LupusUnleashed: września 2011\nRelacja XXIV: State Urge (18 IX 2011, „Młody Byron”, Sopot)\nWarto odczekać jakiś czas i nie chodzić na koncerty zespołu, który się bardzo lubi i ma on szczególne miejsce w sercu i pamięci muzycznej. Przekonałem się o tym, gdy odstawiłem na bok Blue Jay Way, które po upływie pewnego czasu zachwyciło mnie ponownie. Tak samo miało to miejsce ze State Urge. W wypadku tego zespołu odstawka wynikała raczej z małej ilości koncertów niż znudzenia materiałem. Świetną okazją, by posłuchać niezwykłego gdyńskiego kwartetu po takiej przerwie był nieplanowany przeze mnie kompletnie wypad do sopockiej kawiarni artystycznej „Młody Byron” mieszczącej się w Domku Sierakowskich.\nMój dobry kumpel Grzesiek, niezwykle przytomnie zwrócił mi uwagę, że State Urge będzie tam grać zaledwie trzy dni przed koncertem. Nie było mi bowiem o tym koncercie wiadomo zupełnie nic. Bez zastanowienia zaplanowałem sobie, że wybiorę się, choć przyznam, że miałem nieco inne plany na tamten niedzielny wieczór, i wspólnie wybraliśmy się na występ chłopaków.\nMarcin Bocheński, Krystian Papiernik i Marcin Cieślik\nObok utworów znanych już chyba wszystkim z fantastycznej epki „Underground Heart” zabrzmiały utwory nowe i covery, w tym kawałki legendarnego Pink Floyd, do którego chłopaki wyraźnie nawiązują w swojej twórczości. I tak obok „Preface” i „Heave a sigh”, suity „Underground heart” i rozwniętego o fragment z „Podróży Pana Kleksa” utworu „Mr Inklobot’s Journeys” (to wszak piosenka o Ambrożym Kleksie ze wspaniałych książek Jana Brzechwy!) pojawiły się nowości, zwiastujące kolejną epkę, którą chłopaki planują w niedługim czasie wydać. Pierwszym z nowych utworów była „Iluzja”, który fantastycznie wkomponował się w efekty świetlne, czy też raczej te wpasowały się w muzykę SU.\nMarcin Cieślik i Michał Tarkowski\nNajpierw klawiszowy smutny wstęp, który przechodzi w jakby dyskotekową pulsację a wraz z uderzeniem gitar i perkusji przed oczami zaczyna się istny taniec galaktyk, mgławic i tęcz. Drugim był „Arpeggio” zagrany pod koniec koncertu, który choć dość krótki, był intensywny. Znów klawiszowy wstęp, który tym razem przywiódł mi skojarzenia z francuskimi piosenkami w rodzaju tych, które tworzyła Edith Piaf, a później kolejne uderzenie ostrzejszych riffów i przestrzennej jazdy bez trzymanki, a do tego jeszcze delikatny wokal Marcina Cieślika.\nW przypadku coverów, zagranych w specyficzny, inny niż zazwyczaj, a przede wszystkim nieodegrany sposób chłopaki zagrali „Hallelujah” (tym razem rozpięte jedynie na gitarze i głosie Cieślika i dopiero pod koniec z energetycznym wejściem pozostałych instrumentów), „Again” grupy Archive (jestem pewien, że gdyby został ogłoszony konkurs na najlepszą interpretację tego utworu, State Urge znajdowałoby się w ścisłej czołówce faworytów). I oczywiście, jak wspomniałem wcześniej, Pink Floyd: a wśród nich fantastyczne „Echoes” i „Comfortably Numb”, przy którym dosłownie zakręciła mi się łezka. Na bis chłopaki zagrali jeszcze raz otwierającą epkę kompozycję „Preface” i zeszli w burzy oklasków.\nOsobna kwestia to nagłośnienie – to bowiem było najlepsze z dotychczasowych jakie słyszałem na koncertach chłopaków. Wyważone, a jednocześnie ostre tam gdzie być powinno ostro, przestrzenne i płynące w pomieszczeniu, które pomieściło znacznie więcej osób niż było to planowane i jednocześnie mogło pomieścić. Bardzo pasowała oprawa świetlna, momentami nawet świetnie skoordynowana z muzyką SU. Przeszkadzał jedynie trochę za często puszczany dym, który wyraźnie przeszkadzał dziewczynom siedzącym w pierwszym rzędzie krzeseł.\nCóż jeszcze? Po dość długiej koncertowej nieobecności chłopacy wrócili w wielkim stylu. Nie tylko z nowymi utworami i pomysłami, ale też w kapitalnej formie. Muzyka chłopaków dosłownie przenosi w inne stany umysłu; sprawia, że unosimy się gdzieś w przestrzeni jak gdyby po zażyciu jakiegoś narkotyku – sennie, błogo i przyjemnie. Niewątpliwie jest to muzyka, którą można się naćpać – w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Żeby ochłonąć poszliśmy sobie jeszcze z Grześkiem w stronę sopockiego mola, po drodze mijając wykończony już Plac Przyjaciół Sopotu. Zdziwiły mnie drzewa oświetlone w taki sposób jak gdyby były to już święta Bożego Narodzenia. Do nich jeszcze trzy miesiące, ale najwyraźniej architekt postanowił trochę wyprzedzić czas i tym oto sposobem, na początku kalendarzowej jesieni mamy… no właśnie, osobliwe, trzeba przyznać, ale ciekawe. Po powrocie do domu puściłem sobie epkę chłopaków, by jeszcze przez chwilę poobcować z ich niesamowitymi kompozycjami. No, i z niecierpliwością czekam na kolejne udane koncerty i drugą płytową dawkę cudowności…\nAutor: Lupus o poniedziałek, września 26, 2011 2 komentarze:\nEtykiety: art rock, Marcin Bocheński, Młody Byron, relacja, rock alternatywny, rock progresywny, rock psychodeliczny, State Urge\nNiektórzy artyści nie bardzo wiedzą, kiedy się wycofać lub trochę poczekać z wydaniem kolejnego materiału. Grupa Opeth, od której zaczęła się moja przygoda z cięższymi brzmieniami nie tylko, moim zdaniem powinna się na jakiś czas zawiesić, ale także nie powinna wchodzić do rzeki, w której już była trzykrotnie („Blackwater Park”, „Deliverance” i „Damnation”). Na samą bowiem myśl o tym zespole cieknie mi ślinka, a oczy zamykają się rozmarzeniem. Po słabej (moim zdaniem) płycie „Watershed” Opeth z 2008 roku, przyszedł czas na jeszcze słabsze podwójne wydawnictwo koncertowe „Live At Royal Albert Hall”, w którym odegrano „Blackwater Park” i zrobiono szybki i pobieżny przegląd utworów, wcale zresztą nie najlepszych z wszystkich płyt grupy. I byłoby nawet znośnie, gdyby nieszumiący, straszny dźwięk pozbawiony głębi i psujący wszystkie fragmenty poszczególnych kompozycji. Tymczasem Aekerfeldt od jakiegoś czasu zapowiadał powstanie kolejnego wydawnictwa studyjnego. Zgodnie z aktualnym założeniem promocyjnym wytwórni muzycznych, informacje o płycie były dawkowane bardzo oszczędnie. Z początku byłem nawet zaciekawiony: intrygującą okładką i, że producentem ponownie jest Steven Wilson – niestety na tym się skończyło, bo płyta jest koszmarnie nudna i pozbawiona wszystkiego do czego przyzwyczaił nas Opeth.\nNie kwestionowani twórcy melodyjnego death metalu, często również określanego mianem death metalu progresywnego, nagrali płytę będącą niemal dosłowną kopią patentów znanych z „Damnation”. Znów jest łagodnie, akustycznie, nie ma growlowanych wokali, przestrzennie. I mogłaby to być płyta bliźniacza, nawet siostrzana, gdyby była nagrana zaraz po pięknej poprzedniczce. Jednakże nagrana w siedem lat później brzmi słabo, powtarzalnie i po prostu nudno. Słuchając tej płyty spałem; kiedy wybrzmiewał ostatni utwór miałem wrażenie jakby dopiero kończył się pierwszy, a kiedy spoglądałem na licznik z nadzieją, że to koniec płyty okazywało się, że to dopiero początek trzeciego numeru.\nNo dobrze, ale najpierw okładka: kłania się z niej Monty Python. Oto mamy drzewko, przywołanie zapewne biblijnego Drzewa Poznania Dobra i Zła, na której rosną sobie główki poszczególnych muzyków grupy. Jedna nawet z niego zlatuje (czyżby klawiszowiec Opethu, który zdecydował się niedawno zespół opuścić?), by rozbić się o ziemię usianą kośćmi wcześniejszych muzyków grupy. Do drzewka ustawia się kolejka ludzi, którzy chcą zerwać dla siebie dojrzałe owoce (czyżby fani zespołu spragnieni nowych dokonań?). Poniżej zaś widzimy piekło, symbolizowane językami ognia i dwugłową postacią diabła – przypomnienie skąd Opeth wyrósł?. I jeszcze słoneczko i płonące miasto. Bardzo intrygujące i klimatyczne, szkoda, że na tym się w sumie kończy…\nZaledwie dwu minutowe instrumentalne intro posiadające taki sam tytuł jak płyta jest zbudowane z kilku fortepianowych dźwięków. Pierwszy zwiastun, że to wydawnictwo inne niż Opeth zdołał nas przyzwyczaić. Zaraz po nim „Devil’s Orchard”, które zaczyna się od mocnych uderzeń perkusji i gitar, klawiszowego wejścia i mamy instrumentalny pasaż, po którym wchodzi czysty wokal Aekerfeldta. Tak, to jest Opeth – słychać to wyraźnie po głosie i specyficznym brzmieniu gitar. Ale te klawisze i rozmyte jakby tło, orkiestracje – zdecydowanie jest inaczej niż dotychczas. Czym to pachnie? Mocnym progresywnym rockiem z lat 70. Utwór nie jest długi, jak na Opeth bardzo krótki (6’40) i tempo zmienia się w nim przynajmniej trzy razy, ale mnie zwyczajnie nudzi. Poza tym perkusja jest za bardzo na wierzchu. Idziemy dalej: „I feel the Dark” – ta sama długość i akustyczne wejście. Znów czysty wokal. Wietrzny klimat może przywoływać nawet King Crimson z pierwszej płyty – w bardzo podobny sposób jest bowiem budowane napięcie w tym kawałku, jak dla mnie jednak brakuje w nim świeżości i ujmującego za serce i umysł niesamowitego klimatu i tak naprawdę niedoścignionego wzoru. Fragmenty, które wyraźnie wskazują, że to jest Opeth – charakterystyczne zagrywki i mocniejsze uderzenia, które jednak nie dorównują siłą tym z wcześniejszych płyt Opeth, zwłaszcza tych zupełnie najpierwszych. W utworze niewątpliwie dzieje się sporo, ale znów trochę mi się dłużyło.\nCzwórka to „zaledwie” czterominutowy „Slither”. Od pierwszej nuty skojarzenia są jasne: Deep Purple i Whitesnake. Klawiszowe tło i dość szybki, rockowy szlif na to wskazuje. Krótki, zwarty, depresyjno-jesienny tekst. Szkoda tylko, że Aekerfeldt nie potrafi modulować swojego głosu tak jak Gillian czy Coverdale – pasowałoby to tutaj. Jeden z najciekawszych moim zdaniem kawałków na płycie. Następny jest „Nepenthe” trwający pięć minut z sekundami. Cichutkie i drobniutkie dźwięki gitary i po chwili delikatne uderzenia perkusji i talerzy, które nijak nie chcą mi się wpasować w Opeth. Bardzo krótki tekst – zaledwie trzy dwuwersowe zwrotki – został zamknięty w moim przekonaniu w formie ciekawej ale chyba trochę za długiej. Dobry byłby to motyw na przerywnik, albo outro, na cały utwór nie. I nawet jak przyspiesza nerwowo w stylistyce eksperymentów King Crimson z „Lark’s Tongues In Aspic” z ekstatyczną solówką to ja nadal nie słyszę czegoś, co by mnie zaciekawiło do tego stopnia by padać na kolana i składać pokłony.\nSzósty jest „Haxprocess”. Bardzo typowe dla Opethu wejście – tylko w tym zespole gitary brzmią i grają w taki sposób, trzeba przyznać, że o pomyłkę z innym zespołem nie byłoby mowy. Akustyczne, wietrzne zwolnienie do jak na Aekerfeldta bardzo spokojnego i co najciekawsze mocno lirycznego głosu (nawet bardziej niż na „Damnation”. Po mniej więcej dwóch minutach troszkę przyspieszamy. Ponownie mam wrażenie, że perkusja jest trochę za mocno uwypuklona. Osobiście wolałbym bardziej usłyszeć uwypuklone partie klawiszy, których prawie nie słychać. Znów mam wrażenie dłużyzn – zupełnie jakbym słyszał ten sam kawałek z innym tekstem. Następny w kolejce jest trwająca ośmioipółminutowy „Famine”. Rozpoczyna się ciekawie – psychodeliczne zawodzenie, egzotyczne dźwięki perkusjonali, jakieś przetworzone śmiechy i jęki. Po chwili klawisz, wygrywający ascetyczną deszczową melodię. Liryczny, przejmujący i niezwykle (jak na Aekerfeldta) smutny wokal. Niedaleko trzeciej minuty wchodzi melodyjna zagrywka gitary i całość narasta. Znów za głośna perkusja – klawisze wyraźnie inspirowane Hawkwindem grzęzną pomiędzy (na litość boską to są Hammondy – na wierzch z nimi!). Zaraz potem fragment, który jest bezczelną kopią „skowronków”, zwolnienie, bardzo intrygujące i ciekawe przywalenie z partią fletu przy piątej minucie i znów zwolnienie, kolejny ekstatyczny wybuch z fletem (który zaczął mi się kojarzyć z podobną stylistyką Arjena Lucanssena, która zresztą wychodzi mu dużo ciekawej). Na koniec mroczne zejście na klawiszach z powtórzeniem deszczowego i dźwiękowego motywu z początku kawałka. Drugi bardzo ciekawy utwór.