Best of 2019 - Najciekawsze nowe restauracje w Warszawie « Restaurantica\nW 2019 r. nadal często i dużo jadłam w nowych warszawskich restauracjach, ale niestety takich, dla których warto było poświęcić czas i napisać o nich coś więcej niż kilka słów pod fotką na Instagramie nie było zbyt wiele… Także moje teksty częściej skupione były na kulinarnych podróżach niż recenzjach stołecznych lokali… Do wielu miejsc nie poszłam, bo po przeczytaniu karty dań lub obejrzeniu zdjęć na Facebooku, nie znalazłam w nich nic wartego uwagi… W niektórych zjadłam za mało (np. tylko lunch), żeby je dobrze ocenić i docenić. O innych zapomniałam od razu po wizycie…\nWśród setek lokali otwartych w zeszłym roku, których pojawienie anonsujemy regularnie od lat na Warsaw Foodie, znalazłam kilkadziesiąt, które zaciekawiły mnie na tyle, że je odwiedziłam. Jakie to były miejsca? Na jakie trendy odpowiadają? Jaką kuchnie serwują?\nWEGE CZY MIĘSO?\nCoraz więcej osób na postawione tak pytanie odpowiada: wege! Nie dziwi więc, że w ubiegłym roku otworzyło się w Warszawie kilkadziesiąt restauracji i kawiarni wegetariańskich i wegańskich, bez grama mięsa w menu. Oprócz lokali o takim profilu coraz ciekawszą ofertę roślinną można znaleźć w „zwykłych” restauracjach, z których na szczególną uwagę zasługuje casualowa Paloma nad Wisłą, w której poza propozycjami wege znajdziemy także dania z ryb, a także finediningowa Szóstka w Hotelu Warszawa, gdzie w karcie jest także kilka dań mięsnych. Na drugim biegunie mamy restauracje specjalizujące się w konkretnych mięsnych daniach lub z rozbudowaną mięsną kartą, takie jak: The Farm (steki), Kur & Wino (kurczaki, koguty, perliczki), Koneser Grill (steki), Żebra i Kości (żeberka).\nPOLSKA I WŁOCHY NADAL NA TOPIE\nKuchnia polska i włoska to od lat niezmiennie najbardziej popularne kuchnie narodowe w stolicy co widać także po nowych lokalach. Z przyjemnością kosztowałam smakowite dania kuchni polskiej w Lobo Bistro, Lokalnej Bistronomii, Rest Baczewskich, Prosto w talerz… Kuchni ze słonecznej Italii próbowałam w Amuni z rzemieślniczą pizzą gourmet (które przetrwało tylko kilka miesięcy), otwartym w grudniu na Mokotowie świetnym Tutto Bene czy Magari w Hotelu Puro.\nW czołówce otwarć w stolicy na topie niezmiennie plasuje się Azja, a lokale z kuchnią z tego rejonu otwierają się praktycznie w każdej dzielnicy. Wśród odwiedzonych przeze mnie restauracji azjatyckich znalazły się m.in. tajskie Bangkok Soi i Yathai, bielański Lokal’s Food Craft Beer z kuchnią inspirowaną smakami świata, ale z przewagą Azji. Odbyłam również gastronomiczną podróż na Bliski Wschód do specjalizującego się w hummusie Vish (już zamknięty) czy do stawiającej na mezze restauracji Leila. Zatrzymałam się na chwilę w Gruzji w Leos Marani i parę razy odwiedziłam Maroko w autentycznej i wyśmienitej Dar Mounia.\nOtwarcia nowych restauracji z kuchnią europejską nie ograniczają się już dawno do Włoch, w tym roku można było udać się w kulinarne podróże do takich krajów i regionów jak: Grecja, Francja, Belgia czy Skandynawia… Ja odwiedziłam m.in. greckie Mr Greek Souvlaki, śródziemnomorskie Śródmieście Południowe, francuską restaurację Les Amis z kuchnią z Alzacji, skandynawski Makrell, belgijską Wolną Europę, europejską restaurację Forty czy Projekt 44 z kuchnią międzynarodową.\nLISTA BEST OF 2019 – NAJCIEKAWSZE NOWE RESTAURACJE WEDŁUG RESTAURANTICA.PL\nA oto moja lista The Best – najciekawsze nowe otwarcia restauracji w Warszawie w 2019 roku. To miejsca nowe ale do których najchętniej powrócę w kolejnym roku i które będę polecać moim znajomym czy czytelnikom bloga. Kolejność miejsc na liście nie ma znaczenia, lokale zostały umieszczone w kolejności alfabetycznej,\n1. Al Fuego – restauracja otwarta kilka miesięcy temu przy ulicy Duchnickiej na Żoliborzu kusi smakami Ameryki Południowej i Hiszpanii. Szef kuchni Marcin Lesiak wcześniej przez kilka lat gotował m.in. w popularnej argentyńskiej restauracji Podkowa Wine Depot. W karcie lokalu znajdziemy wyśmienitą ośmiornicę z ziemniakami i wędzoną papryką, idealne chuleta de cerdo, gęsie udko, ryby czy świetne steki. Restauracja zaskakuje też regularnie zmienianymi weekendowymi menu takimi jak mule, argentyńskie asado, paella, czy festiwal steków. Z przyjemnością regularnie tu wracamy…\n2. Bangkok Soi – Tajska restauracja w pawilonach przy Jana Pawła II prowadzona przez właściciela foodtrucka My Little Thailand wspólnie z autorem takich konceptów jak Miss Kimchi, Korea Town Rest czy Soy Soy. W krótkiej karcie nie znajdziecie najbardziej znanego w Polsce dania tajskiego – pad thai, nie ma też popularnych u nas spring rollsów czy satayów. W Bangkok Soi zjemy za to najlepszą w Warszawie sałatkę z zielonej papai, kurczaka z tajską bazylią, dry curry z wieprzowiną, massaman curry z wołowiną czy czerwone curry z kurczakiem. W karcie pojawiają się też regularnie dodatkowe dania dnia. W Bangkok Soi poczujemy się jak w barze z ulicznym jedzeniem w Tajlandii. To moim zdaniem jedno z lepszych tajskich miejsc w Warszawie.\n3. Dar Mounia – Marokańska restauracja Dar Mounia otworzyła się na rogu ulic Hożej i Poznańskiej. Pochodząca z Marakeszu szefowa kuchni proponuje kulinarną podróż po smakach przywiezionych ze swoich rodzinnych stron. Ucztę warto zacząć od zestawu kolorowych marokańskich przystawek, a potem płynnie przejść do tagine, kuskusu dari czy tradycyjnej pastilli, która tylko z wyglądu przypomina deser. Dania są pięknie podane, aromatyczne i świetnie przyprawione, a kuchnia Mouni warta jest niejednej wizyty.\n4. Forty – nowa restauracja właścicieli Ale Wino i cukierni Kukułka otwarta pod koniec roku w Forcie Mokotów to powód do kulinarnej podróży nawet na drugi koniec miasta. W klimatycznych loftowych wnętrzach przestronnej, urządzonej ze smakiem restauracji zjemy dania stworzone przez ex sous szefa restauracji Ale Wino – Daniela Ulicznego. Wyśmienity jest śledź z emulsją z podwędzanej cebuli i algami, boczniak w tempurze z kapustą, intrygujący pączek z wątróbką drobiową, mięciutka i wyborna łopatka wołowa confit. Wygląda na to, że podobnie jak z Ale Wino na jednej wizycie się nie skończy i będziemy tam regularnymi gośćmi.\n5. Kur & Wino – restauracja specjalizująca się w drobiu z rożna otwarta na początku zeszłego roku przy ulicy Andersa na Muranowie. W niezobowiązującym bistro zjemy świetnie przyrządzone kurczaki kukurydziane z Podlasia, a także perliczki, kogutki czy mięsne kanapki. Ofertę lokalu dopełniają lekkie warzywne dodatki, dobrej jakości pieczywo, domowe sosy i niezłe wina w przystępnych cenach. W trakcie roku bywaliśmy tu wiele razy, kilka razy braliśmy jedzenie na wynos. Z przyjemnością wracamy nie tylko na kurczaki.\n6. Lobo Bistro – nowe miejsce z kuchnią polską w nowoczesnym wydaniu otwarte w odremontowanej kamienicy przy Noakowskiego. W nawiązaniu do nazwy i konceptu miejsca, w menu znalazło się sporo pozycji z jabłkami, wypijemy tu także cydry, czy Lobo Spritz (wersję Aperol Spritz z cydrem zamiast prosecco). W menu znalazły się m.in. studzienina z golonki z musem chrzanowym i jabłkiem, pierogi z kaszanką z żurkiem i jabłkiem, zupa krem z jabłek, pieczona kaczka z blinami razowymi, pieczonymi burakami i cydrem, a także szarlotka. Jest tu smacznie i z pomysłem.\n7. Lokalna Bistronomia nowa restauracja na warszawskiej Pradze, to sąsiedzkie bistro z polską kuchnią. Kartę dań wypełniają znane szlagiery takie jak schabowy, tatar czy śledź, a wszystko napisane jest warszawską gwarą. Lokalna Bistronomia to prosta, smaczna kuchnia polska, z przystępnymi cenami, ogromnymi porcjami i sympatyczną obsługą. Nie ma tu dań odkrywczych, zaskakujących, ale są znane i dobrze wykonane.\n8. Makrell – sezonowy kulinarny koncept na Barce Wynurzenie na Wiśle to street food inspirowany kuchniami nordyckimi. Karta stworzona przez Magdę i Ariela Ziółkowskich jest oparta na rybach (nie zabrakło oczywiście makreli), ale dla siebie znajdą tu też coś miłośnicy mięsa i wegetarianie. W Makrell zjemy m.in. smorgas, czyli otwarte kanapki na domowym pumperniklu, smażone frytki ze śledzia, talerze np. z grillowanymi śledziami, szwedzkimi klopsikami, wędzoną makrelą. Makrell to proste w formie, barowe dania zaprojektowane tak aby się nimi dzielić. Streetfoodowe dania inspirowane Skandynawią wyglądają estetycznie, a ich wyśmienity smak w stosunku do niewygórowanej ceny pozytywnie zaskakuje. Liczę na powrót miejsca w kolejnym sezonie w tej czy innej lokalizacji.\n9. Mr Greek Souvlaki – sympatyczna restauracja na Saskiej Kępie przy Londyńskiej, prowadzona przez rodowitego Greka. Miejsce serwuje autentyczną grecką kuchnię, która bardzo przypomina tą, którą odkrywam co roku na nowo podczas moich greckich wypadów. Zjemy tu oczywiście souvlaki – wieprzowe, z kurczaka lub z sera halloumi, sałatkę grecką horiatiki, klasyczną musakę, uzależniające domowe frytki, a także briam z warzywami z pieca.\n10. Paloma nad Wisłą otworzyła się w maju tego roku w przestronnym budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej z tarasem z widokiem na rzekę. Nowe miejsce stworzyły właścicielki popularnych Prochowni Żoliborz i Baru Pacyfik. W tutejszej kuchni nie znajdziemy propozycji mięsnych. Prawie wszystkie dania są tutaj wegetariańskie lub wegańskie, w karcie są też ryby i owoce morza. Kuchnia Palomy czaruje sezonowym produktami i egzotycznymi dodatkami. Dania zainspirowane smakami z różnych stron świata są kolorowe, pięknie podane, a przede wszystkim idealnie zbalansowane smakowo. Znajdziemy w nich wspomnienia z Meksyku, Azji, Ameryki Południowej, ale także polskie lato ukryte w młodych ziemniakach, bobie czy fasolce szparagowej. To moje ulubione miejsce nad Wisłą ostatniego lata.\n11. Rest. Baczewskich – filia lwowskiej restauracji otwarta na początku zeszłego roku w odremontowanym Pałacyku Szucha. W eleganckich wnętrzach zjemy dania polskie i lwowskie. W karcie warszawskie flaki, ucha, barszcz czerwony z uszkami, pierogi z grzybami, szarpaną kaczką czy mięsem z raków. Na danie główne możemy zamówić tu m.in. gicz jagnięcą, polędwiczki wołowe, filet z jesiotra czy gołąbki z grzybami.\n12. Szóstka – restauracja na szóstym piętrze Hotelu Warszawa. Szefem kuchni lokalu jest Dariusz Barański, którego dania zjemy także w restauracji Warszawska kilka pięter niżej. Przeszklony dach restauracji, a także taras z widokiem na centrum Warszawy robią wrażenie. Szóstka to piękna opowieść o sezonowych warzywach, o polskich smakach. To historia nie tylko smaczna, ale i estetyczna ze względu na wystrój lokalu, a także wygląd dań. To nowa jakość dla tych, którzy poszukują ciekawych dań wegetariańskich na bazie warzyw. Szef kuchni, Dariusz Barański udowadnia, że kuchnia warzywna nie musi być nudna i można ją serwować w wydaniu fine dining.\n13. Tutto Bene – włoska restauracja otwarta pod koniec roku na Mokotowie przez właścicieli włoskich delikatesów przy Olkuskiej o tej samej nazwie. W menu nie znajdziecie tu pizzy, a wyśmienite włoskie przekąski, makarony, a także rybne i mięsne dania główne. Na szczególną uwagę zasługuje tuńczyk z salsą z papryki i wędzonej kukurydzy, vongole z w sosie maślano winnym, czy grillowana macka ośmiornicy z ziemniakami. Ze świetną kuchnią dobrze współgrają włoskie wina.\nPrzewodnik: nowe miejsca, podsumowanie, rankingi


