Przepis na brzoskwiniowo-imbirową slushie - Nowe przepisy - 2022\nUwielbiam brei, takie orzeźwiające, proste i szybkie! Moje najnowsze dzieło to każdy imbirowy slushie (brzoskwinie są tak dobre z imbirem). Jeśli twoje brzoskwinie są dojrzałe, możesz nawet nie potrzebować cukru.\n1 kawałek korzenia imbiru wielkości paznokcia, obrany\nMetodaPrzygotowanie: 10 min › Dodatkowa godzina: 1 godz. › Gotowe za: 1 godz. 10 min\nBrzoskwinie myte i pestkowe. Umieść w blenderze z brzoskwiniami, kostkami lodu, imbirem i cukrem, jeśli chcesz. Miksuj do uzyskania gładkości. Przelej do słoika i wstaw do zamrażarki na około 1 godzinę.\nMrożona herbata brzoskwiniowa sznaps\nCzas letni to IDEALNY czas w roku na robienie smacznych napojów i delektowanie się nimi na świeżym powietrzu w gronie rodziny i przyjaciół. Moja ciocia robi to niesamowite Mrożona herbata brzoskwiniowa Grząski i nie mogłem się doczekać, aby podzielić się z tobą przepisem! To jest napój dla dorosłych, więc zawiera alkohol, więc jeśli nie pijesz, będziesz musiał znaleźć substytut sznapsa brzoskwiniowego, ale jeśli nie masz nic przeciwko alkoholowi, to jest BARDZO dobre i orzeźwiający!! Jest to tak ŁATWY przepis na mrożoną alkoholową breję, że wszyscy będą błagać Cię o przepis po wypiciu szklanki! Oto’s jak zrobić te brzoskwiniowe sznapsy…\nPomysły na tablice żywieniowe na każdą okazję\n15 NIESAMOWITYCH przepisów na fondue na najlepszy wieczór w hotelu\nWolnowar Rozdrobnione Ragu Wołowe z Papparadelle\nGinger Brzoskwinia Bezalkoholowa Slushie\nUwielbiam orzeźwiający koktajl (jak mój ostatni koktajl mamusi). Ale czasami mocktail jest tam, gdzie jest. Jak te chrupiące i lodowate imbirowo-brzoskwiniowe slushies. Ten bezalkoholowy przepis na slushie jest jasny, świeży i łatwy – idealny do stukania się kieliszkami z dziećmi, popijania przy basenie lub popijania na następnym grillu. Z zaledwie 6 składnikami (łącznie z lodem) i 6 minutami, masz jedną z najlepszych bezalkoholowych brei tego lata!\nNie byłem do końca pewien, jak nazwać to – breja, slushie, icee, smoothie bez nabiału – lista jest długa. Poszedłem ze slushie, ponieważ brzmi to najfajniej. Tak więc przepraszam, jeśli to nie jest najdokładniejsze.\nJest to świetna opcja bezalkoholowej brei na gorące letnie dni, której niedługo będziemy mieć pod dostatkiem. Chociaż uwielbiam ochłodzić się smacznym mrożonym smakołykiem, takim jak moje ciasto lodowe z masłem orzechowym S’mores, czasami muszę być nieco bardziej świadomy zdrowia. A ta Ginger Peach Slushie radzi sobie ze wszystkimi smakami lata.\nI zanim ktokolwiek zauważy, przyznam, że to nektarynki, a nie brzoskwinie. Przez chwilę zastanawiałem się, jak zrobić na nich trochę kłębu w Photoshopie, ale odpuściłem. Myślę, że rozumiemy, że ten napój ma pyszny owocowy smak. A imbir i limonka jeszcze bardziej to rozjaśniają. Jeśli chcesz, zrób to z mrożonymi nektarynami…dlaczego nie?\n2. Przepis na błoto po burbonie\nSlushies Bourbon to zachwycający napój ze względu na swój niepowtarzalny smak. Jest owocowy, z nutą herbaty i burbona, który jest następnie zwieńczony odrobiną sody cytrynowo-limonkowej. To impreza dla Twoich kubków smakowych i mamy nadzieję, że Ci się spodoba. Błoto pośniegowe zasługuje na miejsce na naszej liście przepisów na napoje alkoholowe.\n1 puszka (12 uncji) koncentrat mrożonej lemoniady\n1-puszka (46 uncji) soku ananasowego\n2 filiżanki mocnej czarnej herbaty, parzonej\n2 filiżanki Bourbona\n1 butelka sody cytrynowo-limonkowej\n1 puszka mrożonego koncentratu soku pomarańczowego\nKoncentrat mrożonej lemoniady w 1 puszce\nKrok 1. W misce wymieszaj sok pomarańczowy, lemoniadę, ananas, cukier, herbatę i bourbon. Zamroź je na noc.\nKrok 2. Następnego dnia wyjmij miksturę z zamrażarki i odstaw na około 10 minut. Popiersiej i jeśli chcesz, wrzuć do blendera i wymieszaj, aż będzie gładka.\nJeśli chcesz, możesz zastąpić sodę cytrusową wodą gazowaną i piwem imbirowym lub dodać więcej cukru. Możesz także znaleźć inne przepisy, które bardziej Ci się podobają.\nWyluzuj tego lata z Ginger Peach Wine Slushies\nTego lata poszedłem na slushie wina, robiąc Strawberry Rosemary Wine Slushies dla Harvest2U i te Ginger Peach Wine Slushies. Arbuz jest następny!\nMożesz użyć dowolnego wina. Poszedłem z pomarańczowym moscato, które pochodzi od niesamowitej załogi w Craveyon Cloud Wines, którego niestety już nie ma. Róża lub biel byłyby prawdopodobnie lepszym wyborem, ponieważ czerwony kolor może zaciemnić kolor brzoskwini. Ale jeśli wolisz czerwienie, idź na całość!\nZdecydowałem się nie słodzić mojego, ale możesz dodać trochę prostego syropu, miodu lub agawy, jeśli chcesz, żeby było słodsze. Wybór w dużej mierze będzie zależał od dojrzałości owoców i wina.\nPrzepisy na brzoskwinie\nwedług tego przepisu według Our Good Life według Culinary Adventures with Camilla według Hezzi-D’s Książki i kucharze według Cheese Curd In Paradise według Art of Natural Living według Karen’s Historie kuchenne według A Day in the Life on the Farm\nDzielimy się przepisami z naszego stołu obiadowego! Dołącz do naszej grupy i dziel się swoimi przepisami! Kiedy już na tym jesteś, dołącz też do naszej tablicy na Pintereście!\nMożesz użyć dowolnego wina, które lubisz. Poszedłem z pomarańczowym moscato, które pochodzi od niesamowitej załogi w Craveyon Cloud Wines, którego niestety już nie ma. Róża lub biel byłyby prawdopodobnie lepszym wyborem, ponieważ czerwony kolor może zaciemnić kolor brzoskwini. Ale jeśli wolisz czerwienie, idź na całość!\nWzywając wszystkich miłośników whisky, ten mrożony koktajl jest dla Ciebie. Ten przepis jest trochę bardziej złożony, ale opłaca się. Smaki takie jak zielona herbata, cytryna, limonka i oczywiście whisky i brandy łączą się, aby ten napój był idealnym koktajlem happy hour.\nProgram merchandisingowy Monin\nMusi to być kawiarnia, restauracja, hotel lub inny lokal gastronomiczny.\nProgram merchandisingowy Monin to bezpłatna, co dwa lata wysyłana pocztą z narzędziami promocyjnymi, które mają pomóc operatorom kawiarni w tworzeniu sezonowego menu napojów. Wysyłki składają się z jednego lub dwóch zestawów w zależności od preferencji:\nAutorskie przepisy, które są połączeniem modnych, podstawowych faworytów i sezonowych inspiracji.\nKarty liczników promujące każdy przepis\nAkrylowy uchwyt na karty licznika do umieszczenia na stole lub kasie\nZestaw plakatów (opcjonalnie):\nWysyłki odbywają się w marcu i wrześniu każdego roku. Zarejestruj się w programie merchandisingowym Monin i zacznij otrzymywać bezpłatne zestawy merchandisingowe, wypełniając poniższy formularz!\nDzięki uprzejmości/dwóch złodziei\nTwo Robbers, marka Philadelphia hard seltzer, nadawała swój własny sposób wirusowemu szaleństwu White Claw. Two Robbers dostarczyło własne przepisy na letni koktajl w domu.\nJeśli nawet przypadkowo zeskanujesz TikTok, prawdopodobnie widziałeś slushie White Claw. Mrożony napój wyprodukowany przez popularną markę hard seltzer to najnowszy szał koktajlowy, który przejmuje media społecznościowe, prawdopodobnie dlatego, że jest łatwy do zrobienia, dopóki masz blender.\nCóż, jeśli chcesz wprowadzić lokalny trend w wirusowym trendzie, możesz rozważyć użycie tych przepisów od Philly hard seltzer marki Two Robbers.\nPOWIĄZANE: Coroczne wyścigi kóz Sly Fox Brewing stają się wirtualnym wydarzeniem | Zrób własne sushi z zestawem na wynos Tuna Bar's i zajęciami na Instagramie\nTwo Robbers zostało założone w 2017 roku przez braci bliźniaków Vikrama i Viveka Nayara w Filadelfii, a ich napój alkoholowy trafił na półki sklepowe w zeszłym roku. Jeśli chodzi o nazwę, bracia dwukrotnie zostali okradzeni na początku i to doświadczenie było inspiracją.\nIch twardy seltzer jest wytwarzany bez dodatku cukrów i słodzików i jest bezglutenowy. Każda puszka ma 110 kalorii i ma 5,2% ABV. Dla porównania White Claw ma 100 kalorii i 5% ABV.\nSprawdź poniżej trzy przepisy dostarczone przez Two Robbers i stwórz własne twarde slushie do domu.\nJeśli szukasz miejsca, w którym można kupić markę hard seltzer w Filadelfii, jedną z opcji jest zakup pakietu odmian od Yards Brewing Co., innej firmy z Filadelfii, ale jest wiele innych miejsc, w których można kupić Two Robbers. Marka jest obecnie dostępna w ponad 600 lokalizacjach w Pensylwanii, New Jersey, Delaware i Nowym Jorku.\nZwróć uwagę, że pakiety odmian zawierają mieszankę ananasa i imbiru, arbuza i ogórka oraz pomarańczy i mango. Nowy smak brzoskwini jest sprzedawany samodzielnie.\nPakiety odmiany Two Robbers.\nDodaj następujące elementy do blendera:\nMiksuj, aż uzyskasz gęstą konsystencję. Udekoruj i ciesz się.\nAnanasowy imbir twardy Seltzer Slushie\nJagodowy Twardy Seltzer Slushie\nA jeśli te przepisy nie zrobią tego za Ciebie, nie krępuj się i bądź kreatywny. Aby zrobić slushie twardej seltzer, tak naprawdę potrzebujesz tylko czterech składników: lodu, owoców, wybranego przez ciebie alkoholu seltzer i mocnego likieru.\nŚledź Sinead i PhillyVoice na Twitterze: @sineadpatrice | @thePhillyVoice\nPolub nas na Facebooku: PhillyVoice\nDodaj kanał RSS Sinéad do swojego czytnika kanałów\nMasz wskazówkę dotyczącą nowości? Daj nam znać.\nTak jak jest, albo nad skałami, albo prosto.\nDodaj trochę roślin. Pyszne są zioła i jagody, takie jak kilka pokruszonych malin i źdźbło bazylii.\nZrób brzoskwiniowy kir (Kir Peche) dodając wino lub Kir Petillant lub Royale z winem musującym lub szampanem.\nBrzoskwinia wspaniale komponuje się z serem pleśniowym. Kieliszek brzoskwiniowego ginu to doskonały dodatek do deski serów.\nPróbowałeś tego przepisu? Jeśli spróbujesz tego przepisu, oznacz #FussFreeFlavours na Instagramie lub Twitterze. To niesamowite dla mnie, kiedy robisz jeden z moich przepisów i naprawdę uwielbiam je oglądać. Możesz również udostępnić go na mojej stronie na Facebooku. Przypnij ten przepis również do Pinteresta! Dziękujemy za przeczytanie Fuss Free Flavours!\nObejrzyj wideo: Herbata imbirowa - idealna na przeziębienia (Może 2022).\nCopyright 2022 \_ Przepis na brzoskwiniowo-imbirową slushie...


Oparzenia słoneczne: domowe sposoby > oparzenia słoneczne - ofeminin\nOparzenia słoneczne: domowe sposoby > oparzenia słoneczne\nCo za dużo to niezdrowo! Domowe sposoby na oparzenia słoneczne\nZobacz, co Twoi znajomi czytali w ofeminin.pl!\tOparzenia słoneczne mogą być groźneOparzenia słoneczne mogą skutecznie zakłócić wymarzone wakacje. Poznaj domowe sposoby ukojenia spieczonej skóry, a podczas wakacji będziesz mogła bez przeszkód cieszyć się błogim lenistwem, morzem, plażą i złocistym piaskiem!\nPIERWSZA POMOC Z APTEKI>>\nChyba każda z nas chociaż raz w życiu nabawiła się oparzenia słonecznego. Może ono zepsuć nawet najpiękniejsze wakacje, aby więc temu zaradzić, już przed wyjściem na plażę należy zastosować odpowiednie kosmetyki do opalania.\nDobór odpowiedniego filtru jest gwarantem ochrony przed szkodliwym działaniem promieni UV. I nie ma się co przejmować tym, że nie opalimy się przez zbyt wysoki faktor. Każdy nawet ten najwyższy filtr przepuszcza jakąś część promieni słonecznych.\nNiestety, gdy nie zaopatrzymy się w preparat do opalania i naszą skórę dopadnie oparzenie słoneczne, musimy złagodzić nieprzyjemne objawy. Po pierwsze od razu po powrocie z plaży należy wziąć chłodny prysznic i zmyć z ciała resztki olejku czy też kremu....\nSPRAWDZONE DOMOWE SPOSOBY NA OPARZENIA SŁONECZNE >>\nReserved: stylizacje wiosna- lato 2012\nJak się opalać, czy kremy z filterm są skuteczne? Sprawdzone balsamy i kremy po opalaniu\n9 rozświetlających podkładów na wiosnę\nOparzenia słoneczne - pierwsza pomocOparzenia słoneczne - LEKI Z APTEKI 10 najlepszychPrzejdź na stronę głównąWideo: Fryzura bob - jak modelować?Fryzura bob - jak modelować?Metamorfoza fryzury Kai Redakcja Fitness i zdrowie 15/07/2011 09:17:00Wszystkie porady (Fitness i zdrowie)


"Zlatan Ibrahimović" wesprze siatkarską ekipę Chemika Police - Polsat Sport\n"Zlatan Ibrahimović" wesprze siatkarską ekipę Chemika Police\n25.08.2016, 17:14 Siatkówka\nGrając we Włoszech zyskała pseudonim "Zlatan Ibrahimović". W poprzednim sezonie występowała w tureckim Trabzon İdmanocağı, z którym doszła do finału Pucharu Challenge. W bieżących rozgrywkach postanowiła spróbować swoich sił w Orlen Lidze. Nowa siatkarka Chemika Police - Jelena Blagojević zdradziła kulisy swych przenosin do Polski.\n"Kiedy menadżer powiedział mi, że jest szansa przenosin do Polski, to bardzo się ucieszyłam. Potem dodał, że mówi o Chemiku Police. Początkowo nie mogłam uwierzyć, ale to okazało się realne. Zagram w bardzo dużym, silnym klubie, posiadającym świetne zawodniczki. Już nie mogę się doczekać" – powiedziała Jelena Blagojević.\n"Grałam ze Stefaną w reprezentacji Serbii, znamy się. Przed podpisaniem kontraktu zadzwoniłam do niej, aby dowiedzieć się, jakie są jej odczucia. Wypowiedziała się o klubie w samych superlatywach i nie ukrywam, że rekomendacja Stefi była ważnym czynnikiem przy podjęciu ostatecznej decyzji" – dodała nowa przyjmująca Chemika.\nGrając w barwach Volley Bergamo popisała się zagraniem, dzięki któremu we Włoszech zyskała pseudonim "Zlatan Ibrahimović".\n"To było bardzo ważne spotkanie i równie ważny moment seta. Nie ukrywam, miałam sporo szczęścia, ale najważniejsze, że udało się zdobyć punkt. Lubię oglądać piłkę nożną, być może trochę podpatrzyłam?" – z uśmiechem stwierdziła Blagojević.\nJelena przyjechała do Szczecina 14 sierpnia i dzień później, razem z resztą siatkarek, rozpoczęła okres przygotowawczy.\nJELENA BLAGOJEVIĆORLEN LIGAZLATAN IBRAHIMOVIĆ


Serwis informacyjny » Dlaczego post i modlitwa?\nPoprzez jeszcze bardziej intensywną modlitwę, słuchanie konferencji, uczestnictwo w kolejnym nabożeństwie nowennowym i post ścisły, paulini przygotowują się do świętowania jutrzejszej uroczystości św. Pawła I Pustelnika, patriarchy Zakonu. Dziś rezygnują m.in. ze spożywania mięsa i nabiału.\nBrat Andrzej Wróblewski przyznał, że dzisiejsze ćwiczenia duchowe mają pomóc odkrywać na nowo jak być "sam na sam z Bogiem".\nO godz. 18 w Kaplicy św. Pawła Pustelnika na Jasnej Górze sprawowane będzie kolejne nabożeństwo nowennowe. Przewodniczącym dzisiejszej modlitwy będzie o. Grzegorz Prus, prowadzący pauliński dzień skupienia.


