Czerwona Strona Nieba: Cremobaza 30% - krem do skóry nadmiernie przesuszonej, zrogowaciałej i pękającej\nSubstancje aktywne zawarte w kosmetykach mają to do siebie, że potrafią zdziałać bardzo wiele ale trzeba mieć na ich temat chociaż trochę wiedzy i wiedzieć jak je wykorzystać. Wiadomym jest, że to co pasuje innym, drugiemu może zaszkodzić. Trzeba też mieć na uwadze, iż każda substancja może mieć inne właściwości - wręcz przeciwstawne - w zależności od stężenia. I tak oto popularny mocznik działa nawilżająco jedynie w stężeniu do 10%. Przy większym będzie złuszczał nasz naskórek. I takie właśnie efekty ma dawać Cremobaza 30% - krem do skóry nadmiernie przesuszonej, zrogowaciałej i pękającej.\nProdukt otrzymujemy w kartoniku utrzymanym w białej i granatowej kolorystyce. Zawiera wszelkie niezbędne informacje, a szczegółowy opis znajduje się na ulotce znajdującej się w środku. Sam krem znajduje się w miękkiej, aluminiowej tubce, która od razu kojarzy mi się z maściami dostępnymi w aptece. Ma dozownik w formie niewielkiego otworu, który zabezpieczony był srebrną folią.\nW składzie już na drugim miejscu znajdziemy mocznik. Niestety jest też parafina, której wiele osób stara się unikać. Mi jednak nie przeszkadza.\nProdukt ma ni kremową, ni żelową konsystencję. Jest lekki, chociaż w dotyku troszkę oleisty i śliski. Łatwo rozprowadza się po skórze. Przez chwilę pozostawia delikatnie jedwabistą warstwę, jednak szybko całkowicie się wchłania.\nCremobaza 30% wykazuje wszechstronne zastosowanie. Można go aplikować na dłonie, stopy, łokcie itd. Na wszystkie miejsca, które wymagają specjalnego potraktowania.\nZacznę od efektu, który ostatnio udało mi się najbardziej zaobserwować. Na łokciach pojawiła mi się nagle pokrzywka, która - pod wpływem mojego drapania - przerodziła się w większe, zaczerwienione i suche placki. Wystarczyło regularne smarowanie kremem przez kilka dni, abym zaczęła widzieć poprawę. Na skórze pojawiły się suche skórki, które zaczęły odpadać odsłaniając zdrową warstwę. Przy czym miejsca obok były na tyle natłuszczone, że nie pojawiło się niepożądane przesuszenie. Spodobało mi się również to, że z biegiem stosowania skóra przestała mnie swędzieć, dzięki czemu zmiany nie zaogniły się na nowo.\nKrem bardzo przyjemnie wpływa także na stan moich stóp. Aplikuję go głównie na pięty, po czym nakładam bawełniane skarpetki i zostawiam na noc. Rano partie te są gładsze, przyjemne w dotyku. Fakt, nie pozbyłam się samym kremem zrogowaceń, jednak znacznie łatwiej jest mi je usuwać tarką.\nCena kremu Cremobaza 30% oscyluje w okolicach 10 zł za pojemność 30 g.\nZ kremu jestem naprawdę zadowolona. Chociaż jest to tani produkt to wykazuje się dobrą skutecznością. Myślę, że zawsze warto mieć tego typu specyfik pod ręką i korzystać w szczególnych sytuacjach, które każdemu z nas zdarzają się wielokrotnie.\nKorzystacie z kremu Cremobaza? Może znacie warianty o innych stężeniach? :)\nAutor: Iwona o 06:26:00\nAngie's Recipes 11 lipca 2020 07:27\nThat seems quite nice :-) Have a great weekend, Iwona.\nIwona 11 lipca 2020 22:26\nAgnieszka Kaniuk 11 lipca 2020 07:43\nChetnie wypróbuję go na łokcie. 😊\nDonna 11 lipca 2020 08:55\nMam i używam aktualnie tą Cremobazę 30% :) dobrze nawilża.\nŻaneta Serocka 11 lipca 2020 10:46\nuwielbiam cremobazy w różnych stężeniach na różne części ciała i twarzy, genialne są\nIwona 11 lipca 2020 22:27\nSkuteczności nie można im odmówić :)\nSaruski 11 lipca 2020 13:18\nAgnieszka Mikołajczyk 11 lipca 2020 13:28\nCzytałam o tym kremie.\nZaciekawił Cię? :)\nEvi Erlinda 11 lipca 2020 14:45\nIt seems a new product to me, and I glad to know about it.\nIwona 11 lipca 2020 22:28\nZapachem pisane 11 lipca 2020 15:52\nOstatnio mnóstwo o tym kremie czytam, musze go wypróbować na sobie :)\nAnula Pl 11 lipca 2020 16:10\nCałkiem fajny krem, myślę, że warto po niego sięgnąć. ;)\nDrzemiące Piękno 11 lipca 2020 17:17\nW działaniu widzę całkiem fajny, ostatnio często na niego natrafiam :)\nIwona 11 lipca 2020 22:29\nBardzo skuteczny :)\nBlingBlingMakeUp 11 lipca 2020 17:39\nMusze ja zakupic :)\nIwona 11 lipca 2020 22:30\nZachęcam, nigdy nie wiadomo kiedy się przyda :)\nMartyna 11 lipca 2020 19:54\nCałkiem fajny wydaje się ten krem, będę miała go na uwadze 😊\nPielęgnacyjny Zakątek 11 lipca 2020 21:15\nBardzo ciekawy krem i cena również przystępna.\nIwona 11 lipca 2020 22:31\nTani a skuteczny :)\nkosmetyczniemonrog 11 lipca 2020 21:58\nTaki krem zawsze warto mieć pod ręką. To taka perełka kosmetyczna :-)\nfiliżankakawy 12 lipca 2020 02:04\nInteresujący krem, szczególnie ten 30% przydałby sie teraz do stóp. W letnim okresie, kiedy chodzimy w sandałkach szczególnie musimy zadbać o stopy. Bardzo chetnie go wypróbuje. Cieplutko pozdrawiam:)\nIwona 12 lipca 2020 15:36\nPolecam, mam nadzieję że zobaczysz efekty :)\nWesoła Komórka 12 lipca 2020 05:41\nhej ;) dawno mnie nie hylo, mialam przerwe, tęskniłam za Toba ;) hahahaha, świetny krem\nIwona 12 lipca 2020 15:37\nCiężko mi uwierzyć w tę tęsknotę, ale cieszę się, hahahah ;)\nLena 12 lipca 2020 07:28\ndo stóp byłby idealny :)\nKlimaty Agness 12 lipca 2020 09:36\nBardzo fajny kremik. Bardzo przydatny, teraz latem, kocham chodzić na boso i na stopach niestety odbija się to ;)\nIwona 12 lipca 2020 15:38\nTeż lubię być boso przez co moje pięty są dość twarde i szorstkie. Krem pomaga :)\nJoanna 12 lipca 2020 11:49\nO kurcze mega tani jest ten krem.. tylko 10 zł. Właśnie mam w planach kupić go na pięty.\nIwona 12 lipca 2020 15:39\nW niektórych aptekach jest jeszcze tańszy, ale wychodzi przesyłka. Już tak uśredniłam :)\nPaulina 12 lipca 2020 14:18\nNie używam, ale już na wielu blogach słyszałam pozytywne opinie o tym\nPuderniczka.blog 12 lipca 2020 14:19\nMyślę że ten krem to coś właśnie dla mnie.\nIwona 12 lipca 2020 15:40\nAnia - Kobieta Nieidealna 12 lipca 2020 14:46\nużywałam nie raz, mam też wersję 10 % i 50 %\nKiedyś miałam 50% i też byłam bardzo zadowolona :)\nBeatrycze 12 lipca 2020 15:31\nMnie się wydaje że to bardzo porządek by produkt\nIwona 12 lipca 2020 15:41\nPorządny? :) Taki jest :)\nNatalia 12 lipca 2020 18:01\nMoże kupię, warto coś takiego mieć pod ręką ☺\nIwona 12 lipca 2020 22:01\nWindow of Fashion by Moni 12 lipca 2020 19:29\nNie miałam okazji, ani powodów używać tego kremu. Natomiast super, że nie trzeba wydawać na niego milionów monet i do tego fajnie działa. ;)\nCena jest bardzo niska jak na takie działanie :)\nMarzena T 12 lipca 2020 20:32\nCena mnie zaskoczyła. Od razu pomyślałam, że może się spisać na moich stopach\nIwona 12 lipca 2020 22:02\nWarto wypróbować, zwłaszcza przy tej cenie :)\nSakuranko 12 lipca 2020 21:17\nOh so nice cream, great review\nAgata 12 lipca 2020 23:03\nMuszę kupić ten krem. Kiedyś miałam jakieś skarpety złuszczające z mocznikiem 30% to sprawdziły się genialnie :)\nIwona 13 lipca 2020 21:21\nDollka | imdollka.pl 13 lipca 2020 01:58\nSłyszałam jakiś czas temu o tym produkcie, sama z pewnością przetestuję, gdy będę potrzebować mocnego nawilżenia i przywrócenia dobrego stanu skórze. :)\nVenus 13 lipca 2020 09:29\nNie zawodny krem ;) Powinnam sobie kupić bo mam dość wrażliwa cerę\nIwona 13 lipca 2020 21:22\nJoanna 13 lipca 2020 11:46\nMyślę, ze znalazłabym dla niego zastosowanie\nNa pewno, jest uniwersalny :)\nMarzycielka 13 lipca 2020 12:12\nMam w planach się w niego zaopatrzyć bo słyszałam o tym kremie dużo dobrego :) Na początek postawie na 10% stężenie mocznika :)\nWtedy będzie działał bardziej nawilżająco :)\nKulinarna Maniusia 13 lipca 2020 12:41\nZnam ten krem i czasami po niego sięgam :-)\nIwona 13 lipca 2020 21:23\nOkiem Blondynki by McBlondi 13 lipca 2020 18:28\nBardzo lubię produkty, które w swoim składzie zawierają mocznik, więc z chęcią go kiedyś wypróbuję :)\nJointy&Croissanty 13 lipca 2020 18:39\nChyba wypróbuję go na stopy, fajnie, że jest tani i skuteczny:)\nMeCosmetics 13 lipca 2020 20:06\nNie słyszałam o tym produkcie wcześniej, a wydaje się być wart uwagi :)\nKathy Leonia 13 lipca 2020 20:07\nooo kupuję! Moje dłonie i stopy są starsznie suche...\nIwona 13 lipca 2020 21:24\nPowinien się sprawdzić. Jest jeszcze wersja 50% :)\nKosmetykoFanki 13 lipca 2020 20:52\nWłaśnie dziś do mnie dotarła ;p\nMagda 13 lipca 2020 21:40\nNa pewno przydałby mi się taki krem w zimie, bo wtedy często mam przesuszoną skórę rąk i stóp :)\nIwona 19 lipca 2020 22:00\nPolecam, potrafi wiele zdziałać :)\nSYS 14 lipca 2020 07:56\nTo prawda, takie kosmetyki czy maści mogą zrobić wiele dobrego :) to dla mnie nowość ale chętnie wypróbuję :)\nPolecam, zwłaszcza że jest bardzo tania :)\nMadziakowo 15 lipca 2020 10:16\nfajne sa te kremo bazy\nCiekawy, do wypróbowania :-)\nQuiet and Sun by Alexa 19 lipca 2020 22:32\nKorzystałam i to całkiem nie dawno. U mnie dobrze się sprawdza.\nKlaudia Jaroszewska - Koci Punkt Widzenia 24 lipca 2020 17:43\nNie mam problemu ze skorą, nawet na stopach i zwykły krem też daje radę ;)


ArcSoft Simplicam - video ochrona z detekcją twarzy - Tabliczni.pl\nArcSoft Simplicam – video ochrona z detekcją twarzy\n1 Wrz 2014 Michał Sitnik\nAndroid dla domu dom iOS iPad iPhone kamerka monitoring ochrona Simplicam\nNa rynku kamerek do ochrony mienia robi się tłoczno. Chyba pierwszym modelem o jakim pisałem był projekt DropCam. Znalazł wielu naśladowców, bo popyta na taki rodzaj podglądu mieszkania ze smartfona lub tabletu, czy innego urządzenia, jest bardzo pożądany w dobie wzrastających trendów na inteligentny dom. Zapowiadany już kilka miesięcy temu wariant Simplcam od ArcSoft, to podobno killer wspomnianego DropCama. To sprzęcik o zbliżonych możliwościach, ale z funkcjami detekcji twarzy. To chyba pierwszy taki model na świecie.\nBezprzewodowe kamerki to ostatnio bardzo popularny temat. Każdy z nas chciałby mieć monitoring prosty w instalacji, a przy tym dużo bardziej zaawansowany niż te montowane od lat. Samo to, że możemy obserwować wnętrze mieszkania już jest niemałym powodem do ich zakupu. Jest to całkiem niedrogi system do zabezpieczenia własnego mienia. Pomijam tutaj elementy prywatności – całkowicie nowy temat do dyskusji, związany z ryzykiem włamań przez kamerkę i urządzania sobie pokazów a’la Wielki Brat. To odzielna kwestia i zakładamy, że sieć jest odpowiednio zabezpieczona. Ma nas chronić, a nie zdradzać.\nSimplicam poszło nieco dalej od rywali. Zamiast tylko obserwować wnętrze, potrafi także rozpoznawać członków rodziny lub znajomych. Wiele kamerek posiada już detekcję ruchu, ale tutaj mamy coś więcej. System będzie potrafił powiadomić nas na smartfonie przez notyfikację kto właśnie pojawił się w domu. Na przykład mama w pracy zostanie poinformowana, że ich dziecko właśnie wróciło ze szkoły. Ciężko ocenić sferę prywatności w takich momentach, ale znów zakładamy, że przedkładamy ją nad ciągłą obserwację wnętrza – przynajmniej w przedpokoju lub ogólnym ujęciu w największym pomieszczeniu. System detekcji twarzy ograniczy fałszywe alarmy, jakie często są problemem aktywacji przez pomyłkę – reakcja na ruch mieszkańca jest taka sama jak złodzieja.\nSporo firm zaczyna już walczyć z tymi pomyłkami, co jest traktowane jako dodatkowa funkcja. Reszta elementów jest już dobrze znana: mamy podgląd na żywo z mobilnego ekranu z dowolnego miejsca, gdzie mamy dostęp do Internetu (oczywiście kamerka w domu łączy się z siecią Wi-Fi), opcję nagrywania widoku itp. Komplet mamy zamontować w domu w kilka minut. Kamerka posiada jakość HD 720p i jest wspierana detekcją ruchu lub dźwięku. Producent zapewnia szyfrowanie SSL. Produkt ma kosztować ok. 150 dolców, a dodatki wykupimy przez miesięczny abonament (m.in. wspomnianą detekcję twarzy). Szkoda, że jest to opcja dodatkowo płatna. To raczej wada zestawu. Warto tutaj jednak wspomnieć, że DropCam też ma swoje plany abonenckie, więc i tu i tu płacimy abonament.\nKamerkę Simplcam można zawiesić na ścianie, ale i ustawić na stole – posiada regulowany obiektyw. Jest też wyposażona w opcję Night Vision, a wbudowane głośniczki i mikrofonik pozwolą na szybką wymianę zdań na odległość – nieco jak komunikator internetowy. W tym przypadku tylko jedna strona będzie widziała obraz, ale obie się usłyszą.\niSensor HD – najmniejsza domowa kamerka na świecie\nDropcam Pro – podejrzyj na smartfonie swoje mieszkanie\nBlink HD – bezprzewodowy system monitoringu domu


