szczekocinianki? Nam bardziej znany z wiersza młodopolskiego poety Kazimierza Przerwy-Tetmajera „Zuzanna i starcy”, poematu Kochanowskiego „Zuzanna” czy fraszki Sztaudyngera, ale ci autorzy żadnego już odniesienia do Szczekocin nie sugerują.\nWiek siedemnasty zamknę ciekawostką wyszperaną w zasobach internetowych. Jest tam cyfrowy zapis wydanej w 1860 roku książki Świdzińskiego i Ordynacji Myszkowskich z listami Jana Sobieskiego do żony przez wszystkich zwanej Marysieńką. Trzy z nich datowane na 17 września 1665 roku, pierwszy bez określonej pory dnia, drugi z czwartej po południu, a trzeci z wieczora pisane były w Szczekocinach. Szkoda, że przyszły król, wtedy od dwóch zaledwie miesięcy szczęśliwy małżonek poświęca je wyłącznie sprawom sercowym i nawet jednym zdaniem nie odnosi się do miejsca, w którym spędził popołudnie tego dnia.\nWiek osiemnasty w Szczekocinach to czas panowania w mieście rodziny Dembińskich. Ktoś może zapytać: cóż oni mają wspólnego z literaturą? Ano mają i na dowód przytoczę kilka przykładów.\nJako mąż Barbary Dembińskiej, córki Franciszka i Urszuli, bywał, a nawet więcej, bo przecież często pomieszkiwał w Szczekocinach znany działacz polskiego Oświecenia, Tadeusz Czacki.\nDzięki pamiętnikom jego sekretarza Łukasza Gołębiowskiego wiemy, że\nw pałacu w Szczekocinach znajdował się wielki księgozbiór. Wspomina bowiem, że w roku 1792 wyjechał ze swym pracodawcą do Szczekocin, gdzie porządkowali zbiory biblioteczne. Był to rok, w którym odbył się ślub Barbary Dembińskiej i Tadeusza Czackiego. Sam ślub, podobnie jak ślub Korycińskich pozostawił w literaturze ślad w postaci wiersza. Józef Bielawski jeden z uczestników królewskich obiadów czwartkowych napisał utwór „Pienie weselne na zaślubiny Tadeusza Czackiego z Barbarą Dembińską 24 maja 1792 roku”.\nBarbara Dembińska, podobnie jak jej matka Urszula też musiała być osobą nietuzinkową, bo na ślad jej wielbicieli natrafiamy w innych jeszcze dziełach. Klementyna z Tańskich Hoffmanowa opublikowała „Dziennik Franciszki Krasińskiej”, w nim list bohaterki do siostrzeńca swego, Jana Świdzińskiego ze słowami: Nie mogę, tylko pochwalać i błogosławić uczuciom Twoim dla hrabianki Dembińskiej. Piszę jednak do jej matki i do biskupa kamienieckiego, którego proszę, żeby się wstawił za Tobą ….\nJej wielbicielem był też poeta Jan Paweł Woronicz, obecnie nikomu prawie nieznany. W 1853 roku wydano w Bibliotece Kieszonkowej Klassyków Polskich jego „Dzieła poetyczne wierszem i prozą”, a wśród nich wiersz „Do Barbary z Dembińskich Czackiej na czele przepisanego jej własną ręką poematu Sybilu”. Chcąc dotrzeć do owego poematu, o którym poeta pisze: Ty coś ręką nadobną to pismo kreśliła I drugiem go kryjomem życiem obdarzyła, natknąłem się na informację, że w bibliotece Uniwersytetu Jagiellońskiego znajduje się wiele manuskryptów przepisanych własnoręcznie przez Barbarę Czacką poematów.\nDruga córka Urszuli Salomea wydana za mąż za Wielohorskiego, generała też przeszła do historii literatury, jako adresatka listów wierszem i prozą pisanych przez niejakiego Józefa Mieroszewskiego. Informacja o nich znajduje się w wydanym w roku 1911 skrypcie „Rękopisy hr. Morstinów w Krakowie”.\nCzęstym gościem Urszuli Dembińskiej w Szczekocinach był jej przyjaciel, biskup kamieniecki Adam Stanisław Krasiński. Ich korespondencja doczekała się w 2004 roku wydania książkowego. Niektórzy w tej przyjaźni dopatrują się czegoś więcej i twierdzą, że to za sprawą biskupa Urszula Dembińska po śmierci męża nie kwapiła się do ponownego wyjścia za mąż, co w tamtych czasach było prawie normą.\nDo bibliografii Szczekocin i Dembińskich należałoby dodać jeszcze jedną ważną pozycję – wydany w 1932 roku Ks. Jana Wiśniewskiego „Historyczny opis kościołów, miast, zabytków i pamiątek w powiecie włoszczowskim”. A w tym dziele ks. Wiśniewski wymienia jeszcze dwie pozycje: wydaną w 1843 roku w Wilnie książkę ks. Chołonieckiego „Dwa wieczory u pani starościny olbromskiej” oraz „Diariusz podróży króla Stanisława Augusta na Ukrainę w roku 1787” Adama Naruszewicza. Tych pozycji nie udało mi się jednak odnaleźć w bibliotekach papierowych. Również w bibliotekach cyfrowych są nieobecne.\nWszystkie trzy panie Dembińskie były adorowane przez mężczyzn i te literackie okruchy dają tak wiele do myślenia, przede wszystkim stanowią jednak pożywkę dla naszej wyobraźni.\nKończąc wiek osiemnasty, Szczekociny zdążyły jeszcze zasłynąć w polskiej historii i literaturze kościuszkowską bitwą, niestety szkoda, że przegraną. Mija właśnie 220 lat od tego wydarzenia.\nSama bitwa, jak i cała Insurekcja stanowiła i stanowi nadal motyw dla wszelakiego rodzaju publikacji.\nNa początek dwa przykłady, dwa wiersze, jeden bo dotyczy poetki bardzo sławnej, drugi zaś poety bliskiego Szczekocinom. W wydanym w 1919 roku „Śpiewniku historycznym” znajdujemy wiersz Marii Konopnickiej „Pod Szczekocinami”.\nDrugi, mniej sławny, ale nam bliższy. Odkryty przez Andrzeja Wierzbowskiego poeta ludowy ze Sprowy, Bolesław Trzeszkowski w wierszu „Złota Góra” daje prosty, można by powiedzieć nawet naiwny, ale wzruszający obraz bitwy i Kopca Kościuszki z rosnącą tam topolą: wedle starych opowieści pod ową topolą płakał cicho nasz Kościuszko nad Ojczyzny dolą. To słowa samego Trzeszkowskiego. Topoli już nie ma, ale wzgórze jest i do dziś stanowi miejsce, dokąd pielgrzymują uczestnicy rajdu organizowanego corocznie przez Towarzystwo Kulturalne im. T. Kościuszki.\nBez końca można by cytować dzieła poświęcone Kościuszce, Insurekcji i jej bohaterom wzmiankujące Szczekociny. Zacytuję jeszcze tylko maleńki fragment z Dumy Jakubowskiego o generale Wodzickim:\nA w tem grom błysnął — krzyk runął w koło,\nNadziejo Polski zgubiona!\nWodzicki kulą ugodzon w czoło,\nChwieje się, pada i kona!\nTam, gdzie Szczekocin błyszczą się niwy.\nGrób Polski swoim założył\nTak klęskę, śmierć i symboliczny grób Polski widzi poeta. Ale tak naprawdę, grób gen. Wodzickiego znajduje w Krakowie w kościele o. Kapucynów.\nW roku 1812 w Szczekocinach w dalszym ciągu stanowiących własność Dembińskich na Przedmieściu, czyli Zarzeczu, pod numerem 26 rodzi się Karol Baliński. W akcie urodzenia zapisano, że jego ojciec był kuchmistrzem. W latach późniejszych wyrósł na literata i autora utworu „Powieści ludu spisane z podań” wydanego w Warszawie w 1842 roku. Był zbieraczem utworów ludowych, pionierem folklorystyki. Wśród zamieszczonych ludowych podań jest „Kaganiec” z akcją rozgrywającą się w nieodległym od Szczekocin Czarnym Lesie i opisem tego miejsca. Nawiasem mówiąc, choć minęło prawie dwa wieki, możemy bez trudu dopatrzyć się podobieństw do dnia dzisiejszego. Podaje też Baliński przypis objaśniający nazwę Czarny Las: Las pod Szczekocinami, pod którym stoją sproskie chałupki, a z drugiej struny wieś Sprowa. Dziś Chałupki należą do wsi Goleniowy.\nW pierwszej połowie wieku dziewiętnastego Szczekociny stają się miejscem zamieszkania bardzo bliskich krewnych Stefana Żeromskiego. Tutaj mieszkała ciotka pisarza Ludwika z Żeromskich Saska, i jego stryj Teofil. Saski Wiktoryn, mąż Ludwiki miał w naszym mieście aptekę. W aktach parafialnych znalazłem świadectwa ich zgonów, a na przykościelnym cmentarnym murze do dziś widnieje tablica nagrobna Ludwiki. Szkoda, że wielki pisarz nie zdążył ich poznać, kto wie, może i nasze Szczekociny zaistniałyby w jego twórczości. W swojej twórczości, tylko w Popiołach wspomina szczekockie pole jako miejsce bitwy we wspomnieniach jednego z bohaterów.