– Maturzystko, jakie studia wybrałaś? – „Życie”, nie idę na uniwerek. – Życiowa Droga\nOpublikowano 22 września 2016 27 Maj 2017\n– Maturzystko, jakie studia wybrałaś? – „Życie”, nie idę na uniwerek.\nAlbum „ ”, autor: „ZosiaLS”.In Felietony, Podróże.23 komentarze do – Maturzystko, jakie studia wybrałaś? – „Życie”, nie idę na uniwerek.\nSię dzieje się. Coraz więcej, coraz intensywniej. Tempo zabójcze, a ja nie zamierzam zwalniać. Jestem dopiero na początku drogi, na którą wkroczyłam w maju. Wówczas poznałam wspaniałego człowieka, który obudził mnie ze snu bezrefleksyjności i poddawania się konwenansom i temu, co się „powinno” (na przykład skończyć szkołę). A jakby tego było mało – pojechałam do Rumunii, co okazało się być przełomową dla mnie podróżą. Zrozumiałam, że świat w gruncie rzeczy jest mały a każdy cel na wyciągnięcie ręki i, że jeśli czegoś bardzo się chce, to można wszystko. Dlatego już nie gdybam, a działam. Bo – jak to kiedyś ktoś mądry powiedział: „na łożu śmierci nie będziesz mówić, że żałujesz niekupienia większej ilości niepotrzebnych rzeczy, a tego, że nie spełniałeś marzeń i nie dążyłeś do szczęścia”. Amen.\nJa dążę do szczęścia uparcie i wytrwale i…dobrze mi z tym. Niekiedy wybór zdaje się być trudny – obowiązki narzucone przez społeczeństwo czy pasja? Cóż… ja wybieram pasję. To życie jest za krótkie, a świat zbyt wielki, by stać w miejscu i tylko podziwiać innych.\nOch, te kuszące perspektywy\nZaczęła się szkoła. Ostatni to dla mnie rok liceum. Panowie z Czerwonych Gitar śpiewali „już za rok matura”. Cóż – w zasadzie to już jedynie pół roku. Trzeba się spiąć, wybrać jak najwięcej przydatnych przedmiotów, po czym zdać je wszystkie jak najlepiej. Złożyć papiery i udać się na wymarzone studia. Wreszcie wolność!\nWiększość maturzystów myśli w ten sposób. A później? Od października zaczynają „dorosłe życie”. Jest na nie wiele sposobów.\nPierwszy: to praca za 1500 zł na miesiąc, wynajem obskurnego pokoju, życie na zupkach w proszku i studia zaoczne. Chodzenie na te wykłady, które są koniecznością, a omijanie reszty. Po trzech latach licencjat, po kolejnych dwóch (w większości) – magister. Zabawa była? No jakaś tam owszem. Ciężko było? No było. Dyplom jest? A jak!\nCo z tego, że tytuł magistra prawa ma student z Torunia, gdzie na uniwerek przyjmują każdego jak leci i student z prestiżowej uczelni w Warszawie. Oba tytuły są równoważne. Gdzie tu sens? Gdzie tu logika?\nOk – jesteś niezależny. Masz jakieś swoje pieniądze. Ale czy jesteś szczęśliwy, robisz to co kochasz? No nie wiem. Ludzie zapominają, że w życiu chodzi o radość właśnie. Moi rówieśnicy idą na studia, bo nie wiedzą, że istnieją inne opcje. Nie rozmyślają nad tym, co tak naprawdę ich pasjonuje i czym chcieliby się zajmować.\nDrugi sposób: na garnuszku u rodziców. Czyli skromny pokój/kawalerka wynajmowane przez starszych. W zamian – masz się uczyć! W tygodniu więc studiowanie (cokolwiek to znaczy), w weekend – balanga; u co po niektórych jakaś tam praca. I znowu: nauka była? Była! Ciężko było? Niekoniecznie! Dyplom jest? Jasne, wiadomka.\nKolejny sposób (pomijam ten oczywisty – przedłożenie edukacji w szkole ponadgimnazjalnej i mieszkanie z rodzicami i studia w rodzinnym mieście): studia dzienne. I praca dorywcza. Na naukę czasu mało, na robotę za śmieszne pieniądze także. Na nic czasu nie ma. Na imprezę też. Ale studia są? Są! Dyplom jest? No ba!\nNiejednokrotnie jest tak, że to rodzice wybierają im zawód. Mówią „idź na prawnika, albo medyka – będzie kasa”, a oni są zbyt niedojrzali, by podjąć ryzyko wzięcia za siebie odpowiedzialności. I robią to, co podsunęli inni. Nie mają alternatywy. Często też boją się, bo rodzina wpoiła im, że z pasji się nie utrzymasz, a zawód aktor to żaden zawód.\nNiektórzy po drodze zachodzą w ciążę, innym udaje się założyć własny biznes. Ktoś się wybije, ktoś ze znajomościami rozpocznie karierę z kopyta. Ale wyżej wymienione przypadki należą do wyjątków. Oczywiście – są ludzie z powołaniem: młodzi medycy czy dziennikarze – lecz ich naprawdę ze świecą szukać.\nKiedyś studia były ważne. Nie każdy mógł sobie pozwolić na przywilej studiowania. Tytuł mówił o Tobie, że jesteś kimś. A dziś? Magistrów jak mrówków i jeszcze mało kto wie, co robić. Po studiach siedzą w ciasnych klatkach korporacji albo w zadymionych pubach za barem i ciułają na kredyt zaciągnięty jeszcze na uniwerku na laptop kupiony do sporządzania notatek, o których po wyjściu z sali egzaminacyjnej się zapomina.\nWiększość z lepszym lub gorszym wynikiem ukończy naukę. I znowu – opcji jest parę. Większość zaliczyłabym do grona „mało optymistycznych”.\nNiektórych dorosłe, samodzielne życie rozczaruje i wrócą do rodzinnych miejscowości, by pracować gdzie bądź i żyć w dobrze sobie znanym środowisku. Hajtną się z miłością z podstawówki, dorobią dzieci i będą sobie powolutku żyli do ubogiej w emeryturę starości.\nInnym – tej przeważającej mniejszości – się powiedzie i zaczną dobrze zarabiać, bo studiowali tzw. zawody przyszłości.\nA większość? Skapcanieją, mając dwadzieścia parę lat, nie będą mogli pochwalić się „wieloletnim doświadczeniem”, więc dobra praca umknie im sprzed nosa. Pozostanie życie na umowach zlecenie, praca w totalnie nie swoim zawodzie (więc po co marnowałeś te pięć lat?), darmowe staże lub robota w knajpie albo tanim barze za okrutnie nędzne pieniądze. O, jest jeszcze możliwość wyjazdu za granicę.\nKuszące wizje, prawda? Aż chce się iść na uniwerek, najlepiej zaliczyć z trzy fakultety – bo to przecież podstawa do zrobienia kariery i prowadzenia godnego życia.\nTak kończy większość współczesnych „magistrów”. Bo absolwentów uczelni wyższych jest, nie ukrywajmy więcej, niż pracy dla nich, bo rynek to nie beczka bez dna.\nKiedyś studia to było wyróżnienie, nobilitacja. Dziś – taki papierek może mieć każdy. I paradoksalnie – to tylko pogorszyło sytuację młodych.\nPlan był taki: skończę liceum. Zdam maturę. Wyjadę za granicę, by podreperować budżet, po czym wrócę i zamieszkam we Wrocku, pracując i studiując. Kierunek miałam już wybrany: „kultura i praktyka tekstu; edytorstwo i twórcze pisanie”; ukochaną pracę wyobrażałam sobie miliony razy; oferty kawalerek lub pokoi do wynajęcia przeglądałam co tydzień, analizując rynek nieruchomości. Wystarczyło tylko zaczekać do maja 2017 i zacząć realizować plan. Wówczas czekała „wolność’ (dziś widzę, że byłaby ewidentnie chybiona).\nPrzez całe życie nawet przez sekundę nie brałam pod uwagę niepójścia na uniwersytet. No bo jak to tak – bez wyższego wykształcenia? Dorośli zawsze mówili, że dyplom otwiera wiele drzwi, a przecież starszych należy słuchać (dziś już wiem, że to nie dyplom, a determinacja, marzenia i niedawanie się ściągnąć w dół połączone z umiejętnością „sprzedania się” są receptą na sukces). Mówili, że abym osiągnęła to enigmatyczne „coś” i stała się tym wyśnionym „kimś”, muszę ukończyć studia (teraz zastanawiam się, co w ich mniemaniu oznaczają te określenia). Mam mieć co najmniej dwa fakultety! Przecież jestem taka zdolna i ambitna.\nCo prawda, nie myślałam o studiowaniu „zawodu przyszłości” powiązanym z nowoczesnymi technologiami czy innym kosmosem i kuchnią molekularną. Brałam pod uwagę raczej kierunki bliskie mojemu sercu.\nTaki był plan. A życie ma to do siebie, że lubi plany weryfikować i modyfikować. Albo zupełnie je unicestwić. A gdy z życiem w parze idzie ktoś, kto o drugiej w nocy wychodzi na deszcz, by pospacerować w blasku księżyca albo też o północy wpada na pomysł tripa do Portugalii i następnego ranka kupuje bilety, przy okazji bookując też te do Paryża (bo w sumie czemu by nie?), to nie może być nudno.\nHasłem ubiegłorocznych wakacji było „Mamo, plany się zmieniły”. W tym roku te słowa nabrały mocy prawnej (zaraz po „bo mogę”) i zmianie uległo wszystko. Głównie – moje myślenie.\nI w tym miejscu powiem głośno i wyraźnie. Na studia nie idę.\nW gimnazjum i podstawówce jarał mnie wyścig szczurów. Frajdę sprawiało mi bycie najlepszą ze wszystkiego. Moje ego karmiło się ocenami i uznaniem w oczach nauczycieli. Była szkoła, były szóstki, była duma. Lans przed samą sobą.\nW liceum sprawa trochę się skomplikowała. Pierwsza klasa to był szał ciał. Wielka integracja z ludźmi i kłopoty zdrowotne. Taki miks oznaczał mniej czasu na naukę. Ale nadal było dobrze. Wciąż na horyzoncie majaczył uniwerek i zero innych opcji.\nDruga klasa to powrót do względnej samotności i ogarnięcie pewnych niepoważnych spraw. Pod koniec – poznałam kilkoro bardzo wartościowych ludzi. „Innych” ludzi: dobrych, bezinteresownych. To czas słuchania inspirujących wykładów, oglądania niegłupich filmów i rozmów o życiu. To też rok przemyśleń i rozważań. Ale nadal nie dopuszczałam do siebie myśli, że zmiana, którą pragnęłabym ujrzeć w świecie, musi narodzić się we mnie. Zmiana realiów szarego świata, życie marzeniami, brak gonitwy za pieniędzmi – one nadal zdawały się być poza moim zasięgiem. To były przymioty, za które podziwiało się innych, ale nie żyło się samemu w ten sposób.\nA później nastał kwiecień. Sprawy zaczęły toczyć się bardzo szybko. Na moim bujanym fotelu któregoś wieczoru zasiadł brunet w rozciągniętym swetrze i wywrócił moje życie do góry nogami. (jeszcze wtedy nie wiedziałam, że to dopiero wierzchołek góry lodowej). W tym samym czasie wybrałam się do kraju Drakuli na stopa.\nPrzestałam teoretyzować, a zaczęłam działać.\nZamiast zadawać pytania, wolałam szukać odpowiedzi.\nW miejsce bezmyślnego przyjmowania wszystkiego takim, jakim mi się to przedstawia, nauczyłam się samej wyciągać z rozmazanych konturów prawdziwe obrazy i formułować własne wnioski.\nI odkryłam parę prawd… O sobie i o życiu.\nI wyszło na to, że pieniądze nie są w życiu najważniejsze. Owszem – są pomocne w realizacji celów, ale nie niezbędne. Nie dla mnie. Toteż nie muszę szukać pracy, która zapewniłaby mi willę z basenem i najnowsze ferrari (a pewnie bym taką znalazła, idąc na prawo lub medycynę, które bez większego wysiłku mogłabym ukończyć z naprawdę wysokimi wynikami).\nPrzestało liczyć się dla mnie uznanie innych za osiągnięcia w nauce (chyba potrzebowałam go, bo moje poczucie własnej wartości te parę lat temu oscylowało w okolicach zera, a gdy niedawno dostrzegłam, że jestem warta naprawdę sporo – nie muszę już szukać złudnego poklasku). Teraz chcę być doceniona za to, kim jestem i co robię dla pasji, jak myślę i co zmieniam wokoło na lepsze, a nie za jakieś tam noty na zalaminowanych świstkach papieru.\nSzkoła naprawdę na niewiele zdaje się w życiu. Nie uczy niczego, co przyda się w praktyce. Nie da jeść i nie pokaże, jak zdobyć pracę w obcym kraju lub jak nie umrzeć z głodu w tundrze. Nauczyciele odbębniają swoją pracę, większości brakuje pasji, a oceny to…tylko cyferki, świadczące o naszym stopniu podporządkowania się systemowi, a nie wyznaczniki inteligencji. Niejednokrotnie dane mi było poznać ludzi, którzy nie ukończywszy żadnej szkoły, okazywali się być mądrzejszymi od pseudo-magistrów.\nO, i na karierze mi nie zależy. Nie ten typ, co by w garsonce właził w dupę managerowi dla awansu. Nie chcę żyć, by pracować. Nie chcę wracać do domu i nadal siedzieć z głową w biurze, a z bliskimi rozmawiać jedynie o sytuacji zawodowej. Nie chcę zadawać na randce pytań typu: „ile zarabiasz? kogo znasz? kto z kim sypia?”. Nie podnieca mnie to, choć wiem, że niektórych może bardzo stymulować taka perspektywa.\nNie widzę siebie w ośmiogodzinnej rutynie. W zasadzie w ogóle nie widzę siebie w jakiejkolwiek rutynie dłuższej niż pół roku. Ja potrzebuję silnych bodźców, zmian, wyzwań, nowych ludzi, miłości, sekretów szeptanych nocą, olśniewających miejsc, spotkań o świcie. Ja potrzebuję życia pełną piersią, a tego nie da mi rutyna i egzystencja na pół gwizdka. I już się nie boję.\nMam 18 lat, 11 z nich już zmarnowałam. Na wkuwanie wiadomości, które nigdy mi się nie przydadzą. Na naukę regułek, których już teraz nie pamiętam, na testy, które miały dać ocenę, bym mogła odebrać świadectwo, na które nikt nigdy więcej nie spojrzy. Zmarnowałam ostatnie lata na przestarzałe teorie, na podważenie których nikt się nigdy nie zdobył i nawet na to nie wpadł, dyktowane przez przemądrzałych nauczycieli. I na głupkowate gadki rówieśników prowadzące donikąd. Basta! Nie będę marnować pięciu kolejnych wiosen na…powtórkę z rozrywki. Po co? Dla papierka. Którym będę mogła ostatecznie podetrzeć swój tyłek szanownej pani magister.\nStudiowałabym „teorię i praktykę tekstu; edytorstwo i twórcze pisanie”. Brzmi pięknie. Naprawdę dla mnie to ideał. Ale…co by mi to dało? Tytuł. I co dalej? Pracodawca i tak poszukiwałby kogoś z doświadczeniem albo większymi piersiami. Albo stażysty. A ja na to nie pójdę. (Z pensji ze stażu nie byłoby mnie nawet stać na silikony….). Mówiąc szczerze, ja nie chcę żadnej pracy na etacie. Nie na stałe. Nie na zawsze. Nie na już. Nie na nudno. Nie na nie-po-mojemu.\nA gdy już będę się starać o robotę, to na rozmowie kwalifikacyjnej ważniejsze będą moje umiejętności i doświadczenie, wpisy w CV z niestandardowych zawodów. No i ta wcale niezła „umiejętność sprzedania się”.\nJeśli chcę pisać, to, zakładając, że mam talent i uznanie sporej grupy ludzi, to mogę pisać bez jakiegokolwiek tytułu magistra. A jeśli będę chciała pójść na studia, to zaliczę je online – zaocznie.\nNo to co Ty planujesz, Zośka?\nPo pierwsze i najważniejsze – zamierzam spełniać marzenia. I nie dać się nikomu ściągnąć w dół. Wiem, że każdy z Was – Dorosłych – „za gówniarza też był idealistą i chciał naprawiać świat, a później twarde życie i brutalna rzeczywistość go ocuciły”. Najwyraźniej coś Wam po drodze nie wyszło. Baliście się i wycofaliście w cień. Daliście się skopać i napluć sobie na głowę tym, którzy mieli w sobie tyle odwagi i determinacji, by sięgnąć po to, czego pragnęli. To o nich teraz mówi świat. I zawsze tak było. Pozwoliliście, by ktoś lub coś zabiło Wasze marzenia i ideały. Nie walczyliście, gdy mordowano dziecko w Was. Daliście się życiu. Jesteście ofiarami. Ofiarami własnych wyborów, podejmowanych z rozsądku, a nie z potrzeby serca.