Mikrofony pojemnościowe i elektretowe | Sklep Tonsil\nNagłośnienie sal sądowych, konferencyjnych, świątyń lub innych przestrzeni charakteryzujących się trudnymi warunkami akustycznymi wymaga zastosowania odpowiednich sprzętów. Należy zatroszczyć się m.in. o profesjonalnen mikrofony pojemnościowe, które doskonale tłumią sprzężenia zwrotne, zapewniając czyste i niezakłócone brzmienie.\nMikrofon pojemnościow, inaczej określany jako elektrostatyczny, wyróżnia się szerokim pasmem przenoszenia. Do jego charakterystycznych cech zalicza się niska masa membrany umożliwiająca precyzyjne odzwierciedlenie dźwięków. Mikrofon pojemnościowy składa się z okładziny odpowiedzialnej za przewodzenie prądu oraz metalowej płytki. Pod wpływem fal dźwiękowych membrana przesuwa się do przodu lub tyłu, zmieniając pojemność kondensatora i przekształcając dźwięk na sygnał elektryczny. Przesłony kondensatora łączą się z zaciskami baterii za pomocą rezystora. Taka budowa sprawia, że mikrofon elektretowy charakteryzuje się wysoką czułością na poziomie wyjściowym oraz szybką reakcją na transjenty akustyczne.\nNowoczesne mikrofony elektretowe\nW naszej ofercie znajdziesz mikrofony pojemnościowe cechujące się wykorzystaniem rozwiązań, zapewniających wysoką jakość dźwięku. Modele wyposażono w pozłacaną membranę i mosiężną obudowę malowaną metodą proszkową lub pokrytą galwanicznym niklem. Mikrofony pojemnościowe posiadają hyperkardioidalną charakterystykę kierunkowości, co przekłada się na doskonały odbiór przekazów dźwiękowych i słownych. Ponadto, mikrofon elektretowy, dostępny w naszym sklepie internetowym, odznacza się równomiernym zakresem dynamicznym oraz wysoką czułością na poziomie od 15 do 26 mV/Pa. Mikrofon pojemnościowy zasługuje na zainteresowanie także z powodu doskonałego tłumienia dźwięków dochodzących z przodu i z tyłu.\nMikrofon elektretowy do kościoła\nMikrofon pojemnościowy sprawdza się zwłaszcza we wnętrzach świątyń (nagłośnienie do kościoła), które ze względu na występujący w nich pogłos, są trudne do nagłośnienia. W naszym portfolio znajdują się modele o niskim zakresie szumów. Do ich zalet należą również usprawnienia wpływające na wygodę użytkowania – mikrofon elektretowy posiada bezszmerowy wyłącznik, diodę sygnalizacyjną oraz długi kabel. Dobrze dopasowany mikrofon elektretowy pozwala na wierne odwzorowanie mowy, przekładając się na lepszą komunikację kapłana z wiernymi.\nZachęcamy do zapoznania się z naszym asortymentem. Mikrofon elektretowy Tonsil to doskonały wybór.


Czym się różnią kosmetyki do pielęgnacji ciała? – nieszczelnejelito.pl\nDuże zainteresowanie urodą i zdrowiem w ostatniej dekadzie popchnęło do przodu popyt na produkty służące urodzie i pielęgnacji. Poza kosmetykami do make up’u, możemy odnaleźć na półkach w drogerii oraz supermarketów kremy, masełka czy balsamy oraz mleczka do ciała w różnych wariantach. Jest bardzo wiele rodzajów skóry wśród ludzi na świecie. Jedni mają cerę suchą, drudzy tłustą, a jeszcze inni cerę mieszaną z tendencją do przetłuszczania się. Którą opcję wybrać dla siebie?\nJak osiągnąć balans nawilżenia skóry twarzy?\nJeżeli czujesz, że Twoja cera błyszczy się, a skóra produkuje nadmiar łoju, w gruczołach łojotokowych, idealnym wyborem będą dla Ciebie kremy nawilżające do cery tłustej oraz wszelkiego typu maseczki z glinką szarą lub zieloną. Cera tłusta jest często mylona z cerą wilgotną. Łój jest jednak odpowiedzią skóry na jej przesuszenie. W takim przypadku nie należy stosować kosmetyków natłuszczających. Łagodniejszą formułą dla skóry tłustej jest balsam. Ma on lekką konsystencję i dostaje się zazwyczaj tylko do warstwy rogowej naskórka co czyni go mniej inwazyjnym kosmetykiem.\nDla osób z cerą suchą zaleca się stosowanie masełek do ciała. Konsystencja owego kosmetyku zapewnia natłuszczenie i odżywienie skóry oraz długotrwale zapobiega wysuszaniu przez wiele godzin dzięki temu, że dociera do najgłębszych warstw naskórka. Masełka najlepiej użyć przed snem, by kosmetyk nie miał pola manewrowego do pobrudzenia nam odzieży. Masła do ciała odznaczają się intensywnym zapachem i silną formułą regeneracyjną.\nNa lato idealną formułą będzie mleczko do ciała. Ma bardzo rzadką konsystencję i składa się z wody oraz tłuszczu. Przy upalnych dniach zapobiega parowaniu wody z naskórka i jest świetnym nawilżeniem dla każdego typu cery.\nPrzy wyborze kremu warto poczytać o jego składzie. Ważne jest, by kosmetyk nie miał tendencji do zapychania porów. To zjawisko może powodować nadmierne zbieranie się łoju oraz sebum, co przyczynia się do powstawania wyprysków na twarzy.\nPamiętajmy, że przy wyborze kosmetyku trzeba być równie wyczulonym na jego skład, co w lekach. Produkty kuszące niską ceną na promocyjnych półkach w markecie, mogą mieć słabą jakość lub zawierać alergeny i substancje kancerogenne. Przy wyborze kosmetyku warto czerpać informacje od kosmetologów, którzy udzielą profesjonalnych porad.\nPrevious Przedawkowanie witamin – znamy konsekwencje.


Beurer KS19 | Super-Ceny.pl - Wyszukiwarka najlepszych ofert w polsce i na aliexpress\nWaga kuchenna KS 19 Fresh - Beurer Odmierzanie komponentów przepisu na oko lub posługiwanie się innego typu domowymi sposobami może okazać się nie tylko uciążliwe, lecz i stanowić przyczynę kulinarnych niepowodzeń.\nWaga kuchenna KS 19 Fresh – Beurer pozwala starannie, odmierzanie w nietrudny i prędki sposób pożądanej ilości niemalże wszelkich produktów spożywczych, dzięki czemu realne staje się przygotowanie posiłku, także dietetycznego, dokładnie wedle receptury.\nprogresywna waga kuchenna z bezpiecznego szkła o ciekawym designie obsługiwana jest przy pomocy instynktownych przycisków czujnikowych, a surowiec zastosowany do jej wykonania przystępne czyszczenie powierzchni ważenia.\nMaksymalne obciążenie urządzenia o rozmiarach 20 x 14,5 x 1,7 cm wynosi 5 kg, a pomiar dokonywany jest z dokładnością do 1 g. Waga kuchenna KS 19 Fresh – Beurer ma maksymalny stopień obciążenia do 5kg.\nKomfort użytkowania wagi eksponuje funkcja przełączania jednostek (g, ml, oz, fl.oz, lb:oz), informowanie o przeciążeniu, wielkość cyfr (20 mm) przyjazna dla oka i automatyczne wyłączanie, ograniczające zużycie baterii.\nZatem, poczuj się w kuchni pewnie i przekonaj się, iż dzięki stosownemu wyposażeniu takiemu jak waga kuchenna Beurer, nie istnieją przepisy niemożliwe do wykonania. Waga kuchenna KS 19 - zalety: Obsługa wagi za pomocą innowacyjnych przycisków czujnikowych prosta w utrzymaniu w czystości szklana powierzchnia Waga kuchenna staranność do 1g wymiary: 20 x 14,5 x 1,7 cm zastosowana funkcja TARA Bateria w zestawie Gwarancja 5 lat\nod 55.99 PLN


Ser Korbacze Wędzone Wyroby-Goralskie.pl\n» Ser Korbacze Wędzone\n* Rozmiar paczki:\nwybierz Mała paczka 180g Duża paczka 450g\nKod produktu: F577-410F6\nWędzony góralski warkocz – oscypek prosto z Podhala\nSmakowite oscypki: nitki z mleka krowiego\nW pełni naturalne, stworzone ręcznie zgodnie ze starodawnym, góralskim przepisem, niebywale smaczne – oto wędzone korbacze. Serki te charakteryzują się złocistą barwą, aromatycznym zapachem oraz przyjemną konsystencją. Ich wysoka jakość potwierdzona została certyfikatem Wyroby Naturalne Polska. Marzy Ci się najprawdziwszy oscypek? Warkocz, nitki, twarożek, serki na grilla – tylko u nas znajdziesz praktycznie wszystkie smakołyki pochodzące z Tatr!\nOscypki nitki wykonane zostały w całości ze świeżego mleka krowiego, pochodzącego od trzody wypasanej „po sąsiedzku” za naszą Bacówką. Wędzone są w specjalnych wędzarniach z drewna bukowego. Brak konserwantów, barwników i polepszaczy smaku sprawia, że są one w pełni zdrowe. Pełnowartościowe góralskie smakołyki doskonale sprawdzą się jako zimne przekąski – zarówno dla dużych jak i małych smakoszy.\nData ważności: 2 tygodnie w zależności od partii produkcji.\nWaga każdego korbacza: 100g


Archiwa: kotanyi - Blog Matczyne Fanaberie\nDzisiejsza propozycja na domowe przekąski na mecz to potrzeba chwili i braki w domowych zapasach czegoś sensownego do pochrupania podczas meczu. Dziś przepis paluchy “grissini”.\nMocno ziołowa pasta jajeczna curry\nDziś pyszna pasta jajeczna. Święta zbliżają się coraz większymi krokami. Jak Wielkanoc to jajka, które wcale nie muszą być nudne 🙂 a wręcz mogą Was zaskoczyć i zachwycić. Moja propozycja została zaczerpnięta z ostatniego numeru KUKBUK.\nZupa z pora, z szafranem i marynowanymi grzybkami\nTym razem pyszna zupa z pora, czyli tzw. porowa wprost od Gordona Ramsaya. Przepis pochodzi z książki “Szef kuchni na każdą porę roku”. Moja rodzina, na czele z Pierworodną, zapałała miłością do tej zupy. Oczywiście w jej przypadku bez grzybów, ale to wcale nie zmniejszyło atrakcyjności smacznej i rozgrzewającej zupy. Przeczytaj wpis\nBabka czekoladowa zawsze wzbudza we mnie miłe emocja. To chyba kwestia czekolady. Dzisiejsza propozycja na babkę będzie w troche innym wydaniu, ale niezmiennie smacznym.\nDo dnia świętego Patryka zostało już tylko kilka dni. Chciałabym Was zachęcić do przygotowania klasycznej babki z nutą herbacianego aromatu oraz czekoladową polewą.\nZ pewną nieśmiałością podeszłam do tego małego zielonego eksperymentu. Pierwszy krok uczyniłam już z babeczkami. I tym razem efekt był powalający. Na pewno nie był to jednorazowy wypiek.\nDyniowa babeczkomania :)\nKolejne podejście do wykorzystania naturalnych barwników w kuchni mam za sobą 🙂 Jeszcze chwila, a będę miała listę barwników z których można robić cuda i bez obaw częstować tym dzieci. Była już herbata matcha, a teraz sok marchewkowy. Ten cudowny kształt uzyskałam dzięki formie, którą zakupiłam u Małgosi na ilookandcook.pl


Wiadomości24 » Cywilizacja » Zwierzęta » Polowanie na koty. Głupota czy już okrucieństwo?\nData dodania: 2012-03-21 07:31\nLudzie dzielą się na tych, co lubią psy i na tych, co lubią koty. Dzielą się też na tych, którzy krzywdy nie dadzą zrobić żadnemu zwierzęciu - w tym także kotom. Ale także na tych, którzy wykorzystają każdą, nadarzającą się okazję, by osiedlowe koty przypadkiem nie zaznały spokoju. Ta ostatnia uwaga dotyczy niektórych posiadaczy psów - o czym poniżej.\nKoty na moim osiedlu nie mają łatwego życia. Albo są przeganiane przez zapiekłych ich wrogów i to jeszcze jest pół biedy, albo urządza się na nie polowania z nagonką, czyli szczuje psami. Dlaczego o tym piszę? Ano dlatego, że w ubiegłym tygodniu miałam okazję uczestniczyć w próbie ratowania ciężko poranionej kotki, która nie zdążyła uciec przed psim napastnikiem. O tym, że pod okienkiem piwnicznym dogorywa kot, zawiadomił mnie jeden z pracowników sklepu zoologicznego, znajdującego się tuż obok "mojego" bloku. Ledwie dającą oznaki życia kotkę, która, jak się potem okazało, spadła z balkonu na trzecim piętrze "mojego" bloku, zaniosłam do lecznicy weterynaryjnej. Jak stwierdziła lekarka, kotka musiała być zaatakowana przez psa. Skutki pastwienia się psich zębów nad kotką okazały się być straszne. Zwierzę miało wyrwany odbyt i narządy rodne. Decyzja weterynarza była jednoznaczna. Kot musiał być uśpiony.\nOd jakiegoś czasu dostaję informacje, że na osiedlu grasuje pewien osobnik, który wytresował swojego psa w zabijaniu kotów. Spacery z czarno-białą łajką łączy ów osobnik z polowaniami na koty bezdomne. Jedna z pań-osiedlowych karmicielek bezdomniaków opowiadała mi, że była świadkiem zagryzienia kota przez krwiożerczą łajkę. Właściciel psa nie zareagował, a nawet dał owej karmicielce do zrozumienia, że koty za pomocą swojego pupila będzie tępił... bo ich nie lubi. Prawdopodobnie ta śliczna, grafitowa kotka, którą trzeba było uśpić,\ntakże padła ofiarą psiej ulubienicy owego tępiciela kotów.