\nW okresie powstania styczniowego był natomiast w Szczekocinach inny wielki polski literat Adolf Dygasiński. Niestety w okolicznościach dla siebie niezbyt miłych. Jego biografowie podają, że w 1863 roku wziął czynny udział w powstaniu styczniowym. Miał wtedy 24 lata. Był więziony w Szczekocinach. Z przekazu naszych dziadków wiemy, że carskie więzienie mieściło się w wybudowanym przez senatora Jana Hipolita Łubieńskiego kilka lat przed powstaniem zajeździe. Obecnie to siedziba władz miejskich. Mam do tego budynku spory sentyment, nie tylko, dlatego, że więziono w nim polskich patriotów, ale również, dlatego, że dzięki tej budowie z innej posiadłości Łubieńskich, z miasteczka Stawiszyn zjechali do Szczekocin majster murarski Jan Faryś i jego syn Karol, moi prapra- i pra- dziadkowie.\nOkres popowstaniowy to okres wielkich przeobrażeń i wielkich migracji.\nW powieści „Dwór” Isaak Singer pisze o przenosinach grupy chasydów pod wodzą niejakiego reb Szymona do Szczekocin. To zaledwie niewielki powieściowy epizod, ale dzięki niemu wiemy, że wielki pisarz, noblista był świadomy istnienia Szczekocin i coś na ich temat wiedział. U żadnego innego noblisty odniesienia do naszego miasteczka nie doszukałem się.\nNa przełomie dziewiętnastego i dwudziestego stulecia w Szczekocinach\nw pałacu Dembińskich mieszkają Halpertowie. Rodzina ta, podobnie zresztą jak później tam mieszkający Ciechanowscy wielokrotnie jest wymieniana w literaturze poruszającej problemy związane z asymilacją Żydów oraz tworzeniem się w Polsce nowej klasy mieszczańskiej, bogatej burżuazji. Znajdujemy ich m.in. w książkach Mateusza Miesesa, Teodora Jeske-Choińskiego i Ryszarda Kołodziejczyka. Jeske-Choiński wymienia Halpertów wśród wielu innych znanych rodów, jako tych, którzy: umieli i umieją wydobyć z naszego ubóstwa miliony. Nieco światła na ten okres, również w odniesieniu do Szczekocin rzucają pamiętniki Tadeusza Halperta zamieszczone w Szczekocińskim Roczniku Historycznym wydanym przez SMHSiO w styczniu tego roku.\nZwiązek kolejnych właścicieli Szczekocin, Ciechanowskich nie tyle z literaturą, co z literatami odkryłem zupełnie przypadkowo. Kiedy zetknąłem się z pamiętnikami wybitnego polskiego poety Jana Lechonia, okazało się, że w latach powojennych, mieszkając w Stanach Zjednoczonych przyjaźnił się z Janem i Gladys Ciechanowskimi. Nie będę wchodził w szczegóły, przytoczę tylko jego uwagi, jak wielki i wrażliwy poeta charakteryzuje ich oboje. Żartobliwie o Janie: jego nieproszona opieka jest od trzech lat zmorą mego życia, pomimo jego najlepszych intencji. Ciechanowski to nie słoń w składzie porcelany, to stado słoni. O żonie Jana pisze: Gladys, która wciąż źle mówi po polsku jest wzruszającą już nie Polką, ale entuzjastką polskości. Od Lechonia dowiadujemy się również, że najmłodszy syn Ciechanowskich od lat szkolnych przyjaźnił się z następcą belgijskiego tronu, później królem Belgii Bouduinem II. To w pewnym stopniu tłumaczy, dlaczego przeniósł się ze Stanów Zjednoczonych do Belgii i tam mieszkał, aż do swojej śmierci.\nCiechanowscy byli mecenasami sztuki i przyjaźnili się z wieloma artystami, a to zaowocowało wzmiankami o ich szczekocińskiej posiadłości w literaturze\no charakterze pamiętnikarskim. Biograf Pawła Kochańskiego, wybitnego skrzypka w kilku miejscach wspomina Szczekociny wymieniając je obok znanych kurortów i wielkich metropolii. M.in. pisze: W 1932 roku spędził [P.K.]miesiąc w Zakopanem z Szymanowskim. Później bawił z żoną w Szczekocinach, posiadłości Jana i Gladys Ciechanowskich, gdzie odbywały się huczne polowania. W innym miejscu: Raz jeszcze popłynął [P.K.] do Europy. Przez Paryż, Zakopane, Szczekociny dotarł do Warszawy”. Cały muzyczny świat zna Pawła Kochańskiego, zna Paryż, Warszawę i Zakopane. I w tym towarzystwie znalazło się też nasze miasteczko.\nTe literackie plotki dodają odrobinę zwyczajności do ciągle powtarzanej, często nazbyt patetycznej wiedzy. Ale żeby zakończyć temat Ciechanowskich na poważnie, obowiązkiem moim jest przypomnieć, że Jan Ciechanowski, były właściciel pałacu i majątku Szczekociny były ambasador jest autorem książki „Defeat In Victory” przetłumaczonej na kilka języków, poza polskim, niestety. Porażka w zwycięstwie, tytuł znamienny nawiązujący do tragedii Polski po zwycięstwie naszych sojuszników w 1945 roku, i własnej z tego powodu, bo nigdy już do ojczyzny nie wrócił.\nSzczekociny z lat dwudziestych ubiegłego wieku znajdujemy jeszcze we wspomnieniach Niki Strzemińskiej „Miłość, sztuka, nienawiść”. Jej ojciec, malarz Władysław Strzemiński nauczyciel rysunku w gimnazjum i matka, rzeźbiarka Katarzyna Kobro zamieszkali wraz z nią w mieszkaniu standardem przypominającym wiejską izbę, takie były ówczesne Szczekociny. Dom w którym mieszkali w roku 1926 znajdował się przy ulicy Senatorskiej 24, był to dom Migalskich.\nJeszcze raz tych dwoje artystów przypomnieli Ania Wieczorek i Mirosław Skrzypczyk w 2011 roku wydając przy okazji realizacji projektu „Awangarda w Szczekocinach” książkę o takim samym tytule.\nStrzemiński i Kobro to nie jedyne, znane, związane ze Szczekocinami, osoby międzywojnia. W rodzinie Gąsiorów przechowywana jest pamięć o odwiedzającej nasze miasto Zofii Kossak-Szczuckiej. Autorka „Pożogi” przyjeżdżała tutaj do swojej krewnej, pani Stanisławy Chmielewskiej pracownicy Spółdzielczego Banku Ludowego.\nCzas na druga wojnę światowa. Oczywiście, nasze miasto i nasi obywatele pozostawili wiele literackich śladów z tego okresu.\nWpierw wydawnictwa związane z wojenną historią szczekocińskich Żydów. Od 2010 roku, kiedy to ukazało się polskie wydanie księgi pamięci Szczekocin\npt. „Pinkes Szczekocin” ukazały jeszcze cztery książki.\nDo tej pory wydano jeszcze indywidualne wspomnienia: Izyka Bornsteina, Murray’a Schwartzbauma i Leona Zelmana. Ukazała się również praca zbiorowa p.t. Żydzi szczekocińscy. Wszystkie dzięki aktywnej działalności potomków szczekocińskich Żydów.\nInny ważny temat związany bezpośrednio z drugą wojną światową to tajne nauczanie. W formie literackiej podejmuje go kielczanin, wojenny nauczyciel działający w Irządzach i okolicy Wiesław Jażdżyński w dwóch swoich powieściach: „Świętokrzyski polonez” i „Nie ma powrotu”.\nBohater tej pierwszej Swoszowski, w rzeczywistości autor, przesłuchiwany przez oficera bezpieczeństwa opowiada o naszym mieście, jak to tuż po wojnie uczył w szkole: Takie sobie miasteczko na końcu świata, pięć ulic na krzyż, brak kolei, kiepskie szosy i duża powódź każdej wiosny. Pięć ulic na krzyż, wielkie powodzie, jak dziś trudno w to uwierzyć. Literackie uproszczenia dodają ekspresji, ale potrafią też nieco zniekształcić rzeczywistość!\nTajne nauczanie, działalność partyzancka i pierwszy powojenny rok działania szkoły średniej w Szczekocinach stanowią tło wydanej w 1971 roku drugiej z wymienionych przeze mnie powieści Jażdżyńskiego. Wątki osobiste zdecydowały zapewne, że Szczekociny zostały w powieści nazwane Ostachowem, rzeka Pilica, nad którą leżą, Czarną, a Miodowymi Wzgórzami nazwał autor bliskie Szczekocinom Irządze. Wszystko inne: postacie, wydarzenia i miejsca zgadzają się i dla wtajemniczonych nie stanowią zagadki. Z tej powieści, opisując jedno ze zdjęć zamieszczonych w albumie „Szczekociny na starej fotografii” zaczerpnęliśmy cytat: … Plutony wchodzą na obszerny dziedziniec pałacowy. Rozlegają się brawa, nie widzieli jeszcze oddziału, który jednoczył różne formacje podziemne i nazwał się zwyczajnie polską szkołą. Wczorajsi partyzanci stali się uczniami.\nOkupacyjną ciekawostką jest informacja z książki księdza Leonarda Świderskiego „Oglądały oczy moje” o zwołanym przez Niemców w 1944 r. w Szczekocinach zjeździe księży w sprawie zorganizowania krucjaty przeciw bezbożnemu komunizmowi. Sam autor, wtedy proboszcz parafii Moskorzew podobnie jak większość księży zignorował tę ideę.\nCzasów wojny i tuż powojennych dotykają trzy inne jeszcze wydawnictwa. Romana Czerneckiego wspomnienia „Z Krzemieńca, Borysławia...”, „Franciszka Starowieyskiego opowieść o końcu świata” spisana przez Krystynę Uniechowską i „Zawsze wśród ludzi” lekarza kiedyś związanego ze Szczekocinami – Bronisława Machury.