\nTrwający niecałe cztery minuty (3’49) „The Lines in My Hand” brzmi równie intrygująco i zupełnie nie Opethowo – raczej jakby wyjęty z płyt Genesis. Tylko czemu perkusja znów wybija się na przód to doprawdy nie wiem. Świetny wyrzucony na wierzch bas i klawiszowe momenty zaznaczające jego obecność. Po krótkim zwolnieniu, nieco mocniejsze przywalenie i pasaż, w którym znów słychać, że to jednak Opeth. Cały czas spokojne wokale. I bardzo przebojowe zakończenie utworu. Przedostatni jest „Folklore” trwający osiem minut z sekundami. Wyłaniająca się z wolna zagrywka, zamienia się w rzewną melodię. Po chwili dochodzi perkusja i pozostałe instrumenty. Czuć przestrzeń. Po co jednak głos Aekerfeldta w pierwszej zwrotce został poddany przetworzeniu nie wiem, w refrenach i w dalszych zwrotkach śpiewa przecież normalnie. Odczułem deja vu – podobnie brzmiał mi już płyta „Watershed”, której strasznie nie lubię. Kolejna usypiająca nuda, której nie ratują: deszczowy bardzo Wilsonowy klawisz w połowie i pojedyncze wybuchy gitar i perkusji w pędzącej stylistyce, która może przywodzić na myśl nawet Pink Floyd. Chóralne powtórzenia i same chóry też nie wypadają według mnie przekonująco. Na koniec, po wyciszeniu tego poprzedniego (a szkoda, że niezakończonego epickim pojedynczym uderzeniem) dostajemy akustyczny, wietrzny i smutny „Marrow of the Earth”. Ten trwający cztery minuty instrumental mógłby znaleźć się z powodzeniem na płycie „Damnation” jak też jako dodatek do akustycznych bonusów zrealizowanych na potrzeby „Blackwater Park”. Kolejny utwór, który mi zabrzmiał. Senny, ale w tej senności zawierający piękno, które lubię w muzyce – piękno zadumy. A przy okazji zapachniał mi ten kawałek zapomnianą już nieco grupą The Eagles.\nNa dziesięć utworów tylko cztery przypadły mi do gustu. Przez resztę płyty dosłownie rzecz ujmując spałem i błądziłem wzrokiem po ścianach. Zabrakło growlowanych wokali Aekerfeldta, zdecydowanie jednego z najlepszych jaki kiedykolwiek słyszałem, choćby nawet przez moment. Zabrakło jednego choćby utworu, który by całość pociągnął. Kompozycje, nawet w krótkich jak na Opeth ryzach czasowych, dłużą się niemiłosiernie.\nSłuchając tej płyty zacząłem się zastanawiać, na ile to jest płyta Opethu, a na ile Stevena Wilsona, który ostatnio zasmakowawszy w brzmieniu lat 60 i 70 nachalnie propaguje wyciszone, akustyczne i mocno przestrzenne granie z tamtego okresu. Kocham takie granie, co wielokrotnie podkreślałem, ale nie w wykonaniu zespołów i produkcji podpisanych nazwiskiem pana Wilsona. Dlatego też uważam, że czwarte spotkanie Aekerfeldta z Wilsonem to kompletne nieporozumienie. Zabrakło oryginalności, świeżości i ducha tamtych czasów, to po prostu ładna kopia podpisana przez Opeth. Gdyby płyta wyszła zaraz po „Damnation” prawdopodobnie uzyskałaby wyższą notę, tymczasem według mnie wypada po prostu słabo. To płyta spóźniona i zupełnie niepotrzebna. Rozumiem i cenię, że Opeth, a zwłaszcza Aekerfeldt, szuka czegoś nowego i zmienia stylistykę, ale jeśli kolejne wydawnictwa mają być takie jak „Heritage” to ja zdecydowanie i głośno podziękuję. Może jest to duży krok dla Opethu i niewątpliwie szok dla fanów tej grupy, dla większości objawiający się niezwykle entuzjastycznymi i ekstatycznymi reakcjami, ale ja należę do tej drugiej, nielicznej jak sądzę grupy osób, które nie są zachwycone tak radykalnym odejściem od wcześniejszej stylistyki.\nCztery dobre numery i okładka daje piątkę – to dobry zaczątek na włożenie kija w mrowisko piejących dziewiątek i czerwonych żarzących się dziesiątek – do tego dojdzie minus pół punkta za głośną perkusję psującą całą przyjemność ze słuchania i wychodzi mi do postawienia (z nieukrywanym smutkiem i żalem) poniższa ocena: 4,5/10.\nAutor: Lupus o sobota, września 24, 2011 Brak komentarzy:\nEtykiety: 2011, death metal, Mikael Akerfeldt, Opeth, rock progresywny, rock psychodeliczny, Steven Wilson\nSłuchając debiutanckiej płyty tej kanadyjskiej formacji zacząłem żałować, że nie było mi dane usłyszeć ich koncertu w Centrum Stoczni Gdańskiej, kiedy grali jako support przed Sabatonem. Przez ściany brzmiało to koszmarnie i nijako – jakieś rzężenie, łomot i piski – jednak zetknięcie się z ich materiałem studyjnym w normalnych warunkach dźwiękowych pozostawia wrażenia zgoła odmienne i bardzo zaskakujące.\nO tej kanadyjskiej grupie wykonującej klasyczny heavy metal w stylu lat 80 (z licznymi naleciałościami z epoki) wiadomo niewiele. Powstała mniej więcej w 2006 roku w Toronto i w tym roku właśnie wydała swoją debiutancką demówkę „No False Metal”. Cztery lata później zespół nagrywa pierwszą epkę „Heavier Than Metal”, em się mile zaskoczony.fleksja: oby tylko Skull Fist nie podzielił losu zespołów, które po wydanktóra zebrała na tyle pozytywne recenzje, że grupie zaproponowano nagranie pełnowymiarowego albumu. I jak to mówią Anglicy: then disaster struck… wówczas to Skull Fist znalazł się w kryzysie tak poważnym, że groził zespołowi nawet rozpad. Przyczyny nie są jednak mi znane. Zespół w składzie: Johnny Exciter/Johnny Nesta na gitarze basowej, Allison Thunderland na perkusji, Sir Shred na gitarach – przestał istnieć. Po drodze jeszcze przetoczyło się kliku basistów, gitarzystów i wokalistów. Ostatecznie jednak debiutancka płyta została wydana, a zespół aktualnie gra w następującym: Johnny Exciter/Johnny Nesta na gitarze, Jackie Slaughter na gitarze i wokalu, Casey Slade na basie oraz Jake na perkusji.\nNazwiska w większości wypadków to pewnie pseudonimy artystyczne. Panowie, oprócz tego, że grają klasyczny heavy, też wyraźnie stylizują się na lata 80, jakby uciekli z tamtych czasów – skóry, jeansowe rozpięte na nagich torsach kurteczki, długie spocone włosy…\nNazwa grupy jest kiepska i niezachęcająca. Okładka płytki też raczej przeraża, niż zachęca do posłuchania . Co my na niej mamy? Szkieletorka, który mieczykami strąca w przepaść jakieś potworki i rycerzy (domyślam się, że chodzi o konkurencję), zorza polarna i wielkimi literami zakrwawiona nazwa grupy… no nie powiedziałbym, że jest to obrazek wysokich lotów, a raczej bardzo niskich - w rodzaju tych jakie rysują dzieci w podstawówce. Z drugiej jednak strony kapitalnie wpisuje się ona w stylistykę jaką obrali panowie w muzyce. A ta przedstawia się znacznie ciekawiej od okładki i nazwy grupy. Posłuchajmy:\nPłytę otwiera melodyjna zagrywka gitary, która niemal od razu przechodzi w pędzący kawałek w stylistyce klasycznego speed metalu z wczesnych płyt Metallici. To kawałek tytułowy. Dobrze słyszalny bas, gitary skrzętnie nadające tło i walące solówkami oraz trzymająca tempo, ale nie powalająca perkusja. Do tego wysoki, bardzo sympatyczny wokal.\nPo niecałych czterech minutach przechodzimy do epickiego „Ride the Beast”, który z kolei przypomina utwory Blind Guardiana czy Helloweenu z lat 80 właśnie. Melodyjny riff gitary, chórki i przywołujący wokalnie te z wymienionych wcześniej legend. I jeszcze tekst, który jest perełką metalowego absurdu: Zastrzeliłem Szatana, zabiłem kapłana i teraz żyję wiecznie bo ujeżdżam bestię, następnie dowiadujemy się, że zabił też papieża - po prostu uśmiałem się przednio; no, ale słuchamy dalej…\nTrójka: „Commanding the Night” jest nieco szybszy, taki trochę jakby wyjęty z Judas Priest tylko, że ze znacznie wyższym wokalem, zupełnie nie przypominającym Halforda. Jest to też jeden z najciekawszych utworów na płycie. Naturalnie wokal obraca się w wysokich, niemal piszczących rejestrach. Numer czwarty „Get Fisted” to właściwie kopia Metallici z „Kill’em all” – znacie ten riff, ten układ melodyczny doskonale, nic nowego. Trzeba jednak przyznać, że instrumentalna partia to kawał naprawdę świetnej roboty.\nPiątka to „Cold Night” – kolejny szybki, melodyjny i pędzący kawałek wyjęty z wczesnego Helloween czy Blind Guardian. Niestety skojarzeń się nie da uniknąć, to taki typ muzyki, w którym wszystko, absolutnie wszystko już było. Po przyjemnym deja vu trwającym trzy minuty z sekundami przechodzimy do najkrótszego na płytce utworu, zaledwie trzy minutowego „Tear Down The Wall”. Tytuł przywodzi na myśl AC/DC, ale nie ma z tym zespołem nic wspólnego – to chyba jedyny zespół, do którego Skull Fist nie nawiązał. Kojarzy się za to z innym zespołem. Z Iron Maiden – czy motyw prowadzący nie jest wyjęty z płyt „Piece Of Mind” i „Powerslave”? A zwłaszcza z tej pierwszej? Do tego efektowna solówka w środeczku na kolejnym bardzo dobrym instrumentalnym tle i wraca wokal.\nZmiana klimatu przychodzi w „Commit To Rock”, który jest wolniejszy i jest kolejnym z wielu hymnów metalowych. Jest to też chyba jedyny kawałek, w którym wokalista nie pieje wniebogłosy, ale pokazuje, że śpiewać też jednak potrafi. Riff znów skądś znany… ale chyba się trochę czepiam, bo solówka ładna i mimo wszystko jakoś chce się przy nim poskakać.\nÓsemka to „Ride On” zaczynający się od… akustycznej gitary. Czy to króciuchne intro nie przypomina jako żywo wstępu do „The Call of Chthulu” Metallici? Zaraz potem uderza perkusja i pędzimy. Kolejny bardzo dobry i interesujący kawałek na płycie, bardzo przebojowy i najdłuższy z całości (4:49). Do tego jeszcze refren idealnie nadający się do wspólnego odśpiewania z publiką na koncercie i zwolnienie z powtórzeniem wstępu, a potem kolejny techniczny popis instrumentalny.\nNumer dziewiąty: „Like A Fox”. Po raz kolejny, czy ten melodyjny riff gdzieś przypadkiem już nie był? Po czterech minutach przeskakujemy do trwającego cztery minuty i czterdzieści pięć sekund kolejnego epickiego utworu pod tytułem „No False Metal”. Znów skojarzenia z wczesnym Blind Guardianem i Helloweenem. Znów brzmi znajomo, znów ma się wrażenie deja vu, znów otrzymujemy hymn metalowy…\nNa koniec, jako jedenasty jest… cover! – wyrwie się jakiś młodociany metal do odpowiedzi. Tym razem nie i chwała Bogu. Jedenastka to utwór zatytułowany „Attack, Attack”.\nTrwający trzy minuty z sekundami kawałek to kolejny przykład kopiowania patentów znanych z Iron Maiden czy Judas Priest z połowy lat 80. Pod sceną do tego kawałka na pewno mógłby wybuchnąć całkiem przyjemny kociołek. W podskokach, z darmowym prysznicem z włosów i zapachem potu dobiegamy do końca. Czterdzieści dwie minuty… nie dużo w sumie, tak się kiedyś nagrywało…\nNadszedł czas podsumowań. Cóż mogę powiedzieć o tym albumie? Na pewno nie jest to kompletnie nic odkrywczego, ale nie tego wymaga się od takich zespołów.\nNie wyważą oni żadnych drzwi ani nie dokonają kolejnej rewolucji. Nie można jednak zarzucić chłopakom braku umiejętności i pomysłów. Pomysły te bardziej sprowadzają się do tchnięcia nowego życia w klasyczny heavy metal - jest to granie bardzo żywiołowe i energetyczne. Dużą zaletą wydawnictwa jest bardzo przyjemny i słuchalny sposób nagrania: przejrzysty, czysty i bez zbędnych dźwięków, szumów i przesterów. Nie ma tu miejsca na garażowy łomot, szum próby z piwnicy i podobnych klimatycznych bajerów. Zabrakło mi tylko jakiegoś rozbudowanego instrumentalna na miarę „The Call of Chthulu” albo suity w stylu wczesnego Helloweenu. Skull Fist raczej też nie posieka konkurencji (a zwłaszcza starej gwardii) na kawałeczki. Nie ma po prostu takiej opcji.\nPozostanie jednym z wielu zespołów, które grając znane już wszystkim patenty i dźwięki będą wywołać na twarzy uśmiech i przywoływać najpiękniejsze wspomnienia związane z tą stylistyką. Słuchając debiutanckiego materiału Kanadyjczyków nie popadłem w porażenie, ale muszę powiedzieć, że poczułem się mile zaskoczony. Pokiwałem z uznaniem głową i zacząłem trochę żałować, jako żem rzekł na początku, że nie udało mi się Skull Fista zobaczyć na żywo kiedy była ku temu okazja. Mam nadzieję, że Skull Fist nie podzieli losu zespołów, które po wydaniu jednej płyty spektakularnie się rozleciały. Życzę im, aby stworzyli jeszcze kilka równie dobrych albumów i cały czas się rozwijali. Może przyjdzie taki moment, że jednak zaskoczą nas własnym rozpoznawalnym stylem, a może nawet czymś nowym? 7,5/10\nAutor: Lupus o czwartek, września 15, 2011 Brak komentarzy:\nEtykiety: 2011, heavy metal, power metal, Skull Fist\nK.A.S.K – Brutal Abstraction EP (2011)\nZ muzyką core’ową szczerze mówiąc jestem na bakier. Nie dlatego, że nie słucham takowej, bo się zdarza, w większości przypadków po prostu mnie odrzuca i nie rusza kompletnie.