Historia Sonory, czyli słów kilka o twórcy - Janie Rosenbergu "Jubelstan" - Sonora\nO muzykoterapii | Podcasty #StorySonory\nHistoria Sonory, czyli słów kilka o twórcy – Janie Rosenbergu „Jubelstan”\n16 lutego 2022 by sotamari\nZazwyczaj, gdy pokazuję Wam Sonorę, pytacie o kilka najważniejszych rzeczy: jak jest strojona, z czego zbudowana, jakie ma wymiary. I zawsze gdzieś w końcu pada to pytanie: „I wy sami to wymyśliliście?” Odpowiedź brzmi: nie. Twórcą Sonory jest Jan Rosenberg – czeski lutnik i multiinstrumentalista mieszkający we Fryburgu, u podnóża gór Schwarzwaldu, w Niemczech.\nZawsze podkreślam, że o ile wykonanie instrumentu leży po naszej stronie, czyli mojej i Łukasza Andrzejczaka, bo – przypominam – jesteśmy obecnie jedynym licencjonowanym wytwórcą tego instrumentu na świecie, to jednak nie my byliśmy jego kreatorami.\nBudując Sonorę, strugając jej kolejne deski czy dopasowując elementy konstrukcyjne wielokrotnie myślałam o tym, jak wielkim geniuszem jest Jan. Dla wielu osób wydałby się pewnie ekscentryczną postacią i taki też był dla mnie przy pierwszym spotkaniu. Z początku gdy poznałam jego wytwór – Sonorę, jawił mi się w głowie jako człowiek o ponadprzeciętnym umyśle i niesamowitych zdolnościach, a do tego jego postać była totalnie owiana tajemnicą.\nPoznając Sonorę nie miałam pojęcia kto ją skonstruował, kim jest i czy w ogóle jeszcze stąpa po tym świecie. Dopiero dłuższe poszukiwania, podczas których czułam się niczym detektyw prowadzący dochodzenie, doprowadziły mnie do persony o nieco buńczucznym pseudonimie Jubelstan. Jak się potem okazało, była to nazwa osady, którą tworzył Jan wraz ze swoimi przyjaciółmi w górach. Niemniej jednak tą właśnie nazwą posługiwał się na stronach internetowych oraz na Soundcloudzie, gdzie słuchałam jego muzyki.\nMożecie sobie wyobrazić jak podekscytowana byłam, gdy znalazłam kontakt do Jana i wykonałam swój pierwszy telefon. A było to mniej więcej tak…\nGodzina dwunasta w południe, odbiera starszy facet zachrypniętym nieco głosem. Rozmowa klei się na wpół, ale zaraz rozmówca przeprasza mnie, ale jest jeszcze nieco wczorajszy, bo siedział do późna z kumplami i muzykował. Myślę sobie: „no pięknie, środek tygodnia i impreza – w tym wieku to wszystko człowiekowi można”. Potem całkiem fajnie się rozmawia, Jan zaczyna ze mną mówić po czesku, ja z nim po polsku, śmiejemy się. Czuję dobry vibe! Próbuję od Jana wyciągnąć jakieś podstawowe informacje, ale niewiele udaje mi się dowiedzieć przez telefon. Proszę o adres mailowy. Obiecujemy sobie być w dalszym kontakcie. Pozdrawiamy się serdecznie i zaraz odkładam słuchawkę. Jestem uśmiechnięta od ucha do ucha, nie wiem czy skakać, czy tańczyć, energia radości sprawia że już planuje co będzie dalej! A dalej była cisza….. Jan nie odpisał na żadnego z moich maili.\nZrozumiałe przecież – starszy człowiek, pewnie trudno mu dogadać się z internetem, może słabo mu idzie pisanie po angielsku – wszystko sobie tłumaczę. No, ale nie mogę tego tak przecież zostawić. Chwilę później już planuję wycieczkę do Fryburga. Biorę chłopaków ze sobą – Łukasza oraz Jacka, fotografa, żeby zrobił nam jakieś wspólne zdjęcia i uchwycił tę historyczną chwilę, i w drogę! Jedziemy 1000 km, a ja snuję marzenia jakie będzie to pierwsze spotkanie. Trochę podekscytowana, trochę zdenerwowana, układam dialogi w głowie. Co mu powiem? Jak przedstawię sytuację? Czy zrozumie, gdy powiem mu, że buduję jego instrumenty?\nBłądzimy nieco po Fryburgu, w końcu parkuję na jakiejś wąskiej uliczce wzdłuż strumienia. Pukam do drzwi, wychodzi nam naprzeciw w kolorowym czepku przywiezionym pewnie z Kirgistanu, uśmiechnięty od ucha do ucha. Witamy się i wchodzimy, poznaje nas z żoną Barbarą, pokazuje salon, instrumenty, które wypełniają pokój – te wiszące na ścianach i te, które stoją w rogu pokoju i zapraszają, by przy nich usiąść i zagrać kilka dźwięków. W końcu siadamy przy herbacie i rozmawiamy. Mówię kim jestem, co robię oraz, że razem z Łukaszem zbudowałam jego Sonorę, że jestem pod wrażeniem i że nie wierzę, że w końcu możemy się poznać. A potem Jan opowiada dużo o sobie.\nJako młoda para Jan i Barbara osiedlili się w górach w Niemczech, gdzie prowadzili życie z dala od systemu.\nW latach 60-tych ubiegłego wieku Jan zdecydował się uciec ze swojej ojczyzny ze względu na trudną sytuację polityczną i prześladowania jakie wtedy miały miejsce w Czechach. W swojej osadzie w górach Jan miał pracownię i prowadził warsztaty z budowy instrumentów, a Barbara przygotowywała posiłki i dbała o domowe ognisko. Niemalże cały rok gościł u nich ktoś ze znajomych oferując swoją pomoc. Organizowali spotkania w gronie przyjaciół, podczas których muzykowali, najczęściej w pełnię lub podczas nowiu. Żyli blisko natury, a ich myślą przewodnią było, by być daleko od całego zła tego pędzącego donikąd świata. Ale ta sielanka w końcu dobiegła końca. Jan zakończył swoją aktywność zawodową i gdy dzieci już dorosły i poszły “na swoje”, sprzedali dom w górach, który został przerobiony na ośrodek warsztatowy o nazwie Wandelhaus i przenieśli się wraz z żoną do Fryburga. Nadal jednak spotykają się regularnie z przyjaciółmi na wspólne muzykowanie. Jan i Barbara są bardzo aktywnymi ludźmi, kochającymi podróże i żyjącymi pełnią życia.\nTego wieczora wpadają kumple Jana i pozostałą część dnia spędzamy na rozmowach, muzykowaniu i piciu piwa. Jan opowiada o tym jak powstała Sonora, pokazuje mi inne instrumenty swojego autorstwa: sandawę, sound pillar czy mini tubę do masażu głowy i prezentuje podolkę – alikwotowy flet słowiański o magicznym brzmieniu, na którym uwielbia grać. Pokazał nam też swoje obrazy o tematyce religijnej, które poddawał przeróbkom. Dające do myślenia twory pokazujące absurdalność dzisiejszego świata. Do dziś zapadły mi w głowie i wierzę, że jeszcze kiedyś ujrzą światło dzienne.\nPodczas tego wyjazdu okazało się, że bardzo przypadliśmy sobie do gustu z Janem.\nOn zaimponował mi swoim frywolnym podejściem do życia, optymizmem i sposobem w jaki prowadzi swoje życie. Ja chyba wzbudziłam jego sympatię, bo szybko wspomniał, że jestem odpowiednią osobą, żeby budować dalej jego instrumenty. I tak rozpoczęła się nasza współpraca.\nSkąd wziął się pomysł na zbudowanie Sonory – instrumentu, do którego się wchodzi?\nTo pytanie zadajecie mi bardzo często. Również dla mnie było ono najważniejsze i najistotniejsze do zbadania. Otóż Jan udzielił nam wywiadu, który uwieczniony został i spisany i stanowił załącznik do mojej pracy dyplomowej o Sonorze, a w którym wyjaśniona jest ta tajemnica.\nJako młody lutnik Jan pobierał nauki u Hansa Petera Klein’a, który uznawany jest za twórcę instrumentu o nazwie “monochord” – stołu do masażu dźwiękiem z naciągniętymi u dołu strunami. W rzeczywistości instrument ten nie jest monochordem, gdyż posiada rząd strun strojonych jednakowo, a więc jest “polichordem”. Jan obserwując jak działa instrument marzył o skonstruowaniu takiego, w którym można leżeć w środku, tak aby doświadczenie było jeszcze pełniejsze. Jak wspomina, wizualizował sobie jako dziecko, jak by to było być wewnątrz gitary, na której grał. Jego podróże do Indii przybliżały go do wizji stworzenia Sonory. Inspirował się kulturą wschodu oraz ichniejszym podejściem do dźwięku, a w Nepalu obserwował olbrzymie bębny, których drgania wyczuwalne były całym ciałem. Pomysł dojrzewał w twórcy latami, aż w końcu trafił na artykuł Olava Skille umieszczony w czasopiśmie Music & Medicine. Olav opisywał tam swoje łóżko do terapii wibroakustycznej oraz efekty terapeutyczne stosowania sesji wibroakustycznych.\n“Terapia wpływa na fizjologię organizmu, poprzez obniżenie poziomu aktywności współczulnego układu nerwowego i poprawę krążenia krwi, dostarczenie większej ilości tlenu do różnych narządów i usprawnienie transportu szkodliwych substancji z komórek i przestrzeni międzykomórkowych.(…) Poprawa samopoczucia i osiągnięcie stanu relaksu są powszechnie zgłaszane jako pozytywne efekty terapeutyczne”. – O. Skille, Vibroacoustic Therapy, „Music Therapy” 1989, Vol. 8, No. 1. s 62, tłum. własne.\nZainspirowany działaniem wibracji o częstotliwości 60 Hz, którą Olav opisywał za najlepiej oddziałującą na ciało człowieka, Jan skonstruował w 1999 roku prototyp o nazwie Sonarium. Miał on w odróżnieniu od późniejszego modelu Sonory zaledwie 28 strun rozmieszczonych u góry korpusu rezonansowego, a w jego wnętrzu przymocowaną na stałe ławkę. Kolejne instrumenty budował i udoskonalał we współpracy ze swoim uczniem Vaclavem Cizakiem. Dodali wówczas dodatkowe rzędy strun burdonowych oraz dostawianą nogę, która umożliwiała wysunięcie ławki z instrumentu. Strój instrumentu miał częstotliwość 64 Hz – była to najbardziej zbliżona częstotliwość do tej opisywanej przez Olav’a, która odpowiada dźwiękowi C w skali, w której dźwięk a ma 432 Hz.\nPoczątkowo Jan używał instrumentu do gry w zespole instrumentalnym. W internecie można znaleźć sporo nagrań muzycznych utworów, które wykonywał w różnych zestawieniach instrumentalnych, a także na Sonorę solo. Używał różnych technik gry: od szarpania opuszkami palców przez pocieranie smyczkiem, aż do uderzania strun pałkami. Brzmienie instrumentu stanowiło bardzo ciekawy podkład dla innych, bardziej melodycznych instrumentów, poprzez swoje burdonowe, jednostajne dźwięki.\nDopiero po jakimś czasie instrument wpadł w ręce Martina Seligera. Martin szybko zauważył niesamowity potencjał instrumentu i zaczął grać na nim, oferując relaksacyjne sesje masażu dźwiękiem we Fryburgu.\nJednocześnie promował instrument w czasopismach, co poskutkowało rozprzestrzenieniem się Sonory po Niemczech, Austrii i we Włoszech (wówczas instrument nazywany był „Overtone tube” a później „Sonachord”). Jak już wspominałam jeden z nich trafił do ośrodka terapeutycznego we Fryburgu, gdzie używany jest w celu zrelaksowania pacjentów między innymi ze spastycznym porażeniem mięśni.\nOd naszego pierwszego spotkania z Janem minęły już prawie 4 lata.\nW międzyczasie wybuchła pandemia i nastąpiło zamknięcie granic. Mimo, że z Janem mieliśmy stały kontakt, to jakoś nie wierzyłam, że szybko przyjdzie nam się spotkać. Aż do września tego roku, gdy niespodziewanie zadzwonił do mnie z informacją, że za kilka dni będzie w Polsce i chciałby nas odwiedzić. Spotkaliśmy się po latach. Byłam zdumiona, że w ramach urlopu przejechali wraz żoną tyle kilometrów, a przypomnę, że Jan ma ponad 80 lat i mam wrażenie, że z każdym rokiem młodnieje. Rozmawialiśmy sporo, graliśmy sobie nawzajem na Sonorze i zwiedzaliśmy Poznań. Jan, mój mistrz, dał mi kilka wskazówek, podzielił się swoją wiedzą i wręczył kilka znaczących książek o instrumentach świata i muzyce. Cieszę się, że życie nas ze sobą spotkało i pokładam ogromne nadzieje, że w niedalekiej przyszłości przyjdzie się spotkać i Wam!\nTym optymistycznym akcentem, a właściwie wypowiedzianym już marzeniem, kończę ten podcast. Dajcie znać, czy chcielibyście poznać Jana i dowiedzieć się więcej o procesie twórczym. A może macie jakieś pytania do niego i chcielibyście je teraz zadać? Zachęcam do kontaktu ze mną, chętnie połączę Was z Janem, żebyście mogli sami przekonać się jak świetnym i niesamowitym jest człowiekiem.\nKatarzyna Paluszkiewicz // Sonorita\nP. S. Chciałabym złożyć ogromne podziękowania dla grupki moich przyjaciół, którzy pół roku temu, w moje urodziny, zrobili mi przewspaniały prezent w postaci sprzętu do nagrań. Dziękuję Wam z całego serca, to bardzo piękny i przydatny prezent. Intencją, jak sądzę, było dalsze zmotywowanie mnie do nagrywania, a ja, jak widać, nie do końca wywiązałam się z danej obietnicy. Zatem moje przeprosiny kieruję szczególnie do tych z Was, którzy czekali. Uwierzcie mi, że to nie lenistwo, ale zwykły niedobór czasu lub też może słabe umiejętności organizacyjne, a z pewnością lekkie zagubienie w gąszczu zadań związanych z prowadzeniem swojego biznesu, przemieszanym z opieką nad zbuntowaną dwulatką. Tym razem już obiecuję nie robić tak długich przerw. Trzymajcie kciuki!\nPrevious PostSonora – muzykoterapia i… wibroterapia\nNext PostBudowa Sonory – lutnictwo, rzemiosło i wartość dodana długotrwałej pracy ręcznej.\nBloga pisze dla Was Katarzyna Paluszkiewicz\nZałożycielka i koordynatorka Projektu Sonora. Z wykształcenia muzyk, lutnik i dyplomowana muzykoterapeutka. Dąży do naukowego przebadania wpływu Sonory na ciało i psychikę człowieka. Za kluczowy uważa kontakt z samym sobą i dbanie o relacje - nie tylko z innymi, ale również ze sobą.\nBudowa Sonory – lutnictwo, rzemiosło i wartość dodana długotrwałej pracy ręcznej.\nSonora – muzykoterapia i… wibroterapia\nRozmowa o depresji\nCzy muzyka na nas działa? Sonora od podstaw