\nW latach powojennych przeniósł się do Szczekocin rozpoczął pracę w Sądzie Grodzkim adwokat Aleksander Junosza Gzowski. Do drugiej wojny światowej wydał kilka powieści i w środowisku literackim był dość znany. Po wojnie oprócz pracy zawodowej w sądzie, stworzył w Szczekocinach kółko teatralne. Był jego kierownikiem i reżyserem. Jesteśmy w posiadaniu kopii jego wspomnień. Ponad dwustustronicowy maszynopis czeka na wydawcę. Kilka ostatnich stron dotyczy Szczekocin, ale nie ma śladu po najbardziej dramatycznym wydarzeniu w historii szczekocińskiego teatru, kiedy to aktor używając prawdziwego rewolweru, jako rekwizytu zastrzelił przypadkowo członka orkiestry. Pistolet pożyczony od miejscowego milicjanta okazał się naładowany.\nPierwszym szczekocińskim wydawcą zbiorowym stało się w roku 1998 Stowarzyszenie Absolwentów Szkoły Średniej w Szczekocinach. Szkoła istnieje 95 lat i z okazji ogólnoszkolnych zjazdów doczekała się już czterech wydawnictw o charakterze monograficzno pamiętnikarskim. Autorami są sami absolwenci, w sumie wymienić należałoby kilkadziesiąt osób, więc ograniczę się tylko do redaktora wszystkich książek Tadeusza Stolarskiego.\nSam Tadeusz Stolarski, urodzony w Starzynach absolwent Liceum Pedagogicznego w Szczekocinach jest autorem bardzo dla regionalistów przydatnej pracy „Znani i nieznani Ziemi Włoszczowskiej”, a również zbioru nostalgicznych miniatur lirycznych „Nie ta godzina”.\nPrawdziwy wysyp wydawnictw regionalnych nastąpił w roku 2003. Wtedy to założone przez Andrzeja Wierzbowskiego i Czesława Orlińskiego Towarzystwo Kulturalne im. Tadeusza Kościuszki obchodziło dziesiątą rocznice istnienia i z tej okazji ukazała się praca zbiorowa „Obrazy z dziejów Szczekocin”. Książka pod redakcją Czesława Orlińskiego była pierwszym tomem biblioteki towarzystwa. Do dzisiaj tych tomów nazbierało się dziewięć. Wszystkie służą propagowaniu Szczekocin i szczekocinian. M.in. Andrzeja Wierzbowskiego upamiętnia wspomniana już wcześniej praca Andrzeja Kopcia „Andrzej Wierzbowski regionalista ze Szczekocin”, a malarstwo Zofii Fabjańskiej przybliża i upowszechnia pięknie wydany album na czterdziestolecie jej twórczości.\nPani Zofia Fabjańska wspólnie z Towarzystwem Kulturalnym wydała też wspomnienia swojego ojca doktora Słuszniaka.\nW tym też roku w Radomiu ukazał się tomik wierszy „Okruchy pamięci” urodzonego w Goleniowach, absolwenta szczekocińskiego liceum Adolfa Krzemińskiego. W sumie wydał ich już kilka, m.in. „Liryki” i „Wojnę perską”. Mieszka i tworzy w Radomiu, często w swoich wierszach powraca do stron rodzinnych.\nW 2008 roku ukazała się pozycja upamiętniająca kogoś, kogo prawie wszyscy znaliśmy. Mam na myśli Mariana Wieczorka, tego, który kiedyś z mozołem tworzył wspomnianą już „Kronikę Szczekocin”. W „Silva rerum Mariana Wieczorka” jego córka Ania napisała: pamięć o kimś, kto odszedł jest jedynym sposobem zatrzymania go, choć na chwilę.\nW 2013 roku nasze, rok zaledwie liczące Stowarzyszenie Miłośników Historii Szczekocin i Okolic rozpoczęło działalność wydawniczą albumem „Szczekociny na starej fotografii”. Natomiast rok 2014 od wydania pierwszego zeszytu „Szczekocińskiego Rocznika Historycznego”.\nByłbym niesprawiedliwy gdybym przy dzisiejszej okazji nie wymienił jeszcze kilku osób, które zapisały się w literaturze, niekoniecznie tej przez wielkie L pisanej, ale dla nas bardzo ważnej. Wymienię tylko tych, których dotychczas jeszcze w tekście nie wspomniałem.\nWpierw nieżyjący już autorzy i wydawcy: ks. Józef Biela – poeta, biograf\ni kronikarz wydał, siedem tomików wykładając na te przedsięwzięcia własne pieniądze.\nHenryk Kręgiel natomiast jest autorem, a jego najbliższa rodzina wydawcą niewielkiej, ale ważnej pozycji „Goleniowy w legendzie i prawdzie historycznej”.\nRównież własnym nakładem przy okazji zjazdu szczekocińskich Wierzbowskich, moja krewna, pochodząca stąd, ale mieszkająca we Włoszczowie Janina Orlikowska wydała własne wspomnienia z tułaczej, wojennej wędrówki pod wiele mówiącym tytułem „Z Polski do Polski”.\nPodobnie wydaje też Ryszard Gębuś, mieszkaniec naszego miasta, autor fraszek i wierszy, których w mojej bibliotece jest już pięć tomików.\nChciałbym jeszcze wspomnieć o grupie nauczycieli Zespołu Szkół w Szczekocinach, którzy od lat angażują się w charakterze autorów, redaktorów czy korektorów w większość przedsięwzięć wydawniczych na terenie Szczekocin. Zbigniew Bryła jest autorem monografii „Harcerstwo w Szczekocinach 1916 – 2000”, Mirosław Skrzypczyk, jako autor i redaktor uczestniczy w większości wydawnictw, podobnie jak Anna Wieczorek.\nPozostaje jeszcze kilkanaście osób, pracowników wyższych uczelni, mieszkańców naszego miasta lub z stąd pochodzących. Najwięcej publikacji z zakresu literatury technicznej ma na swoim koncie zapewne prof. Leon Leszek Gradoń, natomiast w zakresie historii myślę, że mój sąsiad prof. Ryszard Gryz i oczywiście członek naszego stowarzyszenia dr Lech Frączek, który obok Jacka Laberscheka i Michała Zacłony biografa Urszuli Dembińskiej, na obecną chwilę stał się głównym badaczem dziejów Szczekocin.\nW prawie wszystkich przedsięwzięciach wydawniczych ostatnich lat uczestniczy też Grzegorz Dudała, autor projektów większości okładek naszych wydawnictw. On i inni szczekocińscy graficy m.in. Edyta Domagalska, Urszula Kowalczyk, Marek Bajor są ilustratorami regionalnych wydawnictw.\nNie jestem polonistą, nie zajmuję się i nigdy zawodowo literaturą się nie zajmowałem. Moja amatorska wiedza w temacie dziś prezentowanym pewnie nie jest dostateczna, ale chęci, aby rzetelnie ją przedstawić miałem szczere. Materiał jest ogromny, kwerenda czasochłonna, choć dzięki digitalizacji zbiorów i istnieniu bibliotek cyfrowych znacznie łatwiejsza niż kiedyś.\nTropiąc od lat szczekocińskie ślady w naszej literaturze i kolekcjonując je dochodzę do wniosku, że żyjemy w miejscu niebanalnym.\nMyślę, że jak dawniej obok naszych przodków, tak i teraz obok nas dzieją się rzeczy godne opisania i godni opisania żyją tutaj ludzie. Oby jeszcze znaleźli się autorzy\nNa zakończenie ostatni już cytat. Ostatni wers wiersza, który łatwo znajdziecie na stronach Internetu. Wiersza opublikowanego przez Marka Gajowniczka. Nikt z moich szczekocińskich znajomych nie zna autora osobiście, więc może to być tylko artystyczny pseudonim. Nie podejmuję się ocenić jego wartości literackiej, ale zdanie ostatnie tkwi w mojej głowie nieustannie. Brzmi ono: Żyjesz bracie, chcesz, czy nie chcesz w takiej szczekocinie!\nJa już się z tym pogodziłem i nawet mi się to bardzo podoba.


przyprawy | PERFUMOWY BLOG\nMajda Bekkali „Mon Nom Est Rouge”\n4 stycznia 2014 ~ fqjcior\t~ 7 Komentarzy\nRóża niezmiennie pozostaje jednym z ulubionych tematów perfumeryjnych. Królowa kwiatów mimo swego wielowiekowego panowania ciągle wzbudza emocje zarówno twórco perfum jak i ich użytkowników. Dzięki kolejnym pokoleniom perfumiarzy oraz rozwijającej się technologi i techniki pozyskiwania wonnej esencji z jej płatków, róża co rusz odkrywana jest na nowo. Bywa umieszczana w różnych kontekstach, w wielorakich zestawieniach, … Czytaj dalej Majda Bekkali „Mon Nom Est Rouge”\n21 grudnia 2013 21 grudnia 2013 ~ fqjcior\t~ 4 Komentarze\nPUREDISTANCE to dla mnie podróż wgłąb esencji. A w esencji leży piękno. Ten rodzaj piękna, które jest ponadczasowe. Tak do świata perfum Puredistance zaprasza jego twórca Jan Ewoud Vos. A jest to świat rzeczywiście wyjątkowy, prawdziwie ekskluzywny i ponadczasowo piękny. Jan Ewoud Vos jest fotografem, filmowcem, podróżnikiem, koneserem sztuki. Przez lata pracował w luksusowej branży podróżniczej. W latach 1993-2000 był … Czytaj dalej Puredistance M – zapach Astona Martina?


