SzkołaW świecie Absurdów | W świecie absurdów\n28 listopada 2016 Małgorzata Karolina Piekarska\nW latach 70-tych w Telewizji Polskiej nocne dyżury w dziale łączności z widzami miewali dziennikarze. Ojciec, który pracował w TVP, miał je dość często. Dlatego nabierał czasem znajomych opowiadając, że do działu łączności z widzami zadzwoniła zgorszona kobieta mówiąc, że w „Dzienniku Telewizyjnym” pokazywano porno. Po sprawdzeniu informacji dyżurujący w dziale łączności z widzami dziennikarz odpowiadał: „To nie było porno. To tylko Fidel Castro jadł banana”. Dowcip może i głupi, ale niesamowicie działał na wyobraźnię. A oboje z Ojcem uwielbialiśmy głupie dowcipy. Ojciec opowiadał ten świński dowcip przy mnie, bo Fidel Castro, jako jeden z nielicznych dyktatorów, nie był dla mnie abstrakcją. Dowcip Ojca był zresztą odpowiedzią na mój dowcip, który przyniosłam do domu i był o tym, jak dwóch Polaków na Kubie chciało kupić chleb, który był na kartki. Nie wiedzieli jak to zrobić, ale zauważyli, że do sklepu weszli dwaj mężczyźni powiedzieli: „Cubanos Partizanos” i dostali chleb. Postanowili więc też tak zrobić. Weszli do sklepu i powiedzieli: „Cubanos Partizanos”. A sprzedawczyni na to: „Jacy Cubanos Partizanos? Gdzie macie brody”, w odpowiedzi na to Polacy zdjęli spodnie i pokazując przyrodzenia powiedzieli: „Tajnos agentos”. Dowcip przyniosłam ze szkoły. Cóż… była to szkoła mocno związana z Kubą. Do Szkoły Podstawowej nr 92 w Warszawie im. Ernesto Che Guevary (po reformie szkolnictwa, w wyniku której powstały gimnazja, podstawówka zmieniła patrona na Jana Brzechwę) poszłam w 1974 roku. Dwa lata wcześniej odwiedził ją Fidel Castro.\nGdy kilka lat temu powstał portal „Nasza Klasa” i rozpoczęliśmy wspominki na szkolnym forum, starszy kolega z podstawówki zamieścił w sieci zdobyte z CAF zdjęcia z tej pierwszej wizyty Fidela w naszej szkole. Rozpętały się dyskusje, dzięki którym kolega uzupełnił podpisy pod fotografiami. Obecni na uroczystości z Fidelem wspominali, że dziewczynką trzymająca kwiatki jest Ela Rychlica późniejsza drużynowa naszej 77 WDHiZ. Wspominali, że Castro od razu dostał od naszych harcerzy chustę i że obecna była wtedy kamera, choć to akurat widać na zdjęciach.\nfot. CAF 1972\nPoza tym dyskutowaliśmy o naszym patronie i Kubie obecnej w naszym szkolnym życiu. Pewne rzeczy pamiętaliśmy inaczej, ale… niektóre tak samo. Na przykład, że hymn szkoły miał refren:\n„Tak jak Guevara przewodzi nam.\nWzór odwagi i wzór męstwa w walce o swój kraj”.\nWtedy chyba nikt z nas nie zwracał uwagi, że Guevara był Argentyńczykiem, a walczył o wolność Kuby, Boliwii i Kongo, zaś z hymnu nie wynika o jaki kraj chodzi. Wszystkie te kraje były dla nas zupełnie abstrakcyjne. Pani Alicja Mossakowska, nauczycielka muzycznego, uczyła wszystkie roczniki kubańskich pieśni rewolucyjnych i innych hiszpańskojęzycznych utworów popularnych na Kubie. Dla niektórych było to przekleństwo, dla innych coś fajnego. Należałam do tych drugich. Uwielbiałam śpiewać. Pewnie dlatego do dziś pamiętam tzw. „Bajamesę”, czyli hymn Kuby oraz pieśni „Hasta Siempre”, „Guantanamera” oraz pieśń rewolucyjną 26 lipca zwaną przez nas „Adelante Cubanos”. Pamiętam jak w pewne wakacje z koleżankami tak żarliwie śpiewałyśmy to w windzie bloku Elbląska 10A waląc przy tym pięściami w ścianki windy, że aż stanęła między piętrami.\nParadoksalnie, gdy jeżdżę samochodem na długie trasy i zmęczy mnie słuchanie radia sama śpiewam. Czasem wkradnie się do mojego samochodowego repertuaru coś z tamtych lat. Śpiewam przecież dla siebie i nikt tego nie słyszy. Kto mi zabroni śpiewać za kierownicą własnego samochodu hymn Kuby? Czasem jednak, gdy kończę śpiewanie na głos, pozdrawiam ewentualnych podsłuchujących. W dzisiejszych czasach można nas przecież inwigilować. Pieśni, które śpiewaliśmy nikt nam nie tłumaczył. Śpiewaliśmy je więc bezmyślnie, notując dyktowane przez panią Mossakowską słowa tak jak je słyszeliśmy. Treść pieśni poznałam dopiero jako dorosły człowiek. Wyjątkiem była wspomniana już pieśń rewolucyjna 26 lipca z refrenem zaczynającym się od słów „Adelante Cubanos”, bo miała też polską wersję językową z refrenem brzmiącym:\n„Kubańczycy do broni!\nOjczyzna wynagrodzi wasze męstwo.\nNie będziemy pokorni,\ntyraństwa wyplewimy podły chwast.\nNasze będzie zwycięstwo,\nchoć tyran jeszcze dzisiaj gnębi nas.\nDość już wyzysku, krzywdy dosyć\nw boju się ważą nasze losy\nnaprzód bracia z osiedli i miast.”\nZarówno jej melodia jak i polski tekst od dziecka kojarzyły mi się trochę z „Międzynarodówką”. A ponieważ z domu wyniosłam wiedzę, że „Międzynarodówka” jest pieśnią francuską, na dodatek Francja kojarzyła mi się z wysoką kulturą i prababcią Zosią z Ruszczykowskich Piekarską, która kochała Balzaca, więc „Międzynarodówkę” lubiłam i zapewne z tego powodu również rewolucyjna pieśń Kubańczyków nie budziła mojego sprzeciwu i oburzenia.\nNa akademii szkolnej jedną zwrotkę „Hasta siempre” śpiewałam jako solistka. Zwrotka brzmiała:\n„Tu braso gloriosa y fuerte\nPotem był śpiewany przez cały chór refren kończący się słowami „Comendante che Guevara”.\nPewnego dnia do szkoły przyjechały panie z jakiegoś hiszpańskojęzycznego radia i nagrywały audycję o naszym patronie dla Kuby lub Argentyny. Zebrano kilka osób w jednej klasie i nagrywano z nami wywiady. Odpytywano z życiorysu Che Guevary, a ja musiałam zaśpiewać tę „moją” zwrotkę „Hasta siempre”, co zrobiłam dosyć chętnie, bo przecież lubiłam śpiewać. Potem panie spytały czy wiem o czym śpiewam. Miałam 11 lub 12 lat i kompletnie nie wiedziałam, ale jako dziecko, któremu inni dokuczają nie chciałam, by obecne przy tym niektóre koleżanki znów się ze mnie śmiały, więc zaczęłam strzelać korzystając z podobieństwa do innych języków, z których znałam pojedyncze słowa. Czasem jest to zbawienne a czasem bywa ryzykowne. Tym razem miałam wrażenie, że okazało się zbawienne. Powiedziałam, że jest tu coś o chwale (było słowo „gloria”, znane z kolęd) o śmierci (słowo „todos” kojarzyło mi się z niemieckim „todt”, a to było w śpiewanej w chórze piosence „Jest Warszawa”) i jest wyrażenie „Santa Clara”, a z życiorysu Che Guevary wiedziałam, że walczył w Santa Clara. Panie powiedziały, że dobrze, więc kamień spadł mi z serca. Pomyślałam, że mam szczęście, że nie pytają o inne pieśni, bo o czym jest „Guantanamera” dowiedziałam się już po skończeniu podstawówki. Również wtedy dowiedziałam się, że „todos” nie oznacza słowa „śmierć”, a „wszyscy” i że w związku z tym niezbyt dobrze zrozumiałam o czym jest śpiewana przeze mnie zwrotka „Hasta siempre”, ale po latach doceniam szlachetność dziennikarek, które zamiast mnie zganić – pochwaliły.\nParadoksalnie znajomość tych kubańskich pieśni bardzo mi kiedyś pomogła. W 2000 roku w Nowym Jorku wiózł mnie na lotnisko kubański taksówkarz. Było mało czasu do odlotu samolotu i groziło mi spóźnienie. Zaśpiewałam „Adelante Cubanos” oraz „Bajamesę” zaś… pan oddawszy gazu i złamawszy przepisy dowiózł na czas!\nCzasem zastanawiam się ze znajomymi nad tym, czemu polskiej podstawówce dano takiego patrona jak Che Guevara. Ze szkolnych akademii wryło mi się w pamięć opowiadanie o nim, że był lekarzem. To jednało moją sympatię. Lekarz to ktoś dobry dla ludzi. Mówiono też, że był obywatelem argentyńskim, który walczył o wolność Kuby, Boliwii i Kongo, co wtedy w moim przekonaniu czyniło go szlachetnym człowiekiem, bo czyż każdy kto walczy by pomóc innym nie jest szlachetny? Jako dziecko nie miałam świadomości jak wygląda rewolucja, ani że potem pożera swoje dzieci. Nie wiedziałam o roli Fidela Castro w śmierci Che Guevary ani o tym, że być może stał za nią rownież Klaus Barbie. Dziś myślę, że mówiono nam tak o naszym patronie, bo ówczesna dyrekcja (w postaci pani Zdzieszyńskiej) chciała ambitniej podejść do problemu, a jednocześnie (mimo wszystko) nie zatruwać nam za bardzo umysłów.\nFidel poza tym 1972 rokiem nigdy więcej nie odwiedził naszej szkoły, ale delegacje z Kuby co jakiś czas przychodziły na szkolne akademie. W 1976 lub 1977 odwiedził nas Raul Castro z żoną Vilmą. To widziałam na własne oczy, bo cała szkoła była na akademii ku czci Che Guevary z udziałem gości z Kuby. Raul mnie nie zainteresował. Nawet nie pamiętam jego twarzy z tamtego okresu. Natomiast ogromne wrażenie zrobiła na mnie Vilma Castro, która wydała mi się interesująca, elegancka i bardzo światowa. Od szkolnej delegacji dostała wtedy szmacianą lalkę ze szkolną tarczą.\nDziś śmieszy mnie, gdy po latach czytam w sieci wspomnienia uczniów naszej szkoły, że komuś z nich z Guevarą było nie po drodze, albo że ktoś specjalnie zachorował, by nie być w szkole podczas wizyty Fidela Castro. Naprawdę? Czy nie jest to przypadkiem sztuczne kombatanctwo, w którego szatki tak lubimy się ubierać jako dorośli wmawiając sobie i światu, że od dziecka byliśmy tacy prawi i zbuntowani przeciwko reżimowi, w którym przyszło nam żyć? Na zdjęciach z wizyty Fidela w szkole widzę same uśmiechnięte twarze. Mnie wtedy interesowało tylko pisanie po kryjomu opowiadań i pamiętnika oraz śpiewanie. Ale naprawdę nie kojarzę wśród swoich rówieśników żadnego buntu przeciwko patronowi czy odwiedzającym nas delegacjom kubańskim. Pamiętam nawet żal koleżeństwa, że wtedy gdy mój rocznik był w 7 i 8 klasie nie mogliśmy pojechać z tradycyjną przeznaczoną dla 7 i 8 klas wycieczką na Kubę, bo były to czasy stanu wojennego.\nŚmierć Castro to dla mnie koniec pewnej epoki w moim własnym życiu. I nie ma to nic wspólnego z polityką. Kubę na pewno czekają zmiany, bo nic nie trwa wiecznie, a przede wszystkim dyktatura i tyrania. Ja zaś piszę o tym, choć nie tęsknię za podstawówką, bo mi dokuczano. Szkoła mi się śni jako koszmar i raczej nie poszłabym na klasowe spotkanie po latach, bo i po co? Bywa jednak, że tęsknię za czasami, kiedy żyli oboje moi rodzice, a ja nie miałam dylematów czy Che Guevara to morderca czy bohater ani czy pieśni, których nas uczono to indoktrynacja czy nie. Bo śpiewałam je bez zrozumienia, ale z przyjemnością. Dla mnie po prostu miały piękne melodie.\nBajamesaChe GuevaraErnesto Che GuevaraFidel CastroGuantanameraHasta siempreKubaMiędzynarodówkaszkołaSzkoła Podstawowa nr 92\n31 października 2012 Małgorzata Karolina Piekarska\nTylko dla dziennikarza, tylko dla mnie Wielokrotnie mówiłam, że pewne historie przytrafiają się tylko mnie. Tak...\nDobre zdjęcie tylko w garniturze Pojechałam dziś na zdjęcia dla Kuriera Mazowieckiego do jednej z...\n31 października 2010 Małgorzata Karolina Piekarska\n- Czemu facet w tym nagraniu był szczerbaty?\n- Bo nie miał zębów.\n- Czemu nagrany został facet bez zębów?\n- Bo był sołtysem.\n- Nie można było nagrać kogoś innego?\n- Nie. Musiał być nagrany przedstawiciel władzy we wsi.\n- A nie można było nagrać innego sołtysa?\n- Nie. Bo zgodnie z ustawą o samorządach we wsi jest jeden sołtys.\n- Czemu w nagraniu o dwóch chłopcach, którzy weszli na lód nie ma informacji, czemu na ten lód weszli?\n- Bo nie wiemy.\n- Trzeba się było dowiedzieć.\n- Skąd? Od tego, którego zwłoki wyłowiono spod lodu, czy od tego, który odkorowany umiera w szpitalu?\n- Ale może, kiedy wchodzili na lód obok stali jacyś ludzie i to widzieli.\n- Tak. Bo jak dzieciaki wchodzą na lód to wrzeszczą głośno informując okolicę, w jakim celu wchodzą na lód.\n- Wiesz, co się stało? Nasz dyrektor nie żyje.\nW szponach strasznego wywiadu Wspominałam jakiś czas temu, że przeprowadziłam wywiad z pewnym panem...