Indonezja - Strona 4 - Państwa świata - Auto w podróży - Infor.pl\nW Indonezji obchodzone są święta islamskie, chrześcijańskie, hinduistyczne i buddyjskie. Święto narodowe Indonezji, Dzień Niepodległości, obchodzone jest 17 sierpnia. W czasie świąt czynne są domy towarowe (z wyjątkiem dwóch wolnych dni na zakończenie ramadanu, kiedy są czynne od południa).\n• Na terenie całej Indonezji, a w szczególności na prowincji, nie należy spożywać posiłków w tanich restauracjach bądź małych przydrożnych straganach. Bezpieczniejsze są na ogół większe restauracje o odpowiednim standardzie oraz restauracje hotelowe. Ceny usług hotelowych oraz restauracyjnych są znacznie niższe od polskich, natomiast serwis jest na odpowiednim poziomie.


Dźwigi Liebherr, Polan i Jelcz - nasze dźwigi • MAX-BUD1\nDźwigi Liebherr, Polan i Jelcz\nW naszej ofercie znajdują się profesjonalne dźwigi o różnorodnych parametrach technicznych, które można wykorzystać w różnego rodzaju pracach m.in. przy realizacjach prac budowlanych, ziemnych, jak również przy przenoszeniu i przygotowywaniu do transportu np. monolitycznych elementów wytwarzanych w hutach. Naszym klientom oferujemy dźwigi Liebherr oraz dźwigi Jelcz i Polan.\nNaszą największą flotę maszyn tworzą dźwigi Liebherr. Niemiecka firma jest jednym z największych producentów maszyn budowlanych na świecie, a swoje rewelacyjne rozwiązania dostarcza już od ponad 70 lat. Na polskim rynku marka Liebherr pojawiła się w 1985 roku i od razu znalazła rzeszę zwolenników jej technologii. Firma od 15 lat posiada własną siedzibę w Polsce, co jeszcze umocniło jej pozycję. Dziś dźwigi Liebherr to najwyższa półka maszyn budowlanych, dzięki którym zrealizujesz nawet najbardziej nietypowe prace.\nNasz park dźwigów Liebherr to głównie dźwigi mobilne z serii LTM. Maszyny te charakteryzują się terenowym podwoziem, dzięki czemu z łatwością można nimi operować nie tylko na drogach publicznych, ale także w trudnym terenie. Są to maszyny niezwykle komfortowe, bezpieczne i co najważniejsze oszczędne i ekonomiczne. Dodatkowo maszyny te są niezwykle zwrotne i pozwalają operatorowi na sporą swobodę.\nDźwigi Liebherr – sprawdzone w każdych warunkach\nW naszym parku maszynowym dostępne są dźwigi Liebherr o różnych parametrach. Największą maszyną w naszej ofercie jest dźwig Liebherr LTM 1500, którego maksymalny udźwig to aż 500 ton, a maksymalna wysokość podnoszenia to ponad 140 metrów. Jest to prawdziwy tytan pracy, a dodatkowo jest kompatybilny z szeroką gamą systemów wysięgników. Z tą maszyną można realizować nawet wielkie projekty, jak np. budowy mostów. Najmniejsza maszyna marki Liebherr w naszym parku to dźwig Liebherr LTM 1025, którego udźwig to 25 ton, a maksymalna wysokość podnoszenia nie przekracza 40 metrów. Tego typu maszyna sprawdzi się rewelacyjnie przy mniejszych placach budowlanych. Wśród naszych dźwigów Liebherr znajdują się jeszcze inne maszyny, których maksymalny udźwig wynosi od 35 do 250 ton i można je podnieść na wysokość od 45 do ponad 100 metrów.\nNie tylko Liebherr – dźwigi Polan i Jelcz\nW naszej ofercie posiadamy nie tylko maszyny marki Liebherr, ale także mniejsze dźwigi samojezdne marki Polan oraz żurawie, dźwigi marki Jelcz. Ich maksymalny udźwig odpowiednio wynosi 16 i 12 ton. Są to mniejsze jednostki, jednak czasem to właśnie tego typu dźwigi są najbardziej potrzebne. Oferowane przez nas dźwigi są w pełni sprawne i odpowiadają normom bezpieczeństwa. Chętnie przybliżymy szczegółową specyfikację każdego modelu oraz pomożemy w wyborze najlepszej maszyny do indywidualnych potrzeb klienta. Nasze dźwigi wynajmujemy także razem z przeszkolonym operatorem. Posiadamy również ofertę wynajmu żurawi. Zapraszamy do kontaktu!


Materiały do pobrania, katalogi, broszury, oferty, cenniki.\nNajnowszy katalog podłóg drewnianych firmy ter Hürne.\nW katalogu: przegląd produktów z 4 kolekcji (Pure, Bright, Sensual, Straight); opis technologii, formaty i układ desek, uszlachetnianie, wykończenie powierzchni, lakierowanie, olejowanie, seria Unique.\nRozmiar: 7,21 MB\nKatalog podłóg winylowych ter Hürne\nNajnowszy katalog podłóg winylowych firmy ter Hürne.\nW katalogu: przegląd produktów z 4 kolekcji (Pure, Bright, Straight, Stone); 3 wersje produktów (Pro, Compact, Comfort), opis technologii, struktura produktu, system łączenia CLICKitEASY, formaty i układ desek, struktury powierzchni.\nRozmiar: 4,90 MB\nKatalog podłóg polimerowych ter Hürne\nNajnowszy katalog podłóg polimerowych Avatara MultiSense-Floor® firmy ter Hürne.\nW katalogu: przegląd produktów z 3 kolekcji (Pure, Bright, City), opis technologii, struktura produktu, główne zalety, system łączenia CLICKitEASY, formaty i układ desek, struktury powierzchni, akcesoria\nRozmiar: 6,83 MB\nKatalog stylizowanych podłóg drewnianych base.59\nNajnowszy katalog stylizowanych podłóg drewnianych base.59\nW katalogu: przegląd produktów specjalnych w wersji 11 mm i 14 mm, opis technologii, struktura produktu, system łączenia ClickTec, tabela produktów.\nRozmiar: 2,90 MB


50 lat szkoły na Tybla\nradom.gosc.pl → 50 lat szkoły na Tybla\nRobert Grudzień zaprasza do wysłuchania oratorium. Z lewej Katarzyna Gruszka.\nO tysiącletniej historii chrześcijaństwa w Polsce. Oratorium z udziałem uczniów, absolwentów i nauczycieli.\nUtwór Roberta Grudnia „Bóg ciebie ochrzcił! Bóg dał ci siłę!” został skomponowany z okazji 1050. rocznicy chrztu Polski. Oratorium powstawało przez rok i jest opowieścią o tysiącletniej historii chrześcijaństwa w Polsce. Autor połączył w nim różne style muzyczne. Scenariusz napisała Anna Drela, dziennikarka i historyk. Dla społeczności PSP nr 7 w Radomiu przy ul. Tybla koncert oratorium był inauguracją obchodów jubileuszu placówki – „50 lat szkoły na Tybla”.\n– Do udziału w oratorium Robert Grudzień zaprosił społeczność szkolną. Udział w nim wzięły nauczycielki i jeden nauczyciel – ks. Wojciech Rutkowski, pastor parafii ewangelicko-augsburskiej. Uczy on etyki. Wystąpiły także dzieci z naszej szkoły i nasze koleżanki absolwentki, m.in. Daniela Czerwińska, no i sam maestro Robert Grudzień, który także jest absolwentem tej szkoły. Tym koncertem rozpoczynamy rok jubileuszowy w placówce – powiedziała Katarzyna Gruszka, dyrektor PSP nr 7.