\nTagi: właściciele psów bezdomne koty polowanie na koty karmienie kotów zabrze glupota koty.comzawsze.compoluja na jedzenie\nJestem nieco zaskoczona, że powyższy tekst został zgłoszony do konkursu. Trudno. Niech będzie. Okrucieństwa wobec zwierząt nie można traktować w sposób obojętny. A skoro już zostawiam tu swój komentarz - pragnę poinformować czytelników, którzy nad artykułem się "pochylili", że negatywny bohater tekstu, czyli właściciel krwiożerczej Łajki już nie uprawia swojego, krwiożerczego procederu. Z prostej przyczyny. Niedawno powiększył grono "aniołków".\n"11. A jeśli wie, że w jej okolicy ktoś okrutnie traktuje zwierzęta, co powinna zrobić?\nJak najprędzej zgłosić sprawę policji, straży miejskiej lub organizacji zajmującej się zwierzętami na danym terenie. Wszystko zależy od rodzaju sprawy. Ale przede wszystkim – nigdy nie powinna zostać obojętna, to właśnie obojętność daje przyzwolenie na okrutne traktowanie zwierząt i poczucie bezkarności. "\nPanie Arkadiuszu: Dziękuję za obszerny i wyczerpujący komentarz w tej bulwersującej sprawie. Jak znam życie - na "epizodzie" z tą śmiertelnie poranioną kotką sprawa się nie skończy. W ratowaniu kotki pomagał mi gospodarz bloku, czyli niejako pracownik administracji osiedla. Nagłaśniam sprawę gdzie się tylko da, ponieważ uważam, że niezależnie od powiadomienia stosownych organów o tych "kocich" praktykach - do "myśliwego" musi dotrzeć, że jego "działalność" nie stanowi tajemnicy wśród mieszkańców osiedla. Jak Pan wspomniał - nacisk opinii publicznej jest dobrym i skutecznym narzędziem - szczególnie gdy się żyje na co dzień w tej społeczności. Pozdrawiam.\nDopiszę jeszcze dwa zdania: na świadka w tej sprawie można powołać panią weterynarz. Z racji swojego zawodu, ma ona obowiązek udzielić informacji o psie i postępowaniu właściciela. A swoją drogą jeśli będzie pani miała zdjęcia ofiar tego człowieka / bo pies tu winy nie ponosi/, proszę to fotografować. Ma pani prawo zrobić z tego dramatyczny fotoreportaż. Może pani również podać miasto, osiedle i ulicę. Nacisk opinii publicznej to dobre narzędzie.\nW Polsce istnieje prawo zabraniające stosowania wobec zwierząt okrucieństwa. Często jest to jednak prawo martwe. Choć rzadko stosowane ale jednak bywają przypadki ukarania. Jedyną metodą walki z tego typu patologią, jest zebranie dokumentacji zdjęcia, nagrania video i zgłoszenie tego na Policję. Reakcja Policji ograniczy się jednak do upomnienia właściciela psa a wszelkie dochodzenia zostaną umorzone, ze względu na niską szkodliwość społeczną czynu. Ale jest to przestępstwo, gdyż właściciel odpowiada za czyny swojego psa. Jest natomiast inna bardziej skuteczna droga możliwego działania. to zgłoszenie faktu do administracji. Kocia padlina to zagrożenie dla zdrowia bawiących się na osiedlu dzieci, a tak ukierunkowana agresja psa, wcale na kotach skończyć się nie musi. Administracja bowiem nie musi mieć wyroku sądowego, by zobowiązać tego pana do przestrzegania zasad które obowiązują na osiedlu dla wszystkich mieszkańców. Ma pani prawo do wniesienia skargi do różnych instytucji: Sanepid, Stowarzyszenia Ochrony Zwierząt. Pierwszym krokiem jest jednak Policja i dopiero na podstawie tego zgłoszenia, iść dalej. Spotkałem się kiedyś przypadkiem / kilka latr temu/ , kiedy po długiej bezskutecznej walce z osobą maltretującą swoje dwa psy, zdesperowana pani sfotografowała sadystę i jego ofiary i zamieściła to w sieci, tam gdzie tylko to możliwe, wraz z odpowiednim ostrzeżeniem. Tekst był typu: uważajcie na tego człowieka bo jeśli maltretuje on psy, to również może być niebezpiecznmy dla sąsiadów.\n@lek.wet. - Tak. Ta pani skończyła studia we Wrocławiu. Znam jednak wspaniałych lekarzy weterynarii, którzy tę uczelnię także ukończyli. Piszę o nich czasami w moich artykułach, bo są tego warci.\nCo do "tej" pani weterynarz -trafiła Pani w dziesiątkę. Pozdrawiam.\nŻal mi tej Pani weterynarz. Najwyraźniej liczy się dla niej tylko kasa. Czyżby ukończyła studia we Wrocławiu? Ja odmówiłabym obsługiwania takiego niezrównoważonego klienta i powiedziałabym jemu co o nim sądzę.\nRównież Panią pozdrawiam i wspomagam moimi życzliwymi myślami Panią oraz zagrożone koty.\nPani Marto, sama sobie się dziwię, że udało mi się zachować zimą krew. Bywam porywcza, więc w tej sytuacji... sama Pani rozumie - rozum musiał wziąć górę nad emocjami. Pozdrawiam.\nDobrze Pani Ewo,że Pani zachowała" zimną krew". Ja kilka razy w życiu miałam podobną sytuację. Niestety,potrzeba czasu aby tego rodzaju sprawę rozwiązać. Gdyby ktoś miał dużo pieniędzy,to wynająłby prywatnego detektywa,który śledziłby i fotografował poczynania tego człowieka. Jak na razie,detektywem jest tylko Pani.


Od Nobla dla Boba Dylana po napad rabunkowy na Kim Kardashian. Co nas grzało, a co szokowało w 2016? | naTemat.pl\nOd Nobla dla Boba Dylana po napad rabunkowy na Kim Kardashian. Co nas grzało, a co szokowało w 2016? •\nOd Nobla dla Boba Dylana po napad rabunkowy na Kim Kardashian. Co nas grzało, a co szokowało w 2016?\nDo pięciu razy sztuka\t•\todmęty sieci\nPod koniec ubiegłego roku umysły internautów zaprzątało fundamentalne pytanie - „Czy ta sukienka jest granatowo-czarna czy może biało-złota? Po kolejnych 12 miesiącach przepełnionych wydarzeniami tragicznymi i niespodziewanymi mieszkańcom globalnej wioski komunikującej się online, bliżej niż do sporów o kieckę jest jednak do pytań natury filozoficznej, z lekkim apokaliptycznym twistem. Odsuwamy na bok wydarzenia polityczne i przypominamy wybrane momenty w popkulturze i kulturze.\nBarbara Millicent Roberts nowy rok zaczęła jak żaden inny w swojej 58-letniej karierze. Zmiana wizerunku tej (dotychczas) długonogiej blondynki opłaciła się. Firma, której twarzą była Roberts, zamiast kilkunastoprocentowego spadku z poprzedniego roku, zanotowała analogiczny wzrost.\nMowa oczywiście o Mattel i kultowej Barbie, która w styczniu trafiła do sprzedaży w trzech wersjach reprezentujących różne typy budowy ciała kobiet - drobną, bardzo wysoką i zaokrągloną. M.G. Lord, autor wydanej w latach 90. książki poświęconej kultowej lalce napisał, że Barbie uczy dziewczynki czego dla ich dobra, lub na ich przekleństwo wymaga od nich społeczeństwo. Wygląda na to, że wraz z kształtem łydki z plastiku wymagania stały się bardziej realistyczne.\nStyczeń to także ostatni studyjny album Davida Bowiego. W zaledwie dwa dni po premierze, 10 stycznia, chorujący na raka artysta zmarł. Wypłakiwaliśmy oczy słuchając melancholijnego „Lazarusa” i hipnotycznego, niemal dziesięciominutowego „Blackstar”. Płyta okryła się wielokrotnym złotem i platyną, a młode pokolenie na nowo odkryło Ziggy’ego Stardusta.\nByła już Barbie kosmonautka, Barbie modelka, Barbie weterynarz, w 2016 roku przyszedł czas na Barbie realistyczną.•Mattel / materiały promocyjne\n„Idzie luty, podkuj buty” głosi ludowe porzekadło. Stołeczni skeakerheadzi wzięli je sobie widać do serca. Na kilka dni przed premierą Yeezy Boost 350 Pirate Black, czyli butów będących efektem współpracy Kanye’go Westa z Adidasem, pod jednym z warszawskich sklepów pojawili się pierwsi koczownicy. Przez kilka następnych dni o ludziach marzących o jednej z zaledwie 33 par obuwia, tak bardzo, że postanowili spędzić kilka lutowych nocy pod Warsaw Sneaker Store pisały wszystkie ważniejsze media. Internauci, swoim zwyczajem, używali sobie na desperatach do woli.\nRównież w lutym Facebook wprowadził rozbudowane opcje wyrażania emocji pod postami i zdjęciami. Korzystanie z początkowo krytykowanego urozmaicenia szybko weszło nam w nawyk, ułatwiając komunikowanie nastrojów jednym kliknięciem. Zrobiliśmy kolejny krok w kierunku stania się natywnymi użytkownikami pisma obrazkowego XXI wieku.\nNiedługo potem forma kabaretowa o wdzięcznej nazwie roast, w której zaproszeni goście w wyszukany sposób obrażają „roastowaną” osobę, wyszła w Polsce z podziemia za sprawą wyemitowanego przez TVN roastu Kuby Wojewódzkiego. Nieoczekiwaną gwiazdą programu został nie samozwańczy król stacji, a Dawid Podsiadło, który wzniósł się z lekkością ponad nie najwyższych lotów żarty współuczestników.\nJednym z najbardziej oczekiwanych wydarzeń lutego było jak co roku wręczenie nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej. Oscar trafił wreszcie w ręce Leonardo di Caprio za rolę w filmie „Zjawa”. Statuetka dla aktora zakończyła pewną epokę w historii memów. Internauci od kilku lat wyśmiewali bowiem brak nagrody w dorobku di Caprio, który był do niej nominowany bagatela pięć razy (pierwszy raz 22 lata wcześniej za rolę w filmie „Co gryzie Gilberta Grape’a”)\nOscar dla di Caprio zakończył złotą erę w historii memów•quickmeme / płody sieci\nTrzeci miesiąc roku, poza ustawową wiosną przyniósł także wiadomość o śmierci Zahy Hadid. Brytyjka irackiego pochodzenia była jedną z najważniejszych postaci współczesnej architektury, która zaprojektowała m.in. Muzeum Sztuki XXI wieku w Rzymie czy olbrzymią pływalnię zrealizowaną na Igrzyska Olimpijskie w Londynie w 2012 roku . W Polsce zasłynęła jako autorka kontrowersyjnego i niezrealizowanego projektu wieżowca Lilium Tower. 260-metrowy budynek, który miał stanąć obok Marriotta byłby najwyższym wieżowcem Warszawy.\nMarcową ceremonię wręczenia Orłów, nagród Polskiej Akademii Filmowej, skradł Maciej Stuhr, wręczający statuetkę dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Serią świetnie ogranych „pomyłek” nawiązujących do aktualnych sporów politycznych rozbawił publiczność zgromadzoną w Teatrze Polskim do łez. Kilka niewinnych słów zgrabnie wkomponowanych w niespełna półtora minutowe wystąpienia wywołało poza salwami śmiechu niejeden komentarz.\nMaciej Stuhr na rozdaniu Orłów 2016. Przeżyjmy to jeszcze raz.\nKwiecień w popkulturze miał jedną bohaterkę - Beyonce. Jej album „Lemonade” wyszedł bez typowych dla gwiazd tego formatu akcji promocyjnych, a główną zapowiedzią był enigmatyczny film wyemitowany przez HBO.\nKrążek wzbudzał kontrowersyjny nie tyle ze względu na niespotykaną we wcześniejszym dorobku wokalistki stylistykę, co przez teksty opowiadające o kobiecie mierzącej się ze zdradą, zazdrością i cierpieniem. Przekaz? Feministyczny i to bynajmniej nie w cukierkowym wydaniu. Recenzenci magazynów takich jak „Rolling Stone” czy „Independent” dali albumowi pięć gwiazdek, a portale plotkarskie zaczęły domniemywać z kim Jay-Z zdradzał Beyonce.\nBeyonce pojawiła się w kwietniu także na reklamach outdoorowych w czarno-białej sesji w ubraniach sportowych. Brak zwyczajowego opisu i hasła reklamowego sprawiły, że o kampanii rozmawiali wszyscy. Szybko okazało się, że artystka reklamuje współtworzoną przez siebie markę Ivy Park.\nKolekcja sprzedawała się jak świeże bułeczki, aż do momentu, kiedy dziennikarze jednej z brytyjskich gazet odkryli, że ubrania odszywane są na Sri Lance, a szwaczki zarabiają około 6 dolarów dziennie, czyli kilka razy mniej niż kosztuje najtańsze z ubrań z logiem marki.\nRównież w kwietniu Facebook wprowadził opcję live video testowaną początkowo głównie przez media, a z czasem coraz chętniej przez zwykłych zjadaczy chleba. Z jednej strony to tylko kolejna opcja kontaktowania się ze światem za pomocą Facebooka, z drugiej narzędzie za pomocą którego miliardy ludzi na całym świecie mogą w banalny sposób transmitować wydarzenia w czasie rzeczywistym. To nie dający do myślenia film science-fiction, to 2016.\nWydarzeniem jak z innego filmu, tym razem grozy, wydawały się prace nad projektem zaostrzającym dotychczasową ustawę aborcyjną. W kwietniu po raz pierwszy, ale nie ostatni w tym roku, pod sejmem pojawił się tłum kobiet z metalowymi wieszakami, jako symbolem drastycznych metod i narzędzi, które przez lata służyły do nielegalnego przerywania ciąży w nieludzkich warunkach. Pierwsza Dama nie zdecydowała się na zabranie głosu.\nUjęcie z filmiku promującego szósty studyjny album artystki.•materiały promocyjne albumu „Lemonade”\nW Cannes Złota Palma wędruje nieoczekiwanie (i po raz drugi) do Kena Loacha za prosty i podnoszący na duchu film „Ja, Daniel Blake”. Na tym samym festiwalu niegdysiejsze cudowne dziecko kinematografii, a dziś raczej enfant terrible, Xavier Dolan zaleje się gorzkimi łzami. Powodem będzie zawód, że nie kanadyjski reżyser nie dostał głównej nagrody festiwalu, a jedynie Grand Prix.