Doberman [Jacek Piekiełko] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01065 027508 21130845 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jacek Piekiełko Liczba stron: 360\nISBN: 978-83-66939-77-6 Data wydania: 2021-08-30\nSpis treści Karta redakcyjna Motto Od autora Przedmowa PROLOG CZĘŚĆ PIERWSZA. SASZKA Z tatą na ryby\nRedakcja Monika Orłowska Korekta Janusz Sigismund Projekt graficzny okładki Mariusz Banachowicz Zdjęcie wykorzystane na okładce ©Seregraff/Shutterstock Skład i łamanie Agnieszka Kielak © Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2021 © Copyright by Jacek Piekiełko, Warszawa 2021 Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie Wydanie pierwsze ISBN 978-83-66939-77-6 Wydawca Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska Sp. z o.o. ul. Borowskiego 2 lok. 24 03-475 Warszawa tel. 22 416 15 81 redakcja@skarpawarszawska.pl www.skarpawarszawska.pl Konwersja: eLitera s.c.\nBlack dog in my head Guiding me to the end Samurai, Black Dog\nDoberman jest jedyną rasą niemiecką, która nosi imię swojego pierwotnego hodowcy, Friedricha Louisa Dobermanna (2.01.1834 – 9.06.1894). Uważano, że jest poborcą podatkowym, kierownikiem zakładu przerabiającego odpady rzeźnicze i legalnie działającym hyclem na pół etatu, mającym uprawnienia do łapania bezpańskich psów. Rozmnażał najostrzejsze ze złapanych zwierząt. Najważniejszą rolę w powstaniu rasy dobermanów odegrały tzw. psy rzeźnickie, które już wtedy uważano za rasę stosunkowo czystą. Pochodziły od wczesnych rottweilerów pomieszanych z żyjącymi w Turyngii psami typu pasterskiego – o czarnej maści z rdzawymi znaczeniami. Dobermann krzyżował takie psy w latach siedemdziesiątych XIX w. W ten sposób uzyskał „własną rasę”. Dobermany były często używane jako psy stróżujące i policyjne. Wykorzystywano je w polowaniach do zwalczania dużych szkodników. Na podstawie: FEDERATION CYNOLOGIQUE INTERNATIONALE (AISBL) http://www.fci.be/nomenclature/standards/143g02-en.pdf\nPRZEDMOWA Często życzę swoim czytelnikom przyjemnej lektury, udanej zabawy, dobrej rozrywki, wciągającej historii, czasu pełnego emocji. O ile te ostatnie słowa można teraz powtórzyć, to życzenie dobrej zabawy czy przyjemności z obcowania z tekstem byłoby w przypadku tej powieści nie na miejscu. Chciałbym zostać dobrze zrozumiany; Doberman nie jest historią lekką, niosącą lekturową odskocznię, która pozwala na relaks, odpoczynek od codzienności. Oczywiście wpisany został w ramy gatunkowe thrillera, jednak ze względu na pewne okoliczności, myślenie o tej powieści wyłącznie jako czystej rozrywce, byłoby nie fair w stosunku do rodzin, które straciły bliskich z ręki rosyjskiego potwora. Tak uważam, dlatego starałem się pogodzić niesamowitość tej historii, kuszącą sensacyjność i walkę o uwagę odbiorców z próbą oddania jak najwięcej prawdziwych emocji, mogących towarzyszyć bohaterom w tak skrajnych przeżyciach, na jakie zostali narażeni. Doberman jest powieścią z gatunku „true crime”. Opiera się więc na prawdziwych wydarzeniach, jednak trzeba pamiętać, że nie jest to reportaż. Czytelnik może się spodziewać zarówno prawdziwych informacji, jak i wytworów pisarskiej wyobraźni. Nie jest to również powieść pisana na wzór Z zimną krwią Trumana Capote, niedoścignionego mistrza, który właśnie wspomnianym dziełem zapoczątkował literackie historie oparte na autentycznych wydarzeniach, czyli fabuł dotykających sytuacji faktycznie mających miejsce, ale siłą rzeczy narracją sięgających po obszary wyobrażone. Podobno Capote tak bardzo wkręcił się w prawdziwość opowiadanej historii, że z niecierpliwością wyczekiwał wyroku sądu w sprawie zabójstwa rodziny Clutterów, dokonanego