Belanovska Clinic&Spa od 99 zł - Warszawa | Groupon\nŚrednia ocen z 306\nPakiet day spa z peelingiem oraz masażem całego ciała i więcej od 99 zł w Belanovska Clinic&Spa\nDla 1 osoby: pakiet day spa Premium\nDla 2 osób: pakiet day spa Premium\nW ramach oferty m.in. peeling całego ciała, masaż sportowy, peeling kawitacyjny, maska na dłonie\nKupiłam voucher z okazji urodzin męża i było mi wstyd że zrobiłam mu taki prezent. "Peeling całego ciała" był tylko niektórych partii ciała. A masaż gorącymi kamieniami to totalna porażka. Pani na swoje nieszczęście nie widziała że sama umiem taki wykonywać, nie dość że nie był on zgodny z technikami jakich się używa przy takim zabiegu to kamienie ułożone były tylko na plecach i były ledwo ciepłe. Podczas masażu wstępnego ręce ani przód ciała nie były tknięte. Do tego Panie znikały, a na koniec zapomniały zrobić jednego zabiegu. Peeling kawitacyjny natomiast trwał 3 minuty. Kompletnie nie polecam! Totalna klapa!\nZakupiłam pakiet premium spa dla dwóch osób czas spędzony w Belanovska clinic był cudownym relaksem, Panie wykonujące zabiegi bardzo profesjonalne i przemiłe. Chętnie wrócę tu nie jeden raz.\nŚwietna obsługa, doskonałe i relaksujące zabiegi. Polecam !😊\nPrezent zakupiony na dzień matki! Świetna sprawa. Miło spędzony czas. Profesjonalna, miła obsługa polecam ! Świetna lokalizacja. Szybkie terminy.\nŚwietne zabiegi, przemiłe Panie, pełen profesjonalizm:)\nJestem razem z partnerem zachwycona usługami BELANOVSKA. Podejście kompleksowe, usługi na najwyższym poziomie. Relaksująca muzyka, pyszna herbatka. Zasnęliśmy po 20 minutach masażu. Polecam z całego serca!\nczas trwania: ok. 1 godz.30 minut\nSprawdź dostępne terminy i rezerwuj tel. 787 800 019. Po przybyciu należy przekazać kod zabezpieczający.. Dni i godziny otwarcia lokalu: poniedziałek - sobota 9-21. Limit grouponów do wykorzystania na 1 osobę: 1. Limit grouponów, które dodatkowo można przekazać jako prezent: 1. Groupon ważny przez 6 mies. od daty zakupu i dostępny od razu po zakupie w zakładce Moje groupony. Po przybyciu pokaż groupon na urządzeniu mobilnym lub wydrukowany.


Dzieci komuny vs dzisiejsze dzieci\nJesteś w:Strona główna»Moim zdaniem»Klimat tamtych dni ciągle mi się śni\nKlimat tamtych dni ciągle mi się śni\nBy ladygugu on\t 9 lutego 2018 Moim zdaniem\nW Internetach roi się od memów i filmików obrazujących życie dzieciaków w latach 80-tych i 90-tych. Boom na wspominanie swojego dzieciństwa trwa w najlepsze, dlatego dziś tekst dedykowany wszystkim około 30-tki.\nTeż wychowałaś się na „Muminkach”, „Smerfach”, „Myszce Miki” i innych „Kaczych opowieściach”? Jako dwu – trzyletni brzdąc wcinałaś ziemię, piasek, surową panierkę do kotletów schabowych, zmechacenia z narzuty na kanapę (autentyczny przypadek jednej z czytelniczek!) i inne niejadalne rzeczy? Czy jak większość ówczesnych dzieciaków wyjadałaś palcem „Vibovit” prosto z saszetki, zamiast rozpuścić go w wodzie jak producent przykazał? A może okłamywałaś mamę, że znów boli Cię gardło, żeby tylko dostać smaczną tabletkę Chlorchinaldinu?\nJeśli chociaż na jedno z tych pytań odpowiedziałaś twierdząco, to wiedz, że coś się dzieje, jak mawiał słynny kaznodzieja… Dzieje się tyle, że dzisiejszym dzieciom nie mieści się w głowie, jak to się stało, że my w ogóle przeżyliśmy swoje dzieciństwo. Ba! Nawet sami, jakby się tak mocniej nad nim zastanowić, dochodzimy do wniosku, że to wręcz cud, że chodzimy po tym świecie w jednym kawałku. Bo dzisiejsze pociechy żyją w większości przypadków pod kloszem. Same zakazy ograniczające dziecięcą ciekawość, typu: „Nie biegaj, bo się spocisz”, „nie wchodź na ten pień, bo się przewrócisz”, „nie wspinaj się na wersalkę,( a przepraszam, wersalka to kiedyś, dziś mamy kanapy) bo spadniesz” itd. Znacie to? Jeśli nie z własnego matczynego życia, to choćby z opowieści i obserwacji innych matek, które za bardzo chuchają i dmuchają. Byle uniknąć guza, siniaka, zadrapania. A kiedyś było inaczej… Czy lepiej? Oceńcie same.\nNo to teraz wszyscy wchodzimy do wehikułu czasu i przenosimy się w czasie gdzieś między rok 1988 a – powiedzmy – 1994. To przełom między ponurym światem PRL-u a kolorowym kalejdoskopem nowej epoki. Polacy słuchają głównie radia RMF FM, w którym same przeboje Genesis, Pet Shop Boys, Michaela Jacksona, Simply Red, Tiny Turner, Roxette, R.E.M., Guns N’ Roses, czy Queen, a z polskiej sceny muzycznej – Dżemu, Republiki, Lady Pank, Perfectu czy Maanamu. Na bazarkach i straganach można dostać „ORGINALNE” kasety Stachurskiego, Akcentu, Boysów czy 2 Unlimited, a spod lady tańsze pirackie kopie. Zamiast Internetu mamy do dyspozycji Telegazetę, a jak ktoś zasłużył, to ma okazję pograć na Game Boyach. I grają w niego nie tylko chłopcy, jak wynikało z nazwy, czego jestem przykładem. Siedzę więc i naparzam w Tetrisa, a co! Ci, co mają zamożniejszych „starych”, zajeżdżają gry na Amidze lub Commodore i namiętnie psują dżojstiki. Triumfy święci platformówka Mario Bros i zręcznościówka Pac-Man.\nNa pierwszą Komunię Świętą dzieciarnia dostaje kultowe zestawy: kalkulator, długopis plus zegarek albo forsę. Właśnie, mamo i tato, gdzie są te moje miliony od gości? Domagam się ich oddania i to z odsetkami. A przypominam, że po drodze była denominacja…\nA pamiętacie, jak się zbierało różne rzeczy, teoretycznie bez jakiejkolwiek wartości? Dziś wartość sentymentalną mają albumy z naklejkami z wafelków „KoukouRoukou” czy historyjki obrazkowe z gumy Donald. Pamiętam nawet jej smak. A ubrania? Nosiło się po starszym bracie, siostrze, ewentualnie kuzynach. Szanowało się zabawki i książki. Obiady jadło się w szkolnej stołówce, a do domu wracało z kluczem na szyi, bo rodzice pracowali. Szczęściarzem był ten, którego mama nie pracowała i czekała, by spytać co było w szkole i podać ulubiony domowy posiłek.\nChoć może wróćmy do tego, jak to się stało, że żyjemy i z dziecięcych lat wyszliśmy (prawie) bez szwanku. No może z paroma bliznami na kolanach czy czołach. Ale ktoś musiał wykorzystywać te trzepaki, które poza sezonem na trzepanie dywanów pozostawały bezużyteczne. Ktoś musiał organizować wyścigi na składakach przez muldy i wertepy. I na koniec ktoś musiał też chodzić po tych drzewach. A jak się jakiś „kaciała” skaleczył, to pluł na babkę lancetowatą, przykładał do rany i z takim opatrunkiem szedł się bawić dalej. No chyba że skaleczył przez nieuwagę kolegę, to wtedy „był u pani”. I żadne zielsko nie pomogło, żeby uniknąć wyciągnięcia za ucho lub postawienia do kąta, a w najgorszym wypadku wezwania do szkoły rodziców. No właśnie. Nauczyciele i „wapniaki” budzili respekt. Za złą odpowiedź była chłosta linijką, a za dwóje na świadectwie czerwony pasek. Odbity na tyłku. Wakacje spędzało się na podwórku i ulicy, tylko co jakiś czas zadzierając głowę do góry i wołając do matki, żeby zrzuciła kanapki lub picie. Szło się po kumpli, którzy zawsze byli w domu i wcale nie trzeba było się zapowiadać z wizytą. Każdy wiedział gdzie i o której godzinie można kogoś zastać na chacie. Bez komórek!!! Mało kto miał w domu stacjonarny telefon.\nMożna było też jechać na wieś do dziadków, bo nie wszystkich było stać na obozy i kolonie. Jadło się jagody prosto z krzaczka, razem z mrówkami, kleszczami i innymi stworzonkami bożymi. Kradło się zielone papierówki u sąsiada i nie do końca dojrzałe wiśnie u tej wrednej czarownicy spod lasu. Nikogo nie bolał brzuch od bakterii, brudu i kurzu. Piło się mleko prosto od krowy i nikomu przez myśl nie przeszło, że można mieć nietolerancję laktozy. Alergia? Nie znam facetki! Można było przejechać się na furmance, siedząc na samym szczycie kopy siana. Bez pasów bezpieczeństwa, kasku, ochraniaczy na łokcie, kolana i zęby. I bez żadnej asekuracji dorosłego. To była prawdziwa frajda i szkoła łapania balansu na chwiejącej się hołdzie. Jak już przeżyliśmy wycieczkę z pola do stodoły, to babcia wysyłała do sklepu po piwo dla dziadka i nikt nie patrzył na 7-letnie dziecko z siatką pełną butelek zwrotnych i nie wyzywał od środowisk patologicznych. A kiedy po nabyciu piwka zostawała dla nas reszta, to mając złotówkę, było się panami życia. Za tą kwotę, która dziś prawie nic nie znaczy kupiło się gumę kulkę, loda świderka i jeszcze zostawało na oranżadę. Zakupowy wypas i szpan przed kolegami.