\nTo, że Wam się nie udało, nie jest żadną regułą.\nTo, że Wam w życiu nie wyszło, nie oznacza, że i ja się poddam.\nBo ja jestem uparta i wiem, czego chcę. I nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych. Bo wierzę w swoje marzenia i wierzę w siebie. I nie daję sobą pomiatać i nakazywać, zakazywać i nakłaniać.\nBo ja już teraz zaczęłam żyć, a nie tylko istnieć i dużo gadać. Spełniłam prawie połowę pragnień z Bucket List. Byłam stopem w Rumunii. Sama samiuteńka przez dwa miesiące żyłam w Londynie. Było piekielnie ciężko, lecz dałam radę – miałam bowiem o co walczyć. Zjechałam prawie całą Wielką Brytanię. Sama. Zrozumiałam, że można. Dałam się ponieść, posprzątałam sobie w głowie i zrobiłam w niej miejsce dla ludzi, którzy inspirują i nie ciągną w dół, a wznoszą na wyżyny możliwości. Odkryłam buddyzm dzięki niesamowitemu mężczyźnie, jednemu z najlepszych ludzi, jakich poznałam. To wszystko rozpaliło moją ochotę na więcej. Bo skoro wszystko jest możliwe, to dlaczego miałabym się ograniczać?\nJa się nie boję. Nie mam nic do stracenia i nie są to puste słowa. Mogę być kim chcę, bo w gruncie rzeczy ja – jako niewielka jednostka w całym wszechświecie – znaczę bardzo niewiele. A tym samym – ogromnie dużo. Bo nic mnie nie ogranicza, skoro nikt nie przejmie się moimi wyborami. Nie muszę wpasowywać się w ramki, które są niewygodne i pozbawiające przyszłości. Nie zamierzam żałować. Bo działam zgodnie z sercem i sumieniem. I nie będę nikogo obwiniać, gdy pójdzie coś nie tak. Bo Boga nie ma i to ja jestem odpowiedzialna za swoje wybory. Nikogo nie oskarżę o podjęcie takich, a nie innych decyzji. Bo to ja je podjęłam. Nie sąsiad, nie Mama, nie dyrektor czy kumpela. To ja jestem panią swojego losu i biorę pełną odpowiedzialność za moje czyny i słowa. I jestem tego w pełni świadoma.\nPytania dorosłych (dlaczego nikt nigdy nie pyta o to, czy będę zbierała motyle?)\nGdzie będę mieszkała?\nNie wiem. Raz tu, raz tam. Od sierpnia 2017 przez rok lub dwa we Francji. Później w Nepalu. Następnie w Tajlandii. I San Francisco na pewno. Parę innych miejsc się znajdzie. Kilka miesięcy w jednym miejscu i będę jechać dalej, bez oglądania się za siebie. Mam nadzieje, że Mama udostępni mi kawałek strychu, bo…\nZ czego będę żyć?\nNa razie z prac dorywczych, które rozwiną mnie twórczo i będą działać stymulująco na samorozwój. Au pair na południu Francji i wielomiesięczne wolontariaty w Azji. I tm pieniądze nie będą mi potrzebne (nocleg zawsze będzie zapewniony, tak jak i jedzenie – a nic więcej nie potrzeba). Poznam wielu inspirujących ludzi z całego świata. Myślę, że do tego czasu będę mogła dorobić sobie pisaniem i blog także zacznie mi w tym pomagać. Czyli będę żyła, mając kasę z tego, co kocham całym sercem i duszą. A za lat sto otworzę wegańską knajpę.\nA co z emeryturą?\nHalo, mając własną knajpę, będę mogła umrzeć za barem, doczekawszy spełnionej i spokojnej starości (rozważam też założenie niezależnego wydawnictwa otwartego na młode talenty, gdzie miejsce dla siebie znajdą ludzie „bez doświadczenia”, za to z ogromnymi umiejętnościami, a którym w tym piekielnym świecie nikt nie da szansy).\nJestem wolnym człowiekiem. Nie zamierzam wpaść w szpony galopującego konsumpcjonizmu i chorego zmanipulowanego systemu.\nPonieważ życie mamy tylko jedno. Tu i teraz. Liczy się doświadczanie, a nie ilość zer na koncie. I ja muszę go doświadczyć. Chcę się rozczarowywać. I zachwycać. Śmiać się. Kochać. Płakać. Ranić. Lizać rany. Ufać. Wybaczać. Szaleć. Spać. Zamartwiać. Rozwiązywać problemy. Spełniać się. Być sobą. Żyć.\n„Życie, z Tobą wszędzie mi po drodze”\nMam pół roku – nie na kucie do matury. Muszę wszystko poukładać. Załatwić formalności (ej, Zofia L.S. to już nie pseudonim – to moje oficjalne i formalne inicjały). Kupić sprzęt. Podszkolić pewne umiejętności. Sprzedać to, co niepotrzebne. I ruszyć w świat. Szukać swego miejsca i go nie znajdywać. Robić zdjęcia. Pisać. Poznawać ludzi. Podziwiać krajobrazy świata. Żyć po swojemu. Ja będę tą jedną na tysiąc, która nie uśmierciła dziecka w sobie i pozostała idealistką-realizatorką.\nNa przełomie września i października czeka na mnie zlot autostopowiczów pod Sandomierzem.\nW październiku Paryż.\nW listopadzie Portugalia.\nW styczniu Finlandia.\nW lutym – oby ’17 – Tajlandia.\nW maju – Santorini i Europa po drodze. (taki jeden facet kiedyś mi obiecał. nie dotrzymał słowa. nie to nie, pierdol się. pojadę sama)\nPo drodze Woodstock. Później Skandynawia. I milion innych pomysłów na sekundę.\nA Wy będziecie pierwszymi, którzy będą mogli ujrzeć owoc moich szalonych działań.\n* Pamiętajcie, że ja nie rzucam słów na wiatr. Skoro je tu napisałam – przed publiką – to są to pewne plany, a nie mrzonki, bo nie znoszę kompromitacji i ośmieszania się pustym gadaniem. Skoro więc dzielę się dziś ze światem tym wpisem, cholernie dla mnie ważnym, to nie są to puste zdania. To plan. I zamierzam go konsekwentnie realizować, jak dotychczas.\nP.S. Udostępnijcie te słowa dalej! Nigdy nie jest za późno, by się zainspirować i zacząć działać! Walczyć o marzenia i spełniać się. Nigdy nie jest za późno, by chwycić się z życiem za bary i dać sobie drugą szansę. Trzymam kciuki!\nMożecie też polubić stronę bloga na Facebooku, by byc na bieżąco.\nArana Q. pisze:\n22 września 2016 o 00:48\nUjmę to tak – masz bardzo przykre podejście do studiów. W całej tej rozpisce nie ma jednego – ani słowa o tym, że studia to nie tylko kilka lat tułania punktów do CV, ale przede wszystkim okazja do poszerzenia wiedzy, nauczenia się czegoś z dziedziny, która nas fascynuje, spotkania ludzi o podobnej pasji, dyskusji ze specjalistami.\n„Szkoła naprawdę na niewiele zdaje się w życiu. Nie uczy niczego, co przyda się w praktyce. Nie da jeść i nie pokaże, jak zdobyć pracę w obcym kraju lub jak nie umrzeć z głodu w tundrze.” – Cóż, języków obcych się uczy w szkole, to pomaga znaleźć pracę w obcym kraju. Daje też jeść – tym, którzy po tej szkole pracują w zawodzie. A umiejętność znajdywania jedzenia w tundrze jakoś nigdy mi się nie przydała.\nTo dobrze, że spełniasz marzenia, z całego tekstu jakaś niechęć do absolutnie wszystkich, którzy chcą robić coś innego, niż Ty. Studia? Tylko dla papierka, nic nie przydatne umiejętności, i tak po tym nie będzie pracy. Kariera? Oczywiście, lizanie tyłka menadżerowi i gadanie tylko o pracy – jeszcze w sumie prostytucji za awans brakuje. Albo odwrotnie, wieczna śmieciówka i 1500zł brutto. Piszesz, że to w innych „zabito marzenia”, a sama o absolutnie wszystkim, prócz swojego sposobu na życie wypowiadasz się w tonie właśnie takie wypalonego życiem, cynicznego gościa z kryzysem wieku średniego, dla którego to studenty to tylko imprezują, a przerwie pomiędzy robieniem papierka nie wiadomo po co (bo przecież pasja do danego kierunku nie istnieje), osoby robiące karierę w danej dziedzinie nie mają w ogóle życia osobistego, a tak w ogóle kariera to zło, panie Staszku, trzeba wszystkim smarować wazeliną i wszędzie wpychać się po znajomości, i nawet na randce trzeba się wpierdalać, kto komu dobrze robi. Dodać do tego zestawu „wszyscy kradną” i naprawdę, po tym wywodzie dałabym Ci 56 lat i co najmniej 30 z nich narastającej frustracji związanej z życiem.\n22 września 2016 o 04:28\nStanę sobie w swojej obronie, pozwól, proszę.\nWiem, że są ludzie, którzy idą na studia z pasji i będzie im to sprzyjało ogromną przyjemność. Wiem też, że jest to naprawdę mała część Młodych. Bo znam niemałą ilośc moich rówieśników i ludzi parę lat starszych. Niektorzy idą na studia, bo tego chcą (zresztą pisałam o tym w tekście!), ale to garstka. Reszta idzie tam, a powodami ku temu są te wymienione w tekście.\nŻe gardzę podejściem innym niż moje i pałam niechęcią do ludzi, którzy wybrali inną drogę? No coś Ty. Po prostu widzę, jakie są realia i nie ukrywajmy – mało kto w tym kraju znalazłby się po przeciwnej stronie barykady niż ta, którą przedstwilam.\nA ten cynizm i taka a nie inna forma tekstu… Cóż, pisałam z głębi serca i od siebie – trudno by było zawrzeć tu w takim razie emocje innych, a nie swoje. To moje zdanie. A że ktoś ma inne – będę wdzięczna, gdy się nim podzieli.\nNie mogłabym pisać w zachwycie o tłustych sernikach, skoro wolę ciasta typu biszkopt.\nA że studia przedstawiłam w taki a nie inny sposób – tak działa system i dla mnie ten opis jest prawdziwy. Dziwnym byłoby w swoim wpisie ukazującym swój punkt widzenia pisać opinie innych, prawda? (Pomijając fakt, że miałby wówczas trzy razy więcej stron)\nBo to nie ludzie są „niedobrzy”, a niewiedza i bezrefleksyjność.\n22 września 2016 o 15:42\nZabawne, ja mieszkałam w akademiku i jedyni ludzie, którzy poszli na studia dla papierka, to ci… których wysłał na nie szef, aby dorobili się tego mitycznego wykształcenia wyższego. Owszem, sporo ludzi szło, bo nie wiedzieli jeszcze, co innego chcą robić w życiu, ale w tych czasach w wieku lat 18 tak naprawdę mało kto wie. Na pierwszym roku byłam w składzie w pokoju kolejno z dziewczyną z muzykologii, która komponowała własne utwory, dziewczyną z edytorstwa, która już pracowała w wydawnictwie mangowym, bo taka była jej pasja, dziewczyną pasjonującą się historią sztuki… A to przecież były losowe osoby, z którymi mnie dosztukowano w akademiku.\nOkej, dobra, znasz swoich rówieśników, a ilu tzw. karierowiczów, o których w tekście wypowiadasz się, że nie mają życia osobistego i nawet na randkach dopytują się, komu wejść w dupę i kto ile zarabia? Bo ja znam sporo, od pracowników korpo, czy freelancerów po właścicieli dużych firm i jakoś udało im się awansować i ogólnie „dorobić” bez rezygnacji z hobby czy życia osobistego. Takie rzeczy to może w Japonii z ichniejszą kulturą pracy, albo właśnie gdy pracujesz po 12h na śmieciówce.\nNie przeszkadza mi cynizm, sensowna doza cynizmu jest pożądana, razi mnie to, że wyraźnie uważasz się za właśnie taką, której nie dopadło „dorosłe życie”, która podąża za dziecięcymi marzeniami, jednocześnie kreując obraz świata właśnie takiego wypalonego cynika, który uważa, że kariery nie da się zrobić bez lizania dupy szefowi i wyrzeczenia się wszystkiego innego, a tak w ogóle to jest źle i po co nawet próbować. Przepraszam, ale to trochę śmieszne, gdy najpierw opisujesz sposób życia innych (np. robienie kariery) w najbardziej taki cyniczny i negatywny sposób, a potem dziwisz się „dlaczego nikt nigdy nie pyta o to, czy będę zbierała motyle?”. A weźmy odwróćmy sytuację i pomyślmy o analogicznym wpisie jakiegoś korpoguya, który swój sposób na życie podsumowuje jako fajny i rozwijający, a Twój jako brud, smród i ubóstwo, dorzucając do tego jakiś kawałek o molestowaniu na bezdrożach Tajlandii. Sorka, ale podchodzenie z maksymalnym cynizmem do wszystkiego, prócz tego, co ty chcesz robić to po prostu hipokryzja.\n22 września 2016 o 17:02\nA i jeszcze dodam: „A że studia przedstawiłam w taki a nie inny sposób – tak działa system i dla mnie ten opis jest prawdziwy.” „Po prostu widzę, jakie są realia i nie ukrywajmy” Tylko że z jakiegoś powodu widzisz te realia (mocno nacechowane negatywnie) tylko w sytuacjach, gdy TY nie chcesz czegoś robić. Jak kariera, to brak życia osobistego i wszystko co najgorsze, ale jak TY otworzysz wegańską knajpę, to idealistycznie sobie weźmiesz, otworzysz i będziesz miała kasę na emeryturę. Tutaj jakoś nie widzisz realiów, że albo dostaniesz gigantyczny spadek, albo najwyżej będziesz mogła się w takiej knajpie zatrudnić, bo takie przedsięwzięcie wymaga pieniędzy. Mnóstwa pieniędzy, które nie wiadomo, czy się zwrócą – jeśli nie, zostaniesz z olbrzymimi długami i upadłą firmą. Albo uda ci się, ale w dziesiątym roku działalności skosi cię przedsiębiorstwo z USA, które jest w stanie zaproponować to samo co ty, tylko dwa razy taniej. Albo bedziesz harować bardziej niż ci wszyscy karierowicze, zmuszona aby być dostępna 24/7.\n22 września 2016 o 20:55\nAle gdzie ja napisałam, że nie da się zrobić kariery bez lizania dupy szefowi? To zupełnie nie tak! Arana, ja naprawdę uważam, że na studiach są także ludzie z pasją i chęcią do działania. Zarzucasz mi tyle rzeczy, że aż nie wiem, na co odpisać…\nNigdy nie nazwałabym się jednak hipokrytką. I nie nazwałabym się cynikiem. Chyba się nie zrozumiałyśmy. Nie wiem, czy czytałaś inne moje wpisy, ale myślę, że powinnaś zauważyć, że taki a nie inny mam styl. I tak a nie inaczej przedstawiam swoje racje.