Mostostal Warszawa wreszcie zaczyna zarabiać - Puls Biznesu - pb.pl\nMostostal Warszawa wreszcie zaczyna zarabiać\nopublikowano: 30-10-2007, 13:23\nInwestorzy doceniają fakt, że budowlana spółka, kierowana przez Jarosława Popiołka, wreszcie zarabia na kontraktach. Kurs Mostostalu idzie w górę o ponad 4 proc.\nJednostkowe przychody warszawskiej firmy wzrosły w trzecim kwartale o 187 proc. do 308,4 mln zł. Spółka wypracowała też 18,1 mln zł zysku brutto na sprzedaży (marża 5,8 proc.). Taki wynik to jak na Mostostal wręcz rewelacja: cztery z poprzednich ośmiu kwartałów kończyły się bowiem stratą na tym poziomie.\nPrzy utrzymaniu w ryzach kosztów ogólnego zarządu dało to ponad 16,4 mln zl zysku operacyjnego. To mniej, niż w drugim kwartale tego roku (25,7 mln zł), ale rezultat ten był głównie zasługą zaksięgowania 21,9 mln zł zysku ze sprzedaży jednej z nieruchomości. Wtedy także wynik netto (36,4 mln zł) powiększył się o ponad 10 mln zł z tytułu dywidendy ze spółek zależnych. Lepsze wyniki to według spółki efekt poprawy rentowności kontraktów długoterminowych.\nPo trzech kwartałach jednostkowe przychody sięgają 713 mln zł (274 mln zł przed rokiem), a czysty zysk firmy wynosi 41,3 mln zł. Rok temu strata sięgała 5 mln zł.\n14 listopada Mostostal przedstawi skonsolidowany raport kwartalny. Uwzględnione w nim będą m.in. wyniki dwóch innych giełdowych spółek z grupy kapitałowej - Remaku (w poniedziałek opublikował bardzo dobre rezultaty) i Mostostalu Płock (5 listopada). Ten ostatni powinien utrzymać dobrą formę z dwóch poprzednich kwartałów, kiedy czysty zysk sięgnął w sumie 4,9 mln zł.\nSpadek futures sygnalizuje przecenę na Wall Street\nRosną kursy NFI, które czeka likwidacja\nSłabe wyniki i prognozy zbijają indeksy europejskich giełd\nCA IB obniża rekomendację dla akcji TP SA\nZłoty , Handel Nieruchomościami , Firmy\nPuls Inwestora / Mostostal Warszawa wreszcie zaczyna zarabiać