\nNo więc dochodzę do wniosku, że przeżyliśmy swoje dzieciństwo, bo „co nas nie zabiło, to nas wzmocniło”, a życie polegało na przetrwaniu i kombinowaniu: w szkole, w kontaktach z rówieśnikami, na podwórku, w domu itd. Dlatego jak śpiewa Sławomir i Cyber Marian: „klimat tamtych dni ciągle mi się śni”. Często wracam do szczęśliwych, beztroskich lat i… trochę współczuję współczesnym dzieciakom. Bo wszystko mają podstawione pod nos, o nic nie muszą się starać, żyją jak w jajku. Czyści, bez plam i dziur w ubraniach, bez obdartych kolan, bez przygód. A mogliby wyjść z domu i połazić po drzewach, jak kiedyś ich rodzice.\nA tak na marginesie. Chlorchinaldin można kupić w aptece, gumy Donald i Turbo też są dostępne w sprzedaży (co prawda mają jakies 10 lat, więc nie próbujcie ich jeść, ale możecie chociaż powąchać, bo wciąż pachną tak samo), więc jeśli macie ochotę na mały powrót do smaków dzieciństwa, to możecie sobie go zafunfować. Niestety, to co dawniej smakowało, jak niebo, dziś nie robi już większego wrażenia. Przynajmniej na mnie…\nPoprzedni post30 dni bez słodyczy. Przyłącz się do mnie.\nNastępny post 6 faktów o mnie, o których nie macie pojęcia.\nMimo wszystko to były piękne czasy….my bedziemy je wspominać do konca życia a nasze dzieciaki …..usprawniaja kciuki, choruja, tyja i jedza wszystko eko. Marzy mi się aby choc w 10 % moje dzieci mialy tak wspaniale beztroskie wakacje jak ja w tamtych czasach….Pozdrowienia dla wszystkich tegorocznych 30- dziestek\nadi on 11 lutego 2018\nkinga – pamietam, czapki z daszkiem wtedy to byl niezly szpan 😉\nilona on 11 lutego 2018\nnasze dzieci nigdy nie beda takie jak my ! 🙁\niza on 11 lutego 2018\nwakacje na wsi moje ulubione miesce w dziecinstwie, co roku tam bywalam, skskalam z siana , robilam papki z blota, wspinalam sie po drzewach, chowalam w kukurydzy, robilam domki gdzie sie tylko dalo i mialam mnosto kolezanek i kolegow.\nasia on 11 lutego 2018\nzbierałam zlotka po mleku, potem sprzedawalam ludziom na wesela czy inne okolicznosci jako ozdoby, to cos w stylu dzisiejszych naszych girland.\nmarzena on 11 lutego 2018\ntak pamietam chlorochinaldin, tez go jadlama na potege, slodyczy nie bylo, o czekode ciezko w kolejce trzebabyl ostac a na koncu sie okazywalo ze juz nie ma czekolad. Ludzie jedli cukier z cukiernicy i tabletki na gardlo zamiast cukierkow heheh\njolka on 11 lutego 2018\nMoj 10 latek do nie może załapać że były aparaty na klisze. Nie moze sobie tego w zaden sposob wyobrazic, tlumacze mu na wszelkie sposoby i nie ma bata, nie dogada sie z nim w tym temacie.\nnatka on 11 lutego 2018\ndzieci komuny jakze dzis zmienione, juz nie ma nas, zapadlismy w tym nowoczesnym swiecie pelnym telefonow i komputerow, zupelnie inne czasu.\nSWIN on 10 lutego 2018\nA KASETY VIDEO ? A KASETY DO WOLKMANA? A KLISZE DO APARATU ? AH STARE DZIEJE\nMONIKA on 10 lutego 2018\nZa moich czasów sie dzieci juz nie bylo, to byly czasu naszych rodzcow. Moj dzidek ktory mA 80 lat wspominala jak dostal linijka po rekach a wskaznikiem po tylku.\nagnieszkaj on 10 lutego 2018\nTo wszystko co tu napisałaś plus jeszcze można by wymieniać 1000ce innych dziwnych niewyobrazalnych dziś sytuacji, rzeczy, przedmiotów. Czytają ten tekst nasuwa sie pytanie.\nJak to przeżyliśmy cało ?\nsaba on 10 lutego 2018\nByłaś przesłodkim dzieckiem.\nlusi on 10 lutego 2018\nSuper tekst, fajnie sie wrocic do tamtych czasow. Juz sie zapomnina jak to bylo, patrzac dzis na moje dzieci troche mi ich szkoda….\njadwi on 10 lutego 2018\ni do dziś masz ten sam piękny kolor włosów 🙂\nweronika on 10 lutego 2018\nSama prawda która moge rzec – piekna. W moim prlowskim dziecinstwie nie bylo czasu na nude, chyba gdyby wtedy mi ktos dla tak po ptostu telefon do reki wyrzucialam w kszaki wolac pobiegac za pilka na podworku lub pobawic sie czymkolwiek co bylo znalezione na polu. Dzisiejsze dzieci nie wiedza co my mielismy i nigdy juz wiedziec nie beda\nMagdalena on 10 lutego 2018\nCzy my wtedy mówiliśmy że nam się nudzi ? ile to się miało pomysłów ! 🙂\nA teraz jest wszystko i dalej mało …eh ;/\nCałe dzieciństwo na wsi , jeżdżenie traktorem , na wozie, a żniwa to były piękne czasy 🙂 tarzanie się w zbożu skakanie po snobkach , nawet poród od świni odbierałam :D:D:D:D\nRower z podwójnym siedziskiem. Tylko na posiłki do domu się wracało.\nTak wiele się zmieniło …\nAneta on 10 lutego 2018\nByło pięknie heh. Czuję tą beztroskę gdzieś tam głęboko. Chciałoby się na chwilę powrócić tam..na mały rowerek, na którym jeździło się całymi dniami i często bez trzymanki;-) no i jeszcze te place zabaw i metalowe huśtawki i huśtanie „do rozbitki”..:-) O i jeszcze ściganie się na drabinkach na placu zabaw.. U nas jeszcze atrakcją był przyjazd starej syrenki w której gość robił watę cukrową! Jakie były kolejki! Każdy pędził po pieniądze…ach ta ciepła wata cukrowa…\nU babci bywałam co rok. Pomoc przy żniwach, często na wykopki, heh. Tylko moja kuzynka raz niestety spadła z tego wozu pełnego siana i niestety przejechał jej po brzuchu 😐\nAleksandra on 10 lutego 2018\nPamiętam te czasy, wracam do Nich z utęsknieniem. Mogę stwierdzić, że dzieciństwo bez telefonów komórkowych, komputerów było zdecydowanie lepsze. Biegało się po podwórku do czasu aż mama nie zawołała. Pierwsza rozmowa przez tel stacjonarny? Cóż za frajda 😁\nOlga on 9 lutego 2018\nAhhh jakie to wszystko prawdziwe! Chciałabym sie cofnąć do tych beztroskich lat choć na chwile;) nie ma to jak pamietać zabawy na trzepaku do konca życia;) zwłaszcza ze zgubiło sie na nim dwie górne jedynki… stałe jedynki😂\nmariolka on 9 lutego 2018\njadłam trawe, piłam mleko od krowy, palilam fajki ktore kradlam dziadkowi, skaklam w gume, chodzilam po drzewach, robilam sobie kryjowki przed mama i tata, huśtawki na drzewach i wiele wiele innych fajnych rzeczy.\naga on 9 lutego 2018\nJestem rocznik 80 i dokladnie pamietam owe czasy, Było bosko, teskni sie czasem .\nMagda on 9 lutego 2018\nSuper tekst! Wszystko takie prawdziwe, chciałoby sie wrocic choc na chwile do tych czadow ❤\nladygugu on 9 lutego 2018\nJak patrzę na stare zdjęcia to trochę tęsknię:(\nNatalia on 9 lutego 2018\nSmutno mi się zrobiło, to były piękne czasy i bardzo mi ich brakuje. Teraz dzieci nie doceniają tego co mają, bo mają za dużo… I co zapamiętają ze swojego dzieciństwa? Siedzenie przy tablecie czy smartfonie? Moi jeszcze nie siedzą ale wiem że by chcieli i że jeszcze chwila i hałas z ich pokoju oznaczający zabawę zamieni się w ciszę, bo ze słuchawkami będą przy komputerze 😕\nKasia on 9 lutego 2018\nPrzepraszam bardzo a gdzie obiecane zdjęcie bez brwi?\nBędzie w następnym wpisie. Postanowiłam, że te brwi zasługują na osobny post na blogu.\nKamila on 9 lutego 2018\nDziękuje Ci za ten post 😘 wspomnienia wrocily jakby to się działo wczoraj 😍 wszystko było tak samo, brakowało mi tylko jeszcze szałasów i zbiorów karteczek do segregatora 😂😂\ng.l on 9 lutego 2018\nPamietam…. za 20 groszy byly mini ciasteczka herbatniki.a kukuruku kosztowalo 2000 a walesa je sprobowal i ze strachu sie rozchorowal. Tekst z zerówki. Nawet nie wiedzialam co to walesa ale spiewalam🤣\nPati on 10 lutego 2018\nKukuruku jest smierdzące i kosztuje 2 tysiące, nadziewane kokainą i od tego dzieci giną\n-to nasz tekscik z podstawówki 😁nie zapomnę go never ever😬\nklaudia j on 9 lutego 2018\nDawniej wszystko smakowalo bo nic nie bylo. Trzebabylo sie cieszyc kazfym cukierkiem.