\nA co do mojej knajpy – nie potrzebny jest spadek, gdy umie i chce się ciężko pracować. I będę gotowa siedzieć tam 24/7 jeśli zajdzie taka potrzeba – jeśli będę to kochać.\n22 września 2016 o 02:50\nPrzewspaniały tekst. Dobrze robisz, nie wątp w tą drogę, ja wybrałam studia i po 8 latach pracy w szkole mam 2300 zł z czego 1000 zł wydaję na wynajem kawalerki, co prawda w dobrym standardzie ale jednak po opłaceniu pozostałych wydatków zostaje wiecznie zaciągnięty debet…nie idz moją drogą !!! Pozdrawiam serdecznie\n22 września 2016 o 05:49\nNie pójdę nią, nie moja bajka. Przeraża mnie nawet pożyczenie dwóch złotych na bilet, a co dopiero bycie uzależnionym od banku, od którego zależy (na nasze własne życzenie) jak potoczy się nasze życie.\nMogłabym pracować za 2300 miesięcznie, gdybym widziała w tym jakis cel i czuła radość. Ale robić to, bo…”muszę”? Nie dziękuję, wypiszcie mnie z listy.\nNie zawiodę. A Ty się nie poddawaj!\n23 września 2016 o 08:31\nEkhm… przy obecnych realiach polskiego rynku pracy, słowo „nawet” pasuje do kwoty 2300, tylko jeżeli mówimy o kwocie brutto. Piszesz „Toteż nie muszę szukać pracy, która zapewniłaby mi willę z basenem i najnowsze ferrari (a pewnie bym taką znalazła, idąc na prawo lub medycynę, które bez większego wysiłku mogłabym ukończyć z naprawdę wysokimi wynikami).”. Sęk w tym, że nie mając znajomości (a w przypadku prawa również finansów na aplikację), to po każdym z tych kierunków możesz zarabiać maks. 3000 na rękę.\nPoza tym fajnie gdy praca sprawia radość i widzi się w niej cel, ale z drugiej strony czasem nie warto mieszać hobby z życiem zawodowym. Bo można uznać w gorzej płatnej pracy, tylko dlatego że sprawia nam frajdę, zamiast odpuścić i zamienić dobrą zabawę na lepszą pensję.\n22 września 2016 o 06:06\nZakochałam się w tym tekście…totalnie się z nim utożsamiam. Jednak nie oszalałam myśląc bardzo podobnie, dziękuję i czekam na kolejne słowa, powodzenia ❤\n22 września 2016 o 20:57\nMyślałaś, że oszalałaś, bo masz inne zdanie od większości? No coś Ty, to tak nie działa – gdyby tak było, ja już dawno musiałabym siedzieć zamknięta w Tworkach 😉\n22 września 2016 o 15:34\n22 września 2016 o 16:33\nMocne…a więc zaczęłaś swoją drogę ze wszystkimi jej przyjemnościami i konsekwencjami, których masz świadomość… Niech Cię dobre anioły prowadzą…\n22 września 2016 o 20:59\nŻadne anioły nie są mi potrzebne, dopóki sama za siebie biorę odpowiedzialność. Ale na pewno przyda się odrobina farta. Bo to nie będzie niekiedy łatwa droga. Ale na pewno warta każdej ceny.\n23 września 2016 o 08:46\nWybacz, ale niezbyt spodobał mi się ten fragment:\n„Wiem, że każdy z Was – Dorosłych – “za gówniarza też był idealistą i chciał naprawiać świat, a później twarde życie i brutalna rzeczywistość go ocuciły”. Najwyraźniej coś Wam po drodze nie wyszło. Baliście się i wycofaliście w cień. Daliście się skopać i napluć sobie na głowę tym, którzy mieli w sobie tyle odwagi i determinacji, by sięgnąć po to, czego pragnęli. To o nich teraz mówi świat. I zawsze tak było. Pozwoliliście, by ktoś lub coś zabiło Wasze marzenia i ideały. Nie walczyliście, gdy mordowano dziecko w Was. Daliście się życiu. Jesteście ofiarami. Ofiarami własnych wyborów, podejmowanych z rozsądku, a nie z potrzeby serca.\nTo, że Wam w życiu nie wyszło, nie oznacza, że i ja się poddam.”\nFajnie, że masz swoje plany i marzenia. Fajnie, że do nich dążysz, ale czemu po trupach? Nie wiem co Ci daje prawo by mieszać z błotem tych którym nie wyszło? Znam kilka osoby, które w ciągu dziesięciu lat od matury radykalnie zmieniły swój pomysł na życie (i sam również się do nich zaliczam). Mniejsza o szczegóły, ale świat nie jest taki czarnobiały jak w powyższym akapicie.\n– Może okazać się, że chęć nauczania to za mało – trzeba mieć jeszcze pensję. Nie minimum, ale taką która pozwoli na zakup jedzenia i opłacenie mieszkania, a w dodatku musi być płacona na czas.\n– Można być zdolnym herpetologiem czy zapalonym filozofem, ale niestety na uczelni nie ma pracy dla takiej osoby.\n– Można być zapalonym prawnikiem, ale z powodu braku znajomości nie wybić się poza pozcyję protokolanta.\n– Można marzyć o psychologii, ale nie przebić się przez 20 kandydatów na jedno miejsce.\n– Można wreszcie zwyczajnie nie chcieć emigrować, ale po dwóch latach bezskutecznego szukania dobrej (czyt. pozwalającej utrzymać żonę i dziecko) pracy, wyjechać do Anglii.\nPrzykłady mógłbym mnożyć, ale myślę, że to wystarczy. Może jestem naiwny, ale nie mam sumienia by każdą z tych osób oskarzyć o to, że dały się skopać itd. Zresztą nawet jeśli, to zarzuty należy postawić kopiącemu, a nie ofierze.\nJak na ironię mam również przykład kogoś kto dopiął swego i spełnił swe młodzieńcze marzenie. Aktualnie jest oficerem Wojska Polskiego, który albo sam strzela do „wrogów”, albo uczy innych jak skutecznie zabijać. Cóż, przynajmniej nie dał sobie „napluć na głowę”.\nCo zaś się tyczy mojego skromnego doświadczenia, to odkąd pracuję w tym demonizowanym korpo, to wreszcie mogę spełniać swoje marzenia o podróżowaniu. I nie żałuję tego wyboru, mimo tego, że poprzednią pracę traktowałem jako hobby, a obecna to głównie źrodło zarobku.\n23 września 2016 o 17:05\nWiesz, ja wcale nie kopię tych ludzi. Mi…jest ich po ludzku żal. Bo się dali, w pewnym momencie spuścili ramiona i pogodzili się z rzeczywistością. Możesz nazwać mnie idealistką, ale ja nie uznaję opcji poddania się. Bo gdy na czymś Ci cholernie zależy, to dążysz do tego za wszelką cenę. Oczywiście, że nie jest łatwo. Jasne, często trzeba lizać rany celnie zadane. Ale ja w takich momentach otrzepuję kolana i wstaję, a nie wczołguję się w najciemniejszy kąt.\nMam to do siebie, że niejednokrotnie pragnę pomóc innym, dać im radę – ale nie umiem się cackać i zawsze wyrażam swoje opinie dość dobitnie i ostro – być może dlatego w taki a nie inny sposób odebrałeś moje słowa (notabene, dla mnie to jeden z lepszych fragmentów tego tekstu). Bo ja nie chciałam nikogo zranić, lecz pokazać, że gdzieś popełniło się błąd i może wcale nie jest za późno, by go naprawić?\nOczywiście, nie znam wszystkich ludzi chodzących na świecie, ale ci Dorośli, którymi się otaczam, w większości mówią to samo: „to nie takie życie sobie wymarzyłem, miało być inaczej”.\nMam wrażenie, że dla Ciebie bardziej liczy się pieniądz, niż pasja. W obu komentarzach piszesz o zarobku, ma być „lepsza pensja, a nie dobra zabawa” – cóż, szanuję Twoje zdanie, jednak się z nim nie zgadzam.\n23 września 2016 o 17:49\nCo do ww. fragmentu, Ty go traktujesz jako wyraz żalu, ja w dalszym ciągu jako kopanie tych którym się nie udało. I na tym chyba poprzestaniemy, bo może być ciężko przekonać się nawzajem do zmiany zdania.\nJeśli zaś chodzi o Twoje wrażenia na mój temat, to jest ono słuszne. Zanim jednak mnie za to skrytykujesz, pozwól że wyjaśnię co za tym podejściem stoi.\nKończąc studia chciałem pójść do szkoły i uczyć. Po roku okazało się, że zwyczajnie nie da się wyżyć z pensji nauczyciela. Nadgodziny + korepetycje + prowadzenie kursu językowego sprawiało, że pieniędzy było w sam raz na skromne życie, bez możliwości jakichkolwiek oszczędności. W szkole językowej było nieco lepiej, ale przestało być gdy przestałem dostawać pensję na czas, a do tego okazało się, że na nic poza umową o dzieło nie mam co liczyć.\nKolejną pracą było bycie konduktorem w PKP. I to właśnie ta robota sprawiała mi tak dużo frajdy. Co z tego gdy firma, do spółki ze związkami zawodowymi, sprawiła, że przez dwa lata nie mieliśmy podwyżki. Po dwóch latach dano nam do wyboru: odejście w ramach odprawy lub praca za jeszcze mniejszą pensję. I w tym momencie powiedziałem „DOŚĆ!”. Bo wprawdzie bardzo lubiłem to zajęcie, ale nie tak by poświęcić mu swoje życie.\nI tak oto trafiłem do korpo. Praca jest przyjemna, choć nie tak pasjonująca jak kolej. Z drugiej strony pozwala na normalne życie i gromadzenie oszczędności. W efekcie mogłem kupić sobie motocykl i zwiedzić dużą część Europy. Czyli zrobić coś na co w okresie kolejowym nie miałbym szans, z uwagi na zbyt niskie zarobki. Z tego samego powodu byłem w stanie opłacić sobie kurs językowy i porządnie nauczyć się rosyjskiego.\nI tyle w temacie. Wcześniej była praca połączona z pasją, a teraz jest przyjemne zajęcie, zaś pasje realizuję po godzinach.\n24 września 2016 o 12:17\nNie zamierzałabym Cię skrytykować – uważam, że każdy żyje, jak uważa za stosowne i to są jego indywidualne decyzje, za które przed samym sobą bierze odpowiedzialność. Jeśli taka praca i ten sposób życia Cię satysfakcjonuje – super! Najważniejsze, że to Ty jesteś zadowolony 🙂 A już w ogóle jeśli dzięki temu realizujesz siebie i spełniasz pasje – to nic dodać nic ująć!\nSławomira Belica pisze:\n23 września 2016 o 09:10\nNajpierw po przeczytaniu miałam podobne wrażenia do Arany Q., ja wiem, że istnieją ludzie studiujący bo wszyscy to robią, ale nie uogólniajmy tak bardzo. Po szybkim przeglądzie swoich tekstów i tak złapałam się na tym, że też mogłam kogoś urazić, tak jak ja poczułam się urażona, bo idę na studia.\nJak będziesz próbować pisać do gazety albo pisać książkę napisz tekst bardziej wyważony, bo takiego nie wydrukują. A na blogu… blogi są od niewyważonych opinii.\n23 września 2016 o 17:07\nMoim celem nie było nikogo urazić. Czytając komentarze, dochodzę do wniosku, że wiele osób poczuło się urażone – ja bym tego tak nie odebrała.\nAle nie będę nikogo przepraszać, bo gdybym miała ten wpis napisać raz jeszcze, to wyglądałby on zupełnie tak samo.\nA Twoje ostatnie dwa zdania są genialne, w punkt!\nForest Browni pisze:\n25 września 2016 o 08:44\nDzień dobry wszystkim czytelnikom tego, jakże kontrowersyjnego acz arcy szczerego bloga. Witam także wszystkich, którzy skomentowali powyższy post a także Ciebie Młoda Autorko. Po pierwsze i najważniejsze, faktycznie – „blogi są od niewyważonych opinii „. Blogi są od wolnych opinii, skrajnych, niewygodnych itd i tp. Więc każdy ma prawo pisać tak jak myśli i tak jak czuje. Po drugie, czytam wszystko bardzo wnikliwie i jeszcze nigdy nie zauważyłam by ta dziewczyna kogokolwiek atakowała, no, może poza systemem,w ogólnym i szerokim tego słowa znaczeniu, który krytykujemy wszyscy. Po trzecie, ja nie mam jak Ona lat osiemnastu a jestem duuuużo starsza i z pewnością mam o wiele więcej życiowych doświadczeń za sobą, co wcale nie oznacza, że jestem od Niej mądrzejsza. Ten młody człowiek, który napisał tego posta to wolny człowiek, człowiek myślący i mam nadzieję silny. I tu do Ciebie Zosiu – NIE DAJ SIĘ ŚCIĄGNĄĆ W DÓŁ ! Nigdy i nikomu. Jesteś odważna, mądra i masz przed sobą całe życie lecz w okół ludzi, którzy nigdy nie przyznają się do swoich błędów, ludzi, którzy nie przyznają się do swoich porażek i nigdy nie wyjawią swoich wewnętrznych demonów. Masz w okół siebie ludzi, którzy za każdym razem i przy każdej możliwej okazji będą Cię ściągać w dół, podkładać Ci nogi i mieszać z błotem, nie daj się im. Każdy jest kowalem swojego losu a Ty bądź kowalem, który wykuje dla siebie dobre, niezależne i pełne przygód życie. Trzeba mieć nie lada odwagę by wbrew wszystkim i wbrew wszystkiemu stawiać kroki, które Ty stawiasz jednocześnie mówiąc o tym głośno, rób tak dalej, bo choć tysiąc osób Cię skrytykuje, jedna a może dziesięć przemyśli swoje życie i zainspiruje się Twoim czystym i nieskażonym umysłem. Ja jestem po studiach i mam tak zwane ogony lecz przede wszystkim brak mi odwagi i dzięki Tobie umiem się do tego przyznać. My mieliśmy jako młodzi ludzie dużo mniejsze możliwości a świat był zamkniętym tworem ale mieliśmy marzenia….I prawda jest taka, że na marzeniach, w większości przypadków, się skończyło. Dziś większość z nas (tak masz rację) żyje w mniej lub bardziej bezpiecznych schematach, mówiąc prosto – praca, dom, praca, dom, praca, dom….\nCzy komuś z nas to odpowiada ? Nie sądzę, bo gdyby tak było to bylibyśmy szczęśliwi a nie jesteśmy i stąd te krytykujące Cię komentarze. Bo mało kogo stać na to by powiedzieć osiemnastoletniemu człowiekowi: – cholera masz rację !\nA ja Ci to powiem, na forum – masz rację Zosiu, życie może być przygodą, życie nie musi być schematem, życie po prostu może być piękne, bo wszystko jest w zasięgu Twojej ręki i uwierz, wystarczy sięgnąć. Nie przejmuj się tym co piszą inni, oni tu nie są prawdziwi i nigdy nie będą a Ty bądź prawdziwa i bądź sobą a zajdziesz tam gdzie my wszyscy, lata temu zajść chcieliśmy ale zabrakło nam odwagi i determinacji. Ludzie są jedną wielką galaretą i próbują i zawsze będą próbowali zdeptać tych, którzy w jakikolwiek sposób się wyróżniają. Wyróżniaj się i spełniaj swoje marzenia, bo świat jest wart Ciebie a Ty świata i pamiętaj, człowiek, który nie spełnił swoich marzeń nigdy nie będzie szczęśliwy.\nUszy do góry i miej siłę odeprzeć ataki.\nForest Brownie pisze:\n25 września 2016 o 08:48\nPingback: Podsumowanie roku – Życiowa Droga\nPoprzedni Previous post: „W podróży nie liczy się cel, a droga do niego. I ludzie. I bezinteresowna dobroć.” – Kornwalia na stopa\nDalej Next post: Ostatnie migawki z południa Anglii- oślica Penelopa, żołnierz Peter, głuchoniema rozmowa w kafejce i host Tom\nDołącz do 1 364 obserwujących.\nArchiwum Wybierz miesiąc Czerwiec 2021 Marzec 2021 Lipiec 2020 Czerwiec 2020 Maj 2020 Kwiecień 2020 Marzec 2020 Luty 2020 Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016