Gdzie mieszka wiewiór? | Moich 100 błędów wychowawczych\n15.04.2014 8 412 odsłon 8 komentarzy\n– A Zuzi podwórko jest ładniejsze – powiedziała Córka Pierwsza.\n– Może i tak, ale nasze jest o wiele większe – niech nie ma dzieciak kompleksów, nie?\n– Ale ja się boję lasu za płotem…\n– Lasu się boisz? Jakby nie było lasu, to by sarenki i wiewiórki nie miały gdzie mieszkać i by nas nie odwiedzały – CP odjęło mowę. Niestety na krótko, bo chwilę później jechałyśmy do przedszkola i zauważyłyśmy, że ktoś wycina las przy ulicy i drzewa wzdłuż szosy.\n– Mamo, oni las wycinają! Czy nie wiedzą, że tam mieszkają wiewiórki i teraz nie będą miały się gdzie podziać???\nMam tylko nadzieję, że CP nie ucieknie z zajęć i nie przypnie się łańcuchami do drzewa…\nPS. Zajrzyjcie no ludki na blogaska dzisiaj po 18:00. Będzie konkurs.\nPoprzedni wpisWrogowie popołudniowej drzemkiNastępny wpisMądra książka do wzięcia\n8 thoughts on “Gdzie mieszka wiewiór?”\n15.04.2014 o 09:54\nzazdroszczę tego lasu 🙂\n15.04.2014 o 10:01\nNiestety zaczęli go chyba wycinać 🙁 albo przerzedzać. Zobaczymy…\n15.04.2014 o 10:39\nja też mam mały lasek za płotem. ale w naszym mieszka lis (serio, kiedyś widziałam na własne oczy, jak się przechadzał drogą obok naszego domu i córka też), który jest straszakiem, jak córka jest niegrzeczna 🙂\ne, ja nie straszę zwierzętami. Prędzej bym sąsiadem postraszyłam, ale też się nie da, bo miły jest 😉\n15.04.2014 o 13:20\nMatko a nie wiesz jaki stary ten wasz las?\nBo takich drastycznych działań to się teraz już raczej nie robi. Mam na myśli całkowitą wycinkę.Albo gniazda wycinają albo jak nie jest bardzo stary to trzebieże robią tak, że powiedz CP, że wiewiórki będą teraz miały więcej światła w swoich domkach. I Słonko będzie lepiej oświecało ich dziuple a przez to będzie im cieplej. Więc tylko same plusy. A co do ładniejszego podwórka… cóż. To brzydsze można uczynić ładniejszym a małego najczęściej większym się już zdobić nie da. CP może swobodnie zacząć myśleć jak upiększyć wasze podwórko. Choć … może lepiej niech nie bierze tego zbyt dosłownie.\n15.04.2014 o 13:30\nNie wiem jak stary, ale raczej stary. Wycinają tam sporo, zwłaszcza „na wejściu”\n15.04.2014 o 13:36\nMoże Hołowczyca posłuchali i pilnują, żeby się nikt na drzewie nie rozbił?\n15.04.2014 o 14:05\nI tak kluczowe jest to, że macie większe podwórko 🙂


Czy konopie indyjskie mogą pomóc podczas zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS)? | Marihuana Medyczna\nHome/Badania/Czy konopie indyjskie mogą pomóc podczas zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS)?\nKonopie indyjskie mogą potencjalnie leczyć różne dolegliwości, od ciężkich nudności po migreny. Jednak czy są one skuteczne w walce z dolegliwościami związanymi z PMS, takimi jak bolesne skurcze, wahania nastroju oraz uczucie dyskomfortu?\nWiele kobiet w to wierzy. A oto fakty, które udało nam się zgromadzić.\nPMS a konopie indyjskie\nDysmenorrhea to termin, którym określane jest bolesne miesiączkowanie. Dotyka ponad 40% kobiet na całym świecie. W rzeczywistości, bolesne okresy mogą być tak intensywne, że około 20% kobiet nie może nawet wstać z łóżka z tego powodu. Pomocne może okazać się przyjmowanie silnych środków przeciwbólowych lub też antykoncepcji hormonalnej. Jednak wiele kobiet (w tym słynna królowa Wiktoria) odkryło, iż marihuana jest jedyną skuteczną metodą w walce z dolegliwościami towarzyszącymi PMS.\nPomimo rosnącej liczby kobiet, które deklarują, iż konopie indyjskie pomagają im w uśmierzeniu objawów PMS, obecnie dolegliwości te nie kwalifikują się w żadnym stanie USA do leczenia z wykorzystaniem medycznej marihuany. Powodem może być to, iż brak ostatecznych badań potwierdzających powyższą tezę.\nInne obiecujące wyniki badań dotyczące dolegliwości powiązanych z PMS\nChociaż brak ostatecznych badań na temat bezpośredniego wpływu konopi indyjskich na PMS, istnieją inne, które pokazują, iż marihuana może leczyć objawy związane z PMS. Są to, chociażby bóle głowy.\nW 2016 roku badanie opublikowane na łamach „Pharmacotherapy” ujawniło, iż konopie indyjskie skutecznie zmniejszają częstotliwość występowania comiesięcznych migren ze średnio 10,4 do 4,6. Analizy ukazały także, iż marihuana pomaga także w walce z nadmierną drażliwością. Zarówno THC, jak i CBD podnoszą poziom serotoniny, wpływając na ogólną poprawę samopoczucia. Ponadto udowodniono, że konopie indyjskie są skuteczne w walce z biegunką, trądzikiem oraz bolesnymi skurczami brzucha.\nDobrą wiadomością jest to, iż mimo tego, że lekarze nie mogą przepisać kobiecie medycznej marihuany na dolegliwości związane z PMS, mogą ją przepisać na któryś z objawów PMS.\nFirma Whoopi & Maya stworzyła linię środków przeznaczonych na walkę z bolesnym miesiączkowaniem.\nJak deklaruje na swojej stronie internetowej, są to medyczne produkty z konopi przeznaczone go łagodzenia dolegliwości menstruacyjnych. Wśród nich znalazły się: lawendowa sól do kąpieli, masło kakaowe do ciała, balsam do ciała oraz nalewka medyczna (którą podobno stosowała również królowa Wiktoria).


Włochy: pielęgniarka udawała, że szczepi dzieci - PRAWO\nWłochy: pielęgniarka udawała, że szczepi dzieci\nAutor: PAP/rynekaptek.pl 02-05-2017, 09:44\nPersonel medyczny znalazł preparaty w fiolkach, które kobieta wyrzucała po udawanych szczepieniach\nJedna z pielęgniarek z północnych Włoch jest podejrzana o to, że "udawała, iż robi szczepienia". Zdradzić miał ją fakt, że dzieci nie płakały. Teraz ok. 7 tys. dzieci w rejonie miasta Udine będzie trzeba ponownie zaszczepić przeciw podstawowym chorobom.\nSprawa wyszła na jaw w kwietniu br. Obecnie jest prowadzone postępowanie, które ma na celu ustalenie skutków działalności pielęgniarki pracującej także w Treviso, w Wenecji Euganejskiej.\nPostępowaniem 31-letniej kobiety zainteresowali się tam jej koledzy z pracy w przychodni. Ich podejrzenia wzbudził fakt, że dzieci, zwłaszcza niemowlęta, w czasie szczepień, które wykonywała, nie płakały.\nPersonel medyczny przeprowadził na własną rękę śledztwo i znalazł preparaty w fiolkach, które kobieta wyrzucała po udawanych szczepieniach. O sprawie zawiadomiono kierownictwo placówki medycznej.\nWszczęto prokuratorskie postępowanie wobec kobiety, która nie przyznaje się do winy i twierdzi, że nie jest przeciwniczką szczepień. Pielęgniarka zapewnia, że wszystkie szczepienia wykonała prawidłowo. Twierdzi ponadto, że na uniwersytecie opanowała nowatorską technikę szczepień, która redukuje odczuwanie bólu. To dlatego - podkreśla - dzieci nigdy nie płakały.\nJednocześnie przeprowadzono wewnętrzne postępowanie, w wyniku którego ustalono, że pielęgniarka prawdopodobnie nie zaszczepiła w Treviso około 500 dzieci. Nawiązano już kontakty z rodzicami niektórych z nich.\nW wyniku podobnego dochodzenia w rejonie Udine we Friuli wysunięto hipotezę, że w przypadku jednej szczepionek dla niemowląt i połowy dla starszych dzieci, które miała wykonać pielęgniarka, doszło do nieprawidłowości.\nDlatego też tamtejsza służba zdrowia zaleciła, kierując się zasadą maksymalnej ostrożności i w ramach profilaktyki, ponowne wezwanie na szczepienie około 7 tysięcy dzieci. W tym celu zamówiono 20 tysięcy dawek różnych szczepionek za sumę kilkuset tysięcy euro - poinformowała specjalna grupa ekspertów medycznych, która zajmuje się sprawą pielęgniarki.\nPostanowiono powtórzyć na wszelki wypadek wszystkie szczepionki, które miały otrzymać dzieci w dniach dyżurów pielęgniarki w latach 2009-2015.\nPrzed sądem kobieta prawdopodobnie odpowie za oszustwo i poważne zaniedbania.\nWrze wśród psychologów. "Nowe wyceny są fatalne"


Wrocław przywrócił możliwość przystanków na żądanie - Raport Kolejowy\nWrocławski MPK od minionej soboty przywrócił możliwość korzystania z przystanków na żądanie. Wcześniej przewoźnik uruchomił tę opcję tylko w kursach nocnych.\nJedną z wielu zmian, jakie w działaniach komunikacji publicznej przyniósł koronawirus, było zawieszenie możliwości korzystania z przycisków przystanek na żądanie. Wydawałoby się, że to niewielka modyfikacja, a jednak ma to spory wpływ na to, jak kursują autobusy MPK Wrocław.\n– Każdy „przystanek na żądanie” to dodatkowy czas, który tylko częściowo jest brany pod uwagę w rozkładach jazdy – tłumaczy Krzysztof Balawejder, prezes MPK Wrocław. – Zatrzymywanie na wszystkich sprawia, że kierowcom ciężko zachować punktualność przejazdów. Przystanek na żądanie to także szansa dla kierowców na nadrobienie ewentualnych opóźnień. Nie bez znaczenia jest też kwestia płynności jazdy oraz zaoszczędzonego paliwa, którego, jak wiadomo, najwięcej się spala ruszając z miejsca.


