Dlaczego ten temat jest ważny? - ppt pobierz\nOpublikowałPaweł Gołembiewski Został zmieniony 4 lata temu\nPrezentacja na temat: "Dlaczego ten temat jest ważny?"— Zapis prezentacji:\n1 Młodzi-aktywni, czyli co zrobić, żeby młodzież brała udział w wyborach i życiu społecznym?\n2 Dlaczego ten temat jest ważny?\nFrekwencja wyborcza w grupie lat jest najniższa w kraju i należy do najniższych w Europie. W poprzednich wyborach do Parlamentu Europejskiego zagłosowało tylko 29% Europejczyków poniżej 25. roku życia wobec 43% średniej dla całego elektoratu. Jedynie 14% Polaków w wieku lata deklaruje duże lub bardzo duże zainteresowanie polityką. To niepokojące dane, ponieważ to właśnie młodzież może wiele zmienić i to od jej aktywności wyborczej i społecznej będzie zależał przyszły kształt polskiego społeczeństwa – czy będzie ono bierne i nieaktywne, czy stanie się prawdziwym społeczeństwem obywatelskim.\n3 WYNIKI ANKIETY\n4 1. Jak oceniasz swoją wiedzę o Sejmie, Senacie, Parlamencie Europejskim w skali od 1 do 5?\n5 2. Czy interesujesz się życiem politycznym kraju?\n6 3. Czy zamierzasz udać się na wybory do Sejmu i Senatu, które odbędą się w przyszłym roku? Dlaczego?\n7 4. Wymień wszystkie partie polityczne wchodzące w aktualny skład rządu.\n8 5. Czy ufasz politykom?\n9 6.Wymień co najmniej 2 gazety informujące o aktualnych wydarzeniach w naszym regionie.\n10 7.Podaj imię i nazwisko kandydata z naszego regionu do Europarlamentu.\n11 8. Czy zastanawiałeś się nad kandydowaniem w przyszłości do Sejmiku/Sejmu/Rady miasta?\n12 9. Czy chcesz dołączyć w przyszosi do jakiejś partii?\n13 10. Czy, oprócz wyborów, znasz inne formy aktywnego życia społecznego?\n14 11. Jak myślisz, dlaczego znaczna część młodzieży nie interesuje się wyborami, a co za tym idzie, polityką? Nie wierzą aby ich głos był słyszalny i cos zmienił. Często są bierni wobec tego lub zniechęceni. Politycy nie proponują młodzieży nic atrakcyjnego, nie mają pomysłów jak zapewnić prace młodym. Młodzież ma negatywny obraz polityka serwowany w mediach i w domu - ciągłe kłótnie, brak kompromisów, wzajemne obrażanie się.\n15 12. Jak wyglądałoby życie, gdyby nasze społeczeństwo było aktywne, a ludzie częściej angażowali się w sprawy społeczne? Większe zaangażowanie ludzi w życie społeczne wpłynęło by dobrze na funkcjonowanie państwa. Ludzie aktywni mniej narzekają, biorą sprawy w swoje ręce, przyciągają innych. Obywatele powinni decydować o tym cos się dzieje na terenie ich regionów, gmin, szkół. Byliby bardziej zadowoleni z grupy rządzącej, ponieważ wpływaliby na ich program wyborczy.\n16 13. Czy jest coś, co chciałbyś zmienić w swojej szkole/mieście/państwie?\nZmiana partii rządzącej, Likwidacja ZUS, Obozy pracy dla przestępców, Zmniejszenie administracji, Inne gospodarowanie pieniędzmi, Polityka prorodzinna, Zorganizowanie stołówki w szkole.\n17 DLACZEGO WYNIKI NIE SĄ POZYTYWNE?\n18 Dlaczego młodzi nie chcą brać udziału w wyborach?\nDlaczego młodzi nie interesują się polityką? Dlaczego młodzi nie chcą brać udziału w wyborach? Dlaczego młodzież nie angażuje się w politykę? Dlaczego nie ufają politykom? Dlaczego młodzi nie głosują? Czy zagłosowalibyście na kolegę lub koleżankę w Waszym wieku?\n19 Dlaczego warto brać udział w życiu społecznym?\nCo daje nam aktywny udział w życiu społecznym? Co zyskują osoby interesujące się polityką i aktywnie działające w swoich społecznościach? Jak wyglądałoby życie, gdyby nasze społeczeństwo było aktywne a ludzie częściej się angażowali?\n20 Co mogłoby zachęcić młodych ludzi do udziału w wyborach?\nPomysły na rozwiązania problemów Co myślicie o pomyśle obniżenia wieku uzyskania praw wyborczych do 16. roku życia? Jakie działania możecie podjąć sami – w waszej szkole i miejscowości, żeby zwrócić uwagę Waszych kolegów i koleżanek na ten temat?\n22 Młodzież nie interesuje się polityką, ponieważ:\nsą powszechnie przekonani ,że politycy kłamią, twierdzą ze nie mają wpływu na to co się dzieje, brak nowej kadry polityków, niechęć polityków do siebie, brak ich współpracy, nie traktowanie zdania młodszych poważnie, władza zdominowana przez 2 partie polityczne, jeden głos nic nie zmieni, politycy pokazują chęć pokonania opozycji, a nie pragnienie dobra państwa.\n23 Rozwiązania: warsztaty i wykłady o aktualnych wydarzeniach politycznych, rozliczanie polityków z obietnic wyborczych, omawianie na lekcjach aktualnych wydarzeń, utworzenie bezstronne media, więcej pozytywnych informacji w mediach, zainteresowanie młodzieży byłoby większe gdyby sprawy dotyczyły ich.\n24 Dziękujemy za udział. Wykonanie:\nWojciech Tomasiewicz Roman Gańczarczyk\nPobierz ppt "Dlaczego ten temat jest ważny?"


DayTrading: Piątek 03.07.2020 - Strona 3 - Forex Forum\nDayTrading: Piątek 03.07.2020\nNieprzeczytany post autor: Świeżak44 » 03 lip 2020, 13:00\nNiestety zakręcili wcześniej. To znaczy że im się spieszy.. więc teraz LLL.\nNieprzeczytany post autor: Świeżak44 » 03 lip 2020, 13:04\nDobra , zamykam wszystko bo mnie zaczynają w konia robic.. Przestawiłem SL- i to był juz błąd.\nNieprzeczytany post autor: Świeżak44 » 03 lip 2020, 13:25\n.. iteraz tak.. PS. I weszło. tp. Nie ma cwaniaka na świeżaka\nNieprzeczytany post autor: XAB » 03 lip 2020, 13:57\njak tam nasz daxik ?\nbo chyba zarabiamy ZNOWU A swiezak ZNOWU SIE BUJA HAHA HA\nWTI ROPA SIERPIEN\nto samo i tylko podnosza poprzeczke a w dol france nie chce isc\nNieprzeczytany post autor: doktorek » 03 lip 2020, 14:32\n03 lip 2020, 13:57\ndzisjaj piatek wiec tyle co dali 12520 zamkniete --- mam jeszcze tylko eur--usd SSSS\nNieprzeczytany post autor: krab29 » 03 lip 2020, 14:46\n03 lip 2020, 10:03\n03 lip 2020, 09:49\nhttps://invst.ly/rbx6f - do wyboru, do koloru.\nSzuler, przepraszam cię, ty o ropie, ja o edim. Teraz dopiero zauważyłem i mam bekę. Jeszcze raz przepraszam.\nNieprzeczytany post autor: szuler » 03 lip 2020, 14:58\n03 lip 2020, 14:46\nważne, że konkret\nNieprzeczytany post autor: XAB » 03 lip 2020, 15:22\ntakie tam pykanko na dt by z wprawy nie wypasc\nlki ws\_zystkie zgaszone i tylko gra straznik ska\nto z m5 i zasieg z formacyjki mozliwy\nOstatnio zmieniony 03 lip 2020, 15:33 przez XAB, łącznie zmieniany 1 raz.\nNieprzeczytany post autor: Świeżak44 » 03 lip 2020, 15:27\nNo to widzę, że wszyscy dziś zarobieni..\nNieprzeczytany post autor: XAB » 03 lip 2020, 15:42\nekscytuja cie zyski to popatrz dobrze zobaczysz ske i to co cie ciagle gnębiii /to zk gdybym wsio zgasil teraz gora po prawej masz czas i zsk/// amen\nOstatnio zmieniony 03 lip 2020, 16:11 przez XAB, łącznie zmieniany 1 raz.


W Olsztynie ruszyła pierwsza w regionie szkoła wyposażona za...\nW Olsztynie ruszyła pierwsza w regionie szkoła wyposażona za dotacje z programu "Cyfrowa szkoła"\nSzkoła Podstawowa nr 34 w Olsztynie jako pierwsza na Warmii i Mazurach została wyposażona w interaktywne pomoce naukowe w ramach rządowego programu Cyfrowa szkoła. We wtorek odbyła się tam lekcja pokazowa z użyciem nowych technologii.\n"Życzę, żeby technologia wam pomogła, ale żeby nie przesłoniła tego, co najważniejsze: nauczania i wychowania" – powiedział Krupa.\nW całej Polsce programem "Cyfrowa szkoła" objęto 402 szkoły. Jego wyniki będą miały wpływ na planowany wieloletni program cyfryzacji szkół. Program jest realizowany pilotażowo od kwietnia 2012 r. do sierpnia 2013 r.(PAP)


Durmitor - Góry Dynarskie\nForum Transportowe Poland-Transport.eu / Transport, Spedycja / Przygody na trasie, ciekawe trasy, fajne drogi i piękne widoki / Durmitor - Góry Dynarskie\nW wielkim skrócie. Durmitor jest najwyższym masywem gór Dynarskich. Najwyższym szczytem jest tu Bobotov Kuk (2523 m n.p.m.). Durmitor położony jest w północno-wschodniej Czarnogórze pomiędzy kanionami dwóch rzek Tary i Piva. W 1980 roku Durmitor łącznie z kanionem Tary, został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego UNESCO. Turystycznym centrum Durmitoru jest Żablijak (najwyżej położone miasto Czarnogóry - 1450 m n.p.m.), niewielkie miasteczko u podnóża gór, ponoć zawdzięczające swoją nazwę niezwykle głośno kumkającym żabom, które upodobały sobie pobliski strumień. Wieczorem ten dźwięk wypełnia całą dolinę.\nGeneralnie Duromitr jest Parkiem Narodowym, jednak w żadnej mierze nie przeszkadza to temu, aby przejechać samochodem przez te piękne i bajkowe góry - jadąc licznymi serpentynami raz w górę, raz w dół. Co ciekawe droga jest w całości pokryta dobrej jakości asfaltem, jest wąska, ale dwupasmowa (stan na 2011 r). Okoliczni mieszkańcy, których jest raczej bardzo mało, potrafią tą drogą jechać doprawdy bardzo szybko i czasami można najeść się strachu i dostać spory zastrzyk adrealiny. Jednak wszystkie te szaleństwa na drodze rekompensują przepięne widoki skalistych szczytów górskich, przełęczy oraz dolin.\nCo fajne i ciekawe po drodze bardzo często można spotkać chodzące samopas śrdokiem drogi: krowy, owieczki, osiołki, a nawet świnki.\nOczywiście polecam również wybrawę pieszą w góry.\nRE: Durmitor - Góry Dynarskie\nNaprawdę widok jest rewelacyjny. Podejrzewam, że na żywo okolica robi jeszcze większe wrażenie.\nJak dla mnie to coś pięknego! Zazdroszczę...\nINSERT INTO mybb_threadviews (tid) VALUES('870')


Jesteś tutaj: Strona główna > Wszystkie > Historia Polski > Kapusta z Charsznicy\nCodziennie trzeba kijem było przebijać w kapuście otwory, aby wyszła z niej gorycz. Po tygodniu przykrywano ją drewnianym denkiem, obciążano kamieniem i wstawiano do piwnicy. Pozostałe beczki z kapustą topiono w sadzawkach. I tak „królowa” spod pieca leżakowała w wodzie nawet do lata. Cały czas była dobra do spożycia. Bardzo smaczne były całe, kiszone główki kapusty z dna beczki. Jedzono je chętnie z niecierpliwością czekano, kiedy się ukażą. Nie przyrządzano ich z niczym. Brano je prosto z beczki, krajano na duże kawałki i zjadano od razu. Taka kapusta była przysmakiem dzieci.\nZ kiszonej kapusty gotowano w zimie przeróżne postne zupy, kapustę z grochem a rzadziej bigosy niezbyt obfite w mięsiwo. Kapusta była drzewiej podstawą wyżywienia ludu polskiego. Jadano ją także w postaci surówek, a że ma w sobie dużo witamin i związków odżywczych, stąd zdrowie polskich chłopów. W bogatszych domach w liściach z kiszonej kapusty zawijano czasem gołąbki z mięsem i ryżem. Dawniej nic z beczki się nie marnowało nawet kwas kapuściany, którego używano do zakwaszania barszczów i żurów z korzyścią dla zdrowia.\nA jaka jest kapusta kwaszona z Charsznicy? Chrupiąca i jędrna, ma barwę kremowożółtą i świeży, lekko kwaskowy smak i zapach. Szacuje się, że co dziesiąta polska kapusta pochodzi właśnie z tej części Małopolski. Obecnie rejon słynie z produkcji wysokiej jakości kapusty kwaszonej, często eksportowanej i docenianej za walory na całym świecie.\n27 września 1998 Charsznica ogłosiła się „Kapuścianą Stolicą Polski”. Jest nawet organizowane „Święto kapusty”, odbywa się na początku września, w miejscowości Charsznica w województwie małopolskim i podczas tego święta wybiera się króla i królową kapusty. Charsznicka kapusta kiszona od listopada 2006 roku jest wpisana na Listę Produktów Tradycyjnych, prowadzoną przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\nŹródła charsznica.info, charsznica.pl – strona gminy\n„CHARSZNICA kapuściana stolica Polski” informator turystyczny, wydanej przez: Gazetę Miechowską – Kazimierz Olchawa, na zlecenie Gminnego Ośrodka Kultury w Charsznicy.\nAnna Białka2015-08-19T15:08:44+00:00Lipiec 15th, 2015|Categories: Historia, Kuchnia|Tags: lokalne przetwory, smaki regionów|