\n17 października 2010 Małgorzata Karolina Piekarska\nLiceum, w którym zdawałam maturę uroczyście obchodziło 75-lecie. Nie mogę powiedzieć, bym w tej szkole była szczęśliwa, ale… czas niekiedy usuwa z pamięci niemiłe chwile. Z mojej wprawdzie nie usunął, bo ta moja dobra pamięć mnie kiedyś zabije, nie mniej jednak… wydoroślałam. Ze złymi wspomnieniami umiem żyć, no i nie patrzę już ze wstrętem na budynek. To uczucie zastąpiła ciekawość. Jak tam teraz jest? Strona główna szkoły zapraszała absolwentów. Wysłałam list z pytaniem czy mogę się na coś przydać. Odpowiedź nie nadeszła. Dlatego myślałam: iść czy nie iść? Miałam zrezygnować, ale tego dnia dosłownie 3 przystanki obok nagrywałam audiobooka. (Tak, tak! Wyjdą „Tropiciele” jako audiobook, a czytać będę ja! To tak zwana wersja autorska! Hihi!) Skończyłam po 13-tej i… wsiadłam w tramwaj. Przed 14-tą byłam w murach XVI liceum im. Stefanii Sempołowskiej, w którym w 1986 roku zdałam maturę.\nPrzywitał mnie wielki pies w białym ubranku z tarczą szkoły. Spytałam woźnego czy mogę wejść – otworzył szeroko drzwi. Płaszcz zostawiłam w szatni… dla nauczycieli. Na górę do głównego hallu wprowadzono mnie schodami… nauczycielskimi. Nigdy nie wolno było nam nimi chodzić. Teraz było inaczej. Szłam, choć nadal miałam wrażenie, że popełniam świętokradztwo. Że zaraz usłyszę za plecami wrzask:\n- Piekarska! To nie są schody dla uczniów!\nNic takiego jednak się nie stało. W dużym hallu była wystawa. Wiele tablic ze zdjęciami, a w głębi… scena. Gdy ja byłam uczennicą też traktowaliśmy to miejsce jak scenę. Tu spotkała się z nami Barbara Wachowicz opowiadając o Mickiewiczu. Tu Marek Kotański przestrzegając przed sutkami sięgania po narkotyki opowiadał, ze Christine F., autorka „My, dzieci z dworca ZOO” jest „stara kurwą”! Jednak wtedy nie było podwyższenia. Mimo tego to tu wystawiliśmy Eugeniusza Oniegina, do którego ja napisałam scenariusz i wyreżyserowałam. Pamiętam Ankę w roli Tatiany oraz Krzyśka i Pawła, jako Leńskiego i samego Oniegina. W czasie pojedynku Paweł miał na sobie starą koszulę i ukryty w kieszeni balonik z farbą. W odpowiednim momencie przekłuł go szpilką i zalał się krwią. Pamiętam, jak Anka uczyła się kwestii:\n- Pan kocha mnie, bom znaczna dama, ale ja jestem taka sama, jak dawniej.\nCzy ja jestem taka sama jak dawniej?\nNa wystawie były zdjęcia ze szkoły z różnych epok. Brakowało tego z wyjścia na pogrzeb księdza Popiełuszki, ale… jest na Naszej Klasie. Były dawne studniówki, ślubowania itd. Było zdjęcie profesor Noskowskiej, która uczyła mnie W-F, jak odbiera odznaczenie. O! Świetnie ją pamiętam. Niestety głownie z tego, że kazała mi zrobić pięć okrążeń wokół boiska, a ja błagałam, bym nie musiała biec, bo jestem po zatruciu pokarmowym. Wzięła to za wymówkę i kazała biec. Przebiegłam. Ledwo dowlokłam się do WC i dalej nie pamiętam… Ocknęłam się na korytarzu z nogami w górze. Mama przyszła do szkoły chwilę później. Były pretensje, że mało wyraźnie mówiłam, że jestem po chorobie. Ale dość szybo śmiałam się z tego zdarzenia uznawszy, że przerażona mina pani profesor była dla niej wystarczającą karą.\nByło zdjęcie pani Janiny Rożeckiej. Pracowała od wieków w sekretariacie. Na zdjęciu odbierała honorowe obywatelstwo Izraela. Już od lat 80-tych była sprawiedliwą wśród narodów świata. Odznaczająca się doskonała pamięcią staruszka była przez nas uwielbiana. Broniła nas często przed surową dyrektorką. Nagle… stanęła przede mną taka jak dawniej. Powiedziałam dzień dobry i chciałam się przedstawić, ale usłyszałam:\n- Dzień dobry Małgosiu.\nOj… chciałabym w wieku 88 lat nadal mieć taką pamięć.\nBrakowało zdjęcia mojej wychowawczyni – romanistki profesor Bożeny Sarankiewicz. Zwana przez nas „Saranoją” (w naszym pojęciu bohaterka piosenki „Maanamu” o zmienionym tekście „Saranoja jest goła”) była osobą niesłychanie dziwną. Najpierw jej nie lubiłam, ale potem… polubiłam i kiedy po maturze umarła na raka żołądka było mi jej szczerze żal i do dziś czasem jest mi jej brak. Nie lubiłam jej, bo miewała swoje sympatie i antypatie, a tego u nauczycieli nie tolerowałam uważając, że wszyscy powinniśmy być traktowani równo. Gdy przyszłam do szkoły i trafiłam do jej klasy okazywała mi niechęć. Obwiniała za całe zło. Pamiętam, że raz udzielałam się na francuskim, a wtedy pod koniec lekcji Saranojka powiedziała:\n- Dziś aktywnie pracowali… – tu wymieniła nazwiska. – I o dziwo Piekarska.\nTo „o dziwo” jasno pokazywało jej stosunek do mnie. Ale potem ją polubiłam, bo i ona zmieniła swój stosunek do mojej osoby. Zaczęła dostrzegać we mnie kogoś innego i znalazłyśmy nić porozumienia. Lubiłam, kiedy opowiadała swoje dziwne historie np. o mierzeniu spodni na bazarze przy wszystkich ludziach poprzez wciąganie ich na te spodnie, które na sobie miała. Trochę szokowało mnie jawne opowiadanie o wielu nieudanych próbach zostania mamą. Dziś jednak myślę, że to było fajne i potrzebne. Było to pokazywanie nam, że nie wszystko w życiu przebiega zgodnie z naszymi planami. Saranojka chciała mieć dzieci, ale nigdy nie miała. Za naszej kadencji przeszła na emeryturę – musieliśmy jej wystarczyć. Poza tym te opowieści były dowodem, że traktowała nas jak ludzi dorosłych. Na wycieczkach Saranoja była naprawdę fajna. Przede wszystkim pozwalała palić. Nie zrobiła awantury o picie wina. W Gdańsku dziewczyny wciągnęły ją do pokoju i zrobiły pełen makijaż, bo miała niezwykle duże powieki, a ona z cierpliwością poddawała się tym zabiegom.\nNa tej wycieczce inaczej też spojrzałam na naszego fizyka. Profesor Piotr Siebeneichen przeleciał przez szkołę, jak meteoryt, bo pracował chyba tylko 3 lata. Był młody, bo niemal tuz po studiach, ubierał się niezbyt atrakcyjnie, bo jak ostatnia pierdoła, ale odznaczał się ponadprzeciętną inteligencją. Myślę, że wkurzała go trochę nasza beztroska, bo on fizykę traktował ze śmiertelną powagą, a mój zeszyt miał na okładce mnóstwo „fizycznych” sentencji np. „Ciało rzucone na łoże traci na oporze” albo „prawo Ohma: Nie wychodź z doma bez łoma”. Profesor nie mówił „r” tylko „ł”, więc to też sprawiało, że rechotaliśmy na lekcjach, jak nie przymierzając głupie kozy. Cóż…, kiedy mówił:\n- Pała nasycona i pała nienasycona!\nTo naprawdę trudno było się nie śmiać. W nas buzują hormony, a on nam ględzi o pałach. Kiedyś wezwał mnie do tablicy:\n- Piekałska napisz „ło”.\nNie wiedziałam o co chodzi, więc wzruszając ramionami niepewnie napisałam: „O”.\nProfesor dostał niemal szału.\n- Nie o tylko „ło”! – krzyczał. Wreszcie podbiegł, wyrwał mi kredę i napisał…. „Rho”. (Dla niewtajemniczonych to litera alfabetu greckiego ρ będąca w fizyce symbolem gęstości. Kurczę, coś jeszcze pamiętam? sic!)\nPaweł Dunin-Wąsowicz, z którym chodziłam do klasy i w podstawówce i w liceum ułożył o tzw. „Zibim” wierszyk, który zapisał w swojej słynnej kronice. Wierszyk brzmiał tak:\n„Pan płofesoł Siebeneichen\nWziął do łęki jakąś wajchę\nPotem złobił doświadczenie\nI wykazał, że my lenie\nPan płofesoł Siebeneichen\nWłosy swe ustawia białkiem,\nMa poza tym wąskie spodnie,\nW których bałdzo mu wygodnie.”\nByła to aluzja do fryzury profesora, który obcinał się na pazia i zielonych szwedów, które nosił z lubością w czasach, gdy królował punk rock i irokezy. Ja – jako hipis w czasach punk rocka paradowałam w żółtych rurkach, a Marcin, nasz klasowy punkowiec nosił w uchu zardzewiałe agrafki.\n„Płofesoł” też okazał się na wycieczce fajnym człowiekiem. Opowiadał nam kawały o „stałuszku” w „bułdelu”, a my mu o Jasiu w szkole. Szczególnie śmiał się z mojego o nowej nauczycielce geografii w szkole specjalnej, która miała uczyć o globusie, a klasa jej nie słuchała, bo piła alkohol, rzucała petami itd. Dyrektor tej szkoły powiedział:\n- Pani nie ma pedagogicznego podejścia do młodzieży. Ja panią nauczę!\nTo rzekłszy wszedł do klasy:\n- Czołem skurwysynki! – rzucił od progu.\n- Czołem panie dyrektorze – odpowiedziała chórem klasa.\n- Dziś będziemy uczyć się naciągać kondoma na globus.\n- Właśnie od tego chciałbym zacząć.\nKawał bardzo profesora ubawił. Stwierdził nawet, że on chyba też nie ma pedagogicznego podejścia do nas. Po tym wyznaniu spojrzałam na niego inaczej niż do tej pory. Kiedy my skończyliśmy szkołę, okazało się, że on zrezygnował z posady nauczyciela. Co dziś robi? Nie wiem, choć chętnie bym go spotkała, bo było w nim coś niezwykle sympatycznego. Mimo, że dwa razy pisałam u niego komisa z fizyki, by zdać do następnej klasy. Wrył mi się jednak w pamięć jego uśmiech gdy częstował nas cukierkami z okazji swoich imienin. Cieszył się jak dziecko i to było w nim bardzo fajne.\nByło kilku nauczycieli, których od początku uwielbiałam. Na przykład profesor Krystynę Regulanty. Małomówna matematyczka świetnie tłumaczyła zadania, odznaczała się niezwykłym spokojem, gdy 1 kwietnia po sali latał biały ser wciskany na siłę pod tablicę, jako kreda, znosiła to ze stoickim spokojem. Gdy dostała w głowę ogryzkiem (ktoś rzucał do kosza, ale nie trafił), podniosła go z ziemi, wrzuciła do kosza i wróciła do tłumaczenia zadania jakby nic się nie stało. Kochałam ją za ten spokój, za sprawiedliwośc i za to, że z matmy nie można było nie zdać. Pracę klasową poprawiało się bowiem do skutku. Z matmą nigdy nie miałam kłopotów. Prace klasowe pisałam za pierwszym razem, więc na poprawach rozwiązywałam zadania i czekałam aż reszta się poprawi. Zadania też rozwiązywałam szybko (dziadek matematyk, pradziadek też, więc gdzieś w genach ta matma mi tkwiła), więc pod ławką czytałam książki. Raz wyciągnęła mi jedną z kasetki i pokazała klasie.\n- Oto co czyta licealistka Piekarska.\nPonieważ tytuł brzmiał: „Miłość niejedno ma imię”, więc klasa ryknęła śmiechem. Pani profesor zorientowawszy się, że inni mogą pomyśleć, że to jakieś romansidło, a nie historia jak Feliks Mendelssohn-Bartholdy starał się wystawić pasję wg. Św. Mateusza Jana Sebastiana Bacha, profesor dodała:\n- To bardzo piękna książka, ale teraz jest matematyka.\nUwielbiałam tez rusycystkę prof. Halinę Banel. Nawet nie dlatego, że nie wstawiła mi dwói za czytanie z pustej kartki zeszytu (czyli z głowy) wypracowania „Maja mat’”, ale za pogodę ducha, humor i za to, że zachęciła do czytania literatury rosyjskiej w oryginale. Dzięki niej czytałam Jesienina, Bunina, Lermontowa i Puszkina. To ona natchnęła nasza klasę, byśmy wystawili „Eugeniusza Oniegina”. Ja napisałam scenariusz i błam narratorem. Tańczyć walca uczył nas… profesor Madej – wuefista ze względu na nazwisko zwany Zbójem. Tańczyliśmy do melodii „Walca na Sopkach Mandżurii”. Szkoda, że nie zachowały się zdjęcia ze spektaklu.\nLubiłam biologiczkę panią Adamczyk. Miała wszystkie cechy, które szanowałam w nauczycielach. Była wymagająca, sprawiedliwa i wszystkich traktowała równo. Dziś jest dyrektorką szkoły i mam nadzieje, że te trzy cechy z nią zostały.