\nBardzo surowe, garażowe brzmienie, rzeżące nudne riffy gitary, monotonna perkusja łomocząca bez ładu i składu i beznadziejny suchy growl – takie mam zazwyczaj odczucia gdy próbuję się przebić przez core’owe wydawnictwa, nawet znanych grup obracających się w tym gatunku. Miłym zaskoczeniem okazała się debiutancka płytka krasnystawskiego zespołu K.A.S.K. Ale za nim opowiem o moich wrażeniach odnośnie materiału grupy, co nieco wypada powiedzieć o nich samych:\nK.A.S.K powstał w 2006 roku w miejscowości Krasnystaw. Początki zespołu były trudne, a w 2007 przyszedł najcięższy kryzys, kiedy znów pojawiły się problemy ze składem i tak naprawdę zespół wówczas nie istniał. W 2008 roku udało się im wrócić w nowym składzie i wydać demówkę „Cactus Core”. W latach 2009 – 2010 zespół systematycznie grywał na rozmaitych koncertach (w tym minitrasa z Deathbringer, Reality In Pain & ADHD) oraz klarował swój styl muzyczny, który ostatecznie obraca się wokół mieszanki brutalnego death metalu i deathcore’u. W 2011 roku wydali pierwszą epkę, zatytułowaną „Brutal Abstraction”.\nAktualny skład zespołu to: Kamil „Kelso” Michalak na gitarze, Sebastian „Wafel” Witkowski na wokalu, Andrzej „Satas” Stępniak na perkusji, Marcin „Kwiecio” Kwieciński na basie oraz Piotr „Peter” Sulej na drugiej gitarze. Zespoły jakimi się chłopacy w znacznej mierze inspirują to Heaven Shall Burn, Job For The Cowboy, Carnifex, All Shall Perish (żadnych z tych grup, oprócz HSB niestety nie kojarzę). Ponadto wspierają idee antyfaszystowskie, humanizm, wegetarianizm i wolność osobistą. – tyle można się przynajmniej dowiedzieć ze skąpych informacji udostępnionych przez zespół.\nPrzechodzimy do płytki. Najpierw nazwa, okładka i grafika. Nazwa grupy układająca się w znamienne słowa „kask” (o czym później) zapewne jest skrótem, co sugerują kropki pomiędzy poszczególnymi literami, co jednak ma on oznaczać trudno dociec – mi nie udało się go rozszyfrować, a nigdzie nie ma też informacji odnośnie nazwy. Okładka z kolei skojarzyła mi się trochę z serią książek „Metro 2033/2034” Dmitrija Glukhovsky'ego ponieważ mamy na niej jakieś rury, krwawe ściany i człowieka w masce przeciwgazowej, który wyraźnie coś chce od drugiego człowieka wyglądającego z kolei jak niewyraźny Michael Jackson. Z królem popu jednak płyta ma raczej mało wspólnego, a raczej nie ma nic wspólnego, choć trzeba przyznać, że jest bardzo przebojowa. Podobna stylistyka jest w książeczce – choćby stroniczka przedstawiająca zespół: zdjęcie w ramce, która wygląda jak porozrzucane fragmenty starego wagonu metra, zerwane trakcje, znów jakieś rury i złowroga przestrzeń nad ziemią symbolizowana przez ogołocone z liści obumarłe drzewa. Z kolei na stroniczce z tekstami wyraźnie widać koła zębate, przekładnie i metalowe zgniecione szczątki, wszystko w rdzawo-krwistych barwach. Czas najwyższy włączyć odliczanie do apokalipsy i posłuchać materiału.\nGotowi? Start! (Drezyna z jękiem rusza po torach moskiewskiego metra – a może warszawskiego?)…\nWitają nas mroczne dźwięki króciutkiego intra pod tytułem „Awake From Uncousciousness”.\nZastanawiając się gdzie się znajdujemy, rozglądając po nieznanym miejscu zostajemy ogłuszeni pierwszą falą dźwięków: uderzenie perkusji i riffów. Jest dość monotonnie, a jednocześnie melodyjnie. Ostre riffy świetnie współgrają z pędzącą perkusją. Kroczące zwolnienie, gdzieś zapewne czyhają napromieniowane zmutowane potwory i powrót do ostrych tonów. To kawałek „Empty Thoughts”. Trzeci jest „Salvation’s Spinning In The Grave”. Nie zwalniamy tempa. Budowa jest podobna. W tym miejscu wypada powiedzieć kilka słów o wokalu. Core’owy growl nie należy do moich ulubionych, jest po prostu zupełnie niezrozumiały i nie słuchalny, nawet jeśli przystępnie nagrany. Nie rozumiem praktycznie ani jednego słowa: potrzebowałem kilku minut, żeby odnaleźć właściwą linijkę w książeczce i zrozumieć o czym jest śpiew. Jeśli w ogóle można nazwać to śpiewem, raczej brzmi to jak zarzynanie świni, albo skrzek jakiegoś drapieżnego ptaszyska.\nCzwórka to numer tytułowy, trwający aż sześć minut, co jak na standardy grania cover’owego to bardzo długo. Instrumentalne wejście oparte na świetnych riffach, łomoczącej albo kapitalnie wyważonej perkusji, która nie wybija się przez szereg i wokal. Krew leje się na naszej drodze gęsto, nie ma w tym metrze zmiłuj, oj nie ma. Łączymy się w bólu z podmiotem lirycznym tekstu. Ciemność i strach ogarniają zewsząd, a my zastanawiamy się (zupełnie jak w tekście utworu) czy jest to abstrakcyjna iluzja prowadząca umysł, czy świat naprawdę tonie we krwi…\nPiątka: „Slave’s Anathomy” – najpierw wejście a capella, a potem uderzenie kolejnej dawki ostrych riffów i perkusji, wszystko pędzi. Niewolnik pewnie przed czymś ucieka – albo przed czerwiem tuneli, albo przed łowcami, albo nawet przed samym sobą. Kiedy go już złapią to go przekonają, że jest tylko niewolnikiem, kompletnym zerem. Gdzie ta humanitarność? Czemu słowa dziwnie kojarzą się z obozami śmierci? Pewnie to zmyła, ale trochę dziwna jak dla mnie. Przechodzimy do akustycznego outra pod tytułem „The Rest Is Silence” nieco dłuższego od intra. Chwila wytchnienia i wyciszenia na powierzchni. Udało się uciec z metra, by paść ofiarą przedziwnych istot, które zamieszkały w zniszczonych budynkach miasta.\nNastępuje bowiem uderzenie kolejnym utworem: „Falsephobia” jest utrzymany w identycznych klimatach – szybkie, rwane riffy, pędząca perkusja i growl.\nNie sięgnąłbym po tą płytę, gdybym nie został oto poproszony przez zespół K.A.S.K.\nNie dlatego, że to zła płyta. Bo słucha jej się bardzo przyjemnie, również dlatego, że jest dobrze i interesująco nagrana, nie za długa – raptem 23 minuty i instrumentalnie nienużąca.\nPo prostu nie są to moje klimaty, nie do końca czuje takie granie. Słuchając materiału przypomniały mi się czasy liceum i zachwyt nad grupą Frontside. Wtedy człowiek zachwycał się „mocnymi” tekstami i rzeżącym łomotem, a teraz mam zgoła odmienne wrażenia i zainteresowania muzyczne (gdzie ta głębia? coś „więcej” w tym wszystkim?). Kiedy puściłem sobie Frontside’a po latach nie słuchania, odniosłem tylko wrażenie, że wokalista cierpi. Cierpi, bo nie może zrobić, za przeproszeniem, kupy - proszę się wsłuchać w ten pomruk: „mhhmhmm…. mam zatwardzenie…”. Podobnie mam słuchając materiału grupy K.A.S.K.\nI dlatego teraz zakładam kask na głowę, bo pewnie spadną na mnie obelgi, za obrazę, pomidory i tony kupy…\nDla kogo jest to zatem płyta? Na pewno dla wielbicieli core’owych klimatów, a także dla wszystkich ciekawych, co ukrywa się w zakamarkach polskiego rynku muzycznego, a dokładniej w jego nie odkrytych meandrach miejscowych grup próbujących się przebić; nie w mainstreamie z radia i kolorowych magazynów plotkarskich, ale w niszy naszych miast i miasteczek. Utwory na płytce K.A.S.K – u są też jako się rzekło dość przebojowe, nie radiowe, co to, to nie – ale na pewno dobre do piekiełka po sceną, pogo i krwawego moshu.\nJeśli podciągnąć je pod moje skojarzenia z „Metrem” – proponowałbym pójście w tę stronę, może jakiś koncept album na debiut? – jest to płytka bardzo zaskakująca, ciekawa i miażdżąca pod wieloma względami. Po długim namyśle i kilku przesłuchaniach (również na posiedzeniu gabinetu, ale na szczęście bez zatwardzenia) postanowiłem grupie z Krasnystawia wystawić ocenę 7,5/10.\nChoćby nie wiem, co więcej z tej płyty wyciągnąć nie jestem w stanie, ale trzymam za nich kciuki i kiedy wydadzą debiutancki pełnowymiarowy materiał z nieukrywaną ciekawością go posłucham. I tyleż – brutalnie, ale bez abstrakcji.\nAutor: Lupus o sobota, września 10, 2011 Brak komentarzy:\nEtykiety: 2011, K.A.S.K, metalcore\nCzarne chmury, które zebrały się nad zespołem, gdy współzałożyciel i wieloletni perkusista Mike Portnoy ogłosił, że odchodzi z DT mogły przyczynić się do poważnego kryzysu (podobnego jak miało to miejsce, gdy z zespołu odszedł klawiszowiec Kevin Moore), jednak panowie i tym razem szybko znaleźli następcę – Mike’a Manginiego i przystąpili z nim do pracy nad jedenastą płytą. Jeśli przyjrzeć się okładce poprzedniego albumu „Black Clouds And Silver Linnings” widać na nich drzwi, wielokrotnie zastanawiałem się co za nimi jest, teraz już wiem, że przez nie wychodzi się na morze chmur i dokonuje sztuki iście cyrkowej. Spacer po linie na jednokołowym rowerku ze świadomością pękania tejże liny i czyhającego w morzu chmur straszliwego rekina pod postacią samolotu, to nie lada wyczyn. Dramatyczny zwrot wydarzeń nie dotyczył tylko radykalnej zmiany w składzie, ale także w podejściu do grania. Zwiastowany w „A Count Of Tuscany” zwrot ku bardziej lirycznym i przestrzennym dźwiękom na najnowszej płycie znalazło swoje rozwinięcie, jednakże w dość nieoczekiwanej formie.\nAutor: Lupus o środa, września 07, 2011 10 komentarzy:\nEtykiety: 2011, Dream Theater, James LaBrie, Jordan Rudess, metal progresywny, Mike Portnoy\nRelacja XXIII: Sabaton (Centrum Stoczni Gdańskiej, Gdańsk 1 IX 2011)\nSrebrny Ford Shelby GT500 najnowszej generacji mknie ulicą, z piskiem opon przejeżdża przez niestrzeżony przejazd kolejowy i z rykiem silnika wjeżdża na lotnisko, na który opada myśliwiec F – 16. Wymija samolot i gwałtownie hamuje przed nim puszczając z nadal rozpędzonych, rozgrzanych do czerwoności tylnich opon dym…\nTo wbrew pozorom nie fragment pościgu z najnowszego odcinka przygód Jamesa Bonda, a kartka z bieżącego kalendarza Top Gear na miesiąc wrzesień. Na samej górze obok nazwy brytyjskiego programu motoryzacyjnego widnieje komentarz: „Jest subtelny jak atak całej dywizji pancernej na mały kraj. Skuteczny atak, trzeba dodać”. Tak można by w skrócie opisać koncert, a zwłaszcza szwedzkiej grupy Sabaton, który odbył się pierwszego dnia września w Gdańskim CSG.\nNa miejsce dotarłem przed 19, jednak wężyk, który posuwał się bardzo powoli do bram hali uniemożliwił mi wysłuchanie pierwszego supportu, którym była kanadyjska formacja Skull Fist. Panowie zaczęli punktualnie (rzecz niespodziewana), po czym skończyli po około dwudziestu/trzydziestu minutach grania, wedle tego, co powiedział mi zapytany o to chłopak, z którym po koncercie się chwilę pogadało. Im bliżej hali przez ściany dobiegał nawet jakiś dźwięk – rzężenie gitar i wokalne piski w stylu thrash metalu w klasycznym wydaniu z lat 80. Taką bowiem muzykę panowie grają, jednakże jak się zaprezentowali i czy ich granie ma ręce i nogi nie wiem, bo jako się rzekło nie słyszałem ich, a usłyszenie przez ścianę to jak o dupę potłuc. Z debiutanckim materiałem zespołu, płytą „Head öf the Pack” wydanym w tym roku również się nie zapoznałem, ale prawdopodobnie straty nadrobię. Wydaje mi się jednak, że nie jest to nic wielkiego, ot kolejna kapela, która gra w stylu starej Metallici i pozostałych z Wielkiej Czwórki.\nNieco po godzinie 20 na scenie pojawił się drugi zespół supportujący, a mianowicie niemiecki Primal Fear. Ten należący do drugiej fali niemieckiego power metalu zespół nie należy do moich ulubionych, twórczość grupy nie ukrywam znam słabo i nie popadłem w zachwyt przesłuchując płyty studyjne zespołu przed koncertem. Nie mam wszak obowiązku znać wszystkich zespołów grających klasyczny niemiecki power metal, a już zwłaszcza ich ubóstwiać. Do tych bowiem (a zarazem pierwszej, najważniejszej fali niemieckiego poweru) należą Helloween i Blind Guardian.\nGrupa dowodzona przez wokalistę Ralfa Scheepersa (ex Gamma Ray) i basistę Matta Sinnera zaprezentowała się jednak bardzo interesująco.\nPo instrumentalnym wstępie uderzyli utworem „Sign of Fear”. Gdy ten wybrzmiał zagrali kawałek „Chainbreaker” przy którym poszła pierwsza fala poga.\nPóźniej Primal Fear zagrał dwa starsze utwory, a mianowicie „Batalions of hate” oraz „Nuclear Fire”. Po nich przyszła pora na „Running in the dust” oraz „Angel in Black”.