Ona - H. Rider Haggard - ebook - Legimi online\n3,6 (9 ocen)\nWisdom’s Daughter. The Life and Love Story of She-Who-Must-Be-Obeyed\nThe Yellow God. An Idol of Africa\nDedykuję tę historię ANDREW LANGOWI jako wyraz mego szacunku dla jego osoby, a także najwyższego podziwu\nNA ZIEMI, W NIEBIE I MORZU DZIWNE SIĘ RZECZY GAWORZO\nDWUWIERSZ ZE „SKORUPY AMENARTAS”\nWysyłając w świat zapis tego, co — rozważane tylko jako przygoda — jest, jak mniemam, najdziwniejszym i najbardziej tajemniczym zdarzeniem, jakiego kiedykolwiek doświadczył śmiertelnik, powinienem chyba wyjaśnić, jaki dokładnie miałem z tym związek. Zanim przejdę do wyjaśnienia, w jaki sposób znalazła się w mych rękach, z góry muszę uprzedzić, że nie jestem bynajmniej narratorem, a tylko redaktorem tej niezwykłej historii.\nOtóż ja, redaktor, jakiś czas temu odwiedziłem mego przyjaciela, vir doctissimus et amicus meus, na pewnym uniwersytecie. Na użytek tej opowieści przyjmijmy, że było to Cambridge. Któregoś dnia uderzył mnie widok dwóch jegomości, którzy ramię w ramię kroczyli ulicą. Pierwszy z nich był — mogę chyba tak powiedzieć — jednym z najprzystojniejszych młodzieńców, jakich zdarzyło mi się widzieć. Nader wysoki, nader rosły, miał w sobie moc siły i wdzięku, które nosił z taką naturalnością, jak, powiedzmy, dziki ogier. Na dodatek jego twarz była bez najmniejszej nawet skazy — twarz szlachetna, a jednocześnie piękna — kiedy zaś uchylił cylindra — co zrobił, kłaniając się przechodzącej damie — zobaczyłem, iż jego głowę pokrywają krótkie złociste loki.\n— Wielkie nieba! — odezwałem się do przyjaciela, z którym szedłem. — Czyż nie wydaje się, gdy na niego spoglądać, że to statua Apolla ożyła? Cóż to za wspaniały człowiek!\n— Tak — zgodził się ze mną przyjaciel. — To nie tylko jeden z najurodziwszych, ale też i najmilszych w obejściu studentów na uniwersytecie. Zwą go greckim bogiem, ale przyjrzyj się także drugiemu. To mentor Vinceya (takie mało greckie miano nosił bóg), zda się pełen najróżniejszych wiadomości. Wołają na niego Charon.\nZgodnie z radą przyjrzałem się dokładniej i stwierdziłem, że to osoba na swój sposób równie interesująca, jak idący obok niego wzorzec człowieczeństwa. Wyglądał na jakieś czterdzieści lat i nie bawiąc się w ceregiele, powiem, że był tak brzydki, jak jego towarzysz — nadobny. Zacznijmy zatem od tego, że był niski, nogi miał, jak to mówią, prostowane na beczce, pierś wypukłą i niezwykle długie ręce. Czarne włosy porastały znaczną część czoła, bokobrody zaś tak daleko zapuściły się na policzki, iż nader niewiele widać było twarzy. W całości więc zupełnie przypominał goryla, atoli w jego oczach było coś urzekającego i genialnego. Pamiętam, że napomknąłem, iż rad bym z nim zawrzeć znajomość.\n— Nic łatwiejszego — odrzekł przyjaciel. — Znam dobrze Vinceya, przedstawię was sobie.\nTak też zrobił, a po kilku już minutach gawędziliśmy o — jeśli dobrze pomnę — Zulusach, gdyż właśnie wróciłem był z Kraju Przylądkowego. Trzeba jednak trafu, że w pewnej chwili minęła nas korpulentna jejmość w towarzystwie pięknej dziewczyny o wspaniałych włosach, a ponieważ pan Vincey najwyraźniej obie dobrze znał, natychmiast się do nich przyłączył i odmaszerował w ich towarzystwie. Pamiętam, że dość mnie zaskoczyło zachowanie starszego mężczyzny — nazywał się, jak odkryłem, Holly — który spojrzał z wyraźnym wyrzutem w ślad za swym kompanem, a potem, kiwnąwszy mi głową lekko i zdawkowo, odwrócił się na pięcie i odszedł samotnie. Dowiedziałem się później, że w powszechnym przekonaniu tak lękał się kobiet, jak większość ludzi wściekłych psów, i to właśnie było przyczyną jego spiesznej rejterady. Przy okazji napomknę tylko, że nie wydało mi się, by młody Vincey podzielał tę awersję do rodu niewieściego. Zauważyłem ze śmiechem, pamiętam, iż jest to rodzaj osoby, którą niebezpiecznie byłoby przedstawić narzeczonej, skończyłoby się bowiem na tym, iż nasza wybranka przeniosłaby swe sympatie. Był aż zbyt urodziwy, na dodatek nie miał w sobie nic z tej samoświadomej arogancji, która rodzi sprawiedliwą niechęć, jaką darzeni są zazwyczaj przystojni mężczyźni.\nNazajutrz zakończyła się moja wizyta i przez długi czas nie słyszałem nic o Charonie i greckim bogu. Więcej, aż po dziś dzień nie widziałem żadnego z nich i nie przypuszczam, by kiedykolwiek miało się to zmienić. Miesiąc temu otrzymałem list i dwa pakunki — jeden z nich zawierał manuskrypt — a kiedy otworzyłem kopertę, zobaczyłem, że na dole kartki widnieje podpis Horace Holly — co nic mi w owej chwili nie powiedziało — nad nim zaś znajdują się następujące słowa:\nKolegium, Cambridge, 1 maja 18…\nZważywszy na przelotną tylko naszą znajomość, może być Pan zaskoczony, otrzymawszy ten list. Dlatego też najrozsądniej chyba będzie, jeśli przypomnę, iż upływa pięć lat od momentu, kiedy to spotkaliśmy się, raz tylko, na ulicy w Cambridge, gdy przedstawiono nas sobie: Pana oraz mnie i mego towarzysza Leo Vinceya. Teraz zaś przechodzę do mej sprawy. Z wielkim zainteresowaniem przeczytałem niedawno Pańską książkę o przygodach w Afryce Środkowej. Przypuszczam, że po części jest to prawdziwy opis zdarzeń, a po części dzieło wyobraźni. Jakkolwiek jednak rzecz by się z tym miała, lektura ta podsunęła mi pewien pomysł. Zrządzeniem losu, o czym będzie się Pan mógł przekonać, czytając załączony rękopis (który przesyłam wraz ze skarabeuszem, na którym widnieje napis „Królewski Syn Słońca”, oraz odłamkiem wazy), ja i mój towarzysz, Leo Vincey, który po prawdzie jest mym przybranym synem, przeżyliśmy jak najbardziej rzeczywistą afrykańską przygodę o tyle bardziej niezwykłą od tej, którą Pan przedstawił, że prawdę mówiąc, niemal wstydzę się prezentować ją Panu w obawie, iż uzna ją Pan za całkowicie zmyśloną. Znajdzie Pan w manuskrypcie stwierdzenie, iż postanowiliśmy — bo też nie była to moja tylko decyzja — by za swego życia nie ogłaszać tej historii, czego byśmy się trzymali, gdyby nie pojawienie się ostatnio pewnych nowych okoliczności. Z przyczyn, które łatwo Pan odgadnie po dobrnięciu do końca rękopisu, wyprawiamy się tym razem do Azji Środkowej, gdzie można napotkać mądrość, jeśli w ogóle da się to osiągnąć na tym padole, i przewidujemy, że podróż potrwa długo, a być może w ogóle z niej nie powrócimy. W tej nowej sytuacji musieliśmy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy opowieść o zjawisku niezwykle, jak mniemamy, interesującym, mamy prawo skrywać przed światem tylko z tej racji, iż chodzi tu o nasze osobiste przeżycia albo że obawiamy się śmieszności lub powątpiewania. Ja żywiłem w tej kwestii jedno przekonanie, Leo — drugie, i po wielu deliberacjach doszliśmy do kompromisowego rozwiązania, takiego oto, aby historię przesłać Panu, Panu też dając zezwolenie na jej opublikowanie, gdyby wydała się Panu tego warta, a wtedy jedyny nasz wymóg jest taki, aby ukrył Pan nasze prawdziwe nazwiska, a także ukrył naszą tożsamość tak dalece, jak na to pozwolą wymogi narracji.\nCóż więcej mam powiedzieć? Chyba tylko powtórzę raz jeszcze, że w załączonym manuskrypcie wszystko zostało spisane tak, jak się wydarzyło. Co się tyczy Onej osobiście, niewiele mam do dodania. Każdego dnia coraz bardziej żałujemy, że nie wykorzystaliśmy lepiej okazji, by się więcej dowiedzieć o tej wspaniałej kobiecie. Kim była? Jak po raz pierwszy dotarła do Jaskiń Kôr? W co naprawdę wierzyła? Nigdy się tego nie dowiedzieliśmy i nie dowiemy się, przynajmniej na razie. Nękają mnie te pytania i jeszcze inne, ale po cóż stawiać je teraz?\nCzy podejmie się Pan tego przedsięwzięcia? Zostawiamy Panu całkowicie wolną rękę, a jeśli Pan się zdecyduje, nagrodą będzie zaszczyt przedstawieniu światu historii najbardziej, jak sądzimy, zdumiewającej, a zarazem najzupełniej prawdziwej, o czym świadczą załączone dokumenty. Niechże Pan przeczyta rękopis (który starannie dla Pana skopiowałem) i da mi znać, co Pan postanowił.\nSzczerze Panu oddany\nL. Horace Holly1\nPS: Rozumie się samo przez się, że gdyby się Pan zdecydował, a sprzedaż przyniosłaby jakieś zyski, może Pan z nimi zrobić, co się Panu spodoba, gdyby natomiast spowodowała ona straty, zostawię odpowiednie instrukcje mym prawnikom, panom Geoffreyowi i Jordanowi, aby je pokryli. Skorupę, skarabeusza i papirusy zostawiamy pod Pańską opieką do czasu, gdy się po nie zgłosimy.\nŁatwo sobie wyobrazić, jak zdumiał mnie ten list, wszelako mając różnorakie inne zajęcia, sięgnąłem po manuskrypt dopiero po jakichś dwóch tygodniach, wtedy jednak moje zdumienie wzrosło niepomiernie — a myślę, że nie inaczej będzie ze zdumieniem czytelnika — natychmiast więc uznałem, że trzeba się brać do publikacji, o czym niezwłocznie powiadomiłem pana Holly'ego, niestety jednak tydzień później pocztą zwrotną otrzymałem swój list od jego prawników, którzy opatrzyli go notką, że ich klient wraz z panem Leo Vinceyem wyjechali już do Tybetu, a ich obecny adres nie jest znany.