Legia najgorsza w historii. Spadek mistrza? To realne! - Sport WP SportoweFakty\nTo już ten moment, w którym przy Łazienkowskiej 3 powinny wyć syreny alarmowe. Legia przegrała 8 z 9 ostatnich ligowych meczów i ugrzęzła w strefie spadkowej. Spadek mistrza wydaje się nieprawdopodobny, ale historia polskiej piłki zna taki przypadek.\nMaciej Kmita 06 Grudnia 2021, 09:36\nPowiedzieć, że Legia znalazła się w trudnym położeniu, to jak zgłosić swoją kandydaturę do konkursu na niedopowiedzenie roku. 31 października, po raz pierwszy od 28 lat, wylądowała w strefie spadkowej (więcej TUTAJ), a trzy tygodnie później wyrównała niechlubny rekord klubu z 1936 roku pod względem kolejnych porażek w lidze (7).\nWojskowi przegrali 11 z 15 ligowych spotkań - nigdy nie byli łatwiejsi do pokonania niż teraz. Kibice Legii nie są przyzwyczajeni do takiej zapaści swojego zespołu. Wielu z nich nawet nie wyobrażało sobie, że ich drużyna kiedykolwiek mogła być równie słaba jak w tym sezonie. I nie można mieć im tego za złe, bo tak fatalną dyspozycję Legii pamiętają tylko jej najstarsi, mający dziś ponad 70 lat, fani.\nNajgorsze w przypadku Legii jest jednak nie to, że znalazła się w strefie spadkowej (w końcu rozegrała dwa mecze mniej od większości ligowych rywali), ale że zaczęła się w niej urządzać. W niedzielnym meczu 17. kolejki PKO Ekstraklasy uległa Cracovii (0:1) i zmarnowała szansę na wydostanie się na powierzchnię. Wystarczył jej do tego remis...\nNajgorzej od 67 lat\nTo oznacza, że przesiedzi w strefie spadkowej pięć pełnych kolejek. Ostatni raz tak długo na zagrożonym degradacją miejscu była 67 lat temu - w sezonie 1954. O tym, jak dawno to było, świadczy fakt, że był to pierwszy sezon Lucjana Brychczego w z "eLką" na koszulce.\nWojskowi okupowali wtedy lokaty 10.-11. nieprzerwanie przez dziewięć kolejek (4.-12.), ale udało im się uniknąć spadku. Pięć lat wcześniej byli w strefie spadkowej, podobnie jak teraz, przez pięć kolejek z rzędu (7.-11.), a niechlubny rekord pod tym względem ustanowili w czarnym roku 1936.\nGdy jedyny raz Legia spadła z ligi, ugrzęzła "pod kreską" na 10 długich kolejek. Wylądowała w strefie spadkowej po 9. serii gier i nie opuściła jej do końca rozgrywek, czyli do 18. (liga liczyła wtedy 10 zespołów). Przed wybuchem II wojny światowej do ekstraklasy już nie wróciła, a dwa lata po spadku... została rozwiązana.\nReaktywowano ją dopiero po wojnie, a do najwyższej ligi rozgrywkowej wróciła dopiero w pierwszym sezonie po wojnie (1948).\nNa tym jednak nie koniec upokorzeń Wojskowych w tym sezonie. Porażka z Cracovią była już 11. ligową Legii w rozgrywkach 2021/22. Warszawianie przegrali najwięcej meczów spośród wszystkich drużyn PKO Ekstraklasy, choć rozegrali mniej spotkań (15) od większości rywali (17).\nLegia jest najgorszym obrońcą tytułu w historii polskiej ligi. W żadnym innym sezonie hasło "bij mistrza!" nie było tak aktualne jak teraz. Żaden inny panujący mistrz Polski nie schodził z boiska pokonany tyle razy już na tym etapie sezonu.\nSami Wojskowi w swojej 85-letniej historii występów w ekstraklasie mieli sezony, w których doznali więcej porażek, ale... na przestrzeni całych rozgrywek, a nie w 15 meczach.\nNiechlubny rekord klubu (13) pod tym względem został ustanowiony we wspomnianym sezonie 1936, a powtórzony 40 lat poźniej. W sezonie spadkowym po 15 kolejkach warszawianie mieli jednak na koncie tyle porażek co teraz, czyli 11, a w rozgrywkach 1975/76 - 7.\nLegia nigdy nie była łatwiejsza do pokonania niż teraz. A wiele wskazuje na to, że w tym sezonie weszła na kurs prowadzący do pobicia tego niechlubnego rekordu, bo ma do rozegrania jeszcze aż 19 spotkań.\n- Być może ktoś panikuje, ale ja nie. Legia będzie walczyła o mistrzostwo. Wygranie 5-6 kolejnych meczów nie będzie dla nas olbrzymim wyczynem. Naszym celem jest mistrzostwo. Nie ma we mnie paniki - dziś te wypowiedziane ledwie 9 tygodni temu przez Czesława Michniewicza słowa brzmią absurdalnie.\nZ 26 punktami straty do Lecha Poznań Legia może już zapomnieć o mistrzostwie Polski. Także dwa niższe stopnie podium są poza zasięgiem stołecznej ekipy, bo trzecia w tabeli Lechia Gdańsk ma nad nią 21 punktów przewagi.\nJedyna droga do europucharów wiedzie w tym sezonie przez Puchar Polski, ale przy Łazienkowskiej 3 powinni na chwilę zapomnieć o podboju Europy i włączyć syreny alarmowe, bo Dariuszowi Mioduskiemu głęboko w oczy zagląda widmo spadku z ligi.\nTo nieprawdopodobne, ale możliwe. Zresztą, historia polskiej piłki zna przypadek mistrza, który rok po wygraniu ligi musiał się z nią pożegnać. W latach 1954-55 taki nierealny scenariusz stał się udziałem Polonii Bytom.\n12 prac Marka Papszuna\nLegia znalazła się w największym kryzysie w historii - jego konsekwencje mogą być równie poważne co spadku w 1936 roku. Tymczasem prezes Mioduski zdaje się nie mieć planu na jego zażegnanie. Zastąpienie Czesława Michniewicza Markiem Gołębiewskim przyniosło opłakane skutki.\nNowy (tymczasowy) trener nie zatamował krwotoku porażek. To już pod jego wodzą Legia zsunęła się do strefy spadkowej (31.10), wyrównała rekord klubu pod względem kolejnych przegranych meczów (21.11) i na dobre ugrzęzła pod kreską.\nDo tego poniosła dwie porażki w Lidze Europy, trwoniąc zgromadzony za kadencji Michniewicza kapitał w postaci dwóch zwycięstw. Tylko cud sprawi, że Wojskowi awansują do 1/16 finału tych rozgrywek.\nLegia, o czym poinformowaliśmy jako pierwsi (TUTAJ), chce zatrudnić Marka Papszuna, ale on sam na razie nie podjął ostatecznej decyzji. W niedzielę w magazynie Liga+ Extra zapowiedział, że zrobi to dopiero po rundzie jesiennej.\n16MP 19PP 08-12 19:50 Zgłoś komentarz\nLegia najlepsza na swiecie jest. Kocham Legie jak nie wiem co ❤\nJeżyce 08-12 15:22 Zgłoś komentarz\ndzień dobry azjaci. ;-)\nhack 07-12 17:11 Zgłoś komentarz\nLegia nie spadnie, ma za dobrych graczy, wystarczy to poukładać w przerwie zimowej. Ta drużyna zupełnie nie gra z kontry, a gra pozycyjna nie wychodzi, bo nie ma pracy na boisku bez piłki.\nEwidentnie grają na zmiany w klubie. Zawsze to było do tej pory przeciw trenerowi, pomagała zmiana szkoleniowca, ale tu chyba chodzi o coś więcej. Pan Mioduski z panem Kucharskim (a na pewno ten drugi) powinni przemyśleć swoje istnienie w Legii, bo to oni są winni temu, jaki teraz mamy efekt po 5 latach ich "pracy". Mioduskiemu zawdzięczać należy inwestycje w infrastrukturę, w klub, ale to nie przekłada się na wyniki sportowe, za które odpowiada Kucharski, a te z roku na rok są coraz gorsze (nie pomaga zwalanie winy na kolejnych trenerów) i tego wizerunku nie poprawia awans do fazy grupowej LE, bo Legia gra dziś gorzej niż rok temu, gdy odpadła w eliminacjach.\nendriu122 06-12 22:33 Zgłoś komentarz\nArmagiedon to czy cuś.......:)\n❶ ❾ ❶ ❻ 06-12 22:24 Zgłoś komentarz\nRobert Lewandowski zarabia w tydzień tyle, co przeciętny Polak przez całe życie.\nIres 06-12 21:04 Zgłoś komentarz\nNa te chwile mają 26 ( słownie - dwadzieścia sześć) punktów straty do hegemona. A mamy półmetek. Deklasacja\nKen Masters 06-12 19:23 Zgłoś komentarz\nLegia nie spadnie. Ma pilkarzy wystarczajacych do spokojnego utrzymania sie. Tam potrzeba tylko goscia co to pouklada, bo na teraz jest totalny chaos. Nie jestem fanem L, ale zycze jej by\npoukladala swoja gre chociazby za to, ze natrzaskali sporo punktow do rankingu europejskiego dla Polski.\n❶ ❾ ❶ ❻ 06-12 19:05 Zgłoś komentarz\nNo i lata po kolei po wszystkich artykułach, dokładnie jak napisałem. Tresura perfekcyjna, na kiwnięcie palcem.\nJan Tomaszewski 06-12 18:37 Zgłoś komentarz\nn a wiosne legia zacznie wygrywac tym sie zajma sedziowie to pewne beda czerwone kartki i karne dla legi\nKrogulec Kapuś Sp. zoo 06-12 18:08 Zgłoś komentarz\nsmeagol 06-12 17:21 Zgłoś komentarz\nNie spadnie, wyobrażacie sobie co by się działo na wyjazdach legi w pierwszej lidze. Nikt by sobie z ich kibicami nie poradził. Poza tym mają zespół, który spokojnie się utrzyma.\nPotrzebują tylko konkretnego trenera.\nchris3000 06-12 17:03 Zgłoś komentarz\nkarma wraca. Kibole Legii grozili potencjalnym inwestorom, którzy chcieli pomóc Polonii Warszawa. Mioduski boi się zerwać więzi z kibolami i teraz niech sobie pokrzyczą w I lidze.\nPrzynajmniej kar za wybryki w pucharach nie będzie\nFerrante 06-12 16:24 Zgłoś komentarz\nOgniwo (obecnie Polonia) Bytom spadła z ligi rok po zdobyciu tytułu, ale trzeba pamiętać o okolicznościach-otóż stało się to po tym, gdy bolszewik Rokossowski, ojciec chrzestny CWKS,\npowołał do woja najlepszych graczy Ogniwa. Dzięki temu wojskowi zdobyli pierwszy tytuł a drużyna z Bytomia spadła z ligi.\nWarszawa PKO Ekstraklasa Legia Warszawa Piłka nożna Polska Dariusz Mioduski


Odżywcza maseczka słodkie migdały z miodem na twarz, szyję i dekolt. Odżywia, wygładza i regeneruje. Polecana do codziennej pielęgnacji skóry, szczególnie suchej, delikatnej i zmęczonej.\nekstrakt z miodu z dzikich kwiatów (minerały i witaminy C, B1, B2), witaminy: A, E, F, B6, B5, zestaw 21 naturalnych aminokwasów, oleje z „”dzikiego szafranu”" i słodkich migdałów.\nMaseczkę kupiłam w Realu za niecałe 2zł.\nW saszetce znajduje się 8ml kosmetyku.\nZapach maseczki z początku wydawał mi się przyjemny, jednak po kilku minutach wąchania go stał się uciążliwy i denerwujący. Przypomina zapach wanilii, jakiejś waniliowej bitej śmietany lub kremu do tortu\nKonsystencja maseczki jest dosyć gęsta. Rozprowadziłam na twarzy całą zawartość saszetki, ponieważ na opakowaniu było napisane, aby nałożyć grubą warstwę. Z resztą zważywszy na konsystencję i tak nie dałoby rady nałożyć jej mniej.\nNiestety nie wchłania się dobrze, prawie całą maseczkę musiałam zetrzeć wacikiem z twarzy, nie pomagało rozsmarowanie, czy wklepywanie.\nSkóra po zastosowaniu jest w dotyku tłusta, śliska i lekko się świeci.\nWidać, że dobrze nawilża i niweluje cienie pod oczami.\nPrzez kilka minut po ściągnięciu z twarzy czułam lekkie swędzenie.\nNie wiem czy jeszcze ją kupię. Mam mieszane uczucia. Raczej już się na nią nie skuszę, bo tak w gruncie rzeczy nie zrobiła nic\n21 maja 2015 at 11:14\nJeśli nałoży się tą maseczkę w ilości nie wiele większej jak zwykłego kremu do twarzy (warstwa lekko widoczna na twarzy) to działa świetnie. ja tak wczoraj nakładałam, większość się wchłonęła, resztę wmasowałam i poszłam spać. Rano skóra mięciutka, nawilżona, podkład super się stopił ze skórą.\n4 kwietnia 2014 at 19:59\nLibię maseczki Perfecta ale tej jeszcze nie używałam. Często stosuję koktajlową S.O.S., szczególnie gdy jestem niewyspana.\n5 kwietnia 2014 at 20:17\nMaseczka sos jest świetna