\nPo odśpiewanym wspólnie z publicznością utworze „Six Times Dead”, Primal Fear zagrał kawałek „Final Embrace” po czym zagrał na bis (obowiązkowy w repertuarze niemal każdego tego typu zespołu) metalowy hymn „Metal is Forever”.\nCóż można powiedzieć o tym jak zagrał PF? Na pewno był to bardzo dobry, energetyczny koncert. Zagrali bardzo ostro i przyjemnie. Podobnie jak mój kumpel z którym poszedłem na ów koncert, jestem jednak zdania, że Scheepers średnio pasuje do stylu w jakim gra zespół – a mianowicie w specyficznej mieszance power i heavy metalu wzbogaconego o progresywne wędrówki. Głos ma świetny, tego się zaprzeczyć nie da i był w znakomitej formie, ale czemu niemal wszędzie wstawia wysokie, piejące rejestry to nie mam pojęcia, kiedy tego nie robił wychodził znacznie ciekawiej. Z całą pewnością można też powiedzieć, że jako przystawka przed daniem głównym Primal Fear odwalił kawał dobrej roboty i kapitalnie rozgrzał narastający z każdą minutą tłum.\nKilka minut po 21 z głośników rozbrzmiały charakterystyczne orkiestracje i na scenę wśród okrzyków radości i wiwatu publiczności wkroczył Sabaton, który od razu wytoczył ciężkie działa w postaci „Ghost Division”. Zaraz potem „In the Name Of God”, po nim „Aces In Exile”. Następnie „Screaming Eagles”, „Final Solution” oraz dedykowany polskiemu fanklubowi zespołu Polish Panzer Batallion – „Swedish Pagans” odśpiewany razem z publicznością.\nRównież odśpiewany został z publicznością kultowy już kawałek „40:1”. Po nim zabrzmiał jeden z moich najukochańszych utworów Szwedów „Cliffs Of Gallipoli’, a następnie „Into The Fire” z dodanym cytatem z kawałka „Attero Dominatus”. Kolejnym utworem był rzadko grany „Purple Heart”, a zaraz po nim „Coat Of Arms”. Na chwilę zmienili klimat prezentując „Metal Rippera”, by następnie zagrać „Uprising” i na koniec znów wrócić do „metalowej opowieści” w utworze „Metal Machine”.\nIntensywny i dość nieoczekiwany set Sabatonu zakończył się przed godziną 23, na próżno wołano o bis, panowie nie wyszli ponownie zarzekając się, że spieszą się na samolot.\nCóż jeszcze? Joakim żartował i cieszył się z naszej niespożytej polskiej energii, próbował zrozumieć skandowane przez tłum polskie słowa („Jeszcze jedno piwo”), a na koniec nawet rzucił się ze sceny w tłum. Fantastycznie pomyślane były efekty specjalne, raz po raz bowiem na scenie pryskały w górę snopy iskier lub wybuchały ogniste eksplozje, których żar był wyczuwalny nawet kilka metrów od sceny. Przyznać trzeba, że byli w świetnej formie, choć jak uważa mój kumpel, Joakim momentami śpiewał słabiej niż na poprzednim koncercie (kiedy grali w gdyńskim Uchu), ale tego nie wiem, był to bowiem mój pierwszy koncert Sabatonu i będzie to jedna z tych nocy, którą się będzie wspominać jeszcze długo. A że set krótki? Cóż, zawsze można puścić sobie niedawno wydaną dwu płytową koncertówkę „World War Live – Battle of the Baltic Sea”.\nLupus z Danielem Myhrem\nWieczór, niewątpliwie należał do udanych. Właściwie to mało powiedziane, był to jeden z najwspanialszych wieczorów mojego życia, który dopełnił się wspólnym zdjęciem z Danielem Myhrem (klawiszowcem zespołu – reszta nie chciała wyjść) i „jeszcze jednym piwem” wypitym po koncercie w pubie. Następna okazja, żeby zobaczyć Szwedów w akcji podbijających swoją muzyką Trójmiasto? Prawdopodobnie za rok - i wiem jedno: muszę tam być!\nAutor: Lupus o poniedziałek, września 05, 2011 Brak komentarzy:\nEtykiety: Centrum Stoczni Gdańskiej, heavy metal, power metal, Primal Fear, relacja, Sabaton, Skull Fist, thrash metal\nPermanent Vacation Festival (Ucho, 31 VIII 2011)\nKolejne wakacje dobiegły końca, a wraz z nimi nadszedł wrzesień oraz nieuchronny powrót do szkoły. Ostatni dzień sierpnia został wykorzystany jako okazja do ich podsumowania i zasugerowanie, że wakacje tak naprawdę trwają nadal – w nas. A wszystko przy zróżnicowanych dźwiękach trójmiejskich zespołów.\nTym razem w gdyńskim Uchu wystąpiły następujące grupy: istniejący od niedawna Pomelo Taxi, zjechany przeze mnie poprzednim razem Pretty Scumbags, zawsze dobry Kiev Office, zaskakujący C4030 i zupełnie nieoczekiwanie, „prosto z Libii” przyjechał do nas solowy projekt Michała Miegonia, czyli Khaddafi.\nTen pierwszy składał się zaledwie z trzech osób – wokalistki, śpiewającego basisty i śpiewającego perkusisty. Zespół zagrał zaledwie pięć kawałków (na razie tylko tyle miał przygotowane, ale szykuje kolejne), które pachniały mi stylistycznie punkiem zmieszanym z Rage Against the Machine, reaktywowanym niedawno Illusion, momentami nawet trochę Ścianką. Utwory? Na pewno pomysłowe, energetyczne i na swój sposób minimalistyczne, czasami bardzo przestrzenne. Bardzo ciekawie wychodzi też dialog wokalny pomiędzy członkami grupy – łagodny, ale niepozabawiony pazura głos wokalistki świetnie współgrał z szorstkimi krzykami perkusisty. Jedyne do czego bym się przyczepił to, to że wszystkie utwory są po angielsku. Skoro to polski zespół, czemu nie tworzyć po polsku? Finowie mogą po fińsku a my nie? Mikołaj Rej przecież powiedział, że Polacy nie gęsi, iż swój język mają.\nA tu znów ta durna moda na światowy język jakim jest angielski, no ale dobra czepiam się.\nOgólnie, gdybym miał wsiąść do takiej taksówki to zrobiłbym to w ciemno, zawiozą Cię gdzie chcesz szybko i w bardzo smaczny sposób (kto jadł pomelo, będące połączeniem pomarańczy, grejpfruta i melona, zrozumie aluzję).\nDrugi wystąpił Pretty Scumbags, zespół, który już raz zjechałem i to dość ostro. Nastawiałem się, żeby tym razem znaleźć jakieś pozytywy, ale nie udało się to w pełni, niestety.\nKiedy chłopaki weszli na scenę z głośników poleciał bondowski gunbarrel z lat 60, który świetnie pasowałby do wykonywanej przez nich muzyki jako intro – gdyby tylko to oni go grali. Po chwili uderzyli swoim pierwszym kawałkiem – inspiracje latami 60 i 70 słychać bardzo wyraźnie, tylko podane w nowoczesny sposób.\nPodoba mi się konstrukcja kawałków PS – ciekawe riffy, chwytliwa kompozycja, interesujący wokal i bardzo dobry perkusista. Niezwykle interesująco zespół wypadał wtedy, kiedy pojawiały się dłuższe instrumentale – dostawiłbym klawisze i skręcił w stronę Hawkwinda, albo wczesnego King Crimson. Chłopaki jednak nie ograniczają się tylko do złotego okresu muzyki rozrywkowej, ale z powodzeniem sięgają też po patenty awangardy lat 90, jak choćby w zaśpiewanym po polsku, chwała im za to, utworze „Trzy miasta”, w którym można się doszukać wpływu Pidżamy Porno, T.Lovu, czy nawet nowych grup takich jak Neony czy Neo Retros. Nie ukrywają też swoich ewidentnych inspiracji Beatlesami (nie tylko stylizowanie się wyglądem). Czy słuchając utworu zatytułowanego „Abbey Road” nie ma się poczucia, że to jakby hołd dla legendarnego studia i kultowego albumu czwórki z Liverpoolu?\nNawet bym powiedział, że w tym kawałku wyraźnie słychać inspiracje takimi zespołami jak Muse, Coldplay czy Kings Of Leon. Gościnnie wystąpił z chłopakami (w jednym utworze zaledwie) Maks Krzywkowski, znany choćby z Timmy And the Drugs.\nA co nie podoba? Nazwa. Ta jest po prostu koszmarna i przerażająca.\nWokalista ma świetny głos, ale momentami próbuje z siebie wydusić za wiele, szkoda też żeby zdarł sobie głos. Nadal śmieszy mnie gitarzysta, który gitarę ma niemal pod szyją, choć tym razem wisiała jakoś niżej. Basista garnie się do śpiewania, cały czas ruszał ustami – może dać mu drugi mikrofon? Tyleż. Mam też dziwne poczucie, że chłopaki za bardzo nie wiedzą, co właściwie chcą grać. Jeśli ma to być polski eklektyzm w rodzaju Muse, to trochę im to nie wychodzi. Życzę chłopakom żeby znaleźli swoją drogę, niszę i styl, zmienili nazwę i przede wszystkim dużo grali i nie poddawali się, bo poczynili ogromny postęp i chwała im za to.\nNastępnie zagrał doskonale znany w Trójmieście zespół Michała Miegonia, którego nikomu nie trzeba przedstawiać, a mianowicie Kiev Office.\nSzczerze mówiąc ten koncert był zaledwie poprawny. Set składał się niemal wyłącznie z utworów z najnowszego wydawnictwa grupy „Antona Globby” (z poprzedniej zagrali tym razem tylko „Dance through the end Of night”. I tak po przebojowym, wyjątkowo zupełnie spłaszczonych, „Dwupłatowcach” zagrali „Przygodę na Mariensztacie”, następnie „Trust Me Jonas” i „Around the Globba”, w którym to zabrakło mi chórków Asi. Kawałek ten też zabrzmiał nieco bardziej przestrzennie niż na płycie.\nZaraz potem „Mężczyźni w Strojach Kosmonautów”, który już nie pachniał mi Lemem i Ijonem Tichym, ani Pirxem (coś jakoś słabiej został zagrany). W nim na szczęście nie obyło się bez gestu zwycięzcy w stylu Rocky’ego Balboa. Kolejna była „Karolina Kodeina” – też jakoś słabiej zagrana i znów bez Asi na drugim wokalu. A potem jeszcze „Anton Globba” i „Hexengrund”. Zabrakło mi jakiegokolwiek utworu śpiewanego przez Asię Kucharską.\nTak naprawdę energią kipiał tylko Krzysiek Wroński, który jak zawsze bębnił tak, że było miło patrzeć i słuchać.\nCzwartym zespołem był C4030. Pod specyficzną i podobno coś znaczącą nazwą kryje się projekt łączący w swojej muzyce elementy rocka, funky, jazzu oraz muzyki żydowskiej (klezmer). Zaskoczyła mnie ta grupa, nie spodziewałem się usłyszeć tak kapitalnych dźwięków – dość łagodnych, nastawionych bardziej na instrumentale niż na wokal, z dużą ilością oryginalnych pomysłów i niesztampowego podejścia.\nLudzi w tym czasie mocno ubyło, widać ludzie takich rzeczy nie lubią słuchać, a szkoda bo grali bardzo interesująco. Denerwuje mnie ta mentalność – przychodzimy na to, co znamy i lubimy, tudzież bo grają moi znajomi, a resztę po prostu olewamy, nie poznajemy niczego innego, bo po co… nie potrafię po prostu zrozumieć kompletnie takiego podejścia.\nGrupie należą się duże brawa za niebanalne teksty śpiewane po polsku i korzystanie z wierszy Czesława Miłosza (a przypomnijmy aktualnie mamy Rok Miłosza).\nFantastycznie też wychodzi chłopakom łączenie klezmerskiej tradycji z lekkim, popowym nawet bym powiedział brzmieniem, melodyjnym i wpadającym w ucho.\nBasista C4030 z flecikiem\nWiele do życzenia pozostawia wokal, który na początku wydał mi się dziwny, nie pewny i trochę niepasujący, jednak później można się przyzwyczaić i chyba trudno wyobrazić sobie innego wokalistę. Momentami była to bardzo liryczna, melancholijna i smutna muzyka, okraszona pięknymi dodatkami: flet, harmonijka.\nGdyby dodać jeszcze akordeon w ogól byłoby cudownie. Obok Pomelo Taxi, to właśnie ten zespół wypadł najciekawiej i najbardziej zachęcająco do dalszej obserwacji.\nNa koniec została zalewie garstka słuchaczy. Można powiedzieć, że występ ostatniego artysty był tylko dla wybranych. Libijski dyktator przebrał się za Michała Miegonia i wyszedł na scenę w szortach, złotej peruce i czapeczce, a następnie za pomocą samplerów i tym podobnych zabawek zaczął wyczarowywać dźwięki z pogranicza techno i elektro.\nDalej już było to, w czym Goran czuje się chyba najlepiej – miotanie się po scenie, radosne podskakiwanie i śmieszne miny. Fantastyczny klimat udzielił się chyba wszystkim, którzy również zaczęli tańczyć w rytm muzyki Khadaffiego.\nNa koniec był nawet chilloutowy kawałek oparty na motywach Gregoriana… Co tu dużo mówić, Miegoń jest geniuszem, a na pewno człowiekiem niezwykle dowcipnym i niepozbawionym humoru i autodystansu do samego siebie.\nPodsumowując, był to niezwykle udany i ciekawy ostatni dzień kalendarzowych wakacji.\nTo prawda, że wakacje trwają nadal – w nas wszystkich, ale dla wielu nie zmieni to faktu, że następnego dnia trzeba było iść do szkoły. Kogo ten zaszczyt omija we wrześniu, nie ominie w październiku niestety. Naładowany pozytywną energią na cały kolejny miesiąc miałem ochotę zrobić tylko jedno, wyjść na ulicę i krzyczeć – zupełnie jak w piosence grupy T. Love.\nAutor: Lupus o sobota, września 03, 2011 1 komentarz:\nEtykiety: C4030, Khaddafi, Kiev Office, Michał Goran Miegoń, Nasiono Records, Permament Vacation Fest, Pomelo Taxi, Pretty Scumbags, relacja\nRelacja XXIV: State Urge (18 IX 2011, „Młody Byron...\nRelacja XXIII: Sabaton (Centrum Stoczni Gdańskiej,...