\nPaula on 9 lutego 2018\nPamietam te czapki. Trzy kolorowe. Bialt zielony i czerwony. Kazdy je nosil.\nKarolka on 9 lutego 2018\nKlimat tamtych dni zawszepozostanie w mojej pamięci. Dokladnie wszystko pamietam. To co tu napisalas i jeszcze wieme wiele innych ciekawostek\nklaudia on 9 lutego 2018\nCzesto chodzilam dziadkowi wujkowi i tatowi po piwo. 😂😂😂\nAnia on 9 lutego 2018\nTak tak a zapomnialas o najwazniejszym!\nJak to sie ciupalo w gume albo na skakance od rana do wieczora.\nMoja corka nie wie do czego to służy 😣\nFelka on 9 lutego 2018\nNigdy nie bylam na koloni. Zawsze co rok wakacje na wsi u dziadkow. Rodzicow stac nie bylo.\nKarina on 9 lutego 2018\nWszyscy narzekają na te czasy ale dzueki nim jestesmy tacy jacy jestesmy. Silni! Nasze dzieci to chorowite szczebioty ktore nie umieja walczyc o swoje ale przynajmniej pieknie wygladaja.\ndorta on 9 lutego 2018\nJa nienawidzilam chlorochinaldinu.\ngrazka on 9 lutego 2018\nStare dzieje. Nasze dzieci w zyciu nie beda wiedziec o czym napisalas. Nie beda w stanie sobie tego nawet wyobrazic.\nhana on 9 lutego 2018\nU nas kradlo sie wszystko nawet bez celu. Czasem po prostu z nudow zeby wnerwic sasiadke ktora pielegnowala caly sezon kwiatki w ogrodku a tu bachhh. Taki wandal jak ja przyszla i pourywala same czubki bo chcialam na widiczek ze szkla z stluczonrj butelki po powie hehe\nmagdelem on 9 lutego 2018\nKultowa kurteczka! Teraz bym w rakiej tez pochodzila.\nff on 9 lutego 2018\nOpaska i kokarda na wlosach takie same jak ja mialam.\nsisi on 9 lutego 2018\nKurcze, jakbym czytała o sobie. Wszystko sie przypomnialo.\ndonna on 9 lutego 2018\nNie tylko jagody sie jadlo z krzaka w dzikim lesie. Ja jeszcze maliny czernice. Chodzilam na kwiatki. Liscie. Grzyby sciolke do szkoly na wystawke zeby 6 dostac z biologi. Takie cuda wtedy w lesie byly. Twraz cuda sa w sklepie niestety\nAgata on 9 lutego 2018\nI wlasnie dlatego nie bylo alergi i tyle dziwnych chorob co teraz. Jestesmy zbyt czysci. Pamietam jak bedac dzieckiem tydzien spalam w 1 pizamie. To samo ze spodmiami czy bluza. Kazdy tak chodzil. Teraz widze po sobie ze 1 to teraz juz nie sztuka pizamy tylko dzien mimo tego ze wcake nie brudna ani nie przypocona wrzucona do pralki\nJa zbierałam opakowania wraz ze zlotkiem z czekolad. Mialam 100 sztuk. Mieszkalismy z dziadkami. Kiedyś dziadkowi braklo papieru do podpalki i mi ukradl moje papierki po czekoladach. Mam traume do dzis.\nsaba on 9 lutego 2018\nAle bylas slodka. Te biale skarpety😍 tez tak chodzilam😂\nAz lezka sie kreci w oku. Najlepsze czasy.\ngandzia on 9 lutego 2018\nTak! Cudownie i idealnie odzwierciedlilas cale moje dziecinstwo. Wszystko robilam tak samo. Ale turbo to bym pozula.\nhenn on 9 lutego 2018\nKinga ktora to ty na pierwszym zdjeciu?\nTa z boskim daszkiem:)\nkal on 9 lutego 2018\npiło sie i jadło z jednego kubka/talerza, nikt nie pytal czy sie jest chorym. co za dziwne czasy nastaly jak sie tak przymni co bylo dawniej.\nlyyl on 9 lutego 2018\nDzieci komuny to my, niezniszczalni!\nJak przezylismy wybuch w czarnobylu to juz nic nas nie zabije.


Różnica między układami adiabatycznymi i izolowanymi | Porównaj różnicę między podobnymi terminami Różnica między układami adiabatycznymi i izolowanymi | Porównaj różnicę między podobnymi terminami\nHome / Nauka i natura / Nauka / Fizyka / Różnica między systemami adiabatycznymi i izolowanymi\nRóżnica między systemami adiabatycznymi i izolowanymi\n30 listopada 2011 Wysłane przez administratora\nSystemy adiabatyczne a systemy izolowane\nProces adiabatyczny to proces, w którym transfer ciepła netto do gazu roboczego wynosi zero. System izolowany to system całkowicie odcięty od otoczenia. W termodynamice bardzo ważne są procesy adiabatyczne i systemy izolowane. Dobre zrozumienie tych dwóch tematów w połączeniu z innymi terminami jest wymagane, aby zrozumieć pojęcia termodynamiki klasycznej i statystycznej. Mamy do czynienia z procesami adiabatycznymi i izolowanymi systemami, które są niemal doskonałe w naszym codziennym życiu. W tym artykule omówimy, czym są systemy izolowane i proces adiabatyczny, ich definicje, inne terminy związane z tymi dwoma, podobieństwa systemów izolowanych i procesów adiabatycznych, kilka przykładów do tych dwóch i wreszcie różnica między systemami izolowanymi i procesy adiabatyczne.\nCo to jest system izolowany?\nSystem izolowany to system, w którym nie jest możliwy transfer materii ani energii z otoczeniem. To bardzo ważne pojęcie w termodynamice. Całkowita ilość materii i energii izolowanego systemu jest zachowana. W termodynamice istnieją trzy inne systemy. System zamknięty to system, w którym transfer energii z otoczeniem jest możliwy, ale transfer materii nie jest możliwy. System otwarty to system, w którym zarówno energia, jak i materia mogą być przenoszone z otoczeniem. Termos jest najlepszym przykładem wyizolowanego systemu w naszym codziennym życiu. Chociaż otoczenie wszechświata nie jest zdefiniowane, wszechświat uważany jest za system izolowany. Dlatego dla każdego systemu otoczenie jest równe systemowi usuniętemu z wszechświata. Załóżmy, że istnieje izolowany system, który działa na otoczenie. Ponieważ nie jest możliwa wymiana energii między systemem a otoczeniem, proces musi być procesem adiabatycznym. Widać, że wszystkie izolowane systemy są adiabatyczne.\nCzym jest proces adiabatyczny?\nProces adiabatyczny to proces, w którym ciepło nie jest przekazywane między systemem a otoczeniem. Procesy adiabatyczne mogą zachodzić głównie na dwa sposoby. Pierwsza metoda polega na posiadaniu izolowanego systemu, którego głośność można zmieniać. Każdy proces zachodzący w takich warunkach jest procesem adiabatycznym. Drugą metodą jest wykonanie pracy nad systemem w znikomej przerwie czasowej. W ten sposób nie jest możliwy transfer ciepła między systemem a otoczeniem. Sprężanie pompy gazu używanej do napełniania rurek jest dobrym przykładem procesu adiabatycznego. Swobodna ekspansja gazu jest również procesem adiabatycznym. Procesy adiabatyczne są również znane jako procesy izokaloryczne.\nJaka jest różnica między procesem adiabatycznym a systemem izolowanym?\n• Tylko procesy adiabatyczne są dozwolone dla systemów izolowanych, ale nie wszystkie procesy adiabatyczne są wykonywane w systemach izolowanych.\n• Proces adiabatyczny jest definiowany jako ciąg stanów układu, natomiast układ izolowany jest rodzajem układu.\n• Procesy adiabatyczne mogą również zachodzić w systemach zamkniętych.\nRóżnica między procesami adiabatycznymi i izentropowymi Różnica między systemem izolowanym a systemem zamkniętym Różnica między adiabatycznym a izotermicznym Różnica między adiabatycznym a politropowym Różnica między systemem zamkniętym a systemem otwartym\nFiled Under: Fizyka Tagged With: adiabatyczny , proces adiabatyczny , procesy adiabatyczne , system adiabatyczny , proces izokaloryczny , procesy izokaloryczne , izolowany , system izolowany , systemy izolowane\n21 sierpnia 2018 o 8:35\nAwsumowy sposób wyjaśnienia. Bardzo dziękuję!\nRóżnica między pytaniami otwartymi i zamkniętymi\nRóżnica między sprinterem a maratończykiem\nRóżnica między NTSC a PAL\nRóżnica między chrześcijaństwem a hinduizmem