przez Richarda „Dicka” Hickocka i Perry’ego Smitha – morderców, których autor bardzo wnikliwie przedstawia w swojej powieści. Nie potrafił skończyć książki, nie mógł postawić ostatniej kropki, dopóki nie poznał ostatecznego wyroku sądu i sposobu jego wykonania. Wyrok oznaczał śmierć przez powieszenie dla obu przestępców. Wracając do Dobermana, jeszcze raz chcę podkreślić, że historię oparłem na prawdziwych wydarzeniach i realnych postaciach, jednak sporo fabularnej materii wynika z przetworzenia wielu przeczytanych artykułów oraz książek i próby poukładania prawdopodobnych, psychologicznych zależności. Nigdy nie możemy być pewni, czy aspekty socjologiczno-psychologiczne, na które kładziemy nacisk po wcześniejszym zapoznaniu się z życiorysem danej postaci, faktycznie stały się zapalnikiem niektórych zdarzeń i zachowań bohatera. Możemy jedynie czytać, obserwować i korzystać z dostępnej wiedzy psychologicznej, próbując przedłożyć prawdopodobne konsekwencje sytuacji i traum. Podczas pisania wielokrotnie zadawałem sobie pytanie, które pewnie wybrzmi również u Was: dlaczego przypominać o tak drastycznych wydarzeniach, dlaczego kultywować pamięć o jednym z najstraszniejszych zbrodniarzy XX w.? Przecież ta historia jest przesiąknięta złem, jest ohydna, obsceniczna, pełna okropieństw. Uważam, że pisarz powinien sięgać po każdy temat, a w tym przypadku właśnie jeden powód wydaje się humanistycznie najważniejszy – w centrum tego szaleństwa stał człowiek. Jestem przekonany, że gdybym sam wymyślił postać mordercy występującego w Dobermanie, czyli figurę wyłącznie fikcyjną, wielu czytelników stwierdziłoby, że przesadzam, że to nierealne, by ktoś taki istniał i dokonywał tych wszystkich potworności, że chcę wyłącznie szokować, że epatuję brutalnością. W tym przypadku to realne życie napisało makabryczny scenariusz. Długo się wahałem, czy zacząć pracę nad tym materiałem. Gdy przeczytałem więcej o zbrodni, stwierdziłem, że nie dam rady, że to po prostu nie dla mnie. Ale następnie, po zapoznaniu się ze szczegółami całej historii, ujrzałem pole do literackiej eksploatacji. Punktem wyjścia był człowiek i ciekawość, w jaki sposób doszło do tak ekstremalnie nieludzkich zachowań. Skąd się wzięły? Co je zrodziło? Czy były dziełem przypadku? Starałem się uczynić narratora jak najbardziej przeźroczystym po to, aby nic nikomu nie narzucać, a przede wszystkim uniknąć sądów i moralizatorstwa. Oczywiście wiele konfabuluję, ale według mnie cała historia Bestii z Nowokuźniecka niestety mogła wyglądać właśnie tak...\nPROLOG 2013 rokNowokuźnieck Mężczyzna, który miał zamiar kupić od Władimira Zinera samochód, mieszkał na Pionierskiej. Wybłagał przez telefon, żeby to właściciel do niego podjechał; w zamian obiecał nie targować się i na dziewięćdziesiąt procent zdecydować się na zakup. Ziner niechętnie zgodził się przyjechać na wskazaną ulicę. Wiedział, że po pierwsze potencjalny klient i tak będzie się targował, a jego wymówka, że choruje na nogę i nie da rady poruszać się komunikacją miejską, by sfinalizować transakcję pod adresem sprzedającego, wynika zapewne z lenistwa. „Potrzebuję tego samochodu właśnie ze względu na moją chorobę” – przekonywał. Po drugie Ziner wolałby wybrać się nawet do samego piekła, byle tylko uniknąć wizyty na ulicy Pionierskiej. Ludzie uznawali go za bohatera, za dobrego policjanta, który doprowadził do schwytania najstraszniejszego przestępcy Nowokuźniecka, a jak twierdzą niektórzy, całej Rosji. Ziner widział to inaczej. Pojmał diabła. A gdy spotykasz się z samym diabłem, mimowolnie ocierasz się o cząstkę zła. To jak podanie ręki, uścisk brudnej, oślizgłej dłoni, którą zaraz potem chcesz