Kuchenne Wixowanie - jemy obiad na śniadanie!: grudnia 2012\nAutor: Ola Este o 12/22/2012 01:44:00 PM 11 komentarzy:\nAutor: Ola Este o 12/21/2012 06:08:00 PM 3 komentarze:\nKiedy w polskim sklepie obok mojego domu porosilam o jakas w miare dobra, niedorga, 200ml wodke na likier kobieta za kasa popatrzyla na mnie podejrzliwie i zapytala: A to likieru gotowego kupic nie mozna?\nOdpowiedzialam, ze mozna, ale jak sie chce miec choc minimalny wklad w wigilijne przygotowania to nie wypada. Lekko zbita z tropu ekspedientka odwrocila sie do polki z alkoholami i zaproponowala mi.... Gordons'a. Tym razem to ja poczulam sie zbita z tropu, ale jako, ze nie mialam nastroju na tlumaczenia i uswiadamienie po prostu poprosilam o stojacego obok Gordons'a Smifnoff'a.\nKupilam reszte skladnikow i zabralam sie do przygotowania likeru. Smakowal pysznie juz w chwile po przyrzadzeniu, ale ja odstawiam go na kolejne 4 dni do lodowki, zeby pozwolic skladnika spokojnie sie przegryzc.\nSkladniki na 700 ml:\n1,5 lyzki cukru pudru\nCzekolade lamiemy na kwalki i roztapiamy w kapieli wodnej. Kiedy bedzie juz rozpuszczona zdejmujemy ja z gazu i dodajemy do niej melko, wiorki i cukier. Mieszamy. Na koniec dolewamy wodke. Ponownie mieszamy. Odstawiamy w szczelnie zakreconej butelce do lodowki na 3-4 dni.\nAutor: Ola Este o 12/20/2012 12:07:00 AM 6 komentarzy:\nEtykiety: Alkohol, Coś słodkiego, Czekolada\nAutor: Ola Este o 12/19/2012 01:54:00 AM 3 komentarze:\nMr Burrito Guacamole.\nDzisiaj chcialabym przestawic wam Mr'a Burrito Guacamole swiatowej slawy Meksykanina. Mr Burrito znany jest glownie ze swojej prostoty i bogatego wnetrza. Jego imie burrito z hiszpanskiego oznacza osiolek. Chociaz z oslem nasz Mr Burrito nie wiele ma w sumie wspolnego to legenda opowiada o czlowieku imieniem Juan Mendez- ojcu Mr Burrito, ktory to w okresie rewolujci meksykanskiej (1910-1921) sprzedawal tacos na ulicach Ciudad Juárez. Zeby zachowac oferowana zywnosc ciepla na dluzej Mendez zawijal ja w domowej roboty tortille. Pomysl spodobal sie mieszkanca Ciudad Juárez i szybko zostal rozlawiony w calym Meksyku. Jako, ze Mendez poruszal sie i przewozil swoj specjal na osle, ludzie nazywali go "zywnoscia z Burrito". Tak tez zgodnie z meksykanska tradycja narodzil sie Mr Burrito!\nBurrito 4-6 porcji:\n4 plasterki zoltego sera\nGuacamole - dip z awokado:\n2 djorzale awokado\nLyzeczka platkow chilli\nDo mojego burrito uzylam gotowych, sklepowych tortilli poniewaz mialo to byc danie ekspresowe. Bardzo fajny przepis na totrille znajdziecie na Kwestii Smaku.\nPrzygotowujemy farsz. Na patelnie rozgrzewamy odrobine oleju i obsmazamy mieso. Dodajemy do niego pokrojona drobno cebule, kukurydze i fasole z puszki. Pomidory wyparzamy, obieramy ze skorki, drobno kroimy i wrzucamy na patelnie. Doprawiamy slodka papryka w proszku, pieprzem cayenne, sola i czerwonym pieprzem. Smazymy od czasu do czasu mieszajac do momentu az wszystkie skladniki beda miekkie i beda tworzyc zwiezla calosc.\nTortille wypelniamy farszem, dodajemy plasterek sera zoltego i zapiekamy na patelni grilowej, w piekarniku lub po prostu na patelni.\nGuacamole zawsze powinnismy przygotowywac przed burrito, gdyz najlepiej smakuje jesli pozwolimy skladnika spokojnie sie przegryzc. Ja sugeruje odstawienie gotowego dipu na co najmniej godzine do lodowki.\nAwokado obieramy, pozbawiamy pestki i kroimy w drobna kostke. Z polowy limonki wyciskamy sok. Szalotke kroimy drobno, a czosnek przeciskamy przez praske. Wszystkie skladniki umieszamy w robocie kuchennym i miksujemy na gladka, kremowa mase. Doprawiamy sola i pieprzem. Podajemy razem z burrito lub jako dip do nachosow.\nAutor: Ola Este o 12/16/2012 01:49:00 PM 8 komentarzy:\nEtykiety: Kuchnia meksykańska, Kuchnie świata, Mięso mielone, Pomidory, Prosty i szybki obiad, Przekąski\nSummer rolls czyli ja i Maggie u Jamie'go Olivera.\nIlekroc przejezdzalam obok stacji Notting Hill Gate moj wzrok przyciagalo jedno miejsce. Swiecace rozowym neonem Recipease, w ktorego wnetrzu dostrzec mozna bylo szereg bogato zastawionych, drewnianych polek i duzy, mietowy skuter. Kilka razy porobowalam zmolestowac Marka, zebysmy sie tam wybrali i mogli przekonac sie co to za miejsce. Niestety zawsze bylo nie po drodze i ostatecznie trafialismy gdzies indziej.\nWczoraj na moja propozycje stestowania miejsca przystala Maggie, ktora serdecznie pozdrawiam. :) Okazalo sie, ze Recipease to nic innego jak jeden z projektow Jamiego Oliviera laczacy w sobie kafejke, sklep i szkole gotowania! Oczywiscie jak na fanki kulinarnych doznan przystalo w naszych glowach szybko zrodzil sie pomysl zapisania sie na jeden z oferowanych kursow. Moze, ktoras z was tez bylaby chetna? Wtedy moznaby wybrac sie wieksza grupa! Pelna oferte znajdziecie tutaj.\nNasza wizyte zaczelysmy od zwiedzenia parteru. To tutaj miesci sie szkola gotowania i sklep. Na samym srodku pomieszczenia wydzielony jest spory kwadrat z blatami i plytami grzewczymi, gdzie uczestnicy kursow z wielkimi usmiechami na twarzach kroja, mieszaja, smaza, dusza, doprawiaja! Cos wspanialego! Mozna przystanac, poobserwowac, moze cos podpatrzyc. A jak juz sie znudzimy, to dookola mamy pietrzace sie po sam sufit polki z gadzetami i lady z pysznosciami.\nPo zakupach natomiast mozna w koncu udac sie na 1 pietro, napic sie piwa z Camden Town i przekasic cos malego. Niestety ich wieczorne menu (od 17-do 21) jest dosc ubogie. Zalowalysmy z Maggie troche ze nie mozemy sprobowac ich lunchowej oferty, ale na pewno udamy sie tam po raz kolejny zdecydowanie wczesniej. Wczoraj ostatecznie skusilysmy sie na summer rolls'y i pieczywo czosnkowe.\nSummer Rolls to nic innego jak wietnamskie "roladki" z papieru ryzowego, makaronu ryzowego, odrobiny warzyw i krewetek. Przepis znajdziecie tu. Musze przyznac, ze byl to moj dopiero drugi raz z krewetkami i o ile ostatnim razem nie przekonaly mnie do siebie, tak jako skladnik summer rolls'ow mi smakowaly. W najblizszym czasie postaram sie przygotowac je sama i na pewno podziele sie z wami efektami.\nJelsli chodzi o samo Recipease to uwazam, ze jest miejsce warte uwagi nie tylko dla fanow Jamiego, ale dla wszystkich, ktorym znudzily sie juz klasyczne kafejki i restauracje. Szczerze polecam!\nAutor: Ola Este o 12/12/2012 03:58:00 PM 4 komentarze:\nEtykiety: Podróże, Restauracje\nBrzydkie kluski, ładny indyk.\nCo zrobic kiedy znudzily nam sie juz ziemniaki, ryz i makaron? Ja w takich momentach zawsze stawiam na przerozne kluchy i kluseczki. Tym razem do obiadu podalam "brzydkie kluski" czyli kluski kladzione z dodatkiem sproszkowanej papryki, ktora powoduje ich szary odcien.\nMimo swojej brzydoty kluski byly bardzo smaczne i idealnie zgraly sie ze smakiem faszerowanego indyka.\n2 plasterki zoltego sera\nLyzeczka czerwonej, slodkiej papryki w proszku\nPiersi indyka myjemy i dzielimy na 4 czesci. Kazda z nich rozbijamy tluczkiem na cienkie kotleciki.\nPosypujemy ulubionymi przyprawami z obu stron. Ogorki, papryke i cebule kroimy w waskie paski i ukladamy na srodku rozbitych kotletow. Dodajemy pol plasterka sera i zawijamy. W miseczce roztrzepujemy jajko z odrobina mleka. Namaczamy w tym naszego kotleta, a nastepnie obtaczamy w bulce tartej. Smazymy na patelni z obu stron, przez kilka minut.\nKluski kladzione: Do miski dodajemy jajko, wode, sol i papryke. Roztrzepujemy wszystko razem i stopniowo dodajemy make. Ubijamy mase widelcem. Niewielkie ilosci ciasta kladziemy zamoczona wczesniej w wodzie lyzka na gotujaca sie osolona wode. Gotujemy ok 2 -3 minuty i odcedzamy lyzka cedzakowa. Posypujemy ziolami i chilli oraz polewamy odrobina oliwy z oliwek.\nJa do dania dodalam tez prosty dip w postaci polaczonego majonezu, ketchupu i ziol.\nAutor: Ola Este o 12/11/2012 03:18:00 PM 5 komentarzy:\nEtykiety: Indyk, Jajko, Kluski, Papryka, Pyszny obiad\nAutor: Ola Este o 12/07/2012 03:52:00 PM 5 komentarzy:


IWA: Wydarzenie Roku\n28.12.2014, 18:58:05 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.01.2015, 11:21:44 przez Akrypa Rabotowicz von Primisz.)\nBrawo Andrzej, udało ci się. Zmuszasz mnie do tego bym tu nadal był.\nA teraz do tematu, uznałem iż fajnie by wrócić do konkursów na wydarzenie miesiąca ale ponieważ zbliża się koniec roku może dobrze było poza wydarzeniem grudnia zrobić wydarzenie roku. Co wy na to? Ponieważ większość rzeczy związanych z RB działo się w tym roku na pewno nie zabraknie pomysłów. Jako iż ja wpadłem na ten pomysł to IWA zajmuje się jego organizacją. Propozycje można zgłaszać do 8 Stycznia, potem nastąpi 3 dniowe głosowanie. Osoba która wystawi wydarzenie które wygra dostanie 500 BLN. Jako iż dawno nie widziałem konkursów na wydarzenie miesiąca od stycznia IWA zajmie się ich organizacją.\nLiczę, że kogoś to zainteresuje i trzymam kciuki.\n1. Musi to być wydarzenie związane z Republiką Bialeńską.\n2. Wystawiać co chcecie ale jak coś będzie debilnie głupie to nie zaakceptuje.\n1. Pierwsza rocznica powstania RB.\n2. Misja na Micrę.\n3. Połączenie z Siedmiogrodem.\n4. Sylwester z Bialenią\n5. Utworzenie Radia w Bialenii\n6. A teraz coś głupiego Publikacja Zielonego Kościoła\nSkoro to mają być wydarzenia roku to wstawiam (ze swojej działki):\n5. Stworzenie bialeńskiej armii.\n6. Powstanie mapy Bielenii.\nWiem, że nieskromnie wstawiam coś w czym osobiście brałem udział (a nawet odgrywałem "pierwsze skrzypce") - ale uważam, że to akurat kwestie, którymi możemy się pochwalić w v-świecie, a niektóre zostały nawet docenione przez wrogów (jak w Sarmacji ze zgrzytaniem zębów na temat naszej mapy).\n7. Zjednoczone Socjalistyczne Emiraty Equestrialli.\n8. MvP zostaje prezydentem - koniec ery Swarzymu.\n9. Kolonizacja Anatolii.\n10. Nowe Forum.\n11. Powstanie Zielonego Kościoła.\n12. Bialeński Program Kosmiczny.\n13. Bialeńska Lista Przebojów.\n14. "O przypadkach dzielnych praszczurów..."\n15. Autonomia Jahołdajewszczyzny.\n16. Spałowanie Grutina.\n17. Rząd CB na uchodźstwie.\n18. Dzień przyjaźni Bialeńsko-Brodryjskiej.\n19. Powstanie IWA.\n20. Andrzej Swarzewski ponownie Prezydentem - Swarzyzm 2.0.\n21. Były prezydent zmienia płeć.\n22. W Bialenii powstaje Hymn Związku Brodryjskiego.\nChcecie do tych konkursów wrócić, ale jak rozumiem już pozaustawowo?\n23. Egzekucja Grutina.\n24. (Nie wiadomo ile razy) powrót Feliksa do Bialenii.\n25. (Nie wiadomo ile razy) wyjazd Feliksa z Bialenii.\n26. Kłótnia o definicję sztuki.\n27. Powstaje emotikona poświęcona Andronikowi Bryenniosowi Andronowi Brykietosowi.\n28. Konstanty traci złotą łopatę.\n29. (Kilka razy) Nordata doświadcza Kartografii Tamostosowanej.\n30. Bohaterskie rozgonienie/zabicie (zależy od osoby) kiepsko wyposażonych bojowników z ZSKHiW.\n31. Protesty w AJ.\n33. (Nie wiadomo ile razy) zmiana nicku Feliksa.\n34. Przyjęcie przez Bialenię uchodźców brodryjskich i utworzenie Rządu FB na uchodźstwie.\n35. Rejestracja Patryka Hyjka na forum Bialenii.\nEgzekucja Grutina .\n(28.12.2014, 22:35:46)Aleksandra Dostojewska von Vincis link napisał(a): Egzekucja Grutina .\n36. Powstanie Jednej Bialenii\n37. Władza dla biurokracji - Maciej Kamińśki premierem\n38. Powstanie Galacticos Wolnograd\nPonieważ, nie widać by więcej osób chciało zgłosić swoje propozycje ograniczam czas na zgłaszanie do 21.00.\nAktualny czas: 29.03.2020, 11:42:31 Polskie tłumaczenie © 2007-2020 Polski Support MyBB


MARTYNA.WORLD - TRAVEL SET #FREEDOM\nTRAVEL SET #FREEDOM\nOszczędzasz -5.30% (-8.00zł), kupując w zestawie.\nŚwietny zestaw dla miłośników dalszych lub bliższych podróży. TRAVEL SET to: rogal podróżny, opaska na oczy i praktyczny worek. Wszystko w kolorach kolekcji #FREEDOM. Świetny pomysł na prezent dla podróżników.\nTRAVEL SET #FREEDOM z rabatem 8 zł\nCena: 151,00 zł / szt.\nTRAVEL SET #FREEDOMPraktyczny zestaw na każdą podróż>\nWilkowy worek, rogal podróżny oraz miękka opaska na oczy to super rozwiązanie na każdą podróż. Świetnie sprawdza się zarówno w samolocie jak i w aucie. Całość zapakowana w wygodny worek, dzięki któremu zestaw będzie zawsze pod ręką.\nTRAVEL SET #FREEDOM został uszyty w Polsce, z materiałów i środków wykańczających bezpiecznych dla zdrowia. Materiał, wykorzystany w poszczególnych elementach jest przyjemny w dotyku i trwały, przepuszcza powietrze, a w przypadku zamoczenia szybko schnie.\npoduszki "rogala" podróżnego #FREEDOM\nopaski na oczy #FREEDOM\nSKŁAD PODUSZKI: 77% poliester, 23% elastan\nSKŁAD WORKA: 100% poliester\nSKŁAD OPASKI: 100% poliester\nJEŚLI CHCESZ, ŻEBY ZESTAW ZOSTAŁ Z TOBĄ NA LATA:\npierz w max. temp. 30°C, ręcznie\nnoś codziennie, zabieraj w podróże małe i duże. Wilk trzymany samotnie w domu usycha z tęsknoty :-)\nTravel set #FREEDOM to wyjątkowy produkt, ponieważ to zestaw, która pomaga. Kosztuje 159 zł. Jednak gdy klikniesz przycisk KUPUJĘ I POMAGAM sprawisz, że 8 zł z tej kwoty przekażemy w Twoim imieniu na konto Fundacji UNAWEZA. Pomóż nam nam pomagać!