Broken - 5SOS Fanfiction [zakończone]: Rozdział 23\nIt's been awhile since I've felt butterflies. Do you feel the same way too?\nZostały dwa dni do Świąt. Dwa dni przygotowań. Choć ja praktycznie nie brałem w tym udziału. Moja matka wolała wszystko zrobić sama, aby mieć pewność, że każda najmniejsza dekoracja, czysta powierzchnia czy danie jest perfekcyjne. Nie miałem nic przeciwko temu pominięciu. W sumie nawet nie uśmiechało mi się przebywanie w towarzystwie moich rodziców zbyt długo, a co dopiero angażować się w Święta, w które i tak mnie zostawią. Jedyne, co miałem zrobić, to zawieźć do babci trochę ciasta i jedzenia tak, aby Lauren mogła zjeść z nią przed wigilijny posiłek.\nWsunąłem telefon do kieszeni czarnych dżinsów. Wyszedłem z pokoju, a potem ruszyłem w stronę schodów. Zdążyłem zejść kilka stopni w dół, gdy nagle przystanąłem, słysząc głosy rodziców. Nawet nie starali się być ciszej. Nie dziwiłem się temu. Mieli gdzieś to, że mogłem to usłyszeć.\n- Myślisz, że z tą jego dziewczyną to coś poważnego? – zapytała matka.\n- Mam to gdzieś, byle by nie naciągnęła go na dziecko i alimenty. Nie będę łożył na bękarta! Jak wpadną, to krzyżyk na drogę. Dobrze, że jednak nie okazał się być pedałem, jak ten jego koleś.\n- Adam – syknęła Lauren. – Homoseksualizm to nie choroba.\n- Zwykłe pierdolenie – pociągnął ojciec. – To nienaturalne, by dwójka facetów się w sobie zakochiwała. Zobacz na tego całego Liama. Nic dobrego z niego nie wyrosło. Jego rodzice powinni zabrać go do psychologa, to może mu się odwiesi ten skopany mózg.\n- Byłam pewna, że jesteś tolerancyjny – ciągnęła dalej blondynka.\n- Jestem… Ale są pewne cholerne granice. To obrzydliwe. – Doszedł do mnie szelest, więc ojciec z pewnością musiał złapać za swój cienki płaszcz. Najciszej, jak umiałem, wspiąłem się po schodach na górę, by mnie nie zauważył. – Uciekam, kochanie.\n- Nie wracaj za późno.\n- Nie wrócę. Roger chce tylko przedyskutować kilka spraw, których rozprawy mają się odbyć po Świętach. – Ich kroki były coraz bliżej. – Pogoń tego gnojka do roboty. Niech ruszy leniwy tyłek i pojedzie w końcu do Julianne.\n- Jasne. Miłego dnia, kochanie.\n- Miłego dnia, rybko – odpowiedział Adam. Z pewnością cmoknął moją matkę w policzek, a potem wyszedł z domu, trzaskając lekko drzwiami.\nZacisnąłem usta. Choć nie usłyszałem od nich niczego nowego, to i tak nie było to miłe i przyjemne. Bolało tak samo, jak za pierwszym razem. Żadna przyjemność być zerem. Szczególnie dla osób, które powinny traktować cię, jak swój największy skarb. Liama zawsze mieli za największe zło, bo był innej orientacji. Co do Sam, to też ich podejście mnie nie zaskoczyło. Nawet jej nie znali, ale i tak już wieszali na niej psy. Byłem pewny, że każdy mój znajomy – gdybym ich oczywiście miał – byłby na skreślonej pozycji. Ojciec oceniałby ich przez mój pryzmat, co z automatu odbierałoby im punkty.\nKiedy poczułem na nadgarstkach znajome swędzenie, automatycznie potarłem nimi o spodnie. Było to irracjonalne odczucie, jakby mój mózg w takich chwilach wołał o tylko jedną rzecz. O tą, której nie robiłem, odkąd nakrył mnie Liam. Jednak w dalszym ciągu potrafiłem działać wobec siebie w sposób autodestrukcyjny. Przestałem się ciąć, choć chęć ulżenia sobie nadal się pojawiała. Moje samookaleczenie się nie trwało długo, ale i tak uzależniłem się od tego. Obiecałem jednak przyjacielowi, że nigdy już tego nie zrobię i do tej pory umiałem dotrzymać danego mu słowa. Nadal jednak potrafiłem zastępować psychiczny ból, fizycznym. Wystarczyły mi do tego świeże siniaki, które po dotknięciu wywoływały ból. Potrafiłem też mocno wbijać paznokcie w dłoń, aż odczuwałem na skórze nieprzyjemne mrowienie lub uderzać pięścią w coś twardego, aż bolały mnie zdarte kostki. Sposób było wiele. Jednak po poznaniu Sam, wszystkie te rzeczy zastępowałem jej towarzystwem. Był to najlepszy sposób, aby się oderwać i rozluźnić. Nic dziwnego, że szybko pomyślałem właśnie o niej.\nZszedłem od razu po schodach, kiedy tylko usłyszałem głos matki. Zdążyłem zatrzymać się na dole, a drzwi frontowe otworzyły się. Do środka wszedł mój ojciec. Poczułem na kręgosłupie nieprzyjemny dreszcz, kiedy zmierzył mnie pogardliwym wzrokiem od góry do dołu.\n- Kochanie?- zapytała Lauren.\n- Zapomniałem teczki – odpowiedział, mijając nas.\nWszedł do salonu, a ja odetchnąłem z ulgą. Nadal reagowałem na niego, jak małe dziecko. Nadal ten człowiek przerażał mnie najbardziej. Jakby ten dziecięcy strach wbił się do mózgu i nie chciał mnie za żadne skarby opuścić. Nawet teraz, mając już te osiemnaście lat, czułem się przy nim, jak wystraszony i bezbronny ośmiolatek. Wielokrotnie zastanawiałem się, czy kiedykolwiek mi to przejdzie.\nOjciec wrócił na hol. Po raz kolejny ucałował matkę w policzek, a następnie wyszedł z domu. Ponownie trzasnął drzwiami, tym razem nieco mocniej, a ja instynktownie poskoczyłem w miejscu. Moja reakcja nie uszła uwadze Lauren, która wlepiła we mnie oczy, dokładnie mnie obserwując.\n- Przyszykowałam ci dwie siatki z jedzeniem. Zawieź to do babci – odezwała się po chwili ciszy, jaka między nami nastała.\n- Dobrze – odpowiedziałem od razu.\n- Są w kuchni.\nKiwnąłem głową, a potem poszedłem we wskazane przez nią miejsce. Na stole stały przyszykowane białe reklamówki. Zgarnąłem je i podszedłem do okna. Chciałem mieć pewność, że ojciec zdążył wyjechać. Na szczęście Adam potrafił pojawiać się i znikać w dość szybkim tempie. Nie dostrzegłem jego samochodu na podjeździe, co oznaczało, że teren jest czysty.\nWróciłem na hol. Słyszałem, jak matka krząta się u góry w łazience. Oparłem się o ścianę, odstawiając siatki na szafkę. Ubrałem czarne trampki. Złapałem za bluzę, a potem i pakunki i ulotniłem się z domu.\nWjechałem na podjazd, zatrzymując samochód przed dobrze mi znanym budynkiem. Przez chwilę spoglądałem na dom Sammy, zastanawiając się, czy powinienem jej przeszkadzać. W końcu niedługo są Święta, więc dziewczyna pewnie jest pochłonięta przygotowaniami do nich. A ja nawet nie uprzedziłem jej o swojej wizycie.\nZagryzłem wargę, odwracając głowę od domu, w którym czułem się naprawdę dobrze. Moje palce mocniej zacisnęły się na kierownicy. W mojej głowie trwała walka o to, czy podejść do drzwi czy jednak odjechać. Naprawdę chciałem się z nią zobaczyć, chociażby przez krótką chwilę. Ona była dla mnie, niczym osobisty narkotyk, który potrafił trzymać mnie przy tej lepszej perspektywie świata, w którym żyłem. Z drugiej jednak strony nie chciałem wpraszać się gdzieś, gdzie być może dzisiaj niezbyt by mnie chcieli. Nie chciałem zawadzać i zmuszać ją do przerwania tego, co robiła.\nNagle podskoczyłem, prawie uderzając głową w kierownicę. Byłem tak mocno pochylony w jej stronę, że wcale bym się nie zdziwił, gdyby naprawdę do tego doszło. Mój oddech odrobinę przyspieszył, a ja spojrzałem z wyrzutem na leżącą na przednim siedzeniu komórkę, która prawie zagwarantowała mi mini zawał serca. Przekręciłem oczami i sięgnąłem po urządzenie, które jeszcze przed chwilą wydarło się na cały regulator, oznajmiając mi przyjście wiadomości. Odblokowałem telefon.\nDługo jeszcze będziesz tak czatował pod moim domem? Sam tu przyjdziesz czy trzeba ci wysłać oficjalne zaproszenie? :P\nZaskoczony podniosłem głowę i spojrzałem w stronę budynku. Zauważyłem, że w oknie w kuchni poruszyła się firanka, więc Sam musiała od dłuższej chwili mnie obserwować. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem, szybko odpinając pas. Wsunąłem telefon do kieszeni, a potem opuściłem samochód. Rozejrzałem się dookoła. Moje auto było jedyne, więc domyślałem się, że jej rodziców nie ma. Chyba, że postanowili zaparkować w garażu.\nRuszyłem w stronę drzwi. Zdążyłem tylko do nich dojść, a one otworzyły się. Spojrzałem na uśmiechniętą brunetkę. Miała na sobie kolorowy fartuszek, który zawiązywany był za głową i w pasie. Sięgał jej do połowy ud, zasłaniając niebieskie szorty i białą koszulkę z zespołem Kiss. Chciałem się odezwać, ale ona gestem zaprosiła mnie do środka.\n- Co cię do mnie sprowadza, Lukey?- zapytała od razu.\n- Ja… Pomyślałem, że może… Jadę do babci i pomyślałem, że wpadnę na chwilę do ciebie - wydukałem, jak kompletny idiota. – Może chcesz pojechać ze mną?\n- Pewnie, z chęcią zrobię sobie przerwę – powiedziała, kiwając głową. – Poczekasz chwilę? Dokończę tylko robienie pierników.\n- Twoi rodzice są w domu?\n- Mama pojechała z ciocią na zakupy, a tata ma dyżur do piętnastej – odpowiedziała, przybliżając się do mnie. – Stęskniłam się za tobą. Nie widzieliśmy się od przedwczoraj.\n- Ja też się stęskniłem– odpowiedziałem z uśmiechem.\nZłapałem ją za rękę i korzystając z tego, że jesteśmy sami, pociągnąłem ją w swoją stronę. Sammy wpadła w moją klatkę piersiową, obejmując mnie w pasie. Wolną dłonią, bo druga nadal spleciona była z jej palcami, dotknąłem jej policzka, a potem połączyłem nasze usta. Odpowiedziała od razu, całując mnie z nieukrywaną czułością, od której zrobiło mi się gorąco. Nasze języki szybko znalazły wspólne wolne tempo, które działało na mnie podwójnie. Zaszumiało mi w głowie, a wszystkie negatywne emocje zaczęły opuszczać moje ciało. Pogłębiłem pocałunek, a ona westchnęła w moje wargi.\n- Hej – powiedziała cicho, kiedy nasze usta dzieliły zaledwie milimetry.\n- Hej – odpowiedziałem z uśmiechem. Nadal trzymałem ją w ramionach i za cholerę nie chciałem jej puszczać. Sam jednak sama dosunęła się.\n- Chodź, pomożesz mi z piernikami – rzuciła, ciągnąc mnie w stronę kuchni.\n- Co? Ja… Sammy, ja się nie znam na pieczeniu – jęknąłem, kiedy wpadliśmy do białego pomieszczenia.\nW tle grało radio. Kazała mi dokładnie umyć ręce, a potem posadziła na krześle. Dopiero teraz poczułem przyjemny zapach cynamonu i imbiru, który unosił się w powietrzu. Do ust napłynęła mi ślina i gdyby to było możliwe, to sam bym w trybie natychmiastowym pożarł te łakocie.\n- Pierniki są zrobione. Trzeba je tylko udekorować. Została ich dosłownie garstka – powiedziała, stawiając przede mną duży talerz z brązowymi ciastkami.\n- Na dekorowaniu to się tym bardziej nie znam.\n- To użyj pisaków. Są łatwiejsze do opanowania – odparła, podając mi kolorowe małe tubki.\n- To lukier?\n- Nie robiłem tego od wielu lat.\n- Nadrobisz. Rób, co chcesz. Mają być kolorowe. Taki wymóg mamy – rzuciła ze śmiechem, siadając obok. Ona sama złapała za mały rękaw cukierniczy, w którym też znajdował się słodki lukier. – Luke?\n- Julianne lubi pierniki?\n- To wezmę też trochę dla niej.\n- Ale nie za dużo. To na Święta – powiedziała, a potem uśmiechnęła się do mnie szeroko, kiedy chwyciłem za małą choinkę i wcisnąłem ją do buzi. Były przepyszne. Miękkie i dobrze przyprawione. Niemalże rozpływały się w ustach.\n- Mogę jeszcze jednego?\n- Bierz, póki mama nie widzi – rzuciła ze śmiechem, nie odrywając ode mnie wzroku. – Widzę, że smakują.\n- A ty nie podjadasz?\n- Zdążyłam ich trochę wsunąć przy pierwszej partii. Na szczęście mama mnie nie przyłapała.- Spojrzałem na nią, a potem oboje parsknęliśmy śmiechem.\nSpod ręki Sammy wychodziły małe dzieła, które aż szkoda byłby jeść. Co innego moje pierniki. Lukier nałożony był dość krzywo i nie tak dokładnie, jak u niej, ale i tak byłem z siebie dość dumny, że jakoś to wyglądało. Nie było tak źle, jak mogło być.\nPomogłem jej zapakować pierniki oraz dwa ciasta z kremem do plastikowych pojemników, które później wsunąłem do foliowej siatki. Usiadłem z powrotem na krześle, dopijając kawę, którą Sam zaserwowała mi pod koniec pracy z dekorowaniem ciastek. W tym czasie Hood zniknęła na górze w swoim pokoju, aby doprowadzić się do stanu używalności. Musiałem na nią poczekać, a czas bez niej zaczął mi się cholernie dłużyć.\nNiemalże już leżałem z nosem na kuchennym stole, gdy usłyszałem kroki dochodzące z piętra. Po chwili były coraz bliżej mnie. Raptownie wyprostowałem się, kiedy Sam wróciła do pomieszczenia. Automatycznie na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Złapała za siatkę, kołysząc ją lekko w dłoni.\nZeskoczyłem z krzesła. Złapałem z brudny kubek po kawie, a potem włożyłem go do zmywarki. Sammy w tym momencie zdążyła już zniknąć na holu, gdzie pewnie ubierała buty. I miałem rację, bo jak tylko wyszedłem na korytarz, dziewczyna czekała na mnie, oparta o drzwi wejściowe. Zmierzyła mnie wzrokiem od góry do dołu, uśmiechając się lekko pod nosem.\n- Co? Mam coś na twarzy czy jak? – wydusiłem, łapiąc za swoje trampki. Ubrałem je.\nSammy odepchnęła się od drzwi, gdy ruszyłem w ich stronę. Nie odpowiedziała na moje pytanie, tylko złapała mnie za rękę, w dalszym ciągu uśmiechając się. Poczułem przyjemne mrowienie w palcach, które pojawiło się pod wpływem tego drobnego gestu, który dla mnie tak wiele znaczył. Spojrzałem na nasze złączone dłonie. Naprawdę chciałem, by tak już zostało.\n- Byłeś dobrym pomocnikiem w kuchni – powiedziała, całując mnie szybko w policzek.\n- Rób tak częściej, to może częściej będę ci pomagał.\n- Jesteś okropny, Hemmings.\n- Wyłaź z domu, Hood, bo twoi rodzice mnie zabiją, że odciągnąłem cię od roboty na tak długo.\n- Im szybciej wyjdziemy, tym szybciej wrócimy – skwitowałem, a potem uśmiechnąłem się, kiedy cmoknęła mnie w nos. Robiła to dość często i niech mnie coś strzeli, jeśli skłamię, że tego nie kochałem.\n- To w drogę – zarządziła, otwierając drzwi. Niechętnie puściłem jej rękę.\nWyszedłem za nią na zewnątrz. Otworzyłem samochód pilotem. Sam położyła siatkę na tylnym siedzeniu, obok moich pakunków, które zawoziłem do babci. Potem bez słowa wsiadła do środka, zajmując miejsce pasażera z przodu. Poszedłem w jej ślady. Odpaliłem silnik i po chwili wyjechaliśmy na ulicę, by odbyć nie za długą podróż do Domu Spokojnej Starości.\nZaparkowałem na wolnym miejscu, tuż przy bramie wjazdowej. Wysiadłem z samochodu, a następnie złapałem za nasze siatki. Sam stanęła obok mnie. Uśmiechnąłem się do niej, łapiąc jej drobną dłoń. Tu mogliśmy sobie na to pozwolić. Tu nie napotkalibyśmy wrogich i ciekawskich spojrzeń. Tu nikt praktycznie nas nie znał. Nikt nie wiedział o problemach, jakie mamy, by utrzymać tę relację, jaka jest między nami.\nWeszliśmy do budynku, witając się z kobietą siedzącą za kontuarem. Odpowiedziała nam z uśmiechem, wskazując schody, które poprowadzą nas na odpowiednie piętro. Przeszliśmy jasnym korytarzem, zatrzymując się przy odpowiednich ciemnych drzwiach. Zapukałem.\n- Wchodźcie, wchodźcie! – Otworzyłem drzwi, przepuszczając dziewczynę pierwszą.\n- Sam! – Doszedł do mnie zadowolony głos babci. – Cudownie! Taka niespodzianka!\n- Dzień dobry – odpowiedziała brunetka, obejmując staruszkę, która czule poklepała ją po plecach.\n- Cześć, babciu – powiedziałem, zamykając drzwi. Następnie szybko podszedłem do niej.\n- Cześć, mój skarbie – odpowiedziała, kiedy pocałowałem ją w szorstki policzek. – Widziałam was przez okno. Nie mogłam się doczekać, kiedy w końcu przyjdziecie.\n- Nie trwało to, aż tak długo – rzuciłem, zabierając siatki do malutkiego przedsionka, który robił za jej kuchnię. Julianne miała tam do dyspozycji zlew, małą lodówkę i czajnik elektryczny. – Mama zapakowała ci trochę jedzenia. Przyjedzie jutro - pociągnąłem, zabierając się za rozpakowywanie siatek.\n- W porządku – powiedziała, a ja byłem pewny, że dodatkowo pokiwała głową.\n- Myślisz, że możemy zjeść twoje ciasto teraz? – zapytałem, kiedy zapatrzyłem się na przezroczysty pojemnik z fioletową pokrywką. Naprawdę miałem ochotę, by częściowo spałaszować te łakocie. Albo najlepiej całe.\n- Przywiozłaś ciasto?\n- I pierniki – odpowiedziała dziewczyna. – Dawaj je tutaj!\n- Luke, zrób herbaty!\n- Jasne, babciu – rzuciłem, nastawiając wodę w czajniku.\nNie zdziwiłem się, że Sammy i Julianne szybko pogrążyły się w rozmowie na temat książek. Moja babcia dużo czytała, Samantha również. Dlatego dość szybko znalazły wspólne zainteresowanie, o którym mogły gadać bez końca. No i były jeszcze seriale, które nałogowo oglądały, choć babcia preferowała tasiemce obyczajówki, a Sammy coś z dreszczykiem.\nZalałem czarne kubki wrzątkiem, ówcześnie wrzucając do nich torebki z herbatą. Musiałem przenieść je na dwa razy do niewielkiego stołu, przy którym siedziały panie. Potem wróciłem po ciasta, pierniki, talerze, nóż i łyżeczki. Rozstawiłem to wszystko na blacie, a one spojrzały na mnie.\n- Mogłeś chociaż to wyłożyć na talerz – powiedziała babcia, kiedy zobaczyła, że położyłem ciasto w plastikach. – Ale czego ja oczekuję? Jesteś facetem, nie myślisz o takich rzeczach, by to się ładnie prezentowało.\n- Prezentuje się ładnie- pociągnąłem, oblizując usta, gdy mój wzrok dłużej zatrzymał się na cieście z białym kremem. – I pysznie.\n- I pewnie, gdybym ci podsunęła to pod nos na zwykłej gazecie, to twoje zdanie, by się nie zmieniło?\n- Nic, a nic – wyrzuciłem z siebie, łapiąc za nóż. Odkroiłem kawałek ciasta – dość spory – i nałożyłem go sobie na talerz. – Też chcecie? – Sam z rozbawieniem pokręciła głową, a babcia zmierzyła mnie wzrokiem. – No, co?\n- Może później, dziękuję- odpowiedziała z uśmiechem. – Skosztuję piernika…\n- Są pycha – wtrąciłem, wkładając łyżeczkę z ciastem do buzi. – O! Ten sam dekorowałem! – dodałem z entuzjazmem, gdy babcia złapała za białą gwiazdę.\n- Pomagał ci?\n- Jestem pod wrażeniem talentu, Luke – rzuciła ze śmiechem, obracając gwiazdkę w pomarszczonej dłoni.\n- No, nie jest tak źle – mruknąłem, nabierając odrobinę ciasta na łyżeczkę.\n- Są urocze – skomentowała kobieta, a ja przekręciłem oczami. Uśmiechnąłem się do niej, gdy ona roześmiała się na głos.\n- Babciu – zaczęła Sam. Julianne od jakiegoś czasu prosiła, by właśnie tak się do niej zwracała. – Miałaś powiedzieć coś na temat tej wycieczki, na którą jedziesz.\n- A tak! Naprawdę nie mogę się doczekać. Taka okazja zdarza się rzadko. Sama byłam zdziwiona, że postawili na coś takiego. Cieszę się, że jestem na tyle zdrowa, że mogę tam jechać, bo nie każdy miał takie szczęście.\n- Masz, tylko problem z chodzeniem – wtrąciłem, a babcia znów uśmiechnęła się dobrodusznie.\n- To będzie świetne – powiedziała Sam, kiwając głową. Jej dłonie oplotły się wokół ciepłego kubka. – Wyszalejesz się.\n- Na to liczę. Będą baseny, sauna i masaże. Będziemy mieli też spektakl teatralny i występ komików!\n- Super! Ile trwać będzie ten rejs? – ciągnęła Sam.\n- Czyli wracasz po Świętach, ale przed Nowym Rokiem.\n- O której wyruszacie?\n- Mamy zbiórkę równo o piętnastej – odpowiedziała Julianne, a ja na jej twarzy zobaczyłem prawdziwą ekscytację.\nUśmiechnąłem się lekko pod nosem. W jakiś sposób pogodziłem się z tym, że w wieczór Wigilijny zostanę sam. Najważniejsze w tym momencie było dla mnie to, że babcia będzie szczęśliwa i zadowolona. I miałem nadzieję, że ten rejs naprawdę będzie dla niej, czymś wyjątkowym. Kto, jak kto, ale ona zasługuje na to wszystko, co najlepsze.\nMój uśmiech poszerzył się jeszcze bardziej, gdy oparłem się o krzesło. Nadal w ręku trzymałem talerz z ciastem. Dzięki tej drobnej zmianie pozycji, mogłem też mieć na oku Sam. Obie panie zaczęły rozmowę na temat tego, co Julianne powinna ze sobą zabrać, dochodząc do wniosku, że zrobią szybką listę, a ja pomogę się babci przed wyjazdem spakować. Nie mogłem oderwać oczu od tego obrazka, który mi się podobał. Mogłem na nie patrzeć naprawdę przez długi czas i wsłuchiwać się w to, co mówią, nawet jeśli poruszały typowo babskie tematy. Cieszyłem się, że Sam jest akceptowana przez Julianne, a także, że obie bardzo się lubią. Brakowało mi tu tylko Liama, aby mieć w jednym pomieszczeniu najważniejsze osoby w moim życiu.\nNie chciałem zbyt mocno przedłużać tej wizyty, ponieważ wiedziałem, że Sam ma jeszcze trochę rzeczy do zrobienia. Na szczęście moja babcia w stu procentach to rozumiała i bez jęczenia pozwoliła nam się zacząć zbierać. A Julianne nieraz potrafiła być, jak prawdziwe duże dziecko, które nie chce cię wypuścić z domu.\nSam poprzekładała pozostałe kawałki ciasta na talerze i zakryła je folią, aby nie wyschły. Następnie wsunęła to wszystko do lodówki. Ja na szybko zmywałem po nas naczynia, choć babcia zarzekała się, że sama może to zrobić. Chciałem jednak, jak najbardziej odciążyć staruszkę, więc bez gadania zabrałem się za sprzątanie.\nPodniosłem głowę i wtedy moje błękitne tęczówki spotkały się z ciemniejszymi oczami Sam. Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko, lekko trącając moje biodro swoim. Odpowiedziałem jej lekkim szturchnięciem w ramię, śmiejąc się pod nosem. Potem podała mi mały ręczniczek, abym po zmywaniu mógł wytrzeć dłonie. Następnie oboje wróciliśmy do pokoju.\n- Do zobaczenia w Wigilię – powiedziała, żegnając się ze mną.\n- Do zobaczenia, babciu.\n- Sam, mam nadzieję, że z tobą spotkamy się jeszcze przed Nowym Rokiem.\n- Oczywiście, z chęcią wpadnę – odpowiedziała dziewczyna, obejmując Julianne.\n- Jesteście ładną parą, naprawdę. Cieszę się, że jesteście razem.\nKiedy babcia to powiedziała, oczy prawie wyskoczyły mi z orbit. Poczułem, jak oblewam się szkarłatem. Sammy uśmiechnęła się tylko do niej, nie komentując tego w żaden sposób. Babcia nie zauważyła niczego dziwnego w naszym zachowaniu – a raczej w moim - chyba, że odgórnie postanowiła je zignorować, twierdząc, że po porostu mocno się wstydzę. W tym momencie chciałem zapaść się pod ziemię.\nMimo tego, że byłem zakochany w Sam po uszy i wiedziałem, że ona też coś do mnie czuje, to jednak nigdy nie rozmawialiśmy na temat tego, że możemy być potencjalnie razem. Razem, jako para. Nikt z nas się oficjalnie temu drugiemu w żaden sposób nie deklarował. Dlatego sugestia, a raczej stwierdzenie mojej babci, nieco mnie wybiło z rytmu i zupełnie nie wiedziałem, co powinienem zrobić, ani co powiedzieć.\nPo wyjściu z pokoju, Sammy wsunęła dłoń w moją rękę. Uderzyła we mnie kolejna fala zażenowania, wywołują pieczenie na policzkach. Co za katastrofa. Porażka po całości. Bez słowa ruszyliśmy w stronę schodów, a potem głównych drzwi. Następnie, dalej milcząc, dotarliśmy do samochodu.\n- Daj spokój, Lukey, nic się nie stało – odezwała się z uśmiechem, kiedy znaleźliśmy się w środku auta. Prawie jęknąłem pod nosem. – Powiedziała, że jesteśmy ładną parą. To komplement.\n- Serio, Sammy? - mruknąłem, wsadzając kluczyk do stacyjki.\n- Już nie ważne – wycofałem się szybko. Naprawdę nie wiem, co mi odbiło, że chciałem się jej przyznać do tego, że jest moją dziewczyną, nie tylko w oczach Julianne.\n- Lukey? – Jej dłoń znalazła się na mojej, którą dalej ściskałem kluczyki. Odwróciłem się powoli, napotykając od razu jej ciemne tęczówki, które uwielbiałem. – Powiedz mi to, co chciałeś powiedzieć.\n- Nie… To nic takiego.\n- Luke? – odparła tonem nieznoszącym sprzeciwu.\nCała Sam. Byłem na przegranej pozycji od samego początku. Wymamrotałem pod nosem serię niezrozumiałych słów, dając jej znać, że nie jestem zadowolony z tego, że znów mnie zmusza do rozmowy na temat tego wszystkiego. Zaśmiała się cicho, a moje serce od razu przyspieszyło.\n- Dobra – rzuciłem, zagryzając lekko wargę.- Powiedziałem mojej mamie, że jesteś moją dziewczyną.\n- To było jeszcze przed wycieczką do Newcastle. – Sam pokiwała, tylko głową.- Naprawdę nie wiem, czemu to zrobiłem, ale chyba chciałem jej pokazać, że ja też potrafię znaleźć sobie drugą połówkę i być szczęśliwy.\n- W porządku, Luke – powtórzyła z uśmiechem.\n- Powiedziałem też Liamowi – wydusiłem, krzywiąc się lekko. – No, może nie do końca, bo to on walnął tekstem, że jesteś moją dziewczyną, a ja… Ja nawet nie zaprzeczyłem, bo… To było… To było naprawę przyjemne i świetne uczucie, gdy pomyślałem, że tak naprawdę możesz być, tylko moja i…\nAle urwałem, bo Sam złapała za moje policzki i przysunęła się jeszcze bliżej. Czując na ustach jej gorący oddech, byłem pewny, że moje serce zaraz eksploduje, jeśli nie zwolni tempa. Przejechała palcami po mojej skórze, rozgrzewając ją jeszcze bardziej. Gdybym nie był już cały czerwony na twarzy, to pewnie teraz bym to nadrobił.\nSammy musnęła lekko swoimi wargami moje, a potem zrobiła to raz jeszcze i kolejny. Nie mogłem się doczekać, kiedy w końcu pozwoli mi w pełni się pocałować. Dlatego nie wiele myśląc ująłem jej kark dłonią i naparłem na nią bardziej, łącząc nasze usta. Przyjemne szumienie znów owiało moją głowę, a dla mnie nie liczyło się nic innego, jak tylko ona. Odsunęła się, choć ja wolałbym, by jeszcze chwilę została blisko mnie.\n- Jeśli chcesz, mogę być, tylko twoja – wyszeptała, używając moich poprzednich słów. Jej kciuk lekko przejechał po mojej dolnej wardze, a ja przymknąłem oczy. Serce dalej łomotało mi w piersi i byłem pewny, że ona może to z łatwością usłyszeć.\n- Na-naprawdę? – O super Luke, inteligentnie. Chciałem trzepnąć się otwartą dłonią w czoło za swój wrodzony idiotyzm, ale bałem się ruszyć, by ten moment nie rozprysł się, jak bańka mydlana. Zresztą w moim mózgu panował teraz totalny chaos i nie za bardzo wiedziałem, jak złożyć odpowiednie zdanie. Co ta dziewczyna ze mną robiła?\n- Że ty będziesz, tylko mój.\n- Naprawdę tego chcesz? Mimo tego, co mówiłem…\n- Chyba już wyjaśniliśmy sobie wszystko w Newcastle – wtrąciła, abym nie mógł znów jej utwierdzać w tym, że nie jestem jej wart. I w sumie byłem jej za to wdzięczny, bo naprawdę nie chciałem niczego spieprzyć. A miałem do tego zdolności. - Naprawdę tego chcę.\n- Ja też naprawdę tego chcę –wyszeptałem, a ona obdarzyła mnie swoim najpiękniejszym uśmiechem. – Cholernie tego chcę – dodałem, przybliżając się do niej. Teraz to ja musnąłem jej usta swoimi. Jej dłoń powędrowała do moich blond włosów. Powoli wsunęła w nie palce, a ja poczułem przyjemny dreszcz, który przebiegł mi po plecach.\n- Cholernie, cholernie – zaśmiała się cicho, całując mnie nos.\n- Kocham cię. – Uśmiechnęła się po raz kolejny, ponownie muskając swoimi wargami czubek mojego lekko zadartego nosa. – Wiem, że nie odpowiesz mi tym samym…\n- Może niedługo się to zmieni – powiedziała cicho, delikatnie przeczesując palcami moje włosy. Zapatrzyłem się w jej brązowe tęczówki, a potem lekko skinąłem głową, by po chwili również odpowiedzieć uśmiechem. W tym momencie oboje oficjalnie straciliśmy status singli.\nNie znałam się na miłości, która pojawia się między mężczyzną a kobietą. Nigdy tego nie doświadczyłam, aż do teraz. Może jeszcze nie kochałam Luke'a w pełni, ale to uczucie stopniowo zmieniało się w coraz większe i mocniejsze. I nie miałam nic przeciwko temu, by całkowicie się mu poddać. Bo to właśnie on sprawiał, że dostawałam to, czego mi od zawsze brakowało.\nNie wszystko jednak było, aż takie proste. Choć zyskałam oficjalnie swoją, jak to się ładnie mówi - drugą połówkę, to jednak nie mogłam podzielić się tym ze wszystkimi dookoła. A bardzo tego chciałam. Wiedziałam jednak, że niektóre osoby w ogóle by tego nie zaakceptowały. Nie tylko ja byłam tego świadoma. Luke też zdawał sobie z tego sprawę, że nasz związek będzie musiał pozostać w ukryciu, aż do zakończenia szkoły. Nie mogłam nic powiedzieć mamie, by nie wygadała się przy Calumie. Gdyby dowiedział się Calum, wiedziałaby jego paczka. A to z pewnością doprowadziłoby do kolejnych niemiłych sytuacji, w których to Luke znów oberwałby najmocniej. Brak akceptacji bolał. Gdzieś w środku to cholernie bolało.\nJednak jadąc z Lukiem do mojego domu, nie myślałam o tym długo. Chciałam dać ponieść się tej wspaniałej chwili. Chwili, która była tylko nasza. Dodatkowo czułam te przyjemne łaskotanie w brzuchu zwane motylkami. Nie wiedziałam, że będę to mogła poczuć, bez jego dotyku czy pocałunku. Ale czułam. I to wzmacniało się za każdym razem, gdy spoglądałam na blondyna siedzącego obok. Gdy widziałam ten błysk w jego błękitnych oczach, ten uśmiech, który sprawiał, że w jego policzkach pojawiały się delikatne dołeczki. Uwielbiałam w nim każdą najmniejszą rzecz. Cieszyłam się, że on cały jest już mój. Tylko mój.\nNamówiłam Luke'a, by został u mnie jeszcze na trochę, choć chłopak twierdził, że nie chce mi przeszkadzać w dalszych przygotowaniach. W końcu jednak się zgodził. Wysiedliśmy razem z samochodu i wtedy znikąd pojawił się mój ojciec. Po rekwizytach, jakie miał w ręku, domyśliłam się, że mama zagoniła go rozwieszenia świątecznych ozdób, które niedawno kupiła. Co prawda nasz dom już był od dłuższego czasu przystrojony, ale mama chciała, by tata dodatkowo oświetlił lampkami okna, które wychodzą na ulicę.\n- Cześć, dzieciaki – rzucił, poprawiając czapkę Mikołaja. Odpowiedzieliśmy tym samym. – Gdzie byliście?\n- U mojej babci – powiedział Luke, kierując się za mną w stronę domu.\n- Co u Julianne? – Tata i mama dużo o niej słyszeli, a matula sama chciała ją poznać.\n- W porządku – odezwałam się, łapiąc za klamkę. – W Wigilię wyjeżdża na ten rejs…\n- Tak, opowiadałaś, że czeka na nią wycieczka – przerwał mi Ray, wchodząc za nami do domu.\n- Cześć, Luke – powiedziała mama, kiedy wynurzyła się na hol. – Przywiozłaś nam do domu pomocnika? – pociągnęła ze śmiechem.\n- Mogę pomóc – odpowiedział szybko Luke, kiwając dodatkowo głową.\n- Jak chcesz pomóc, to pomożesz mi – rzucił tata, przesuwając przygotowaną wcześniej skrzynkę z narzędziami, która stała przy szafce. – Wieszanie lampek to męskie zajęcie, a nie stanie w kuchni.\n- Ray! – warknęła mama z oburzeniem.\n- Żartowałem, kochanie – powiedział tata, uśmiechając się do niej szeroko, by ją udobruchać. – Serio, żartowałem! – Mama przekręciła oczami, ale po chwili na jej twarzy wymalował się uśmiech. – To, jak będzie chłopie? Pomożesz mi?\n- Pewnie, że pomo… - Ale urwał, gdy Ray wcisnął mu na głowę drugą czapkę Mikołaja. Luke zrobił wielkie oczy, kiedy biały pompon uderzył go w policzek.\n- Ekstra! Każdy mój pomocnik musi mieć wypasioną czapkę – skwitował tata ze śmiechem.\n- Ona nie jest wypasiona – rzuciłam, siląc się na spokój, by nie zacząć chichotać pod nosem. Zaskoczony Hemmings, z biało czerwoną czapką wyglądał naprawdę zabawnie i uroczo jednocześnie.\n- Myszko, oczywiście, że jest – powiedział Ray, pukając się w swoją. – Każda czapka Mikołaja jest wypasiona i nie podważaj mojego zdania.\n- Bo? – droczyłam się z nim dalej.\n- Bo to ja tu mam status rodzica i ojca – pociągnął, łapiąc za skrzynkę. Ja i mama wybuchłyśmy śmiechem. – A idźcie wy… Nie czujecie ducha Świąt, wy Grinche. Idziemy, Luke – zarządził, a potem oboje wyszli z domu. Ja i mama wymieniłyśmy spojrzenia, a potem na nowo zaczęłyśmy się śmiać.\nTo było dla mnie coś zupełnie nowego. Mając biało czerwoną czapkę na głowie, pomagałem Ray’owi założyć lampki na oknach z przodu domu. Mężczyzna stał na drabinie, a ja przetrzymywałem ją, co jakiś czas podając mu to, o co mnie prosił. Nigdy wcześniej tego nie robiłem. Nigdy nie pomagałem wieszać ozdobnych lampek. Kiedyś tylko dekorowałem okno babci, ale to od środka i zajęło mi to góra pół godziny. Ta praca była inna. To nie była mała przysługa dla Julianne. To było, jak wspólne robienie czegoś dobrego i spędzanie jednocześnie czasu, jakby mężczyzna na drabinie był również moim ojcem.\n- Dobra, powinno się trzymać – powiedział Ray, spoglądając na swoje dzieło. – Jak to wygląda z daleka? – Odsunąłem się kawałek, by spojrzeć na trzy okna.\n- Prosto? Nic się schrzaniło?\n- Nic, jest naprawdę dobrze.\n- To, co? Zwiesisz lampki na ostatnim? – zaproponował, a ja uniosłem brwi do góry. – Od tej drabiny bolą mnie nogi – dodał ze śmiechem, kiedy zobaczył moje zmieszanie.\n- A jak coś…\n- Tego nie da się zepsuć – przerwał mi z uśmiechem. Zwinnie zszedł na dół, by ustawić drabinę przy ostatnim oknie. – To, jak? Wskakujesz? Powiem ci, co i jak.\nPokiwałem głową, podchodząc do niego. Wszedłem na drabinę, stając na tym samym stopniu, co on, choć mogłem zejść niżej. Byłem w końcu dość wysoki, a do tego miałem spory zasięg ramion. Ray podał mi pierwszy drucik, a potem zaczął mnie instruować, co i jak z nim zrobić. Po kilkunastu długich minutach góra od okna była zaczepiona i zostały, tylko boki i dół. Kiedy było wszystko gotowe, spojrzałem na moje własne dzieło. Uśmiechnąłem się, widząc, że wisi wszystko identycznie, jak u Ray’a.\n- Świetna robota, Luke –powiedział pan Hood, a mój uśmiech się poszerzył. To było naprawdę miłe uczucie zostać pochwalonym. – A teraz na dół i do domu. Może dziewczyny dadzą nam skubnąć trochę świątecznego jedzenia.\nMama zaserwowała nam szybki, acz spóźniony obiad, który zjedliśmy w kuchni, bo nie chciało nam się przechodzić do salonu. Luke'owi nie zamykała się buzia, co było naprawdę świetnym obrazkiem, który powodował uśmiech. Cieszyłam się, że u mnie naprawdę czuje się dobrze i swobodnie.\nW końcu jednak musieliśmy się pożegnać. A powodem tego było to, że Calum zapowiedział się, że zaraz wpadnie, bo jego matka doprowadza go do szału. Luke postanowił szybko zwinąć się do domu, aby uniknąć spotkania z moim kuzynem.\nDosłownie minęło może z dziesięć minut po tym, jak blondyn wyszedł, a na holu pojawił się Calum. Słyszałam, jak ściąga buty, a potem jego kroki były coraz bliżej kuchni. W końcu wszedł do środka, uśmiechając się szeroko.\n- Cześć ciociu, cześć wujku – powiedział, siadając przy stole.\n- Cześć, słoneczko – odpowiedziała mama, cmokając go w czoło.\n- Uciekłeś od prac przedświątecznych? – zapytał tata, a Calum pokiwał głową, przysuwając sobie pod nos talerz z piernikami. Trzepnęłam go w rękę.\n- Ej! No, Sammy!\n- To na Święta – powiedziałam, a Mulat prychnął pod nosem. Następnie spojrzał na moją mamę robiąc te swoje słodkie duże psie oczy, na które nabiera się prawie każda kobieta w naszej rodzinie. Wydął lekko usta do przodu, czym od razu kupił moją matulę.\n- Niech sobie poje – rzuciła, głaszcząc go po głowie.\n- Cholerny manipulant – wysyczałam, a Calum uśmiechnął się do mnie z triumfem.\n- Też cię kocham, siostrzyczko – odparł, wkładając całego piernika do buzi. Zdążył go przełknąć, a rozdzwoniła się komórka mamy. Gabrielle odwróciła się w stronę szafki. Złapała za telefon, spojrzała na wyświetlacz i odebrała.\n- Cześć, Grace – zaczęła, a Mulat zrobił wielkie oczy. Wlepił w nią swój wzrok. – Calum? – Chłopak szybko pokręcił głową.- Nie, nie ma. On i Sam mają jakieś spotkanie u Michaela, wiesz… Tak przed Świętami. Samantha wyniosła mi prawie połowę ciasta z domu… Tak… Są młodzi, to normalne… Pewnie. – Zaśmiała się.- Ja właśnie też jestem w trakcie… Oczywiście… Widzimy się na Wigilii… Jakby, co to dzwoń… Pa, Grace. – Mama rozłączyła się, a następnie utkwiła ciemne oczy w Calumie. – Do czego to doszło, że ja cię przed twoją własną matką kryję – wypaliła ze śmiechem.\n- Bo jest ciocia najlepszą ciocią pod słońcem – skwitował Calum, łapiąc za kolejnego piernika.\n- Tylko nie przeginaj.\n- Nie, spokojnie. Niedługo tam wrócę, ale muszę odsapnąć.\n- I zeżreć nam wszystkie pierniki? – zapytałam, a on uśmiechnął się. Siedziałam obok niego, obierając marchewkę, dlatego bez problemu sięgnął do moich spiętych włosów i zmierzwił mi je. – No, ej! Weź!\n- Mój ulubiony złośnik – powiedział Cal, biorąc kolejne ciastko. – Wiem, że robiłaś je z myślą o mnie, tylko się nie chcesz przyznać. W końcu jestem twoim ukochanym kuzynem – dodał z pewnością w głosie.\n- Czy mój ukochany kuzyn, pomoże mi obrać marchewkę?\n- Mam wolne od pracy – rzucił zadowolony.\n- Obieraj – powiedziałam stanowczo, a on jęknął pod nosem, gdy mama ze śmiechem wyciągnęła w jego stronę czysty nóż. – Płacę piernikami.\n- Trzeba było tak od razu. Są najlepsze! – odparł, zabierając szybko nóż z ręki mamy.\nPrzysunął sobie pustą siatkę na obierki i chwycił za pierwsze warzywo. Wiedziałam, że co jak co, ale piernikami Calum nie pogardzi. Była to dobra karta przetargowa, by zmusić go do ruszenia tyłka, mimo, że tego właśnie chciał uniknąć, uciekając do nas.\nRozdział jednak został dodany w całości, bo nie miałam pomysłu, jak go podzielić, by miał ręce i nogi. Nasza parka oficjalnie stała się parą, a rękę do tego przyłożyła sama Julianne. Dodatkowo szykujemy się do Świąt :D\nNastępny rozdział klasycznie pojawi się w niedzielę. O ile dobrze pamiętam numer 24, też będzie nieco dłuższy. Mam nadzieję, że Was tym nie zamęczę :)\nShihi 3 kwietnia 2016 20:12\nOczywiście, że nie zamęczysz nas długimi rozdziałami! Ja je uwielbiam :) ale super, że oficjalnie są parą. Wiedziałam, że wkrótce to i tak by się stało. Szkoda tylko, że nie mogą się tak razem pokazywać.\nRoxy Donau 3 kwietnia 2016 20:16\nUf... To dobrze :) Cieszę się bardzo :) To akurat było nieuniknione :)\nChołka 3 kwietnia 2016 21:05\nMOnia 3 kwietnia 2016 22:32\nUwielbiam Raya ♥ Genialny z niego ojciec, Sammy ma naprawdę świetnych rodziców. Wspaniały, czekam z niecierpliwością na następny ^^\nRoxy Donau 4 kwietnia 2016 17:05\nRay jest tym bardziej wyluzowanym rodzicem - przynajmniej tak myślę :) Cieszę się, że rozdział Ci się podobał. Dzięki bardzo za komentarz :)\nEwa Piątek 9 kwietnia 2016 05:58\nTo opowiadanie jest moim ulubionym zaraz po Pokochac cisze.\nRozdzial swietny jak zawsze. Ciekawa jestem jak Luke spedzi swieta.\nRoxy Donau 10 kwietnia 2016 02:47\nCieszę się bardzo, że je lubisz :)\nEwa Piątek 9 kwietnia 2016 06:01\nAnonimowy 9 kwietnia 2016 18:11\nW końcu mogę komentować:) Luke i Sammy oficalnie jako para :))) cudnie tak miało być ;) oni pasowali do siebie od samego początku. Mam tylko nadzieję, że nikt tego, co jest między nimi nie popsuje. Liczę też na to, że Hemmo nie spędzi świąt samotnie.\nRoxy Donau 10 kwietnia 2016 02:48\nWitam z powrotem XD Nic nie gwarantuję, czy w ich związku dram nie będzie :) Czas pokaże :)