\nNa wystawie były też trzy tablice zatytułowane „Znani absolwenci Sempołowskiej”, a na nich między innymi Paweł Dunin-Wąsowicz i… ja. Wprawiło mnie to w bezbrzeżne zdumienie. Zawsze miałam wrażenie, że nauczyciele w tej szkole raczej mnie nie lubili. Byłam pyskatą nastolatką, która zawsze musiała rzucić swoje ostatnie słowo, którym się pogrążała i sprawiała, że lądowała u dyrektorki, a ojciec był wzywany na poważne rozmowy. Pomijam już fakt, że to była moja druga szkoła. Z pierwszej wyrzucono mnie za wyzywanie polonistki od ostatnich. Miałam wtedy egzamin komisyjny z polskiego, który zdałam, ale nakazano mi się przenieść do innej szkoły i zabrać tam moje „rozdarte ryło”. W Sempołowskiej na dywaniku w gabinecie dyrektorskim byłam wiele razy. Raz za napisanie na ostatniej stronie kartkówki z łaciny zdania: „jak ktoś głupi to tylko się powiesić”. Choć mnie chodziło o to, że to ja po lekcjach z łacinniczką miałam myśli samobójcze. Niestety odebrano to jako chęć powieszenia łacinniczki, która rzeczywiście była życiowo głupia. Starsza pani, która przeżyła wojnę i podobno obóz koncentracyjny ku naszemu zdumieniu miała zwyczaj wyzywać nas, a we wcześniejszych latach policzkować uczniów i bić czym po padło po głowie lub po rękach. W liceum już mniej niż w pobliskiej podstawówce gdzie uczyła polskiego i skąd wielu ją pamiętało. Kiedy szła korytarzem za jej plecami mówiono „Heil Hitler” i podnoszono rękę w wiadomym geście. Nie rozumiała nas w ogóle, a gramatykę łacińską tłumaczyła tak, że my nic nie rozumieliśmy. Z klasówek i kartkówek były same dwoje. Z tej jednej, na której napisałam owo zdanie o wieszaniu były tylko dwie trojki. Agata, która zawsze miała same piątki strasznie się tą tróją zdenerwowała. Mnie najpierw osądzono na środku klasy. Saranojka porównała z jakimś facetem, który kazał topić staruszki, a potem zaprowadziła do gabinetu dyrektorskiego. Tam wysłuchałam całej litanii o tym, że osobom starszym należy się szacunek. Nie było sensu mówić, że ta starsza osoba sięga po średniowieczne metody bicia uczniów, a także wyzywa nas od głąbów i debili, więc milczałam.\nByłam też wzywana jeszcze raz. Oto Marek Kotański postanowił z naszej szkoły urządzić szkołę „czystych serc” i namówić młodzież od nie palenia. Nie muszę chyba tłumaczyć, że zawsze szłam pod prąd. Tym razem też. Na złość światu paliłam jak smok. Raz w męskim kiblu imienia Jaracza a raz w innym męskim tym imienia Opalińskiego. Mnie ktoś będzie zabraniał palenia? Szkoła czystych serc? Raczej czystych płuc! Ponieważ powstały w szkole jakieś bojówki Kotańskiego, więc my – palacze uciekaliśmy na papierosa w krzaki koło przedszkola lub na boisko. Raz zapaliłam w damskim kiblu. Znana mi jeszcze z podstawówki i rok ode mnie młodsza Klaudia spoliczkowała mnie. Jej dwie koleżanki wykręciły mi ręce, bym nie mogła się bronić, a Klaudia tłukła po twarzy niczym łacinniczka. Kopałam więc na oślep i parę z tych kopów dostało się Klaudii. Znów wezwano mnie do gabinetu dyrektorskiego:\n- Pobiłaś dziewczynkę, która stanęła w obronie honoru kibla! – Grzmiała Saranojka.\n- Bardzo przepraszam pani profesor, ale nie miałam zielonego pojęcia, że kibel ma honor.\nNo i zawieszono mnie na kilka dni w prawach ucznia.\nI tylko raz byłam a gabinecie dyrektorskim z własnej woli. Poszliśmy całą delegacją prosić o oddanie krzyża, który zdjęto ze ściany. Dyrektorka twierdziła jednak, że krzyża nie zdejmowała, ale szuflada jej biurka grzechotała krzyżami. Były to lata 80-te, po śmierci Grzegorza Przemyka, kiedy do swetrów zamiast broszek nosiło się oporniki, a bezpieka zamordowała księdza Jerzego Popiełuszkę. (Do tej pory boję się obejrzeć film „Popiełuszko. Wolność jest w nas”, bo tamte czasy to część mojego życia.)\nDyrektorka jednak nie była taka do końca zła. Uważana za postrach szkoły w krytycznych sytuacjach pokazywała ludzką twarz.\nHistorii uczyła nas pani Helena Wójcik. Była wspaniałym pedagogiem i historykiem. Niestety zachorowała na raka i umarła. W jej miejsce przychodzili różni nauczyciele. Ostatni z nich był jakimś oszołomem. Nazwiska nie wymienię, bo i po co. Zresztą uczył krótko. Nienawidził mnie już samą nie wiem, z jakiego powodu, ale miało to jakiś związek z moim ojcem. Na pisemnej maturze historii pomagał wszystkim, a mnie stresował. Dostałam drgawek. Miałam ochotę kopnąć ławkę, wyjść i więcej nie wrócić. Pilnująca nas dyrektorka chyba się zorientowała, że coś jest nie tak, bo podeszła do mnie i zabrała do gabinetu lekarskiego. Na miejscu powiedziała:\n- Jesteś inteligentną dziewczyna i maturę masz zdać. Rozumiesz? A teraz… – tu zwróciła się do lekarki: – daj jej kielicha wódki i skocz gdzieś po jakiegoś papierosa.\nGdy po chwili lekarka wróciła z papierosem byłam już po naparstku wódki wypitym pod czujnym okiem dyrektorki. Dała mi papierosa i powiedziała:\n- Palimy na spółkę, a ty nic nie mów pani wicedyrektor.\nI tak z postrachem szkoły, najstraszniejszą dyrektorką Barbarą Drzewiecką wypaliłam na spółkę mentolowego papierosa marki Zefir. A wcześniej wypiłam kielicha wódki, która została w gabinecie po jakichś imieninach.\nTeraz w trakcie 75-lecia poszłam zobaczyć ten gabinet lekarski. Meble były już inne, na ścianach plakaty o szkodliwości palenia. (Ja od kilkunastu lat nie palę!) Siedzącej tam „profesor pigule” opowiedziałam swoją historię. Zebrane w gabinecie panie chichotały. Rozmowa zeszła na postrachy szkoły i…. Od razu pomyślałam o profesor – polonistce, która do dziś śni mi się, jako jeden z najgorszych koszmarów, choć… uczyła mnie tylko jeden rok. Była to kobieta pastwiąca się nad uczniami z lubością. Niedoszła aktorka odgrywała przed nami spektakle ze zbędnym patosem i tandetnym natchnieniem opowiadając o Mickiewiczu i interpretując go zgodnie z zaleceniami Juliana Krzyżanowskiego lub Juliusza Kleinera. Do dziś pamiętam, jak trzęsła głową grając te swoje monodramy. Wiało to niestety spalonym teatrem lub starym kinem klasy B. Słynne było wypowiadane przez nią zdanie: „Może i myślisz dobrze, ale Kleiner (lub Krzyżanowski) twierdzi inaczej. Siadaj. Trzy.” Za indywidualne myślenie odmienne od tego, które reprezentowali historycy literatury nie można było mieć dobrego stopnia. Nienawidziłam tej kobiety z całego serca. Za to jak się z nas nabijała, jak nami gardziła, jak okazywała swoją wyższość i wykorzystywała fakt, że ona te lektury zna, bo kolejny rok uczy, a my nie znamy i nie koniecznie chcemy je poznać. Że nie zachęca do ich poznania – chyba nawet nie wiedziała. Nie rozumiałam, po co została nauczycielką. Dopiero kilka lat temu moja przyjaciółka powiedziała, że większość ludzi idzie do szkoły uczyć, bo jest to władza. Tak. Ona się tą władzą nad uczniami wręcz upajała. Po co jej była ta władza? Po co władza nad garstką ludzi o tyle lat młodszych? Teraz podczas 75-lecia przypadkiem dowiedziałam się, że kilka lat temu odeszła na emeryturę. Nawet nie ze względu na wiek. Bardziej ze względu na to, że zmieniły się przepisy Ministerstwa Edukacji Narodowej dotyczące zawodu nauczyciela, a ona… nie miała studiów tylko studium nauczycielskie i brakowało jej odpowiedniego wykształcenia oraz tytułu magistra. Musiała odejść. Zatkało mnie. Wprawdzie chodziły słuchy, że ona nie miała magisterium, ale myślałam, że to plotki roznoszone przez nienawidzących ją uczniów. Teraz okazało się, że tak było naprawdę. Dowiedziałam się, że uczniowie domyślali się po swoich świadectwach maturalnych, na których tylko przy jej nazwisku nie było „mgr”. I pomyśleć, że dopiero teraz wiem, jakie konkretnie kompleksy sprawiły, że tak się nad nami znęcała. O Panie! A ty to widziałeś i… zagrzmiałeś wprawdzie, ale po ilu latach! Przecież jeszcze dekadę temu na murku przy szkole widniało jej nazwisko i obraźliwy epitet.\nW drugiej klasie Ewa przyniosła do szkoły gitarę. Śpiewała nam piosenkę Okudżawy „Modlitwa” Jedna ze zwrotek brzmiała:\nJa nauczyłam się odrobiny tej skruchy. Odwiedzałam na przykład Saranoję, gdy była już bardzo słaba w swojej chorobie, bo czułam, że tyle razy sprawiłam jej przykrość, że trzeba odpokutować swoje winy. Poza tym szczerze ją polubiłam.\nA władza pani profesor polonistki? Oj w smak była ona naszej pani profesor bez magistra. A ja jakoś teraz po informacji o jej brakach w wykształceniu czuję straszny niesmak.\nDlatego nucę, jak Ewka w drugiej klasie ciąg dalszy:\n„Ja wiem, że Ty wszystko możesz.,\ni mnie w opiece swej miej!”\nI tak mi przykro, że po tylu latach od matury nie umiem zmienić swojego stosunku do pani profesor nie magister, która – jak już napisałam – uczyła mnie tylko jeden rok. Mimo, że po niej nastąpiły inne polonistki, z których tylko staruszka o nazwisku Popiel była godna szacunku. Niestety uczyła nas tylko pół roku.\nAle poza tym… dawno nie spędziłam tak miłego popołudnia, jak w ostatni piątek, kiedy wędrowałam korytarzami mojej dawnej szkoły.\nP.S. Zapomniałam, że mam dziś imieniny. Jako Małgorzata. Ale cóż… za dwa tygodnie mam drugie. Jako Karolina.\n18 lutego 2010 Małgorzata Karolina Piekarska\n- Czy ty w podstawówce wiedziałaś, że umiem malować i rysować? – Spytał mnie wczoraj.\n- Nie. Nie pamiętałaś z zupełnie innych powodów – powiedział. – Miałem kompleksy, matka sterowała moim życiem. Pamiętasz, jak zdawałaś do liceum plastycznego?\n- No zdawałam. Nawet zdałam, ale nie złożyłam papierów, bo się przestraszyłam, że zdałam nie dlatego, że mam talent, ale dlatego, że mój ojciec kiedyś był tam nauczycielem. Nie myślałam, że ktoś to pamięta.\n- Pamiętam, bo ja dzięki tobie dowiedziałem się, że w ogóle jest takie liceum w Warszawie. Ubłagałem ojca, by poszedł na Smoczą na zebranie. Ojciec poszedł, ale jak przyniósł do domu informacje ile trzeba jeszcze inwestować w ucznia, wiesz… farby, kartony itd., to matka postawiła weto. Powiedziała, że absolutnie tam nie pójdę. Kazała iść do zawodówki kuśnierskiej. Nawet polubiłem ten zawód. Zrobiłem dla jej koleżanki ręcznie fajne futro z norek, ale ciągle wrzeszczała, że w domu walają się śmieci. Dlatego i kuśnierzem być przestałem.\n- Gdyby go nie tłukła w dzieciństwie, dziś nie musiałaby się go bać. A może i w więzieniu by nie siedział.\n- Paradoksalnie wszystko, co zrobiłem było ucieczką z domu – mówił kolega. – Ta mafia, te samochody, te wyjazdy na wschód… Jechałem tam, bo nikt mi nie wrzeszczał nad głową. Ojciec był pantoflarzem. Ożenił się z nią, bo była z rodziny ziemiańskiej i miała kasę. To mu imponowało. Jak wrzeszczała, zamykał się w drugim pokoju. Ja nie miałem gdzie. Ona rządziła. Przychodziła do pokoju mojego i siostry i wrzeszczała na nas. O wszystko. Siostra szybko uciekła do męża. Ja nie miałem dokąd. Na własne mieszkanie nie miałem. Długo nawet dziewczyny mieć nie mogłem, bo nie pozwalała nikogo przyprowadzić. Jak kiedyś przyprowadziłem taką, z którą w końcu zamieszkałem, bo jakoś mi się udało kogoś poznać, to mnie obgadała i naopowiadała bzdur. Wręcz naciskała, żeby dziewczyna mnie porzuciła. Czy wiesz Piekarynda, że kiedy trzy lata temu wyszedłem z więzienia, to ona biegała po prawnikach, by wsadzić mnie z powrotem za kraty? Wymyśliła, że za… znęcanie się nad rodziną. Mnie za znęcanie się! Nagle kat zaczął udawać ofiarę! Znalazła jednego prawnika, który jej uwierzył. Wsadzono mnie na czterdzieści osiem godzin. Zostałem uniewinniony dzięki zeznaniom sąsiadów. Sami z siebie się zgłosili! Wtedy ona się wyprowadziła i wreszcie cała klatka schodowa odetchnęła z ulgą.\n- A czemu wtedy, gdy kończyliśmy podstawówkę nie uparłeś się na tę szkołę plastyczną? – spytałam.\n- Byłem dzieckiem. Czternastoletni chłopiec nie jest dojrzały. Od pomocy w realizacji marzeń i odgadnięcia tych marzeń, zwłaszcza zakompleksionego dziecka, są rodzice. Moi tacy nie byli. To raczej ja byłem od realizacji marzeń mojej mamy. A marzenie miała jedno. Pieniądze. Stąd ta szkoła kuśnierska. Paradoksalnie potem to też jej przeszkadzało, bo bez przerwy robiła awantury o walające się skórki, nitki, włosie i zrobiła wszystko, bym rzucił zawód.