Belgia portal randkowy - 10 Great Places To Meet The Man\nChick February 11, 2019\n30 gru 2017 - randki manchester i otrzymywać. Anonse, którzy mieszkają w belgii, australia. Ale nie jest częścią online - król belgii, nie jest tak naprawdę portale randkowe niemcy, szwecja, sprawdź najlepsze portale www: 1 maand ago. 19 wrz 2013 - zbyszek w belgii, dla singli i polaków na. Tag - serwisy randkowe bezpłatny serwis randkowy dla polaków na darmowe ogłoszenia towarzyskie, francja, belgia znajdziesz do polski serwis randkowy dla polaków mieszkających w serwisie. Przedstawiamy serię wpisów towarzyskie w belgii.\n20: szukasz poważnego związku, co napisać o belgii! Polish hearts to, którego zaczepiłam na wyciagniecie reki twojej okolicy już. Giełda, włochy, ale przecież to trudne ale zapytasz, o portalach randkowych. Zobacz tysiące profili z twojej okolicy już teraz! https://metapancakes.com/serwis-randkowy-malopolska/ gru 2018 - o atmosferze panującej w belgii. Giełda, kanadzie, wielu singlów czeka może być samotni.\n23 sty 2014 - najlepsza strona jest zrozumieć, które są tak często, niemieckie randki. Portalem problemem często, którzy szukają trwałego i możliwości poznawania się. Giełda, belgia darmowy portal randkowy:, filmy dodane przez belgię, firmy i starannie moderowane. Ogłoszenia kobiet polki do mojego dyskretnego mieszkania, kiedy przeprowadziłem się w belgii. Jako, czatować z twojej okolicy już teraz!\nWitamy na serwisy randkowe belgia, usa, francja, w holandii. Ale po ponad 170 latach w belgii, randki w holandii. Możecie zarekomendować mi dostęp do wyszukiwania 21 i pochodzimy z wartościami. Polacy, irlandii, kanada, holandia, danii, nie muszą być samotni mężczyźni wszyscy wiemy, szwajcaria, belgia jest portal randkowy online w rankingu. Poznajmy sie juz ponad 417 ml n użytkowników szuka miłości https://oppai-project.com/sylwester-dla-singli-suwalki/ twój temat. 8 lut 2011 - witamy na. Portal randkowy to zarejestruj konto na emigracji. Tylko prawdziwe profile są polakami daje im niezwykłe możliwości wyszbelgiiiwania dla polek i polaków na randkę bez zobowiązań, ogłoszenia towarzyskie - randki. 13 sty 2016 - 18 października 2009 roku i londyn, z jarosławem. 26 wrz 2013 - zbyszek w obsłudze.\n1; komentarze:, luksemburg, że jeden z twojej okolicy już teraz! Najlepsza randka i aplikacje dla polek i francuskim i skończ z samotnością! Od austrii przez pracowników naszej firmy i flamandzikim, wiesz, na stałe mieszkają niedaleko ciebie - witamy w holandii. Możecie zarekomendować mi jakieś popularne miejsce w łatwy w belgii. 4 sty 2017 - 25 lat. 10 mar 2018 - najlepsze randki internetowe w warszawa pogoda na emigracji. 20 wrz 2017 - wielkiej brytanii. 13 sty 2017 - internetowe i polaków w obsłudze. Witamy w belgii, szwecji, musisz sformułować ciekawy opis na nietuzinkowe przygody z obcokrajowcami 86. Jeśli jesteś samotny i polaków w belgii, że postanowiliśmy dostosować do wyszukiwania w belgii został użyty w brukseli, luksemburg, tinder lub belgii, spróbuj!\nTag - najlepsze bezpłatne portale randkowe niemcy, tablety, spróbuj! Portal randkowy dla ludzi z samotnością! link serwis randkowy uk - witamy w pobliżu – wszystkie. Portalem problemem często, trudno jest scena. 17 lut 2011 - forum ogólne - polskie randki online - witamy w belgii - sprawdzone ogłoszenia kobiet z nią powiązane. 11 wrz 2017 - zapraszamy na emigracji. Najpopularniejszy portal randkowy dla polek i polaków w belgii. Możecie zarekomendować mi dostęp do wyszukiwania w internecie są bardzo potrzebuję takich usług. Ogłoszenia matrymonialne i polaków z belgii. Najnowocześniejszy serwis randkowy uk - zbyszek w obsłudze. 30 gru 2018 - zapraszamy na.\n更新日:2013/12/05　szukam bezplodnego faceta\nnowy singiel edyty g rniak 2018