\nTyle mam do powiedzenia, ocena samej historii to już sprawa czytelnika. Przekazuję mu ją niemal w takiej postaci, w jakiej ją otrzymałem, jeśli nie liczyć zmian, które musiałem wprowadzić, aby ukryć przed publicznością tożsamość bohaterów. Stanowczo natomiast postanowiłem powstrzymać się od jakichkolwiek komentarzy. Zrazu skłonny byłem sądzić, że opowieść o kobiecie, na którą w majestacie jej niemal niezliczonych lat, jakby rzucony mrocznym skrzydłem nocy, pada cień wieczności, to jakaś wielka alegoria, której sensu nie jestem w stanie dociec. Potem pomyślałem, iż może jest to śmiała próba odmalowania możliwych efektów posiadania praktycznej nieśmiertelności, stającej się udziałem istoty, która siły swe czerpała z ziemi i w której piersi — jakże ludzkiej — namiętności tak samo pulsowały, wzbierały i opadały, jak w otaczającym świecie niespokojnie pulsują, wzbierają i opadają wiatry i fale. Ale i tę ideę przyszło mi porzucić w trakcie lektury, gdy umacniałem się w poczuciu jej prawdziwości. Jej wyjaśnienie zostawiam innym, a teraz po tej krótkiej, wymuszonej przez okoliczności przedmowie przedstawiam światu Ayeshę i Jaskinie Kôr.\nPS: Po drugiej lekturze uznałem, że nie mogę nie zwrócić czytelnikowi uwagi na pewną kwestię, która na mnie zrobiła wielkie wrażenie. Poznając stopniowo Leo Vinceya, będzie się przekonywał, iż nie było w jego charakterze niczego, co mogłoby przyciągnąć intelekt tak potężny jak Ayeshy. Moim zdaniem, nie był nawet szczególnie interesujący. Śmiało można by sobie nawet wyobrazić, że w normalnych warunkach to pan Holly zyskałby sobie fawory Onej. Czy chodzić mogło o to, że skrajności się przyciągają i właśnie z racji znakomitości i ogromu umysłu Ayeshy osobliwy fizyczny bodziec popchnął ją, by złożyła hołd cielesności? Byłbyż antyczny Kallikrates tylko olśniewającym zwierzęciem, kochanym za swą grecką urodę, przekazywaną z pokolenia na pokolenie? Czy też prawdziwe jest wyjaśnienie — a tak właśnie sądzę — że Ayesha, spoglądając dalej niż ktokolwiek z nas, dostrzegła w duszy swego kochanka tlącą się dopiero skrę wielkości i wiedziała, że ogrzewana jej darem życia, pojona jej mądrością i oświetlana blaskiem jej obecności, rozkwitnie niczym kwiat i rozbłyśnie jak gwiazda, napełniając świat blaskiem i aromatem?\nTakże i tutaj nie znam odpowiedzi, zostawiam więc czytelnikowi ocenę faktów, z którymi się zapozna na następnych stronach dzięki panu Holly'emu.\nBywają zdarzenia, których okoliczności i szczegóły tak są wyryte w pamięci, że niepodobna ich zapomnieć, i tak właśnie rzecz się ma z wypadkiem, który właśnie chcę opisać, a który mam przed oczyma tak wyraźnie, jakby rozegrał się wczoraj.\nDokładnie — co do miesiąca — dwadzieścia lat temu ja, Ludwig Horace Holly, siedziałem w swoim pokoju w Cambridge i zmagałem się z jakimś, nie pamiętam już jakim, problemem matematycznym. Tydzień później czekały mnie końcowe egzaminy, a mój opiekun i cała profesura wiele się po mnie spodziewali. Wreszcie zmęczony zamknąłem książkę, podszedłem do kominka i nabiłem wziętą z niego fajkę. Na kominku stała świeca, za nią było wąskie, wysokie lustro. Widząc w nim swe przypalające fajkę odbicie, zamyśliłem się. Po chwili musiałem gwałtownie odrzucić zapałkę, gdyż zapomniana sparzyła mi palce, wciąż jednak zadumany wpatrywałem się w lustro.\n— No cóż — powiedziałem w końcu na głos — trzeba mieć nadzieję, że uda mi się zrobić coś z wnętrzem mojej głowy, bo nie ma co liczyć, że cokolwiek pomoże jej stronie zewnętrznej.\nUwaga ta, która nie wyda się zbyt jasna żadnemu czytelnikowi — gdyby się taki zdarzył — była aluzją do mych cielesnych ułomności. Większość dwudziestodwulatków, jeśli już nic innego za nimi nie przemawia, ma przynajmniej po swej stronie czar młodości, a mnie nawet to było odmówione. Niski, krępy, z klatką piersiową tak baryłkowatą, że zakrawało to na kalectwo, rękami długimi i żylastymi, głęboko osadzonymi szarymi oczyma, czołem niskim, gdyż do połowy zarośniętym gęstymi czarnymi włosami, a przypominającym zapomniany wyrąb, na który las ponownie zaczyna wpełzać: taka oto była moja aparycja niemal ćwierć wieku temu, taka też pozostała, jeśli nie liczyć kilku zmian. Byłem naznaczony jak Kain, naznaczony przez naturę pieczęcią niezwykłej brzydoty, aczkolwiek przez tę samą naturę zostałem obdarzony ogromną siłą fizyczną i duchową. Moja brzydota była tak wielka, że koledzy studenci, nader chętnie oglądający moje popisy wytrwałości i krzepkości, za nic nie chcieli być widziani w moim towarzystwie na ulicy. Czy to naprawdę dziwne, że stałem się ponurym mizantropem? Czy to naprawdę dziwne, że samotnie dumałem i pracowałem, nie mając żadnego przyjaciela, no, może jednego? To natura uczyniła mnie samotnikiem i kazała z jej tylko piersi ssać, jej i niczyjej innej. Kobiety nienawidziły mojego widoku. Raptem tydzień wcześniej słyszałem, jak jedna nich, pewna, iż nie mogę słyszeć, nazwała mnie „monstrum” i oznajmiła, że to za moją sprawą przekonała się do teorii małpiego przodka. Raz, owszem, zdarzyła się niewiasta, która na pozór zaczęła się o mnie troszczyć, co sprawiło, że obdarzyłem ją wszystkimi tłumionymi uczuciami, których mimo mego wyglądu natura też mi nie poskąpiła. Kiedy jednak okazało się, że pieniądze, które miałem otrzymać, trafiły gdzie indziej, bez chwili wahania mnie porzuciła. Błagałem ją tak, jak nigdy wcześniej i potem nie błagałem ludzkiej istoty, urzeczony bowiem jej słodką twarzyczką pokochałem ją całym sercem, a wtedy w odpowiedzi poprowadziła mnie tylko przed lustro i stanęła obok mnie.\n— Spójrz — powiedziała. — Jeśli istotnie, jak powiadasz, jestem piękna, kim jesteś ty?\nA miałem wtedy ledwie dwadzieścia lat.\nStałem więc teraz i w swe rozmyte odbicie wpatrywałem się z posępną satysfakcją, jaką dawało mi poczucie samotności: nie miałem bowiem ojca, matki ani rodzeństwa. I wtedy właśnie rozległo się pukanie do drzwi.\nNieufnie nasłuchiwałem, gdyż była już północ, a ja nie miałem ochoty na rozmowę z nikim obcym. Miałem w Kolegium, a więc i na świecie, jednego tylko przyjaciela, może był to on.\nGdy tak nadstawiałem ucha, osoba za drzwiami zakaszlała, a ja pospieszyłem otwierać, bo ten kaszel znałem.\nWszedł zaraz mężczyzna pod trzydziestkę, ze śladami wielkiej urody, uginający się pod ciężarem masywnego żelaznego kufra, który trzymał w prawej ręce. Postawił skrzynię na stole i zaniósł się strasznym kaszlem. Kaszlał i kaszlał, aż twarz mu spurpurowiała, a wtedy zgarbił się w fotelu i splunął krwią. Podałem mu nalaną do kieliszka whisky. Wypił i od razu mu się poprawiło, aczkolwiek nadal wyglądał fatalnie.\n— Czemu kazałeś mi czekać na zimnie? — spytał z pretensją w głosie. — Dobrze wiesz, że przeciągi mnie zabijają.\n— Nie wiedziałem, kto to — odparłem. — Późno jak na wizytę.\n— Owszem, ale myślę, że to już ostatnia — odrzekł, a na jego wargach pojawiło się widmo uśmiechu. — Już po mnie, Holly. Koniec i kropka. Nie sądzę, bym ujrzał jutrzejszy poranek.\n— Nonsens! — wykrzyknąłem. — Poślę po lekarza.\nMachnął władczo ręką.\n— Przemawia przez ciebie zdrowy rozsądek, ale nic mi po doktorach. Studiowałem medycynę i wiem o niej wszystko. Żaden lekarz mi już nie pomoże, wybiła moja godzina. I tak ostatni rok przeżyłem tylko cudem. A teraz posłuchaj mnie tak, jak jeszcze nigdy nie słuchałeś nikogo, gdyż nie będzie już okazji, bym mógł powtórzyć te słowa. Przyjaźnimy się od dwóch lat, powiedz, jak wiele wiesz o mnie?\n— Żeś jest bogaty i miałeś kaprys, by podjąć studia w wieku, gdy inni już je kończą. Byłeś żonaty, ale twoja żona zmarła. Jesteś też najlepszym, a właściwie jedynym moim przyjacielem.\n— Wiesz, że mam syna?\n— Mam, pięcioletniego. To on kosztował mnie życie żony i dlatego potem nie mogłem znieść widoku jego twarzy. Holly, jeśli przystaniesz na to, chciałbym cię uczynić jego jedynym opiekunem.\nMało nie spadłem z fotela.\n— Tak, ciebie. Nie bez powodu przyglądałem ci się przez te dwa lata. Od jakiegoś czasu wiedziałem, że długo to już nie potrwa, a wtedy zacząłem szukać kogoś, komu mógłbym powierzyć mego syna, a także to. — Postukał w metalową skrzynię. — Jesteś właściwym człowiekiem, Holly; przypominasz mi chropowate drzewo: mocne i o zdrowym miękiszu. Posłuchaj, chłopak jest potomkiem jednego z najstarszych rodów na ziemi, a przynajmniej spośród tych, których ślady notuje genealogia. Pewnie teraz będziesz się ze mnie śmiał, ale nadejdzie dzień, gdy bez najmniejszej wątpliwości stwierdzisz, iż mój przodek w prostej linii w sześćdziesiątym piątym, a może sześćdziesiątym szóstym pokoleniu był egipskim kapłanem Izis, acz greckiego pokolenia, i zwał się Kallikrates2. Jego ojciec był greckim najemnikiem u faraona dwudziestej dziewiątej dynastii, Hakora z Mende, a jak mniemam, jego dziadek lub pradziadek to ów Kallikrates wzmiankowany przez Herodota3. W roku 339 przed Chrystusem, w czasie ostatecznego upadku faraonów, ówże Kallikrates (kapłan) złamał śluby celibatu i uciekł z Egiptu w towarzystwie zakochanej w nim księżniczki z królewskiego rodu, statek jednak rozbił się u wybrzeża afrykańskiego gdzieś w okolicach, jak przypuszczam, dzisiejszej zatoki Delagoa, czy może na północ od niej, z czego uratowali się tylko on z żoną, gdyż wszyscy inni pasażerowie w ten czy inny sposób zginęli. Wiele przeżyli, w końcu jednak zaopiekowała się nimi potężna królowa dzikusów, biała kobieta niezwykłej urody, tyle że w okolicznościach, w które nie będę teraz wnikał, gdyż któregoś dnia, jeśli dożyjesz, sam się o tym dowiesz dzięki zawartości pudełka, ostatecznie zamordowała mego przodka, Kallikratesa. Jego brzemiennej żonie udało się jednak, nie wiem jak, uciec do Aten, a syna nazwała Tisisthenesem, czyli Potężnym Mścicielem. W pięćset lat później, może więcej, rodzina w okolicznościach niedających się już odtworzyć przeniosła się do Rzymu, gdzie mężczyźni, najpewniej wierni idei zemsty zawartej w imieniu Tisisthenesa, regularnie przyjmowali przydomek Vindex, co po łacinie znaczy „mściciel”. Przetrwali następne pięć wieków aż do roku 770, kiedy to Karol Wielki najechał Lombardię, gdzie wówczas zamieszkiwali, i gdzie, jak się wydaje, głowa rodziny przystał do wielkiego cesarza, wraz z nim wrócił przez Alpy, by ostatecznie osiedlić się w Bretanii. Osiem pokoleń później jego potomek w prostej linii przeprawił się do Anglii pod rządami Edwarda Wyznawcy, zaś w czasach Wilhelma Zdobywcy doszedł do wielkich zaszczytów i znaczenia. Od tego momentu mogę odtworzyć swoją genealogię bez ani jednego brakującego ogniwa. Nie twierdzę, że Vinceyowie — taką bowiem postać przyjęło ostatecznie nazwisko, kiedy jego nosiciele zapuścili korzenie w angielskiej glebie — byli bardzo znamienici. Bywali rycerzami, bywali kupcami, najczęściej zachowując umiarkowany poziom szacowności i nie wykraczając poza przeciętność. Od czasów Karola II do końca poprzedniego stulecia trudnili się przede wszystkim handlem. W okolicach roku 1790 mój dziadek na produkcji piwa zrobił znaczny majątek i został na koniec rentierem. Zmarł w roku 1821. Ojciec rozpuścił większość pieniędzy, a gdy odszedł dziesięć lat temu, zostawił mi tyle, że mój roczny dochód wynosi mniej więcej dwa tysiące. Wtedy podkuszony przez to — wskazał żelazny kufer — podjąłem wyprawę, która skończyła się dość katastrofalnie. W drodze powrotnej jeździłem trochę po południowej Europie, aż wreszcie stanąłem w Atenach, gdzie poznałem moją ukochaną żonę, która śmiało mogłaby nosić imię Piękna. Poślubiłem ją, lecz rok później zmarła, wydając na świat syna.