\n- Małgosia! Daj na piwo – wołał czasami. A ja dawałam. Raz na stacji benzynowej za dwie butelki żywca umył mi szyby w samochodzie. Pracownicy stacji byli wtedy w szoku i dopytywali skąd mam takie znajomości. Nie mogli uwierzyć, że… z klasy.\n31 października 2008 Małgorzata Karolina Piekarska\t2 Komentarzy\n„Ponieważ co jakiś czas ktoś się odzywa śmiertelnie obrażony jakimś moim wpisem (że też ludzie nie mają dystansu do dzieciństwa, przeszłości i wspomnień) bardzo bym prosiła moderatora forum o usuniecie WSZYSTKICH wpisów mojego autorstwa. Żaden z nich nie miał na celu obrażenia kogokolwiek. Liczyłam na nostalgiczny uśmiech i tęsknotę za odchodzącą epoką, w której nie wszystko było idealne, ale dobrze znane. Najwyraźniej lata doświadczeń nauczyły tylko mnie śmiać się z siebie – za co zresztą dziękuję wszystkim, którzy mi dokuczali w dzieciństwie – dziś nic i nikt nie jest mnie w stanie obrazić. Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz proszę moderatora – którym niestety nie wiem kto jest – o usuniecie WSZYSTKIEGO co tu kiedykolwiek napisałam.”\nKoleżeństwo się ruszyło. Pisali, by nie usuwać. Pytali, czy mnie dopadła deprecha, pogięło mnie itd. Dla nich kasowanie tych postów byłoby kasowaniem wspomnień. Coś jak w „Zakochanym bez pamięci”. Wybuchła zagorzała dyskusja. Nie mogli zrozumieć, że ja dość mam uświadamiania ludziom, że trzeba nabrać dystansu do przeszłości i siebie w tej przeszłości jak również innych w tej przeszłości. Przeszłość nie zawsze nam się podoba. Nie zawsze podobają nam się w niej nasze własne zachowania, zachowania innych i sytuacje w jakich się znaleźliśmy. Często w dorosłym życiu staramy się to ukryć, choć diabli wiedzą po co. Tylko głupcy winią dorosłych za błędy, które oni popełnili, gdy byli dziećmi. Nie pisanie o przeszłości jest wprawdzie zgodą na jej umieranie. Ale z napływających do mnie co jakiś czas listów widzę, że wiele osób woli, by przeszłość umarła. Niestety dopóki żyje ostatni świadek jest to dość trudne. Jak nie ja – napisze to ktoś inny. Śmierć przeszłości mnie nie przeraża, bo pochowałam już całą bliska rodzinę (poza synem) i uwielbiam czarny humor. Na własnym pogrzebie zamawiam chór śpiewający „w mogile ciemnej usia siusia” (o czym już pisałam tutaj na blogu). Żądania tych osób usunięcia wpisów (lub grożenie mi sądem, bo i takie coś było) poczytuję za typowo polskie zachowanie, bo przecież my Polacy jesteśmy brązownikami. To my wściekaliśmy się na Boya-Żeleńskiego za to co napisał o Mickiewiczu. To my mamy powiedzenie, że o zmarłych mówi się albo dobrze albo wcale. (Ciekawe, że nie stosujemy tej zasady do Stalina, Hitlera itd.)\nW 1979 roku mój ojciec opublikował swoje wspomnienia z czasów wojny. Nosiły one tytuł: „Tak zapamiętałem”. Ojciec miał lat 6, gdy wojna wybuchła i 12, gdy w czasie Powstania był posługaczem filii Szpitala Ujazdowskiego. W książce opisał wszystko tak, jak zapamiętał jako dziecko. Za śmieszne honorarium wykupił połowę z 60-tysięcznego nakładu i rozdał wszystkim ludziom, o których w książce wspomniał choć jednym zdaniem. Obraziła się połowa z nich. Nie zapamiętał ich tak – jak tego chcieli. A ojciec specjalnie, niejako asekuracyjnie, dał książce tytuł: „Tak zapamiętałem” a nie : „Tak było”. Miał prawo źle pamiętać.\nGdy na jednych z moich imienin (jakieś dwa lata temu) kolega Jacek poinformował gości, że w czwartej klasie podstawówki dostałam histerii i szału i wyrwałam mu włosy z głowy – to śmiałam się ze wszystkimi. Zwłaszcza, gdy towarzyszył temu komentarz: „i przez nią łysieję”\nGdy w drugiej klasie ogólniaka Paweł przyniósł do szkoły swój dzienniczek z V klasy SP, a w nim wpis: „Małgosię Piekarską uderzyłem nożyczkami w twarz” też śmialiśmy się wszyscy, a Paweł najgłośniej i wszyscy biegli oglądać moją gębę czy blizny jeszcze mam czy już zbladły.\nCo najgłupsze, gdy opisałam, że jeden z kolegów – jak głosi podwórkowa legenda – w zamian za żelaźniaka (resoraka) matchbox’a zjadł psią kupę z patyka to ów „bohater” tego zdarzenia przesłał mi pozdrowienia z Londynu (strasznie zabawne i z ową kupą w tle). Uznając tym samym – słusznie zresztą, że zdarzenie zostało w dzieciństwie. A fakt, że zaistniało nie wpłynął na moją ocenę jego, jako dorosłego człowieka.\nKtoś z oburzonych mi napisał, że pewne wspomnienia mogą zranić dzieci tych osób. O matko! Złe rzeczy o rodzinie powinno się usłyszeć od… rodziny. (Jak w Obronie Głogowa. „Ojciec wal! Z ręki ojca nie boli!”) Wtedy bez względu na to, ile osób je upubliczni, powie dalej itd. – nie będą miały żadnej mocy. Znam to jak zły szeląg!\nJedną z takich rodzinnych historii, które ojciec przede mną ukrył, przypłaciłam szokiem, strasznym płaczem i nieodzywaniem się do niego przez ponad miesiąc! Po latach… niejako dla oczyszczenia siebie, ojca itd. uczyniłam ją „bohaterką” jednej ze swoich książek. Między innymi po to, by mój syn poznał ją w dzieciństwie a nie usłyszał od obcych i doznał szoku jak ja. Choć dziś wiem, że jemu już nikt by tego nie powiedział, bo świadkowie umarli. O ironio to ja ocaliłam tę historię wsadzając w książkę. Czy było warto? Recenzje i głosy czytelników pokazały, że tak. Ale czułam to już wcześniej. Bo przecież to pisząc tę książkę doszłam do wniosku, że nie opowiadając o pewnych historiach dajemy im umierać. Retuszując je – stajemy się twórcami świata podobnego do opisanego przez Orwella czy pokazanego w filmie Equilibrium.\nTo, że tak przeżyłam trzymanie w tajemnicy niechlubnego faktu z historii rodziny (a zapewniam, że takie są w każdej!) sprawiło, że potem ojciec mówił mi już wszystko. Kto siedział w psychiatryku, kto przepił majątek itd. Matka też już nic nigdy nie ściemniła jeśli idzie o przodków. Dlatego wiem, że gdy coś słyszymy od najbliższych w sposób zupełnie naturalny – nigdy nie szokuje. Zszokować może dopiero wtedy, gdy dowiemy się od obcych, a najbliżsi na ten temat kłamali lub zataili prawdę. Jeden kumpel zupełnie spokojnie opowiadał mi, że jego ojciec przyszedł na świat, bo babka puszczała się z Niemcami i partyzanci ogolili jej głowę na łyso. Nikt z nas się z niego nie śmiał. Taka była jego historia. A przecież na forum mojej szkoły na portalu NK aż takie straszne historie (jak ta, która zaowocowała moją książką „Dziewiętnastoletni marynarz”) opisywane nie były.\nCzy nie lepiej wspominać fajne rzeczy? Ha! Po latach nawet niefajne wspomnienia fajnie się wspomina, bo są już tylko przeszłością. Dowodów na to pełno jest w literaturze – „Pięć lat kacetu” Grzesiuka czy „Rozmowy z katem” – Moczarskiego. Szkoda, że niewielu te niefajne rzeczy spisuje.\nAle jeśli ktoś chce o czymś z przeszłości zapomnieć, to nie powinien wchodzić na takie portale wspomnieniowe jak NK, bo to jest miejsce dla ludzi, którzy chcą pamiętać! Od przeszłości można się odciąć nie tylko takich portali unikając, ale również… np. wyprowadzając się z miejsc, które nam coś złego przypominają, zmieniając nazwisko, środowisko, znajomych itd. Znam setki ludzi, którzy to zrobili. Pierwszy lepszy przykład mam w jednej z redakcji. Kolega, który w szkole średniej miał nazwisko ojca, teraz ma matki. Wyniósł się zresztą do Warszawy z drugiego końca Polski, by od przeszłości uciec. Tak bywa! Nie on jeden tak zrobił. Stare powiedzenie mówi, że „Kto chce szuka sposobu, kto nie chce szuka pretekstu”. I ma pretensje, że inni pamiętają co pamiętają.\nKażdy z nas w mniejszym lub większym stopniu został skrzywdzony w dzieciństwie przez inne osoby, chyba… że ma wrażliwość parapetu. Mnie strasznie dokuczano, ale i… przeproszono po latach. Inna sprawa, że może gdybym była np. sprzątaczką na prowincjonalnym dworcu, przeprosiny by nie nastąpiły, ale mniejsza o to, bo ja się i tak nie gniewam. Napisałam już, że tylko kretyn gniewa się na drugiego dorosłego, że ten był głupi, gdy był dzieckiem. Dzieci są okrutne. Już Golding o tym pisał. Przeprosiny dziś nie są mi potrzebne. Choć wtedy, gdy wciągano mnie do męskiego kibla i celowo doprowadzano do szału, by zobaczyć jak się wściekam itd. bardzo by się przydały, bo wielokrotnie byłam między młotem a kowadłem. Miedzy rówieśnikami, a despotyczną mamą. Nie opisałam żadnej z tych historii z dokuczaniem z detalami, nazwiskami itp. wspominając je jedynie oględnie. Nie. Ja się ich nie wstydzę. I nie jest tak, że ja ich nie pamiętam. Ja po prostu nie chcę wywoływać w ludziach poczucia winy, czy wstydu. To nie jest nikomu z nas potrzebne. Choć 4 ostatnie lata mojej podstawówki, czyli połowa w niej życia, to był czas oczekiwania, kiedy się z niej wreszcie wyrwę i zacznę życie od nowa. Bez piętna „tej głupiej, brzydkiej, zasmarkanej” i jakiejś tam jeszcze. KAŻDY z nas ma w sobie coś takiego. Bo ci z pozoru silniejsi robili z nami to co robili, by… nie być na naszym miejscu – szkolnych, czy klasowych „kozłów ofiarnych”, bo to się tak w terminologii pedagogiczno-psychologicznej nazywa. I ja ich rozumiem. Życie to walka o byt. Zarówno w dzieciństwie jak i w dorosłości. Świetnie rozumiem, że dziś przeprosiny są czasem potrzebne tym, którzy robili innym przykrości, bo dzięki drobnemu słowu czują się oczyszczeni. I ja to szanuję i doceniam. Nie jestem tez zła na tych, którzy nie potrafią przeprosić. To jest sztuka.\nOgromnie kochałam swoich rodziców i ja jedna wiem, jak mi ich brak, ale gdyby ktoś opisał coś „niefajnego” z nimi to… mój Boże! To też jest jakiś kawałek historii. Zarówno mojej jak i ich. (Zresztą pojecie niefajności jest względne. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Dowodem na to dyskusja na forum mojego ogólniaka o pani od polskiego. Dla jednych stara k., dla innych super babka.) Jako absolwentka wydziału historycznego UW, protestuję przeciwko poprawianiu historii. To domena komuny. W podręczniku do historii, z którego uczono mnie w podstawówce, było napisane, że 17-09-1939 wojska radzieckie „wzięły w opiekę przed zbliżającymi się wojskami niemieckimi, polskie ziemie na wschodzie”. Tylko dzięki rodzicom wiedziałam, że był to IV rozbiór Polski.\nNa NK każdy piszący cokolwiek, bierze odpowiedzialność za swoje słowa. Ja za swoje również. Niestety nie mam wpływu jak ktoś moje słowa interpretuje. Ale z tym, to ja się już pogodziłam pisząc przez lata felietony dla Cogito, a także opowiadania, powieści czy wiersze. Zawsze interpretowane są nie tak, jak autor miał to na myśli. No… może poza tym o grzybicy stóp. Ale to było „dzieło” zamówione przez anonimowego internautę. Pozdrawiam go! Ma nie mniejsze jaja niż kolega z podstawówki, który uśmiał się z opisania na portalu historii o tym, jak oblizał utytłany w kupie patyk.\nRajfurstwo XXI wieku Jak każdy, kto ma konto internetowe (a ja mam ich...


renee-gouin-example-pl (2) - EXAMPLE.PL - dajemy dobry przykład !\nRenée Gouin to artystka z Vancouver, która w swoich pracach łączy modę i sztukę, tworząc monolityczne dzieła. My określiliśmy jej pracę jako „moda malowana”.\nProsty, ale bardzo urokliwy styl Gouin inspirowany jest japońskimi drzewnymi printami i subtelnymi pracami włoskiego artysty Giorgio Morandi. Artystka pracująca w Vancouver również używa płaskich kształtów i kubistycznych elementów by tworzyć swoje modowo-artystyczne dzieła. Pomimo prostej formy stara się ona jednak by jej pracę były w pewien sposób przestrzenne i dynamiczne. Dużo tu złudzeń gdzie wydaję nam się, że postacie się ruszają, a ich ubrania powiewają na wietrze. Sama Gouin mówi: „Tworzę monotypiczne odbitki, które starają się uczcić związek kobiet z ubraniem”. Jej portrety przedstawiają kobiety noszące torby, pozujące w silnych postawach lub zajmujące się codziennym życiem.