TOP 15 najczęściej polecanych kardiologów na Pomorzu. Do którego specjalisty warto się udać z problemami z sercem? Oto lista! | Dziennik Bałtycki\nTOP 15 najczęściej polecanych kardiologów na Pomorzu. Do którego specjalisty warto się udać z problemami z sercem? Oto lista!\nSandra Janikowska 7 lipca 2020, 21:41\nPoszukujesz dobrego kardiologa, który postara się rozwiązać wszystkie Twoje problemy z sercem? Jesteś po zawale i potrzebujesz rad od najlepszego specjalisty? A może walczysz z miażdżycą? Nie wiesz do kogo się udać? Nie martw się! Specjalnie dla Ciebie przygotowaliśmy listę TOP 15 najlepszych i sprawdzonych kardiologów na Pomorzu! Do nich możesz się udać bez jakichkolwiek obaw! Pixabay / Canva\nTOP 15 NAJLEPSZYCH KARDIOLOGÓW NA POMORZU. Szukasz dobrego specjalisty, który pomoże rozwiązać Twoje problemy zdrowotne z sercem? Chcesz przebadać się pod względem chorób sercowo-wieńcowych? A może potrzebujesz konsultacji i wskazówek odnośnie miażdżycy, z którą zmagasz się od lat? Poszukujesz specjalisty godnego zaufania? Nie wiesz do kogo się udać na Pomorzu? Przygotowaliśmy ranking 15 najlepszych kardiologów w województwie pomorskim. Nasz ranking stworzyliśmy w oparciu o opinie i oceny na portalu znanylekarz.pl wystawione przez pacjentów. Poznajcie TOP 15 pomorskich kardiologów wartych zaufania! Sprawdź, do kogo warto się udać i poleć nam swojego specjalistę w komentarzu!\nPoszukujesz dobrego specjalisty, który zaradzi Twoim problemom z układem krążenia? Zmagasz się z poważnymi chorobami serca? Ktoś z Twoich bliskich walczy z miażdzycą i szukacie najlepszego specjalisty, które pomoże w tej nierównej bitwie?Przygotowaliśmy listę najczęściej polecanych specjalistów w dziedzinie kardiologii, którzy przyjmują w województwie pomorskim! Znajdziecie tu lekarzy m.in. z Gdańska, Gdyni, Tczewa, Kościerzyny czy Sztumu!\nTOP 15 najczęściej polecanych kardiologów na Pomorzu. Do któ...\nSprawdźcie, co Internauci mówią o kardiologach, którzy znaleźli się w naszym rankingu!\n"Pełen profesjonalizm. Doskonałe wyjaśnienie przypadku oraz ukierunkowane na dalsze badania. Polecam" (Anna Kit-Bieniecka)\n"Lekarz konkretny, rzeczowy z dużą wiedzą i doświadczeniem. Profesjonalne i miłe podejście do pacjenta. Wczuwa się w problemy zdrowotne pacjenta. Ze stoickim spokojem tłumaczy jakie są przyczyny choroby i co należy zrobić aby jak najszybciej i najkorzystniej wrócić do dobrego zdrowia. Jestem po kilku wizytach i szczerze polecam" (Rafał Gałąska)\n"Bardzo kompetentny lekarz pacjent czuje się komfortowo i bez stresu.Wszystko dokładnie wyjaśnia i poświęca tyle czasu co ile pacjent potrzebuje" (Marcin Fijałkowski)\n"Bardzo sympatyczny człowiek, bardzo rzeczowy,cierpliwy lekarz.,wszystko dokladnie i spokojnie tłumaczy" (Waldemar Makowski)\n"Pan doktor przeprowadził bardzo szczegółowy wywiad. Poświęcił bardzo dużo czasu na zapoznanie się z problemem. Udzielił niezwykle wyczerpujących wyjaśnień" (Marcin Kubik)\nPowyższe opinie pochodzą z portalu znanylekarz.pl.\nJesteście ciekawi, kto znalazł się w gronie najlepszych specjalistów w dziedzinie kardiologii? Sprawdźcie poniżej!\nCzekamy na Wasze opinie i komentarze pod materiałem. Polećcie najlepszych Waszym zdaniem kardiologów na Pomorzu!\nZOBACZ TAKŻE: Lekarze ze sztumskiego oddziału kardiologii przeprowadzili unikalny zabieg w tętnicy wieńcowej


Nieczysta gra - Angela Gerrits - Ebook - Virtualo.pl\nTydzień po swoich szesnastych urodzinach Jenny była najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Tydzień później znalazła się w areszcie śledczym w związku z podejrzeniem o morderstwo. Obrońca nie wierzył w ani jedno jej słowo. Jenny wciąż zapewniała, że nie ma kompletnie nic wspólnego z zaistniałym przestępstwem. A jednak zebrany materiał dowodowy był przytłaczający: odciski palców Jenny na narzędziu przestępstwa i w mieszkaniu ofiary. W dodatku nie miała żadnego alibi, ale za to motyw...


Perwoll Renew Color, żel do prania, 1,5 L - piękny zapach Twoich ubrań\n> Środki do prania>Żele i płyny do prania>Perwoll żel do prania Renew 3D Color 1,5 L\nKod EAN: 4015000308786\nPerwoll Renew Color to innowacyjna propozycja w postaci żelu do prania, która odnowi Twoje pranie i odświeży je na długi czas.\nNowy żel do prania producenta marki Perwoll przeznaczony jest głównie do prania tkanin kolorowych. Należy do propozycji z chemii niemieckiej, zachwycając jakością i wydajnością, dzięki znakomitemu skoncentrowaniu i bogatym nutom zapachowym. Perwoll Renew Color zawiera innowacyjną formułę i zapobiega blaknięciu kolorów, dzięki czemu ubrania wyglądają dłużej jak nowe. Żel świetnie radzi sobie z usuwaniem wszelkich zabrudzeń. Poprawia jakość włókien co sprawia, że dłużej wyglądają jak nowe! Zaufaj sprawdzonej marce i pozwól, aby skuteczne środki sprawiły, że ubrania będą wyglądać jak nowe.\nPerwoll Renew Color - dane:\nIlość prań 20\nMr Muscle spray do czyszczenia łazienki Orange 500 ml


O przemijaniu i płaczu z radości - www.gosc.pl\nwww.gosc.pl → Tygodnik Gość Niedzielny → O przemijaniu i płaczu z radości\nO przemijaniu i płaczu z radości\nFado w jednej z tawern Alfami.\nPrzecież to było wczoraj: koncert chórów w pełnej choinek, gwiazd i pastuszków pszowskiej bazylice. Słyszę ciągle i jeszcze, jak pod wymalowane różańcowymi freskami sklepienie kościoła (i dalej, ku niebu…) unoszą się sylaby kolęd, z pochylonymi samogłoskami górnośląskiej wersji polszczyzny, twardymi, męskimi głosami wycinane z języka. „Witaj nas krasny panicu, witaj niebieski dziedzicu...”. Ale zaglądam do notatnika: to nie było wczoraj – to był początek stycznia, to było trzy miesiące temu… Co się z tym czasem stało? 90 dni, gdzie one są? Zawiane śniegiem, ukryte w ciężkiej zimie?\nCzy świat i życie zawsze tak szybko pędziły i przemijały? Nie wiem, żyję dopiero teraz. Czy nie jest to wina łatwości podróżowania w naszej epoce, bo przecież niewątpliwie mają rację Francuzi, kiedy powiadają, że partir, c’est toujours mourir un peu – wyjeżdżać to zawsze trochę umrzeć. Może jak się stoi, a nie biegnie, to się bardziej kontroluje upływ czasu? A już zupełnie poważnie: być może wyda się to banalne, ale jak tu, na styku Wielkiego Postu i Wielkanocy, nie myśleć o przemijaniu, o nieuchronności śmierci i cudzie życia, o ich trwałym splocie, o ich obecności w sercu chrześcijańskiej wiary, na samym jej dnie. I jak, patrząc na mijanie nas i świata, nie pytać z księdzem Januszem Pasierbem: „jak to będzie” (to zarazem tytuł wiersza)? To znaczy:\nBo przecież modliliśmy się przez cały Wielki Post o „szczęśliwe w łasce Bożej dokończenie” (Gorzkie Żale, cz. III, „Instrukcyja o intencyjej”, zachowując język i jego pisownię z początku XVIII wieku).\nRównież w tym samym Wielkim Poście słuchaliśmy papieża. W wielkopostnym orędziu mówił do nas rzeczy cudownie piękne: o sprawiedliwości, że polega ona na tym, aby dać każdemu, co mu się należy – dare cuique suum. I że to, co się najbardziej należy człowiekowi – miłość, trwała i nieśmiertelna – może on otrzymać jedynie darmo. Oto paradoks sprawiedliwości… Człowiek potrzebuje Boga, jeśli ma być wrócony szczęściu, sensowi istnienia. Człowiek nie jest samowystarczalny, potrzebuje Drugiego, aby w pełni być sobą. Potrzebuje pokory, aby otrzymać sens. Potrzebuje Boga, aby jego życiu stała się sprawiedliwość.\nks. Jerzy Szymik, teolog, poeta, profesor Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego\ndodane 02.04.2010 16:14


Artelis - 7 sposobów na udany import z Chin\n1. Wybierz odpowiednią niszę\nAby rozpocząć import z Chin musisz zdecydować, co chcesz importować, dobrze gdybyś zajął się towarami, na których się znasz. Zastanów się, co jest twoją pasją, jeśli wybierzesz branżę, która cię interesuje, łatwiej i przyjemniej będzie ci się pracowało, będziesz miał więcej samozaparcia w drodze do celu.\nJeśli jesteś elektronikiem lub pasjonatem elektroniki pomyśl o handlu produktami elektronicznymi, a nie artykułami biurowymi – oczywiście istnieje możliwość, że osoba, która nie zna się i nigdy nie miała do czynienia z artykułami biurowymi osiągnie w tym sukces jednak może to być dużo trudniejsze.\nWięcej czasu zajmie Ci wdrożenie się w ten biznes, konkurencja będzie się lepiej znać na zagadnieniach związanych z tą branżą a Ty będziesz musiał wszystkiego uczyć się od podstaw.\n2. Pracuj na wysokiej marży\nPoszukaj ciekawych towarów na rynku, które są nowościami – takim produktem możesz zdobyć przewagę konkurencyjną, możesz ustawić się na rynku zanim konkurencja wprowadzi je do sprzedaży, poza tym takie produkty cechuje wysoka marża a to jest podstawą w importowaniu z Chin. Zapomnij o towarze, na którym możesz zrobić 30% narzutu, takie produkty wymagają dużych inwestycji. Zdecydowanie lepiej, jeśli wybierzesz produkty, do których możesz dodać 70% i więcej narzutu.\n3. Zbadaj rynek oraz konkurencję, przeprowadź analizę marketingową\nSprawdź, jaki jest popyt na dany towar i jego podaż, jakie marże można osiągnąć, jak silna jest konkurencja, czy dużo firm sprzedaje te towary? Zastanów się, w czym konkurencja jest dobra oraz w czym ty możesz być od nich lepszy, co będzie twoją unikalną propozycją dla klienta? Co cię wyróżni od konkurencji? Zastanów się, jakie są mocne i słabe strony tego biznesu, jakie są szanse i zagrożenia?\n4. Przemyśl gdzie będziesz dystrybuował towary\nCzy będziesz sprzedawał towary w swoim sklepie detalicznym lub na aukcjach allegro, może będziesz dostarczał sklepom sprzedaży bezpośredniej lub internetowym, hurtowniom i dystrybutorom a może sieciom handlowym? Wybierz swoją grupę docelową i skup się na niej.\n5. Sprawdź dokładnie, jakie obowiązki musisz spełnić, aby wprowadzić dany produkt na rynek Polski\nJakie certyfikaty są wymagane, czy towar objęty jest licencjami, czy są jakieś dodatkowe wymagania? Jeśli tutaj popełnisz błąd, już na początku twoja przygoda z importem z Chin może zakończyć się porażką.\n6. Nie wywieraj zbyt dużej presji na znaczne obniżenie ceny\nChińczycy mogą wyprodukować towar w bardzo niskiej cenie, ale jego jakość będzie kiepska, lepiej wydać 10% więcej na towar i mieć 1% niesprawnych produktów, niż oszczędzić i mieć 30% uszkodzonego towaru.\n7. Przygotuj odpowiednio zamówienie\nOkreśl jak najdokładniej towar i jego specyfikację: kolor, rozmiar, użyte materiały (w przypadku elektroniki rodzaj użytych podzespołów).\nOpisane sposoby to tylko część zagadnienia, ale stosując się do tych rad masz dobrą podstawę do osiągnięcia sukcesu w imporcie z Chin.\n- 7 zasad jak zamawiać produkty z Chin aby import był udany\n- Jak zminimalizować ryzyko importu z Chin\n- Importować samemu czy korzystać z usług pośrednika\n- Import z Chin markowych produktów – czy to możliwe?