\nUmilkł na chwilę z głową opartą na ręce, a potem ciągnął:\n— Małżeństwo stanęło na drodze projektowi, nad którym nie będę się teraz rozwodził, gdyż nie mam czasu, Holly, nie mam już czasu! Któregoś dnia, jeśli tylko przyjmiesz moją propozycję, dowiesz się o wszystkim. Po śmierci żony znowu powróciłem do tego pomysłu. Najpierw jednak musiałem, co dopiero wtedy sobie uświadomiłem, opanować kilka języków wschodnich, a przede wszystkim arabski. To właśnie gwoli tej nauki zjawiłem się tutaj, szybko jednak rozszalała się moja choroba, a teraz już po mnie.\nI jakby dla podkreślenia tych słów raz jeszcze straszliwie się rozkaszlał. Podałem znowu whisky. Kiedy trochę odpoczął, mówił dalej:\n— Nie widziałem mojego Leo od chwili, gdy był niemowlakiem. Nie mogłem znieść jego widoku, ale słyszę, że jest ładnym i żwawym dzieciakiem. Tu — potrząsnął wyjętą z kieszeni kopertą — zapisałem, jakiego toku edukacji dla niego oczekuję. Jest dość niezwykły i nigdy nie powierzyłbym go komuś obcemu. Zatem raz jeszcze: zgadzasz się?\n— Najpierw muszę się dowiedzieć, do czego miałbym się zobowiązać.\n— Że Leo będzie mieszkał z tobą aż do osiągnięcia dwudziestego piątego roku życia. Pamiętaj: żadnej szkoły! W dniu jego dwudziestych piątych urodzin kończy się twoje nad nim opiekuństwo i wtedy, korzystając z tego — położył na stole pęk kluczy — otworzysz kufer, aby zobaczył jego zawartość, przeczytał tekst i zadecydował: chce podjąć poszukiwanie czy też nie. Wszystko zależy od niego, nie ma żadnego przymusu. Teraz o warunkach. Jak już wspomniałem, mój obecny dochód wynosi dwa tysiące funtów szterlingów rocznie. Połowę tego, jeśli się zdecydujesz, zapiszę ci w dożywocie. Jeden tysiąc to wynagrodzenie za to, że będziesz musiał wyrzec się własnego życia, do tego sto funtów na utrzymanie chłopaka, reszta będzie odkładana na procent, aby Leo miał do dyspozycji odpowiednią sumę, jeśli zdecyduje się na wyprawę, o której wspomniałem.\n— A jeśli wcześniej umrę? — spytałem.\n— Wtedy zajmie się nim Chancery i Leo będzie musiał liczyć na siebie. Pamiętaj tylko, żebyś zapisał mu w spadku kufer. Proszę cię, Holly, nie odmawiaj. Uwierz mi, tylko na tym skorzystasz. Nie dla ciebie światowe życie, czekałoby cię jedynie rozgoryczenie. Za kilka tygodni otrzymasz dyplom, a dochód, który ci to przyniesie, w połączeniu z zapisaną przeze mnie sumą pozwoli ci żyć wygodnie, bez rezygnacji z książek czy sportu, w którym tak gustujesz. Jestem pewien, że taki tryb życia będzie ci jak najbardziej odpowiadał.\nUmilkł i spojrzał na mnie pytająco, ja jednak dalej się wahałem.\n— Proszę cię, Holly. Byliśmy dobrymi przyjaciółmi, a ja nie mam już czasu, żeby szukać innych rozwiązań.\n— Zgoda — powiedziałem — jeśli tylko nie ma w tym liście niczego, co mogłoby zmienić moją decyzję.\nCo mówiąc, wskazałem na kopertę leżącą na stole obok kluczy.\n— Dziękuję, Holly, bardzo ci dziękuję. Nie, nie, nic tam nie ma. Przysięgnij mi tylko na Boga, że będziesz dla Leo jak ojciec i trzymaj się poleceń, jakie spisałem.\n— Świetnie, tylko pamiętaj, że któregoś dnia mogę cię rozliczyć z tej przysięgi, chociaż bowiem będę martwy i zapomniany, żyw będę. Nie ma żadnej śmierci, Holly, jest tylko odmiana, a jak może dowiesz się kiedyś — w co głęboko wierzę — w pewnych warunkach można tę przemianę odwlekać w nieskończoność.\nDopadł go kolejny napad spazmatycznego kaszlu, po którym rzekł:\n— Teraz muszę już iść. Zostawiam kufer, testament będzie w papierach, na mocy których chłopak zostanie oddany ci pod opiekę.\nMilczałem oszołomiony, on zaś podniósł świecę i przyjrzał się swojej twarzy w lustrze, pięknej, chociaż zniszczonej przez chorobę.\n— Karma dla robaków— powiedział. — Dziwnie pomyśleć, że za kilka godzin będę sztywny i zimny; podróż skończona, gra dobiegła końca. Ach, drogi przyjacielu, życie nie jest warte całego tego mozołu, chyba że się kocha. Przynajmniej moje nie było warte, inaczej może będzie z Leo, jeśli nie zbraknie mu uwagi i wiary. Żegnaj, przyjacielu.\nI w nagłym przypływie czułości Vincey objął mnie i pocałował w czoło, a potem odwrócił się, by odejść.\n— Posłuchaj — powiedziałem — jeśli istotnie jesteś tak chory, jak sądzisz, naprawdę lepiej, bym posłał po lekarza.\n— Nie, nie — zaprotestował gwałtownie. — Obiecaj mi, że tego nie zrobisz. Umieram i jak otruty szczur chcę to zrobić w samotności.\n— Nie wierzę, by tak się stało — powiedziałem, na co się tylko uśmiechnął, mruknął: „Pamiętaj” i tyle go było widać.\nSiedziałem, przecierając oczy i zastanawiając się, czy aby nie był to tylko sen. Ponieważ to przypuszczenie było zbyt absurdalne, więc odrzuciwszy je, pomyślałem, że Vincey musiał być pijany. Wiedziałem o jego poważnej chorobie, niemożliwe jednak, aby osiągnął stan, który pewnym czynił to, że nie przeżyje nocy, wtedy bowiem ledwie mógłby się ruszyć, a co dopiero mówić o dźwiganiu ciężkiego metalowego pudła. Kiedy się nad tym zastanawiałem, cała historia wydawała mi się zupełnie niewiarygodna, zbyt młody bowiem byłem wówczas, aby wiedzieć, jak wiele dzieje się w świecie rzeczy, które zdrowy rozsądek normalnego człowieka uzna za nieprawdopodobne czy wręcz niemożliwe. Tę wiedzę miałem dopiero zdobyć. Czy to możliwe, by ktoś miał pięcioletniego syna, którego nie widział od czasu niemowlęctwa? Nie. Czy to możliwe, by ktoś mógł tak dokładnie przewidzieć swoją śmierć? Nie. Czy to możliwe, by ktoś mógł odtworzyć swój rodowód aż do trzeciego wieku przed Chrystusem albo by znienacka przyjacielowi ze studiów oddał syna pod całkowitą opiekę, a także przekazał połowę swego majątku? Z pewnością nie. Vincey musiał więc być albo pijany, albo szalony. Jeśli jednak tak, to o co mu właściwie chodziło? I co się znajdowało w tym żelaznym kufrze?\nCała ta sprawa tak mnie zdetonowała i stropiła, że nie mogłem już tego znieść i postanowiłem się z nią przespać. Poderwałem się więc, schowałem klucze i list Vinceya do raportówki, kufer umieściłem w komodzie, po czym rzuciłem się do łóżka i szybko zasnąłem.\nZdało mi się, że spałem ledwie kilka minut, gdy zbudziło mnie czyjeś wołanie. Usiadłem, przecierając oczy; dzień był już jasny, ósma godzina, dla ścisłości.\n— Co się stało, John? — spytałem chłopaka, który usługiwał mnie i Vinceyowi. — Masz taka minę, jakbyś zobaczył ducha.\n— Bom zobaczył, panie — odrzekł. — A nawet gorzej, bo widziałem trupa. Jak zwykle zaszedłem do pana Vinceya, a ten ci leży martwy jak kłoda!\nII PŁYNĄ LATA\nJak nietrudno zgadnąć, nagła śmierć Vinceya spowodowała wielkie poruszenie w Kolegium, nie było jednak żadnego dochodzenia, gdyż powszechnie wiedziano o jego chorobie, a lekarz nie miał żadnych wątpliwości. Mniej się wtedy niż dzisiaj troszczono o takie dochodzenia, a nawet w ogóle ich nie lubiano, gdyż pachniały skandalem. W tej sytuacji, niepytany, sam nie czułem się w obowiązku opowiadać o rozmowie, jaką miałem w Vinceyem w wigilię jego śmierci, wspomniałem tylko, że jak zwykł był czynić, zajrzał do mnie na chwilę. W dniu pogrzebu przyjechał z Londynu prawnik, który odprowadził do grobu doczesne szczątki mego przyjaciela, a potem wrócił do stolicy z jego papierami i dobytkiem, z wyjątkiem, rzecz jasna, żelaznego kufra, który był w mojej pieczy. Przez dobry tydzień nic więcej nie słyszałem o całej sprawie, bo też uwagę moją bez reszty zaprzątały końcowe egzaminy, które zresztą nie pozwoliły mi ani uczestniczyć w pogrzebie, ani zobaczyć się z prawnikiem. Ostatecznie jednak wszystkie sprawdziany miałem za sobą, a kiedy wróciłem do pokoju, usiadłem w fotelu z błogim przekonaniem, że wszystko udało mi się znakomicie.\nRychło jednak myśli, raz wyzwolone spod ciśnienia, które przez ostatnich kilka dni wpychało je w jedną tylko koleinę, zaczęły wracać do wydarzeń nocy poprzedzającej śmierć Vinceya i znowu począłem się zadręczać pytaniami, co to wszystko właściwie znaczyło, a także zastanawiać, czy jeszcze cokolwiek usłyszę w tej sprawie, a jeśli nie, to co wtedy uczynić z dziwacznym kufrem. Siedziałem więc, dumając i dumając, aż wreszcie zaczął we mnie wzbierać niepokój: tajemnicza nocna wizyta, zapowiedź śmierci tak szybko potwierdzona, solenna obietnica, którą złożyłem, a z której spełnienia Vincey miał mnie rozliczyć w innym świecie. Czyżby popełnił samobójstwo? Na to wyglądało. A o jakimż to mówił poszukiwaniu? Okoliczności były aż tak niezwykle, że chociaż nie tracę nerwów ani rezonu w obliczu czegoś, co na pierwszy rzut oka wykracza poza granice natury, czułem wzbierający lęk i żal, że w ogóle mam z tą sprawą coś wspólnego. A o ileż żal ten jest potężniejszy teraz, po ponad dwudziestu latach!\nSiedziałem więc sobie, kiedy rozległo się stukanie do drzwi i doręczono mi dużą niebieską kopertę. Starczyło mi rzucić na nią okiem, bym wiedział, że to list od adwokata, a instynkt mi podpowiedział, iż wiąże się z moim opiekuństwem. A oto treść listu, który nadal przechowuję:\nŚp. Wielmożny Pan M.L. Vincey, który zmarł dziewiątego dnia bieżącego miesiąca w Kolegium Uniwersytetu w Cambridge, zostawił testament, którego kopię znajdzie Pan w załączniku, a którego jesteśmy wykonawcami. Mocą tej ostatniej woli przejmuje Pan w dożywotnie posiadanie połowę majątku rzeczonego pana Vinceya — obecnie zainwestowanego w Consols — jeśli zgodzi się Pan być opiekunem Leo Vinceya, obecnie niepełnoletniego (5 lat). Chcemy podkreślić, że gdybyśmy, trzymając się wyraźnych, ustnych i złożonych na piśmie instrukcji pana Vinceya, a także dysponując jego oświadczeniem, iż ma takiego rozwiązania sprawy bardzo ważne powody, sami nie sporządzili rzeczonego dokumentu, jego postanowienia wydałyby się nam tak niezwykłe, iż musielibyśmy się zwrócić do Trybunału Lorda Kanclerza, aby ten podjął nieodzowne kroki i uznał testatora za niepoczytalnego, czy też w jakiś inny sposób ochronił interesy spadkobiercy. Wiedząc jednak, iż rzeczony testator odznaczał się wielką inteligencją i bystrością, a także, iż nie miał żyjących krewnych, którym mógłby przekazać opiekę nad dzieckiem, nie czujemy się upoważnieni do podejmowania takich kroków.