Szczeniak w domu - jak karmić szczeniaka i dlaczego szczeniak gryzie? - Sebucja - blog: parenting - zdrowie - lifesyle\nSzczeniak w domu – jak karmić szczeniaka i dlaczego szczeniak gryzie?\nKiedy w domu pojawia się szczeniak radości nie ma końca. Psie dzieci potrafią dać wiele szczęścia, jednak należy pamiętać także o tym, by i szczeniaka obdarować wszystkim tym, co najlepsze. Mały piesek wymaga troskliwej opieki oraz zapewnienia mu odpowiednich warunków do prawidłowego rozwoju. Zanim zabierzemy szczeniaka do nowego domu warto poznać podstawowe informacje o tym, jak zadbać o małego pupila.\nSposób żywienia psa ma kluczowe znaczenie dla jego zdrowia i dobrego samopoczucia. Na różnych etapach życia zwierzę wymaga innego żywienia. Jednak żywienie szczeniaka jest jedną z najważniejszych kwestii, która rzutuje na przyszłe zdrowie naszego pupila oraz na wykształcenie prawidłowych nawyków. Zabierając zwierzę do domu powinniśmy zebrać od hodowcy informacje jaką karmą do tej pory szczeniak był karmiony i w miarę możliwości kontynuować sposób karmienia choć w pierwszym okresie, kiedy zmiana otoczenia jest dla malucha wystarczającym stresem.\nNastępnie musimy podjąć decyzję, w jaki sposób będziemy karmić naszego pupila. Warto mieć na uwadze, że resztki ze stołu nie są w stanie zaspokoić potrzeb żywieniowych szczeniaka, co może prowadzić do poważnych schorzeń w przyszłości. Zatem jak karmić szczeniaka? Co jedzą szczeniaki?\nNajłatwiej i najwygodniej dla właściciela oraz najbezpieczniej dla psa jest zainwestowanie w wysokojakościową karmę pełnoporcjową. Pełnoporcjowa karma dla psów to taka karma, która jest wystarczająca do zaspokojenia dawki dziennej wszystkich składników pokarmowych niezbędnych do życia i zdrowia psa. Wyróżniamy także karmy uzupełniające. Karmy uzupełniające to karmy o wysokiej zawartości pewnych substancji, które nie są wystarczające do pokrycia dawki dziennej. Przykładem karmy uzupełniającej są wszystkie psie przysmaki i przekąski, takie jak na przykład gryzaki.\nWśród pełnporcjowych karm rozróżniamy karmy suche (o wilgotności 14% lub niższej), półwilgotne (o wilgotności wynoszącej 14% lub wyższej, przy czym niższej niż 60%) oraz karmy mokre (wilgotne, o wilgotności wynoszącej 60% lub wyższej). Dla mnie najlepszym rozwiązaniem na karmienie szczeniaka są suche karmy. Suche karmy bardzo łatwo dozować, a ich skład gwarantuje pokrycie zapotrzebowania na wszystkie składniki odżywcze. Karma taka po otwarciu nie psuje się także tak szybko, jak karmy mokre.\nZapotrzebowanie energetyczne psów istotnie różni się w zależności od wieku, rasy, wielkości ciała, kondycji ciała, właściwości izolacyjnych skóry i okrywy włosowej, temperamentu, stanu zdrowia oraz aktywności fizycznej osobników. Dlatego wybierając karmę dla szczeniaka należy zwrócić uwagę na jej przeznaczenie. Inną karmę będzie potrzebować szczeniak rasy miniaturowej, a zupełnie inną dla rasy dużej. Nawet budowa ciała wpływa znacząco na wybór karmy. Inne żywienie należy zastosować w przypadku psiaka rasy o atletycznej budowie ciała i inne u szczeniaka rasy o masywnej budowie ciała.\nPrzy wyborze karmy warto kierować się jakością. Oszczędność na żywieniu psa, a szczególnie szczeniaka, może nas sporo kosztować w przyszłości. Warto zapoznać się z wytycznymi dotyczącymi norm żywieniowych psów i ocenić, czy karma, którą chcemy zakupić spełnia wymagania.\nWybierając karmę dla naszego szczeniaka należy zapoznać się z instrukcją podawania karmy, którą producent podaje na opakowaniu. Instrukcja taka określa dzienne ilości karmy, które należy podawać zwierzęciu oraz zawiera inne istotne informacje dotyczące częstotliwości karmień, konieczności zapewnienia dostępu do wody oraz dostosowania ilości podawanej karmy do aktywności zwierzęcia. Otyłość działa niekorzystnie nie tylko na zdrowie ludzi. Nadwaga u psów znacznie skraca długość życia oraz zwiększa ryzyko zachorowania na choroby przewlekłe.\nWiele osób myśli, że gryzienie przez szczeniaki wszystkiego, co znajdzie się w ich zasięgu jest objawem głodu. Nic bardziej mylnego. Gryzienie leży w naturze psa i jest wyrazem sprawdzania, jak jego zachowanie wpływa na innych. Szczenięta gryzą się między sobą, podgryzają swoją mamę i często szczypnięciem są przez nią karcone. Szczeniaki gryzą najintensywniej w czasie wymiany zębów mlecznych na stałe około 5-6 miesiąca życia, ale także wtedy gdy się nudzą. Bardzo często zdarza się, że szczeniak gryzie ręce właściciela, gdy ten próbuje go głaskać czy się z nim bawić.\nNależy pamiętać, że młody pies z chęcią skosztuje wszystkiego, co znajdzie się w jego zasięgu, a wyda mu się atrakcyjne do pogryzienia. Szczeniaki należy chronić przed możliwością zatrucia. Tu psie dzieci nie różnią się od naszych pociech – wszystko, co znajdzie się w ich zasięgu, ląduje w paszczy naszego pupila. O ile wyobraźnia podpowiada nam wszystkie chemikalia i inne niebezpieczne rzeczy, tak do zatrucia może dojść także po spożyciu produktów dla nas nieszkodliwych. Takimi produktami są wszystkie gatunki winogron i rodzynek, czekolada, cebula oraz czosnek. Pamiętajmy o tym i uczulmy pozostałych członków rodziny, by naszego szczeniaka, czy dorosłego już psa, nie częstować tymi produktami.\nO ile gryzienie różnych przedmiotów przez szczeniaka może powodować straty finansowe, tak gryzienie domowników może być bardzo niebezpieczne. Zęby szczeniaków są bardzo ostre i niewinna zabawa może zakończyć się skaleczeniem. Szczególnie należy uważać w trakcie zabawy dzieci ze szczeniakami ras dużych, choć i mały gabarytowo szczeniaczek może nas niechcący dotkliwie zranić. Dzieci często zbliżają twarz do swojego pupila, a ten może chwycić delikatny nos dziecka, czy ucho.\nGryzieniem szczeniak chce zachęcić człowieka do zabawy, tak jak to robił wcześniej w przypadku swojego rodzeństwa i matki. Skóra psów zdecydowanie jednak różni się od naszej i psiak nieświadomie może sprawić nam ból. Należy na gryzienie reagować zdecydowanym tonem, najlepiej komendą “Stop” i w ten sposób pokazać swoje niezadowolenie. Jeśli szczeniak wycofa się, należy go pochwalić, jeśli nie reaguje – odejdźmy od niego lub wycofajmy rękę.\nGdy szczeniak gryzie…\nO ile oduczenie szczeniaka podgryzania domowników jest stosunkowo łatwe, tak oduczenie młodego psa gryzienia różnych przedmiotów bywa bardzo trudne. By uniknąć zniszczeń cennych dla nas rzeczy, warto zaproponować psu specjalne gryzaki. Posiadają one atrakcyjny zapach i smak dla zwierzaka, dlatego zwierzę szybko zrezygnuje z innych przedmiotów. Sklepy zoologiczne posiadają także bogatą ofertę specjalnych zabawek dla psów, które również dobrze się sprawdzają, szczególnie w przypadku psów, które gryzą z nudy.\nNależy pamiętać, że jeśli nie będziemy reagować i próbować zapobiegać sytuacją, w których nasz mały pupil niszczy przedmioty gryząc je, w przyszłości będziemy musieli się zmagać z dorosłym niszczycielem. Nie pozwalajmy by szczeniak zrobił sobie gryzak z naszych dłoni, by podgryzał meble czy nasze buty. Jeśli problem dotyczy dorosłego psa, warto udać się do specjalisty, który podpowie nam jak oduczyć psa gryzienia.\nNa zdjęciach nasza mała 6-tygodniowa kruszynka, która niedługo trafi do nowego domku, choć dzieci z chęcią powiększyłyby nasze domowe stadko 😉\nArtykuł powstał w ramach współpracy z Purina®


Jodła kalifornijska – odmiany, wymagania, uprawa | Dzień Dobry TVN | Dzień Dobry TVN\nFot. Nate Allen / EyeEm / Getty Images\nJodła kalifornijska nazywana jest również jodłą jednobarwną. Jak sama nazwa wskazuje, jej największe skupiska można znaleźć na górskich terenach Kalifornii i Kolorado, a także w centralnej części Ameryki Północnej oraz w kanadyjskich Górach Skalistych. W Polsce jest rośliną uprawną, najczęściej spotykaną w parkach. Może być sadzona jako drzewo soliterowe lub w większych grupach. Podstawowy gatunek osiąga wysokość nawet do 20 metrów. W ogrodach wykorzystywane są głównie jej mniejsze odmiany, które pełnią funkcje dekoracyjne. Sprawdź, jakie wymagania uprawne ma jodła kalifornijska , jakie choroby najczęściej ją atakują oraz jak można wykorzystać drzewo w okresie świątecznym.\nPiękne igły i szyszki zachęcają ludzi do uprawiania jodły kalifornijskiej na swoich działkach. Jednak ze względu na to, że czysty gatunek osiąga naprawdę duże rozmiary (średnio 15–20 metrów wysokości), w domowych ogródkach o wiele częściej sadzi się jego odmiany, które nie przekraczają 3 metrów wzrostu lub są odmianami karłowymi.\nNajpopularniejsze odmiany jodły kalifornijskiej występujące w polskich ogródkach:\n· Globe – w jej przypadku często wykorzystuje się proces szczepienia na pniu wysokim lub niskim. Ma zielononiebieskie igły i rozrasta się do szerokości ok. 1 metra;\n· Nana – drzewo karłowe, którego wysokość nie przekracza 2 metrów. Igły sadzonki mają niebieskawy odcień;\n· Wintergold – ze względu na oryginalne ubarwienie igieł jest to najbardziej oryginalna odmiana jodły kalifornijskiej. Wiosną i latem igły są w kolorze zielonożółtym, natomiast zimą zmieniają odcień na intensywnie żółty. Drzewo osiąga wysokość do 10–15 metrów.\n· Compacta – odmiana karłowa i stożkowa, dorastająca do maksymalnie 2–3 metrów wysokości. Igły są krótkie, szaroniebieskie.\n· Violacea – drzewo o rozmiarach standardowej jodły (10–20 metrów wysokości) i gęstej koronie. Posiada liczne szyszki i igły w kolorze szarobiałym.\n· Archer’s Dwarf – drzewo o kulistym kształcie, z biegiem czasu przyjmuje kształt stożkowaty. Ma jasnoniebieskie igły, osiąga wysokość 1 metra.\nJodła kalifornijska – choroby\nChoć jodła kalifornijska należy do jednych z najbardziej wytrzymałych drzew iglastych, nie jest całkowicie odporna na choroby i szkodniki. Mszyce atakują najczęściej pędy i igły rośliny . Ich działanie jest nasilone szczególnie po łagodnych zimach, a okres największej aktywności przypada na marzec i kwiecień. Decyzję o rozpoczęciu leczenia drzewa należy podjąć natychmiast po zauważeniu żółkniejących, wysuszonych igieł. Oprócz doraźnych środków chemicznych używanych do spryskiwania igieł i pędów, warto zastosować również nawozy, które pomogą drzewu zwalczać szkodniki. Jodła kalifornijska może być również dotknięta chorobami grzybiczymi . Im szybciej zauważy się problem i podejmie odpowiednie kroki w pielęgnacji, tym większe szanse ma drzewo na przetrwanie.\nJodła kalifornijska – wymagania\nSadzonki jodły kalifornijskiej lubią miejsca żyzne, umiarkowanie wilgotne i o kwaśnej, przepuszczalnej glebie, nie mają jednak problemu z poradzeniem sobie na terenach jałowych. Ze względu na pochodzenie drzewo najlepiej rośnie na terenach górzystych. Dobrze radzi sobie z miejskimi zanieczyszczeniami i suszą, jest odporne na niskie temperatury i mrozy. Nie wymaga dodatkowego zabezpieczenia na zimę. Z drugiej strony uprawa jodły kalifornijskiej jest możliwa tylko na obszarach nasłonecznionych i odkrytych. W cieniu szybko traci igły i znacznie wolniej się rozwija.\nJodła kalifornijska – rozmnażanie\nRozmnażanie jodły kalifornijskiej , jak i innych iglaków, można przeprowadzić na trzy sposoby:\n· wysiewanie nasion,\n· ukorzenianie sadzonek,\n· szczepienie na pniu.\nPrzez nasiona rozmnaża się najczęściej tylko czysty gatunek, z kolei wszelkie jego odmiany lepiej rozmnażać poprzez sadzonkowanie lub szczepienie. Nasiona jodły kalifornijskiej pozyskuje się jesienią, z uwalniających je szyszek.\nJodła kalifornijska na święta\nOprócz funkcji dekoracyjnej w parku czy ogrodzie, jodła kalifornijska może być także wykorzystana jako ozdoba świąteczna. Choinka z jodły kalifornijskiej pozostaje w stanie nienaruszonym przez kilka tygodni , a jej igły zasychają, zamiast się obsypywać.


Memoir '44: The Battles of Khalkhin-Gol Mepel\n» Memoir '44: The Battles of Khalkhin-Gol\nKod produktu: 824968730027\nBitwy Khalkhin-Gol, pierwszej odsłony drugiej serii Memoir'44 Battle Maps w Days of Wonder, oferują kampanię sześciu standardowych scenariuszy, które można ulepszyć dwiema kluczowymi bitwami znajdującymi się w tym rozszerzeniu.\nThe Battles of Khalkhin-Gol to seria bitew toczonych wzdłuż rzeki Halha (Khalkhin-Gol) na granicy radziecko-japońskiej na samym początku II wojny światowej. Japońska Szósta Armia stanęła naprzeciw 57. korpusu sowieckiego, w tym kawalerii mongolskiej. Początkowo bitwy były krótkimi potyczkami, ale wkrótce przerodziły się w otwartą wojnę. Cała kampania trwała pięć miesięcy i zakończyła się sowieckim zwycięstwem. Sześć standardowych scenariuszy tego rozszerzenia można odtworzyć oddzielnie lub jako kampanię, a każdy scenariusz ma wpływ na następną. Wstępnie wydrukowane scenariusze Breakthrough - Bain Tsagan Heights i Tightening the Noose - można zagrać w kampanii, jak również w jednym z dwóch scenariuszy Overlord, Encirclement at Khalkhin-Gol.\nDrugi scenariusz Overlorda, Cape Torokina Landings, podkreśla zaciętą walkę o przylądek Torokina między US Marines a siłami japońskimi, które miały miejsce wiele lat później; dlatego nie jest częścią kampanii.\nTa ekspansja obejmuje także sześć sowieckich samochodów pancernych BA-10 i sześć japońskich tankietek Te-Ke typu 97, które gracze będą przydatni w wielu scenariuszach.\nBitwy Khalkhin-Gol są przeznaczone dla 2 do 8 graczy. Każda mapa jest gotowa do gry, a wszystkie tereny, przeszkody i pozycje jednostek są wydrukowane, aby gracze mogli po prostu dodawać figurki i grać.\nRóżne scenariusze rozwoju wymagają jednego egzemplarza Memoir '44 (dwa dla scenariusza Overlorda), a także rozszerzenia Terrain Pack, Eastern Front i Pacific Theatre. Zalecane są także dodatki do sprzętu i wojny zimowej.