obetrzeć o spodnie, ale wiesz, że i tak nie usuniesz nieczystości w taki sposób. Zwyciężyła wizja pozbycia się gruchota i zainkasowania całkiem dobrej sumki. Dlatego Ziner wydrukował umowę kupna-sprzedaży, wsiadł w samochód i skierował się w rejon Nowokuźniecka, który tak naprawdę chciałby omijać z daleka. Na moment mocniej zacisnął palce na kierownicy. „A jeśli to pułapka? – pomyślał. – Może ktoś skojarzył, że jeździłem właśnie tym samochodem, i chce mnie w niewiadomym celu zwabić na Pionierską?” Poczuł suchość w gardle. Wielokrotnie śnił koszmar, w którym Potwór wraca do siebie, spotykają się na ulicy, na klatce schodowej, na targu, w sklepie, w pustym, ciemnym tunelu; wtedy Ziner dostaje cios w głowę. Budził się zawsze w mokrej koszulce, a klatka piersiowa mu falowała, jakby właśnie wykonał potężny wysiłek fizyczny. Władimir po cichu wstawał z łóżka, by nie obudzić swojej żony Isłany, brał z nocnego stolika paczkę papierosów i wychodził na balkon, nawet w silny mróz. Palił łapczywie, drżąc z zimna, ale przynajmniej wtedy czuł, że rzeczywistość jest tu i teraz, a okropna sprawa prowadzona prawie dwie dekady temu już dawno została zamknięta i nie należy do niej wracać. Zaciągał się dymem papierosowym i wpatrywał w nikłe światła nocnej odsłony Nowokuźniecka. Podczas wielu lat służby widział naprawdę dużo, o wiele za dużo nawet jak na śledczego. Znał takich, których sprawy morderstw łamały, niszczyły im psychikę, sprawiając, że musieli odejść z policji. Słyszał, że ci, którzy pracowali przy jego ostatniej sprawie, poszli na długie urlopy, o co on sam oraz inni przełożeni nie mieli do chłopaków pretensji. To miasto było przesiąknięte złem. Często myślał o nim jak o żywym organizmie. Zastanawiał się, czy miasto może mieć duszę. Jeśli tak, to Nowokuźnieck już dawno ją zatracił. Ziner, gdyby mógł, zaprojektowałby je na nowo. Albo zburzył i już nigdy nie odbudowywał. To miasto było chore, zainfekowane przez Dobermana, jak często określał poszukiwanego, zbrukane przez Potwora, zapłodnione przez samego diabła, który wciąż karmił strachem umysły mieszkańców i podsuwał kolejne historie związane z największym złem, jakie mogło się wydarzyć. Znał te historie, a owszem. Podsycane przez dziennikarzy wieszczących powrót Bestii, jego kolejne zwolnienie z zakładu zamkniętego. Te artykuły poza zasianiem ziarna niepokoju miały jednak wymiar czysto polityczny, czyli możliwość skrytykowania ówczesnej władzy w sposób zawoalowany poprzez wskazanie błędów w sądach, psychiatrii, policji i służbie zdrowia. Niemniej pogłoski o powrocie Dobermana trafiały na podatny grunt. Mówiono o tym w sklepach, na bazarach, szeptano w kolejkach do przychodni czy na przystankach autobusowych. Plotki przekazywane z ust do ust nabierały monstrualnych kształtów, wykrzywiały rzeczywistość, zwłaszcza dzieciom, których rodzice, z braku podstawowych umiejętności pedagogicznych, załatwiali każdą trudną sprawę wychowawczą poprzez przywoływanie historii o Bestii i straszenie jej powrotem. Ziner puszczał podobne historie mimo uszu. Zdecydowanie bardziej poruszały go inne, zwłaszcza te, których prawdziwość była nie do podważenia. Gdy policja na wiele lat zamknęła drzwi do mieszkania Dobermana, ostatnimi lokatorami okazały się myszy. Sąsiedzi pamiętali, jak podczas próby zaspawania wejścia do lokalu usytuowanego na ósmym piętrze ze środka wylał się potok szarych myszy. Zbiegały po schodach, uciekały z mieszkania jak z tonącego statku. Wielu z lokatorów budynku przy Pionierskiej dałoby wszystko, by ten statek poszedł na dno i pozostał tam na wieki. Niepokoiły tylko doniesienia, że właścicielka wciąż opłaca czynsz... Podobne znaki odczytywali