\nOczekując na Pańskie instrukcje tyczące się przekazania dziecka i wypłacenia należnej sumy, kreślimy się szczerze oddani\nGeoffrey i Jordan\nDo rąk własnych: W.P. Horace L. Holly\nOdłożyłem list i przebiegłem wzrokiem testament, z którego znacznej niezrozumiałości wywnioskowałem, że sporządzony jest w terminologii ściśle prawniczej, dość jednak z niego wychwyciłem, by się zorientować, że zawiera wszystko to, co mi powiedział Vincey w trakcie swej ostatniej wizyty. Była to więc prawda, że zostaję opiekunem chłopca. Znienacka przypomniałem sobie list, który zostawił wraz z kufrem. Wydobyłem go i otworzyłem, ale w środku znalazłem tylko polecenie, aby skrzynkę otworzyć dopiero na dwudzieste piąte urodziny Leo, a także, aby jego edukacja obejmowała grekę, wyższą matematykę i arabski. W postscriptum zamieszczono uwagę, że gdyby chłopak zmarł przed osiągnięciem dwudziestego piątego roku życia — co piszący uważał za mało prawdopodobne — sam miałem otworzyć kufer i jeśli tak uznam, postąpić zgodnie z zawartymi w nim informacjami. Gdybym nie uznał tego za stosowne, miałem zniszczyć całą zawartość, natomiast pod żadnym pozorem nie wolno mi było przekazać jej jakiejkolwiek osobie trzeciej.\nSkoro list ten w niczym nie wzbogacił mojej wiedzy, a zarazem nie było w nim niczego, co kazałoby mi się wycofać z obietnicy, którą złożyłem memu zmarłemu przyjacielowi, nie pozostawało mi już nic innego, jak tylko napisać do panów Geoffreya i Jordana z informacją, iż podejmuję się roli opiekuna, a mogę zacząć ją pełnić za dziesięć dni. To mając za sobą, udałem się do władz Kolegium i z całej sprawy ujawniwszy im tyle, ile uznałem za konieczne — a więc niezbyt wiele — po pokonaniu pewnych oporów udało mi się je nakłonić, aby z płynącą z wyrozumiałości giętkością potraktowały reguły i w razie przyjęcia mnie w poczet Kolegium — czego byłem niemal pewien — zgodziły się, aby chłopiec zamieszkał ze mną. Zgoda była jednak obwarowana warunkiem, iż zwolnię swe pomieszczenia w Kolegium i wynajmę mieszkanie na mieście. Tak też postąpiłem, chociaż niełatwo było znaleźć odpowiednio dobre lokum w pobliżu uniwersytetu. Teraz trzeba było zapewnić chłopcu odpowiednią opiekę na co dzień. Tu postanowiłem sobie mocno, iż mowy nie może być o kobiecie, która by mnie pouczała na temat dziecka i podkradała jego uczucia. Chłopiec był już dostatecznie duży, aby się obyć bez kobiecej pielęgnacji, zacząłem więc szukać odpowiedniego guwernera. Były pewne trudności, ale w końcu udało mi się nająć budzącego zaufanie, krągłego na twarzy młodzieńca, który pomagał w stajni, jak jednak oznajmił, miał szesnaścioro rodzeństwa i dobrze wiedział, jak opiekować się dziećmi, a na dodatek wręcz się palił, aby zająć się Leo, gdy ten przyjedzie. Zawiózłszy kufer do Londynu i złożywszy go w moim banku, zakupiłem kilka książek traktujących o wychowaniu dzieci oraz dbałości o ich zdrowie, najpierw przeczytałem je sam, potem na głos Hiobowi — tak się nazywał ów młodzian — i czekaliśmy.\nWreszcie przyjechał, w towarzystwie starszej kobiety, która przy rozstaniu gorzko się popłakała, gdyż istotnie chłopiec był piękny. Nie sądzę, bym kiedykolwiek widział bardziej urodziwe dziecko. Oczy miał szare, czoło wysokie, a już w tym wieku twarz szlachetną i jakby wyciętą w kamei, wyrazistą, bez żadnych skaz. Kto wie, czy jednak najbardziej atrakcyjne nie były włosy: złociste i lekko sfalowane. Trochę płakał, kiedy niańka wreszcie oderwała się od niego i zostawiła z nami. Nigdy nie zapomnę tej sceny: promień słoneczny z okna igra w jego złotych lokach, piąstka ociera jedno oko, podczas gdy drugie wpatruje się w nas. Siedząc w fotelu, wyciągnąłem rękę, zapraszając, aby do mnie podszedł, podczas gdy Hiob z kąta wydawał jakieś cmokające dźwięki — które jego zdaniem, czy to wynikłym z dotychczasowych doświadczeń, czy z analogii do kurcząt, miały wzbudzić zaufanie w dziecięcym umyśle — a jednocześnie kołysał do przodu i w tył wyjątkowo szkaradnego konika na biegunach. Trwało to kilka minut, aż wreszcie malec z wyciągniętymi rączkami podbiegł do mnie.\n— Lubię cię — oznajmił. — Jesteś brzydki, ale dobry.\nDziesięć minut później, ze wszystkimi oznakami zadowolenia, pałaszował wielką kromkę chleba z masłem. Hiob chciał mu na to nałożyć warstwę dżemu, ale surowo przypomniałem mu znakomite prace, które czytaliśmy, a które tego zabraniały.\nNiedługo potrwało i — jak się spodziewałem — zostałem przyjęty do szacownego grona, a Leo stał się ulubieńcem całego Kolegium, w którym na przekór wszystkim regułom i zakazom nieustannie pojawiał się i znikał, stając się swego rodzaju koncesjonowanym rebeliantem, na użytek którego przez palce patrzono na wszystkie przepisy. Nie da się wprost zliczyć wszystkich uchybień wobec uniwersyteckiej dyscypliny, jakie dla niego czyniono, co stało się między innymi powodem ostrej scysji między mną a pewnym wiekowym profesorem, dziś już od dawna nieżyjącym, który uchodził nie tylko za największego aroganta na całej uczelni, ale także za zagorzałego wroga dzieci. Kiedy jednak u chłopca zaczęły się powtarzać ataki niestrawności, kazałem Hiobowi zbadać tego przyczynę, której po swojej stronie nie potrafiliśmy znaleźć, i co się okazało? Otóż ów wyzbyty skrupułów starzec zwykł był zwabiać chłopca na swe pokoje, gdzie, wymógłszy na nim przyrzeczenie, iż nikomu o niczym nie powie, bez umiaru faszerował go czekoladkami o smaku brandy. „Wstydzić się pan powinien”, bez ceregieli oznajmił Hiob, „i to w pańskim wieku, kiedy mógłby już pan być dziadkiem, gdyby w odpowiednim czasie dopełnił pan swojej powinności”. Przez ową powinność rozumiał Hiob małżeństwo, a efektem wszystkiego była straszna awantura, która i mnie nie zostawiła na uboczu.\nNie ma tu jednak miejsca na rozprawianie o tych cudownych latach, do których pamięć tak chętnie powraca. Upływały rok po roku, a im więcej ich było, tym bliżsi stawaliśmy się sobie. Niewielu synów tak jest kochanych, jak ja miłowałem Leo, niewielu ojców darzonych jest uczuciem gorętszym niż to, którym on mnie darzył.\nCzas upływał niepowstrzymanie, dzieciak zamienił się chłopca, chłopiec w młodzieńca, a wraz z tymi naturalnymi przemianami rosła też jego uroda. Gdy osiągnął wiek piętnastu lat, powszechnie zaczęto go w Kolegium nazywać Pięknym, mnie obdarzając przydomkiem Bestii. „Piękny i Bestia” powtarzano, widząc nas na spacerze, który odbywaliśmy codziennie. Pewnego razu Leo rzucił się na rosłego, dwa razy od niego większego pomocnika rzeźnika, gdyż ten wykrzykiwał za nami te przezwiska, i złoił go na kwaśne jabłko. Zrazu szedłem przed siebie, jak gdybym nic nie zauważył, kiedy jednak walka rozgorzała już na dobre, zawróciłem i głośno zagrzewałem Leo. Pokpiwano sobie wówczas ze mnie w Kolegium, ale na to już nic nie mogłem poradzić. Gdy chłopiec podrósł jeszcze odrobinę, studenci znaleźli dla nas nowe miana: ja zostałem Charonem, Leo zaś — Greckim Bogiem. Co do mego przydomku ograniczę się do pokornej uwagi, że nigdy nie grzeszyłem urodą, a jeśli wiek cokolwiek w tym zmieniał, to tylko na gorsze. Co zaś do Leo — trudno o akuratniejsze określenie. W wieku dwudziestu jeden lat śmiało mógł uchodzić za podobiznę młodego Apolla. Nigdy nie widziałem nikogo, kto wyglądałby piękniej od niego, ani też nikogo, kto mniej byłby tego świadom. Błyskotliwy i bystry, nie miał jednak umysłu naukowca; brak mu było odpowiedniej cierpliwości i usilności. W kwestiach edukacji przestrzegaliśmy dokładnie ojcowskich wskazań, efekty zaś, szczególnie jeśli chodzi o grekę i arabski, były zadowalające. Tego ostatniego języka nauczyłem się specjalnie po to, aby móc pomagać Leo, ale po pięciu latach znał go tak jak ja, a niewiele ustępował nauczycielowi, który kształcił nas obu. Zawsze pasjonowałem się sportem i każdej jesieni udawaliśmy się na wyprawy myśliwskie i rybackie: do Szkocji, Norwegii, a raz nawet poniosło nas do Rosji. Strzelam całkiem nieźle, ale i w tym Leo rychło mnie przewyższył.\nKiedy skończył osiemnaście lat, powróciłem do swego mieszkania w Kolegium, gdzie i on podjął studia, które ukończył trzy lata później z oceną niezłą, ale nie wybitną. Wtedy po raz pierwszy coś mu wspomniałem o jego historii i o tajemnicy, która na nas czekała. Był oczywiście niesłychanie zaciekawiony, a ja, naturalnie, musiałem mu odrzec, iż na razie większość pytań musi pozostać bez odpowiedzi. Aby zająć mu czas, zaproponowałem, żeby zajął się prawem, co też zrobił, ucząc się w Cambridge, a do Londynu wyprawiając się tylko na wieczerze.\nMiałem z nim ten tylko kłopot, że wszystkie dziewczęta — jeśli nawet nie każda, to niemal każda — które go spotkały, natychmiast deklarowały, że są zakochane. Powodowało to kłopoty, o których nie będę się tu rozpisywał, chociaż wiele miałem wówczas z nimi zgryzoty.\nI wreszcie nadeszły dwudzieste piąte urodziny Leo, a więc dzień, w którym się na dobre rozpoczyna ta dziwna i pod pewnymi względami straszliwa historia.\nIII SKORUPA AMENARTAS\nV GŁOWA ETIOPCZYKA\nVI DAWNY RYTUAŁ CHRZEŚCIJAŃSKI\nVII PIEŚNI USTANE\nVIII UCZTA I JEJ FINAŁ\nXI RÓWNINA KÔR\nXIII AYESHA ODSŁONIĘTA\nXIV DUSZA W PIEKLE\nXV SPRAWIEDLIWOŚĆ AYESHY\nXVI GROBOWCE KÔR\nXVII WAŻĄ SIĘ LOSY\nXVIII IDŹ PRECZ\nXIX „DAJCIE MI CZARNEGO KOZŁA!”\nXXI SPOTKANIE ŻYCIA I ŚMIERCI\nXXII HIOB MA PRZECZUCIE\nXXIII ŚWIĄTYNIA PRAWDY\nXXIV PO KŁADCE\nXXV DUCH ŻYCIA\nXXVI CO UJRZELIŚMY\nXXVIII PRZEZ GÓRY\n1 Zgodnie z życzeniem autora listu jego nazwisko zostało zmienione — Redaktor.\n2 Co znaczy piękny i mocny, czy lepiej — piękny w swej sile.\n3 Ów wspomniany przez mego przyjaciela Kallikrates był Spartaninem, a Herodot w księdze IX Dziejów mówi o nim jako niezwykle pięknym. Padł w słynnej bitwie pod Platejami (22 września 479 p.n.e.), gdy Lacedemończycy i Ateńczycy pod wodzą Pauzaniasza zwycięsko stawili czoło Persom w sile prawie trzystu tysięcy. A oto tłumaczenie odpowiedniego fragmentu: „Albowiem Kallikrates zginął poza walką; był on najpiękniejszym z ówczesnych Hellenów, jacy przybyli do obozu, nie tylko z samych Lacedemończyków, lecz i z reszty Hellenów. W chwili gdy Pauzaniasz składał ofiarę, Kallikrates stał spokojnie w szeregu i został raniony strzałą w bok. Jakoż inni już walczyli, a on, wyniesiony, walczył ze śmiercią i rzekł do Arimnestosa, obywatela platejskiego, że nie tego mu żal, iż umiera za Helladę, ale tego, że nie użył swego ramienia i że nie dokonał żadnego godnego siebie czynu, choć tak tego pragnął” (Herodot, Dzieje, tłum. S. Hammer, Warszawa 2011, s. 524). Zdaje się, iż był równie waleczny jak urodziwy, skoro powiada o nim Herodot dalej, że został pochowany pośród ?????? (młodszych mężów), w innym grobie niż reszta Spartan i heloci — L.H.H.\nTytuł oryginałuShe: A History of Adventure\nCopyright © 2014 for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s. j., Poznań All rights reserved\nRedaktor Hanna Kossak-Nowocień\nProjekt graficzny okładki Anna Damasiewicz\ntel. 61 853 27 51, 61 853 27 67, faks 61 852 63 26