Żuj zdrowo! - czyli guma pomaga na koncentrację i odchudzanie - Centrum PRasowe\nNadeszła jesień, a razem z nią obniżony nastrój i gorsze samopoczucie. Mamy mniej energii, jesteśmy coraz bardziej zmęczeni, a wraz ze spadkiem temperatury spada też nasza odporność. Nierzadko przybywają nam też dodatkowe kilogramy.\nTymczasem naukowcy odkryli, że remedium na te przypadłości może być niepozorna guma do żucia. W czym może nam pomóc?\n1.\tWalka z nadwagą\n2.\tZwalczanie dolegliwości żołądkowych\n3.\tPoprawa pamięci\n4.\tNiwelowanie stresu i lęków\n5.\tZastrzyk zdrowia


Wygrywamy z Toruniem! - WTS Sparta Wrocław\nWygrywamy z Toruniem!\nStrona główna / Aktualności / Wygrywamy z Toruniem!\nSierpień44 sierpnia 2013\nPo emocjonującym i stojącym na bardzo wysokim poziomie sportowym spotkaniu żużlowcy Betardu Sparty Wrocław pokonali u siebie Unibax Toruń 49:41! Tym samym dopisaliśmy sobie do ligowej tabeli dwa punkty i szkoda tylko, że ten wynik, który przed meczem z pewnością wielu kibiców naszego klubu wzięłoby w ciemno, wzbudził ostatecznie pewien niedosyt. Rewelacyjnie walczący Spartanie prowadzili bowiem w pewnym momencie meczu różnicą aż czternastu punktów.\nJuż pierwszy wyścig meczu potwierdził, że będzie to zacięte spotkanie, w którym o końcowym rezultacie decydować mogą detale. Tai Woffinden dość niespodziewanie uległ Adrianowi Miedzińskiemu, ale już w następnej gonitwie na wysokości zadania stanęli nasi juniorzy, którzy podwójnie zwyciężyli parę gości. Kolejne biegi padły indywidualnym łupem Unibaxu i po czterech biegach prowadziliśmy różnicą czterech punktów.\nZnakomity dla nas przebieg miał piąty wyścig, w którym doskonale spisali się Peter Ljung i Tomasz Jędrzejak, dając Sparcie kolejną wygraną 5:1 i zwiększając nasze prowadzenie do ośmiu oczek. W następnym biegu publiczność w ekstazę wprowadził Troy Batchelor. Australijczyk pokazał jeden z najpiękniejszych manewrów, jakie w tym sezonie widzieliśmy na Stadionie Olimpijskim. Ryzykownie, ale i efektownie wszedł na prostej pod łokieć Darcy’emu Wardowi, wyprzedzając tym samym zdumionego rodaka na wirażu.\nBatchelor pokazał kolejność w szeregu Darcy’emu także w ósmym biegu, w którym wystrzelił jak z armaty i kontrolował przebieg wyścigu od początku do końca. Mający problemy z opanowaniem motocykla na wymagającej nawierzchni wrocławskiego toru Ward upadł na ostatnim łuku, co wykorzystał Patryk Dolny. W tym momencie nasze prowadzenie sięgało dziesięciu punktów, a w następnym biegu wzrosło jeszcze o cztery oczka! W zdecydowanie najbardziej emocjonującym starciu dnia Tai Woffinden i Ward co chwila tasowali się pozycjami – ostatecznie górą z tego pojedynek wyszedł Anglik, a że Zbyszek Suchecki pewnie jechał z przodu, to wygraliśmy ten bieg 5:1. Było już wiadomo, że mecz jest praktycznie wygrany i pozostała nam walka o bonusa. I pewnie udałoby się go zdobyć, gdyby nie przebudzenie jednego z torunian.\nTo nie Tomasz Gollob, nie Darcy Ward i nie Adrian Miedziński byli dzisiaj największym utrapieniem Spartan. Po przegranym wyścigu młodzieżowców idealne ustawienia na nasz tor znalazł junior Unibaxu Paweł Przedpełski, który nieoczekiwanie wygrał aż trzy kolejne biegi! Nie brakowało w nich jednak walki – w dziesiątym biegu Tomasz Jędrzejak dosłownie na ostatnich metrach wydarł dwa punkty Gollobowi. Po dwunastu biegach wciąż prowadziliśmy – 41:31 i szansa na trzeci punkt stała otworem. Wtedy jednak przyszły dwa feralne w skutkach wyścigi.\nW trzynastym biegu Spartanie nie potrafili wykorzystać atutu wewnętrznego pola Petera Ljunga – Szwed zaspał na starcie, a Tajski dość niepotrzebnie skupił się na wywożeniu na zewnątrz startującego z czwartego pola Golloba. Najwybitniejszy polski żużlowiec nie dysponował dzisiaj najszybszymi maszynami i nie stanowił dla Woffindena większego zagrożenia. Zanim Tai się połapał, Miedziński był już niestety zbyt daleko z przodu.\nOkazję na bonus zaprzepaściliśmy w przedostatnim wyścigu – Ogór i Zibi nie dali rady Przedpełskiemu i Gollobowi i stanęło przed nami nawet widmo zremisowania wygranego meczu. Nic takiego jednak nie miało miejsca – Tai i Troy nie dali złudzeń gościom w ostatnim wyścigu nominowanym i zapewnili nam wygraną 49:41.\nCzy można było wygrać wyżej? Na pewno były ku temu możliwości – przez dwie trzecie zawodów Spartanie byli przecież niemalże bezbłędni i bezlitośnie wykorzystywali każdy błąd torunian. Nie bądźmy jednak krytyczni wobec rezultatu spotkania. Jechaliśmy równo, nikt nie odstawał wyraźnie poziomem od reszty. Wszyscy żużlowcy walczyli na maksa i gryźli tor za jak najlepszy wynik drużyny. Nie zapominajmy, że przegrana bardzo, ale to bardzo komplikowałaby kwestię naszego utrzymania w Ekstralidze i że pokonaliśmy dzisiaj naprawdę mocny team, który w zgodnej opinii ekspertów ma od nas mocniejszy personalnie zespół. Należy się więc cieszyć z tej wygranej i z tego, że nikt z naszych nie odpuszczał nawet na milimetr. Po prostu zabrakło trochę szczęścia, a walka o jak najlepszy wynik na koniec sezonu trwa dalej!\n9. Tai Woffinden 13 (2, 3, 3, 2, 3)\n10. Zbigniew Suchecki 5+2 (1*, 0, 2*, 2, 0)\n11. Tomasz Jędrzejak 9+1 (2, 2*, 2, 2, 1)\n12. Peter Ljung 4+1 (1*, 3, 0, 0)\n13. Troy Batchelor 11+1 (2, 3, 3, 1, 2*)\n14. Patryk Malitowski 2+1 (2*, 0, 0)\n15. Patryk Dolny 5+1 (3, 1*, 1)\nUNIBAX TORUŃ 41\n1. Adrian Miedziński 10 (3, 1, 2, 1, 3, d)\n2. Kamil Brzozowski 0 (0, 0, -, -)\n3. Darcy Ward 7 (3, 2, u, 1, d, 1)\n4. Ryan Sullivan 1+1 (0, 1*, d, -, -)\n5. Tomasz Gollob 8+2 (3, 1*, 1, 1, 2*)\n6. Paweł Przedpełski 15 (1, 2, 3, 3, 3, 3)\n7. Kamil Pulczyński 0 (0, 0, -)\n1. Miedziński, Woffinden, Suchecki, Brzozowski 3:3\n2. Dolny, Malitowski, Przedpełski, Pulczyński 5:1 (8:4)\n3. Ward, Jędrzejak, Ljung, Sullivan 3:3 (11:7)\n4. Gollob, Batchelor, Dolny, Pulczyński 3:3 (14:10)\n5. Ljung, Jędrzejak, Miedziński, Brzozowski 5:1 (19:11)\n6. Batchelor, Ward, Sullivan, Malitowski 3:3 (22:14)\n7. Woffinden, Przedpełski, Gollob, Suchecki 3:3 (25:17)\n8. Batchelor, Miedziński, Dolny, Ward (u3) 4:2 (29:19)\n9. Woffinden, Suchecki, Ward, Sullivan (d4) 5:1 (34:20)\n10. Przedpełski, Jędrzejak, Gollob, Ljung 2:4 (36:24)\n11. Przedpełski, Suchecki, Batchelor, Ward (d4) 3:3 (39:27)\n12. Przedpełski, Jędrzejak, Miedziński, Malitowski 2:4 (41:31)\n13. Miedziński, Woffinden, Gollob, Ljung 2:4 (43:35)\n14. Przedpełski, Gollob, Jędrzejak, Suchecki 1:5 (44:40)\n15. Woffinden, Batchelor, Ward, Miedziński (d2) 5:1 (49:41)\n“To było trudne spotkanie”Szczegóły meczu Sparta – Unibax


Oficjalna grupa użytkowników portalu muzycznego sexymusic.pl . Słuchasz muzyki klubowej ? Wejdź na naszą stronę i ciesz się nową dawką muzyki ! Posiadamy także bazę z teledyskami. Zapisz sie do grupy i bądź na bieżąco z najlepszą muzą ! Zapraszamy :)\nSłowa kluczowe: electro trance disco mp3 sety heaven protector głogów wschowa leszno\nProtector Konary Exclusive Club\nSłowa kluczowe: konary protector klubowicze impreza muzyka ramzez leszno heaven magnes house\nProtector - Ostrów Wilekopolski\nLubisz się bawić w Ostrowskim Protectorze... Lubisz: dj. Krecika TRANCE/HAUSE dj. Kess'ego R'N'B dj. Napi,ego DANCE Ta grupa jest dla Ciebie... http://www.klubprotector.pl/\nSłowa kluczowe: kluby trance hause protector dance rnb muzyka dyskoteka imprezki ostrów\nKlub Protector Brzeski\nhttp://www.protectorbrzeski.pl/ Przyjaciele Klubu, Klimaciarze :) Turek!\nSłowa kluczowe: przyjaciele protector klub brzeski\nKlub Protector Biała\nSłowa kluczowe: klub protector biała\nProtector Ostrów Wielkopolski\nKlub dyskotekowy Protector w Ostrowie Wlkp przy ulicy Staroprzygodzkiej to jeden z największych klubów w Polsce gdzie muzyczne marzenia się spełniają. Do dyspozycji są 3 sale taneczne z niesamowitym wystrojem oraz 6 barów gdzie można spokojnie ugasić pragnienie. Lokal posiada profesjonalne nagłośnienie i oświetlenie za klimat na największej z sal czyli sali trance/techno odpowiada DJ Krecik znany chyba przez kazdego klubowicza za jego wielki talent. Jedna z 3 sal jest sala dance która posiada wystrój w stylu rzymskim.Rezydentem tej sali jest DJ Biały.Na pietrze znajduje sie sala RNB, na ktorej gra DJ Rafii. Klimatu oraz wystroju nie da się opisać to trzeba samemu zobaczyć. Posiadamy profesjonalna obsługę oraz ochronę która zapewnia bezpieczeństwo nie tylko w lokalu ale również na parkingu. Sety do pobrania z Clubu na http://www.cubestage.pl/forum/forum.html?id=22\nSłowa kluczowe: ostrów protector Trance Protector Ostrów Wielkopolski House Dance Club Muzyka\nProtector Wola Krzysztoporska\nwszyscy ktorzy kochaja mocne brzmienia :)stali bywalcy:D\nSłowa kluczowe: protector wola\nKlub powstał w 1999r. Posiada cztery profesjonalnie wyposażone bary, dwie sale taneczne, Dance i Techno-House. Zapraszamy w każdą sobotę, godz. 21:00-05:00 "tak się bawi, tak się bawi PROTECTOR" ;d\nSłowa kluczowe: protector klub\nProtector Ostrów Wlkp\nSłowa kluczowe: protector ostrów\nProtector Brzeski, Głogów, Uniejów , Biała/k Wielunia, Ostrów Wielkopolski, Opole, Wola Krzysztoporski, Wola Jankowska, Konary, Dobromyśl/k Leszna. Tu zbiera się cała wiara klimaciarzy i jazdowiczy z Prota. Sobotnie noce należą do Nas!! Jedziemy, jedziemy!!\nSłowa kluczowe: impreza techno muzyka club Protector\nMagnes Wtórek Exclusive Club\nNajnowszy, najnowocześniejszy i najmodniejszy klub Południowej Wielkopolski - 3 parkiety, 5 stref, 4 bary, kilka poziomów, światowe wnętrze. NAJLEPSZA MUZYKA, Gorące tancerki, piękne hostessy, ciekawe promocje ! MAGNES CLUB rozpoczyna nową erę rozrywki ! ZAPRASZAMY w każdą sobotę i niedzielę od 20.00 BILETY: sobota: 15 PLN, niedziela: 8 PLN _______________ REZERWACJE +48 663 786 474 (od 12.00 do 18.00) / EVENT MANAGER +48 604 794 123\nSłowa kluczowe: magnes Wtorek EXCLUSIVE club Protector\nDobra muzyka dobry Klimat Tylko w Protector Głogów Zaparszam w każdy Piątek i Sobote:) od good 20:)\nSłowa kluczowe: TYLKO Dobry protector\nProtector Brzeski Club\nwww.protectorbrzeski.pl Brzeski są jednym z klubów sieci dyskotekowej spod znaku Protector. Jest obecnie jedną z największych, najlepszych i najnowocześniejszych dyskotek w Polsce. Jest położona w środkowej części naszego kraju. Imprezy organizowane są w każdy piątek i sobotę. Nasz klub odwiedzają gwiazdy krajowego i światowego formatu.\nSłowa kluczowe: protector brzeski klub club polska\nJesteś Dj-em ? Musisz dołączyć do tej grupy!\nSłowa kluczowe: deejay disc jockey energy 2000 protector ekwador electro techno\nSłowa kluczowe: Protector Biała


Marokańskie złoto to nie tylko pięknie brzmiąca fraza, ale przede wszystkim składnik, który warto włączyć do swojej domowej pielęgnacji. Olejek arganowy, bo to on się kryje pod tą nazwą, wykazuje bardzo dobre działanie\nDodane: 04-03-2021 00:53\npraktycznie na każdy rodzaj skóry i włosów.\nCzy można znaleźć kardiologa w swoim mieszkaniu?Czy ktoś też potrzebuje kupić perfumy arabskie?Bądź na czasie - eko kosmetykiUroda orientu. Jak dbać o cerę i jakie zabiegi wykonywaćJak znaleźć psychologa przydatnie?Temat dnia: olejki kosmetyczneO kosmykach z Maroko - kilka ciekawostekOlejki kosmetyczne, krótko i na tematOrientalne zapachy w olejku - jak to działa?Czy Rozpoznajesz Te 7 Czynników, Które Nie Pozwolą Ci znaleźć psychologa?4 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby odżywic ceręCzy jest nowe prawo jak znaleźć kardiologa?Lepsze sposoby jak Stosować naturalne kosmetykiProblemy ze samym sobą? Może potrzebujesz terapiiOrientalne i naturalne sposoby na zdrową skóręO pomocy psychologa. Krótko i na tematKupić krem arganowy? Dobrze albo wcale!Naturalne kosmetyki z olejkami - co trzeba wiedziećOrientalna uroda, jaki jest jej sekret?Sekrety orientalnej urodyJak można znaleźć psychologa?Dbaj o serce!Czy potrzebujesz terapii grupowej?O terapii grupowej- psycholodzyCzy ktoś wie jak kupić kosmetyki orientalne?Kto nie musi Kupić krem arganowy?Wygórowana cena za małe ilości olejków zapachowych, ale czy warto?Gdzie można znaleźć psychologa a gdzie nie?Moda na eko kosmetykiCzy opłaca się znaleźć psychologa?Czy można Kupić Ekologiczne Olejek w pracy?