konsultacje prawno-podatkowe proinfo - PROINFO Sp. z o.o.\n11 września 2019 /Autor admin\n» Publikacje prawno-podatkowe\nZMIANY W VAT DLA JST W 2019/2020 r. – Michał Szczypiór\nW najnowszej publikacji znajdą Państwo zagadnienia dotyczące m.in.:\nObowiązkowa podzielona płatność (MPP) w JST\nUrzędowy wykaz kont bankowych\nJPK_ VDEK. Likwidacja deklaracji VAT-7 i innych deklaracji podatkowych\nZmiany w zasadach wystawiania faktur VAT do paragonów fiskalnych od 1 stycznia 2020 r.\nOferta specjalna: Dla wszystkich Klientów pracujących na systemach U.I.INFO-SYSTEM sp.j.\nCena promocyjna: 179,00 zł brutto!\nKomentarz z przykładami zastosowań w praktyce autorstwa Michała Szczypióra można zamówić już dziś pisząc pod adres: publikacje@proinfo.com.pl lub dzwoniąc pod nr 42 2771455 wew. 0\nMichał Szczypiór – prawnik, zawodowo związany z Izbą Skarbową we Wrocławiu, Kierownik Podyplomowych Studiów Prawa podatkowego w DWSSP Asesor we Wrocławiu, wykładowca na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu na SP „Rachunkowość i podatki (…)”, autor pracy doktorskiej ( Wrocław_ 2013 p.d, promotor prof. dr hab. Karol Kiczka „Gmina jako organ władzy publicznej w podatku Vat”), wykładowca na Franklin University Ohio USA, Dyrektor Generalny Zakładu Szkolenia i Ekspertyz Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego z/s we Wrocławiu, autor 42 pozycji książkowych na temat podatku VAT w JST oraz jednostkach organizacyjnych, w tym 11 afiliowanych przez Wydział Prawa Administracji i Ekonomii UWr we Wrocławiu , trener, konsultant, współpracujący z Regionalnymi Izbami Obrachunkowymi oraz Izbami Doradców Podatkowych (dolnośląskim , wielkopolskim, lubuskim Oddziałem KIDP).\nOpis skrócony książki:\nWybrane zmiany od 1 września 2019 r.:\nZmiany dotyczące wykazu kont bankowych\nObowiązki związane z aktualizacją kont bankowych używanych dla potrzeb działalności gospodarczej\nUtworzenie tzw. Białej Listy Podatników VAT Czynnych\nZmiany w zakresie danych objętych publicznym wykazem danych dotyczącym przedsiębiorców będących Czynnymi Podatnikami VAT\nWybrane zmiany od 1 listopada 2019 r.:\nLikwidacja odwrotnego obciążenia w VAT\nZmiany w zasadach wystawiania faktur VAT dotyczących transakcji objętych do końca października 2019 r.\nZałącznik nr 15 do ustawy VAT. Wykaz towarów i usług szczególnie podatnych na wyłudzenia VAT (m.in. dostawa elektroniki, budowa autostrad, ulic, dróg, mostów, usług ogólnobudowlanych związanych z budową boisk, wyburzenia pustostanów itd.)\nLimit obowiązkowej podzielonej płatności w VAT od 1 listopada 2019 r.\nMPP obowiązkowy i dobrowolny Split payment. Limit 12 tyś.\nObowiązkowe oznaczenia na fakturach VAT wystawianych przez JST\nSankcja 30% za brak oznaczeń na fakturach VAT „Obowiązkowy MPP”\nProcedury konieczne do wdrożenia w każdej JST\nZbiorcze komunikaty przelewu od 1 listopada 2019 r.\nWybrane zmiany od 1 stycznia 2020 r.:\nZasady postępowania w przypadku ujawnienia kont bankowych niezgodnych z danymi zgłoszonymi do wykazu kont bankowych\nMPP i zakres ochrony JST. Domniemanie dobrej wiary podatnika VAT\nZawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie 3 dni od zrealizowania przelewu na rachunek bankowy inny niż zgłoszony do wykazu\nZastosowanie podzielonej płatności za nabyte towary/usługi za minimum 15 tyś. zł i domniemanie dobrej wiary podatnika\nFaktury VAT do paragonów fiskalnych. Istotne zmiany w VAT\nZakaz wystawiania faktur VAT do paragonów bez NIP nabywcy\nSankcje w VAT za wystawianie faktur VAT do paragonów bez NIP nabywcy\nSygnalizacyjnie o zmianach już uchwalonych od 1 kwietnia 2020 r. istotnych dla JST:\nLikwidacja wybranych deklaracji w tym deklaracji VAT-7\nModyfikacja JPK-VAT, nowy JPK-VDEK\nNowe dane w ramach JPK_VDEK\nNowe zasady raportowania VAT\n„Pozycja omawiająca w sposób bardzo drobiazgowy ale i zarazem przystępny problematykę zmian w VAT od 1 września 2019 r. poprzez zmiany od 1 listopada 2019 r. oraz od 1 stycznia 2020 r. Lektura godna polecenia służbom finansowo księgowym jednostek samorządu terytorialnego, jako przydatne narzędzie w codziennej pracy” – prof. dr hab. Marek Kopyściański.\nMarek Kopyściański – radca prawny, prof dr hab. nauk prawnych, pracownik naukowy Katedry Prawa Finansowego na Wydziale Prawa Administracji i Ekonomii UWr we Wrocławiu, współpracujący z Regionalną Izbą Obrachunkową we Wrocławiu, wspólnik Kancelarii Radców Prawnych BSSK we Wrocławiu;\nW celu zakupu książki prosimy o przesłanie zamówienia zawierającego:\nilość zamawianych egzemplarzy, dane nabywcy, dane odbiorcy, adres dostawy, osobę kontaktową, numer telefonu, pieczęć jednostki oraz podpis.\nAdres e-mail: publikacje@proinfo.com.pl\nNr tel: +48 42 277 14 55 wew. 0\nKoordynator: Kinga Banasik\nCena promocyjna książki: 179,00 zł brutto\nKoszty dostawy: Kurier 18,00 zł brutto\nOferta skierowana jest wyłącznie dla Użytkowników oprogramowania autorstwa firmy U.I.INFO-SYSTEM sp.j.\nOpis rozszerzony książki:\nCzęść I. Biała Lista Podatników VAT. Istotne zmiany dla JST od 1 września 2019 r.:\nIdea i potrzeba stworzenia centralnej bazy wiedzy nt podatników VAT czynnych\nObecny mechanizm weryfikowania statusu kontrahenta w VAT\nDane gromadzone w wykazie od 1 września 2019 r.\nDane wskazujące na podstawę prawną wykreślenia z rejestru VAT\nDane i podstawa prawna wskazująca na przywrócenie rejestracji w VAT\nData wykreślenia z rejestru VAT, data przywrócenia aktywności w VAT\nCzęść II. Wykaz rachunków bankowych przedsiębiorców. Nowość od 1 września 2019 r. Nowe obowiązki JST w zakresie weryfikacji rachunków bankowych a kwestia należytej staranności:\nObowiązek zgłoszenia przez podatników VAT czynnych rachunku bankowego do organu podatkowego od 1 września 2019 r.\nAktualizacje rachunków bankowych JST i JO, kto zgłasza rachunki do wykazu?\nCo z rachunkami bankowymi JO? Czy one będą „podpięte” pod gminę w wykazie? Czy trzeba czy nie trzeba je zgłaszać?\nCo z kontami stricte technicznymi dostawców mediów, co z subkontami? Czy będą w wykazie? IRB a zgłoszenie do wykazu\nKtórych podatników VAT obejmuje obowiązek? Czynnych, zwolnionych czy wszystkich?\nPożądane działania JST w przypadku stwierdzenia rozbieżności w rachunku bankowym na fakturze a w wykazie\nCzęść III. Obowiązkowa podzielona płatność od 1 listopada 2019 r. Konieczność wdrożenia obowiązkowej podzielonej płatności przez wszystkie jednostki samorządu terytorialnego oraz jednostki organizacyjne (MPP) od 1 listopada 2019 r.:\nDobrowolność w stosowaniu MPP przez jednostki samorządu terytorialnego. Zmiany od 1 listopada\nFakty i mity na temat „dobrowolności” w stosowaniu po stronie JST. Dbałość i troska o finanse publiczne\nWybór podzielonej płatności, czyli kto i kiedy decyduje jak płacić za fakturę z VAT. Okresy przejściowe od 1 listopada 2019 r.\nWpłaty kontrahentów JST podatku VAT na tzw. „rachunek VAT” . Transakcje sprzed oraz po 1 listopada 2019 r. Jak dokumentować, jak płacić i jak rozliczać VAT w JST\nMożliwość i granice wyłączenia podzielonej płatności i możliwość stosowania ich w praktyce\nAneksy do umów wyłączające płatność , sprzeciw sprzedawcy i jego wpływ na stanowisko nabywcy. Stan prawny od 1 listopada 2019 r.\nUmowy JST sprzed i po 1 listopada 2019 r. a zastosowanie mechanizmu MPP. Nabycie przed 1 listopada 2019 r. a faktura z datą po 1 listopada 2019 r. Jak rozliczać VAT\nFaktury sprzedażowe JST i jednostek organizacyjnych a mechanizm podzielonej płatności (MPP)\n„Efekt domina” w JST\nWpłaty gotówkowe, kartą płatniczą i za pro-formy – wyłączenia ze split payment (MPP) w JST od 1 listopada 2019 r.\nPodmioty nie będące podatnikami VAT, kiedy stosują mechanizm podzielonej płatności dobrowolnie a kiedy obowiązkowo\nCzęść IV. Przypadki obowiązkowego MPP w JST od 1 listopada 2019 r.:\nLikwidacja odwrotnego obciążenia i zastąpienie o.o mechanizmem MPP\nLikwidacja obowiązku wystawiania dokumentów wewnętrznych\nLikwidacja faktur bez VAT na rzecz faktur z wykazanym podatkiem VAT wg. stawek właściwych dla dostaw towarów i świadczenia usług\nZałącznik nr 15 do ustawy VAT. Wykaz towarów szczególnie podatnych na oszustwa w podatku VAT.