Zdrowie - Prawo.pl\nLekarze rodzinni nie chcą powrotu do organizowania nocnej i świątecznej opieki lekarskiej, a takie propozycje przedstawiła rada do spraw Covid-19 działająca przy premierze. Jednak obecny system też nie działa dobrze. Pacjenci nawet z lekką gorączką przychodzą na SOR, a kolejki tworzą się jeszcze przed godziną 18 – mówią lekarze.\nTylko do połowy czerwca do Rzecznika Praw Pacjenta wpłynęły 154 sygnały, że szpitale ograniczają kontakt bliskim pacjentów. Rodziny niekiedy nawet przez kilkanaście godzin po poważnej operacji, nie mają wiedzy na temat jej przebiegu. RPP przestrzega, że nie można ograniczać odwiedzin u hospitalizowanych pacjentów, gdyż może to naruszać ich zbiorowe prawa.\nTrwa wyścig, by podwyżki w ochronie zdrowia były na czas\nNowe, wyższe stawki minimalne wynagrodzeń w ochronie zdrowia obowiązują od 1 lipca. Może być jednak problem z wypłatą podwyżek na początku sierpnia. Wszystko zależy od tego, jak szybko zostaną podniesione wyceny świadczeń, bo to z nich mają być finansowane podwyżki. I od tego, kiedy NFZ podpisze aneksy do umów. To skomplikowany proces, a czasu zostało niewiele.\nAż 80 proc. budżetu na świadczenia i leki Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) zostało przeznaczone na potrzeby zdrowotne 20 proc. pacjentów - wynika z danych za 2021 r. W ciągu pięciu lat średni koszt leczenia pacjenta wzrósł o 400 złotych i wyniósł w ubiegłym roku 2,6 tys. zł. W sumie na leczenie pacjentów: świadczenia i leki, wydaliśmy 83 mld zł.\nKrajowa Sieć Onkologiczna (KSO) ma zapewnić kompleksową opiekę onkologiczną w całym kraju, a poszczególne etapy leczenia będą przebiegać według ściśle określonych standardów, przy współpracy specjalistów różnych dziedzin. Priorytetem jest zapewnienie każdemu dorosłemu pacjentowi, niezależnie od miejsca zamieszkania, opieki onkologicznej opartej na jednakowych standardach diagnostyczno-terapeutycznych.\nCoraz więcej danych pacjentów, w tym wrażliwych, trafia do centralnych systemów informatycznych. Jednocześnie nasilają się wyłudzenia i cyberataki, których te dane są celem, o czym przestrzega Narodowy Fundusz Zdrowia. W tym roku zgłoszono 72 incydenty. To na administratorach, czyli na podmiotach leczniczych, ciąży odpowiedzialność za ochronę tych danych - przypominają prawnicy.\nPolecamy książki z ochrony zdrowia\nProkuratura Okręgowa w Katowicach skierowała do Sądu Rejonowego w Zabrzu akt oskarżenia przeciwko lekarzowi sądowemu oskarżonemu o poświadczenie nieprawdy w wystawionych zaświadczeniach o niezdolności do udziału w postępowaniu przed sądami, a także poplecznictwo, utrudnianie postępowania przez sądami oraz wyłudzenia.\nPropozycjami dotyczącymi pokrycia kosztów wzrostu płac w ochronie zdrowia zajmują się dziś zespoły do spraw ochrony zdrowia w Radzie Dialogu Społecznego. Kluczowa dla dyrektorów placówek jest odpowiedź na pytanie, ile będą mieli pieniędzy na podwyżki i w jakim zakresie będą mogli nimi objąć oprócz pracowników medycznych także osoby zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych i pracowników administracji.\nPo 70 latach przerwy wydział medyczny na UW\nPo uzyskaniu pozytywnej opinii przez członków Senatu Uniwersytetu Warszawskiego rektor prof. Alojzy Z. Nowak podpisał zarządzenie o utworzeniu Wydziału Medycznego. Po ponad 70 latach przerwy Uniwersytet Warszawski znów będzie kształcić przyszłych lekarzy. Wydział Lekarski istniał na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1816–1950.\nSamorządy złożyły jedynie 22 wnioski o środki w programie PFRON wspierającym obywateli Ukrainy z niepełnosprawnościami. Mają wątpliwości jak formalnie traktować Ukraińców nie mających przy sobie...\nModel centrum, który chcielibyśmy wprowadzić, pełniłyby rolę koordynatora opieki zdrowotnej. Wokół niego koncentrowałyby się podstawowe usługi dostosowane do lokalnych potrzeb i możliwości. Dzięki...\nDane gromadzone w Systemie Informacji Medycznej (SIM) nie służą żadnym instytucjom do analizy stanu zdrowia konkretnego pacjenta czy grupy pacjentów, a zbieranie ich ma na celu wyłącznie wymianę...\nPrawo pracy\tSzkolnictwo wyższe\nOsoby z Ukrainy mogą ubiegać się o pomoc przy nostryfikacji dyplomu. Wniosek o sfinansowanie opłaty można złożyć do powiatowego urzędu pracy w wersji elektronicznej używając kwalifikowanego podpisu...\nZ programu profilaktyki chorób układu krążenia skorzystają osoby w wieku od 35 do 65 lat, u których nie została dotychczas rozpoznana choroba układu krążenia, cukrzyca, przewlekła choroba nerek lub...\nSpecjaliści z WUM będą szkolić ukraińskich lekarzy\nSpecjaliści z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego przeszkolą 400 ukraińskich lekarzy w zakresie medycyny ratunkowej, medycyny pola walki i opatrywania urazów wielonarządowych w warunkach wojennych....\nNFZ podniesie wycenę świadczeń, by sfinansować podwyżki w ochronie zdrowia\nWzrost wynagrodzeń minimalnych w ochronie zdrowia zostanie sfinansowany przez podniesienie wyceny świadczeń. Taką decyzję podjęło Ministerstwo Zdrowia, o czym stronę samorządową poinformował...\nTytuł diagnosty laboratoryjnego będą mogły uzyskać osoby, które ukończyły studia wyższe na kierunku analityka medyczna lub medycyna laboratoryjna. Takie m.in. rozwiązania zakłada przyjęty we wtorek...\nPrezydent podpisał nowelizację ustawy, która od 1 lipca podnosi minimalne wynagrodzenia pracowników w ochronie zdrowia. Ministerstwo Zdrowia szacuje, że koszt podwyżek w tym roku wyniesie 7,2 mld zł....\nJolanta Ojczyk\tKatarzyna Nocuń\tMonika Sewastianowicz\nCzasy, w których przedsiębiorca przynosił do swojego prawnika teczkę z dokumentami i niczym się już nie interesował, minęły. Teraz konieczny jest nieustający kontakt, bo niemal każdą transakcję i...\nKosmetyczka biegłą od procedur medycznych - sądy mają problem z weryfikacją\nWymiar sprawiedliwości\tZawody medyczne\nWpis na listę biegłych sądowych w jednym z sądów okręgowych otrzymała ostatnio kosmetyczka, która będzie mogła opiniować w zakresie m.in. mezoterapii i zabiegów autologicznych. Sprawa stała się...\nAleksandra Partyk\tKatarzyna Nocuń\tPatrycja Rojek-Socha\nElektroniczny, centralny system rejestracji da możliwość ukrócenia patologii w systemie ochrony zdrowia polegającej na tym, że do publicznych świadczeń pacjenci uzyskują szybszy dostęp przez drzwi...\nSądy administracyjne bezwzględne wobec rodziców nieszczepiących dzieci\nPacjent\tAdministracja publiczna\tOpieka zdrowotna\nNasila się zjawisko odmowy szczepienia obowiązkowego dzieci. Tylko w jednym miesiącu - maju br. - NSA wydał 10 wyroków przymuszających rodziców grzywną do poddania dzieci szczepieniom. A wojewódzkie...\nWymogi dla SOR-ów rok później - ratownictwo medyczne na rozdrożu\nW systemie ratownictwa brakuje lekarzy specjalistów, dlatego Ministerstwo Zdrowia kolejny raz obniża wymogi dla szpitalnych oddziałów ratunkowych (SOR). Problem jest jednak głębszy. Przygotowywane ad...\nAdministracja publiczna\tPrawo pracy\tOpieka zdrowotna\nMusimy obronić przed szaleństwem, musimy obronić rodzinę składającą się z kobiety i mężczyzny, i oczywiście - daj Boże - z dzieci, no i musimy się obronić przed dominacją pewnego typu kultury, która...\nSzkolnictwo wyższe\tDla studenta\tZawody medyczne\nZatrudniamy sześć osób na stanowisku koordynatora. Kwota, którą oferuje NFZ nie wystarcza na pokrycie kosztów. Natomiast i tak się to opłaca. Część zadań wykonują bowiem zamiast pielęgniarek, których...\nAmerykański Sąd Najwyższy postanowił, że "konstytucja nie przyznaje prawa do aborcji", a wyroki w precedensowych sprawach Roe kontra Wade i Casey kontra Planned Parenthood zostają uchylone. Wyroki te...\nSamorząd terytorialny\tAdministracja publiczna\tOpieka zdrowotna\nObrona cywilna istnieje na papierze. Opiera się na raportowaniu i sprawdzaniu działania syren alarmowych. Zarządzanie kryzysowe kuleje, co pokazała pandemia i kryzys uchodźczy. Zdaniem ekspertów,...\nPrzychodnia ma pilnować, by pacjent zrobił badania - nie wszyscy są gotowi na rewolucję\nKoordynatorzy w przychodniach rodzinnych będą kontaktować się z przewlekle chorymi, by umawiać ich na konsultacje do specjalistów i przypominać o badaniach. Zakłada to model opieki koordynowanej,...\nNSA: Pediatra negujący szczepienia musi uzupełnić wiedzę medyczną\nLekarka pediatra wypowiadała tezy o złym wpływie szczepień na zdrowie i odporność dzieci. Samorząd lekarski uznał, że twierdzenia te nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, więc skierował lekarkę...\nSejm odrzucił obywatelski projekt w sprawie liberalizacji aborcji\nSejm odrzucił w czwartek obywatelski projekt ustawy o bezpiecznym przerywaniu ciąży. Proponowane zmiany zakładały m.in. prawo do przerwania ciąży do 12. tygodnia. Za odrzuceniem projektu głosowało...\nBukiel: Za błąd w sztuce medycznej nie można karać jak za pospolite przestępstwo\nWprowadzenie zasady no-fault (bez orzekania o winie) wzmocni konstytucyjne prawo obywateli do ochrony zdrowia, bo lekarze śmielej będą raportować o swoich błędach. Pozwoli to na ich analizę i...\nRyzykowny falstart z rozszerzaniem uprawnień ratowników medycznych\nRatownicy medyczni nie są gotowi, by intubować pacjentów z użyciem środków zwiotczających, a takie uprawnienia chce im dać Ministerstwo Zdrowia podkreślając, że brakuje lekarzy. Ratownicy medyczni...\nFarmaceucie i technikowi farmaceutycznemu w czasie pracy w aptece i podczas kontaktu z klientami będzie przysługiwać ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu. Prezydent Andrzej Duda...\nJolanta Ojczyk\tKatarzyna Nocuń\nCo piąta apteka w Polsce jest zadłużona\nCo piąta polska apteka jest zadłużona – tak wynika z najnowszych danych Krajowego Rejestru Długów. Ogół zależności wynosi 82,8 mln zł. Szansą na podreperowanie budżetów rynku farmaceutycznego będzie...\nReforma płacy minimalnej w ochronie zdrowia na ostatnią chwilę\nZwiązki zawodowe chciałyby w porozumieniach płacowych zawieranych ze szpitalami gwarancji podwyżek, które mają obowiązywać już od 1 lipca. Dyrektorzy placówek są jednak ostrożni. Nie wiadomo wciąż,...\n1 2 3 4 5 Wczytaj więcej artykułów 1056\nModel centrum, który chcielibyśmy wprowadzić, pełniłyby rolę koordynatora opieki zdrowotnej. Wokół niego koncentrowałyby się podstawowe usługi dostosowane do lokalnych potrzeb i możliwości. Dzięki temu nie dochodziłoby np. do tego, że pacjent ze skierowaniem od lekarza rodzinnego, jest diagnozowany dopiero, gdy trafia do szpitala - zauważa Bernadeta Skóbel, kierownik Działu Monitoringu Prawnego i Ekspertyz Biura Związku Powiatów Polskich.\nZatrudniamy sześć osób na stanowisku koordynatora. Kwota, którą oferuje NFZ nie wystarcza na pokrycie kosztów. Natomiast i tak się to opłaca. Część zadań wykonują bowiem zamiast pielęgniarek, których koszt pracy jest o wiele wyższy. Zarządzają ruchem pacjentów, delegują uprawnienia, ograniczają koszty zbędnych wizyt i diagnostyki - mówi dr Bartosz Pędziński z Łomżyńskiego Centrum Medycznego.\nWprowadzenie zasady no-fault (bez orzekania o winie) wzmocni konstytucyjne prawo obywateli do ochrony zdrowia, bo lekarze śmielej będą raportować o swoich błędach. Pozwoli to na ich analizę i uchronienie się od nich w przyszłości. W efekcie błędów będzie mniej, a zatem zdrowie i życie obywateli będzie lepiej chronione - uważa Krzysztof Bukiel, przewodniczący Zarządu Krajowego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy.\nWniosek o nadanie stopnia niepełnosprawności stałej i czasowej składa osoba zainteresowana, jej przedstawiciela ustawowy albo, za ich zgodą, ośrodek pomocy społecznej. Jeśli więc lekarz złoży wniosek do powiatowego zespołu orzekającego w imieniu swojego pacjenta, ten nie zostanie rozpatrzony.\nNasila się zjawisko odmowy szczepienia obowiązkowego dzieci. Tylko w jednym miesiącu - maju br. - NSA wydał 10 wyroków przymuszających rodziców grzywną do poddania dzieci szczepieniom. A wojewódzkie sądy administracyjne wydały takich wyroków w maju około 40. Wynika z nich m.in., że unikanie badania kwalifikującego do szczepienia nie uchroni rodzica od nałożenia kary.\nAmerykański Sąd Najwyższy postanowił, że "konstytucja nie przyznaje prawa do aborcji", a wyroki w precedensowych sprawach Roe kontra Wade i Casey kontra Planned Parenthood zostają uchylone. Wyroki te ustanowiły konstytucyjne prawo do aborcji dokonywanych w początkowym okresie ciąży przed uzyskaniem przez płód stanu przeżywalności. Oznacza to, że państwo będzie mogło narzucać swój moralny wybór kobiecie i zmusić ją do urodzenia dziecka.\nLekarka pediatra wypowiadała tezy o złym wpływie szczepień na zdrowie i odporność dzieci. Samorząd lekarski uznał, że twierdzenia te nie są zgodne z aktualną wiedzą medyczną, więc skierował lekarkę na obowiązkowe staże. Sądy administracyjne zgodziły się, że było to uzasadnione interesem publicznym, który wynika z troski o bezpieczeństwo leczenia pacjentów.\nTylko państwowe karetki będą jeździć w pogotowiu po 1 kwietnia