Mieszkańcy Gminy Kolno mogą składać wnioski o dodatek osłonowy w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Kolnie.\nUprzejmie informujemy mieszkańców gminy Kolno, że odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych z terenu Gminy Kolno w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2022 r. będzie prowadził przedsiębiorca - Usługi Komunalne "BŁYSK" Marianna Marczyk z Łomży. Harmonogram zbiórki odpadów zostanie przesłany do każdej nieruchomości oraz udostępniony jest na stronie urzędu. Przypominamy, że każdy właściciel nieruchomości jest zobowiązany do segregacji odpadów komunalnych.\nCzytaj więcej: Ważna informacja o odpadach komunalnych\nZ okazji świąt Bożego Narodzenia Józef Bogdan Wiśniewski Wójt Gminy Kolno oraz Anastazy Jan Kalinowski przewodniczący Rady Gminy Kolno składają najserdeczniejsze życzenia:\nKlub Seniora z Janowa zdobył I miejsce w konkursie\nKlub Seniora w Janowie zajął pierwsze miejsce w konkursie pt. "Bezpieczny Senior" zorganizowanym przez Wydział Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Kolnie. Zdaniem członków jury konkursu Seniorzy z Klubu Seniora w Janowie przygotowali najlepszą ulotkę ostrzegającą przed oszustami. Gratulujemy!\nCzytaj więcej: Klub Seniora z Janowa zdobył I miejsce w konkursie\nInformacja dla interesantów Urzędu Gminy Kolno\nUprzejmie informujemy, że w Wigilię Urząd Gminy Kolno będzie nieczynny.\nCzytaj więcej: Informacja dla interesantów Urzędu Gminy Kolno\nWójt Gminy Kolno zaprasza wszystkich mieszkańców gminy na spotkanie informacyjne dotyczące programu priorytetowego Czyste Powietrze, które odbędzie się w poniedziałek 20 grudnia 2021r. o godzinie 13.00 w Gminnej Bibliotece Publicznej w Czerwonem.\nWójt Gminy Kolno wypełniając postanowienia § 3 ust. 2, pkt 5 umowy nr 8/2021 z dnia 27.10.2021 r. zawartej pomiędzy Skarbem Państwa – Wojewodą Podlaskim, zwanym dalej „Wojewodą”, z którego upoważnienia działa Podlaski Kurator Oświaty a Gminą Kolno o udzielenie wsparcia finansowego,\nKu pamięci – aby następne pokolenia chyliły czoła przed ludźmi, którzy nie wahali się złożyć ofiary największej – własnego życia. Przypomina walkę o niepodległość Polski, żołnierzy polskiego państwa podziemnego ziemi kolneńskiej w latach 1939 -1947. Jest to rekonstrukcja sztandaru wykonanego przez żołnierzy polskiego państwa podziemnego ZWZ/AK w Kolnie podczas okupacji niemieckiej. Sztandar ten wpisuje się w tradycje 33 pułku piechoty z Łomży.\nCzytaj więcej: Dlaczego wykonano replikę sztandaru bojowego z Kolna?\nCzytaj więcej: Mikołajki w Glinkach\nStowarzyszenie Lokalna Grupa Działania „Kraina Mlekiem Płynąca” zaprasza na spotkanie informacyjne dotyczące planowanego naboru wniosków o przyznanie pomocy na Podejmowanie działalności gospodarczej w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.\nProgram "Planuję długie życie" - profilaktyka raka płuc\nPalenie tytoniu niesie za sobą poważne skutki zdrowotne (głównie schorzenia układu krążenia i oddechowego), a także zaostrza przebieg wielu schorzeń. Jest niezwykle niebezpieczne dla kobiet ciężarnych.\nCzytaj więcej: Program "Planuję długie życie" - profilaktyka raka płuc


Automat oferuje na dziś standardowe znicze szklane za 5 zł, wkłady czterodniowe za 5 zł oraz wkłady dwudniowe za 2 zł. Aby kupić wkład lub znicz wystarczy wrzucić odpowiednią monetę przy wybranej ofercie i przekręcić pokrętło o 360 stopni. Jeśli dany produkt nie jest dostępny urządzenie sygnalizuje to szufladą (komorą) opatrzoną naklejką „BRAK”.\nZa sprawą tego urządzenia odwiedzający mają zapewniony dostęp do wkładów i zniczy przez całą dobę. To wygodne rozwiązanie zwłaszcza w przypadku takich cmentarzy jak ten w Gostyni, który jest oddalony od zwykłych punktów sprzedaży (najbliższy przy szkole).\nWedług strony producenta, urządzenie zostało wyprodukowane w Polsce z masywnej kwasoodpornej stali nierdzewnej i nie wymaga zasilania.


Jak wspierać rozwój dziecka poprzez sztukę? 7 dorosłych obsesji, którymi wszystko psujesz - pazeraprojektuje.pl\nJak wspierać rozwój dziecka poprzez sztukę? 7 dorosłych obsesji, którymi wszystko psujesz\nData wpisu 5 maja, 2017\n12 komentarzy do Jak wspierać rozwój dziecka poprzez sztukę? 7 dorosłych obsesji, którymi wszystko psujesz\nKochani, znamy się nie od wczoraj. Niektórzy z Was odwiedzają mnie już prawie 2 lata, a ja zdążyłam poznać Wasze radości i troski na temat dorosłych i dziecięcych talentów. Na temat dziecięcego rozwoju i swobodnego uprawiania sztuki wspólnie z dzieckiem także. Dziś chciałabym się rozprawić z tą ciemniejszą stroną. Jeśli chcecie wspierać rozwój swoich pociech poprzez rysowanie, malowanie i wykonywanie wszelakich prac plastycznych, sprawdźcie czy przypadkiem któraś z poniższych obsesji, nie robi Wam kreciej roboty.\nZ moich dotychczasowych obserwacji i bezpośrednich rozmów z Wami wynika, że najczęściej to właśnie te 7 dorosłych obsesji, których niejednokrotnie nawet nie jesteście świadomi, psują Wam dobrą zabawę, uniemożliwiają swobodne działanie, a tym samym sabotują Wasze staranie.\nJeśli któraś z nich dotyczy Was osobiście, wartą się z nią rozprawić, aby Wasze wysiłki nie poszły na marne, a Wasze dzieci mogły wyciągnąć z zajęć plastycznych wszystko co najlepsze.\n1. Obsesja wrodzonego talentu\nUstalenie, czy dane dziecię ma talent plastyczny, czy też go nie ma, często urasta do rangi problemu, z którym rodzic natychmiast musi się rozprawić. Najlepiej jeszcze przed ukończeniem przez potencjalnego geniusza trzeciego roku życia. Bo jeśli dziecko nie ma talentu to przecież szkoda zachodu, prawda? Z drugiej strony, jeśli mały artysta tworzy dużo i chętnie od razu korci nas, aby przypiąć mu łatkę tego uzdolnionego. Nie tędy droga, Kochani.\nJeśli chcecie wspierać dziecięcy rozwój poprzez sztukę, nie szufladkujcie i wyzbądźcie się wszystkiego, co wiecie na temat talentów, a już zwłaszcza tych wrodzonych.\nPrzekonanie, jakoby talent plastyczny miał coś wspólnego z genetyką, jest tak silnie zakorzenione, że temat ten wymaga wytoczenia najcięższych dział. Zrobimy to innym razem.\nDziecięcej twórczości nie można krępować żadnymi uprzedzeniami. Nie wolno jej stygmatyzować. Dziecięca sztuka ma być swobodna, spontaniczna i radosna – dokładnie taka jaką ukształtowała ją ewolucja, bo to właśnie entuzjazm jest najlepszą pożywką dla ludzkiego mózgu i motorem wszelkiego rozwoju.\nNie ma najmniejszego znaczenia, czy w czyimś mniemaniu dziecko ma talent, czy też go nie ma.\nKażde dziecko jest zdolne. Każdy może uprawiać sztukę.\nNatomiast dzieci bezwzględnie powinny to robić, bo potrzeba tworzenia z racji samego tylko urodzenia leży w ich naturze. To genialny mechanizm harmonijnego rozwoju motorycznego, intelektualnego, emocjonalnego i społecznego. I jest tym bardziej skuteczny im więcej frajdy ze sobą niesie.\nTalent w powszechnym rozumieniu tego słowa to tylko zbędny balast.\n2. Obsesja czasu i miejsca\nŚciśle powiązana z Obsesją wrodzonego talentu. Zauważyłam, że dorośli bardzo często oceniają poziom dziecięcych zdolności na bazie tego, ile czasu poświęca ono na wykonanie swojego dzieła.\nMoje dziecko nie ma talentu plastycznego. 5 minut rysowania i jest po wszystkim.\nalbo tego czy tworzy w skupieniu godnym wielkiego mistrza, czy wręcz przeciwnie – wszędzie go pełno i roznosi kredki po całym mieszkaniu.\nMalowanie z moim dzieckiem to zwykła strata czasu. Namaluje 3 kreski, a biega przy tym i skacze, że nie sposób go uspokoić.\nTakie zachowanie wcale nie świadczy o braku twórczych predyspozycji albo o tym, że dziecko niewiele wynosi z zajęć plastycznych. Dla kilkuletniego malucha 5 minut rysowania to cała wieczność. To 5 minut wytężonej pracy, którą muszą wykonać małe dłonie. Czy naprawdę to takie dziwne, że tak mozolny i długi trening, przygotowujący m.in. do nauki pisania w przyszłości, dziecię woli rozłożyć sobie w czasie?\nCzy ktokolwiek idąc pierwszy raz na siłownię, katuje swój brzuch przez 3 kwadranse, czy może raczej zaczyna od krótkich 5-minutowych serii?\nJeśli Wasze dziecko potrafi rysować przez calutkie 5 minut, a malowanie sprawia mu tyle frajdy, że entuzjazm aż wychodzi mu uszami, powinniście się tylko cieszyć. Wasze dziecko fantastycznie się rozwija.\nNie przewracajcie oczami, kiedy po raz 3 w ciągu dnia dziecko poprosi Was o farby, żeby namalować “tylko” kilka kresek. Lepiej pomyślcie o stałym dostępie do kredek i nielimitowanej ilości arkuszy papieru.\n3. Obsesja końcowego efektu\nW obliczu wszystkiego, co zostało wyżej napisane, mam nadzieję, że to tylko formalność.\nNajważniejsze w dziecięcym uprawianiu sztuki jest sam proces tworzenia dzieła. To z tego etapu dziecię wyciska najwięcej. Niech nigdy presja końcowego efektu, nie oddala Was od tego co najważniejsze – beztroskiej radości z tworzenia, poznawania i eksperymentowania.\nNie porównujcie dziecięcych dzieł, nie dzielcie ich na gorsze i lepsze. Każda praca niesie ze sobą olbrzymią wartość, bo utkana jest z dziecięcej pasji.\n4. Obsesja wiernego przedstawienia\nBo trawa jest zielona, a niebo niebieskie. Pies ma zawsze cztery łapy, a ludziom nie rosną kaktusy na głowach.\nA tak właściwie to czemu nie?\nNiejednemu osobnikowi z kaktusem byłoby do twarzy, a już na pewno zabawniej. Poza tym od wiernego przedstawienia rzeczywistości mamy fotografię. A przynajmniej mieliśmy, bo w dzisiejszych czasach również fotografia może być niczym nieskrępowaną kreacją.\nDorośli twórcy już dawno przestali wiernie odwzorowywać rzeczywistość, dlaczego tego samego odmawiamy dzieciom?\nW mojej ocenie mają one nawet większe prawo do abstrakcyjnego przedstawiania świata, bo sztuka dziecka jest zawsze szczera i autentyczna, wolna od wyrachowania i maniery.\nKiedy małe dziecko maluje i nie zastanawia się nad tym, co dany obrazek ma przedstawiać, bo nikt nie narzuca mu żadnego tematu, dzieje się rzecz niesłychana. Dziecię przelewa na papier wszystkie emocje, jakie się w nim skumulowały. Wychodzi ponad własne ograniczenia. Nabiera odwagi i umacnia wiarę we własne siły. Dokonuje odkryć i rozwija umiejętność twórczego myślenia.\nDziecięca abstrakcja może wyrażać więcej niż tysiąc “ładnych obrazków”. Posiada ona własną historię i ogromny ładunek emocjonalny.\n5. Obsesja czystości\nNaprawdę? Czysta podłoga może być ważniejsza od tego niewyobrażalnego pakietu korzyści, jaki możemy zaoferować naszym dzieciom poprzez swobodne uprawianie sztuki? Harmonijny i wielopłaszczyznowy rozwój kontra plama z farby na ubraniu?\nTo obsesja, która najbardziej mnie smuci. Zwłaszcza, że sprzątanie po moim smyku chyba jeszcze nigdy nie zajęło mi więcej niż 20 minut. A sami dobrze wiecie, że potrafimy zaszaleć ;)\n6. Obsesja: nie potrafię\nCo ciekawe, ta obsesja dotyczy znacznie częściej pań niż panów.\nJaką odpowiedź usłyszy dziecko, kiedy poprosi tatę o narysowanie pieska?\nDaj, Kochanie! Tatuś zaraz narysuje Ci takiego pieska, że mucha nie siada!\nI nieważne, że piesek wygląda jak jeż przykryty stertą liści i patyków. Dziecię jest szczęśliwe. Tata dumny.\nZ mamą nie ma już tak łatwo. Ta dużo częściej odpowie, że nie potrafi, bo przecież nie ma talentu plastycznego, a jej piesek nie będzie tym idealnym. Kobiecy perfekcjonizm nawet w tak banalnej sytuacji bierze nad nami górę. Nie dość, że same sobie psujemy dobrą zabawę to jeszcze wysyłamy dziecku bardzo szkodliwy komunikat. Nie mam talentu – nie mogę rysować.\nCzęsto dajecie mi odczuć, że “ja to mam prawdziwy talent”, że tworzę piękne ilustracje i plakaty, że moje dziecię to ma fajnie. Bardzo doceniam te wszystkie komentarze, ale jeśli sądzicie, że przed swoim dzieckiem daję popis ilustratorskich umiejętności, to jesteście w błędzie. Jest wręcz przeciwnie.\nKochani, prawda jest taka, że przed moim dzieckiem bazgrzę jak kura pazurem.Pozwalam sobie wtedy na chwile oddechu. Robię twardy reset swojego komputera. Rysuję mu koślawe autka, domki oraz kotki zbudowane z patyków. Mało tego! Najczęściej rysuję lewą ręką, żeby lepiej wczuć się w rolę i znów mieć trzy lata. Jestem wtedy bezwstydna, wolna od idealizmu i naprawdę szczęśliwa.\nKochane mamy, weźcie do łapki kredki i spróbujcie same. Miejcie z tego radochę. Efekty nie są ważne. A może się okazać, że zrzucicie z siebie olbrzymi ciężar.\n7. Obsesja planowania od A do Z\nA bo w instrukcji takiej jednej blogerki było na zielono, a nam wyszło na czerwono. W dodatku nie dinozaur, a żyrafa. I co teraz? Porażka! Klapa! A miało być tak pięknie.