przechodnie, którzy akurat podążali Pionierską. Historia, która zapisała się w mieszkaniu 357, wciąż rozpalała ich wyobraźnię, a widok okien tego lokalu wciąż hipnotyzował, przyciągał spojrzenia ciekawskich, próbował zawładnąć ich umysłem, podsuwając makabryczne obrazy, które były jedynie wyimaginowane. Ziner, jako jedna z nielicznych osób, był w tym mieszkaniu i widział na własne oczy każdy zakamarek przesiąknięty dojmującym złem, złem w czystej postaci. Natomiast mieszkańcy Pionierskiej zauważyli, że stado gołębi wybiło dziury w oknach balkonu mieszkania 357 i zalęgło się wewnątrz. Babinki doliczyły się około stu gołębi, twierdząc, że są to dusze zamordowanych przez Bestię. Ptaki panoszyły się na balustradzie, kłębiły pod sufitem balkonu, jakby nie mogły odlecieć, przenieść się w lepsze miejsce, na zawsze uwięzione w budynku przy Pionierskiej. Ziner zaparkował samochód wzdłuż ulicy, znalazłszy lukę między dwoma innymi pojazdami. Wyszedł z auta i od razu spojrzał na upiorny budynek, do którego chciałby nigdy nie wchodzić, ale pogodził się już z tym, że czasu nie da się cofnąć, a pewnych obrazów wyrzucić z pamięci. Słyszał również o nieodpowiedzialnym zachowaniu nastolatek, które regularnie przychodziły pod drzwi mieszkania zajmowanego przez Bestię i rysowały różne symbole oraz hasła. Wieszczyły kult Dobermana, pisały peany na jego cześć, a nierzadko zatapiały rękę w farbie i odciskały dłoń na drzwiach, jakby chciały zaznaczyć swoją obecność i namacalnie poczuć złą energię, która według mieszkańców Pionierskiej 53 wciąż jest skumulowana w murach całego budynku. Legendy o tym, że w bloku mieszkania Bestii straszy, przyciągały ciekawskich, zwłaszcza młodzież, która pod wpływem różnych substancji pobudzających wchodziła do środka i okupowała piwnice, upijając się. Wartość mieszkań przy Pionierskiej odnotowała zdecydowany spadek, wprost proporcjonalny do niezdrowej fascynacji i zainteresowania, którego Bogu ducha winni lokatorzy woleliby uniknąć. Historii związanych z przeklętym miejscem było więcej... Czasami powstawały nowe, wyrosłe na zasłyszanych legendach. I właśnie o to Ziner miał chyba największy żal do ludzi, do całego świata, który fascynuje się zbrodnią, podtrzymując pamięć o psychopacie, który takiego poklasku szukał. Nie mógł jednak nic z tym zrobić. Czasami tłumaczył sobie, że może dobrze, iż czyny popełnione przez zwyrodnialców są przypominane. Z uwagi na ofiary, by nigdy o nich nie zapomnieć, oraz jako przestroga dla innych, żeby dać sobie trochę więcej czasu, zanim zaufa się drugiemu człowiekowi. Chociaż Ziner wiedział, że ostrożność to tylko pobożne życzenie. Lata służby w policji kryminalnej nauczyły go, że jeśli złodziej chce ukraść twój samochód, nie pomogą żadne zabezpieczenia. Jeśli morderca wypatrzy twoje dziecko w tłumie, nic go nie powstrzyma. Dlaczego? Ponieważ musiałbyś walczyć z losem, z wypadkową złego czasu, złego miejsca, z krzyżującymi się sytuacjami, do których dochodzi zazwyczaj całkowicie przypadkowo. Znaleźć się o złej godzinie w złym miejscu. Zinier coś o tym wiedział. Spojrzał na mężczyznę, który wyszedł z budynku na Pionierskiej, pomachał mu i przeciął jezdnię, podbiegając. Miał krótko ostrzyżone włosy, bardzo rzadki, nieprzycinany zarost i za szerokie ubrania, które wisiały na nim jak na strachu na wróble. Musiał zbliżać się do trzydziestu lat. Jego oczy szybko lustrowały otoczenie. Przenosił nerwowo wzrok z Zinera na samochód i z powrotem. – O... to pan – powiedział na powitanie, co od razu nie spodobało się Władimirowi. – Pan tu mieszka? – zapytał policjant, łypiąc na budynek za plecami mężczyzny. – Niedawno się wprowadziłem. Nazywam się Artiom