\nWydarzeniem nie mniej doniosłym, a z pewnością szerzej w Polsce komentowanym był ślub Mariny Łuczenko z bramkarzem AS Roma, Wojtkiem Szczęsnym. Ceremonia odbyła w Grecji, a kiedy zdjęcia wylądowały na Pudelku, suknię wokalistki docenili nawet czytelnicy portalu, słynący z niewybrednych komentarzy.\nW maju Michał Szpak nieoczekiwanie pokonał Margaret w krajowych preselekcjach do Eurowizji, a następnie wszedł do finału konkursu. Koniec końców wokalista wrócił z 5. lokatą, jednak nie obyło się bez wściekłych komentarzy, kiedy spragnieni zwycięstwa rodacy odkryli, że Szpak nie stanął na nieistniejącym w konkursie podium ze względu na małą liczbę punktów od jury konkursu. Rozgoryczenia nie krył też sam wokalista.\nA Pierwsza Dama nadal milczała.\nŚlub jak z bajki. Marina i Wojtek Szczęsny w pozycji figurki ze ślubnego tortu.•Instagram / marina_official\nAż trudno uwierzyć, że w czerwcu minęły już cztery lata odkąd Polska była gospodarzem Euro. Jeszcze trudniej ocenić, czy większe emocje towarzyszyły nam wówczas czy podczas tegorocznych piłkarskich Mistrzostw Europy, kiedy nasza drużyna pod wodzą Roberta Lewandowskiego po raz pierwszy znalazła się w ćwierćfinale pucharu.\nSportowe emocje udzieliły się nie tylko zwykłym obywatelom, ale też gwiazdom. Nieoczekiwanie polskiej drużynie zaczął kibicować Russell Crowe, czym dzielił się ze światem za pośrednictwem Twittera. Niedługo potem okazało się, że gra biało-czerwonych ma też rozpoznawalną antyfankę w osobie Maryli Rodowicz, która sugerowali, że w jednym z meczy drużyna leniła się i nie pokazała „ładnego futbolu”.\nRównież w czerwcu wybuchł skandal w Krowarzywach, popularnej warszawskiej knajpie z burgerami wegańskimi. Jej źle opłacani pracownicy mieli zostać zwolnieni przez właścicieli za założenie związku zawodowego. I to wszystko w miejscu, z którego swego czasu można było zostać wyproszonym za jedzenie frytek, dlatego, że są smażone na tłuszczu zwierzęcym. Afera przyczyniła się do szerszej dyskusji dotyczącej warunków pracy w polskiej gastronomii i otwierania knajp w stolicy bez potężnego finansowego zaplecza.\nPodsumowanie mijającego roku•Twitter\nJeszcze nie tak dawno temu polskie miasta o każdej porze dnia i nocy przemierzała armia ludzi z oczami wlepionymi w ekrany komórek ciut bardziej, niż zazwyczaj. Te pochody zombie miały też kilka punktów spotkań, jak choćby schody przed wejściem do Muzeum Techniki w Pałacu Kultury, gdzie po zmroku regularnie gromadził się pokaźny tłumek.\nWszystko za sprawą PokemonGo, gry, która w pierwszych miesiącach miała więcej użytkowników niż Tinder, a nawet niż Twitter. Aplikacja łączy się z satelitami i nawiguje użytkowników po ulicach miast, które ci przemierzają w poszukiwaniu Pokemonów - ni to stworów, ni to zwierząt znanych z emitowanego w polskiej telewizji niespełna 20 lat wcześniej anime.\nCo by nie mówić o grze, sprawiła ona, że setki tysięcy ludzi na całym świecie zamiast klikać z kanap w połyskujące na ekranach diamenciki czy cukierki wyszło z domu i zaczęło penetrować okolice, a niekiedy nawet poznawać innych graczy. Twórcy gry ewidentnie coś przeoczyli i równie szybko, jak rosła liczba jej pobrań, liczba użytkowników zaczęła spadać. Wraz z pierwszymi zimnymi wieczorami schody pod Pałacem Kultury opustoszały.\nW lipcu do sieci trafił kawałek „Closer” Chainsmokers (kiedy to czytacie ilość wyświetleń klipu na YouTubie pewnie dobija już do 950 milionów), okropna popowa sieczka okrzyknięta najpopularniejszym radiowym kawałkiem mijającego roku.\nCo ciekawe, gra PokemonGo została skierowana do młodych dorosłych pamiętających bajkę o ich trenerach z telewizji. Gra sentymentalna?\nJedna z najgłośniejszych hollywoodzkich afer roku ma swój finał w sądzie - Johnny Depp, który cztery lata wcześniej rozstał się z francuską aktorką Vanessą Paradis rozwodzi się z Amber Heard zaledwie po roku małżeństwa. Spekulacjom na temat powodów rozstania nie ma końca. Z jednej strony mamy młodą amerykańską aktorkę, która zgłasza na policję pobicie i znęcanie się, z drugiej komentarze przyjaciół Deppa i jego byłych partnerek, którzy zgodnie utrzymują, że aktor nigdy nie był agresywny. Na Heard wylewa się wiadro pomyj, a oskarżeniom o chęć wywalczenia w sądzie części pokaźnego majątku lubianego aktora nie ma końca.\nNa rozprawie 29-latka zrzeka się prawa do części przyznanego jej przez sąd majątku, a media na całym świecie podejmują ważną dyskusję i zaczynają zastanawiać się dlaczego zamiast współczuć ofiarom przemocy domowej bez wyjątku, tak łatwo dopatrujemy się części „winy” po ich stronie. Jednocześnie zaledwie 16-letnia córka Deppa z poprzedniego związku, Lilly Rose, zostaje nową (i najmłodszą w historii) twarzą kultowego Chanel No 5.\nW sierpniu zachwycamy się też żywiołową reklamą perfum Kenzo, w której Margaret Qualley swoim szalonym tańcem łamie obowiązujące do tej pory konwencje reklamowania produktów luksusowych. Po koniec wakacji do kin wchodzi nowy film Allena - „Śmietanka towarzyska” z Kristen Stewart, która dołącza do prestiżowego grona muz reżysera.\nKasowym hitem, nie tylko w Stanach okazuje się gwiazdorsko obsadzony „Legion samobójców”, który mimo fatalnych recenzji i niskich ocen i tak przyciągną do kin tłumy. W sierpniu wszyscy zamieniamy się też na chwilę w legionistów, za sprawą pierwszego od 20 lat awansu najlepszego stołecznego klubu piłkarskiego do Ligi Mistrzów.\nReklama Kenzo podbiła serca internautów na całym świecie\nWrzesień okazał się znakomitym rokiem dla polskiej mody. UEG, jako pierwsza polska marka tworzy futurystyczną kolekcję we współpracy z Pumą, a brand Natalii Maczek - MISBHV debiutuje na nowojorskim tygodniu mody zbierając świetne recenzje, m.in. na łamach „Vogue” wróży krakowskiej marce sukces.\nEfekty współpracy polskiej marki UEG (Usa e getta) z Pumą•UEG materiały promocyjne\nZłote Lwy na festiwalu w Gdyni wędrują do zaledwie 32-letniego i debiutującego z pełnometrażową fabułą Jana P. Matuszyńskiego za „Ostatnią rodzinę”. Poruszający, choć subtelny, a przede wszystkim świetnie zagrany film opowiada o rodzinie malarza Zbigniewa Beksińskiego i jego trudnych relacjach z synem. Tydzień przed „Ostatnią rodziną” do kin wchodzi „Smoleńsk”, kuriozalnie zagrany, lekko propagandowy gniot okraszony chałupniczymi efektami specjalnymi.\nŚwiat obiega wieść o rozstaniu najsłynniejszej i najpiękniejszej pary amerykańskiego show businessu - Angeliny Jolie i Brada Pitta, uznawanej do tej pory za wzór szczęśliwej rodziny na świeczniku. TVN zaczyna emitować „Azja Express”, program w którym celebryci i gwiazdy wraz z przyjaciółmi ścigają się w ciężkich warunkach i pozbawieni pieniędzy przez Azję. Program budzi emocje nie tylko ze względu na krew, pot, łzy i upodlenie znanych i (nie)lubianych, ale też dzięki interakcjom między gwiazdkami.\nJako zwycięzcy wizerunkowi z Azji wracają Małgorzata Rozenek z Radosławem Majdanem, który niespodziewanie okazuje się być perfekcyjnym partnerem dla perfekcyjnej pani domu. Polacy zyskują też nowego wroga publicznego w postaci modelki, a prywatnie dziewczyny Kuby Wojewódzkiego, Renaty Kaczoruk. Nastroje wokół programu doprowadzają też do tyle głośnego, co niezbyt smacznego konfliktu pomiędzy Radosławem Majdanem, a Kubą Wojewódzkim, który usiłował nieudolnie bronić partnerki oczerniając Rozenek.\nMałgorzata Rozenek i Radosław Majdan w podróży przedślubnej po Azji•screeny z odcinka programu „Azja Express”\nW październiku Kim Kardashian-West zostaje obrabowana w Paryżu przez zamaskowanych mężczyzn grożących jej bronią z biżuterii wartej bagatela 11 milionów dolarów. Po tym traumatycznym przeżyciu zawiesza prowadzenie konta na Instagramie i częściowo znika z mediów, a następnie zatrudnia byłych ochroniarzy pary prezydenckiej. Internet zamiast współczuć utraty pierścionka zaręczynowego, kpi z celebrytki. Swoje trzy grosze dorzuca też Karl Lagerfeld, komentując, że jeśli nieustannie chwali się bogactwem i dzieli w mediach społecznościowych życiem prywatnym można się tego spodziewać.\nPolscy internauci zakochują się z kolei w pijanej imprezowiczce, Agacie, z którą rozmowę nagrywa Filip Chajzer, a środowiska intelektualne kłócą się o zasadność przyznania Nagrody Literackiej Nike związanej dotychczas z teatrem Bronce Nowickiej za „Nakarmić kamień”.\nTo nie koniec głośnych sporów związanych z literaturą w październiku. Niedługo po wręczeniu Nike, Bob Dylan zostaje uhonorowany Literacką Nagrodą Nobla. Bezprecedensowa sytuacja, w której wszyscy co prawda kojarzą nazwisko laureata, ale raczej nie pomyśleliby o nim, jako o literacie.\nRównież w październiku otwiera się Hala Koszyki, zyskując z miejsca tylu przeciwników (mówiących przeważnie o zawłaszczeniu Śródmieścia przez „warszawkę”), co zwolenników (projekt na światowym poziomie, duma stolicy). Miejsce Renaty Kaczoruk na podium najbardziej znienawidzonej celebrytki zostaje zajęte przez Natalię Przybysz, która odważyła się zabrać głos w dyskusji o zmianie ustawy aborcyjnej opowiadając „Wysokim Obcasom” o zabiegu, którym poddała się w Czechach kilka lat temu.\nWarszawska Hala Koszyki przystrojona na Świeta•Facebook / Hala Koszyki\nŻenadą listopada bez wątpienia były Andrzejki. Zdjęcie eksponująca partie zadnie Dody wręczającej imieninowy torcik miłościwie nam panującemu Prezydentowi będziemy jeszcze pokazywać wnukom jako kuriozum lat 20. XXI wieku. Jak skomentowała Karolina Korwin-Piotrowska: „Jaki kraj, taka Marilyn Monroe”. W listopadzie odchodzi Leonard Cohen i ze wszystkich rozgłośni radiowych dobiega nas jego charakterystyczny, chropowaty głos. Do kin wchodzi film „Wszystkie nieprzespane noce”, polski laureat największego amerykańskiego festiwalu kina niezależnego - Sundance, a także Nagrody Publiczności festiwalu Nowe Horyzonty. Michał Marczak opowiada o życiu nocnym trojga warszawskich dwudziestolatków, bez wielkiej historii i węzła fabularnego. Krytycy są podzieleni, publiczność - rozczarowana.\nFashioniści, podobnie jak sneakerheadzi w lutym, koczują (choć znacznie krócej) pod sklepami czekając na premierę kolekcji dla H&M, która powstała we współpracy z projektantami domu mody Kenzo. Miesiąc kończy się jedną z najlepszych polskich kampanii reklamowych roku. Mowa oczywiście o chwytającym za serce przedświątecznym spocie Allegro „English for beginners” o emerycie postanawiającym nauczyć się samodzielnie angielskiego, żeby w Boże Narodzenie porozmawiać z mieszkającą w Wielkiej Brytanii wnuczką. Reklama podchwycona przez zachodnie media, takie jak choćby „Independent” szybko stała się viralem i został obejrzany kilkanaście milionów razy.\n„Wszystkie nieprzespane noce” reż Michał Marczak•kadr z filmu\nZaczął się nie tak dawno temu, a za kilka dni będzie już historią. W grudniu chcieliśmy po prostu jeść czekoladę, palić świeczki zapachowe i chodzić w puchatych swetrach, słowem - być Hygge. Książki o tej duńskiej metodzie na bycie szczęśliwym (a przynajmniej szczęśliwszym niż dotychczas) szybko trafiły na szczyty list bestsellerów. W grudniu odbyła się walka Mariusza Pudzianowskiego z najdziwniejszym wykwitem polskiej sceny muzycznej, Popkiem, który został szybko unieszkodliwiony przez siłacza trenującego obecnie MMA. Niestety te Święta były ostatnie dla George’a Michaela, który odszedł 25 grudnia w wieku zaledwie 53 lat.\n„Club Tropicana”, hit zespołu Wham! oraz klub Tropicana i młody George Michael\nRobert Lewandowski podczas meczu zasugerował wymownym gestem, że niebawem zostanie ojcem, co kilka dni później zostało oficjalnie potwierdzone w mediach społecznościowych pary. Nieliczni szczęśliwcy weszli w posiadanie powracającego po kilku latach przerwy w formacie A3 „Przekroju”, którego nakład został wyczerpany na pniu (dodruk kwartalnika jest planowany na 5 stycznia).