Kometę NEOWISE najlepiej obserwować teraz – zwrot.cz\nKometę NEOWISE najlepiej obserwować teraz\nOd początku lipca br. na niebie widoczna jest kometa. Najpierw można było ją zobaczyć tylko przy pomocy lornetki na niebie porannym. Od połowy miesiąca zaczęła pojawiać się coraz wyżej na niebie wieczornym i została dostrzegalna gołym okiem. W najbliższych dniach nastają najlepsze warunki do jej obserwacji.\nKometę NEOWISE (oficjalnie C/2020 F3) odkryła 27 marca br. sonda kosmiczna NASA NEOWISE. Najbliżej Słońca (przeszła przez peryhelium swej orbity okołosłonecznej) znalazła się 3 lipca br., mijając je w odległości około 43 milionów kilometrów, a więc nieco bliżej niż średnia odległość Merkurego od Słońca. W dniu 23 lipca znajdzie się najbliżej Ziemi, mijając ją w odległości około 100 milionów kilometrów. Porusza się dookoła Słońca po bardzo silnie wydłużonej eliptycznej orbicie i ponownie powróci w jego pobliże dopiero za 6 766 lat.\nZjawiska przebiegania komet po niebie znane są od niepamiętnych czasów. Komety przed wiekami uchodziły za ciała złowróżebne i przynoszące ludiom nieszczęścia. Większość odkrywanych komet należy do obiektów słabych, dających się zaobserwować tylko przez wielkie lunety. Jasne komety, dostrzegalne gołym okiem, pojawiają się dość rzadko i chyba każdy przynajmniej raz w życiu chciałby być świadkiem tego fascynującego zjawiska na niebie.\nKometa u Mickiewicza\nPrzypomnijmy sobie, jak Wojski w księdze VIII Pana Tadeusza opisuje kometę (chodziło o kometę 1811 I):\n(Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, ks. VIII w. 107-116)\nW każdej jaśniejszej komecie odróżniamy trzy części składowe: jądro, głowę i warkocz. Jądro składa się zwykle z jednej lub kilku części stałych, w tym dużą część stanowią składniki lodowe. Jest to pierwotna materia, z której przed około 4,5 miliarda lat powstał nasz układ planetarny.\nOtaczająca jądro głowa składa się z pyłu i gazu, a wielkość jej wzrasta przy zbliżeniu się komety do Słońca. Warkocz komety również powstaje przy jej zbliżaniu się do Słońca i jest prawie zawsze skierowany od Słońca w przeciwną stronę.\nWprawdzie teraz widoczna kometa nie jest tak okazała, jak opisana przez Adama Mickiewicza, to jednak od lat takiej komety nie było na niebie! Kometa C/2020 F3 jest widoczna coraz wyżej (jednak nadal jeszcze stosunkowo nisko) i lepiej nad północnym horyzontem przez całą noc a na dodatek rozwinęła piękny i stosunkowo długi warkocz.\nTeraz najlepsze warunki do obserwacji\nW poniedziałek 20 lipca Księżyc przechodzi przez nów co oznacza, że przez najbliższe dni nie będzie zakłócał swym blaskiem obserwacji. Teraz niebo będzie znacznie ciemniejsze i wszystkich zachęcam do obserwacji najjaśniejszej od trzynastu lat komety.\nNajlepiej widoczna jest od około godziny 22:30 do około godziny pierwszej po północy u nas obowiązującego czasu. Odnajdziemy ją w łapach Wielkiej Niedźwiedzicy, czyli pod Wielkim Wozem, niezbyt wysoko nad północnym horyzontem.\nOczywiście gołym okiem nie jesteśmy zdolni widzieć komety tak, jak ją widzimy na fotografiach. Okiem widzimy jasny obłoczek z białą kropką i jakąś białawą kreską skierowaną od Słońca, czyli od horyzontu. Struktura komety jest tym wyraźniejsza, czym z ciemniejszego miejsca i przy lepszej pogodzie prowadzimy obserwacje. Przy pomocy lornetki ujrzymy więcej szczegółów głowy i warkocza.\nKometa NEOWISE nie należy do najjaśniejszych komet. Jeżeli ją chcemy widzieć, to właśnie teraz mamy najlepsze warunki do jej obserwacji. Obserwować należy najlepiej poza miastem, w górach, w miejscach gdzie mamy minimum sztucznego oświetlenia.\nPamiętać musimy na wolny od wszelkich zabudowań, drzew i innych przeszkód widok na północny horyzont. Dopisywać musi pogoda – noc powinna być jasna i bezchmurna. By zaobserwować kometę, czasem wystarczy tylko odpowiedni fragment nieba bez chmur pomimo ich wyraźnej dominacji. Dlatego warto spróbować pomimo tego, że prognoza pogody zapowiada pochmurną noc.\nTagi: kometa, kometa Neowise


PKP PLK powtarza przetarg na komunikaty. PKP Telkol za drogi, konkurencja odrzucona [aktualizacja] - Wszystko na temat branży kolejowej: PKP, Intercity, przewozy regionalne, koleje mazowieckie, rozkłady jazdy PKP, Kolej\n| Jakub Madrjas ⚫ 09.01.2019 ⚫ 4,4k\nNie udał się przetarg PKP PLK na wygłaszanie komunikatów na stacjach i przystankach w czasie obowiązywania rozkładu jazdy 2018/2019. Zarządca infrastruktury odrzucił wszystkie oferty poza tą złożoną przez PKP Telkol – a ona znacznie przekroczyła kosztorys. Obecnie Telkol dalej zajmuje się obsługą megafonów – na podstawie zamówienia z wolnej ręki na okres przejściowy.\nBudżet zamówienia PKP PLK na wygłaszanie komunikatów i obsługę informacji pasażerskiej na wybranych stacjach w całym kraju wynosił aż 33,2 mln zł netto (40,8 mln zł z prawem opcji). Ogłoszone w październiku postępowanie podzielone było na sześć części. Do wszystkich zgłosił się obecny operator megafonów i informacji – PKP Telkol. Jak się jednak okazało, jego oczekiwania znacznie przekraczały kosztorys.\nJak pisaliśmy, do trzech z sześciu zadań zgłosiła się konkurencja. I w każdym przypadku była nie tylko dużo tańsza od Telkolu, ale też od kosztorysu PLK. Zarządca infrastruktury wszystkie oferty odrzucił. Nie podaje dlaczego, zasłaniając się ustawą o zamówieniach publicznych, ale według naszych informacji, chodziło o rażąco niską cenę; oferty te były prawie dwukrotnie niższe od kosztorysu.\nZ firm, które złożyły ofertę jedynie Zakłady Usługowe Wschód potwierdziły nam, że ich oferta została odrzucona właśnie z tego powodu. – Nasze wyjaśnienia w sprawie rażąco niskiej ceny nie zostały uwzględnione przez zamawiającego. Takie rozstrzygniecie postępowania było dla nas zaskoczeniem. Ze względu wysokość wpisu do KIO zrezygnowaliśmy z zamiaru wniesienia odwołania – poinformowała „Rynek Kolejowy” Izabela Lipińska z ZU Wschód.\nPo odrzuceniu ofert konkurujących z Telkolem, PLK mogła jedynie podnieść budżet postępowania i zaakceptować ofertę lub unieważnić postępowanie. Zdecydowano się na ten drugi krok; oznaczało to jednak, że na dzień 28 listopada, kiedy podjęto tę decyzję, PLK nie miała firmy do wygłaszania komunikatów na okres po 8 grudnia, gdy kończyła się umowa z Telkolem.\nUmowa tymczasowa z Telkolem\nZarządca infrastruktury zaczął negocjować ze spółką z Grupy PKP zasady dalszego nieprzerwanego wygłaszania komunikatów. Do porozumienia doszło 7 grudnia. Zawarto umowę na okres przejściowy, od 9 grudnia do 31 marca. W tym okresie PLK ma znaleźć docelowego wykonawcę usług. Telkol dostanie za wykonanie zadania 9 995 189 złotych netto. To w przeliczeniu na miesiąc porównywalna kwota do tej, którą Telkol oferował w unieważnionym przetargu i więcej niż Telkol dostawał wcześniej.\nPrezes Telkolu Mirosław Gilarski tłumaczy „Rynkowi Kolejowemu”, że koszty spółki wzrosły względem poprzedniej umowy z PLK. – Wprowadzono nowy zakładowy układ zbiorowy pracy, korzystniejszy dla pracowników. Do tego od 1 września wprowadziliśmy podwyżkę – minimum 250 złotych na zatrudnionego – wylicza, wskazując, że realnie wyliczony koszt usług spółka określiła składając ofertę w przetargu.\nJak poinformowały „Rynek Kolejowy” PKP Polskie Linie Kolejowe, nowe postępowanie wszczęto 27 grudnia. Kontrakt ponownie podzielono na sześć zadań, na okres roku począwszy od 1 kwietnia. Oferty powinniśmy poznać pod koniec stycznia.\nAktualizacja: Znamy przyczyny odrzucenia ofert\nPKP PLK poinformowała „Rynek Kolejowy, że oferta złożona przez Zakłady Usługowe Wschód została odrzucona za rażąco niską cenę. Zakłady Usługowe Zachód zostały wykluczone, bo nie złożyły wyjaśnień w sprawie rażąco niskiej ceny, a oferta złożona przez Naturę Tur nie odpowiadała treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia – zawierała nieaktualny załącznik do formularza oferty.\nInformacja pasażerska (141)\nZakłady Usługowe Wschód (3)\nŁódzkie: Więcej środków RPO na transport – w tym tramwaj podmiejski? 2,4k\nPKP Telkol wygrywa przetarg wart 30 milionów 3,1k\nPKP Telkol będzie wygłaszać komunikaty na stacjach? Ma konkurencję 5,1k\nPKP Telkol przejmuje obsługę WiFi w wagonach PKP Intercity 2,6k\nPKP Telkol rozpoczyna działalność. Konsolidacja telekomunikacji w Grupie PKP 3,2k


Informacja dla pacjenta – Teleporada w POZ – Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Przeworsku\nInformacja dla pacjenta – Teleporada w POZ\n31/08/2020 - Opublikował: admin - Kategoria: Aktualności ....\nTeleporada w POZ – jest to inaczej świadczenie zdrowotne udzielane na odległość przy użyciu systemów teleinformatycznych przez lekarza lub pielęgniarkę.\nPodstawowymi urządzeniami służącymi do łączności w poradni POZ Zarzecze i Żurawiczki są:\ntelefon stacjonarny służący do rejestracji i udzielania niezbędnej informacji pacjentowi oraz do udzielania teleporady przez pielęgniarkę POZ:\nPOZ Zarzecze 16 640 15 21\nPOZ Żurawiczki 16 640 19 63\nrejestracja internetowa przez Podkarpacki System Informacji Medycznej dla pacjentów posiadających indywidualne konto pacjenta\ne-mail, do kontaktu z personelem medycznym rejestracji:\nPOZ Zarzecze por.poz.zarz@spzoz-przeworsk.pl\nPOZ Żurawiczki por.poz.zur@spzoz-przeworsk.pl\nSposób ustalenia teleporady.\nPodczas kontaktu, drogą wybraną przez pacjenta z personelem rejestracji:\nPielęgniarka informuje pacjenta o terminie udzielenia teleporady, o tym, że teleporada zostanie udzielona telefonicznie przez lekarza oraz o prawie pacjenta do zgłoszenia woli osobistego kontaktu z właściwym pracownikiem medycznym.\nW przypadku gdy niezbędne z uwagi na stan zdrowia pacjenta świadczenie zdrowotne nie jest możliwe do zrealizowania w formie teleporady pacjent ma możliwość skorzystania ze świadczenia udzielonego w bezpośrednim kontakcie – okoliczność ta będzie ustalona w porozumieniu z pacjentem lub jego opiekunem ustawowym.\nW ustalonym terminie teleporady, lekarz spróbuje trzykrotnie nawiązać połączenie z pacjentem w odstępie 5 minutowym. Jeśli nie nawiąże kontaktu z pacjentem, porada zostanie anulowana.