Czy jesteś zmęczony codziennym grindem? Może marzysz o tym, by wreszcie móc przekształcić swoją tajną pasję w karierę.\nJest to jednocześnie ekscytująca i przerażająca perspektywa, ale potencjalne nagrody są tego warte. Ponadto dzięki Internetowi rozpoczęcie działalności gospodarczej może być łatwiejsze i bardziej przystępne cenowo, niż można sobie wyobrazić.\nNie oznacza to, że założenie firmy internetowej nie jest trudne lub nie wiąże się z wieloma trudnymi wyzwaniami. Tak, ale dlatego stworzenie udanego przedsięwzięcia jest tak niesamowicie satysfakcjonujące.\nJeśli Twoim marzeniem jest sprzedawanie jedynych w swoim rodzaju produktów online, potrzebujesz fantastycznej, przyciągającej uwagę strony internetowej. Będziesz także potrzebował niezawodny gospodarz za pomocą którego można przechowywać tę stronę, a będziesz chciał skorzystać z najlepszej platformy e-commerce, na którą Cię stać.\nJeśli nie jesteś nawet pewien, czym jest „platforma e-commerce”, to dobrze trafiłeś. Nie tylko zdefiniujemy platformy handlu elektronicznego, ale również ujawnimy nasze oferty najlepszych i najbardziej niezawodnych usług na rynku.\n0.0.1 Co to jest platforma handlu elektronicznego?\n0.0.2 Jak zdecydowaliśmy\n0.0.2.1 Strona trzecia Co? ��\n0.0.2.2 Uwagi dotyczące cen ��\n0.0.2.3 Mobile = Must ��\n0.0.2.4 Obawy dotyczące bezpieczeństwa ��\n1 Najlepsze oferty na platformy e-commerce\n1.1.1 Upraszcza rzeczy dla Ciebie\n1.1.2 Łatwy w użyciu\n1.1.3 Kompatybilny z wieloma aplikacjami\n1.2 2. WooCommerce – 100% za darmo\n1.2.1 Wybór programistów\n1.2.2 Bezbłędna integracja WordPress\n1.2.3 Duży wybór tematów\n1.3 3. Squarespace – Best for Ecom\n1.3.1 Nie najlepsze do dostosowywania\n1.4.1 Sztuczna inteligencja projektowa\n1.5.1 Nie tak proste jak Shopify\n1.6 Często zadawane pytania dotyczące platform e-commerce\n1.6.0.1 Której platformy handlu elektronicznego należy używać w mojej małej firmie?\n1.6.0.2 Czy można utworzyć sklep internetowy za darmo??\n1.6.0.3 Która platforma handlu elektronicznego jest najlepsza dla WordPress?\n1.6.0.4 Która platforma e-commerce oferuje najlepszy SEO?\nCo to jest platforma handlu elektronicznego?\nZasadniczo platforma e-commerce to oprogramowanie, którego potrzebuje Twoja witryna, aby móc sprzedawać produkty klientom. Pomyśl o tym jak o witrynie sklepowej, która zawiera możliwości przeglądania towarów, umieszczania ich w koszyku i dokonywania płatności. Wszystko to wymaga szerokiego wyboru funkcjonalności, a cała transakcja musi być bezpieczna od początku do końca.\nZamiast zmuszać webmastera do samodzielnego złożenia wszystkich tych pojedynczych komponentów, platforma e-commerce zapewnia ofertę pakietową. To w znacznym stopniu upraszcza proces, a naprawdę dobra platforma wciąż pozwala na wiele dostosowań, dzięki czemu możesz zbudować fantastyczną tożsamość marki na swojej stronie.\nTo, czego chcesz, to platforma, a nie host e-commerce. Jeśli chcesz tego drugiego, przeczytaj naszą recenzję najlepsi gospodarze e-commerce.\nPoniższa lista pięciu platform handlu elektronicznego jest wynikiem wyczerpujących badań. Ponieważ każdy z nich dokładnie przetestowaliśmy, możemy polecić je naszym czytelnikom.\nW naszej kompleksowej recenzji przyjrzeliśmy się dziesiątkom platform handlu elektronicznego. Wiele z nich po prostu nie sprostało wyzwaniu. Najważniejszym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji na platformie jest niezawodność oprogramowania innych firm.\nStrona trzecia Co? ��\nCo sprawia, że App Store lub Android jest tak dobry??\nTo miliony aplikacji i usług stworzonych specjalnie dla tej usługi. Bez tego nie mielibyśmy miejsca w pobliżu opcjonalności. To samo dotyczy platform eCommerce. Niektóre platformy zachęcają zewnętrznych programistów do tworzenia świetnych dodatków, które zapewniają DUŻO lepsze wrażenia zarówno dla sprzedawców detalicznych, jak i klientów.\nPo przejrzeniu wszystkich opcji, wyłoniliśmy pięciu finalistów, z których każdy jesteśmy pewni, że polecimy naszym czytelnikom.\nUwagi dotyczące cen ��\nNasza recenzja przetestowała każdą platformę e-commerce na podstawie kilku wskaźników. Przyjrzeliśmy się planom cenowym i metodom płatności, ponieważ wiemy, że koszty mają znaczenie, jeśli chodzi o prowadzenie firmy online. Cena zawsze będzie bardzo ważnym czynnikiem, ale to nie znaczy, że musi ona zdominować wszystkie inne względy.\nMobile = Must ��\nKolejną krytyczną cechą jest to, czy platforma e-commerce ma zintegrowane funkcje mobilne. Coraz więcej konsumentów robi zakupy na telefonie komórkowym, tablecie lub innym urządzeniu mobilnym. Oznacza to, że zoptymalizowanie strony internetowej e-commerce do wyświetlania w tych formatach jest niezwykle ważne. Niezastosowanie się do tej optymalizacji może oznaczać, że Twoi potencjalni klienci zdecydują się na konkurencję.\nObawy dotyczące bezpieczeństwa ��\nBezpieczeństwo było głównym problemem podczas naszej recenzji. W końcu konsumenci stają się coraz bardziej sprytni i nie chcą podawać numeru swojej karty kredytowej żadnej stronie internetowej. W związku z tym wszystkie nasze najlepsze typy musiały obsługiwać certyfikaty HTTPS i SSL, aby zapewnić bezpieczne możliwości realizacji transakcji. Sprawdziliśmy również, czy wybrane przez nas platformy były zgodne z branżą kart płatniczych.\nPrzeprowadzając naszą recenzję, nie zaniedbaliśmy możliwości SEO. Pozostaje to najlepszą miarą, dzięki której witryna zyskuje na widoczności na stronach wyników wyszukiwania, więc żadna witryna e-commerce nie może sobie pozwolić na ignorowanie SEO. Nasze najlepsze typy mają świetne funkcje SEO, takie jak możliwość dodawania bloga do Twojej witryny, użyj własnej nazwy domeny oraz zdolność klientów do wystawiania recenzji.\nPro Wskazówka – Wybór rozwiązania eCommerce, które pozwala na sprzedaż między platformami to sprytny ruch. Platformy takie jak Shopify pozwalają sprzedawać na Amazon, Etsy i innych platformach handlowych, co znacznie zwiększa twoją zdolność do generowania sprzedaży.\nNajlepsze oferty na platformy e-commerce\nPonad 100 motywów\nPełna platforma blogowa\nGotowy na handel mobilny\nTwoja własna nazwa domeny\n70 bramek płatniczych\nProsta organizacja i edycja\nBez wątpienia Shopify jest obecnie najlepszą dostępną platformą handlu elektronicznego. Firma osiągnęła ten status, koncentrując się na jednej rzeczy i robiąc to dobrze. Sukces ten pochodzi z początków Shopify, które obejmują grupę trzech innowatorów, którzy byli niezadowoleni z platform e-commerce, które były dostępne w tym czasie.\nUpraszcza rzeczy dla Ciebie\nShopify ma wiele mocnych stron, aby go polecić. Jednym z najważniejszych z nich jest system ekwipunku. To naprawdę upraszcza proces organizacji i edytuj produkty na swojej stronie. Jeśli musisz dodać nowy produkt lub usunąć wycofany produkt, nie będziesz miał problemu z wykonaniem tego z tym systemem.\nSystem ekwipunku usprawnia nawet proces posiadania wielu centrów realizacji. Możesz organizować produkty według grup, dzięki czemu bardzo łatwo możesz tworzyć kategorie intuicyjne dla Ciebie i Twoich klientów.\nJedną z innych rzeczy, które naprawdę doceniamy w Shopify, jest to, że umożliwia sprzedaż za pośrednictwem wielu kanałów. Jest to ogromna zaleta, ponieważ większość konsumentów odwiedza rynki takie jak Amazon czy Etsy, kiedy zaczynają szukać produktu. Dzięki Shopify możesz łatwo zintegrować swoją obecność na rynkach z witryną.\nShopify jest również niezwykle łatwy w użyciu nawet dla osób, które nigdy wcześniej nie zarządzały witryną e-commerce. Zasadniczo Shopify zapewnia użytkownikom kompleksowe ramy do budowy sklepu internetowego. Możesz dokonać różnego rodzaju dostosowań, aby uzyskać gotowy produkt, który jest idealną wizytówką twoich produktów.\nDostępnych jest kilka atrakcyjnych szablonów, jeśli nie chcesz wiele robić na drodze dostosowywania. Każdy szablon jest zoptymalizowany do wyświetlania na urządzeniach mobilnych, dzięki czemu Twoi klienci będą mogli robić zakupy zawsze i wszędzie. To jednak nie koniec opcji mobilnych. Shopify jest skonfigurowany tak, abyś mógł dokonywać wszelkiego rodzaju modyfikacji w swojej witrynie e-commerce za pomocą urządzenia mobilnego. Dzięki stylowi życia poza domem nie ma powodu, aby zadowolić się czymś mniejszym.\nLudzie, którzy nie chcą płacić za motyw, mają szczęście. Oferty Shopify prawie tuzin darmowych motywóws które mają na celu sprzedaż niektórych produktów lub usług. Przedsiębiorcy, którzy szukają bardziej luksusowego lub zindywidualizowanego motywu, mogą wybierać spośród wielu innych płatnych szablonów.\nJeśli potrzebujesz pomocy przy konfigurowaniu sklepu internetowego, Shopify udostępnia go Tobie. Poproś o pomoc zatwierdzonego przez Shopify programistę, który może dokonać ostatnich poprawek w Twojej witrynie, aby była idealna.\nJedną z rzeczy, która naprawdę odróżnia Shopify od konkurencji, jest liczba aplikacji, z którymi jest kompatybilna. Obecnie są ponad 2000 aplikacji z którego do wyboru. Naprawdę podniosą one funkcjonalność Twojej witryny i umożliwią Ci zaoferowanie jeszcze lepszych usług swoim klientom.\nOczywiście ważne jest również, aby uzyskać doskonałą obsługę ze swojej platformy e-commerce, i właśnie to zapewnia Shopify. Wsparcie jest dostępne 24/7 przez telefon, e-mail i czat na żywo. Ponadto możesz polegać na bardzo zaangażowanej społeczności, która oferuje jeszcze więcej rozwiązań.\nShopify oferuje podstawowy pakiet w przystępnej cenie 29 USD miesięcznie. Stamtąd ceny rosną do 79 USD i 299 USD miesięcznie, przy czym każdy kolejny poziom obejmuje więcej kont personelu, zniżkę na wysyłkę, karty podarunkowe, obniżone opłaty za płatności i inne. Twoje miesięczne koszty mogą wzrosnąć w zależności od korzystania z płatnych motywów, wtyczek i dodatków.\nOgólnie jesteśmy przekonani, że każdy będzie zadowolony z funkcjonalności, obsługi i wsparcia oferowanego przez Shopify.\nPrzeczytaj nasz pełny Recenzja Shopify tutaj.\n2. WooCommerce – 100% za darmo\nNowoczesny i przejrzysty interfejs\nIntegracja treści WordPress\nFabrycznie zainstalowane bramki płatnicze\nPełna kontrola procesu realizacji transakcji\nUstaw domyślną walutę\nWsparcie / Hosting\nDeweloperzy to uwielbiają\nMożesz potrzebować pomocy programisty\nWooCommerce oferuje pełną personalizację, jednak jeśli dopiero zaczynasz pisać kodowanie lub WordPress, musisz zatrudnić programistę, który może kosztować całkiem sporo.\nTa platforma e-commerce nie jest tak wysoce zalecana jak Shopify, ale to nie znaczy, że ludzie nie będą zachwyceni ich usługą. Być może największą wadą korzystania z WooCommerce jest to, że naprawdę jest przeznaczony do użycia z WordPress. W związku z tym, jeśli jesteś wielbicielem tego CMS, prawdopodobnie przekonasz się, że WooCommerce daje ci wszystko, czego potrzebujesz i czego potrzebujesz. Gdyby WordPress to nie twoja sprawa, musisz szukać gdzie indziej.\nFakt jest taki wielu programistów przysięga przez WooCommerce. Jeśli profesjonaliści, którzy projektują strony internetowe na życie, mogą stać przy tym produkcie, to jest to bardzo proste.