11. Gala MediaTorów już dziś! - MediaTory - Studenckie Nagrody Dziennikarskie\n11. Gala MediaTorów już dziś!\nLaureatów 11. edycji Plebiscytu MediaTory – Studenckie Nagrody Dziennikarskie poznamy już dzisiejszego dnia. W tym roku nagrodę w kategorii AuTORytet odbierze Ewa Ewart, a do kogo trafią pozostałe statuetki dowiemy się 2 grudnia o godz. 17.00 podczas uroczystej Gali Finałowej w Auditorium Maximum UJ w Krakowie.\n– Każda Gala Finałowa to wspaniałe widowisko i zapewniam, że również w tym roku nie zawiedziemy widzów. Na Gali zjawią się najważniejsi ze świata mediów, a o oprawę muzyczną zadba DJ Gromee – mówi Wioletta Klytta, prezes Stowarzyszenia MediaTory – 11. finał MediaTorów to nie tylko zwieńczenie całorocznej pracy całego zespołu organizacyjnego, ale także symboliczne rozpoczęcie kolejnej dekady istnienia Plebiscytu.\nWstęp na Galę Finałową jest bezpłatny. Wejściówki odebrać będzie można w dniu Gali w dwóch punktach w Krakowie:\nGala MediaTory jest również oficjalnym zakończeniem III Ogólnopolskiej Konferencji Mediów Akademickich, która rozpoczęła się 1 grudnia w Krakowie. Młodzi dziennikarze w ramach wydarzenia będą mogli wziąć udział w prelekcjach i warsztatach prowadzonych przez znakomitych dziennikarzy m. in. Konrada Piaseckiego, Michała Pola oraz Magdalenę i Maksymiliana Rigamonti. – To wydarzenie towarzyszące tegorocznej edycji Plebiscytu Mediatory, które ma na celu integrację środowisk mediów akademickich z całej Polski. Konferencja przed dwa dni odbywać się będzie na Wydziale Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ – mówi Ewelina Węgrzyn, Koordynator Główny Plebiscytu.


Wywiad Radomskiej: Sielanka bez mięsa - Blog SuperMAMY\nKto, choćby pobieżnie słyszał o blogosferze parentingowej, słyszał o Makóweczkach. Można powiedzieć blog-wyjadacz w tej branży. Blog oraz autorka, a także w pewnym sensie i jej dzieci są markami osobistymi. Jedni Makóweczki kochają, inni nie znoszą, ale ciężko znaleźć czytelnika blogów, który o nich nie słyszał. Kim jest jedna z najpopularniejszych blogerek w Polsce i jak sama odbiera swoje internetowe poczynania? Przeczytajcie sami.Jak Ci z tym, Marleno,że ktoś określił Cię marką, jakbyś była autem, sukienką, rzeczą? Nie przeszkadza Ci to, nie ogranicza? Nie uprzedmiotawia? Nie uwiera?\nRaczej na co dzień nikt nas tak nie określa, ani pani w mięsnym, ani nauczycielka w szkole syna.Tym bardziej znajomi, czy rodzina.Natomiast e-życia nie biorę zanadto na poważnie. Choć z drugiej strony Joanna Malinowska-Parzydło w swojej książce „Jesteś marką” uczy ludzi jak nią być. Rozumiesz? Trzeba książki czytać, żeby wiedzieć jak nią być. Więc chyba dobrze, że nią jestem.. chyba 🙂Pamiętam blog sprzed kilku lat. Głównie z sielankowych, niemalże bajkowych zdjęć z dzieciakami i serwowanymi stylizacjami. Teraz na blogu coraz częściej zabierasz głos i wypowiadasz się na tematy ważne społecznie. Znużył Cię już szafiarski trend, otwierasz się na nowe współprace czy…\nDziś przeczytałam na jakimś e-biznesowym portalu, że odbiorcy (akurat Facebooka) są jak 3-latkowie. Nudzą się nawet najciekawszą czy najbardziej górnolotną treścią. Potrzebuję nieustannej stymulacji nowym. A, że ja mam we krwi ciągłe podążanie za nowinkami, nieustający samorozwój to i widać to na moim blogu. Nie dyskredytuję mody. Pokochałam wnętrzarstwo i kuchnię. Czasami też się wypowiem, choć lękam się być mentorem dla mas.\nNa Twoim blogu brakuje mi mięsa. Dom cudowny, zdjęcia śliczne, dzieciaki urocze, mąż przystojny. Brzmi jak sielanka, chwilami nawet może mdła. Kto zatem czyta bloga? Ludzie spragnieni „bajkowej” aranżacji, ludzie dążący do takiego ideału?\nSama przeglądam blogi głównie ‚piękne’. Artystyczne, fotograficzne, wnętrzarskie. Pasę oko. Tak mi się trochę wydaje, że osoby, które mają ochotę ogarnąć dom, ubrać się porządnie, uczesać, przygotować fantazyjne danie, są… bardziej poukładane, ogarnięte. Jeśli komuś chce się zadbać o powierzchowność, to zapewne ma też wiele do zaoferowania w środku. Choć może być zupełnie inaczej, ale tak zostałam wychowana. Moja mama jest kulturalno- oświatowcem. Do tego czyściochem i estetką z zamiłowaniem do kuchennych eksperymentów. Wyssałam to z mlekiem… z butelki. A dom serio mam piękny, dzieci przeurocze, męża jak z bajki i sielankowe życie. Cóż poradzić?Na blogu pokazujesz wiele- od dzieciaków w codziennych sytuacjach po aranżacje kuchni. A czego nie pokażesz i nie opiszesz za żadne skarby świata?\nKiedyś był taki dział jak „opowieści Babci W.”, pisany przez moją mamę, głównie o jej zmaganiach z rakiem i sile, jaką dawała jej w tych chwilach miłość do Maksa. Usunęłam cały cykl, uznając go za nazbyt osobisty. Nie podejmuję głębokich tematów, nie mielę mojego związku na oczach tłumów. Tak naprawdę możesz wiele powiedzieć o wystroju mojej kuchni, a nie tak dużo o mnie samej. I niech tak zostanie.Czy zastanawiasz się, jak blogowanie wpłynie na przyszłość Twoich dzieci? Jak koledzy odbiorą Maksa i Lenkę mogąc przeczytać w sieci o wielu sprawach, o których często nie mówi się nowo poznanym znajomym, a które opisujesz. Dzieciaki są integralną częścią tego bloga, co gdyby któregoś dnia się zbuntowały i nie chciały kontynuować blogowania z mamą? Masz plan B na alternatywne zajęcie albo tematykę bloga?\nStanowczo uważam, że pisanie o delikatnych tematach jest znacznie cięższym kalibrem niż pokazywanie dzieci na (estetycznych) zdjęciach. Dlatego staram się ograniczać tematy zapuszczające się w trudne tereny prywatności dzieci. Powoli wycofuję Maksa z bloga. Pousuwałam setki wpisów i tysiące zdjęć. Obecnie dzieci nie są już bazą bloga. Myślę, że bez problemu poradzę sobie bez ich obecności na blogu. A może po prostu wyjadę w Bieszczady…Czy przez to, że Twoje dzieci są dziećmi blogerki, różnią się od innych? Nie wiem, są bardziej śmiałe, nawet do spontanicznego zdjęcia potrafią zapozować jak profesjonaliści, Lenka mimo zaledwie kilku lat rozróżnia nie tylko kolory,ale i marki,a Maks jest gadżeciarzem i ma łatwiejszy dostęp do nich?\nChyba byłyby tak samo fajne, gdybym była np. fotografem. Nie pozują w ogóle. Lenka jest zwykłą 3,5- latką a Maks małym geekiem. On na 100% nie będzie łączył swojej przyszłości z tym, co robię obecnie, stąd ta moja pewność, żeby go z bloga usunąć. Zaś Lenka ma zadatki na gwiazdę. Ma to po tacie…Na blogu sielanka. Znam Cię prywatnie i szczerze mówiąc wolę nieoficjalną Marlenę od tej pięknej uśmiechniętej damy z fot. Przyznaj się, jak na spowiedzi, jak naprawdę wygląda dzień z życia matki blogerki, kiedy nie masz siły na lukrowanie?\nObecnie mam bardzo dużo pracy, a że wykonuję swoje zadania z domu, niejako (w domyśle) oczekuje się ode mnie, że w tym samym czasie ugotuję obiad, popiorę, sprzątnę dom, zaprowadzę dziecko do lekarza, czy wyjdę z psem. A ja często jestem w trakcie kampanii, tworzę wizje i zarysy współpracy, robię zdjęcia, piszę posty, odpowiadam na maile. Często brakuje mi czasu. Np. teraz jest 21, a ja kończę 3-ci wsad prania, dodałam właśnie post i piszę wywiad dla Ciebie. A mogłabym z mężem…Ekhm…Moim demonem numer jeden jest brak czasu.\nCiężko jest także wtedy, kiedy dzieciaki są chore i znowu, oczywiście zostają ze mną. A pracy wtedy magicznie wcale nie ubywa. Tyle, że ja jako ideał matki- kwoki olewam wtedy wszystkie inne tematy i jestem w 100% dla dzieci. A potem pędem nadrabiam… Ale i tak jest łatwo, bo wieczorem siadamy przy kominku i wiem, że mam cudownego męża i świetne dzieciaki. Mam ciepły dom, pełną lodówkę i masę miłości. Więc przykro mi, ale ‚mięsa’ za wiele u nas nie ma…Sprawiasz wrażenie osoby, która wszystko już ma. Do czego zatem jeszcze dążysz? Nie jesteś zmęczona blogowaniem? Zaczynałaś jako jedna z pierwszych, teraz konkurencja, tudzież po prostu inne blogi parentingowe, wyrastają jak grzyby po deszczu… Czujesz oddech konkurencji na plecach?\nNie mam wszystkiego (śmiech), ale nie podzielę się planami i dążeniami. To jest właśnie ta strefa osobista, tylko moja i mojej rodziny. Pracuję ciężko, zarabiam bardzo dobrze. Świetnie, że blogów jest dużo, bo każdy znajdzie swoje miejsce- czytelnik i bloger. Dobrze mi tu gdzie jestem i czuję się pewnie. Jestem pracowita i rzetelnie wywiązuję się ze współprac. Cały czas się rozwijam i kocham to, co robię. Wierzę, ze to wystarczy, żeby pozostać w tym stanie sielanki… Bez mięsa.Marlena Wróblewska – jedna z najpopularniejszych blogerek parentingowych w Polsce, która na łamach swojego bloga dzieli się emocjami, przeżyciami i ilustracjami z życia swojej rodziny. Absolwentka Stosunków Międzynarodowych oraz podyplomowych studiów menadżerskich, mama dwójki urwisów i, oczywiście, żona.


Wieluń - forum, informacje, ogłoszenia :: Zobacz temat - Abonenci internetu Net Max\nWieluń - forum, informacje, ogłoszenia Strona Główna » Fora tematyczne » Pręgierz » Abonenci internetu Net Max\nAbonenci internetu Net Max\nWysłany: 2014-01-20, 20:19\nUwaga na oszustów z netmaxa, dobrze radzę trzymajcie się od nich jak najdalej. Ja już spłacam za nich kredyt i jest mi wstyd, ze tak dałem się nabrac.\nNie jestem w stanie zrozumieć głupoty... no może gdyby nie było innych dostawców, to w akcie desperacji... ale jest ich od cholery i po kiego brałeś kredyt? Nic ci nie śmierdziało w tej ofercie?\nWysłany: 2014-01-21, 08:59 tak jestem głupi\npracowała tam moja znajoma i ona mi go sprzedała. Zresztą ona sama też miała ten sam internet, a teraz sama została bez pracy i z długiem, więc jej mi też nie szkoda, a nad sobą też się nie lituję. Ten post był tylko dla ostrzeżenia innych nieświadomych użytkowników netmaxa, którzy jeszcze wierzą, że internet się pojawi.\nWysłany: 2014-01-29, 18:35\nUKE ma ich skontrolować ale co to da Kasę z dotacji już zutylizowali.\nFirma z Sosnowca - to wiele tłumaczy - czy ktoś zna kogoś z Sosnowca wartego zaufania ?\nWysłany: 2014-01-30, 21:38\n"Firma Milmex "Netmaks" - dostawca internetowy promujący akcję "Internet Unijny za darmo" - od 2 miesięcy wstrzymał dostęp do internetu kilku tysiącom użytkowników na terenie Polski bez podania przyczyny. Wcześniej firma pobrała dotację unijną w wysokości 80 mln zł oraz "kaucję" od każdego użytkownika w wysokości 1500 - 2500zł, jako kaucję na czas trwania darmowego internetu (2 lata). Umowa z firmą "Netmaks" jest skonstruowana tak, by w razie zerwania umowy z firmą kaucja była wypłacona w dużo mniejszym wymiarze lub wcale. Firma od 2 miesięcy nabrała wody w usta, pozamykała punkty sprzedaży w wybranych województwach, poskładała nadajniki i zniknęła z "kasą".