Nie znoszę, gdy mówi się, że na Everest można kogoś wnieść – wywiad z Magdą Lassotą - blog Skalnik\nSławek Nosal / 12 grudnia 2019\nOpowieści z Himalajów często są do siebie bardzo podobne. Ich rytm wyznacza zdobywanie aklimatyzacji i wysokości. Ta będzie jednak inna. Magda Lassota pojechała pod Everest nie po to, by kursować w nieskończoność między obozami i nie po to, by wejść na szczyt. Chciała poznać ludzi, których przyciągnął Everest i zajrzeć w każdy zakamarek Everest Base Camp. Pod najwyższą z gór spędziła dwa długie miesiące, podczas których realizowała projekt reporterski „W cieniu Everestu”.\nZacznijmy od szczerości. Co Ciebie przyciągnęło pod Everest? Przecież nie chciałaś wejść na szczyt.\nTo jest trudne pytanie. Nie wiem, dlaczego ten Everest tak przyciąga. Bardzo chciałam poznać odpowiedź na to pytanie, dlatego pojechałam do bazy. Jednak nie do końca mi się to udało… Zawsze powtarzałam, że nie chcę wchodzić na Everest. W pewnym momencie jednak zmieniłam zdanie i mnie również ta góra zaczęła przyciągać.\nMagnes tego szczytu był silniejszy niż plany?\nBył bardzo silny! Na szczęście szybko zeszłam na ziemię i wróciłam do mojego pierwotnego myślenia, że nie chcę wchodzić na Everest. Przyznam, że na początku chciałam zrobić tylko projekt fotograficzny. Przede wszystkim jestem fotografem i chciałam robić zdjęcia wspinaczy przed wejściem na górę i po zejściu z niej. Jednak później zaczęło interesować mnie wiele więcej i tak powstał pomysł na obszerny reportaż. W Polsce nie było takiego projektu. Nie sądzę też, żeby ktoś coś podobnego na świecie już zrobił.\nEverest Base Camp na dwa miesiące stał się domem Magdy. (fot. Magda Lassota)\nSłuchaj, skoro chciałaś fotografować wspinaczy przed i po Evereście, to zakładałaś, że szczyt zmienia. Na zdjęciach widać byłoby pewnie tę stronę fizyczną.\nNie jest tak, że ten projekt się nie udał. Zrobiłam serię takich zdjęć. Nie wszystkim. Zwłaszcza po zejściu z góry było to trudne, bo wspinacze wtedy bardzo szybko uciekają z bazy. Helikopter praktycznie już na nich czeka. Everest bardzo zmienia fizycznie. Wspinacze potrafią schudnąć kilkanaście kilogramów w czasie tygodniowego ataku szczytowego. Na ich twarzach widać tak zwany Everest Kiss – pocałunek Everestu – czyli odmrożenia na policzkach. To jest bardzo wyraźne.\nIle ludzi jest pod Everestem w sezonie?\nW tym roku w bazie było około 1200 osób. Ogromnie dużo.\nCi ludzie się zmieniają, czy są to przeważnie te same osoby przez długi czas?\nJest grupa ludzi, którzy przychodzą i odchodzą, jak na przykład tragarze. W większości jest to jednak stała grupa, która tam po prostu mieszka przez cały czas trwania wyprawy. Wszyscy, którzy są w bazie są natomiast związani z wyprawami. W bazie nie ma trekkersów, bo oni mają zakaz wchodzenia na jej teren. Trekking do bazy pod Everestem to jest tak naprawdę trekking do punktu na samym początku bazy. Teoretycznie za to miejsce trekkersi nie mogą wchodzić. To jest strefa tylko dla wspinaczy.\nBaza to przede wszystkim ludzie, a nie namioty lód i kamienie. (fot. Magda Lassota)\nCzyli będąc w bazie miałaś wykupione pozwolenie na szczyt?\nMiałam pozwolenie, ale nie na Everest, bo jest ono bardzo drogie. Miałam pozwolenie na Nuptse. Bez żadnego pozwolenia nie można przebywać w bazie, a na pewno nie tak długo. Oczywiście nie da się sprawdzić, czy każda osoba w bazie ma pozwolenie i czy nie zaplątał się tu żaden turysta. Trzeba jednak wierzyć, że ludzie trzymają się tych przepisów i nie wchodzą za wielki głaz na początku bazy, na którym jest tabliczka z zakazem.\nNie ma czegoś takiego jak baza dla trekkersów. Jednak co roku pod ten wielki głaz przychodzą dziesiątki tysięcy turystów, żeby z pewnej odległości przyjrzeć się bazie, w której w tym roku było 380 osób z pozwoleniami wspinaczkowymi na Everest.\nW mediach, które informowały o Twoim projekcie można było wyczytać, że spędziłaś dwa miesiące w „hotelu” z widokiem na Everest. Z bazy jednak samego Everestu chyba nie widać?\nZ kilku tylko miejsc widać kopułę szczytową, jednak głównie widać Lolę i Nuptse, które zasłaniają Everest.\nA nie inne namioty, które zasłaniają te góry?\nMasz trochę racji. Widok z bazy jest zarazem piękny i brzydki. Jak przemierzałam tę bazę, to czasem czułam, że idę przez pole namiotowe… jak w Łebie albo w Mielnie… Pole, na którym nie chce się być, bo jest na nim tłum. Natomiast za każdym razem, gdy podnosiłam głowę, nie mogłam uwierzyć w to, jak pięknie położona jest baza, otoczona ośnieżonymi szczytami. Z jednej strony Lola i Nuptse, z drugiej Pumori. Każda po siedem tysięcy. A do tego wiesz, że zaraz za nimi jest już Tybet.\nEverest Base Camp – całkiem spore „pole namiotowe”. (fot. Magda Lassota)\nWięc jest to miejsce niejednoznaczne. Jaki jest największy mit o Everest Base Camp?\nNie wiem, jaki jest największy mit o samej bazie, ale wiem, jaki jest największy mit o samym Evereście. To mnie strasznie denerwuje i nie znoszę, gdy mówi się, że na Everest można kogoś wnieść. Będę z tym walczyć! Nie znoszę, gdy ludzie mówią, że tak jest. I że wystarczy mieć pieniądze, żeby wejść na Everest. One wcale niczego nie gwarantują. A już na pewno nie tego, że ktoś nas tam wniesie.\nNo tak, ale pieniądze dużo w tej drodze na dach świata ułatwiają.\nUłatwiają, ale nie gwarantują sukcesu.\nPewna rosyjska agencja zapowiadała w 2018 roku, że tak podniesie standard, że będą normalne łóżka, że będą dywany w namiotach.\nJuż to jest. Ja w namiocie miałam dywan, półeczkę i materac. Ale w droższych agencjach łóżka też się zdarzają.\nDla mnie mój namiot był luksusowy, choć zdarzają się jeszcze bardziej luksusowe. Namiot wygląda jak prostokątny domek z dwuspadowym dachem. Można się w nim normalnie wyprostować, stanąć. Ma mniej więcej wymiary dwa metry na metr. W środku jest łóżko lub sam materac, dywan, szafeczka turystyczna. Dla mnie to był szok. Mój mały pałac. Są oczywiście agencje, które oferują nawet prywatne ogrzewanie w namiotach. To się dzieje nie od dziś, a będzie jeszcze bardziej luksusowo.\nPod Everest każdy przyjeżdza ze swoją historią. (fot. Magda Lassota)\nRozmawiałaś w bazie z wieloma osobami i pojechałaś, żeby ich zrozumieć. Po co się idzie na ten Everest? Było tam już tylu ludzi.\nNie wiem. Robiłam wszystko, żeby się tego dowiedzieć i mam wrażenie, że dwa miesiące w bazie aż tak bardzo nie przybliżyły mnie do rozwiązania tej zagadki. Każdy podaje jakieś powody: miłość do gór, kolejny krok we wspinaczkowej karierze, kompletowanie Korony Ziemi. Czasem ktoś przekonuje, że jest to misja społeczna. Nie kupuję takiego tłumaczenia. Pamiętam, że rozmawiałam z kimś, kto mówił, że tak naprawdę na początku jest decyzja. Decydujesz, że chcesz wejść na Everest, a potem możesz – ale nie musisz – budować wokół tego otoczkę, mówić, że to jakaś misja społeczna. Na przykład mówisz, że walczysz o czyjeś prawa. Niezależnie od tego, jak bardzo ktoś chciałby zrobić z siebie bohatera, to najpierw jest jego decyzja, jego ego. A potem może opowiadać, co mu się żywnie podoba.\nCzyli jest to projekt egoistyczny?\nOczywiście. Wchodzenie na tę górę jest absolutnie egoistyczne. Czasem ludzie sami nie do końca wiedzą, co nimi kieruje, a czasem nie chcą się po prostu przyznać.\nMoże też jest tak, że ta motywacja zmienia się w czasie wyprawy?\nMoże. Na pewno jest dużo takich osób, które kochają się wspinać, a Everest pojawił się w ich głowie już dawno. Poznałam takich wspinaczy, którzy mówili, że myśleli o tej górze od lat, od dzieciństwa, i w końcu tu są. Dla wielu to po prostu marzenie.\n„Dach świata” to magnes, który przyciąga wielu wspinaczy. (fot. Magda Lassota)\nSkoro rozmawiałaś też z tymi, którzy to marzenie osiągnęli, to powiedz, co oni mówią już po zejściu z góry, po tym jak stanęli na najwyższym szczycie Ziemi. Czy oni mówią na przykład, że warto wziąć kredyt na 30 tyś. dolarów i tego dokonać?\nHmmm… 30 tyś. dolarów to tak średnio. Raczej więcej. W każdym razie nikt mi nie powiedział, że żałuje tych pieniędzy. Raczej mówili, że powtórzyliby to, bo jest to tak niesamowite przeżycie. Nie spotkałam nikogo, kto powiedział: „kurczę, nie, to nie było warte tego kredytu”. Spotkałam natomiast osobę, która wzięła już dwa kredyty. Raz jej się nie udało, ale za drugim razem weszła. Chyba jednak większość wspinaczy uważa to za swoje największe osiągnięcie i płaci tę cenę.\nTakie wejście na Everest to jeszcze sport, himalaizm? Sporo jest głosów, że to tylko wysokogórska turystyka.\nTo prawda. Nawet muszę się z tym zgodzić. Niektórzy są bardzo doświadczeni, ale jednak jest wiele osób, które w bardzo dużym stopniu korzystają z pomocy Szerpów.\nSpotkałaś kogoś, kto nie korzystał na przykład z tlenu? Bywają w bazie w czasie sezonu wspinacze ze sportowymi ambicjami?\nW tym roku chyba nikt nie wszedł nie używając tlenu. W najlepszy dzień do ataku szczytowego była słynna kolejka i na przykład Elizabeth Revol też nie mogła pozwolić sobie na to, by czekać w kolejce i nie używać tlenu, chociażby z powodu ryzyka odmrożeń. Nie daję głowy, że nikomu się nie udało, ale ja nie słyszałam o takim wejściu w tym sezonie.\nBaza to nie tylko ci, którzy marzą o szczycie. To również tragarze, kucharze i przewodnicy. (fot. Magda Lassota)\nBaza pod Everestem to też „lokalsi”, którzy pracują przy wyprawach. Czyje opowieści są ciekawsze – wspinaczy czy tragarzy, przewodników i kucharzy?\nCiężko to porównać. Słyszałam masę ciekawych historii wspinaczy i mnóstwo ciekawych historii Szerpów. Problem jest taki, że człowiek z zachodu wejdzie raz na Everest i jest gwiazdą w swoim kraju. Szerpa wchodzi 10, 15, 20 razy i nikt o nim nie słyszy. Szerpowie, którzy weszli na przykład 5 razy na szczyt mówią, że to mało. Oni nie robią tego dla sławy, to ich praca, robią to, żeby przeżyć. Ich historie są takie ciekawe, bo o ich życiu wiemy niewiele.\nNapisałaś reportaż, w którym zastanawiałaś się, czy Szerpowie są szczęśliwi czy nieszczęśliwi.\nNepalczycy mówią, że są szczęśliwi. Mówią, że trzeba być szczęśliwym i nie ma co narzekać i zbytnio się nad tym zastanawiać. Wpływ ma na to też buddyzm. Myślę, że nie do końca chcą się przyznawać, że tak naprawdę jest ciężko. Żeby się tego dowiedzieć, trzeba ich lepiej poznać.\nMówi się, że pod Everestem jest dużo problemów. Media nagłaśniają na przykład problem śmieci, kolejek pod szczytem, śmierci na górze. To są po prostu nośne tematy czy palące problemy?\nLiczba ludzi pod tą górą nie musi wpływać na większe zaśmiecenie. Z roku na rok coraz bardziej dba się o to, żeby tych śmieci ubywało. Ja chcę wierzyć w to, co mówią ludzie z pozarządowej agencji SPCC – Sagarmatha Pollution Control Committe, która zajmuje się właśnie problemem śmieci na Evereście, pod Everestem i w całym Parku Narodowym Sagarmatha. Oni mają misję, chcą, żeby ta góra za kilka lat była czysta. A to, że na Everest wspina się dużo za dużo ludzi, to niepodważalny fakt. Rząd w żaden sposób nie kontroluje ani liczby pozwoleń, ani umiejętności wspinaczy.\nMagdę gościliśmy na Spotkaniach z Górami. Jej prezentacja pozwoliła zajrzeć w wiele zakamarków EBC (fot. Paweł Ruda)\nSpotkaniom z Górami towarzyszyła wystawa. (fot. Paweł Ruda)\nKombinezon wyprawowy The North Face budził duże zainteresowanie. (fot. Sławek Nosal)\nSpoktania z Górami zakończyły pytania od publiczności. (fot. Paweł Ruda)\nNa wrocławskim spotkaniu nie zabrakło rozmów w cztery oczy. (fot. Paweł Ruda)\nNie widzisz szans, żeby to się zmieniło? Nie ma szansy, że będzie tam po prostu mniej ludzi?\nNikt nie widzi. Dla rządu liczą się pieniądze. Politykom były przedstawiane różne rozwiązania. Szerpa, który 17 razy wszedł na szczyt i prowadził wiele ekspedycji – Lakpa Rita Sherpa – sam przedstawiał rządowi propozycję, dzięki której na Evereście byłoby mniej niedoświadczonych ludzi, a pieniędzy dla Nepalu tyle samo, ale to nic nie dało. Na przykład są takie pomysły, żeby wspinacz, który ma wejść na Everest, wcześniej zdobył inny ośmiotysięcznik. Ponieważ większość ośmiotysięczników leży w Nepalu, to zasada ta zatrzymałaby pieniądze w kraju, a nawet byłoby ich więcej. Wspinacze musieliby zrobić przynajmniej o jedną ekspedycję więcej. I mieliby też większe doświadczenie.\nTeraz – po nagłośnieniu sprawy z kolejką – mówi się o takiej zasadzie, że wspinacz powinien wcześniej zdobyć dowolny szczyt liczący 6500 metrów, ale to jest mydlenie oczu i wiele osób się z tego śmieje. Są przecież proste szczyty i to nic nie zmieni.\nSkoro tak dużo ludzi jest w górach – nawet tych najwyższych – to porozmawiajmy chwilę o fenomenie, który można określić jako „modę na góry”. Czemu Himalaje interesują tak wielu Polaków? Jadąc tam musiałeś zakładać, że to będzie interesujące dla ludzi.\nNajpierw wpadłam na ten pomysł, a potem rzeczywiście pomyślałam, że może będzie łatwiej, bo to słowo Everest tak przyciąga uwagę, działa na wyobraźnię. Teraz w ogóle coraz więcej ludzi jest „specjalistami” od gór wysokich. Wydaje mi się, że to za sprawą mediów i tragedii. Czy ktoś wcześniej słyszał o Tomku Mackiewiczu, który siedem razy próbował wejść zimą na Nangę? Czy ktoś słyszał o Revol? A teraz tak łatwo jest ją oceniać. To tak, jak z Małyszem, gdy było o nim głośno, cała Polska interesowała się skokami.\nEverest Base Camp to dom wspinaczy i sztab, gdzie opracowuje się plan ataku szczytowego. (fot. Magda Lassota)\nAle w górach widać więcej ludzi.\nMyślisz, że jest ich więcej niż kiedyś?\nWidzę to choćby w najpopularniejszych miejscach Karkonoszy, gdzie bywam często. Może jest to wina mediów społecznościowych, dzielenia się przeżyciami na Instagramie, Facebooku.\nByć może. Coraz częściej mówi się o społecznej odpowiedzialności tych mediów, że doprowadzają do tego, że w niektórych miejscach jest za dużo ludzi. W Himalajach zdecydowanie przybyło turystów. Wcześniej panowało przekonanie, że są takie niedostępne, odległe, tylko dla zawodowców. A teraz wiadomo, że zrobienie trekkingu w Himalajach nie jest ani skomplikowane, ani nie musi być trudne. Tylko wszystko trzeba robić z głową.\nPo Himalajach masz ponoć apetyt na Karakorum. Co z kolejną wyprawą? Pojedziesz tam w góry, czy znów poznawać ludzi?\nNa pewno jadę na trekking, od dawna marzę o Karakorum. Wiesz, Himalaje są piękne, ale te trasy trekkingowe są już bardzo skomercjalizowane. Mają rozwiniętą infrastrukturę, a ja chcę poczuć surowość gór i poznać Pakistan. Mam kilku przyjaciół Pakistańczyków, więc nie boję się tam jechać, bo ktoś na pewno się mną zaopiekuje. Chcę zobaczyć, jak mieszkają, żyją, dowiedzieć się jak, pracują pakistańscy tragarze i przewodnicy. Nie wiem jednak jeszcze, czy wyjdzie z tego jakiś reportaż. Po prostu nie wiem, czy uda mi się aż tyle czasu spędzić w górach, bo na to są potrzebne duże fundusze.\n„Himalaje są piękne, ale te trasy trekkingowe są już bardzo skomercjalizowane.” (fot. Magda Lassota)\nKarakorum jest droższe?\nTak. Mówi się, że Pakistan potrafi być droższy od Nepalu. A Nepal już nie jest tani, a przede wszystkim trekking pod Everest, Wszystkie te teehouse’y, jedzenie, pozwolenia są nieprawdopodobnie drogie. Właściciele teahouse’ów mogą podnosić ceny, bo wiedzą, że turyści i tak będą musieli zapłacić. W jeden dzień trekkingu można wydać 50 dolarów i więcej, do tego pozwolenia, loty do Lukli. Najgorsze jednak jest to, że jak zwykle bogacą się bogaci, a biedni nadal są biedni. Zobaczymy, jak będzie w Pakistanie.\nTrzymam więc kciuki za kolejne projekty i dziękuję Ci bardzo za ciekawą rozmowę.\nWięcej o Magdzie Lassocie i jej projektach: www.magdalassota.com\nZobacz wywiad, w którym zadaliśmy jeszcze kilka innych pytań.