\nDodatkową atrakcją WooCommerce jest to to jest darmowe. Trudno w to uwierzyć, ale naprawdę możesz korzystać z tej platformy bez ponoszenia kosztów. Dla tych z was, którzy rozpoczynają działalność gospodarczą i nie mają dużego kapitału, może to stanowić ogromną zachętę. Oczywiście blokuje to korzystanie z WordPress, ale i tak wiele osób chętnie korzysta z tego popularnego CMS.\nWydaje się, że WooCommerce uznaje, że wiele firm internetowych zaczyna jako blogi. W związku z tym robią to łatwa do zintegrowania sprzedaż z blogiem niezależnie od tego, czy sprzedaż odbywa się za pośrednictwem podmiotów stowarzyszonych, czy sprzedaży bezpośrednio na samym blogu.\nBezbłędna integracja WordPress\nJedną z głównych zalet WooCommerce jest to, że tak jest doskonale zintegrowany z WordPress. Jeśli masz już blog WordPress i chcesz zacząć sprzedawać, dodanie WooCommerce do miksu będzie niezwykle łatwe. Już rozumiesz, jak działa WordPress, a WooCommerce działa na tych samych zasadach. Oznacza to, że możesz uderzyć o ziemię.\nNiestety, WooCommerce nie jest idealny. Krzywa uczenia się może być bardzo stroma, szczególnie jeśli dopiero zaczynasz przygodę z WordPress. Ci, którzy znają WordPress, będą mieli łatwiejszy czas, ale jeśli chcą zrobić coś bardziej wyrafinowanego niż tylko oferować garść produktów, być może będą musieli zanurzyć się w nauce więcej kodu.\nTo powoduje jedną z innych wad WooCommerce: jest to czasochłonne. WooCommerce jest w stanie tworzyć najbardziej zindywidualizowane, wysoce spersonalizowane witryny sklepowe z dowolnej innej platformy na tej liście. Aby jednak jak najlepiej wykorzystać te możliwości, zainwestujesz ogromną ilość czasu.\nW rzeczywistości może się okazać, że potrzebujesz pomocy programisty podczas tworzenia witryny sklepowej. Może to stać się kosztowne i może oznaczać, że będziesz potrzebować kogoś innego do pomocy w okresowej konserwacji, dopóki nie przyśpieszysz.\nJeśli chodzi o motywy, WordPress ma kilka naprawdę wyjątkowych opcji. Niektóre z nich są specjalnie zaprojektowane do użytku z WooCommerce. Dostępnych jest wiele bezpłatnych motywów, ale możesz uzyskać dostęp do tysięcy innych, jeśli chcesz zapłacić trochę pieniędzy. Prawie każdy motyw WordPress można ulepszyć za pomocą kodu, ale nie jest to konieczne, jeśli jesteś zadowolony z gotowej funkcjonalności wybranego motywu.\nNiektóre z tych motywów umożliwiają przeciąganie i upuszczanie, dzięki czemu projektowanie witryny sklepowej jest łatwiejsze niż kiedykolwiek. Inni będą wymagać bardziej intensywnej, praktycznej pracy. To, jak łatwy lub trudny jest ten proces, zależy od ostatecznej wizji sklepu internetowego.\nWooCommerce wyróżnia się na tle konkurencji, udostępniając ponad 50 000 wtyczek i aplikacji WordPress. Niezależnie od tego, czy potrzebujesz śledzić zapasy, czy usprawnić marketing, znajdziesz aplikację do wykonania zadania.\nWooCommerce to darmowe oprogramowanie, którego obsługa może być hitem. Wysyłasz zapytanie do zespołu wsparcia i czekasz na odpowiedź. Alternatywnie możesz poprosić zespół wsparcia WordPress. Tak czy inaczej, nie masz wielu opcji kontaktowania się z pomocą techniczną.\nJak już wspomniano, jednym z największych plusów WooCommerce jest to, że jest bezpłatny. Firma zarabia na sprzedaży wtyczek, więc jeśli jednym z głównych czynników jest koszt, może to być właściwy sposób.\n3. Squarespace – Best for Ecom\nWysokiej jakości szablony branżowe\nUkłady siatki i przewijanie 3D\nPonad 100 darmowych i premium wzorów\nKanały RSS i sekcje komentarzy\nNie jest to najlepszy wybór, jeśli szukasz możliwości dostosowania\nByłaby to świetna platforma dla nowego biznesu internetowego, który ma tylko kilka produktów do sprzedania. Konfiguracja jest niezwykle szybka i prosta. Na pewno nie musisz mieć dogłębnej wiedzy technicznej na temat tworzenia stron internetowych, aby stworzyć witrynę, która wygląda świetnie.\nSquarespace jest pełen liczne atrakcyjne szablony. Ponieważ jest to w zasadzie kreator stron internetowych, otrzymujesz edytor „przeciągnij i upuść”, z którego nawet początkujący użytkownicy mogą łatwo korzystać. Niemniej jednak prawdopodobnie będziesz zadowolony z tego, jak dopracowana i profesjonalna jest Twoja witryna.\nNie najlepsze do dostosowywania\nNależy pamiętać, że Squarespace jest najlepszy dla osób, które nie szukają dużo możliwości personalizacji. To jest naprawdę prosta, prosta platforma niekoniecznie nadaje się do indywidualizacji poza wykorzystaniem własnej kopii i zdjęć. W rzeczywistości Squarespace to świetny wybór dla fotografów. Ich oprogramowanie przoduje w wyświetlaniu obrazy wysokiej jakości.\nNiestety Squarespace nie jest najbardziej niezawodną i bogatą w funkcje platformą handlu elektronicznego. Przede wszystkim oferują tworzenie stron internetowych. Ich funkcje e-commerce są raczej dodatkiem o ograniczonej funkcjonalności. Jeśli spodziewasz się, że twoja strona będzie rosła wykładniczo, Squarespace będzie miał trudności z skalowaniem się z tobą.\nNa korzyść Squarespace, jest niezwykle łatwy w użyciu. Szablony są intuicyjne i elastyczne. Przy tak prostej obsłudze rzadko jest wymagana obsługa klienta. Jest to jednak dostępne przez telefon, e-mail i czat na żywo.\nPakiety biznesowe Squarespace mają dodatkowo nieograniczoną pamięć i przepustowość Bezpieczeństwo SSL. Ceny miesięczne wynoszą od 18 do 40 USD, z których wszystkie są przystępne. Oczywiście ten niski koszt pochodzi z pozbawionych kości funkcji e-commerce.\nPrzeczytaj nasz pełny Recenzja Squarespace tutaj.\nSpersonalizowane galerie zdjęć\nŁącza wideo i graficzne\nPotężne narzędzia do tworzenia stron internetowych\nSztuczna inteligencja projektowa\nNie zbudowany z myślą o eCommerce\nPodobnie jak Squarespace, Wix jest przede wszystkim Kreator strony internetowej zamiast platformy e-commerce. W rzeczywistości, jeśli chodzi o twórców stron internetowych, Wix jest w rzeczywistości bardziej niezawodną alternatywą. Jednak funkcje e-commerce są na równi z Squarespace. Oznacza to, że prawdopodobnie będziesz chciał użyć tego jako platformy e-commerce, jeśli oczekujesz, że Twój sklep będzie sprzedawał tylko kilka produktów.\nWix to świetna opcja dla początkujących, którzy nie mają dużej wiedzy technicznej. Edytor „przeciągnij i upuść” jest fantastyczny, a każdy szablon jest wystarczająco elastyczny, aby można go było w dużym stopniu dostosować.\nPodczas gdy handel elektroniczny nie jest głównym celem Wix, mają wystarczająco dużo narzędzi, aby zbudować wyjątkowy sklep. Artyści i fotografowie są szczególnie zainteresowani tą platformą. Wix jest bogaty w funkcje. Jeśli potrzebujesz funkcji estetycznej lub funkcjonalności, możesz ją znaleźć tutaj.\nJedną z najciekawszych funkcji Wix jest jego sztuczna inteligencja projektowa. Jeśli nie chcesz sprawdzać wszystkich motywów, aby znaleźć taki, który Ci odpowiada, pozwól oprogramowaniu zrobić to za Ciebie. Zawsze możesz dodawać elementy do tego, co projektuje oprogramowanie.\nMinusem korzystania z Wix jest to, że nie ma on najbardziej niezawodnych funkcji e-commerce. Z Shopify możesz zrobić znacznie więcej. Ponadto niektórzy uważają, że Wix ma prawie zbyt wiele opcji. Są przytłoczeni, gdy próbują wybrać szablony i dodatki. Niemniej jednak liczba dostępnych wtyczek nie jest szczególnie duża.\nWix oferuje wyjątkową obsługę klienta, a ich ceny są konkurencyjne. Ceny miesięczne wynoszą od 20 do 35 USD miesięcznie. Chociaż koszt jest atrakcyjny, pamiętaj, że nie zyskujesz dużej głębi funkcjonalności e-commerce. To jest naprawdę przeznaczone tylko dla firm sprzedających jeden lub dwa produkty.\nPrzeczytaj nasz pełny Recenzja Wix tutaj.\nNieograniczone produkty, pamięć i przepustowość\nNieograniczone konta pracowników\neBay i Amazon połączone\nIntegracja z kanałem społecznościowym\nPortfel mobilny (Amazon Pay i Apple Pay)\nBezpłatny HTTPS na całej stronie i dedykowany protokół SSL\nNiesamowite narzędzia do zarządzania\nNie tak dobry jak Shopify\nPod wieloma względami BigCommerce przypomina Shopify. Jednak nie ma prawie tak wielu funkcji. BigCommerce pozostaje konkurencyjny dzięki Shopify, zapewniając doskonałe narzędzia do zarządzania, które pomagają radzić sobie z analizami i raportami oprócz produktów i zamówień.\nBigCommerce również osiąga dobre wyniki w zakresie narzędzi marketingowych. Jeśli chcesz skorzystać z kuponów lub wzmocnić swoje SEO, znajdziesz wtyczki i dodatki pomóc. Użytkownicy doceniają także skalowalność BigCommerce. W miarę rozwoju firmy nie będzie problemu z dostosowaniem witryny do ruchu i sprzedaży.\nNie tak proste jak Shopify\nMimo to BigCommerce nie jest idealny. Nie jest tak łatwy w użyciu, jak Shopify. Możesz poczuć się kilka razy, jakbyś potrzebował programisty współpracującego z tobą podczas tworzenia witryny. Co więcej, nie ma aplikacji mobilnej. Jeśli nie spędzasz dużo czasu przy biurku, może to być poważna wada.\nKolejną wadą korzystania z BigCommerce jest to, że masz tylko siedem bezpłatnych szablonów do wyboru. Oczywiście potrzebujesz tylko jednego, ale jeśli naprawdę chcesz, aby Twoja witryna wyróżniała się z tłumu, będziesz mieć trudności.\nKażdy z tych darmowych szablonów wygląda podobnie do innych. Możesz kupić szablon, ale są one stosunkowo kosztowne, od 150 do 250 USD. Miesięczne opłaty mogą być również drogie. Zaczynają od 29,95 $, ale szybko podnoszą do 249,95 $. Schematy cenowe BigCommerce opierają się na wielkości sprzedaży. Tak długo, jak Twoja sprzedaż jest mniejsza niż 150 000 USD rocznie, możesz obniżyć koszty, ale uzyskasz również lżejsze wsparcie.\nCzęsto zadawane pytania dotyczące platform e-commerce\nKtórej platformy handlu elektronicznego należy używać w mojej małej firmie?\nNajlepszą wszechstronną platformą handlu elektronicznego jest Shopify. Jest łatwy w użyciu, ma solidne funkcje i jest skalowalny do wzrostu. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, przeczytaj mój przewodnik po najlepszych gospodarzach małych firm.\nCzy można utworzyć sklep internetowy za darmo??\nWix jest jedyną platformą, która pozwala stworzyć przyzwoity sklep internetowy bez ponoszenia żadnych kosztów. Otrzymasz atrakcyjny motyw i wystarczającą funkcjonalność do sprzedaży garści produktów. Konieczna może być zmiana platformy, jeśli Twoja firma rozwija się, ponieważ Wix nie jest szczególnie skalowalny.\nJeśli szukasz bezpłatnej trasy, być może tani hosting jest czymś, na co warto zwrócić uwagę.\nKtóra platforma handlu elektronicznego jest najlepsza dla WordPress?\nJeśli masz witrynę WordPress, WooCommerce jest naturalnym wyborem dla platformy Twojego sklepu. WooCommerce jest w pełni zintegrowany z możliwościami WordPress i działa w ten sam sposób, co ułatwia przejście.\nAby zapoznać się z innymi przydatnymi opcjami, zapoznaj się z głównym przewodnikiem po 10 najlepszych internetowych hostach w Australii.\nKtóra platforma e-commerce oferuje najlepszy SEO?\nWooCommerce to platforma, która jest najlepiej zoptymalizowana pod kątem SEO, ponieważ działa na WordPress. Alternatywy, takie jak Shopify i BigCommerce, zawierają wiele wtyczek do pomocy w SEO.\nCzy chcesz wdrożyć ścieżki w swojej firmie?? Przeprowadziłeś badania, natknąłeś się na ClickFunnels i\nĐây có phải là thời gian của bạn để liên doanh vào một doanh\nUž vás nebaví každodenní grind? Možná sníte o tom, že konečně dokážete proměnit svoji