Głód uwagi – Strona 11 – nieoficjalna STRONA DDA\nPrzeglądasz 10 wpisów - od 101 do 110 (z 140)\nPoprzedni 1 2 3 … 10 11 12 13 14 Kolejny\nNie chcę iść na terapię grupową z dwóch powodów. Jeden to to, że boję się zwierzać przed rożnymi ludźmi z jednej miejscowości. Terapeucie to co innego. Obowiązuje ich tajemnica. Tu na forum czuję się bardzo anonimowo i to mi daje swobodę wypowiedzi. Nie odważyłabym się na tyle będąc twarzą w twarz z ludźmi na terapii. Druga sprawa to to, że obawiam się że na takiej grupowej czułabym się zaniedbana. Zanim się inni wypowiedzą, zanim do mnie dojdzie, sesja się skończy. Mam potrzebę żeby uwaga była skupiona na mnie. Nie chcę jej dzielić z innymi. Wracając w związku z tym do dzieciństwa, do potrzeby uwagi w tamtych czasach. Ja tą potrzebę miałam od wczesnych lat. Pamiętam różne sytuacje już z czasów kiedy miałam ok 4 lata, kiedy mi tej uwagi brakowało. Ostatnio w rozmowie rodzinnej napomknęłam że nie znosiłam przedszkola bo czułam się tam zawsze samotna. Nie miałam się z kim bawić, nie miałam koleżanek. A mama na to że to ja przecież nie chciałam się z nikim bawić (nie że ktoś ze mną nie chciał). Nawet jak szłam do piaskownicy to chciałam żeby mama była obok i nie chciałam się bawić z innymi dziećmi tylko żeby z mamą być. Ja tego akurat nie pamiętam co ona opowiedziała ale pamiętam dobrze że chciałam: 1 – faktycznie być z mamą, bawić się z mamą i spędzać z nią czas i to co zapamiętałam z dzieciństwa to nie wspólne zabawy (nie wiem czy były), tylko właśnie to że ja chcę a jej nie ma, albo ona mówi żebym szła do dzieci i nie idzie ze mną. 2-chciałam się bawić z innymi dziećmi (nie tylko z samą mamą) ale z tego co zapamiętałam z dzieciństwa to były chwile kiedy jakieś dziecko ode mnie odchodzi do innych dzieci się bawić. Więc jak widać, z dzieciństwa mam totalny brak uwagi z mamy strony i ten brak odczuwam do dziś. Ale nie chcę dzisiaj uwagi mamy. Mama dziś by ze mną gadała chętnie, bywała ze mną, ale ja nie chcę. Nie mam potrzeby z nią być, nie chcę i nie umiem się jej zwierzać. Jest na dystans. Czyli była zapewne kiedyś ta fascynacja mamą ale mi minęła bo nie dostałam tego czego chciałam. Co ciekawe, zrobiło mi się coś takiego dziwnego już w dzieciństwie, że jak czegoś chcę i chcę ta potrzebę zrealizować, to nie umiem spokojnie, tylko rzucam się jak lew na ofiarę, albo jak nie wiem co. Przykład. Ja nie pamiętam tego ale mama opowiada to czasem w ramach żartów: po przeprowadzce na inne osiedle (6 lat miałam około) nikogo nie znałam i podobno w ramach zapoznawania się, poszłam kiedyś pod blok gdzie na ławce siedziały obok siebie dwie dziewczynki i gadały. I ja przyszłam i wepchałam się między nie i tak siedziałam. I nie to że było dużo miejsca między niemi. Musiałam się trochę pokręcić tyłkiem żeby się miedzy nie wepchać. I tyle. Ani me ani be, ani czy mogę. Ryp tyłkiem i jestem, kochajcie mnie… No jest to dziwne i nienaturalne. Albo właśnie ta fascynacja ludźmi. Nie mogę tak „powoli” coś polubić, zachcieć tylko tak agresywnie? Od razu musi być aż taka fascynacja-atak?\nTakże widzę powiązanie braku uwagi w dzieciństwie z brakiem uwagi teraz ale nie wiem co z tego wynika i co mogę z tym zrobić.\nI mówię, bo się uczę, że można mówić wprost. Wczoraj wymieniałem SMS-em spontanicznie czułości z przyjaciółką i czułem w związku z tym niepokój, bo nie nauczyłem się tego w domu, ale okazało się, że to był miły moment i reszta dnia była miła, nic strasznego nie nastąpiło.\nJa mam chyba odwrotnie bo właśnie nie mam oporów żeby walnąć wprost. Tu jest problem że nie umiem jakoś tak wstęp zrobić czy coś. I ja też jak Ty wysyłam np. tego smsa i też mam niepokój. I tu się rozjeżdżamy chyba. Czyli Ty nie byłeś nauczony mówić wprost i stąd obawa jak zareaguje koleżanka tak? No ja niby też nie byłam nauczona bo nie można było mówić tego czego ci potrzeba. Ale jakoś robię i mówię wprost (o ile wiem czego chcę). Za bardzo wprost aż. Skąd mi się to wzięło akurat to nie wiem. Jak z tym siadaniem na ławce miedzy dziewczynkami. Wychodzi nietaktownie, nie tak jak trzeba. I niestety zazwyczaj nie jest tak jak u Ciebie:\nokazało się, że to był miły moment i reszta dnia była miła, nic strasznego nie nastąpiło.\nWychodzi jakiś kwas, ktoś się nie odezwie albo nie tak jak ja oczekuję, nie poświęca mi uwagi tyle ile chcę. A ja nie umiem przyjąć do wiadomości i zaakceptować, że to co dostaję to tyle ile druga osoba jest mi w stanie dać i takie jest jej święte prawo. Tylko jest mi źle, do tego stopnia ze odechciewa mi się. Fascynacja mija. Ale. Są dwa przypadki gdzie nie mija. Jeden to ojciec. Nie mogę odpuścić potrzeby żeby górować nad nim, żeby był mi całkiem posłuszny, zależny. Ja do dziś się go boję chociaż nie mam podstaw. A drugi przypadek to właśnie ten ważny były partner. Nie umiem odpuścić i zapomnieć o tym.\nFascynacja, romans, uwaga – tego mi brakuje.\nRaz tak miałam z tamtym byłym partnerem (tym ważnym). Zgraliśmy się tak jakoś i przez rok byliśmy na takim haju fascynacyjnym. Potem nadal byliśmy razem ale już bez haju (ale też było fajnie).\nA jak było bez haju? Brakowało ci tego czy nie, bo było po prostu inaczej?\nPo tym wpisie myślałam trochę i doszłam chyba do tego dlaczego i jak fascynacja w tym związku minęła. Było tak, że on zdecydował się na wyjazd zagraniczny na 3 miesiące pomimo moich próśb żeby nie jechał (wcale nie musiał, po prostu chciał). Strasznie to przeżywałam, byłam dziko samotna, wyobrażałam sobie jak to będzie cudownie jak wróci. I wrócił w końcu. Ja do ostatnich dni jego nieobecności męczyłam się tym że go nie ma. I doznałam szoku i kompletnego zawodu jak w końcu go zobaczyłam, bo kompletnie nic nie czułam. Zero. Tak czekałam na ta chwilę i tu nic. Widać zadziałał mechanizm – skoro nie mogę mieć czego chcę, to odcinam emocje, odcinam się od tego i już tego nie potrzebuje. Śmieszne jest to że dopiero teraz świadomie widzę ten mechanizm a znam go od lat. Kiedyś komuś powiedziałam, że ja nie mam w życiu porażek. Nie czuję że jej mam, bo jak tylko coś mi nie wychodzi, nie idzie coś zgodnie z planem, to ja zmieniam plan, już tamtego nie chcę i jadę dalej i jest fajnie. Taki mechanizm sprytny… Wracając do pytania „jak było bez haju”. Źle było bez haju bo była totalna pustka, bezsens jakiś, nicość. Tyle że zaraz mi emocje wróciły bo było tak że on widział że stałam się jakaś lodowata. Twierdził że próbował być dla mnie miły bardziej ale to nic nie dało i odpuścił. Zaczął się oddalać. I mi wtedy oczywiście widząc że go tracę włączyły się emocje. Już go chciałam i…już było fajnie. Bo miałam „co robić”, o czym myśleć i już nie było pustki. Znany mechanizm znowu ddd – żeby się coś działo. Nie ważne, zakochanie czy porzucenie, byle się działo…. Tak więc tak z tym hajem.\nJejku ale te wpisy gigantyczne wychodzą. Mam nadzieję że czytelne i zrozumiałe jest to wszystko. Kilka wątków się miesza zawsze i wychodzi groch z kapustą totalny.\nChciałam też napisać że znowu dziękuję, tym razem za to:\nMnie zafascynowało, że masz podobne problemy, ale ja akurat wiem co chcę robić i właśnie to robię ? gadam z tobą bez pośpiechu. To jest bardzo przyjemne i uspokajające dla mnie. Nie nakręcam się, raczej czuję wdzięczność i korzystam z okazji.\nWydaje mi się, że po prostu masz taki duży głód uwagi, że trudno to napełnić jednym razem. Ten deficyt rośnie latami, pewnie przez całe życie, i tylko dlatego jest taki duży. Tak jak nie tyje się od jednej imprezy i nie zostaje specjalistą po przeczytaniu jednej książki, to wszystko się dzieje z czasem. I dlatego także zaspokajanie tych potrzeb zajmuje czas.\nMiło było to przeczytać 🙂 Bardzo mnie to podniosło na duchu, dodało pewności i poprawiło humor 🙂\nTak, wszystko jest dla mnie czytelne i jasne.\nNo ja niby też nie byłam nauczona bo nie można było mówić tego czego ci potrzeba. Ale jakoś robię i mówię wprost (o ile wiem czego chcę). Za bardzo wprost aż. Skąd mi się to wzięło akurat to nie wiem. Jak z tym siadaniem na ławce miedzy dziewczynkami. Wychodzi nietaktownie, nie tak jak trzeba.\nZauważyłem w którejś chwili, że ja akurat dobrze się czuję w towarzystwie ludzi, którzy mówią wprost. I sam też tak potrafię – wiem nawet czemu, bo zwykle to ja byłem w roli cichego dziecka, ale też nauczyłem się zwyczajnie przez patrzenie jak może się zachowywać mama i teraz to tylko kwestia czy czuję, że chcę i czy mi wolno też tak robić. W ten także sposób korzystam z tego, co wyniosłem z domu.\nWiem z terapii, że role są wymienne, ale nie zmienia się cały spektakl. I zauważyłem, że na żywo, na przykład w rozmowie, te role mogą się bardzo szybko zmieniać. Więc tak do końca już się nie utożsamiam z rolą ofiary, bo wiem, że w rolę agresora też łatwo wchodzę. Ale już nie mam z tego powodu poczucia winy, po prostu widzę mechanizm. Bo bycie ofiarą ma wbrew pozorom ogromne zalety – to jest „zbieranie żetonów”, czyli krzywd, bo jak się je uzbiera to… jest wypłata, można iść na wielkie zakupy, czyli wreszcie sobie wszystko odbić! Wtedy moja agresja jest usprawiedliwiona, więc nie myślę o sobie jako agresorze, ja przecież TYLKO odbieram to, co mi się należy.\nAle już wiem, że to robię tylko dlatego, że nie znałem innego sposobu wyrażenia swoich emocji i nieraz ten automat mi się włącza. Bo jak w głębi siebie nie wierzę, że mogę na przykład czuć złość, to szukam usprawiedliwienia.\nA ostatnio zaczynam wierzyć i po prostu się czymś złoszczę. Ja, bo tak czuję, a nie „a bo on mi…”. I jak to mi się udaje, to okazuje się, że wcale nie mam potrzeby bycia ofiarą ani agresorem, nie muszę w ogóle się usprawiedliwiać, to nie jest dla mnie ani ważne ani interesujące. Moja potrzeba okazała się inna, ale z domu wiedziałem, że nie można tak po prostu się zezłościć, bo mama niby się łatwo wkurzała (taki ma temperament i swoje krzywdy, to już wiem dzisiaj jako dorosły), ale zawsze zwalała winę na coś albo na kogoś (na przykład na mnie…). Albo że tak po prostu mogę przyjąć i okazać czułość i to nie oznacza nic poza tym, że tak czuję teraz.\nAlbo właśnie ta fascynacja ludźmi. Nie mogę tak ?powoli? coś polubić, zachcieć tylko tak agresywnie? Od razu musi być aż taka fascynacja-atak?\nHm, jakoś mnie to nie przekonuje, że to jest atak i agresja z twojej strony. Czemu właściwie tak o tym myślisz? Czy sama tak to widzisz, czy na przykład ktoś tak to nazywał?\nWychodzi jakiś kwas, ktoś się nie odezwie albo nie tak jak ja oczekuję, nie poświęca mi uwagi tyle ile chcę. A ja nie umiem przyjąć do wiadomości i zaakceptować, że to co dostaję to tyle ile druga osoba jest mi w stanie dać i takie jest jej święte prawo. Tylko jest mi źle, do tego stopnia ze odechciewa mi się. Fascynacja mija.\nMnie nikt nie daje tyle uwagi, ile chcę, przynajmniej tak na dłuższą metę. Czasem się faktycznie zdarza, że przez kilka godzin sobie z kimś gadam i jest dobry flow, i to mnie cieszy i czuję się szczęśliwy i usatysfakcjonowany. Na jakiś czas, oczywiście, tak samo jak można się najeść do syta, ale nie da się na zapas. Nauczyłem się tylko to akceptować i przez resztę czasu zajmować się sobą sam, spełniać swoje potrzeby na różne sposoby, nie tylko potrzebę towarzystwa.\nJa z tego co napisałaś usłyszałem, że to nie jest po prostu brak fascynacji i chcenia, ale ogromny żal. Wydaje mi się, że chce ci się może i nadal, ale masz wielkie poczucie odrzucenia, którego nic nie jest w stanie zrównoważyć.\nAle. Są dwa przypadki gdzie nie mija. Jeden to ojciec. Nie mogę odpuścić potrzeby żeby górować nad nim, żeby był mi całkiem posłuszny, zależny. Ja do dziś się go boję chociaż nie mam podstaw.\nCóż, to on cię wychowywał i (razem z mamą) zbudował takie podstawy. Ty nie miałaś w tym nic do gadania, bo nic o świecie nie wiedziałaś, dopiero się tego uczyłaś.\nPopatrz jak on ustawiał waszą relację, bo to, co jest teraz, to już tylko echo jego podejścia. Jeśli rodzic jest troskliwy, to niby czemu dziecko miałoby się go bać? Jeśli nie stosuje manipulacji, to po co dziecko miałby tak do siebie przywiązać, żeby nie mogło odejść i się zajmować swoimi sprawami?\nWidać zadziałał mechanizm ? skoro nie mogę mieć czego chcę, to odcinam emocje, odcinam się od tego i już tego nie potrzebuje. Śmieszne jest to że dopiero teraz świadomie widzę ten mechanizm a znam go od lat.\nRozumiem że jak w którymś momencie poszedłeś dalej, to samo tak wyszło? Nie było żadnego impulsu wtedy jakiegoś albo zdarzenia? Czy było coś?\nTerapia nie przyniosła mi żadnej rewolucyjnej prawdy, dała tylko okazję, żeby się powoli przyjrzeć moim schematom i porównywać z cudzymi. Nie dziwi mnie, że jak się nad czymś skupiłaś, to więcej widzisz.\nI to mniej tak działa, jak się nie ucieka od tematu. Ja uciekałem, bo się bałem, że okaże się, że tak naprawdę to wszystko moja wina. Ale im więcej się przyglądałem, skoro już byłem na tej terapii i siedziałem, tym bardziej widziałem, że niby jakim cudem jako dziecko mogłem coś sam wymyślić? Ten wstyd i lęk dostałem od rodziców, bo tak było im wygodniej, bo nie umieli inaczej sami z domu i bo się nie nauczyli po drodze (bo przecież się da – ja się właśnie uczę inaczej dbać o siebie).