Co to jest Data Driven Marketing?\nVD / Blog / Marketing / Co to jest Data Driven Marketing?\nObecnie opieranie się na danych jest bardzo ważnym czynnikiem działalności w każdym zakresie. Często do rzetelnych informacji musimy się odnosić nawet na potrzeby zwykłej rozmowy wśród znajomych, aby po prostu uwiarygodnić swoje wypowiedzi. Podobnie jest w przypadku działań marketingowych, gdzie przede wszystkim chodzi o to, aby kierować się danymi dotyczącymi klientów.\nCzym charakteryzuje się Data Driven Marketing?\nJakie korzyści niesie za sobą Data Driven Marketing?\nData Driven Marketing można tłumaczyć jako marketing sterowany danymi. Chodzi w nim o to, żeby nasze działania marketingowe opierały się przede wszystkim na wiedzy, którą pozyskujemy z różnego rodzaju danych. Zatem możemy się domyślić, że kluczowe będą tutaj umiejętności analityczne. Dane, które posiadamy są tylko informacją, to m.in. ich interpretacja pozwala nam przemienić je w wiedzę, na której będziemy się opierać.\nRodzaj danych oraz to w jaki sposób będziemy je pozyskiwać, nie ma większego znaczenia. Sposób analizy, organizacji oraz ich wykorzystania jest tutaj najważniejszy. Dzięki temu będziemy mogli m.in. spersonalizować naszą komunikację, ofertę itp. oraz dokonać lepszego targetowania, a tym samym unikniemy błędów marketingowych i będziemy prowadzić skuteczne działania.\nNie będzie niczym odkrywczym stwierdzenie, że marketing sterowany danymi, aby był skuteczny musi mieć ściśle określone cele. Do tego może być przydatna koncepcja SMART, o której pisaliśmy jakiś czas temu. Data Driven Marketing to strategia działania, do której realizacji będą niezbędne nam narzędzia. Wyznaczenie celi będzie kluczowe w ich doborze, a także sprawdzeniu skuteczności podejmowanych działań.\nWspomnianymi narzędziami w przypadku Data Driven Marketingu, będą oczywiście zbiory danych dotyczących naszych klientów. Podstawową formą mogą być bazy z danymi teleadresowymi, które uzyskaliśmy np. na potrzeby zapisu do newslettera. Wyobraź sobie, że odbiorca jest w Twoim stacjonarnymi sklepie. Jeśli w tym momencie wyślesz mu np. maila reklamowego, istnieje większa szansa na to, że go przeczyta i go zainteresuje, nawet jeśli odczyta go po powrocie do domu.\nW marketingu sterowanym danymi, kluczowe będzie przede wszystkich ich łączenie. Co to oznacza? Musimy skupić się na połączeniu danych, technologii oraz kompetencji. Jak można przeczytać w raporcie IAB, organizacje, które wykorzystują dane w swoich działaniach, mają 6 razy większą szansę na przynoszenie zysku. Dlatego musimy skupić się na 3 elementach:\nDane – musimy zadbać o to, aby były one przede wszystkim liczne, jakościowe oraz był do nich łatwy dostęp. W badaniu przeprowadzonym przez CMO Council, około 70% marketerów wyznała, że to szybkość realizacji kampanii jest najważniejszą korzyścią z wprowadzenia Data Driven Marketingu.\nTechnologia – jej dostępność jest równie ważna w marketingu sterowanym danymi. Możemy korzystać przede wszystkim z darmowych rozwiązań takich jak Google Analytics oraz płatnych np. brand24. To na jakie rozwiązanie technologiczne się zdecydujemy, będzie wiązało się również z efektywnością naszych działań. Warto zaznaczyć, że większość dostępnych na rynku rozwiązań, będzie opierać się na modelu SaaS.\nWdrożenie – to jaką technologię będziemy wykorzystywać jest bezpośrednio związane z efektywnością wdrożenia. Jednak aby było to możliwe, musimy właśnie zdecydować się na połączenie tych trzech elementów: danych, technologii i kompetencji – od których będzie zależeć wdrożenie Data Driven Marketingu.\nAby jeszcze bardziej nakreślić to jak bardzo istotny jest marketing sterowany danymi, przyjrzyjmy się jego korzyścią:\nPersonalizacja – potencjalni klienci prawdopodobnie nie znają całej naszej oferty. Dzięki DDM mamy możliwość sugeracji odbiorcom produktów, o których wcześniej nie wiedzieli, a które będą wpisywały się w ich gusta.\nOmnichannel marketing – ciągłość komunikacji z klientami jest bardzo ważna w kontekście budowania ich lojalności. Dzięki DDM będziemy mogli wspierać działania omnichannel marketingu i sprawić, że będą one precyzyjne, co będzie niezwykle istotne.\nWyczucie chwili – dzięki DDM będziemy mogli komunikować się z naszymi odbiorcami wtedy gdy podświadomie tego chcą. Co to oznacza? Jeśli klient jest w galerii handlowej, w której posiadasz swój lokal, będziesz mógł przypomnieć mu się, że jesteś “pod ręką”. Poza tym, komunikujesz się z odbiorcami wtedy, gdy mają prawdopodobnie czas na zakupy, a nie gdy muszą np. szybko opłacić rachunki. Wpłynie to pozytywnie na poziom skuteczności Twoich działań.\nW dzisiejszych czasach opieranie się na danych jest kluczowe na każdym kroku. Dzięki Data Driven Marketingu otrzymujemy możliwość podniesienia skuteczności naszych działań. Poprzez wykorzystanie danych dotyczących naszych odbiorców, możemy w łatwy sposób m.in. spersonalizować nasza komunikację z nimi. A sama personalizacja w dzisiejszych czasach jest bardzo istotna.\nDodaj coś od siebie i zostaw komentarz na temat "Co to jest Data Driven Marketing?"