Gorzów - Telewizja pokazała (417) - informacje, ogłoszenia, praca\nOsób online: 410;\tpiątek, 21 wrzesień 2018 Imieniny Darii, Mateusza, Wawrzyńca\nJak łatwo jest narzucić ludziom cokolwiek. Teraz są kłótnie o to – gdzie byłoby lepiej ustawić pomnik smoleński.\nNikt nie zastanawia się, po co nam pomnik. Co ma przypominać – ten żałosny bałagan który doprowadził do kolejnej katastrofy?\nCzy jest ktoś w Polsce, kogo nie uczczono pomnikiem? Nie uczczono na przykład 200 000 mieszkańców Warszawy, którzy polegli w Powstaniu – widać trzeba zginąć bohatersko z bronią w ręku, inaczej to się nie liczy. O 3 milionach Żydów nie ma nawet co mówić; może potem, jak IPN dokładnie sprawdzi historię każdej ofiary.\nW debacie o Zagładzie Żydów, o antysemityzmie, zabrało głos wiele osób, choć nie zauważyłem tam historyków zajmujących się tym tematem.\nPolecam wywiad z prof. Janem Grabowskim w Polityce. Prof. Grabowski jest członkiem zespołu Centrum Badań nad Zagładą Żydów przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN. Zespół bada cały zestaw źródeł – świadectwa ocalałych Żydów (okupację niemiecką przetrwało 1,6% populacji), zasoby powojennych sądów, prowadzi wywiady ze świadkami i ich dziećmi, bada dokumenty administracji (akta gminne, miejskie, sołeckie, samorządowe), źródła niemieckie. Wkrótce ukaże się książka pod redakcją prof. Grabowskiego i prof. Barbary Engelking „Dalej jest noc. Losy Żydów w wybranych powiatach okupowanej Polski”.\nW naszej książce skupiliśmy się na losach tych Żydów, którym udało się uciec z okupowanych gett, którzy podjęli walkę o życie „po aryjskiej stronie”. O niemieckiej maszynerii Zagłady, o obozach koncentracyjnych i o obozach eksterminacji, w których zginęło 80 proc. polskich Żydów, wiemy dużo. O Żydach którzy podjęli rozpaczliwą walkę o przeżycie – mniej. To, co widać najbardziej, to ich niesłychaną wolę walki o przetrwanie, która w dramatyczny sposób przeczy często – i bezmyślnie – powtarzanym twierdzeniom o Żydach, „którzy jak owce dali się zapędzić na śmierć”. Lecz również wyraźnie widać w książce bezmiar tragedii żydowskiej, do której przyczynili się Polacy. Tytułem przykładu: getta w okupowanej Polsce w większości były otwarte. Żadnych murów, czasem niedbale zbity z desek parkan czy płot. Ale Żydzi wiedzieli, że nie mogą wyjść poza wyznaczony teren. Kto nadzorował getto? Niemców było mało, w mniejszych miasteczkach czasem nie było ich wcale. Dlaczego więc ci ludzie umierali z głodu i nie wychodzili? M.in. dlatego, że bali się polskiej policji granatowej i polskich sąsiadów.\nA co działo się w chwili rozpoczęcia przez Niemców likwidacji gett? Np. miasto Węgrów, gdzie likwidacja getta nastąpiła 22 września 1942 r. W dokumentach niemieckich widać mobilizację SS, polskiej policji i ukraińskich oddziałów pomocniczych. W narracjach żydowskich zaś przerażenie postawą Polaków. (…) Mamy też relacje Polaków, którzy obserwowali likwidację getta – a właściwie mordowanie jego mieszkańców. Bo 8 tys. ludzi zapędzono do Sokołowa, a później wtłoczono w pociągi do Treblinki, ale jeszcze na ulicach Węgrowa zamordowano tego samego dnia tysiąc osób. Część mieszkańców rzuca się do rabowania trupów, wyrywania złotych zębów. Znikąd pojawiają się brygady polskiej Ochotniczej Straży Pożarnej, które wyszukują ukrywających się Żydów. Następnego dnia w okolicy nie ma już Niemców i Ukraińców, a polscy strażacy i policjanci granatowi dalej wyciągają Żydów z kryjówek i mordują. Przez trzy tygodnie.\nZ różnymi wariantami takiego scenariusza mamy do czynienia w Biłgoraju, Miechowie, Bochni, Frampolu, Działoszycach, Nowym Targu, Stoczku czy też Złoczowie, a sięgam tylko po kilka miast z wielu, które opisujemy. Trzy perspektywy pokazują coś, co nowe prawo chce zatrzeć: że część naszych rodaków wzięła – niekiedy bez żadnej zachęty ze strony okupantów – udział w przyczynieniu się do zguby narodu żydowskiego. (…)\nSprawa Jedwabnego nieczego nie zmieniła?\nNie, bo błyskawicznie została otorbiona, udeptana: ”To się mogło wydarzyć gdzieś pod Łomżą, ale tutaj, u mnie, do niczego takiego nigdy by nie doszło”. Tymczasem w całej okupowanej Polsce dochodziło do masowych mordów, które później zostały starannie przysypane nie tyle niepamięcią, ile świadomą decyzją, żeby to z pamięci wyeliminować. (…)\nChodzi o to, żeby polskie społeczeństwo podeszło dojrzale do własnej historii, spojrzało horrorowi w twarz. Żebyśmy zrozumieli, że historia Zagłady nie jest historią z happy endem. Że większość Żydów, którzy stracili życie po ucieczce z likwidowanych gett – a ich iczbę określamy na 175-210 tys. – zginęła przy współudziale bądź też z rąk Polaków. I że szacunki te są konserwatywne, bo nie uwzględniają ofiar sprzed wiosny 1942 r.\nOdpowiedzią jest słowo, które zaczyna się na literę „a”. Niekiedy historycy wiele tłumaczą uwarunkowaniami społeczno-ekonomicznymi. Mnie to nie przekonuje. Uczestnictwo licznych Polaków (zaczynając od sędziów, prawników, urzędników, na robotnikach i chłopach kończąc) w rabunku własności żydowskiej podczas wojny nie da się wytłumaczyć samą demoralizacją oraz biedą. Pod powierzchnią jest głęboko zakorzeniony antysemityzm polskiego społeczeństwa. Wynikający także z wielowiekowej nauki Kościoła i wielkiego wysiłku polskich nacjonalistów, bo pierwsze dekady XX w. przerodziły nienawiść do Żydów w ideologię nie tylko religijną, lecz także rasistowską i pseudonaukową. Dopiero po przyjęciu tego wszystkiego do świadomości przyszedłby czas na przeprosiny i refleksje nad Sprawiedliwymi. Dumy narodowej czy godności narodowej nie buduje się na powiedzeniu „wybaczcie”, ucieczce do przodu czy wręcz na negacji własnej historii, tylko na uczciwym jej rozpoznaniu.\nA jak jest? Dwie liczby. W 2015 r. zrobiono badania, w których zapytano uczniów klas ponadgimnazjalnych, co się stało w Jedwabnem. 46 proc. odpowiedziało, że Niemcy zabili tam Polaków ratujących Żydów. 25 proc. że Niemcy i Rosjanie wymordowali tam polskich oficerów. Narodowy triumfalistyczny dyskurs zwyciężył. Władze mają rząd dusz, samozadowolenie narodu rośnie, a nowelizacja prawa, od której zaczęliśmy, jest tego najbardziej jaskrawym przejawem.\nJest i taka opowieść: Polacy może i coś zrobili, ale pod presją Niemców.\nPani wybaczy, wymordowanie niewinnych ludzi nigdy nie może być usprawiedliwione. To jest gimnastyka słowna, podobnie jak ta, że to był wybuch gniewu za zdradę żydowską, na ich kolaborację z Sowietami. Po pierwsze, to próba racjonalizacji zbrodni, a po drugie – miejscowości, którymi się zajmuję, leżały po niemieckiej stronie kordonu, Sowietów tam nie było. (…)\nDokumenty nie udzialają jednoznacznej odpowiedzi. Wiadomo jednak, że Niemcy już na początku 1940 r. zobaczyli, że mogą budować pewne porozumienie z podbitym polskim narodem na nienawiści do bolszewików i do Żydów właśnie. Na tych dwóch filarach postawili swoją propagandę, zatruwając dusze i serca przez kolejne lata. Raporty podziemia mówią wyraźnie: jest twarde odrzucenie polityki okupanta z jednym wyjątkiem: eksterminacja Żydów znajduje u części polskiej ludności zrozumienie.\nZbliża się rocznica marca 1968 r. Wypadałoby ją uczcić, bo to dobra okazja, żeby zwalić cały antysemityzm na PZPR. Na pewno warto by też coś wspomnieć o tym, że Żydzi nie byli bez winy, szczególnie towarzysze pochodzenia żydowskiego. Zresztą niektórzy z nich, kiedy wyjechali z Polski, szkalowali swoją tolerancyjną ojczyznę, która już w średniowieczu dała schronienie prześladowanym Żydom. Co najgorsze, trzeba by zaprosić Adama Michnika i innych bohaterów tamtych wydarzeń, co mogłoby zepsuć planowaną uroczystość.\nAle przecież można zrobić to inaczej – nie zapraszać tamtych uczestników wydarzeń, bo ich emocjonalny stosunek uniemożliwia im obiektywne spojrzenie.\nNaród polski jest wrażliwy, a jako istota wrażliwa narażony jest na doznanie różnych krzywd. Okazuje się, że ta wrażliwość obejmuje także hymn. Przekonał się o tym publicysta „Krytyki Politycznej”, poeta Jaś Kapela, który na melodię hymnu odśpiewał w towarzystwie swój tekst i umieścił na You Tube. Nazwał go „Mazurek Kapeli – Polacy witają uchodźców” i były tam m.in. takie słowa:\nW 2016 sąd w Wołominie uznał, że Kapela „demonstracyjnie okazuje lekceważenie Narodowi Polskiemu, Rzeczpospolitej Polskiej” i skazał go na grzywnę.\nPoeta się odwołał, ale sąd praski niedawno stwierdził, że Kapela jest winny, choć nie znieważył narodu, ale znieważył hymn.\nZgodnie z ustawą o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych chronione są polskie symbole narodowe – flaga, godło, a także pieczęcie. Ochrona przed znieważeniem obejmuje również Prezydenta RP.\nWedług polskiego prawa można modyfikować symbole państwowe – o ile robi się to w celach komercyjnych. „Nikt nie ściga ludzi tatuujących sobie symbole narodowe na plecach, co w świetle tego wyroku też jest wykroczeniem” – mówi Jaś Kapela w wywiadzie dla portalu Wirtualna Polska. „Gdy zgłosiłem do prokuratury Kamila Cebulskiego, paradującego w koszulce “Zabijaj lewaków dla Chrystusa”, sprawa została umorzona. Najwyraźniej wzywanie do zabijania lewaków jest OK, ale za zapraszanie do Polski ludzi uciekających przed wojną należy się kara”.\nKilka lat temu za znieważanie flagi ukarana została stacja TVN. W programie Kuby Wojewódzkiego rysownik Marek Raczkowski i aktor Krzysztof Stelmaszyk, zachęceni przez prowadzącego, wkładali miniaturki polskich flag w atrapy psich odchodów. Sprawą zajmował się Sąd Najwyższy i w wyroku z 2 lipca 2013 roku uznał, że kara 471 tys. zł dla TVN za znieważenie flagi państwowej jest odpowiednia.\nJakie to szczęście, że wciąż mamy niezależnych myślących sędziów. Co to będzie jeśli zostaną podporządkowani władzom?\nNa tekst Jasia Kapeli zareagowali też wrażliwi Polacy, których honor ten tekst wyraźnie ugodził. OKO.press podaje:\nFilm Jasia Kapeli obejrzało ponad 200 tys. osób, a jego twórcy spotkali się z hejtem ze strony internautów, otrzymywali groźby. Pod filmem tylko na YT zamieszczono ponad 2 400 komentarzy. Wiele to groźby pod adresem wykonawców (pisownia oryginalna, przepraszamy Czytelniczki i Czytelników):\nNie dość że jesteście bandą zdrajców (bo to, co odwalacie na tym filmie, stanowi nic innego jak zdradę i zdeptanie honoru ojczyzny), to jeszcze fałszujecie jakbyście byli po pięciu głębszych.\nżebyście k*y zdechli na raka\nautorów powinni wyeksportować w p*du do rpa. zgłaszam profil\nWY K*Y J*E DOBRZE ŻE MORDY POKAZALIŚCIE BĘDZIECIE TRAKTOWANI JAK KOBIETY PRZEZ ARABÓW\nTępe p*y żeby wam uchodźcy wleciały na chatę i rozj*y wasze tępe zryte banie.\nW sprawie tych gróźb i nienawistnych wypowiedzi nie toczy się żadne postępowanie.\nAmeryka od dawna fascynuje Polaków. Często powtarza się „żeby tu było jak w Ameryce”. I chociaż jakoś nie kopiujemy tamtejszej konstytucji to próbujemy wprowadzić niektóre tamtejsze zwyczaje. Cały świat kupił Walentynki, a niedawno jakiś dureń postulował żeby u nas wprowadzić Święto Dziękczynienia – jak w Ameryce (jest to święto na pamiątkę pierwszych dożynek mieszkańców kolonii Plymouth w 1621 r.).\nCo rusz odzywają się głosy, żeby zwiększyć dostęp do broni, bo przecież prawi Polacy, którzy tę broń dostaną, będą lepiej pilnować praworządności i porządku. Myśliwi, którzy zwykle polują w lesie i nie mają broni automatycznej, co jakiś czas zabijają kolegów lub osoby postronne. Łatwo sobie wyobrazić, że rodacy, nawet trzeźwi, ale zapalczywi, mieliby większe pole do dochodzenia sprawiedliwości. Zaletą tego naśladownictwa Ameryki byłoby zmniejszenie problemu z nadmiarem dzieci w klasach – w Ameryce co pewien czas ktoś z uczniów idzie sobie postrzelać do kolegów. Potem prezydent USA z ponurą miną oświadcza, że nie powinno tak być, żeby dzieci ginęły – i gotowe – do następnego razu. A proszę jak miło być postrzelonym – odwiedzi cię prezydent Stanów Zjednoczonych:\nJest pewna sprzeczność jeśli idzie o wolność słowa i wszystko co się z tym wiąże. Nasze prawo jest bardziej wrażliwe niż amerykańskie na obrazę kogokolwiek i czegokolwiek i można tu obrazić nawet uczucia religijne. Co pewien czas przekonują się o tym liczni artyści i zwykłe osoby (patrz przypadek Jasia Kapeli powyżej), stale mamy jakieś procesy o zniesławienie itp. Z drugiej strony takie prawo ogranicza młodzieży nacjonalistycznej okazywanie swoich uczuć i poglądów. Gdyby wprowadzić amerykańskie regulacje prawne – tam nikomu nie zabrania się głosić swoich poglądów – problem by się rozwiązał.\nWidać już że mamy co najmniej dwie Polski i one się ze sobą mentalnie nie stykają. A tak faszyści czcili by sobie Hitlera, liberałowie Unię Europejską itd. Odpadłyby starcia między takimi ugrupowaniami, każdy byłby szczęśliwy w swoim gronie. Jesteśmy już bliscy tego, bo mamy różne telewizje, różne gazety, różnych bohaterów, tylko władze nie chcą się zgodzić na to, żeby jacyś obrońcy zwierząt czy Obywatele RP głosili to, co głoszą. Reszta to podobno margines, którym nie warto się przejmować.\nZ ostatniej chwili: Zaraza się rozprzestrzenia. Marcin Dubieniecki, były mąż Marty Kaczyńskiej, jest oskarżony o wyłudzenie 14,4 mln zł z Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych i pranie pieniędzy. Na poczet kary zabezpieczono dwa luksusowe samochody porsche. Jednak Dubieniecki jeździ innym drogim samochodem – porsche 911 GTS Carrera, wartym kilkaset tysięcy złotych. Pytany o auto powiedział: – Dostałem go od bezdomnego. To teraz podobno bardzo modne.