\nIlekroć organizuję zajęcia plastyczne dla mojego trzylatka nigdy nie mam sztywnie nakreślonego planu, ponieważ z moim dzieckiem zwyczajnie tak się nie da. Nie wiem, czy dana technika przypadnie mu do gustu, czy nie wywoła frustracji albo wręcz przeciwnie – wciągnie go tak bardzo, że nie będzie chciał przejść do następnego etapu. A może odkryje coś, co umknęło mojej uwadze i podąży zupełnie inną drogą?\nDlatego rzucam temat, technikę plastyczną lub narzędzie i z wypiekami na twarzy obserwuję, gdzie nas to zaprowadzi.\n– Nie podoba Ci się namaczanie gąbką? Nie ma sprawy, jeśli wolisz mocz bibułę bezpośrednio w misce. – Zamiast odbijać ślimaki z plasteliny, wolisz zamalować wszystko wałkiem? Ależ proszę. Brzmi to jak fantastyczna przygoda.\nPlanując zajęcia od A do Z i wymagając od dziecka, aby zrealizowało je co do joty, pozbawiasz je możliwości samodzielnego odkrywania i eksperymentowania, narażając się tym samym na frustrację, jeśli coś poszło nie po Twojej myśli.\nJak wspierać rozwój dziecka poprzez sztukę?\nGdybym miała jednym zdaniem odpowiedzieć na pytanie: jak wspierać rozwój dziecka poprzez sztukę, odpowiedź byłaby bardzo prosta, bo to wbrew pozorom bardzo prosta sprawa jest:\nPozwólmy dzieciom tworzyć\nNie przelewajmy na nie własnych obsesji, tylko rozprawmy się z nimi raz na zawsze. Kto wie, może nawet uwolnimy swoje własne – wewnętrzne dziecko, które gdzieś tam głęboko w nas drzemie.\nTo pisałam, ja. Dziecko pełne pasji i entuzjazmu.\nTagi dziecko, malowanie, rozwój dziecka, rysowanie, wychowanie\n← Ziemniaczane pisanki wielkanocne. Jak za starych dobrych czasów → 7 pomysłów na zabawę i prace plastyczne z plasteliny\n12 odpowiedzi na “Jak wspierać rozwój dziecka poprzez sztukę? 7 dorosłych obsesji, którymi wszystko psujesz”\n5 maja, 2017 o 6:29 pm\nU mnie w zasadzie pojawia się jeden błąd (choć już znacznie rzadziej bo intensywnie pracuje nad tym i nie raz poprostu gryze się w jezyk), błąd typu czemu trawa jest nieBielska a nie zielona. Na szczęście praca daje efekty i daje dzieciom wolna rękę nawet jak zamiłowania cala kartkę poprostu na czarno ;) co do brudanych ubrań mam poprostu zestawy starych podartych spodni i bluzek które nie chcą się spać i mogą się brudzic do woli ;)\n7 maja, 2017 o 8:40 am\nZamalowywanie wszystkiego na czarno to również ciekawy temat :D Dzieciaki kochają tę barwę (zwłaszcza te młodsze), bo na białej kartce tworzy ona największy kontrast, czyli jest dobrze widoczna. Tymczasem rodzice dopowiadają sobie często niestworzone historie, zaczynając od dziecięcej depresji a kończąc na opętaniu ;)\n5 maja, 2017 o 7:45 pm\nGenialny tekst! Wielkie dzięki za te trafne obserwacje.\n5 maja, 2017 o 8:08 pm\nWarto od czasu do czasu zajrzeć do Twojego tekstu. Tak dla przypomnienia, bo wydaje mi się, że daję dużo swobody Synkowi, ale zdarza mi się popełniać błędy.\nZ kolei w pracy zawodowej raz na jakiś czas mam okazję organizować konkursy plastyczne dla dzieci. Po ogłoszeniu wyników zdarza się, że mało drzwi nie wylatują z futrynami po wizycie mamy czy nauczycielki (zwykle są to kobiety) przekonanej o talencie dziecka/podopiecznego, który nie został zauważony.\n7 maja, 2017 o 8:35 am\nBłędów ciężko uniknąć, gdy pracuje się na “żywym materiale” ;) Ja też cały czas się uczę, popełniam błędy, ale też wyciągam z nich wnioski. A co do konkursów to ja sama mam do nich mieszane uczucia. Zdarzyło mi się przeprowadzić dwa, a także być w komisji oceniającej i sama ocena prac to dla mnie potworne przeżycie! Bo autentycznie uważam, że każda dziecięca praca ma swoją indywidualną wartość i ciężko je porównywać. A takie panie nauczycielki, promując tych “najbardziej uzdolnionych” bardzo często robią tym dzieciom krzywdę. Właśnie takie “talenty” mają największy problem, żeby pogodzić się z porażką i ciągle starają się udowodnić, jakie to są zdolne, zamiast cieszyć się tym co tworzą.\n5 maja, 2017 o 8:15 pm\nO, napisałaś artykuł dla mnie? :-) dziękuję ;-)\n7 maja, 2017 o 8:26 am\nIka, a wiesz że trochę mnie do tego wpisu zainspirowałaś? Jeśli dobrze pamiętam, to Twój komentarz mówił o braku swobody w tworzeniu. Dałaś mi tym kopa, żeby w końcu opisać to, co od dawna siedziało mi w głowie. To ja dziękuję :)\n11 maja, 2017 o 9:45 pm\n:) To miło, że mam kropelkę udziału ;) Jakiś twórczy okruch we mnie ;P\n6 maja, 2017 o 5:32 pm\nJa na pewno będę miała obsesję czystości hihihihi :)\n7 maja, 2017 o 8:23 am\nPani Komodo, ja bardzo szanuję tę Twoją obsesję :D\n30 maja, 2017 o 5:25 pm\nCiekawe rady, nad tą kontrolą czystości muszę akurat popracować, bo czasami przesadzam, a przecież to normalne, że dziecko się brudzi. Staram się nie realizować na córeczce swoich niespełnionych marzeń, ale kupuję jej zabawki kreatywne i patrzę, co jej wychodzi i co lubi robić. Ostatnio dostała od chrzestnej taką http://www.tublu.pl/zabawki-dla-starszakow/zabawki-wedlug-aktywnosci/zabawki-kreatywne/zestaw-zabawek-kreatywnych-moluk.html i godzinami się nią bawi na różne możliwe sposoby. Nie przepada za to za lalkami i misiami, a ja nie zamierzam jej na siłę uszczęśliwiać.\n29 listopada, 2017 o 11:00 pm\nJeden z mądrzejszych tekstów jakie znalazłam w necie.Szacun!


Nazywam się Maria Wartołowska, od 1 września 2017 roku powierzono mi funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej nr 162 im. Jana Nowaka -Jeziorańskiego w Łodzi. Wcześniej przez siedemnaście lat byłam w niej wicedyrektorem. Z zawodu jestem pedagogiem opiekuńczo - wychowawczym, terapeutą pedagogicznym, socjoterapeutką dla dzieci z rodzin z problemem alkoholowym, posiadam uprawnienia do zarządzania w oświacie.\nPełniąc funkcję wicedyrektora w SP 162, byłam odpowiedzialna za wychowanie, dydaktykę i integrację. Przez ostatnie kilkanaście lat organizowałam pracę szkoły, układając tygodniowy rozkład zajęć i dyżurów międzylekcyjnych oraz zastępstw za nieobecnych nauczycieli. Byłam odpowiedzialna za diagnozy umiejętności szkolnych na wszystkich poziomach edukacyjnych. Wspólnie z nauczycielami analizowaliśmy ich wyniki i wyznaczaliśmy zadania naprawcze. Przygotowywałam sprawdzian w klasie szóstej zgodnie z procedurami OKE. Prowadziłam zespół tak, aby oddziaływania dydaktyczne przynosiły skuteczne efekty. Nasze wyniki kształtowały się na poziomie wysokim, kilkukrotnie na bardzo wysokim. Koordynowałam konkursy szkolne i pozaszkolne, w których nasi uczniowie zdobywali liczne laury i wyróżnienia. Byłam, i jestem, bardzo zaangażowana w nauczanie języka niemieckiego w naszej szkole. Od kilku lat prowadzimy oddziały z rozszerzoną nauką tego języka, a uczniowie w piątej i szóstej klasie zdają certyfikowany egzamin Fit A1 i Fit A2. W sumie ponad pięćset dzieci uzyskało ten certyfikat. Obecnie prowadzimy klasy dwujęzyczne.\nNasza placówka jest jedną z bardziej usportowionych szkół w Łodzi.\nSzkoła Podstawowa nr 162 posiada tytuł Lidera Integracji, co jest zasługą całego zespołu kierowanego przeze mnie. Wielokrotnie prezentowaliśmy efekty pracy na licznych konferencjach organizowanych przez Centrum Pomocy Psychologiczno - Pedagogicznej. Nadal inspiruję zespół do rozwoju umiejętności w zakresie nauczania dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych. Z racji swoich kompetencji w tym zakresie i długoletniego doświadczenia jestem doradcą we wszystkich trudnych przypadkach w bardzo licznej populacji uczniów. Ciągle stajemy przed nowymi problemami związanymi ze skomplikowanymi możliwościami poznawczymi naszych podopiecznych. Nadrzędnym zadaniem jest dla nas znalezienie właściwej drogi do tego, aby ich rozwój przebiegał jak najefektywniej.\nW pracy wychowawczo - dydaktycznej wychowujemy dzieci tak, aby rozumiały potrzeby innych. Zdrowe uczą się razem z niepełnosprawnymi, dzięki czemu jedne i drugie czerpią z tego korzyści. Uczniowie objęci są różnego rodzaju intencjonalnymi zajęciami: integracyjnymi, uświadamiającymi potrzeby i ograniczenia kolegów niepełnosprawnych. Uczestniczą w projektach szkolnych, osobiście doświadczają jak to jest, gdy się ma całościowe zaburzenia rozwojowe lub porusza się na wózku. Najbardziej wartościowe dla naszych uczniów jest wspólne przebywanie podczas lekcji w szkole oraz spędzanie razem czasu wolnego, na wycieczkach i wyjściach do teatrów, kin, muzeów.\nKoncepcja funkcjonowania i rozwoju Szkoły Podstawowej\nObecna sytuacja szkoły\nSzkoła Podstawowa nr 162 mieści się w dwóch budynkach: przy ulicy Strzeleckiej 5 uczą się oddziały I-III, a przy ulicy Powszechnej 15 klasy IV-VII.\nBudynki przy ul. Powszechnej są zmodernizowane pod względem termicznym, ocieplone, z wymienionymi oknami i z nową instalacją grzewczą.\nZe środków przeznaczonych na Budżet Obywatelski zostało rozbudowane boisko szkolne, powstała bieżnia, skocznia, boiska do piłki siatkowej. Rada Osiedla Chojny przeznaczyła środki na modernizację stołówki i części chodnika wokół gmachu przy ul. Strzeleckiej 5.\nKadrę szkoły stanowią w większości nauczyciele z dużym stażem, którzy osiągnęli stopień awansu nauczyciela dyplomowanego.\nDla klas I -V realizowany jest program, w którym uczniowie otrzymują owoce, warzywa i mleko lub jego przetwory. Dla wszystkich uczniów z poziomu klasach drugich wdrażamy program „Szachy w szkole”.\nRealizujemy cyklicznie projekty:\n- Tydzień Świadomości Dysleksji.\n- Dzień Patrona.\n- Dzień Świadomości Autyzmu.\n- Kolorowe Dni Bezpiecznej Szkoły.\n- Wiosenny Rajd Szkolny dla uczniów klas IV\n- Gra terenowa – dla uczniów klas V\nZamierzamy kontynuować to, co wyróżnia naszą placówkę spośród innych. Projekty szkolne inspirują, zachęcają do aktywności i kształtują umiejętności współpracy. Dają też dzieciom i nauczycielom możliwość pokazania swoich mocnych stron, które nie zawsze widać w tradycyjnej edukacji. Będziemy zmierzać do tego, aby rozszerzająca się populacja uczniów otrzymała atrakcyjną propozycję projektów szkolnych.\nZachęcamy do aktywności fizycznej:\n- Turniej Mikołajkowy tenisa stołowego.\n- Turniej Fair - Play „Piłka goni piłkę”\n- Cała Polska Biega dla uczniów - klas IV - VI.\nUczestniczymy w sportowej rywalizacji między szkołami w wielu dyscyplinach, zdobywamy prestiżowe miejsca. W Turnieju Pawła Gozdana w 2016 roku zakwalifikowaliśmy się do rozgrywek ogólnołódzkich. W czwórboju lekkoatletycznym nasi uczniowie zajęli III miejsce, w Orlikowej Lidze Mistrzów I miejsce w powiecie łódzkim, a w piłce ręcznej dziewcząt I miejsce w Łodzi. Aktywność fizyczna jest niezbędna dla prawidłowego rozwoju dzieci, dlatego chcemy, aby i w tym zakresie wykorzystać to, co przez lata wspólnie wypracowaliśmy i rozszerzyć działalność szkoły w tym zakresie.\nJesteśmy Szkołą Promującą Zdrowie. Co roku organizujemy pracę tak, aby kształtować wśród uczniów postawy prozdrowotne. Zajmowaliśmy się już: hałasem, higieną, prawidłowym odżywianiem, profilaktyką nadwagi itp. W bieżącym roku szkolnym będziemy pracować nad właściwą aktywnością podczas przerw międzylekcyjnych.\nMożliwości rozwoju szkoły\nMoja wizja rozwoju Szkoły zakłada wdrożenie założeń reformy edukacji, rozwijanie mocnych stron szkoły, jak i korzystanie z dobrych rozwiązań Publicznego Gimnazjum nr 43. Zdaję sobie sprawę z rozszerzającego się grona pedagogicznego, które należy zintegrować\ni przygotować się do nowych zadań oraz wyzwań. W tak dużym zespole bardzo ważna jest komunikacja i spójność działań. Zwiększająca się populacja uczniów również stanowi wyzwanie. Tym istotniejsze, że starsza młodzież będzie wdrażana przez nas do większej samodzielności i współodpowiedzialności za to, co dzieje się w szkole. Kierując placówką, w pierwszych dwóch latach, będę koncentrowała się na możliwie płynnym i bezbolesnym wprowadzeniu założeń reformy edukacji tak, aby uczniowie i ich rodzice widzieli, że nasze działania skierowane są na wszechstronny rozwój powierzonych nam dzieci, a nauczyciele mieli poczucie bezpieczeństwa wynikające z gwarancji zatrudnienia i dobrze zorganizowanych procesów zachodzących w szkole.\nGłówne kierunki możliwości rozwoju Szkoły Podstawowej\n· Poprawa infrastruktury, bazy i warunków.\nŚrodowisko rodziców zamieszkałych na terenie obwodu szkoły zawsze było wymagające. To ono doprowadziło do tego, że staliśmy się placówką prowadzącą oddziały integracyjne. Dzisiaj to właśnie rodzice motywują nas do podejmowania wspólnych przedsięwzięć poprawiających warunki nauczania, pomagają w zdobyciu funduszy na remonty. Wymagają od nas bardzo dobrze zorganizowanej placówki i rzetelnej pracy. Chcą, by ich dzieci uczęszczały do dobrze wyposażonej, estetycznej oraz zadbanej szkoły. Będę utrzymywać tę tendencję, zachęcając do współpracy większą rzeszę rodziców.\nPoczynię bardziej dynamiczne kroki w celu rozwiązania problemu zbyt ciężkich plecaków. Istniejące w szkole wspólne szafki dla całej klasy, nie spełniają swojego zadania.