Szlifowanie betonu - Katalog stron Jarmi\nKatalog posiada stron: 13101, na przyjęcie oczekuje: 11, gości online: 30\tTwoja reklama powyżej ... ZOBACZ co zyskasz!\nW ofercie firmy Maricio znajdują się przede wszystkim cięcie, wiercenie i kruszenie i szlifowanie betonu, oraz wzmacnianie konstrukcji. Techniki diamentowego cięcia i wiercenia w betonie posiadają niepodważalne zalety podnoszące poziom jakości prac budowlanych. Sprawia to, że wykorzystywane są one coraz częściej w budownictwie ogólnym, przemysłowym i drogowym. Ich zalety to przede wszystkim krótki czas wykonania, brak wibracji mogących uszkodzić strukturę obiektu, estetyczne i precyzyjne wykończenie obrabianych powierzchni.\n48 1 6 107\nSłowa kluczowe: kruszenie betonu, szlifowanie betonu\nPodstawą działalności firmy MAR-BUD jest realizowanie wytrzymałych oraz bezpiecznych konstrukcji drewnianych i stalowych. Działa ona na rynku już od trzydziestu lat, swoją siedzibę posiadając w Orzechowie w pobliżu Środy Wielkopolskiej. Prężny rozwój i ciągłe poszerzanie propozycji pozwoliło na przygotowanie wyjątkowo bogatej oferty. Oprócz więźb d...\nAlptrek Warszawa Usługi Wysokościowe »\nZajmujemy się szeroko rozumianymi pracami na wysokościach przy zastosowaniu technik alpinistycznych. Działamy na rynku od 1999roku. Posiadamy niezbędne doświadczenie w wykonywaniu najtrudniejszych prac wysokościowych, z powodzeniem stosując sprawdzone metody napraw jak i najnowsze materiały oraz technologie. Alpiniści przemysłowi zatrudnieni w nasz...