Bieriezucki. – To co, dobijamy targu? – Ziner wskazał na samochód. – Wszystko zgodne z ogłoszeniem. Chłopak się zaśmiał. – Tak właśnie skojarzyłem, że to pan jest właścicielem. Gdy tylko zobaczyłem to auto, całkiem przypadkowo w ogłoszeniu, od razu wiedziałem, że to pan. – Czyli kto? Musiał mnie pan z kimś pomylić. – To pan prowadził sprawę... – Oferta już nieaktualna. Ziner, czerwony na twarzy z wściekłości, odwrócił się, wsiadł do auta i z hukiem zatrzasnął drzwi, do których Bieriezucki od razu doskoczył. – Czego?! – odezwał się Ziner, gdy chudzielec pociągnął za klamkę i prawie wdarł się do środka. – Tylko kilka pytań... Błagam. Piszę artykuł o wydarzeniach z dziewięćdziesiątego szóstego. To moja ogromna szansa na angaż w redakcji. – Zostaw te drzwi! – Proszę... Wynająłem specjalnie mieszkanie w tym bloku, żeby zaobserwować, jak wygląda życie po tym wszystkim, co się tutaj wydarzyło. – Nie obchodzi mnie to. – Kupię i tak pana samochód. Czy to prawda, że pan własnoręcznie... Ziner pociągnął za uchwyt w drzwiach, zamykając je z całej siły. Tym samym przytrzasnął palce Bieriezuckiego. Mężczyzna zawył z bólu i przycisnął dłoń do piersi. Władimir nie przejął się kontuzją nachalnego dziennikarza. Odpalił silnik samochodu, wycofał gwałtownie i energicznie nacisnął na hamulec, by nie uszkodzić pojazdu zaparkowanego za nim, po czym przekręcił kierownicę w lewo aż do oporu i wyjechał na jezdnię, prawie potrącając przy tym Bieriezuckiego. Był na siebie wściekły, że tak łatwo dał się podejść. Kolejny raz pomyślał, że chyba najwyższa pora wynieść się z tego miasta. Inaczej nigdy nie uwolni się od tej sprawy. Naraz zatrzymał się z piskiem opon. Naszła go konkretna myśl. A może w taki sposób nigdy nie ucieknę od problemu, może wreszcie trzeba nazwać wszystko po imieniu, wyjawić prawdę i pokazać... Nie! To byłoby zbyt trudne. Wtedy jeszcze raz przypomniały mu się słowa, które doprowadziły go do białej gorączki: „Czy to prawda, że pan własnoręcznie...” „Skąd ten młokos wiedział, co zrobiłem? Czy zna prawdę o wydarzeniach z dziewięćdziesiątego szóstego? Jeśli tak, to w jaki sposób chce ją wykorzystać? Mogę być przeciwko niemu lub wpłynąć na to, jakie informacje ukażą się publicznie” – pomyślał Ziner. Tym jednym zdaniem dziennikarz zdradził, że wie o wiele więcej niż inni. Osób, które chciały zająć się szczegółami śledztwa i całej sprawy, przez lata nie brakowało. Jeśli Bieriezucki wiedział, co stało się pewnego dnia, musiał dysponować innymi faktami. Ziner nie zamierzał brać udziału w żadnej publicznej dramie. Chciał usunąć się w cień, raz na zawsze mieć święty spokój, dlatego nie mógł sobie pozwolić, by ten dziennikarz wciągał go ponownie w wydarzenia sprzed lat i łączył z sytuacjami, o których, nie wiadomo skąd, niespodziewanie musiał się dowiedzieć. Dlatego, ku kompletnemu zaskoczeniu Bieriezuckiego, Ziner ponownie zjechał na pobocze i wysiadł z auta. Dziennikarz wolnym krokiem, niepewnie, zbliżył się do niego. – Jednak chciałbym sprzedać ten samochód – oznajmił Ziner. Dziennikarz się uśmiechnął. – Opowiem, jak było – dodał policjant. – A potem pan to opisze, ale na moich warunkach.