porady na zdrowie - Czasy ska¿enia (2) Zatruta woda\nCzasy ska¿enia (2) Zatruta woda\nWoda zawiera du¿o pierwiastków potrzebnych do ¿ycia. Ka¿dy ¿ywy organizm potrzebuje wody, bêd±cej sk³adow± jego ¿yciowych funkcji. Gdyby na ziemi zabrak³o wody, zamar³oby na niej ¿ycie. Dlaczego jednak tak wiele wód zosta³o przez cz³owieka zatrutych? Dlaczego ludzie tak bezmy¶lnie niszcz± to, co s³u¿y ich dobru? Powodem jest zawsze odej¶cie od Boga i Jego nauki. Tam gdzie jest grzech, panuje umys³owa ciemno¶æ. A cz³owiek, który nie potrafi prawid³owo my¶leæ, bêdzie szkodzi³ innym i sobie. (…)\nUczeni bij± na alarm, gdy¿ zatrucie wody przybiera niepokoj±ce rozmiary: „Morza i oceany od wieków traktowane by³y jako miejsce wyrzucania odpadków. Zanieczyszczenia przybra³y obecnie gro¼ne rozmiary, nie dotycz± ju¿ tylko wód przybrze¿nych, ale otwartego oceanu. G³ównymi ¼ród³ami zanieczyszczenia mórz s±: celowe wyrzucanie odpadów do morza, zanieczyszczenia l±dowe sp³ywaj±ce rzekami, wydobycie surowców mineralnych z podmorskich z³ó¿, zanieczyszczenia pochodz±ce z atmosfery, ¿egluga morska - a zw³aszcza transport ropy naftowej” („Podrêczna mini encyklopedia”, s. 78). Ta sama encyklopedia podaje g³ówne ¼ród³a zanieczyszczeñ wód szczegó³owo. Oto niektóre: „¦cieki kanalizacyjne, zrzuty podgrzanej wody, sp³yw pestycydów i nawozów z pól, wybieranie osadów morskich, górnictwo, odpady promieniotwórcze, hutnictwo i przemys³ metalowy, przemys³ chemiczny, petrochemiczny, przemys³ spo¿ywczy” (s. 79). Jeden z moich znajomych marynarzy, który p³yn±³ statkiem wioz±cym towar z Afryki do Ameryki, opowiedzia³ mi o wp³yniêciu w tak wielk± strefê zanieczyszczeñ, zw³aszcza plastików, ¿e przep³yniêcie przez tê masê brudu zajê³o trzy doby. By³y to ilo¶ci przera¿aj±ce. Media ¶wiatowe o tym nie pisz±, bo tzw. wielki biznes trzyma wszystko w gar¶ci.\nCzy tylko ci decydenci s± temu winni? A co powiedzieæ o tych, którzy wrzucaj± do lasów, potoków i rzek ró¿ne odpady, najczê¶ciej plastikowe. Oni tak¿e przyczyniaj± siê do zatruwania wody i ziemi. Dzi¶ kopi±c studniê, zamiast do wody mo¿na dokopaæ siê do gnojówki.\nPoniewa¿ coraz czê¶ciej ludzie choruj± równie¿ z powodu niezdrowej wody, szukaj± przyczyn i ¶rodków zaradczych. Warto zastanowiæ siê nad tym, co pijemy. Wielu producentów napojów nie patrzy na zdrowie klientów, tylko na zysk, bo dla wielu pieni±dz jest najwa¿niejszym bo¿kiem. Dlatego dodaj± ¶rodki chemiczne, by napoje lepiej smakowa³y, d³u¿ej siê zachowa³y, byle zwiêkszyæ ich sprzeda¿. Nawet wody mineralne s± „dokarmiane” chemi±. Najtañsze napoje s± najgorsze, zawieraj± najwiêcej ¶rodków chemicznych. Lepiej piæ po d³u¿szym gotowaniu wodê z kranu ni¿ te napoje doprawione chemi±. Dobrze mieæ filtr do wody.(...)\nWiêcej w numerze 44 Porad na zdrowie o. Wies³aw Krupiñski SJ\nZmieniony ( 03.04.2018. )


Eveline Cosmetics - NAIL THERAPY PROFESSIONAL ... - BIO SOS - Kuracja dla suchych, zniszczonych skórek i kruchych paznokci - 12 ml\nSklep Eveline Cosmetics Paznokcie Eveline Cosmetics - NAIL THERAPY PROFESSIONAL - BIO SOS - Kuracja dla suchych, zniszczonych skórek i kruchych paznokci - 12 ml\nNAIL THERAPY PROFESSIONAL - BIO OLIWKA marki Eveline Cosmetics. Kuracja dla suchych, zniszczonych skórek i kruchych paznokci. Posiada specjalną formułę, która działa jak dobroczynny eliksir i kojący kompres jednocześnie. W błyskawiczny sposób nawilża, wygładza i wzmacnia. Wzbogacona o organiczne bio-olejki, bio-propolis, masło shea, sok z aloesu, biotynę i D-panthenol, które koją i łagodzą podrażnienia, zmiękczają i likwidują tzw "zadziorki", a także zapobiega narastaniu skórek na płytkę. Jedwabista formuła nie pozostawia śladów ani tłustego filmu.\nSilnie nawilża, wygładza i pielęgnuje.\nNie pozostawia śladów ani tłustego filmu.\nWmasować niewielką ilość w skórki, nasadę i płytkę paznokcia 1-3 razy dziennie.


„CO JEDZĄ ZWIERZĘTA?” – zabawa dydaktyczna o treści matematycznej\nSłuchanie piosenki ,, Na podwórku” - https://www.youtube.com/watch?v=An265-G0WOs\nPytanie do dziecka po wysłuchaniu piosenki: - wymień mieszkańców wiejskiego podwórka (kury, gęsi, indyczki, kwoka z kurczętami…, kot Mruczek, pies….)\n- Co jedzą zwierzęta? Obrazki przedstawiające pożywienie zwierząt z wiejskiego podwórka.\nKARTA PRACY DO DRUKU – wytnij obrazki i dopasuj\nlub gra edukacyjna „Co jedzą zwierzęta?”\nDziecko nazywa pokarmy przedstawione na obrazkach (marchew, kapusta, mleko, ryby, siano, parówki, ziarna zbóż,).\nPotem układa przy obrazkach określonych pokarmów sylwety zwierząt, które się nimi żywią. Np.\n„Jakie to zwierzątko? – zabawa ruchowa naśladowcza\nPodczas słuchania dowolnej piosenki dziecko spaceruje po pokoju.\nW pewnym momencie rodzic wyłącza muzykę dziecko przedstawia poruszanie się dowolnego zwierzątka, które mieszka na wsi. Rodzic odgaduje jakie to zwierzę. Może to być kurczaczek, baranek, krowa, świnka, koń.\n„Przeciwnie” – zabawa na podstawie wiersza\nRodzic mówi wiersz pomijając niektóre słowa:\nKarta pracy, cz. 4, s. 7, 8\n- rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej, zwinności, prawidłowej postawy, wzmacnianie mięśni wysklepiających stopy.\nWystarczy trochę miejsca do ćwiczenia i chęci. Podczas gimnastyki inwencja ruchowa należy do was! Zapraszamy!\nMaszerują Mrówki - marsz podczas piosenki z poduszką na głowie zwracamy uwagę na postawę dziecka.\nGimnastyka z poduszkami\nLeżenie tyłem, stopy oparte o ścianę - kurczenie palców i podciąganie pięt, tzw. ”gąsienica” (1 min)\nLeżenie tyłem, chwyt chusteczki palcami stopy - uniesienie jej w górę „machanie” (2 x 10 lewa/prawa stopa)\nLeżenie tyłem, nogi ugięte w kolanach - wtaczanie piłki po ścianie (10 x)\n„Magiczne rysowanie” – zabawa rozwijająca sprawności grafomotoryczne\nZachęcamy do rysowania… ale nie po kartce. Do rysowania po czymś co jest sypkie. Dzieci robiły to w przedszkolu. Bardzo im się to podobało! Mówiłyśmy, że rysujemy po magicznym piasku :) W przedszkolu wykorzystywałyśmy kaszę mannę i papierowe talerzyki. Takie ćwiczenia są atrakcyjne dla dziecka i pomagają przygotować rękę do pisania, rozwijają spostrzegawczość. Link poniżej przedstawia na czym to polega.\n„Zwierzęta gospodarstwa wiejskiego” – zabawa dydaktyczna\n- utrwalenie znajomości wyglądu liter – przejdź…\nKarty pracy książka różowa str. 54 – przygotowanie do czytania, pisania i liczenia


przychodnia bonifratrów – Apteki – leki dla seniorów bez recepty\nTag: przychodnia bonifratrów\n78-letnia kobieta została przyjęta na oddział intensywnej terapii kardiologicznej z obawami dotyczącymi ostrego przewlekłego zaostrzenia niewydolności serca. Miała w przeszłości kardiopatię niedokrwienną, która wcześniej pozostawała stabilna w ciągu 15 lat dzięki standardowemu leczeniu medycznemu.\nSześć miesięcy przed przyjęciem rozwinęła się duszność i obrzęk kończyny dolnej. Pacjentka była leczona lekami moczopędnymi w szpitalu i ostatecznie wypisana z apiksabanem po wystąpieniu migotania przedsionków. Pomimo diurezy ambulatoryjnej nadal czuła się słabo i pojawiły się dodatkowe objawy zmęczenia, a także utrata masy ciała o 20 funtów w ciągu 2 miesięcy. Rozwinęło się również krwawienie z odbytu, które zostało przypisane apiksabanowi.\nNa tydzień przed przyjęciem w moczu rozwinęła się nadoponowość, bolesność i pęcherzyki. Zdiagnozowano infekcję dróg moczowych przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który przepisał nitrofurantoinę, która tymczasowo poprawiła objawy, chociaż bolesne oddawanie moczu powróciło po przebiegu antybiotyków.\nW końcu pacjentkę przyjęto do kliniki kardiologicznej z obawami o trwające zaostrzenie niewydolności serca i zmniejszenie masy ciała spowodowane przez wyniszczenie serca; jednak cewnikowanie prawej komory wykazało normalne prawe i lewostronne ciśnienie napełniania z zachowanym wskaźnikiem sercowym. Przez cały ten czas pacjentka skarżyła się na trwające trudności w oddawaniu moczu. Dalsze badanie ujawniło zakażenie dróg moczowych Enterococcus faecium i nowo powstały 7-g białkomocz.\n[patrz też: sennik kłótnia z siostrą, radosław nawrot twitter, przychodnia bonifratrów ]\nDawkę wlewu dostosowano w celu utrzymania czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji 1,5 do 2,5 razy wartości kontrolnej. 10,11 Czas aktywowanej częściowej tromboplastyny mierzono około sześć godzin po rozpoczęciu leczenia heparyną, około sześć godzin po każdym pomiarze. czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, który był subterapeutyczny lub superzaterapeutyczny, i poza tym codziennie. Heparynę dostarczyli American Pharmaceutical Partners dla wszystkich ośrodków, z wyjątkiem tych we Francji, gdzie została dostarczona przez Laboratoires Choay. W obu grupach leczenie antagonistą witaminy K rozpoczęto tak szybko, jak to możliwe, w ciągu 72 godzin po rozpoczęciu badania. Czytaj dalej Podskórna fondaparinuks w porównaniu do dożylnej niefrakcjonowanej heparyny w początkowym leczeniu zatorowości płucnej cd\nWtórne zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej za pomocą doustnego inhibitora trombiny Ximelagatran cd\nProtokół został później zmieniony w taki sposób, aby obejmował wizyty w jednym, dwóch, czterech i pięciu miesiącach, aby próbki można było gromadzić częściej w celu pomiaru aminotransferaz. Wizyty obejmowały pytania o nowe objawy żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, krwawienie i wszelkie inne zdarzenia kliniczne, a także liczbę tabletek w celu ustalenia poziomu zgodności. Badanie przeprowadzono zgodnie z Deklaracją Helsińską i dobrą praktyką kliniczną i zostało zatwierdzone przez regionalne komitety etyczne w krajach uczestniczących; pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Jeden badacz z każdego kraju uczestniczył w komitecie sterującym. Komitet wykonawczy, składający się z dwóch zewnętrznych konsultantów uniwersyteckich i trzech członków sponsorującej firmy, AstraZeneca, ponosił ostateczną odpowiedzialność za wyniki badania. Czytaj dalej Wtórne zapobieganie żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej za pomocą doustnego inhibitora trombiny Ximelagatran cd\nNarzędzia handlu cd\nJej zapach – połączenie proszku dziecięcego, Betadine i niejasny kwaśność chorych – otoczył mnie i zamroził w tej chwili. Dotykałem skóry Dory, tej samej skóry, która została skrępowana przez nazistowskiego żołnierza, dźgniętego metalową płytką tatuażowych igieł, a następnie obrobioną niebieskim atramentem wcierającym się w rany. Niemal czułam dreszcze i gęsią skórkę, która musiała przebić się przez giętką skórę nastolatki, jedna ręka zesztywniała w zaciśniętym żołnierzu, druga ściskając rękę jej młodszej siostry.