\nNie pamiętam co konkretnie się stało, ale jakieś emocje to były. Coś przeżywałem słuchając kogoś na grupie. Wcześniej czy później coś sprawdzałem i to nie było efektowne, dopiero jak zaczynałem łączyć kropki i te pojedyncze banalne rzeczy zaczynały coś tworzyć konkretnego. Wtedy już nie dało się tego zignorować ani podważyć, bo sprawdziłem przecież wcześniej dokładnie i do znudzenia. I to były te momenty przebłysków, które dopiero mogę opowiadać i pamiętam. Szczegółów już nie pamiętam, nie potrafię odtworzyć dokładnej drogi, zresztą ona jest tyko moja i nie do powtórzenia.\nO tych pojedynczych rzeczach też mówisz i nie słyszę, żeby ci to dawało ulgę albo zrozumienie. Ale one są ważne, bo z nich dopiero można zrobić układankę i pojawi się jakiś obrazek.\nKiedyś komuś powiedziałam, że ja nie mam w życiu porażek. Nie czuję że jej mam, bo jak tylko coś mi nie wychodzi, nie idzie coś zgodnie z planem, to ja zmieniam plan, już tamtego nie chcę i jadę dalej i jest fajnie. Taki mechanizm sprytny?\nObronny, pewnie każdy go ma w jakimś stopniu. On ci pozwolił sobie poradzić z bardzo silnymi emocjami, dzięki niemu przetrwałaś i żyjesz. Ja też. Ale to, co świetnie działa w sytuacji zagrożenia, niekoniecznie sprawdza się w innych sytuacjach. Ale w domu było ciągłe zagrożenie, więc dopiero sprawdzam jak można żyć bez niego.\nWyraźnie słyszę, że twoje emocje wcale wtedy nie znikają, tylko schodzą do podziemia, bo nie masz na nie akceptacji – pewnie jej nie dostałaś. I pytanie jakie to właściwie emocje, co je wyzwala, jak chciałbym je wyrazić wprost, gdyby nie ta cenzura itd.\nWracając do pytania ?jak było bez haju?. Źle było bez haju bo była totalna pustka, bezsens jakiś, nicość. Tyle że zaraz mi emocje wróciły bo było tak że on widział że stałam się jakaś lodowata. Twierdził że próbował być dla mnie miły bardziej ale to nic nie dało i odpuścił. Zaczął się oddalać. I mi wtedy oczywiście widząc że go tracę włączyły się emocje. Już go chciałam i?już było fajnie. Bo miałam ?co robić?, o czym myśleć i już nie było pustki.\nA ta pustka to wcale nie brzmi mi jak pustka. Słyszę, że są jakieś emocje, które ona przykryła, i jakieś emocje w reakcji na pustkę. Na przykład niepewność co robić, bo tego nikt cię nie nauczył, co robić jeśli twoje potrzeby bliskości nie są spełnione.\nAle schemat gonienia najwyraźniej doskonale znasz, bo tu się nie zastanawiasz co robić, tylko działasz. Jest bezpieczny nie dlatego, że przyjemny, tylko bo znajomy. I teraz pytanie jak rodzice cię tego nauczyli.\nCzyli była zapewne kiedyś ta fascynacja mamą ale mi minęła bo nie dostałam tego czego chciałam. Co ciekawe, zrobiło mi się coś takiego dziwnego już w dzieciństwie, że jak czegoś chcę i chcę ta potrzebę zrealizować, to nie umiem spokojnie, tylko rzucam się jak lew na ofiarę, albo jak nie wiem co.\nA co było, gdy czegoś chciałaś jako dziecko? Dostawałaś to? Miałaś czas się tym nasycić, czy mogło w każdej chwili zostać ci odebrane, nawet bez ostrzeżenia?…\nRyp tyłkiem i jestem, kochajcie mnie? No jest to dziwne i nienaturalne.\nSmucić to mnie zasmuciło, gdy sobie wyobraziłem tę sytuację, trochę też rozbawiło i wzruszyło jak dosadnie i zgrabnie to ujęłaś, ale dziwić to mnie w ogóle nie dziwi.\nJesteś. To już jest nieźle, bo ja miałem bardziej tak, że mnie nie ma. Teraz myślę o tym z niepokojem, bo jak nie sięgałem po swoje potrzeby, to wpędzałem się w rozpacz. Oczywiście jak sięgasz i nie dostajesz to też niewiele lepiej. Chodzi mi tylko o to, że widzę tę chęć jako rdzeń żeby cokolwiek zrobić, zmienić, żeby nie pogrążyć się w rozpaczy i w ogóle przeżyć. Ja to w sobie na szczęście znalazłem, i zacząłem się tak przysiadać i próbować jak miałem z 15 lat. To już był etap wyżej niż zapadanie w sobie. Terapia wiele lat później to dalszy krok w tej drodze, którą wtedy zacząłem. Ale nie ostatni, bo idę dalej.\nCałe szczęście, że zacząłem iść, bo znam też ludzi, którzy dokonali prób samobójczych. Niektórzy nadal żyją i mają szansę, ale niektórzy się faktycznie zabili. Dorastając właśnie to zrozumiałem, że to naprawdę poważna sprawa, a nie to, czy jestem miły. Że to nie jest jakieś dziwne i nienaturalne, tylko ta ścieżka wcześniej czy później oznacza konfrontację ze śmiercią. A poczułem, że jednak mimo całego stłamszenia w gruncie rzeczy chcę żyć. Dziś się cieszę, że mogę tak żyć, jak chcę.\nCieszę się też że pisząc mi, też u siebie widzisz nowe rzeczy, czyli że nie jestem tu zbędna\nCieszę się, że mogę z tobą popisać niezależnie od tego czy coś odkryję, czy po prostu mam poczucie kontaktu i akceptacji. Dziękuję.\nMyślałem, że tym razem krótko napiszę, ale widzę, że znów mi się pootwierało…\nPisz elaboraty śmiało, ja lubię takie długie 🙂 Tylko żeby odpisać potrzebuję więcej czasu i spokoju wokół siebie, dlatego czasem z takim opóźnieniem to wychodzi. Zauważyłam, że piszesz nocą chyba zazwyczaj. Nie śpisz o tej porze?? Czy jesteś w innej strefie?\nTeż wolę ludzi mówiących wprost. Zawsze tak wolałam. To jest też takie bardziej męskie. Kobiety jak coś im nie leży, zazwyczaj kręcą coś na boku, po cichu, knują, zamiast powiedzieć w twarz komuś o co chodzi. I konflikty się ciągną przez to w nieskończoność. Chociaż czasem to o konfliktach nie można mówić tylko o jakimś krzywym klimacie, bo przecież nic nie jest na wierzchu, nie ma jawnego konfliktu. Faceci to kawę na ławę, po pysku sobie dadzą i spokój. Ja nigdy nie byłam w babskim towarzystwie, ani na studiach ani w pracy i z tego co słyszałam jakie kobiety wredne potrafią być to masakra. Mi zawsze bardziej po drodze z mężczyznami było i jak już wspominałam, wszystko co męskie mnie bardziej pociągało przez to że był ojciec którego nie mogłam zdobyć dla siebie. Czy Ty ze względu na swoją mamę wolisz towarzystwo kobiet i lepiej się z nimi dogadujesz z niż z mężczyznami? Czy też masz jakieś takie nie wiem jak to nazwać, „uprzedzenia” co do swojej płci przez to? Ja np. zawsze uważałam że kobiety są gorsze, głupsze, nudniejsze, mniej poważne. Straszne to…ale tak myślałam. Tzn. dalej to we mnie jest. Nie pozbyłam się tego przekonania od tak. Ja na razie wiem że to są tylko przekonania, a nie obiektywna prawda, wiec odwracam myślenie. Dobrze wreszcie wiedzieć, że to przekonania, bo jednocześnie z pogardą dla kobiet (i siebie oczywiście) byłam zażartą obrończynią kobiet i feministką, chcąca łamać wszelkie stereotypy związane z płcią. Ten rozdźwięk był straszny. Byłam rozdarta kompletnie, nie wiedziałam kim jestem. I się zastanawiam czy Ty też coś takiego miałeś i jeśli tak to jestem ciekawa co myślałeś o mężczyznach.\n15 listopada 2019 o 21:56\nWchodzenie w różne role – rzeczywiście, tak było, chociaż dopiero teraz sobie uświadomiłam że w sumie często byłam też w roli ofiary.\nA ostatnio zaczynam wierzyć i po prostu się czymś złoszczę. Ja, bo tak czuję, a nie ?a bo on mi??. I jak to mi się udaje, to okazuje się, że wcale nie mam potrzeby bycia ofiarą ani agresorem, nie muszę w ogóle się usprawiedliwiać, to nie jest dla mnie ani ważne ani interesujące.\nTego za bardzo nie rozumiem. Co to znaczy że się po prostu złościsz, a nie złościsz się „bo on mi…”. Nie mogę dostrzec różnicy. Jak była sytuacja gdzie „on coś tam”, to się złościsz przecież „bo on coś tam”, czyli z jakiegoś powodu, czy czyjegoś powodu.\nJa to widzę. Nie zawsze, ale często. Mam świadomość tego jak to wygląda. Bardziej bym nazwała to jednak atakiem niż agresją. Agresja ma negatywny wydźwięk, a tu chodzi o fascynację pozytywną. No i partner mi mówi, że tak robię. Ja częściowo wiem skąd mam takie coś. Wydaje mi się, że to jest związane z tym, że jak czegoś potrzebowałam jako dziecko ze strony rodziców (uwaga, bezpieczeństwo) to tego nie dostawałam. I jak tylko natrafiała się okazja, że nagle dostaję tą uwagę, to korzystam ile wlezie, na maksa, na zapas, bo zaraz się skończy, zaraz tata znowu będzie zły, będzie pijany albo będzie bił i znowu rutyna dnia codziennego. I to przekładam na wszystko inne teraz. Jak coś mi się spodoba i czegoś chcę to się rzucam na to łapczywie. Hmm teraz jak to napisałam to jednak widzę że to ledwie w połowie tłumaczy te ataki. Czyli że rzucam się atakiem i łapczywie jak już dostanę przyzwolenie. Jak ktoś się zgodzi i okaże mi swoją uwagę. Tylko że ja się rzucam ZANIM ten ktoś się zgodzi i okaże uwagę. Tego dalej jednak nie wiem. Dlaczego tak się dzieje. Może to jest coś w stylu: o, coś mi się podoba tu i teraz. Zaraz to może zniknąć, ta okazja może zniknąć. To co robimy? Wóz albo przewóz, działam albo nie działam bo zaraz będzie za późno. To atakujemy! Nie ma nic do stracenia i nie ma czasu na wolne gierki. Może to tak działa? Słowo klucz tutaj, które wyszło tak mimochodem, ale zawsze go używałam i ostatnio dzięki tym naszym rozmowom już wiem jakie ono jest ważne. Ja właśnie mam coś do stracenia rzucając się tak i to dużo! Swój święty spokój. Bo jak nie wypali, jak nie dostanę to jest dramat i to co opisuję poniżej…\nWyraźnie słyszę, że twoje emocje wcale wtedy nie znikają, tylko schodzą do podziemia, bo nie masz na nie akceptacji ? pewnie jej nie dostałaś.\nTo było odkrywcze i cenne co powiedziałeś. O tych emocjach które nie znikają ale zepchnięte są do podświadomości już słyszałam (Magda z selfmastery świetnie o tym mówi w jednym filmie), ale znowu – ileś tam razy muszę to usłyszeć, przeczytać, przemyśleć aż zassa coś i zostanie na dłużej ta myśl, świadomość tego. Racja. Pojawia się dużo żalu, rozczarowanie, smutek, bezradność, odrzucenie, wstyd. I tego nie chcę czuć bo mnie te emocje zabijają. Więc je spycham w ciemny kąt podświadomości. Już ich nie widzę. Ale one są i sączą jad.. I tak całe życie człowiek smutny, podtruty.\nI pytanie jakie to właściwie emocje, co je wyzwala, jak chciałbym je wyrazić wprost, gdyby nie ta cenzura itd.\nCo je wyzwala? Nie wiem. Może inna bezpieczna atmosfera? Jak chciałabym je wyrazić wprost? No w tym sęk że ja nie chcę, bo to boli. Ale wiedząc że dobrze mi to zrobi, to chyba powiedziałabym wprost tej osobie której sytuacja dotyczy, że nie dostałam tego czego chciałam. Tylko w sumie nie wiem co to da. Bo chyba będę oczekiwała że jak powiem to wtedy ta osoba powie, aha, no to sorry to ok, masz. Do tego jak to się ma do realizacji tego w innej bezpiecznej atmosferze? Czyli w sumie chyba nie tędy droga. Hmm, jak bym je chciała realizować. Może przepłakać? Nie wiem… Jedyne co mi przychodzi do głowy to to żeby powiedzieć tej osobie. A pierwsza myśl najlepsza zawsze chyba…\n15 listopada 2019 o 22:42\nTak, pisuję nocą, wtedy mam więcej energii i chęci.\nMam kontakty głównie z kobietami. Sprawdzałem ostatnio jak się mam z facetami i wyszło mi, że zasadniczo nie mówią o uczuciach, nawet jak się lubimy. Jak uprawiam różne hobby w sieci, to więcej jest facetów i różnie bywa, z jednymi się dogaduję, a z innymi kłócę, ale wtedy chodzi raczej o jakiś cel, choć czasem z emocjami w tle.\nMoja mama jest bardziej kontaktowa niż tata, choć z kolei tata miał dużo ciepła (którym z kolei nieraz manipulował…), ale żadne z nich nie mówiło o emocjach. Na dziś wydaje mi się, że z kobietami jest mi przyjemniej (także dlatego, że nieraz mi się podobają), ale zasadniczo niezależnie od płci najbardziej interesują mnie osoby, które mówią wprost o emocjach, czyli nie pasują do obu stereotypów płciowych. Wczoraj akurat spędziłem długi, miły wieczór z przyjaciółką, która mówi, że ma w sobie także męskie cechy. Pewnie tak jest, ale to, co mnie z nią łączy chyba najbardziej, to otwartość i ciekawość, o czym byśmy nie gadali, choć o ludziach, emocjach i związkach najwięcej. Bezpośredniość bez emocji mnie nudzi, emocjonalność bez otwartości budzi we mnie nieufność.\nJa sam czuję się facetem i jeśli kiedyś źle się czułem w tej roli, to dlatego, że po tacie mam tę wrażliwą, ciepłą i powolną część, i rodzice (żeby było ciekawiej oboje) wyśmiewali i mieli mi za złe, że beksa, ciapa itp. Oczywiście koledzy też gdzieś do końca podstawówki. Ale ja tego w ogóle nie rozumiałem, cierpiałem tylko z wyśmiewania nieporadności, a że z czasem (od liceum) nikt już się tej mojej „kobiecej” wrażliwości nie czepia, to przestałem mieć z tym jakikolwiek wstyd czy problem. Czuję się facetem, ale nie interesuje mnie ile mam cech męskich, a ile kobiecych, ani jak kto to definiuje. Bo spotkałem się niedawno ze wschodnim rozumieniem, gdzie energia kobieca to tworzenie, a męska to świadomość, co wydaje mi się odwrotnie niż w tradycji zachodniej, i jak się nad tym zastanawiałem, to bardzo irytowało mnie całe to szufladkowanie w obu tradycjach.\nJestem mężczyzną i feministą, w ogóle mi się to nie kłóci. W dodatku w ostatnich latach zainteresowałem się prawami mężczyzn i dyskryminacją na tym tle i tylko podejrzane wydaje mi się środowisko, które o tym mówi, bo wydaje mi się, że jest tam ileś ukrywanej agresji wobec kobiet. A ja widzę je bez „współzawodnictwa” kto ma gorzej. Po prostu faceci mają swoje problemy, które też rozumiem i część jest mi bliska. Patriarchat i matriarchat to dla mnie w istocie kwestia władzy, a nie płci, i myślę o nich z podobną niechęcią. Przyglądam się temu wszystkiemu nadal, to nie jest zamknięty temat.