\nZamierzam doprowadzić do wyposażenia wszystkich sal lekcyjnych w rzutniki multimedialne tak, aby można było korzystać z zasobów internetowych i wykorzystywać\nKorzystamy z pomieszczeń Gimnazjum nr 43, gdzie pracownia fizyczna jest w złym stanie. Zamierzam doprowadzić do wyposażenia jej w pomoce umożliwiające realizację podstawy programowej w zakresie nauczania tego przedmiotu. Długa sala gimnastyczna wymaga generalnego remontu, który zamierzam w najbliższym czasie przeprowadzić. Wokół budynku „małej szkoły” jest częściowo zdewastowany chodnik. Dołożę wszelkich starań, aby doprowadzić do jego wymiany. W oparciu o środki z Budżetu Obywatelskiego, które udało się nam pozyskać, dzięki dużemu zaangażowaniu środowiska związanego ze szkołą, powstanie nowy parkan wokół gmachu przy ulicy Strzeleckiej. W tym też budynku odblokowują się pomieszczenia po oddziałach przygotowujących do nauki szkolnej. Zamierzam stworzyć tam centrum zajęć rewalidacyjnych. Pomieszczenia doskonale nadają się do tego, dzięki ich bliskiemu sąsiedztwu będzie można zdecydowanie lepiej wykorzystać istniejące pomoce. W placówce funkcjonują dwie biblioteki, jedna z nich wymaga generalnego remontu, który zamierzam przeprowadzić tak, aby pomieszczenia przyciągały i zachęcały uczniów do czytania.\nW szkole brakuje pracowni do aktywności plastycznej. Ten problem jest bardzo widoczny przy realizacji projektów. W każdej klasie realizowany jest przedmiot plastyka, który wymaga specyficznych warunków. Do tej pory plastyka była realizowana w każdej sali lekcyjnej. Doprowadzę do zorganizowania pomieszczenia z wodą, odpowiednio oświetlonego, wyposażonego w miejsca do wykonywania oraz ekspozycji prac plastycznych.\nW szkole funkcjonują dwie świetlice, które otaczają opieką ponad czterystu uczniów. Wychowawcy są odpowiedzialni za przeprowadzanie dzieci między budynkami, za obsługę obiadów - są to czynności bardzo absorbujące i czasochłonne. Zamierzam udoskonalić system udostępniania obiadów i poszerzyć powierzchnię świetlicy poprzez wykorzystanie ostatnio wyremontowanej stołówki.\n· Tworzenie szkoły otwartej na projekty.\nBierzemy udział w projektach Erasmus+ oraz POWER współfinansowanych\nze środków Unii Europejskiej. Obecnie realizujemy dwa projekty: jeden skierowany jest do uczniów i przebiega pod hasłem „Czujemy, a więc uczymy się”. W ramach tego projektu dzieci pracują nad emocjami, ich identyfikacją i umiejętnościami radzenia sobie z nimi. Drugi projekt realizowany przez naszą szkołę służy rozszerzaniu kompetencji dydaktycznych i językowych nauczycieli. Udział w projektach jest niezwykle inspirujący, daje możliwość obserwacji działań w różnych krajach, służy wymianie poglądów, wytwarza potrzebę wprowadzania innowacji, poszukiwania jak najefektywniejszych rozwiązań. Wzbogaca bazę materialną szkoły. Będę inspirować grono pedagogiczne do szerszego udziału w projektach, przekonywać do tego typu działań i uwidaczniać korzyści, jakie z nich wynikają. Będziemy nauczać starszych uczniów, a więc i możliwości związane z ich wyjazdami zwiększą się. Do tej pory braliśmy udział w projektach, w których porozumiewaliśmy się językiem angielskim. Teraz będę zabiegać o udział w projektach i wymianach niemieckojęzycznych, a to z uwagi na znaczną populację uczących się w klasach z rozszerzonym językiem niemieckim oraz w klasach dwujęzycznych.\nOd tego roku szkolnego prowadzimy dwa oddziały dwujęzyczne, z pięcioma godzinami języka niemieckiego, w tym jedną z Native speakerem i dwa przedmioty z wprowadzanym słownictwem niemieckim. Natomiast w klasie ósmej uczniowie przystąpią do egzaminu certyfikowanego DSD.\nW ubiegłym roku szkolnym, dzięki współpracy z Łódzkim Szkolnym Związkiem Sportowym, prowadziliśmy dwie grupy SKS-u: piłkę nożną i piłkę ręczną. Chcemy utrzymać te grupy, zainteresowanie jest duże, a efekty są satysfakcjonujące. Od tego roku szkolnego prowadzimy treningi piłki ręcznej w ramach Ośrodka Szkolenia w Piłce Ręcznej, programu dofinansowanego ze środków Funduszu Rozwoju Kultury Fizycznej. Jako dyrektor będę wspierała tę inicjatywę.\nOd dwóch lat uczestniczymy w projektach rozbudzających wśród naszych uczniów potrzebę czytania. Od 2016 roku uczestniczymy w Narodowym Programie Rozwoju Czytelnictwa. Działania podjęte w tym zakresie będę dalej kontynuować i rozszerzać. Dzięki uczestnictwu w programach pozyskaliśmy wiele ciekawych pozycji książkowych, należy więc je upowszechniać, zachęcając w różny sposób dzieci do czytania.\nW roku 2015 wygraliśmy konkurs na moją Wymarzoną Ekopracownię. Zachęcę do ponownego przystąpienia do niego w celu doposażenia istniejącej bazy.\nMoje wieloletnie nasadzanie roślin, które pierwotnie miało za zadanie poprawienie estetyki wokół szkoły, utworzyło znakomitą bazę do powstania ścieżki dydaktycznej. Utworzymy wokół szkoły ścieżkę dydaktyczno - sensoryczną. Będzie służyła poznawaniu roślin, jak i umożliwi pobudzenie narządów zmysłów dotyku i węchu, co wzbogaci gamę terapii skierowaną do dzieci autystycznych. Na ten projekt zamierzam pozyskać środki\nz WFOŚiGW, który wspiera tego rodzaju inicjatywy.\nZ naszej przynależności do Sieci Szkół Promujących Zdrowie czerpiemy duże korzyści. Korzystamy z programów edukacyjnych, mobilizujemy się do aktywności poszerzającej świadomość zachowań prozdrowotnych u naszych uczniów. Zamierzam kontynuować uczestnictwo i wzbogacać je o nowe elementy.\n· Zwiększenie efektywności w zakresie dydaktyki.\nZamierzam nadal wdrażać zespół do świadomego oddziaływania na uczniów\nw oparciu o osiągnięcia współczesnej psychologii rozwojowej, neuropsychologii i innych dziedzin nauki zajmujących się skutecznym nauczaniem. W prowadzonym przeze mnie nadzorze pedagogicznym, zwrócę uwagę na stawianie przez nauczycieli celów krótkoterminowych na każdej jednostce dydaktycznej, na budowaniu połączeń między przedmiotami, na kształtowaniu umiejętności pracy w grupie, umiejętności prezentacji swoich osiągnięć, na dawaniu uczniowi konstruktywnej informacji zwrotnej, która ma za zadanie wzmacniać go, a nie przyczyniać się do utraty wiary we własne możliwości. Zamierzam doprowadzić do tego, aby wszyscy nauczyciele w naszej szkole znali zasady skutecznego uczenia się i umieli je kształtować u uczniów.\nBędę zachęcała nauczycieli do pisania własnych programów nauczania bądź modyfikowania istniejących. Wychodzę z założenia, że wówczas będą bardziej efektywnie uczestniczyli w procesie, ponieważ będzie on oparty na ich umiejętnościach i doświadczeniu.\nZamierzam poprowadzić zespół tak, aby skutecznie przygotować się do egzaminu\nw klasie ósmej, by wynik był satysfakcjonujący dla nas i umożliwił uczniom dalszą naukę\nw wybranych szkołach.\nBędę stwarzała warunki do szerokiego udziału naszych uczniów w różnorodnych konkursach, olimpiadach i przeglądach tak, aby mieli możliwość przeżyć sukces, który buduje poczucie własnej wartości i daje motywację do dalszej wytężonej pracy.\nZ uwagi na zmieniającą się populację uczniów doprowadzę do modyfikacji\ni rozszerzenia oferty zajęć pozalekcyjnych tak, aby uczniowie mogli rozwijać swoje zainteresowania oraz pasje.\n· Poprawa efektywności w zakresie wychowania i opieki.\nZ uwagi na nauczanie uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych szczególnie ważne jest kształtowanie u uczniów postaw tolerancji wobec odmienności drugiego człowieka. Będę inspirowała do organizowania różnego rodzaju warsztatów, zajęć i do codziennej pracy w poszanowaniu drugiego człowieka.\nBędę zachęcała do rozwijania samorządności uczniów poprzez wspieranie działań Samorządu Uczniowskiego, jak i do stworzenia większej przestrzeni do działania dla organizacji ZHP i ZHR w naszej szkole.\nSzczególną rolę w moich działaniach poświęcę rozwijaniu idei wolontariatu wśród społeczności szkolnej. Uważam, że wdrożenie tego typu działań wśród uczniów umożliwi im zdobycie nowej wiedzy, umiejętności oraz stawania się bardziej otwartym na potrzeby innych. Działania wolontariatu, które dla naszej placówki mają wyjątkowe znaczenie, zamierzam realizować również poza terenem szkoły, celem wsparcia społeczności i środowiska lokalnego.\nPatronem naszej szkoły jest Jan Nowak – Jeziorański. Przybliżając sylwetkę tego wybitnego Polaka, uczymy patriotyzmu i odpowiedzialności za ojczyznę. Moim zadaniem będzie inspirowanie nauczycieli do poszukiwania nowych atrakcyjnych form pracy\nz uczniem oraz nad rozwijaniem postaw patriotycznych.\nWspólne z zespołem pomocy psychologiczno - pedagogicznej opracujemy plan warsztatów, jak i innych aktywnych form propagujących właściwe zachowania wolne\nod przemocy i od eksperymentowania z używkami. W moim osądzie należy nadal pracować nad właściwą komunikacją i budowaniem umiejętności rozwiazywania sytuacji konfliktowych.\nBędę stwarzała przestrzeń do organizacji spotkań z ciekawymi ludźmi; pisarzami, sportowcami, naukowcami. Uważam, że poznawanie autorytetów pozytywnie wpływa na aspiracje uczniów.\nSpecyfika Szkoły Podstawowej nr 162 wymaga postawienia spraw dotyczących bezpieczeństwa naszych podopiecznych na pierwszym planie. Priorytetem dla mnie, jako dyrektora szkoły, będzie zatem stworzenie takich warunków nauki i pracy, aby wszyscy czuli się w szkole dobrze i bezpiecznie. Zamierzam poddać weryfikacji istniejące procedury i opracować nowe, uwzględniające zwiększenie się liczebności uczniów. Wdrożę działania profilaktyczne ukierunkowane na uczniów wchodzących w okres adolescencji, czyli 7 i 8 klas.\n· Doskonalenie organizacji pracy w szkole.\nJesteśmy bardzo dużą szkołą i dlatego potrzebujemy doskonalenia organizacji pracy. Szkoła posiada wysoko wykwalifikowaną kadrę, a znaczna jej część oprócz przygotowania przedmiotowego, posiada kwalifikacje do pracy z uczniem o specjalnych potrzebach edukacyjnych.\nOrgany szkoły, jakimi są: Rada Pedagogiczna, Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski znają swoje zadania. Jako dyrektor zadbam o bardziej skuteczną współpracę ze wszystkimi organami szkoły. Z uwagi na zmiany w oświacie potrzebna jest zmiana wszystkich dokumentów wewnątrzszkolnych: Statutu, Programu Wychowawczo -Profilaktycznego, Przedmiotowych Zasad Oceniania dla poziomów, które będą realizowały nową podstawę programową. Według mnie trzeba też przeanalizować wszelkiego rodzaju regulaminy regulujące życie szkoły. Niezbędna jest jasność i czytelność wymagań, przydział zadań oraz odpowiedzialności, przemyślany i konsekwentny nadzór pedagogiczny. Czynniki te uregulują i wprowadzą ład organizacyjny, który w tak dużej placówce, jak nasza, jest niezbędny.\nZamierzam powoływać do konkretnych potrzeb zespoły zadaniowe i podnieść do wysokiej rangi lidera zespołu, z jasno określonymi celami pracy, terminami\ni odpowiedzialnością, aby to, co robimy w naszej szkole było bardziej widoczne dla wszystkich podmiotów zainteresowanych jej działalnością. Zamierzam powołać zespół ds. aktualizacji strony www. Moim zdaniem powinno się na niej w szerszym zakresie prezentować osiągnięcia uczniów i szkoły, jak i wykorzystywać ją w celach promocyjnych.\nJa i zespół przeze mnie kierowany będzie efektywnie współpracował z Radą Osiedla Chojny, Towarzystwem Przyjaciół Dzieci Oddziałem Łódź - Górna, PCK, MOPS-em, Caritasem, Towarzystwem Aktywnej Rehabilitacji, Biblioteką Publiczną, Domem Literatury, Domem Dziennego Pobytu nr 2, Stowarzyszeniem Hipokamp.\nZamierzam szerzej otworzyć szkołę na potrzeby środowiska lokalnego poprzez organizację imprez integrujących, pikników rodzinnych, animacji dla dzieci nie uczęszczających jeszcze do szkoły.\nSkuteczna realizacja wyznaczonych kierunków rozwoju szkoły wymaga współdziałania całej społeczności szkolnej. Niezwykle ważną rolę wspierającą pełnią tutaj również związki zawodowe, które mają w naszej szkole swoich przedstawicieli. Uważam za niezwykle istotne kontynuowanie wypracowanych do tej pory sposobów postępowania i rozwiązywania spraw we współpracy z działaczami związkowymi. Jestem przekonana, że wszelkie decyzje podejmowane wspólnie wpłyną pozytywnie na rozwój i funkcjonowanie naszej placówki. We współczesnym świecie zmiany następują tak szybko, że trudno przewidzieć, co będzie w niedalekiej przyszłości. Uważam, że przedstawiona powyżej koncepcja będzie ewaluowana i dostosowywana do zmieniających się potrzeb szkoły. Tak olbrzymia organizacja jak nasza niesie ze sobą ogromny potencjał, ale też wyzwania komunikacyjne i konieczność planowania działań z dużym wyprzedzeniem. Priorytetowe zadanie na „już” to wprowadzenie placówki w zadania ośmioletniej szkoły podstawowej.