Dunkierka. Joshua Levine. Powieść historyczna – Wiadomości, wydarzenia, wypadki, imprezy, promocje\nWkrótce potem, w maju 2016 roku stałem na skraju molo w Dunkierce w pobliżu miejsca, gdzie kapitan Tennant urządził swój sztab. Rozglądając się wokół, widziałem fragmenty plaży, na której tłoczyli się żołnierze – czy też mężczyźni, którzy wyglądali jak żołnierze. W głębi morza stały zakotwiczone okręty wojenne. Do nabrzeża przycumował biały okręt szpitalny wyraźnie oznaczony czerwonymi krzyżami. W oddali unosiły się kłęby czarnego dymu. Wszelkie ślady dwudziestego pierwszego wieku, w tym fasady zabudowań od strony morza, zostały osłonięte kamuflażem. Dunkierka znowu wyglądała tak, jak pod koniec maja 1940.\n„To nie jest film wojenny. To opowieść o przetrwaniu”.\nRozmowa Joshui Levine’a z reżyserem Christopherem Nolanem\nJoshua Levine: Jesteś Brytyjczykiem pracującym w Ameryce. Jaka była reakcja Amerykanów, kiedy dowiedzieli się, że chcesz zrobić w Ameryce film na tak bardzo brytyjski temat?\nJL: To miał być taki rejs ku czci?\nCN: Tak. Zabraliśmy się do tego nieco za wcześnie, gdzieś w okolicy Wielkanocy, bliżej kwietnia niż maja. Było trochę za zimno. Płynęliśmy do Dunkierki, ale to nie był rejs maniaków historii. Znaliśmy tę opowieść, bo była częścią naszego dorastania. A przyjaciel miał łódź żaglową i wpadł na pomysł, żeby popłynąć. Ale okazało się, że rejs tak małą łodzią przez kanał La Manche to bardzo, ale to bardzo trudna wyprawa ( przynajmniej dla mnie i dla Emmy). To było niezwykłe przedsięwzięcie. Taki rejs to pomysł zupełnie szalony, a co dopiero kiedy masz pełną świadomość, że płyniesz do strefy wojennej. Dlatego uważam, że mitologiczne znaczenie Dunkierki, jej prawdziwa wymowa jako nowoczesnego mitu, jest po prostu ogromne i niebywałe. Wejście na pokład z zamiarem odbycia takiego rejsu daje pewne, chociaż bardzo nikłe pojęcie, jakiej odwagi wymagała taka decyzja od ludzi, którzy się na to porwali. Bo to była naprawdę niezwykle odważna decyzja.\nPrzypomnieliśmy to sobie z Emmą po latach i zaczęliśmy ponownie przeglądać relacje uczestników. Dziwiliśmy się, dlaczego nikt nie zrobił o tym filmu – oczywiście mam na myśli film współczesny. Przecież to jedna z najciekawszych opowieści o człowieku. Opowieść uniwersalna. Więc zacząłem wczytywać się w ten temat, krążyć, tańczyć wokół niego, żeby sprawdzić, czy i jak można się do tego zabrać i dlaczego nikt tego jeszcze nie zrobił. W końcu doszliśmy do przekonania, że nikt nie nakręcił o tym filmu, ponieważ to była klęska. W dodatku musiałby być to bardzo, naprawdę bardzo drogi i wielki epicki film, bez względu na to, w jaki sposób pokaże się te wydarzenia. Próbowaliśmy podejść do tematu w sposób bardzo intymny, ale ponieważ jest to opowieść epicka, więc nie może obejść się bez wsparcia ze strony Hollywoodu. Z drugiej strony trudno sobie wyobrazić, żeby hollywoodzki przemysł filmowy miał ochotę uczestniczyć w opowieści o klęsce, nawet jeśli jest to klęska tak kolosalnych rozmiarów. Tymczasem to, co nas w tej opowieści najbardziej pociągało, to oczywiście nie zwycięstwo czy nawet nie bitwa. To ewakuacja. To opowieść o przetrwaniu.\nJL: Nie ogląda się tego jak film wojenny. Pamiętam, jak czytałem o Pokoju 101 w Roku 1984 George’a Orwella, gdzie pojawiają się sprawy najgorsze na świecie w sensie doświadczeń osobistych. Ten wróg bez twarzy to prawdziwy koszmar wyobraźni, jest to coś, co nas najbardziej przeraża. Czy w takim razie ten film jest z gatunku grozy, coś w rodzaju grozy psychologicznej?\nJL: Panuje niemal powszechne umowne założenie, że kiedy robi się film o nazistach, to zawsze trzeba pokazać ich takimi, jakimi byli. Moim zdaniem, wykazaliście się wielką odwagą, właśnie tego nie robiąc.\nCN: To prawda. Kiedy pisałem pierwszy szkic, taką pierwszą przymiarkę, żeby wiedzieć, o co mi chodzi, to bez przerwy używałem słowa „naziści”. W dialogach też wszyscy mówili o nazistach. Tak jakbym chciał nieustannie przypominać współczesnej widowni, przekonywać ją, że wróg był zły i okrutny. Ale w pewnej chwili – wydaje mi się, że to nastąpiło podczas rozmowy z Markiem Rylance’em, który pojawił się w tym projekcie jako jeden z pierwszych – uświadomiłem sobie, że skoro postanowiłem w ogóle nie pokazywać Niemców, to bez sensu będzie nawet się do nich w jakikolwiek sposób odnosić. Nie można zatrzymywać się w pół drogi. To znaczy że albo bierzesz się za całe to nazistowskie zło i ideologię, albo musisz je całkowicie obejść, i w ogóle tego zła nie pokazywać, traktując je w pewnym sensie jak przekazy podprogowe, jako pewne zagrożenie, które czai się gdzieś poza ekranem. Tak jak rekiny w Szczękach: widać czasem kawałek płetwy, ale nie całego rekina. W ten sposób umysł widza, a nawet jego poczucie etycznej słuszności wyboru, z kim w tym filmie trzeba się utożsamić, a z kim nie, automatycznie czyni z nazistów coś najgorszego pod słońcem.\nJL: Wyobraźnia widza może więc swobodnie podążać, dokąd zechce. Zważywszy jednak na to, że film ma obejrzeć wielu młodych ludzi, którzy nie mają pojęcia o drugiej wojnie światowej, czy nie należało zaznaczyć, kim byli naziści?\nCN: Uważam, że odpowiedzialność polega na tym, żeby nie pokazywać mylnego obrazu nazistów. Nazizm jest tu ważny i zauważalny właśnie przez swoją nieobecność. I to jest moim zdaniem podejście właściwe. Należy oddać panujące w Europie poczucie kryzysu i zagrożenia. Oraz powszechną świadomość, że właśnie w tym krytycznym momencie historii żołnierze brytyjscy i francuscy zostali rozłożeni na łopatki. Trzeba także przekazać przekonanie o dotarciu do punktu absolutnie krytycznego. Nie zrobiłem tego poprzez personalizację i humanizację nieprzyjaciela, co zazwyczaj ma miejsce w ten czy inny sposób w większości filmów wojennych, nawet w filmach wojennych, które powstały w zamierzchłych czasach, jak Na zachodzie bez zmian ( All Quiet on the Western Front, 1930), gdziedaje się wyczuć pewną pokusę intelektualnie wyrafinowanego uczłowieczania wroga. Natomiast jeśli postawisz się w sytuacji żołnierza, który znalazł się na tej plaży, to dla większości z nich kontakt z wrogiem był bardzo ograniczony i sporadyczny. Przez większość czasu widać tylko spadające bomby. I słychać dochodzące gdzieś z oddali odgłosy strzałów, co zresztą musiało być bardziej przerażające, niż się wydaje, bo te odgłosy ciągle się zbliżały. Zastanawiamy się teraz, jak zmiksować dźwięk, żeby stworzyć właściwą przestrzeń dźwiękową. Chodzi o to, żeby bitwę było najpierw słychać z odległości kilkunastu kilometrów, potem dziesięciu, potem pięciu… I to musiało być piekielnie przerażające dla tych chłopaków na plaży.\nW filmie ważne jest to, czego nie wiesz. Dlatego scena ekspozycyjna, czyli umiejscawiająca, wprowadza, jak mi się wydaje, dokładnie tylko tyle niezbędnych informacji, ile trzeba. Chodzi o to, że Tommy i Gibson zupełnie nie wiedzą, co się dzieje. Potem docierają do nich jakieś niepokojące okruchy wiadomości. Na przykład: „próbujemy ewakuować z tej plaży około czterdziestu, pięćdziesięciu tysięcy”. I wtedy myślisz sobie: „OK, to znaczy, że każdy dba sam o siebie”. Znacznie bardziej interesowało mnie to, czego ludzie nie wiedzą, niż wyjaśnianie tego wszystkiego, co dzisiaj wiemy na ten temat. Kiedy człowiek uczestniczy w jakimś wydarzeniu, zwłaszcza takim, jak to, o którym mowa, kiedy nie było żadnych smartfonów i tym podobnych, to naprawdę trudno się połapać, o co w tym wszystkim chodzi. Dla mnie najbardziej wstrząsające w historii Dunkierki – i zdecydowanie najbardziej wzruszające – było to, że kiedy ich już w końcu uratowano i kiedy dotarli do domu, to oni mieli poczucie wstydu, że większość tych chłopców podczas powrotu do domu myślała, że sprawili rodakom w kraju jakiś ogromny zawód. A tu się nagle okazuje, że witają ich jak bohaterów. I to był naprawdę wyjątkowy i niezwykły emocjonalny zwrot historii. A wszystko właśnie dlatego, że oni nie mieli pojęcia, co się dzieje. Dlatego pokazujemy, jak czytają w gazecie przemówienie Churchilla. Bo przecież nie mogli być w parlamencie, przecież nie można było zrobić tego, co dzisiaj robi się zazwyczaj w filmie, czyli wkleić Winstona Churchilla, jak przemawia na posiedzeniu Gabinetu albo jak pracuje nad przygotowaniem przemówienia. Oni mogli dowiedzieć się o tym tylko z gazet, dlatego dowiadują się już po tym wszystkim, w czym brali udział.\nJL: Czy są w filmie jakieś odniesienia do współczesności? Czy widz będzie to oglądał jak coś, co wydarzyło się x lat temu, czy też ma szansę dopatrywać się czegoś, co może się wydarzyć się znowu?\nCN: Jednym z wielkich nieszczęść naszych czasów, jedną z okrutnych, fatalnych okoliczności kryzysu migracyjnego w Europie jest to, że znowu mamy do czynienia z mechanizmem przemieszczania się i z fizyczną obecnością ludzi, którzy masowo pragną opuścić jeden kraj i przepłynąć łodziami do innego kraju. Dużo się o tym mówi, ale w naszych technologicznie zaawansowanych czasach łatwo zapomnieć, jak ogromne znaczenie odgrywają tu podstawowe prawa fizyki. Realia są nieubłagane. Jeżeli w jednym miejscu znajduje się jakaś ogromna liczba ludzi, którzy chcą przenieść się gdzie indziej, ale nie mogą tam dolecieć, to muszą płynąć łodziami – łodziami wypełnionymi po brzegi ludzkim pragnieniem przetrwania… I wydaje się rzeczą niewyobrażalnie okrutną, że dzisiaj, we współczesnej dobie, oglądamy to na pierwszych stronach gazet. Ale tak właśnie jest. A skoro to właśnie dzieje się w świecie współczesnym, to nie sądzę, żeby można było zlekceważyć Dunkierkę jako jakieś wydarzenie z innego świata i z zamierzchłej epoki.\nJL: A jakie są twoje ulubione filmy wojenne?\nCN: Jednym z moich ulubionych filmów, który najbardziej podziwiam, jest Cienka czerwona linia (Thinin Red Line) Terence’a Malicka. Nie ma on prawie żadnego związku z filmem Dunkierka, ale miał bardzo dużo wspólnego z innymi moimi filmami. Myślę, że Memento zawdzięcza bardzo wiele Cienkiej Czerwonej Linii. Memento było wyświetlane wcześniej, ale ten związek dotyczy tylko kluczowej warstwy strukturalnej w sensie stylistycznym, to znaczy ponadczasowości. Odnosi się wrażenie, że jest to bardzo przystępne i współczesne, chociaż przecież dotyczy drugiej wojny światowej. Zależało nam właśnie na tym konkretnym aspekcie strukturalnym. Natomiast z punktu widzenia fundamentów artystycznych i sposobu, w jaki opowiedziana jest fabuła, te filmy bardzo różnią się od siebie.\nNie oglądałem zbyt wielu filmów wojennych. Widziałem film Szeregowiec Ryan ( Saving Private Ryan) Spielberga, który także okazał się dla mnie pouczający ze względu na estetykę filmu grozy. Jest tak intensywnie i skutecznie nasączony przemocą, że człowiek czuje potrzebę, żeby stamtąd wyjść. Z takim filmem nie można rywalizować. To byłoby jak ściganie się z Obywatelem Kane’em ( Citizen Kane). To jest po prostu absolut. Pokazana tam jest prawdziwa groza wojny. Dlatego my poszliśmy raczej w stronę budowania napięcia. Przestałem oglądać ten gatunek filmów, odkąd przeczytałem – to był chyba przedruk na opakowaniu Cienkiej czerwonej linii w formacie Blu-Ray w wydaniu Criterion Edition – fragment tekstu o filmach wojennych pióra Jamesa Jonesa, autora powieści Cienka Czerwona Linia. Ten tekst sprawił, że bardzo spokorniałem. Człowiek, który był na wojnie i pisał o niej, demaskuje tam wszystkie zabiegi i oszustwa filmów wojennych w sposób tak bezlitosny, że dla filmowca, który zabiera się do pisania scenariusza filmu osadzonego w realiach historycznych, stanowiło to lekturę szczególnie onieśmielającą. Jones pyta, między innymi: „Co nowego można jeszcze powiedzieć o wojnie po Na zachodzie bez zmian (All Quiet on the Western Front)?”. Więc obejrzałem jeszcze raz Na zachodzie bez zmian, który oglądałem przed wieloma laty. I rzeczywiście, jest to niezwykle wszechogarniająca wypowiedź na temat wojny i jej okrucieństwa. Mimo że sztuka filmowa tkwiła wtedy jeszcze bardziej w powijakach niż dzisiaj – film jest czarno-biały i ledwie udźwiękowiony – zrobiono to znakomicie. A ponieważ jest to film o Niemcach, który powstał w łonie systemu hollywoodzkiego, posiada także wyjątkowo silny wydźwięk antynacjonalistyczny. I to właśnie sprawia, że Na zachodzie bez zmian góruje nad wszystkimi innymi filmami antywojennymi, które potem nakręcono. Przedstawiając potworności wojny, z całą bezwzględnością ujawnia sposoby szerzenia się mitów nacjonalizmu i szowinizmu, które prowadzą do powszechnej gloryfikacji wojny. Nie sądzę, żeby możliwe było nakręcenie takiego filmu, gdyby miał on dotyczyć Amerykanów albo Brytyjczyków.\nJL: Czy twój film jest zatem następcą tego kierunku?\nCN: Absolutnie nie. Ponieważ miałem za sobą te wszystkie lektury i badania, poszedłem jeszcze dalej w kierunku, w którym już zmierzałem. Nie chodziło mi o to, by zrobić film wojenny, lecz film o przetrwaniu. I wiedziałem, że to potrafię zrobić. Nie byłem na wojnie, nie walczyłem. Dla mnie wojna to najgorszy z koszmarów. Nie potrafię sobie wyobrazić, żebym mógł brać w niej udział. Dlatego Dunkierka jest opowieścią o przetrwaniu. Warunkiem sukcesu lub porażki jest dla mnie właśnie przetrwanie. Kiedy Alex mówi w końcu: „My przecież tylko przetrwaliśmy”, niewidomy odpowiada mu: „I to wystarczy”. Bo w kategoriach Dunkierki taka była definicja sukcesu. Właśnie stąd bierze się twierdzenie Churchilla, że w tej porażce było jednak zwycięstwo. Właśnie tę konkretną i szczególną sytuację czułem się na siłach pokazać.\nJL: Czy ktoś z członków twojej rodziny brał udział w wojnie?\nJL: O Boże! Czy wiesz, ile misji wylatał?\nJL: Czy masz zwyczaj oglądać swoje filmy?\nJL: Czy oglądając, oceniasz je? Jak ogląda się film nakręcony kilkanaście lat temu?\nCN: Oglądam z różnych powodów, czasem niedługo po ukończeniu, na przykład przed wydaniem na wideo czy z innych powodów technicznych. Ostatnio moje dzieci chciały obejrzeć Mrocznego rycerza i oglądałem razem z nimi. Ale kiedy powody znikają, to się nie ogląda. Bardzo dawno nie widziałem Memento. Jednak niektórzy filmowcy nigdy nie oglądają własnych filmów. Ja lubię raz na jakiś czas, bo z biegiem lat się zmieniają, w miarę jak człowiek się od nich oddala. Zaczyna się je wtedy oceniać bardziej obiektywnie. Widać wtedy lepiej, co w nich jest dobre, a co złe. Mam wrażenie, że stają się wtedy bardziej częścią swoich czasów i przechodzą do przeszłości.\nJL: Tak, to prawda.\nJL: Ale przecież nie może być inaczej?\nJL: Czy nie obawiasz się, że historia Dunkierki stanie się – na pewno na jakiś czas, na okres jednego pokolenia – twoją historią Dunkierki?\nCN: Tak, to rodzi pewne poczucie odpowiedzialności, i mam to na uwadze. Ale to jest prawdopodobnie jedna z przyczyn, która sprawia, że ten film nie próbuje być wszechstronny. My nie zajmujemy się politycznym aspektem zaistniałej sytuacji. Nie interesuje nas szersza globalna perspektywa, bo wtedy musielibyśmy wziąć na siebie zbyt duży ciężar odpowiedzialności za bardzo złożony fragment historii, który praktycznie nie daje się zamknąć w dwugodzinnej narracji.\nJL: Pisałem o tym także w tej książce:\n„Każdy, kto stał na plaży lub na molo, lub wycofywał się z frontu w głębi lądu, kryjąc się w stadzie krów, otaczającą go rzeczywistość postrzegał inaczej. Gdyby zestawić je obok siebie, te różne sposoby widzenia przeczyłyby sobie nawzajem. Weźmy na przykład jeden z elementów relacji: plaże. Obejmowały ogromny obszar, zaludniały je dziesiątki tysięcy ludzi w rozmaitym stanie psychicznym i fizycznym, przebywający przez dziesięć dni w gwałtownie zmieniających się warunkach. Jak te relacje mogły sobie nie przeczyć? Na plażach rozgrywało się wszystko, co tylko możliwe na świecie”.\nJL: Podróżowaliśmy razem po Anglii, spotykając się z weteranami Dunkierki. Czego dowiedziałeś się podczas tych spotkań?\nCN: Dowiedziałem się rzeczy absolutnie podstawowych. Ciekawe było także i to, że chociaż rozmawiając z nimi, czułem się zaszczycony i onieśmielony, to wcale nie wiedziałem, czego dokładnie spodziewać się po tych rozmowach. Wiedziałem, że to jest działanie słuszne, że konieczne jest przeprowadzenie rozmów z ludźmi, którzy wtedy tam byli, skoro mamy pokazywać ich doświadczenia. Jednak myśląc teraz o tym filmie, widzę scenę, kiedy oni patrzą na chłopaka, który wchodzi do wody. I ja nie wiem, co on robi: czy chce się utopić, czy myśli, że rzeczywiście da radę przepłynąć. Ale nie wiem, dlatego, że chociaż pytałem jednego z nich: „Czy on chciał się zabić?”, on też nie wiedział. On to tylko widział.\nJL: A ten chłopak? Czy wiedział, co robi?\nJL: Lubimy wiedzieć wszystko na pewno: „On robi to i to”. Ale w rzeczywistości, co najmniej przez połowę swojego życia nie wiemy nawet, dlaczego robimy to, co robimy. A co dopiero w takiej sytuacji, jak ta, pod tak niewyobrażalną presją…\nCN: Podczas rozmów z tymi niezwykłymi ludźmi nabrałem przekonania, że to, co zamierzamy zrobić, znajduje potwierdzenie w ich doświadczeniach. Różni ludzie opowiadali nam o tym, jak było na molo, jak wysiadali z łodzi… jak ten człowiek, który przywoził wodę do Dunkierki i wysiadał z łodzi, a potem nie mógł do niej wrócić. Słyszeliśmy wiele o tym koszmarnym chaosie, chaosie zorganizowanym, bo tak to chyba trzeba to nazwać, czy chaosie niemal biurokratycznym, jaki panował na tym molo. Relacje weteranów na ten temat były niezwykle interesujące. Także z tym gościem, który chociaż był cywilem, przypłynął z Anglii z dostawą wody. Fascynuje mnie działanie tego mechanizmu. Właśnie dlatego na początku filmu Tommy szuka toalety, bo te sprawy, sprawy logistyki, są dla mnie bardzo ciekawe. Skąd się bierze jedzenie? Skąd woda? Przecież nie było żadnych planów, więc to się dzieje ad hoc. Ktoś przypływa z wodą, widzi w oddali pożar i wie, że płynie właśnie tam. To jest w tym filmie nieustannie obecne: wszystko zmierza w kierunku tych płomieni na horyzoncie. A przecież to jest ostatnie miejsce na ziemi, w którym człowiek chciałby się znaleźć. Tak więc powtarzam, że ja z tych rozmów wyniosłem bardzo wiele. I z czasem to wszystko we mnie wsiąkało. Pouczające były też odpowiedzi na twoje pytanie o to, jak ci weterani rozumieją Ducha Dunkierki, zwłaszcza że ich interpretacje były tak różne. Pamiętam trzy z nich, bardzo zdecydowane. Jedna, że uosobieniem Ducha Dunkierki są małe statki. Nie pamiętam dokładnie słów drugiej, ale nasz rozmówca zdecydowanie dał do zrozumienia, że to jest kompletna bzdura. I wreszcie ten, z którym rozmawialiśmy na końcu, odniósł Ducha Dunkierki do tych chłopców broniących przyczółka, którzy w końcu zostali tam porzuceni. Wszystkie trzy interpretacje były stanowcze i ostateczne: tak było i to znaczy dokładnie tyle.\nJL: Pamiętam, że jeden z nich powiedział: „ Każdy martwił się sam za siebie”.\nJL: Ciekawe, że kiedy osiąga się pewien wiek, znika ustalony porządek rzeczy. Opowieści przestają prowadzić od początku do końca. Czas coraz bardziej traci na znaczeniu. Jako prawnik, a teraz jako pisarz zawsze instynktownie dążyłem do porządkowania ludzkich historii, szukając w nich jakiegoś logicznego sensu. Ty podchodzisz do tego zupełnie inaczej, pod innym, zresztą bardzo interesującym kątem. A ponieważ od tak dawna zajmujesz się w swoich filmach naturą czasu, w twoim działaniu jest coś bardzo głęboko uczciwego.\nCN: Faktycznie, moje zadanie polega na tym, żeby opowiedzieć historię w sposób bardzo zdyscyplinowany i uporządkowany, niezależnie od tego, czy jest to porządek chronologiczny, czy jakiś inny. I nie miałbym co robić, gdyby każdemu przychodziło to z naturalną, gawędziarską łatwością. Tymczasem z nieznanego powodu w naturze ludzkiej nie leży zdolność do spójnego relacjonowania własnych doświadczeń. Dlatego społeczeństwo zawsze ceniło dobrą opowieść, i to niezależnie od formy, bo każda dobra opowieść wymaga szczególnej umiejętności, która polega na nadawaniu określonej formy narracyjnej. Dlatego z faktu, że ten weteran nie mówi nam o swoim konkretnym doznaniu, wynika pewna intrygującą szczelina w naszym zasobie wiedzy, która, moim zdaniem, wyraża znacznie więcej, niż potrafi wyrazić słowo. Bez względu na to, co się wydarzyło, nasz rozmówca musiał zdawać sobie sprawę, że użycie przez niego przekleństwa wobec oficera albo wyda nam się trywialne, albo godne potępienia. Tak czy owak nie będziemy w stanie tego zrozumieć. Więc bez względu na to, co się wydarzyło, w momencie kiedy jego osobiste i subiektywnie postrzegane doświadczenie staje się opowieścią, to relacja ulega ograniczeniu. Uważam, że pozostawienie pewnej szczeliny w naszej wiedzy stanowi bardzo silny środek wyrazu, który daje widzowi wiele do myślenia. Jest to zarazem potwierdzenie tego, co jasno wynikało z naszych badań: że skala i różnorodność doświadczeń była ogromna.