\nŹle było bez haju bo była totalna pustka, bezsens jakiś, nicość. Tyle że zaraz mi emocje wróciły (…) Zaczął się oddalać. I mi wtedy oczywiście widząc że go tracę włączyły się emocje. Już go chciałam i?już było fajnie. Bo miałam ?co robić?, o czym myśleć i już nie było pustki.\nA co było, gdy czegoś chciałaś jako dziecko? Dostawałaś to? Miałaś czas się tym nasycić, czy mogło w każdej chwili zostać ci odebrane, nawet bez ostrzeżenia??\nTo był ważny fragment. Bezbłędnie trafiłeś. Mocno to do mnie dotarło jakoś. Czyli wracamy do tej fascynacji… Jakie to powiązane wszystko. Nic nie dzieje się bez przyczyny. Znowu zaczęłam analizować tamten związek z tamtym partnerem ważnym, te sytuacje przez które się to wszystko rozleciało. A mogło być inaczej…\nZ tym dostawanie czegoś jako dziecko, to jest dwojako. Dlatego ja chyba tak późno zdałam sobie sprawę z mojego problemu. W dzieciństwie niczego mi nie brakowało. Miałam kupę zabawek, ciuchy, wakacje, jedzenie, zwierzaki, czy spełnianie hobby typu chciałam się uczyć grać na pianinie to mogłam – kupili, zapisali, itd. Mama szyła mi nocami ciuszki dla lalek, a tata robił mi domek. Generalnie było tak że jak coś chciałam to miałam. Ale nie miałam czegoś takiego głębszego, nienamacalnego:\nBezpieczeństwo – nigdy nie było wiadome co ojca wkurzy, kiedy wybuchnie, kiedy znienacka przyleci z kapciem i dostanę tak że aż się posikam, albo czy przyjdzie pijany, czy będzie prał mamę (dźwięk uderzenia pięści o twarz mam w głowie do dziś – nie wybaczę!), na ile mama mnie obroni a na ile nie. /Sorki, musiałam opisać jeszcze raz to i wyrzucić z siebie./\nPoczucie własnej wartości, godność – nigdy nie wiadome było kiedy, z jakiego powodu i przy kim co najważniejsze ojciec zrobi idiotę ze mnie albo z mamy, będzie się o nas pogardliwie wyrażał, będzie się naśmiewał z mamy.\nBeztroska – nigdy nie było wiadome kiedy ojciec zrobi awanturę po pijaku i będę musiała łagodzić, przepraszać, bronić psa, mamy i siebie.\nIntymność – nie mogłam się rozwijać i dojrzewać, mieć sekretów, swoich spraw, wstydu, nie mogłam dorastać! (takie miałam poczucie i mam do dziś co jest okropne; bycie dorosłą kobietą jest czymś złym, wstydliwym, bo seksualnym – nie wiem dlaczego tak myślę ale tak mam i strasznie mi źle jak to piszę teraz- pali mnie wstyd i wstręt ). Poza tym trzeba było przytulać się do taty, a czasem z nim spać na jakichś wyjazdach (raczej nie byłam molestowana – nie wyszło na terapii a ja nie pamiętam). Oczywiście były inne możliwości rozlokowania do spania ale nikomu nie przyszło do głowy że wczesnej nastolatce może to przeszkadzać, a ja nie mogłam się odezwać bo > tata pomyśli że go nie kocham, że mnie obrzydza (a tak było – obrzydzał mnie, to całe przytulanie i spanie, a jak miałam 2 albo 3 lata to się kąpał ze mną w wannie i co ciekawe – nie mama tylko tata) > pomyśli że tylko na mamie mi zależy > będzie znowu awantura, bicie. Nie znosiłam przytulania i całowania z rodziną a trzeba było… W usta! Kto wymyślił to całowanie dzieci w usta do chu… wafla!\nBliskość – zawsze zadawałam dużo pytań i wydaje mi się że mądrych, takich rozwijających, np. zawsze pytałam kto jest na pieniążku, co robił, czy był dobry czy był zły. I pamiętam że męczyło to moją mamę i kazała mi się już nie pytać. Do dziś mi zostało. Sama dojdę, a nie zapytam bo na głupka wyjdę że nie wiem.\nMama niby utulała mnie niby do snu, czytała mi bajki ale zawsze mi jakoś mało było – za krótko była ze mną. Pamiętam że chciałam się z nią bawić być z nią, coś robić, ale jakoś zawsze jej nie było. Miała ręce pełne roboty w domu albo jej nie było bo była w pracy i trzeba było zostawać wtedy z tatą co mnie przerażało.\nNo więc tych rzeczy nie miałam. Czyli tak:\nDostawałaś to? Miałaś czas się tym nasycić, czy mogło w każdej chwili zostać ci odebrane, nawet bez ostrzeżenia??\nMiałam i mam poczucie że tych rzeczy które wymieniłam wyżej nie miałam prawie w ogóle. Obiektywnie, pewnie były momenty gdzie było ok ale ja pamiętam to wszystko jakbym głównie nie miała. Nie miałam czasu żeby się nasycić i sytuacje „bez ostrzeżenia” były notoryczne. Pamiętam takie coś że jako 4 czy 5 latka poznałam dziewczynkę na osiedlu i tak się zakolegowałyśmy (fascynacja) że spędziłam z nią cały dzień. Pod wieczór, robiło się już ciemno (było lato) ona mówi że idzie już do domu. To ja mówię, to ja z tobą pójdę. Ona się zgodziła. Poszłam do niej a tam jej mama mówi że dziewczynka musi się już iść kąpać. A ja na to czy ja mogę z nią do tej wanny. A ta mama mówi że no nie bardzo i czy moja mama mnie nie szuka bo już późno. Mowie że nie, na pewno nie. Nie wiem jak to się skończyło ostatecznie ale w końcu wyszłam od nich (nie kąpałyśmy się razem) i poszłam do domu, a w domu dostałam opierdziel że mama nie wie gdzie jestem, gdzie ja łażę itd. No i tak… Analizując teraz – byłam nienasycona, odrzucona, a potem jeszcze poczucie winy miałam że nie mogę realizować swoich potrzeb jak już trafia się okazja raz na ruski rok, ktoś chce ze mną być i dawać mi swoja uwagę. I tak mam do dziś. Każda przyjemność wiąże się z wyrzutami sumienia. Oczywiście mam już świadomość tego mechanizmu i odrzucam te wyrzuty. Ale, było jak było, co przeżyłam to moje…\n15 listopada 2019 o 23:05\nBezpośredniość bez emocji mnie nudzi, emocjonalność bez otwartości budzi we mnie nieufność.\n16 listopada 2019 o 01:30\nTego za bardzo nie rozumiem. Co to znaczy że się po prostu złościsz, a nie złościsz się ?bo on mi??. Nie mogę dostrzec różnicy. Jak była sytuacja gdzie ?on coś tam?, to się złościsz przecież ?bo on coś tam?, czyli z jakiegoś powodu, czy czyjegoś powodu.\nTen powód jest bezpośredni i wcale nie zawsze działa. Za to zawsze jeśli coś czuję, to wiąże się z moimi potrzebami, doświadczeniami i interpretacją czyjegoś zachowania.\nPrzykład – zwykle gdy ktoś podnosi na mnie głos, to się odruchowo boję. Ale nie zawsze. Raz na grupie byłem smutny i zniechęcony, trochę się zapadłem w siebie. I wtedy nieoczekiwanie osoba, na której mi w grupie zależało, ale od dłuższego czasu nie mogliśmy się dogadać i z bezradności dla odmiany sobie odpuściłem, zamiast drążyć jak zwykle (sprawdzałem co będzie jak zrobię inaczej niż zwykle), zwróciła się do mnie w tej sprawie. Słyszałem złość, ale w tym momencie czułem tylko trochę żalu, że się zamknęła, a nie strach. Ta złość spływała po mnie jak po kaczce. Nie dlatego, że mi przestało zależeć (nawet sam chciałem do tego nawiązać, tylko ciągle odkładałem, bo się obawiałem), ani nie stała się nagle otwarta, tylko dlatego, że w tej chwili przeżywałem coś zupełnie innego. Dosłownie czułem, jak nic nie mogła mi zrobić. Byłem zaskoczony, że się odezwała, i nawet to było dla mnie przyjemne, że coś ode mnie chciała, ale głównie patrzyłem tylko z taką melancholią i nawet znudzeniem na tę złość. Słyszałem też ukrywany lęk, pewnie że się zacznę wykłócać, ale to wszystko było poza mną. Nie brałem za to żadnej odpowiedzialności. Powiedziałem tylko jak się czuję z tym, ale bez większej energii, i podsumowałem krótko jak ta nasza relacja w tej chwili wygląda.\nNie wiem, czy to jest dla ciebie jasne, ale ja nawet szybko uwierzyłem, że nikt nie jest odpowiedzialny za moje uczucia ani ja za czyjeś, tylko długo nie czułem tego. Kluczowe było dla mnie chyba zrozumienie, że tak długo, jak przypisuję komuś jakiś specjalny wpływ na moje uczucia, tak długo oddaję mu władzę nad sobą, której on sam z siebie nie ma. Według wzorca z domu, tylko współcześnie.\nJak ktoś coś zrobił, a ja się złoszczę, to nie ON MI ZROBIŁ, tylko ON ZROBIŁ to czy tamto. Słyszysz, jak to brzmi optyką ofiary? Dlatego komunikaty typu „ja” odkrywały przede mną różne pułapki i ciągle czułem nieufność, że słyszę tam jakieś ukryte emocje, dopóki nie zdecydowałem się na uproszczenie do bólu i zaufanie gramatyce.\nKontrprzykład: widziałem się ostatnio z moją byłą dziewczyną w towarzystwie i ona zapytała chyba co u mnie, ale ja słyszałem pod tym, że się chyba stęskniła trochę, i czułem nieufność, bo jak zwykle nie powiedziała nic o swoich emocjach, które odbierałem. Więc w paru zdaniach opowiedziałem co nowego, po czym dosłownie uciekłem opowiadać o tym samym, ale dokładniej i komu innemu. Na koniec moja była dziewczyna podeszła, położyła mi delikatnie rękę na ramieniu i z wyraźną wdzięcznością i jakimś wzruszeniem podziękowała mi. Ale wiesz co? Nie mam nawet pojęcia za co właściwie…\nJa jej nic nie zrobiłem, cały czas trzymałem emocjonalny dystans, a fizycznie też szybko odszedłem. Ale najwyraźniej coś zrobiłem takiego, co dla niej było ważne, co jej uruchomiło jakieś emocje. Ja byłem (i jestem) święcie przekonany, że okazywałem jej głównie nieufność i dystans. Krótkie, towarzyskie zainteresowanie to maks. Ale nic, co by mi wyjaśniło to podziękowanie. Nie pytałem nawet, bo byłem ciekawy, ale właśnie trzymałem nadal dystans…\nJuż się przyzwyczaiłem do tej myśli, że każdy przeżywa swoje i że jeśli będę traktował moje emocje jako moje reakcje, to mogę obserwować co ktoś robi, ale już nie dam mu kierownicy do ręki. Ale też, że robię co mnie się wydaje, ale ktoś może to odczytać zupełnie nieprzewidywalnie.\nTo podejście zdejmuje ze mnie obawę i poczucie winy za cudze emocje i ułatwia mi nie wchodzenie w rolę ofiary. Nie zajmuję się specjalnie drugą osobą, „jak ona tak mogła” i co „powinna”, a raczej tym, co mi się uruchomiło, co to za mechanizm i co chcę z tym zrobić. Bo to jest moje i tylko ja o tym decyduję.\nBardziej bym nazwała to jednak atakiem niż agresją. Agresja ma negatywny wydźwięk, a tu chodzi o fascynację pozytywną. No i partner mi mówi, że tak robię. Ja częściowo wiem skąd mam takie coś. Wydaje mi się, że to jest związane z tym, że jak czegoś potrzebowałam jako dziecko ze strony rodziców (uwaga, bezpieczeństwo) to tego nie dostawałam. I jak tylko natrafiała się okazja, że nagle dostaję tą uwagę, to korzystam ile wlezie, na maksa, na zapas, bo zaraz się skończy, zaraz tata znowu będzie zły, będzie pijany albo będzie bił i znowu rutyna dnia codziennego. I to przekładam na wszystko inne teraz.\nDla mnie zarówno „agresja” jak i „atak” to są oceny, w dodatku obie negatywne. Wymyśliłem sobie (sam) taką metodę – jeśli nie jestem pewien czy to jest przeżycie, czy ocena, to sprawdzam jak mogę to powiedzieć inaczej, przez czuję CO? Fascynacja to mi się wydaje zdecydowanie uczucie (czuję CO? – fascynację), ale agresja ani atak już nie: „czuję agresywność” powiedziałbym pewnie raczej „czuję złość”, a „czuję atakowaność” (???) to już w ogóle wygibas, który nie oddaje żadnej emocji. Nawet „chęć ataku” to już nazwanie potrzeby (plus ocena), a nie uczucia.\nI to mi się jak dotąd zawsze sprawdza, gdy mam trudność w określeniu emocji. Nigdy nie sądziłem, że głowa i analiza gramatyki mogą pomagać łapać kontakt z uczuciami.\nAle ja w ogóle nie słyszę w tym, co piszesz, złości, więc agresja mnie nijak nie przekonuje. Słyszę natomiast inne emocje – nadzieję i rozpacz. Powiedziałbym więc, że rzucasz się z nadzieją i rozpaczliwie (jeśli już musi być jakiś przymiotnik). I to mnie w pełni przekonuje, ale to oczywiście ja tak słyszę, przez swoje filtry.\nPojawia się dużo żalu, rozczarowanie, smutek, bezradność, odrzucenie, wstyd. I tego nie chcę czuć bo mnie te emocje zabijają. Więc je spycham w ciemny kąt podświadomości. Już ich nie widzę. Ale one są i sączą jad.\nDużo tych emocji, trudno mi się w nie teraz wczuć, ale rozumiem je. Jestem dumny, że tyle potrafisz ich złapać, strasznie się z tego cieszę, bo to twoja własna robota, której nic nie zastąpi.\nAle otwiera mi się też ileś pytań o to, co jest głębiej, które budzą we mnie zarazem ciekawość i niepokój. Co to właściwie znaczy, że cię zabijają? Czym właściwie jest ten „jad”? Jak spychasz, to słyszę w tym wysiłek i walkę – ale z czym w sumie walczysz?\nJakie to powiązane wszystko. Nic nie dzieje się bez przyczyny.\nTo mi się wydaje największa krzywda – nie że ktoś bliski, kto miał się mną zajmować, nie zadbał o mnie i wywalał na mnie swoje frustracje, tylko że wmówił mi, że ja źle widzę, źle słyszę, źle rozumiem… I przez to przestałem sobie ufać, w swoje rozumienie i w swoją sprawczość. Nie umiałem powiązać ze sobą różnych rzeczy, ale nie dlatego, że nie byłem w stanie, tylko bo ktoś temu zaprzeczał.\nTeraz się uczę, że jak coś robię, to to ma jakiś skutek. I że jak coś mi się wydaje i coś czuję, to warto za tym iść, bo ktoś inny może tego nie rozumieć albo jest mu tak wygodniej, żebym się zawstydził, zmieszał, wycofał i może nawet wziął winę na siebie. Właśnie tak było w moim domu.\nW dzieciństwie niczego mi nie brakowało.\nCzytając to zdanie czułem złość i niepokój – jak to „niczego”? Przecież właśnie zabrakło ci najważniejszych rzeczy, tych emocjonalnych!…\nMoi rodzice nie zapewniali mi komfortu materialnego ani rozwoju umiejętności, ale poza tym było bardzo podobnie. Nawet przyszło mi do głowy jak to nazwać – oni mnie hodowali, a nie wychowywali… Dawali jeść, było w co się ubrać i gdzie spać. Nawet do szkoły chodziłem. Ale ktoś kiedyś powiedział coś, co mną wstrząsnęło: w domu dziecka też to wszystko jest, a nikt nie chciałby tam trafić!