W którym miejscu możemy zrobić tanie zakupy do swojego domu? Jeśli jesteś przykładowo posiadaczem e-sklepu, musisz zwrócić uwagę, że czymś naprawdę istotnym jest to by zawsze bardzo umiejętnie zadbać o swój magazyn. A przecież funkcjonowanie sklepu internetowego bez magazynu jest czymś niesłychanie trudnym. I z tej przyczyny warto wejść na stronę http://meblestalowe.pl. Pod owym adresem […]\nJeśli jesteś przykładowo posiadaczem e-sklepu, musisz zwrócić uwagę, że czymś naprawdę istotnym jest to by zawsze bardzo umiejętnie zadbać o swój magazyn. A przecież funkcjonowanie sklepu internetowego bez magazynu jest czymś niesłychanie trudnym. I z tej przyczyny warto wejść na stronę http://meblestalowe.pl. Pod owym adresem swoją ofertę zamieścił jeden z największych w Polsce producentów mebli stalowych, które są potrzebne w każdym magazynie.\nNależy mieć na uwadze, iż czymś niezmiernie ważnym jest to, aby zakupić do swojego magazynu bardzo solidne meble. To niesłychanie istotne, ponieważ odpowiednia jakość mebli w magazynie jest absolutną podstawą. Można powiedzieć, że oferta meblowa zamieszczona na stronie www.meblestalowe.pl powinna się spodobać dla absolutnie wszystkich. Przecież jeśli w rachubę wchodzi akurat ten producent, to jest on szerzej znany z tego, że we wszystkich przypadkach dba o to, aby własne meble oferować klientom w rewelacyjnej jakości.\nSatysfakcja z życia erotycznego a medykamenty na potencję bez recepty 16 marca 2022 / By admin


Wpisy 01 2019 | Eko - http://eko-leko.elblag.pl/\nDodane: 08:18 28. 01. 2019\nradcy prawni Katowice Prawo – jego wady w Polsce Wiele mówi się o tym, że polskie prawo bywa wadliwe. Nie ulega wątpliwości fakt, że jest to prawdziwe sformułowanie, co pokazują liczne sprawy sądowe, po\nDodane: 13:53 27. 01. 2019\nGabinet dentystyczny Zabrze Polecane pasty do zębów dla osób z chorobami dziąsełDobry stan dziąseł jest bardzo ważny dla zdrowia zębów. Słabe dziąsła zaczynają krwawić podczas szczotkowa\npozycjonowanie rybnik Marketing w sieci – jakie działania obejmuje? Planując promocję firmy oraz proponowanych przez nią usług i produktów warto wykorzystać rożne kanały komunikacji. Jeszcze do niedawna dota\nDodane: 07:18 26. 01. 2019\nradcy prawni Katowice Kilka rad dla idących do prawnika Poradnik, który oddajemy w Twoje ręce pozwala dowiedzieć się tego, co należy przygotować przed wizytą u prawnika i o jakich aspektach tejże wizyty warto p\nDodane: 08:11 25. 01. 2019\nprawnik Katowice Polskie prawo – jego wady Wśród minusów polskiego prawa specjaliści wskazują przede wszystkim bardzo dużo poprawek do tegoż prawa, które są wprowadzane. Wszystko to skutkuje szeregiem różnego rodzaj\nDobry dentysta Zabrze Działy stomatologii Stomatologia jest na tyle szerokim działem nauki, że konieczne było sklasyfikowanie jej na poszczególne specjalności. Każdy z działów stomato\nDodane: 05:58 23. 01. 2019\nradca prawny Katowice Czy studiowanie prawa się opłaca? Studia prawnicze od wielu lat są obiektem zainteresowania coraz większej rzeszy studentów. Wynika to z faktu przekonania, że dają one ogromne zaro\nWybielanie cieszyn edytuj kod w internetowej encyklopediiW miazdze zęba, między ubogokomórkową warstwą Weila a miazgą właściwą, włókna tworzą gęsty splot Raschkowa. Są to nerwy mielinowe i klasyfikowane są jako, A-?, A\nOsąd prawnika. Czyli o adwokatach i sądachMotoryzacja - serwis i naprawaBudowa domu i geodeciExperts in their field - electricianCo chcesz wiedzieć o zaproszeniachZegarek na prezentBaby Shower, co to jest?Plumber - when you need some help with pipesArganowe kosmetyki a MarokaSolution for w smoke from exhaust pipeZainwestuj w ciepÅ‚y domSklepy z modnÄ… odzieÅ¼Ä…, co warto kupowaÄ‡?Smoke issue - what to do?Skuteczne pozycjonowanieDbanie o uzębienieFirmy geodezyjne, a budowa domuReklamy mobilne i zewnętrzneInwestycja w tańszy prąd - fotowoltaika, czy warto?Tanie pozycjonowanieO mechanikach, tych dobrych i złychKlimatyzacja - czy to się opłaca?5 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak kupić panele fotowoltaiczneSposoby na oknoJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówDrukarnie w centrum uwagiWhen is best time to hire cleaning serviceDentysta ZabrzeWizyta u dentysty - kilka poradArtykuł o podatkach, biznesie i biurach rachunkowychKilka ciekawostek dotyczących ogrzewania


Książką po łapkach: Anioł śmierci LUCIA PUENZO\nJosef Mengele był człowiekiem o dwóch twarzach. Z jednej strony to ukochane dziecko rodziców, ulubieniec całej rodziny, niezwykle uzdolniony. Został lekarzem, ponieważ medycyna była jego pasją. Poświęcił jej całe swoje życie. Z drugiej jest szaleniec, sadysta, człowiek wyzuty z wszelkich emocji, Anioł śmierci mający na swoim sumieniu tysiące ludzkich istnień.\nTo Mengele był najokrutniejszym zbrodniarzem Trzeciej Rzeszy, który od maja 1943 roku do listopada 1944 roku dokonał selekcji na rampie w obozie Auschwitz-Birkenau ponad 70 transportów więźniów. Skazywał na śmierć dzieci, starców, kobiety ciężarne oraz każdego, kto nie nadawał się do pracy w obozie. W swojej obsesyjnej miłości do czystości rasy próbował zwiększyć ilość ciąż mnogich, na bliźniętach dokonywał najbardziej bestialskich eksperymentów pseudomedycznych, takich jak amputacje, celowe zakażanie organizmu śmiertelnymi chorobami, punkcje lędźwiowe, a wszystko to wykonywane bez znieczulenia. Wszelkie anomalie rozwojowe cieszyły się jego ogromnym zainteresowaniem.\nLucia Puenzo w swojej powieści połączyła prawdziwą postać Josefa Mengele, zachowując jego cechy charakteru, zachowanie, jego obsesje związane ze stworzeniem czystego Aryjczyka oraz potrzebą władzy nad naturą z wymyśloną przez siebie historią karłowatej Lilith i jej rodziny.\nPrzenosimy się do roku 1960. Ukrywający się Mengele swoim nienagannym zachowaniem zdobywa zaufanie rodziny, z którą podróżuje po Pustyni Patagońskiej. Czemu właśnie ta rodzina stała się jego towarzyszami? To za sprawą 12-letniej Lilith, która jest zbyt niska i nieforemna. Ta dziewczynka powoduje, że uśpiona do niedawna żądza zapanowania nad ludzkim ciałem budzi się na nowo. Udaje mu się przekonać rodziców Lilith, że jest w stanie pomóc jej za pomocą hormonu wzrostu urosnąć kilka, a być może kilkanaście centymetrów. Kolejny eksperyment rozpoczyna się i niewątpliwie będzie miał nieodwracalny wpływ na życie małej dziewczynki.\n„Anioł śmierci” to nie tylko próba zobrazowania życia szalonego naukowca po zakończeniu wojny, to przede wszystkim ukazanie prawdziwej twarzy ludzi, dla których motorem do działania są własne obsesyjne dążenia do doskonałości oraz chęć zapanowania nad nieokiełznaną i tajemniczą naturą. Bycie panem świata, władza absolutna są jak narkotyk i bardzo trudno walczyć z pokusą bycia tym, który tworzy perfekcyjność, który dyktuje warunki, choć jest to tylko ideał w jego własnym mniemaniu. Równie trudno być innym niż ogół, który nas otacza. Każdy, kto posiada jakikolwiek defekt wie, jak ciężko żyje się będąc nieustannie narażonym na krytykę, prześmiewcze reakcje społeczeństwa. I kiedy ten, który ma się za stwórcę oraz ta, która chce być jak każdy spotyka się, dążenie do doskonałości staje się ich wspólnym celem.\nPytania, jakie do dziś towarzyszą mi po przeczytaniu „Anioła śmierci”, to do jakich rzeczy zdolny jest człowiek ogarnięty obsesją zapanowania nad światem, jak silna musi być potrzeba aktu tworzenia nieskazitelnego człowieka, żeby nie wahać się przed najbardziej wyrafinowanym okrucieństwem i ostatnie, jak bardzo jesteśmy zależni od pozytywnego postrzegania nas samych przez społeczeństwo i jak każdy z nas potrzebuje akceptacji drugiego człowieka. Jak bardzo to wszystko determinuje nasze działania, jednocześnie doprowadzając do zatracenia człowieczeństwa.\n"Anioł śmierci" Lucia Puenzo, Zakrzewo, Wydawnictwo Replika, 2014


powiązany z: Wycieczki | nabloniach.com.pl\nW dzisiejszych czasach chcielibyśmy móc odpoczywać w dobrych warunkach. Tak, więc gdy wybieramy się na wypoczynek w naszym kraju rezerwujemy noclegi w apartamencie w hotelu lub szukamy mieszkania – apartamentu na czas naszego pobytu w wybranym mieście. Na szczęście górale doskonale o tym wiedzą i postanowili wyjść naprzeciw oczekiwaniom turystów.\nKiedy nadchodzi okres letni, staje się ciepło, każdemu poprawia się humor i wciąż rozmyślamy o wypoczynkowym urlopie. Nie wszyscy jednakże uwielbiają piaszczyste plaże i leżenie na piasku. Funkcjonuje w Polsce sporo interesantów sportu i górskich pasjonatów. Pora letnia sprzyja sporej ilości wyprawom górskim, trasom rowerowym, rannemu biegowi, czy uprawianiu różnorodnych dyscyplin wyczynowych i niszowych.


Równowaga pomiędzy Stwórcą i Współ-Stwórcą\nWe Wszechświecie istnieje Stwórca, centralne Źródło mocy i światła. Może być ono opisane jako wszechwiedzące i potężne, ale to podejście ogranicza to, co nie może być ograniczone. Opisywanie Stwórcy to jak opisywanie powietrza: czym ono jest, gdzie jest, w jaki sposób, ile go jest? To są pytania, które nie mają odpowiedzi i próba zrozumienia Stwórcy jako obiektu – tak jak w przypadku opisu powietrza – zamiast po prostu uznania jego istnienia, nie zezwala na pełne połączenie ze Stwórcą i wykorzystanie jego możliwości.\nStwórca jest we wnętrzu i wszędzie wokół każdego z was, tak samo jak powietrze. Stwórca zależy od każdego z was, tak samo jak wy zależycie od Stwórcy. Stwórca istnieje dla i w imieniu każdego z was, tak samo jak wy istniejecie dla i w imieniu Stwórcy. Razem jesteście źródłem i wykorzystaniem energii, która pozwala całości stworzenia się przejawić. Bez was nie istnieje stwarzanie, a bez Stwórcy nie ma z czego tworzyć. Jedno jest niezbędne drugiemu i istnieje doskonała równowaga i równość w tej relacji.\nOd Stwórcy pochodzi źródło energii, w niekończącym się i nieograniczonym przepływie, który jest dostępny dla was i dzięki któremu możecie tworzyć. Jako współ-stwórcy używacie tej energii, aby stwarzać to, co istnieje w waszej rzeczywistości, w świecie i we Wszechświecie. Całość stworzenia płynie ze skali mikro do makro, z indywidualnej rzeczywistości, którą znacie jako wasze życie, do Wszechświata, który was otacza. Wiecie, że wszystko jest połączone, więc jak możecie myśleć, że nie jesteście częścią przepływu kreacji w każdej części Wszechświata?\nKażde wcielenie reprezentuje wypełnienie kontraktu duszy i uzdrawiającą podróż, która ten kontrakt stanowi, będąc obietnicą stwarzania wspólnie ze Stwórcą. To właśnie zgodziliście się stwarzać dla siebie i dla Ziemi w każdym wcieleniu. Każda istota we Wszechświecie, we wszystkich wymiarach czasu i istnienia, we wszystkich energetycznych wibracjach i częstotliwościach ma tego rodzaju umowę pomiędzy Stwórcą i sobą jako Współ-Stwórcą. Zaakceptujcie, że jesteście współ-stwórcami, a wtedy będziecie mogli wypełnić swoją obietnicę wspólnego stwarzania i wejdziecie na wyższe poziomy spełnienia w każdym obszarze swojego życia, stając się źródłem energii, jakiego Stwórca potrzebuje dla zamanifestowania nieba na Ziemi.\nCopyright (c)2012 by Jennifer Hoffman.\nBłogosław i uwalniaj\nZaktywujcie swoje marzenia