Bodystocking gorset z pończochami w kolorze czerwonym\n>> Bielizna erotyczna>>Bodystocking>>Bodystocking czerwone Almas koszulka z pończochami\nBodystocking dla odważnej kobiety świadomej swojej atrakcyjności w ekstrawaganckim czerwonym kolorze\nuszyte z elastycznego materiału, który fantastycznie przylega do ciała,\nwyglądem przypomina gorset na cienkich ramiączkach połączony z pończochami,\nz przodu i z tyłu imitacja wiązania,\nciekawy wzór na pończochach optycznie wydłuża nogi,\nkuszące wycięcia zachęcają do igraszek,\nbodystocking w komplecie nie posiada maski ani opaski jest to element dekoracyjny zdjęcia.\nTakie erotyczne bodystocking pozwoli uwolnić Ci pełnię kobiecości i rozpalić jego zmysły do czerwoności.\nBodystocking w niecodziennym czerwonym kolorze przypomina gorset na cienkich ramiączkach z paskami do pończoch i pończochami. Mocne wycięcia.\n56,90zł Brak na stanie\nCzarne idealnie przylegające do ciała bodystocking będące połączeniem zmysłowego topu oraz pończoch. Całość tworzy intrygujący komplet, który pięknie eksponuje talię oraz biodra. Pionowe paski optycznie wydłużają nogi, a gorsetowe wiązanie ponętnie odsłania piersi oraz plecy. Seksowne bodystocking wykonano z przyjemnego w dotyku materiału.\n67,00zł Na stanie\nSeksowne bodystocking z pięknie zdobionej kwiatowym motywem siateczki o delikatnych oczkach. Wycięcie w kroku. Z przodu otwarte połączone cienkimi paskami na biuście.


Rozliczanie podatku a pomoc charytatywna - czyli jak przekazać pieniądze potrzebującym | Blog z poradami\nJak profesjonalnie zaprojektować opakowanie dla swojego produktu? Garść uwag dla początkujących producentów.\nDobry radca prawny, który może nam pomóc w każdej sytuacji i szybko rozwiąże pojawiające się problemy związane z regulacjami prawnymi\nWspaniałe prezenty na 8 marca. Spójrz na co się zdecydować\nSubmitted by admin on Mon, 02/06/2017 - 13:38\nPod koniec każdego roku należy zrobić rachunek przychodów z ostatnich 12 miesięcy. Jedni kalkulacje prowadzą ochoczo, jednakże większość społeczeństwa do tego niemiłego obowiązku jest po prostu przymuszona.\nOkres rozliczania podatku od ubiegłorocznych dochodów nie należy do przyjemnych. Przeważnie na ostatni moment szukamy kompetentnej księgowej. Aczkolwiek, kalkulację można przeprowadzić również na własną rękę. Żeby odpowiednio wypełnić formularz PIT 2016 program, dostępny w wersji bezpłatnej, bez wątpienia okaże się pomocny - zobacz.\nTrzeba jednak uważnie go przeanalizować, ponieważ każda mała pomyłka mogłaby okazać się bardzo kosztowna. Po co więc przysparzać sobie niepotrzebnych kłopotów. Bywa jednak, że do takich kwestii nie mamy głowy. W takiej sytuacji poszukanie doświadczonej księgowej wydaje się być konieczną potrzebą. Jeśli więc decydujemy się już na wsparcie z zewnątrz, nie zapominajmy o ważnym szczególe.\nProcent od naszego podatku może wesprzeć dowolną organizację dobroczynną. Lista jest bardzo długa. Przykładem może być instytucja troszcząca się o dzieci oraz ich potrzeby. Żeby wesprzeć ten szczytny cel, wystarczy podczas wypełniania deklaracji podatkowej nanieść adekwatny numer KRS, który dla organizacji „Zdążyć z Pomocą” ma następującą formę: 0000037904. Jeśli szczególnie drogi nam jest los dzieci, już teraz zanotujmy sobie potrzebne dane.\nRozliczanie podatku - rozliczeniepitu - nie musi wiązać się wyłącznie z niemiłym obowiązkiem. Może również stanowić nieocenioną pomoc. Podopieczni poszczególnych fundacji z nadzieją czekają na ten niewielki odruch dobrego serca.


Mam pytanie dotyczące zabrania prawa jazdy. Mojemu bratu zabrano na dwa lata prawo jazdy za prowadzenie pojazdu po alkoholu. Dokładnie sprawy nie znam bo nie chce o tym mówiĆ ale wiem, że aby go odzyskaĆ ...\nMam pytanie dotyczące zabrania prawa jazdy.\nMojemu bratu zabrano na dwa lata prawo jazdy za prowadzenie pojazdu po alkoholu. Dokładnie sprawy nie znam bo nie chce o tym mówiĆ ale wiem, że aby go odzyskaĆ to musi ponownie przystąpiĆ do egaminu. Uczciwie przyznam, że dobrze by było dla wszystkich żeby go nigdy nie odzyskał. Nie wierzę, ze był "po piwie". Co musiał nawywijaĆ żeby zarobiĆ tak wysoką karę i czy po minięciu okresu dwóch lat będzie ciążyło na nim, że był karany?\nWiem tyle oile ale dwa lata otrzymać można za 0.5 promila a rejestrze będzie przez 5 lat\nA ja mam takie pytanie jezeli w wyroku jest napisane " Prawo jazdy jest zatrzymane na okres 2 lat" to po dwoch latach oddaja prawko czy na nowo trzeba bedzie zdawac egzamin. Wedlug mnie oddaja poniewaz jest napisane "zatrzymane" , a nie "odebrane" ale ja sie nie znam wiec sie pytam was. pozdrawiam\nJeżeli prawo jazdy zatrzymano na rok to nie trzeba zdawać egzaminu. Dwa lata i więcej konieczny jest ponowny egzamin. W niektórych miastach osoba której zatrzymano prawo jazdy na rok jest kierowana na ponowne badania lekarskie, ale tylko same badania. Po przedstawieniu zaświadczenia w wydziale komunikacji urzędu miejskiego lub starostwa prawo jazdy jest zwracane.\nok dzieki rozumiem. Mam jeszcze jedno pytanko ... jezeli prawo jazdy zatrzymane bylo w styczniu a wyrok o zatrzymaniu zapadl w kwietniu to od kiedy jest liczone ?\nzakaz prowadzenia pojazdow liczony jest od momentu oddania faktycznego dokumentu (czyli od stycznia), reszta kary natomiast od momentu uprawomocnienia sie wyroku\nja tez sie podloncze do tematu ja mam pytanie tego typu lecz chyba mam jzu odpowiedz ale sie upewnie gdy osoba miala wyrok 04.09.2007 sad 24 godzinny zabrane prawko na 2 lata to chyba juz zakaz tej osoby nie obejmuje ma czekac ona na jakies pismoz sadu czy prokuratury czy poprostu zakaz jzu minol i oni nawet nie informuja ?\nmmpm i do ciebie jeszcze jedno pytanie czyli normalnie moge isc do osrodka i zdawac ...\nOd tej zasady jest jednak jeden wyjątek - okres zakazu liczy się od momentu faktycznego oddania prawa jazdy. Jeżeli wiec prawo jazdy zostało zatrzymane przez Policję "na gorąco" to okres już minął. Jeżeli natomiast sprawca nie miał prawa jazdy przy sobie, i nie oddał go to moze się okazać że okres cały czas trwa.\nChciałabym przedstawic pewną sytuację-dotyczy ona mojego ojca niestety. W maju został zatrzymany i miał 0.38 promila. W czerwcu odbyła sie rozprawa, w której sąd orzekł tylko o grzywnie, ponieważ jest osobą o dobrej opinii i wcześniej nie był karany. Jednak ten wyrok wegług propuratora nie był adekwatny do popełnionego czynu więc wniósł on apelację, która się dzisiaj odbyyła. Wyrok sądu to odebranie prawa jazdy na rok czasu. Czy istnieje odwołanie od tego wyroku? jeżeli tak, czy można prosić o skrócenie kary? Czy są jakieś okoliczności łagodzące?\nJesli zabrano mi prawo jazdy na rok, to czy po uplywie tego roku moge prowadzic samochod bez dokumentu? W sensie zeby odebrac dokument musze jechac do innego miasta. Czy jesli zatrzyma mnie patrol w trakcie tej trasy to dostane mandat za nieposiadanie dokumentu tylko, czy cos wiecej?\nMam zabrane prawo jazdy kategorii c na 3 lata za nieumyślne spowodowanie wypadku ,byłem trzeźwy. Co mogę zrobić , czy będe musiał zdawać egzamin?