Austria: Kolejowa konkurencja miedzy Wiedniem a Salzburgiem\nTiroler Tageszeitung, Wirtschaft heute, WestBahn/Artur Bogdanowicz ⚫ 29.12.2011 ⚫ 95\nOd ponad dwóch tygodni między Salzburgiem a Wiedniem operuje nowy przewoźnik kolejowy. 11 razy dziennie między tymi miastami kursują pociągi Westbahn, uzupełniając bogatą ofertę Kolei Austriackich ÖBB.\nRocznie przejeżdża tą trasą 20 mln pasażerów, jest to więc łakomy kąsek dla obu firm - zaś dla Westbahn Management GmbH dodatkowo wielkie wyzwanie, jako że chce ona przewozić nawet 5 mln osób rocznie, powiedział dziennikowi Tiroler Tageszeitung rzecznik kolei Manfred Mader. Choć pociągi Westbahn nie kursują aż tak często jak ÖBB, to zaczynają swój bieg już w niemieckim Freilassingu, dokąd dojeżdżają pociągi Kolei Niemieckich Deutsche Bahn. Westbahn wprowadził przedziały dla palących, których nie ma w składach ÖBB - aby mogły one funkcjonować, zainstalowane zostały specjalne urządzenia oczyszczające powietrze. Mimo to Koleje Austriacke złożą najprawdopodobniej skargę z tego powodu, motywując ją ogólnokrajowym zakazem palenia w miejscach publicznych.\nWestbahn także chce walczyć z ÖBB na froncie sądowym, skarżąc z kolei promocyjne ceny biletów ÖBB na subwencjonowanych trasach, jak np. Salzburg-Bregenz. Choć nie obowiązują one między Wiedniem a Salzburgiem, to zdaniem nowego przewoźnika oddziałują one pośrednio na zainteresowanie klientów tą trasą. Westbahn zaliczył też już pierwszą wpadkę - w drugim tygodniu działalności doszło do awarii pociągu, który nie mógł kontynuować podróży. Pasażerowie zauważyli także brak koszy na śmieci - Westbahn twierdzi, że odpowiedzialni za zbieranie odpadków są stewardzi, a dzięki temu możliwe jest szybsze i efektywniejsze sprzątanie i przygotowywanie jednostek do dalszej podróży. Podróżni wydają się być zadowoleni z pojawienia się konkurencji dla narodowego przewoźnika, chwaląc obsługę i jakość przewozów Westbahn. Szczegółowe informacje i rozkład jazdy pociągów Westbahn znajduje się na stronie https://westbahn.at. Bilety i informacje Kolei Austriackich ÖBB dostępne są pod adresem http://www.oebb.at.\nNowy pociąg ÖBB i Austrian Airlines 133\nRailjet już w czeskich barwach [dużo zdjęć] 294\nKoleje Austriackie publikują nowy rozkład 129\nKoleje rosyjskie i austriackie podpisały umowę o współpracy 131\nNowości niemieckiego rozkładu jazdy 114\nKolejna podwyżka cen biletów Kolei Mazowieckich. Ile będą teraz kosztować? 722\nKujawsko-pomorskie: Znamy oferty w przetargu, Polregio i Arriva nie będą konkurować 2,4k\nCPK zbuduje tymczasowe bocznice kolejowe na czas budowy portu 1,6k\nPKP SA z ofertami na przebudowę dworca w Błoniu 258\nRaport komisji po katastrofie S-Bahn wskazuje na winę maszynisty 1,2k\nNowe wagony przedziałowe w taborze PKP Intercity. Nowa jakość? [zdjęcia] 5,2k\nDebiut pociągu Słoneczny – Bis 2,4k\nSiemens dostarczy wodorowe Mireo do Berlina-Brandenburgii 360\nDwa pociągi PKP Intercity na jednym torze 13,8k\nKŚ rezygnują z planów wznowienia połączeń do Czech 1,3k\nCzechy: Zderzenie pendolino z lokomotywą. Nie żyje maszynista 3,9k\nPKP SA wybrały wykonawcę przebudowy dworca w Kołobrzegu (wizualizacje) 825\nChiny oddały do ruchu kolejowy ring wokół pustyni Takla Makan 6,9k\nKoniec pandemii. Za rok linie lotnicze zaczną przynosić zyski 812


Bank PKO BP SA Agencja\nKościelna 1 47-420 Kuźnia Raciborska\n- lokaty, oszczędności\nBank PKO BP SA Agencja 1075\nSobieskiego 5 47-440 Nędza\n- pożyczki, kredyty: gotówkowe, odnawialne, hipoteczne\n- lokaty, książeczki oszczędnościowe, książeczki mieszkaniowe\n- akwizycja i obsługa rachunków bankowych: ROR, rach. firmowe\n- karty kredytowe, karty debetowe\n- wpłaty i wypłaty poprzez terminal POS\nKlasztorna 3 47-400 Racibórz\nZapewniamy kompleksową obsługę bankową osób fizycznych,rolników,podmiotów gospodarczych oraz instytucji w zakresie rozliczeń,kredytów i rachunków oszczędnościowo-depozytowych.\nEL-PLUS Biuro Rewizyjno - Konsultingowe\nGoduli 13 47-400 Racibórz\nProfesjonalna obsługa księgowa małych, średnich i dużych firm prowadzona przez biegłego rewidenta. Doradztwo podatkowe i finansowe.\nBiuro rachunkowe dzaiłajace na rynku od 1989 r.w zakresie usług księgowych, doradztwa podatkowego i badania bialnsów.Obslugujemy małe, średnie i duże przedsiębiorstwa. Zalety naszego biura: bardzo bogate doświadczenie i wysokie kwalaifikacje specjalistów (w tym biegłych rewidentów) obslugujących Klientów, niezawodność działania oraz poszanowanie i zrozumienie potrzeb Klienta.\nBogata oferta produktowa 13 Towarzystw Ubezpieczeniowych w zakresie ubezpieczeń samochodowych, majątkowych oraz osobowych daje nam możliwość zaproponowania naszym Klientom oferty najlepszej oraz najtańszej. Zapraszamy!


Dlaczego licznik w samochodzie zawyża prędkość? - Auto Dzban Blog\nPaweł Opublikowane w 8 sierpnia 2019\nZauważyłam, że nawigacja pokazuje trochę inną prędkość niż samochodowy licznik. Przy małych prędkościach tak do 50 km/h prawie jest tak samo, ale jak jadę samochodem równe 100 km/h to nawigacja GPS pokazywała mi 90 km/h. Mam wrażenie że się coś schrzaniło, dlaczego mechanik twierdzi, że to jest ok? Czy prędkościomierz pokazuje rzeczywistą prędkość samochodu?\nOdpowiadam z czego wynika przekłamanie prędkościomierza w aucie:\nFaktycznie często zdarza się przekłamanie na prędkościomierzu, jednak aby test był rzetelny musisz jechać po prostej z jednostajną prędkością. Podczas jazdy na łuku przy GPS w telefonie pojawi się dodatkowe przekłamanie wynikające z odświeżania lokalizacji co pół sekundy. Dla przykładu urządzenia pomiarowe typu RaceLogic mają 10Hz, a to oznacza ustalenie lokalizacji 10x na sekundę. Rozumiesz co mam na myśli? przy 90 km/h telefon sprawdza lokalizację co ok 12,5m bo właśnie o tyle auto przemieszcza się w pół sekundy przy takiej prędkości.\nDobra, bo odszedłem od pytania. Producenci aut specjalnie wprowadzają przekłamanie na liczniku prędkości ma to na celu oszukanie użytkownika po to by:\nmyślał, że auto szybciej osiąga 100 km/h,\nGłupie tylko 10 km/h sprawia, że droga hamowania staje się dużo krótsza. Przyjmijmy, że czas reakcji od zobaczenia niebezpieczeństwa to 0.8s i jedziesz na suchej i prostej nawierzchni autem klasy B na średnio zużytych oponach, wtedy realna droga hamowania przy 100 km/h to 55 m, a przy 90 km/h to 47 m\nnie dostał mandatu\nspalał mniej paliwa\nPrzekłamanie zależy od wielu czynników, nie zawsze producent wprowadza aż 10% różnicę między prędkością rzeczywistą a licznikową, często zdarza się że licznik zaczyna przekłamywać wtedy gdy wstawimy inne opony lub bieżnik został już nadmiernie zużyty. W internecie można znaleźć kalkulatory, które pokazują jakie dokładnie przekłamanie pojawi się po zmianie kół na inny rozmiar. Jak widzisz, jest wiele czynników z powodu których prędkościomierz nie zawsze pokazuje rzeczywistą prędkość samochodu.\nprędkościomierze w samochodach zazwyczaj zawyżają prędkość\nkiedy w rzeczywistości jedziesz wolniej to jedziesz bezpieczniej. Jest krótsza droga hamowania i wydaje Ci się, że auto ma super elastyczność\nprzekłamanie licznika może wynikać z zastosowania opon o innym rozmiarze lub wynika z ich nadmiernego zużycia\nNajbardziej przekłamują francuzy, a najmniej niemieckie auta. W moim np. 21 letnim BMW przekłamanie wynosi 2 km przy 180 km/h to stanowi zaledwie 1% różnicy. Można śmiało uznać, że wynika to ze zużycia bieżnika.\nCo sprawdzić w samochodzie przed długą trasą?\nWracam na święta do domu, niebezpiecznie na drogach\nZasady jazdy tylnonapędowym autem, jak jeździć bezpiecznie?\nCzemu hamulce tarczowe w samochodzie piszczą?\nJaki mandat za przekroczenie prędkości? (punkty karne i kary w 2022)\n23 września 2020 o 10:26\nNie zgodzę się z opinią, że „Francuzy” przekłamują najbardziej – C5 nie przekłamuje wcale, roznica 0 kmph w stosunku do wskazań GPS.\nMój VW T3 przekłamuje aż mnie to dobija… Na liczniku 80 a w rzeczywistości 73-74… Porażka… A u kumpla który również ma T3 przekłamuje tylko o 2km/h… Czyli że co ja mam wersję eco safe driving?\n23 kwietnia 2020 o 23:48\nPorównaj rozmiary opon i stopień zużycia, bo np. 195/65R15 i 195/60R15 to aż 3,2% różnicy (mniejszy obwód koła). U mnie w BMW własnie po zmianie opon przestał przekłamywać.\nMoże być jeszcze kwestia zaprogramowania liczników (skalowania) np. w Peugeotach w zależności od wyboru opon przy kodowaniu sterownika fabrycznym interfejsem zmienia się prędkość z licznika w stosunku do rzeczywistej.\nSą różne „hity”, które wpływają na przekłamanie licznika.\n28 lutego 2020 o 13:14\nSkąd informacje że Francuzy przekłamują ) moj lew 307 HB pokazuje 70km/h a GPS 68km/h\n4 lutego 2020 o 08:45\nA mi licznik zaniża kilometry. Co to oznacza?\n17 stycznia 2020 o 14:01\nJa też zacząłem zastanawiać się czy prędkościomierz pokazuje rzeczywistą prędkość samochodu. Fajnie wyjaśnione\nPoprzedni wpisParowanie szyb w samochodzie – co jest powodem?\nNastępny wpis4Mobility Carsharing – Audi A3 na minuty


Lampa warsztatowa CAMRY CR 1027 - ceny i opinie w Media Expert\nJESTEŚ TUTAJ: Sklep Mediaexpert.pl … Dom i ogród WYPOSAŻENIE WARSZTATU Oświetlenie techniczne CAMRY Lampa warsztatowa CAMRY CR 1027\nObszar zastosowania: Warsztat\nWielofunkcyjna lampa LED. Doskonała do wykorzystania w terenie, ze względu na odporność na wilgoć. Idealnie sprawdza się podczas wędkowania czy campingu jak i niezbędne akcesorium w samochodzie. Lampę można używać również, jeżeli nie mamy dostępu do prądu (zasilanie z sieci czy z gniazda zapalniczki samochodowej) - posiada wbudowane akumulatory, które zapewnią do 4 godzin pracy. Cechy główne: - Możliwość zasilania: z sieci: 100-240V~50/60Hz z gniazda zapalniczki samochodowej 12V z wbudowanych akumulatorków - Moc lampy 10W - Jasność: 1000-1100LM - Temperatura barwowa: 6000-6500K - Czas pracy na maksymalnie naładowanych akumulatorach do 4 godzin - Czas ładowania akumulatorów: 5 godzin - Aluminiowy stojak z uchwytem do podwieszania - Specjalna konstrukcja umożliwia wykorzystanie lampy na zewnątrz.\nGwarancja na produkt: Lampa warsztatowa CAMRY CR 1027


Przywódca to człowiek honoru | TomaszDulewicz.pl\nÓwcześni przywódcy Winston Churchill i Harry Truman naciskali na przeprowadzenie procesu norymberskiego. Pomimo wielu doznanych krzywd, zachowali człowieczeństwo.\nPamiętaj, aby nigdy nie stać się takim jak ludzie, którzy cię zaatakowali! Podczas walki, zachowaj człowieczeństwo.\nZasady fair play podczas wojny\nWojna to zabijanie. Trudno tu o człowieczeństwo, jednak jest ono możliwe. Mówi o tym konwencja genewska. Największymi zwolennikami jej powstania byli sami żołnierze. Ludzie, którzy na własnej skórze doświadczyli tortur. Popierając konwencję genewską, chcieli chronić innych żołnierzy przed torturami. Osobiście ich doświadczyli i przekonali się, że tortury nie działają! Większość ekspertów w tym temacie twierdzi, że tortury nie działają, gdyż torturowany powie wszystko, co tylko oprawca chce usłyszeć, ale nie koniecznie prawdę. Żeby uniknąć bólu, człowiek powie wszystko i do wszystkiego się przyzna. Zrobi to nawet po to, żeby go zabito, ale wreszcie przestano torturować.\nZasady fair play w biznesie\nW biznesie jest podobnie. Dlatego przywódcy wielkich korporacji, ale również i małych firm, powinni zrezygnować z biznesowych tortur i zastraszania. Powinni zająć się czymś innym – inspirowaniem.\nPrawdziwy, długotrwały przywódca zawsze działa tak, by inspirować, a nie straszyć. Strachem możemy popchnąć ludzi do działania, ale na krótko. Nikt nie chce spędzić wielu lat żyjąc czy pracując w strachu. Toteż prędzej czy później zbuntuje się przeciwko straszącemu przywódcy.\nŻeby przewodzić przez długie lata, trzeba więc NIE straszyć złym, lecz inspirować dobrym!\nJeśli mówimy do podległych nam ludzi „pracujcie lepiej, albo was zwolnię”, to nie przewodzimy tylko straszymy!\nNie odwołujmy się do złego, lecz do dobrego. Powiedzmy np. „jeśli teraz będziemy intensywniej pracować, zwiększymy zyski firmy i za 2-3 miesiące będziemy mogli zacząć rozmawiać o premiach”. Konkretnie powiedzmy co muszą zrobić, aby dostać konkretną premię. Dokładnie wszystko policzmy i zaplanujmy, a potem zrealizujmy.\nOczywiście kiedy podlegli nam ludzie zrealizują swoje zobowiązania, my powinniśmy zrealizować swoje, czyli wypłacić premie.\nTagi: cechy przywódcy, honor