\nWykaz przykładowy towarów i usług nabywanych przez JST lub jednostki organizacyjne JST\nUsługi budowlane, usługi tynkarskie, usługi budowania i remontów dróg, mostów, ulic, remonty obiektów mieszkalnych i niemieszkalnych, złom, makulatura\nBoiska sportowe, ogrodzenia, sieci wodociągowo-kanalizacyjne, usługi wyburzania pustostanów\nWęgiel kamienny, węgiel brunatny, paliwa, części do samochodów\nObowiązkowy MPP i dobrowolny MPP od 1 listopada 2019 r.\nZmiany w komunikacie przelewu od 1 listopada 2019 r. Okres sprzedaży wystawcy faktur jako obowiązkowa pozycja komunikatu przelewu\nŁączne przelewy w MPP od 1 listopada 2019 r.\nZmiany w zakresie komunikatu przelewu\nMożliwość łącznego zbiorczego przelewu\nZmiany w pkt. 3 komunikatu przelewu\nWeryfikacja minimalnego VAT zakupionego a minimalnego VAT wykazanego przez sprzedawcę\nLimity ustawowe w MPP: 15 tyś, 12 tyś.\nJak ustalać limity kwotowe transakcji\nUmowy na czas określony i na czas nieokreślony\nUmowy i dostawy realizowane partiami\nSankcje za brak zapłaty w MPP i jak ich uniknąć?\nUWAGA: zmiany w zasadach wystawiania faktur VAT przez JST lub jednostki organizacyjne w ramach sprzedaży złomu, makulatury\nObowiązkowe oznaczenia na fakturach wystawianych przez JST i/ lub JO\nSankcje za brak oznaczenia sposobu zapłaty- dodatkowe 30% VAT\nOdpowiedzialność z KKS za brak oznaczeń na fakturach\nJak w praktyce weryfikować oznaczenia na fakturach, PKWiU, wadliwe oznaczenia kodów towarowych\nOdpowiedzialność solidarna w MPP za niezapłacony przez sprzedawcę podatek VAT. Sankcje za brak zapłaty z zastosowaniem mechanizmu MPP\nKary za brak rachunku VAT czyli za posługiwanie się rachunkiem nie-firmowym od 1 listopada 2019 r.\nZachowanie należytej staranności w VAT po 1 listopada 2019 r.\nCzęść V. Wyłączenia ze stosowania obowiązkowej podzielonej płatności (MPP) w JST od 1 listopada 2019 r.:\nZalecenia Ministerstwa Rozwoju i Finansów co do stosowania podzielonej płatności w VAT (pismo Ministra Gruza) oraz obszerna broszura informacyjna MRiF dotycząca MPP\nOdliczenia VAT oraz brak prawa do odliczeń VAT a ochrona rzetelności transakcji\nFunkcjonowanie rachunku VAT. Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT w przez Bank lub SKOK od 1 listopada 2019 r.\nCzęść VI. Realizacja ochrony w ramach MPP przez JST.\nDlaczego warto stosować MPP przez JST i ich jednostki organizacyjne\nKorzyści płynące ze stosowania mechanizmu MPP przez JST i ich jednostki organizacyjne\nOchrona transakcji i rzetelności jej przeprowadzania przez JST\nTechniczna realizacja przelewów w ramach MPP. Zmiany od 1 listopada 2019 r.\nKomunikat przelewu, jak stosować , do czego i kiedy. Zmiany od 1 listopada\nPostanowienia ustawy Prawo bankowe na realizację przelewów przez JST w ramach MPP\nStan „zero” na rachunku VAT JST” a ochrona transakcji przez JST\nNiewystarczające środki na rachunku VAT a ochrona transakcji przez JST\nZestawienie wielkości sprzedaży opodatkowanej w wielkości wydatków z VAT. Czy mimo to JST może się chronić, mając niewielką sprzedaż opodatkowaną, czy powinna się chronić?\nWyłącznie sprzedaż zwolniona w jednostkach organizacyjnych JST i zakres stosowania ochrony MPP\nSprzedaż mieszana. Zakres ochrony i stosowania MPP. Wyjaśnienia Ministerstwa Rozwoju i Finansów\nBrak odsetek od zaległości podatkowych w VAT a próg zapłaty z udziałem MPP za 95% wszystkich faktur z odliczanym VAT\nWyłączenia z ochrony mimo stosowania MPP. Przypadki.\nCzęść VII. Wadliwe wpłaty na rachunki VAT w JST a ochrona MPP:\nKomunikat przelewu, kto i kiedy stosuje? Zmiany od 1 listopada 2019 r.\nCo zawiera „komunikat przelewu”? Zmiany od 1 listopada 2019 r.\nZbiorcze przelewy za faktury, granice dopuszczalności. Zmiany od 1 listopada\nKwota podatku VAT w komunikacie przelewu- cała lub część. Istotne zmiany od 1 listopada 2019 r.\nKwota transakcji brutto w komunikacie przelewu-cała lub część. Zmiany od 1 listopada 2019 r.\nWadliwe zsumowanie kwoty podatku VAT z innymi należnościami w JST\nWadliwe zsumowanie brutto w komunikacie przelewu przy wpłatach na rzecz i przez JST\nZakaz zbiorczych przelewów do 1 listopada oraz od 1 listopada 2019 r.\nProcedura zwrotu wadliwe i nienależnie otrzymanego VAT na „rachunek VAT” w JST\nUżywanie „komunikatu przelewu” przez osoby fizyczne na rzecz JST. Istotne zmiany w VAT od 1 listopada 2019 r.\nBrak „rachunku VAT”- odrzucenie przelewu na rachunek bankowy JST. Istotne zmiany od 1 listopada 2019 r.\nZachowanie terminów zapłat za faktury VAT przez JST\nCzęść VIII. Zmiany w VAT od 1 stycznia 2020 r. istotne dla JST:\nZawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie 3 dni\nPrzelew chroniony MPP\nZawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w terminie 3 dni od zrealizowania przelewu na rachunek bankowy inny niż zgłoszony do wykazu; Który urząd należy zawiadomić?\nZastosowanie podzielonej płatności za nabyte towary/usługi za minimum 15 tyś. zł i domniemanie dobrej wiary podatnika; Czy aby na pewno dzielić towary/usługi na te z załącznika nr 15 i te spoza załącznika, czy jest sens?\nFaktury VAT w JST do paragonów fiskalnych. Istotne zmiany w VAT dla JST i jednostek organizacyjnych JST\nSankcje 100% VAT za wystawienie faktury do paragonu fiskalnego bez NIP nabywcy\nKonieczność dostosowania systemów sprzedażowych (dane na paragonach) do nowych wymogów\nKonieczność weryfikacji symboli na kasach fiskalnych do końca lipca 2019 r.\nZakaz wystawiania przez JST faktur VAT do paragonów bez NIP nabywcy\nSankcje w VAT za wystawianie przez JST faktur VAT do paragonów bez NIP nabywcy\nCzęść IX. Sygnalizacyjnie o zmianach już uchwalonych od 1 kwietnia 2020 r. istotnych dla JST:\nLikwidacja wybranych deklaracji w tym deklaracji VAT-7; Czy trzeba zmieniać zarządzenia centralizacyjne w VAT?\nModyfikacja JPK-VAT, nowy JPK-VDEK. Nowe dane w JPK_ VDEK\nNowe dane w ramach JPK_VDEK, dlaczego nowy model JPK?\nNowe zasady raportowania VAT; Zmiany dla JST. Limit zatrudnienia a nowe obowiązki JST\nCzęść X. Indywidualny Rachunek Podatkowy w JST i JO JST\nIndywidualny rachunek podatkowy (IRP) do wpłat PIT, CIT, VAT, a także niepodatkowych należności budżetowych – idea stworzenia\nZasady funkcjonowania w państwowych i samorządowych jednostkach budżetowych oraz w samorządowych zakładach budżetowych\nIRP dla celów VAT a IRP dla celów PIT, CIT.\nProblematyka centralizacji VAT : które JB zostały scentralizowane? A które winne były? Czy wszystkie JB w Polsce zostały utworzone przez JST? Zapisy centralizacji VAT a obecna problematyka IRP.\nhttps://www.proinfo.com.pl/wp-content/uploads/2019/09/PROINFO_WWW_bez_tlacien.png 0 0 admin https://www.proinfo.com.pl/wp-content/uploads/2019/09/PROINFO_WWW_bez_tlacien.png admin2019-09-11 12:36:362019-10-11 12:28:27Publikacje prawno-podatkowe


Outbreak - Portal technologiczny\nStrona główna Outbreak\nAktualności, Gry 10/02/2018\nTom Clancy’s Rainbow Six Siege – Outbreak (zwiastun)\nNowe wydarzenie w Tom Clancy’s Rainbow Six Siege, znane jako Outbreak rozpocznie się 6 marca, a zakończy się 3 kwietnia. Mamy dla Was nowy trailer. Tom…\nGembird HDMI SmartTV Dongle, czyli przystawka umożliwiająca rozbudowanie telewizora o funkcję SmartTV\nGembrid oferuje przystawki umożliwiające rozbudowanie telewizora o funkcje Smart TV. Model Gembird HDMI SmartTV Dongle oparty jest na systemie operacyjnym Android 4.1. Umożliwia przeglądanie Internetu…


Masz psa? Kup mu adresówkę, to może go uratować - Miejski serwis informacyjny: Opole, Chrząstowice, Dąbrowa, Dobrzeń Wielki, Komprachcice\nMasz psa? Kup mu adresówkę, to może go uratować\nLutek, to pies, którego z fatalnych warunków uratowali wolontariusze Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Kilka dni później pies uciekł, odnalazł się prawie pół roku później w Prószkowie, bo znów uciekł. - Gdyby nie miał adresówki, pewnie już byśmy go nie zobaczyli - mówi Irena Otremba z TOZ.\nPełna treść wiadomości na: 23778126\nSamodzielny Publiczny ZOZ - Centrala - czynna od 19.00 - 7.00