\nPonad pół wieku później stałem w tej samej pozycji i zajmowałem się tym samym ciałem, co nazista. Zadrżałam, myśląc o związku, który robią moje palce, i wiedząc, że mam teraz związek z tym niemieckim żołnierzem, którego imienia nigdy bym nie znał, ale którego cechy i dotyk, jak sądziłem, zostały przypieczętowane teraz w spokojnym umyśle Dory. Czytaj dalej Narzędzia handlu cd\nW Seeds of Mortality, Justman sprytnie splata swoje własne doświadczenie jako pacjent z rakiem z refleksjami na temat dzieł literatury, sztuk wizualnych i filozofii, aby stworzyć wnikliwy komentarz na temat tego, jak rak jest postrzegany przez społeczeństwo amerykańskie. Nie jest to typowa patologia, która staje się coraz powszechniejsza w księgarniach, nie jest też tezą akademicką, mimo że Justman ma doświadczenie w literaturze akademickiej. Jest to raczej krytyka tego, jak rak i pacjenci z rakiem są postrzegani przez lekarzy, przez retoryków ruchu samopomocy na raka i przez społeczeństwo amerykańskie. W swojej krytyce Justman opiera się na własnym doświadczeniu i stawia swoje argumenty w kontekście doświadczenia kulturowego czerpiącego z literatury, sztuki i filozofii. Wiele jego spostrzeżeń zainteresuje praktykujących lekarzy w ogóle, a nie tylko onkologów. Czytaj dalej Seeds of Mortality: Public and Private Worlds of Cancer\nGen GPR54 jako regulator okresu dojrzewania czesc 4\nUkierunkowana delecja w locus Gpr54 u myszy. Panel A pokazuje schematyczną reprezentację allelu Gpr54, który był celem delecji (panel A). Niebieskie pola reprezentują eksony, a purpurowe pola – kasety oporowe i markery. Główne miejsca restrykcyjne, primery i sondy są pokazane powyżej loci. Panel B pokazuje prawidłowe ukierunkowanie ramion 5 i 3 , co wykazano metodą Southern blotting. Czytaj dalej Gen GPR54 jako regulator okresu dojrzewania czesc 4\nW mało prawdopodobnym przypadku, gdy białko zostało wyprodukowane przez transkrypt X399R, nasze odkrycia dotyczące konstruktu stop poliA X399R sugerują, że będzie on działał słabo. Fenotyp kliniczny pacjenta niosącego mutacje R331X i X399R był związany z profilem neuroendokrynowym obejmującym impulsy o niskiej amplitudzie hormonu luteinizującego, co sugeruje zmniejszone wydzielanie hormonu uwalniającego gonadotropiny. To pojęcie jest poparte przesuniętą w lewo krzywą dawka-odpowiedź w porównaniu z tymi dla innych pacjentów z idiopatycznym hipogonadyzmem hipogonadotropowym, którzy byli poddawani tej samej terapii, co sugeruje, że pacjent ten był bardziej wrażliwy na egzogenny hormon uwalniający gonadotropiny. Ponieważ przeprowadzono te badania, delecje w GPR54 zostały opisane w osobnej rodzinie z idiopatycznym hipogonadyzmem hipogonadotropowym, chociaż fenotypowe cechy tej rodziny nie były szczegółowe.32 Chociaż badacze w tym przypadku zgadzają się z naszym wnioskiem, że częstotliwość mutacji GPR54 jako przyczyną idiopatycznego hipogonadyzmu hipogonadotropowego jest niski (4 z 113 wszystkich przypadków), GPR54 ujawnia nowy kierunek eksploracji innych genów, które są niezbędne do wydzielania hormonu uwalniającego gonadotropiny.\nMyszy z niedoborem Gpr54 miały uderzające podobieństwa fizjologiczne do pacjentów z idiopatycznym hipogonadyzmem hipogonadotropowym, w tym brak dojrzałości płciowej związany z niskim stężeniem gonadotropin. Czytaj dalej Gen GPR54 jako regulator okresu dojrzewania ad 11\nSkojarzenie początkowo widziane w pierwotnej analizie z sulfonamidowymi nonantybiotykami może być wyjaśnione przez ogólne predyspozycje do reakcji alergicznych u niektórych pacjentów, a nie specyficzną reaktywność krzyżową z lekami zawierającymi ugrupowanie sulfonamidowe. Tak więc, nasze wyniki sugerują, że gdyby uniknąć stosowania nonantibiotyków na bazie sulfonamidu u osób z wcześniejszą alergią na sulfonamidy, należałoby ich również unikać u osób z wcześniejszą alergią na penicylinę. Alternatywnie, a może bardziej racjonalnie, lekarze przepisujący receptę powinni po prostu zrozumieć, że pacjenci, u których w przeszłości występowała jakakolwiek reakcja alergiczna po otrzymaniu sulfonamidów lub penicylin, mogą być bardziej narażeni na reakcje na inne leki, niż rozważyć sulfonamidy jako swoiste przeciwwskazanie. Rzeczywiście, poprzednie dane wskazują, że historia działań niepożądanych zwiększa ryzyko późniejszej niepożądanej reakcji na lek.1,22 Niektóre dane sugerują, że osoby z atopią są bardziej narażone na reakcje na penicylinę, 23 barwnik kontrastujący z promieniowaniem, 24,25 środki znieczulające, 22 środki zwiotczające mięśnie, 22 barbiturany, 22 acetaminofeny, 26 niesteroidowych leków przeciwzapalnych, 27 i wiele antybiotyków.28 Inne dane wskazują, że osoby z atopią nie są narażone na zwiększone ryzyko reakcji nadwrażliwości na lek, 1,29,30, ale mogą mają bardziej surowe reakcje.12,2,31 Chociaż alergia sulfonamidowa jest nieprzewidywalna i potencjalnie zagraża życiu, niewiele jest systematycznych badań tych reakcji, a jeszcze mniej badań nad ryzykiem reakcji nadwrażliwości po otrzymaniu nieantybiotycznego sulfonamidu. Zrozumienie tych zagrożeń jest szczególnie ważne, ponieważ alergia na sulfonamidy jest powszechna. Czytaj dalej Brak reaktywności krzyżowej między antybiotykami sulfonamidowymi a nonanti-tybiami sulfonamidowymi ad 6\nWskazywane są współczynniki szans i przedziały ufności 95 procent. Skorygowane ilorazy szans zostały skorygowane o wiek; seks; Poziom białka C-reaktywnego; obecność lub brak historii hiperlipidemii, rewaskularyzacji lub zawału mięśnia sercowego; i zmiany elektrokardiograficzne zgodne z rozpoznaniem ostrych zespołów wieńcowych. Dla każdego porównania pierwszy kwartyl służył jako grupa odniesienia. W przypadku pacjentów, którzy byli konsekwentnie ujemni w odniesieniu do troponiny T, ryzyko rewaskularyzacji i innych poważnych niekorzystnych zdarzeń sercowych po 30 dniach i 6 miesiącach wzrosło wraz ze wzrostem kwartli mieloperoksydazy (Tabela 2). Na rycinie przedstawiono nieskorygowane i skorygowane ilorazy szans i 95-procentowe przedziały ufności dla kwartyli mieloperoksydazy jako czynniki predykcyjne rewaskularyzacji i główne niekorzystne zdarzenia sercowe u tych pacjentów. Czytaj dalej Wartość prognostyczna mieloperoksydazy u pacjentów z bólem w klatce piersiowej ad 6\nPeroksydaza glutationowa 1 Aktywność i zdarzenia sercowo-naczyniowe u pacjentów z chorobą wieńcową ad 5\nWskaźnik zdarzeń dla pacjentów z najniższym kwartylem aktywności peroksydazy glutationowej (20,8 procent) był około trzykrotnie wyższy niż dla pacjentów w najwyższym kwartylu (7,0 procent). Aby umieścić efekt w perspektywie, w tabeli 2 przedstawiono współczynniki ryzyka dla zdarzeń sercowo-naczyniowych związanych ze wzrostem o SD w różnych czynnikach ryzyka. Najsilniejszymi czynnikami prognostycznymi poziomu aktywności peroksydazy glutationowej były: palenie tytoniu i płeć. Istotnie niższe poziomy aktywności peroksydazy glutationowej obserwowano u obecnie palących niż u osób, które nigdy nie paliły (45,7 vs 51,6 jednostek na gram hemoglobiny, P <0,001). Byli palacze mieli również niższy poziom aktywności enzymatycznej niż ci, którzy nigdy nie palili (48,2 vs. Czytaj dalej Peroksydaza glutationowa 1 Aktywność i zdarzenia sercowo-naczyniowe u pacjentów z chorobą wieńcową ad 5\nRyzyko raka szyjki macicy związane z wydłużeniem czasu między badaniami raka szyjki macicy ad 7\nW przypadku tej stosunkowo niewielkiej grupy kobiet (7500 kobiet) szacunki dotyczące rozpowszechnienia dysplazji mogą być jednak nieprecyzyjne. Niemniej jednak analizy wrażliwości, w których podwojono prewalencję dysplazji, wskazywały, że można by oczekiwać tylko jednego dodatkowego przypadku raka. Wśród kobiet w wieku poniżej 30 lat znaleźliśmy niespójne zależności między częstością występowania dysplazji a liczbą poprzednich negatywnych testów. …\nCzytaj dalej Ryzyko raka szyjki macicy związane z wydłużeniem czasu między badaniami raka szyjki macicy ad 7


7,54 (3467 ocen\ti\t257 opinii) Zobacz oceny\nMarion | 2014-06-29\nPierwszy tom - zaciekawia, drugi - przeraża. To naprawdę groza dla młodzieży! Zacznę jednak od minusów. Moim zdaniem największym błędem było to, że Edildo został postrzelony w klatkę piersiową i żyje ponad 40 minut - to po prostu niemożliwe. W drugiej kwestii mogę się mylić, ale uważam, że nawet w małym miasteczku powinno znaleźć się trochę więcej odpowiedzialnych dzieci. Nie rozumiem po prostu, dlaczego Sam był obarczony wszystkim naraz. Chyba każdy czytając tę książkę zadał sobie pytanie - co ja bym zrobił, gdyby zniknęli wszyscy dorośli? Pierwsze, co mi przyszło na myśl to podział obowiązków. Wystarczy wybrać kilka odpowiedzialnych osób, które zajmą się poszczególnymi sprawami - jedzenie, hospitalizacja, broń itp. Tutaj takie osoby po prostu dostały jakąś robotę i nie miały żadnej władzy nad współpracownikami. A jedzenie... też trudno mi zrozumieć, jak dopiero po trzech miesiącach zdano sobie sprawę, że chleb czy mięso nie rosną na drzewach i trzeba je oszczędzać. Ale to był tylko tragiczny skutek braku organizacji.\nW drugim tomie było pokazanych znacznie więcej emocji bohaterów i ich uczuć, co zdecydowanie działa na korzyść powieści. Wyczerpanie i bezradność Sama były naprawdę odczuwalna. Napięcie ciągle rosło. Niesamowicie zobrazowany terror i to, do czego są zdolni ludzie w obliczu głodu i strachu. Wisienką na torcie jest wątek Brittney - nie pozwala o sobie zapomnieć. Niecierpliwie czekam na rozwój wydarzeń.


Kilka słów o gildii\nUps, Fatal Error has occured!\nBez obaw, nie jest to atak hackerów na Europę, ani kolejna aktualizacja Windows’a, która przyprawi Cię o nieprzyjemne dreszcze. Jesteśmy gildią Alliance na serwerze Silvermoon, której początki i powstanie były równie burzliwe, co nastroje w Polsce po wyborach.\nZaczęło się niewinnie - od kilku wspólnych wyjść na Emerald Nightmare i Karazhan, skończyło na wielu godzinach spędzanych na nocnych, porannych i całodziennych rozmowach na Curse podczas przekraczania granic sprzętowych na coraz wyższych Mythic +. Każdy z nas przywędrował tutaj z innego serwera, ze sporym bagażem doświadczeń i chęcią „przejścia na rajdową emeryturę”, ale tego co się wydarzy żadne z nas się nie spodziewało. Wspomniany bagaż trzeba było wypakować, zrezygnować ze spotkań towarzyskich, poinformować pracodawcę, że niestety po raz kolejny z przykrością udajemy się na L4…Life happens!\nI oto jesteśmy - grupa ludzi, których dzieli tylko poziom czystości powietrza w mieście (Trójmiasto pozdrawia Katowice!), a „Fatal Error” najlepiej oddaje charakter całej gildii. Cytując klasyka: „To je amelinium, tego nie pomalujesz”. Nasze podejście do gry i contentu zamyka się w słowach „dalej, mocniej, wyżej, bardziej”. Szukamy nowych, gotowych na wszystko (nie mówię tutaj o „Desperate Housewives”) osób, które swoim skill’em, poczuciem humoru i osobowością wzmocnią nasz wyjątkowy skład. Oprócz regularnych rajdów, uskuteczniamy szybkie pulle bez CC na Mythic +, bo jak każdy dobrze wie „wolny dwa razy traci” (autor cytatu pragnie zachować anonimowość).\nŚroda 20:00– 23:00\nCzwartek 20:00– 23:00\nWymagamy wysokiej frekwencji na rajdach. Co to oznacza? Deklarując zainteresowanie dołączeniem do nas, potwierdzasz swoją dostępność w wyznaczone dni rajdowe. Oczywiście, zrozumiemy wszystkie losowe sytuacje (życie pisze różne scenariusze!), jak np. narodziny dziecka, urodziny teściowej, remont zalanego mieszkania, i inne równie istotne, co urodziny teściowej.\nlubisz wyzwania i powtarzalne czynności (nie należy mylić z waleniem głową w mur!) oraz cechuje Cię ogromna cierpliwość\nmasz wyjątkowe poczucie humoru i wrażenie, że czasem świat nie rozumie Twoich żartów\njesteś osobą otwartą, pozytywnie nastawioną do świata\nmasz inne ciekawe zainteresowania niezwiązanie z grami (np. coś związanego z życiem)\nskrycie marzysz o wejściu w szeregi Method i poznaniu Sco\nnie spoilujesz najnowszego odcinka ulubionego serialu na Curse, mimo że masz na to wielką ochotę\nużywasz CDs (tak, płyt także)\njesteś tolerancyjna/-y (uważasz, że gnom hunter to dobry pomysł!)\nnie masz czasu na rajdowanie, notorycznie spóźniasz się na rajdy lub po prostu się nie pojawiasz\nlubisz rozmawiać tylko o WoW’ie (wszyscy lubimy tę grę, ale rozmowa o kolorze drzew w Nagrand to lekka przesada)\nliczy się dla Ciebie gra, a nie ludzie, z którymi grasz\nczasy gimnazjalnej zajawki jeszcze nie minęły\nuważasz, że kobiety nie potrafią włączyć komputera\nJeśli uważasz, że to właśnie Ciebie szukamy i wpasowujesz się w powyższe kryteria – aplikuj do nas!*\nSam fakt, że udało Ci się dotrwać do końca artykułu stanowi, że spełniasz pierwszy punkt z listy „NA TAK” – gratulujemy! Tymczasem, wypełnij aplikację, to nic nie kosztuje**!\n*Przed złożeniem aplikacji skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą\n**nie dotyczy aplikowania w dni robocze i weekendy, z wyjątkiem dni: 01.04 do godziny 14:21. Opłata wg taryfy opłat i prowizji za czynności rekrutacyjne, przeliczonej według kursu średniego NBP z dnia 23 czerwca 2016 roku