Policja przypomina – Motocykle są wszędzie! Białystok | ddb24.pl\nPortal DzienDobryBiałystok.pl 23/04/2019 08:50\nNiechroniony uczestnik ruchu drogowego to, oprócz osoby pieszej, także motocyklista. Niechroniony – bo każda kolizja, zderzenie naraża go na tragiczne konsekwencje. Policja ostrzega i apeluje o rozsądek na drodze.\nDo tragicznego w skutkach zdarzenia drogowego doszło w minioną środę, 17 kwietnia, około godziny 19:30 w miejscowości Tama w gminie Rajgród. Ze wstępnych ustaleń wynika, że młody mężczyzna, jadąc motocyklem nie dostosował prędkości do warunków drogowych, w wyniku czego uderzył w barierki drogowe i wypadł z drogi. Pomimo udzielonej pomocy medycznej, 27-latek zmarł w szpitalu.\nPolicja przypomina: fundamentem bezpieczeństwa jak zawsze są przepisy prawa i ich przestrzeganie. Stosowanie się do ograniczeń prędkości, zachowywanie odpowiedniej odległości między pojazdami, prawidłowe manewry wyprzedzania czy wymijania oraz zwracanie uwagi na znaki i sygnały drogowe to elementy, dzięki którym jazda motocyklem, samochodem będzie bezpieczna nie tylko dla zmotoryzowanych, ale także innych użytkowników ruchu.\n- Apelujemy również do kierowców samochodów osobowych i ciężarowych, aby pamiętali o jednośladach, zwracali na nie uwagę, chociażby poprzez przysłowiowe "patrzenie w lusterko". Wspólny szacunek i zrozumienie między kierującymi samochodami i motocyklami z pewnością wpłynie na poprawę bezpieczeństwa na drogach – zwraca się do kierowców Policja.\n(Źródło: podlaska.policja.gov.pl/ oprac. Kalina/ Foto: ASM)\nPolicja przypomina – Motocykle są wszędzie! komentarze opinie


r Wyszukane po tagu: boks\nWorek Bokserski 120/35 ! WYPEŁNIONY!\nTagi: worek boks\nTagi: worek trening boks cwiczenia\nDMUCHANE RĘKAWICE BOKSERSKIE\nDmuchane, gigantyczne rękawice bokserskie, pozwolą zmierzyć Ci się z każdym przeciwnikiem zapewniając jednocześnie pełne bezpieczeństwo oraz potężną dawkę śmiechu dla wszystkich obserwatorów widowiska... źródło: www.woow.sklep.pl Tagi: boks rękawice bokserskie dmuchane zabawka\nBoksujący Długopis to recepta na prawdziwie nudną lekcję czy wykład. Nie dość, że bardzo przyjemnie się nimi pisze, to jeszcze dają masę frajdy i dobrej zabawy. Otóż każdy długopis posiada rękawice bokserskie, którymi możemy sterować, dźwigniami na tylnej ściance. Teraz wystarczy tylko, znaleźć kumpla, który posiada podobny sprzęt i już można stoczyć zaciętą walkę. Dodatkowo emocje podsyca fakt, że głowy zamontowane na szczycie długopisu są ruchome i w czasie celnych uderzeń odpadają! Tagi: boks długopis\nWorek treningowy ;) Tagi: boks\nWorek bokserski FIGHTER przeznaczony jest do treningu bokserskiego mającego na celu doskonalenie techniki uderzeń oraz siły. Tagi: Boks\nKocham boks Tagi: worek bokserski boks\nTagi: nadmuchiwane rękawice bokserskie boks\nSuper koszulka z walk KSW ! Tagi: koszulka ksw walki boks mma


Zdjęcie 9/32 w aranżacji Gałki specjalne drewniane - Deccoria.pl\nGałki specjalne drewniane\nZdjęcie 9 z 32\nAutor: HomeIdea Kategoria: Pozostałe\n20 25 8\n31 35 1\n3 40 15\nPodkowy na szczęście\nJak Wam się podoba nasza nowa specjalna edycja gałek ręcznie wykonanych z drewna jesionowego?\nGałka meblowa zabezpieczana jest bezbarwnym lakierem wodnym, który dodatkowo wydobywa urok drewna.\nDo gałki dodawany jest drewniany dystans o grubości ok. 10 mm oraz specjalny wkręt do ucinania, aby pasował do każdej grubości frontu meblowego.\nNa Państwa życzenie możemy wykonać gałki w innych kształtach.\n60 5 0\nMigawki z naszego mieszkania.\n16 30 1\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do zdjęcia z aranżacji "Gałki specjalne drewniane"? Tej operacji nie można cofnąć.\nCzy na pewno chcesz usunąć zdjęcie z aranżacji "Gałki specjalne drewniane"? Tej operacji nie można cofnąć.\nAranżacja łazienki w domu pokazowym na Osiedlu Dębinka\nWspomnienia z wakacji :)


Rodzaje zabiegów kosmetycznych – które i dla kogo? | BRANZO- WEFR\n26 lutego 2017 CalotLeave a comment\nWiele osób, w szczególności są to kobiety, decyduje się dzisiaj na coraz częstsze wizyty u kosmetyczki. Salon kosmetyczny to obiekt, który można dzisiaj znaleźć bardzo łatwo w każdym mieście. Kosmetyczek jest coraz więcej, ponieważ jest zapotrzebowanie na akurat ten rodzaj usług. W czasie, kiedy wszyscy są zabiegani i na wszystko jest bardzo mało czasu, naprawdę dla kobiet jest to znakomita chwila, kiedy mogą pójść do kosmetyczki, odprężyć się i poddać zabiegom upiększającym. Bełchatów ma sprawdzone salony, gdzie możemy skorzystać z różnego typu zabiegów [patrz➨swiaturody.com]. Wyszukać je możemy za pomocą internetu – w wyszukiwarkę wystarczy wpisać hasło: „kosmetyczka Bełchatów”. Pojawi się wiele ofert salonów kosmetycznych, spośród których możemy wybrać miejsce, które najbardziej będzie nam odpowiadać.\nOczywiście każdy zabieg jest dobierany indywidualnie pod klienta. Na przykład korekta zmarszczek, pielęgnacja skóry szyi i dekoltu są polecane osobom o skórze wiotkiej, z oznakami starzenia, dla osób w wieku już lekko po 40, aby zahamować proces starzenia się skóry. Zabiegi jonofrezy i sonofrezy sprawdzą się znakomicie dając efekt napięcia skóry, nawilżenia i ujędrnienia jej. Oczywiście, aby uzyskać najlepszy, długotrwały efekt oprócz samych wizyt i zabiegów u kosmetyczki warto się poradzić podczas wizyty co do codziennej pielęgnacji skóry i używania odpowiednich kosmetyków. Wiele osób kupuje po prostu neutralne kosmetyki do każdego rodzaju skóry, a może to jest błąd i warto spersonalizować naszą kosmetyczkę, aby zawierała ona produkty, które pomogą nam zachować świetną, zdrowo wyglądającą i młodą skórę? Bardzo popularne są również zabiegi regenerujące, które są dobierane indywidualnie pod każdego klienta. Zazwyczaj są to kilkugodzinne zabiegi z intensywną regeneracją. Kobiety je lubią, gdyż mogą się na dłuższy czas odprężyć i zapomnieć o problemach, a po zakończeniu zabiegu czują się po prostu niczym nowonarodzone osoby. Zabiegi regenerujące wpływają pozytywnie na tak zwane worki pod oczami, obrzęki na skórze, zwiotczenia czy zaczerwienienia – wszystkie elementy spowodowane zmęczeniem i codzienną aktywnością, a co ważne, przynoszą trwałe efekty. Stosowane profilaktycznie również potrafią praktycznie wyeliminować tego typu problemy.


Comperia Bonus 4: zmiana warunków - łatwiej uzyskać 50 zł premii w Eurobanku - Promocja w Banku\nStrona startowa » Banki » Eurobank » Comperia Bonus 4: zmiana warunków – łatwiej uzyskać 50 zł premii w Eurobanku\nComperia Bonus 4: zmiana warunków – łatwiej uzyskać 50 zł premii w Eurobanku\nTagi: bonus, Comperia Bonus 4, Eurobank, lokata na dobry start\nKategoria: Eurobank, Konta osobiste, Lokaty, Nieaktualne - 19 października 2015 .\nDobra wiadomość dla tych, którzy założyli albo planowali bądź zastanawiali się nad założeniem lokaty w Eurobanku w ramach promocji Comperia Bonus 4. Organizator akcji postanowił uprościć warunki do otrzymania bonusowego 50 zł. Aby je otrzymać, nie jest już wymagany obrót kartą na kwotę 400 zł. Dodatkowo został przygotowany konkurs dla uczestników promocji. Można w nim wygrać Toyotę Aygo, Iphone 6S, iPad mini 2. I co najważniejsze, nowe warunki promocji dotyczą również osób, które już wzięły udział w akcji.\nDla przypomnienia, poniżej przedstawię ponownie zasady promocji Comperia Bonus 4, już zaktualizowane o nowe warunki.\nBiorąc udział w promocji możemy liczyć na bonus 50 zł oraz dobrze oprocentowaną lokatę na Dobry Start. Przez pierwsze 3 miesiące jej oprocentowanie wyniesie 4%, a kolejne 3 miesiące 5%. Promocja trwa do 31 października 2015 r. Mogą z niej skorzystać osoby, które w okresie 12 miesięcy przed dniem przystąpienia do promocji nie były posiadaczami, współposiadaczami lub pełnomocnikami konta dla osób fizycznych w Eurobanku i nie miały zawartej umowy o usługi bankowości elektronicznej.\nAby otrzymać 50 zł premii w Eurobanku za założenie lokaty należy:\nDo 31 października 2015 r. wypełnić formularz zgłoszeniowy:\n>>> Lokata na 4% oraz 50 zł premii w Eurobanku <<<\nKliknąć w otrzymamy na maila link aktywacyjny. Zostaniemy przekierowani do złożenia wniosku o otwarcie konta osobistego w Eurobanku.\nWyrazić zgodę na ujawnienie tajemnicy bankowej przez Eurobank organizatorowi promocji, którym jest Comperia.pl.\nDo 09 listopada 2015 r. zawrzeć umowę o konto osobiste w pakiecie Active lub Prestige (poprzez przelew weryfikacyjny lub kuriera).\nW ciągu 30 dni od daty otwarcia konta osobistego otworzyć 3-miesięczną Lokatę na Dobry Start na kwotę minimum 200 zł w placówce banku, w serwisie Eurobank online lub za pośrednictwem aplikacji mobilnej.\nDo 30 listopada 2015 r. wykonać transakcje bezgotówkowe kartą wydaną do konta na kwotę minimum 400 zł.\nNa dzień wypłaty bonusu tj. do 31 grudnia 2015 r. mieć aktywne konto.\nLokata na Dobry Start:\nzakładana jest na 3 miesiące,\nminimalna kwota to 200 zł a maksymalna 50 000 zł,\n4% dla kwoty do 10 000 zł,\n3% dla kwoty powyżej 10 000 zł,\njeden klient może założyć jedną promocyjną lokatę.\nLokata zostanie automatycznie odnowiona na kolejne 3 miesiące. I tutaj możemy liczyć na jeszcze wyższe oprocentowanie jeśli w pierwszym okresie trwania lokaty na konto wpłynie minimum 1 przelew z tyt. umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej, emerytury lub renty w wysokości minimum 500 zł. Oprocentowanie wówczas wyniesie:\n− 5% dla kwoty do 10 000 zł,\n− 4% dla kwoty powyżej 10 000 zł.\nJeśli nie zostanie spełniony warunek wpływu pensji, ale za to dokona się co najmniej 9 transakcji bezgotówkowych kartą na łączna kwotę minimum 600 zł, oprocentowanie wyniesie:\n− 4% w skali roku dla kwot do 10 000 PLN\n− 3% w skali roku dla kwot powyżej 10 000 PLN.\nTransakcje należy dokonać do dnia przeprowadzenia weryfikacji przez bank, czyli na 5 dni przed dniem pierwszego odnowienia lokaty.\nW przypadku nie spełnienia żadnego z tych warunków, lokata będzie oprocentowana na standardowych warunkach 3-miesięcznej lokaty.\nW ramach promocji Comperia Bonus 4 należy otworzyć jedno z dwóch kont:\n0 zł za konto przy wpływach minimum 1500 zł, w przeciwnym razie opłata wyniesie 9 zł.\n0 zł za kartę debetową po wykonaniu transakcji bezgotówkowych na kwotę 400 zł (bank pobiera opłatę, ale jeśli wykonamy transakcje zostanie ona zwrócona). W przeciwnym razie opłata wyniesie 4,90 zł.\nOprocentowanie 2% rocznie dla salda do 1 500 zł w ramach promocji dla osób przelewających wynagrodzenie, emeryturę lub rentę.\nMożliwość aktywowania darmowego pakietu assistance pomocy domowej, komputerowej i medycznej (szczegóły tutaj).\n5% zwrotu (do 720 zł rocznie) za wydatki kartą na rozrywkę, sport i rekreację dla uczestników Programu „Rodzina i Przyjaciele” (szczegóły tutaj).\nBrak opłat za wypłatę gotówki ze wszystkich bankomatów w Polsce.\n0 zł za konto przy wpływach minimum 3 000 zł, w przeciwnym razie opłata wyniesie 21 zł.\n0 zł za kartę debetową po wykonaniu transakcji bezgotówkowych na kwotę minimum 500 zł (bank pobiera opłatę, ale jeśli wykonamy transakcje zostanie ona zwrócona). W przeciwnym razie opłata wyniesie 4,90 zł\nOprocentowanie 4% rocznie dla salda do 3 000 zł w ramach promocji dla osób przelewających wynagrodzenie, emeryturę lub rentę.\nBrak opłat za wypłatę gotówki ze wszystkich bankomatów w Polsce i za granicą.\nKażdy kto wziął lub weźmie udział w promocji Comperia Bonus 4 i spełni warunki w niej wymagane, ma możliwość udziału w konkursie „Ulokuj się w nowym aucie jak finansowy Bonsu”. Konkurs polega na „udzieleniu kreatywnej oraz ciekawej odpowiedzi na pytanie konkursowe, które brzmi „Kto to jest finansowy Bonsu?”. Odpowiedź może zostać udzielona w formie:\npisemnej (długość tekstu nie powinna przekraczać 1000 znaków) lub\nw formie krótkiego filmu video, który będzie trwał maksymalnie do 5 minut.\nNagrodzone zostaną 3 osoby, które otrzymają Toyotę Aygo (I miejsce), Iphone 6S (II miejsce), iPad mini 2 (III miejsce). Więcej szczegółów w regulaminie konkursu.\nRegulamin promocji „Comperia Bonus 4”\nRegulamin konkursu „Ulokuj się w nowym aucie jak finansowy Bonsu”\n← Karta kredytowa z laptopem Lenovo w Citibanku\tLokata Wielka Trzynastka w Idea Banku →


Super Bomberman R Shiny Edition XBOX ONE - Master Game — Gry, konsole, akcesoria | ul.Inflancka 45, Łódź\nStrona główna > Xbox>Xbox One>Super Bomberman R Shiny Edition XBOX ONE\nMeiQ: Labyrinth of Death PSV\nKolejna odsłona popularnego cyklu gier zręcznościowych, przygotowana przez firmę Konami.\nSuper Bomberman R odznacza się w pełni trójwymiarową oprawą graficzną, jednak akcja prezentowana jest w klasycznym widoku z góry.\nGracze przejmują kontrolę nad tytułowym bohaterem – Bombermanem, którego zadaniem jest eliminacja napotykanych na mapach przeciwników przy pomocy swojej podstawowej broni, czyli bomb. Choć założenia rozgrywki są proste, kolejnym zmaganiom towarzyszy aspekt taktyczny.\nKluczem do sukcesu jest bowiem wykorzystywanie na swoją korzyść konstrukcji poszczególnych plansz, dzięki czemu możemy na przykład uwięzić naszego oponenta w pułapce bez wyjścia. Całość pozwala na zabawę w trybie Story, przeznaczonym do gry w pojedynkę lub w dwuosobowej kooperacji, bądź w wariancie Battle, opartym o rywalizację max. ośmiu zawodników w trybie lokalnym lub przez Internet.