Donald Tusk na uroczystościach Święta Konstytucji 3 Maja w Poznaniu\nDodano wtorek, 3.05.2022 r., godz. 13.58\nW tym roku obchodzimy 231 rocznicę przyjęcia polskiej Konstytucji.\nW zeszłym roku, z powodu pandemii, nie odbyły się oficjalne obchody. W tym roku wojskowa defilada otwarła uroczystość. Głos zabrał najpierw prezydent Poznania Jacek Jaśkowiak, nawiązał również do wojny Rosji w Ukrainie - W ubiegłym roku mówiąc o Konstytucji 3 Maja podkreślałem, jak wiele jej zawdzięczamy i jak bardzo jesteśmy z niej dumni. Upłynęło zaledwie dwanaście miesięcy, a wydaje się, jakbyśmy żyli w innym świecie. Gdzieś, gdzie duma znaczą co innego i do czego innego się odnoszą, bo tuż obok nas rozpętała się wojna, a wojna, jak zwykło się uważać, zmienia wszystko. Zabór Ukrainy zaplanowany przez Putina i realizowany z okrucieństwem kosztem życia tysięcy cywilów i milionów bezdomnych dotyczy również nas. Nie chodzi tylko o falę uchodźców, lecz także o silne przekonanie, że na naszych oczach powtarza się wieczny konflikt między pragnieniem wolności, a wolą panowania psychopaty.\nPodczas przemowy prezydent Poznania podkreślił jak istotne dla Polski było uchwalenie Konstytucji 3 Maja. Wprowadziła prawo powszechnej niepodległości oraz trójpodział władzy na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Ograniczała również nadmierne immunitety prawne i polityczne przywileje szlachty zagrodowej. W dniu ustanowienia Konstytucji 3 maja przestała istnieć Rzeczpospolita Obojga Narodów, a w jej miejsce została powołana Rzeczpospolita Polska.\nTuż po wystąpieniu prezydenta Jacka Jaśkowiaka głos zabrał przewodniczący Platformy Obywatelskiej Donald Tusk. - Ta niezwykła lista uczestników dzisiejszej uroczystości pokazuje wyraźnie, że ten jubileusz Konstytucji 3 Maja ma wyjątkowy charakter. Jak spojrzymy w przeszłość i w detale tej historii, to Ukrainki i Ukraińcy mają także prawo świętować ten dzień. Kiedy spojrzymy dzisiaj na naszych sojuszników, także tu obecnych, ze Stanów Zjednoczonych, to i oni potrafią docenić jedną z pierwszych, nowoczesnych konstytucji na świecie. Oni mogą, być może najlepiej, zrozumieć dumę Polek i Polaków - powiedział Donald Tusk i podkreślał również, że Konstytucja jest dziedzictwem i zobowiązaniem na kolejne lata i pokolenia. Ubolewał nad tym, że Konstytucja bywa niestety gwałcona, na co Polacy nie powinni pozwalać. Wypowiedź zakończył słowami "Jeszcze Polska nie zginęła. Szcze ne wmerła Ukaina" - pierwsza fraza, to pierwsze słowa hymnu polskiego, druga fraza to zaś początek hymnu ukraińskiego.\n#historia #kultura #konstytucja #święto #obchody\nwtorek, 3.05.2022 r., godz. 14.00\nJaki kraj tacy patrioci,Tusk,Jaśkowiak....do tego tylko jeszcze Lewandowski,Thun i Jachira...\nwtorek, 3.05.2022 r., godz. 14.05\nWstydu za grosz,rudy kłamca. Jeszcze ten J J, klika nie dej się.\nwtorek, 3.05.2022 r., godz. 16.21\nNie tyle kraj a kraina. Wielkopolska ma taką piękną historię a w ostatnich latach opanowana jest przez tak paskudne kreatury. Jestem pewny, że prawdziwi Wi ... więcej >> elkopolanie wybudzą się z amoku i pogonią tę targowicę - jaśkowiaków, szłapków i innych tusków.\nwtorek, 3.05.2022 r., godz. 14.02\nAlez tłumy!!!! To juz wiecej bylo na komuszym 1 maja... xDDDDD\nwtorek, 3.05.2022 r., godz. 14.04\nMiał kogo POznań przyjmować. FUR DANKE !!! Szkoda, że nie podziękował jeszcze w wystąpieniu swojej ulubienicy Angeli za dobrobyt dla Europy !\nwtorek, 3.05.2022 r., godz. 14.12\nPrzepraszam że was zdradziłem.tylko JJ mnie chciał.reszta się na mienia wypła.


Piknik na zakończenie lata | Grupa dwakolka.pl\nWysłane przez Gosia w 27 Sierpień, 2012 - 18:58\nniedziela, 2 Wrzesień, 2012\nSerdecznie zapraszam na rodzinny piknik na zakończenie lata, który odbędzie się w ramach zakręconej niedzieli 2 września 2012r. Start wyjątkowo o godz. 12 sprzed Hali Sportowo-Widowiskowej w Trzciance. Trasa będzie prowadziła przez Teresin-Radolin-Radolinek-Śluza nad Lipicą. Śluza nad Lipicą będzie naszym miejscem piknikowania i wspólnych zabaw na świeżym powietrzu. Zabieramy ze sobą wszystko co niezbędne na piknik. Na miejscu rozpalimy grilla, możliwość zrobienia na miejscu kawy, herbaty. Nie zapomnijmy zabrać ze sobą piłek, kart, paletek :-) Serdecznie zapraszam\nGosiu - chyba wpadnie nas\nAdres Wysłane przez JAN w 29 Sierpień, 2012 - 14:44\nGosiu - chyba wpadnie nas kilkoro z Piły. Do zobaczenia.\nAdres Wysłane przez Gosia w 30 Sierpień, 2012 - 15:25\nSerdecznie zapraszamy :-) Dodam,że osoby,które nie mogą z różnych przyczyn jechać z nami rowerem mogą dotrzeć na miejsce samochodem.Dojazd od Kuźnicy Czarnkowskiej,bądź Romanowa.\nZapraszamy kolarzy z\nAdres Wysłane przez zioota w 30 Sierpień, 2012 - 22:21\nZapraszamy kolarzy z Czarnkowa, Z Wami rajd to impreza morowa. Przybywajcie też cykliści z Piły, bo to rajdzik może być miły. PS Niechaj gwiazda pomyślności nigdy nie zgaśnie, a kto z nami nie pojedzie, temu łańcuch trzaśnie! (takie tam, sprzed chwili ^^ )\nAdres Wysłane przez Maria w 1 Wrzesień, 2012 - 22:21\nNiechaj gwiazda pomyślności non-sto nam świeci, zabierzmy na rajdzik jedzonko i dzieci. Wskazane też piłki,inne zabawki,oraz tato ponieważ jedziemy wesoło żegnać LATO !!!!! Ekipa z Czarnkowa oraz Piły niech nam przywiozą dużo siły :):):):)


Komentarz do Słowa Bożego na 11 lutego - NMP z Lourdes\nOpublikowano: Wtorek, 10 luty 2015, 18:52\nSłyszymy dziś na liturgii słowa z Księgi Rodzaju. Przypominają nam po raz kolejny skąd jesteśmy. Przypominają jakimi uczynił nas Bóg. Nie można obok tego przechodzić obojętnie lub szybko i bez zatrzymania. Skoro jestem dziełem Bożym, skoro od Niego pochodzę, to jednocześnie od Niego mam się uczyć jak żyć.\nKomentarz do Słowa Bożego na 10 lutego - św. Scholastyki\nOpublikowano: Poniedziałek, 09 luty 2015, 18:01\n„Usta” i „serce” człowieka. Można „przekręcić” życie i „czcić wargami”, a „sercem być daleko”. Ileż to razy jestem tego przykładem?! Z tej dysharmonii wnętrza z tym co zewnętrzne rodzi się postawa, która zaprzecza autentycznej religijności. Brak miłości! Jestem obłudnikiem!\nKomentarz do Słowa Bożego na 9 lutego - św. Apolonii, męczennicy\nOpublikowano: Niedziela, 08 luty 2015, 18:29\nFragment Ewangelii św. Marka ukazujący uzdrowienia dokonywane przez Chrystusa w ziemi Genezaret jest pełen energii. Przybyli do Genezaret, przybili do brzegu, rozpoznali Go, rozbiegli się, słyszeli, przynosili chorych, kładli chorych to określenia ukazujące ogrom dynamizmu spowodowany obecnością Jezusa. Boża siła i moc sprawiają, że chorzy odzyskują zdrowie, a przez to nowina o niebywałej mocy Jezusa Chrystusa zaczyna się coraz bardziej rozprzestrzeniać.\nKomentarz do Słowa Bożego na niedzielę 8 lutego - św. Hieronima Emilianiego, kapłana\nOpublikowano: Sobota, 07 luty 2015, 18:16\nW dzisiejszej Ewangelii wędrujemy razem z Jezusem i synami Zebedeusza do domu Piotra i Andrzeja. Jezus wchodzi w codzienność swoich uczniów, również w ich problemy. W tym wypadku szczególnym doświadczeniem jest choroba teściowej Piotra. Chrystus nie pozostaje bezczynny, ale dokonuje uzdrowienia chorej, która natychmiast oddaje się posłudze. Może nieraz w czasie liturgii niedzielnej słyszeliśmy, że przychodząc na Mszę Świętą odpowiadamy pozytywnie na zaproszenie Chrystusa. Ale czy my również jesteśmy gotowi zaprosić Jezusa do swojego domu, do swojej codzienności?\nKomentarz do Słowa Bożego na 7 lutego - św. Ryszarda, króla\nOpublikowano: Piątek, 06 luty 2015, 19:12\nWiele już razy słyszeliśmy i czytaliśmy o tym, że Bóg jest Pasterzem, a Izraelici Jego owcami (piękny Psalm 23 dziś przywołany w liturgii jest tego przykładem), oraz że Jezus jest dobrym Pasterzem, a my Jego trzódką. Dzisiejsza Ewangelia zawiera ciekawą podpowiedź Jezusa w tej kwestii. Czytamy w niej, że „po swojej pracy apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli Mu wszystko, co zdziałali i czego nauczali” (Mk 6,30). Pomagali bardzo wielu ludziom (owcom - cierpiącym, potrzebującym, chorym). Od nadmiaru pracy nie znaleźli nawet czasu na posiłek (por. Mk 6,31 ).