\nCZĘŚĆ PIERWSZA SASZKA\nROZDZIAŁ PIERWSZY Z tatą na ryby 1977 rokNowokuźnieck Szli w kierunku jeziora. Pod butami trzaskał mróz. Temperatura wynosiła minus piętnaście stopni Celsjusza, było ciemno, ponieważ słońce dopiero wschodziło, a zarośla porastające brzeg, przykryte śniegiem, przypominały pradawne demony. Saszka spoglądał na szkarady i bardzo się bał. Mimo to próbował nadążyć za ojcem, który zdawał się nie zwracać na niego uwagi. Chłopiec patrzył tępo w poruszające się po śniegu buciory mężczyzny, wyznaczające drogę. Wydawało mu się, że jak tylko porzuci tę czynność, straci ślad i zostanie tam zupełnie sam. Straszydła zbyt mocno jednak przykuwały uwagę, hipnotyzowały wzrok chłopca, który chciałby się rozpłakać, ale wiedział, że lepiej tego nie robić. Nie wolno denerwować ojca. Saszka chciał podać ojcu rękę i poczuć ciepło przez grubą rękawicę. Jednak ojciec nigdy nie wziął go za rękę, więc chłopiec szybko wycofał się z tego pomysłu, który ujawniłby jego słabość. Musiał być twardy, żeby tatuś znowu nie nazywał go mazgajem i nie straszył, że odda go do sierocińca. Sierociniec. To słowo wybrzmiewało w nim jak coś zakazanego, od czego powinien trzymać się z dala. Budziło lęk. W młodości Aleksandr, na którego bliscy wołali Sasza, przywiązywał wagę do tego, co mógł usłyszeć. Znaczenia niektórych słów nie rozumiał, ale już wtedy wywoływały w nim odrazę: kurwa, prostytutka, cipa, ruchać, seks. Ojciec często je wypowiadał, a mały Saszka bardzo się ich bał. Gdy je słyszał, miał wrażenie, jakby oślizgły, zimny wąż dotykał jego skóry i przesuwał się po ciele. Wzdrygnął się, spoglądając na buciory ojca. – Bo cię tutaj zostawię – mruknął mężczyzna, odwracając się do syna, który pozostał kilka kroków za nim. Saszka nie radził sobie z emocjami dotyczącymi swojego ojca. Kochał go i jednocześnie nienawidził. A może tylko tak mu się wydawało, bo tak jak zakazanych słów, także i tych znaczenia nie rozumiał. Nikt nigdy nie uczył go miłości, nie pokazał, jak potężne jest to uczucie, ponadczasowe i fundamentalne. Kochał ojca, gdy ten uśmiechał się do niego, odsłaniając wybrakowane uzębienie. Nienawidził, gdy przeklinał, krzyczał, bił mamę i jego. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego tatuś tak często i szybko zmienia nastroje, raz jest radosny, tańczy i żartuje, by po chwili wpaść w złość i rzucać wszystkim, co akurat nawinie mu się pod rękę. Dlaczego tatuś śmierdzi moczem, potem i pije tak dużo wódki, że aż źle się czuje? Nie może wtedy podnieść się z podłogi, zalega w mieszkaniu, tarasując przejście do kuchni i ma spodnie tak brudne... To było raz, gdy mamusia myła ojca w balii, on się zataczał i cały był w śmierdzącej szaletem mazi. Sasza zapamiętał ten okropny widok, wzbudzający empatię, żal, ale jeszcze tego samego wieczoru te wszystkie uczucia przeobraziły się w niewypowiedzianą niechęć do ojca, gdy ten, już umyty i ubrany, siedział długo w kuchni, najpierw zjadając zupę, do której cały czas palił papierosy, by następnie wypić czaju ze szklanką wódki. A potem coś w niego wstąpiło. Kazał mamusi się rozebrać, ona biła go po głowie, a on ją po plecach i zniknęli za drzwiami, a w zasadzie to Sasza wybiegł do drugiego pokoju i zasnął przykryty poduszkami, by nie słyszeć niezrozumiałych, zwierzęcych odgłosów wypełniających całe mieszkanie, dźwięków zakazanych i strasznych. Ojciec rzadko bywał w domu, co na początku bardzo przeszkadzało Saszce, by później jednak stanowić wyczekiwany stan rzeczy, zwłaszcza dla matki. Ostatniego wieczoru chłopca zbudziły krzyki wydobywające się już z klatki schodowej. Ktoś z impetem wparował do mieszkania. Głosy przybrały na sile. Sasza obserwował wszystko przez szparę niezamkniętych drzwi oraz dziurkę od klucza. Jakaś wymalowana kobieta z rozczochranymi włosami siedziała na kolanach tatusia. Znajdowali się w kuchni, do której szybko weszła mamusia i zaczęła okładać ojca zwiniętą gazetą, co sprawiło, że pani, która ich odwiedziła, zastukała wysokimi obcasami i w pośpiechu opuściła mieszkanie. Mama krzyczała, że tata Saszy jest dziwkarzem i że więcej już ma nie przychodzić do tego domu, wtedy on ją tak mocno zbił, że aż płakała. – Ale Saszy masz nie tykać! Chłopiec długo nie mógł zasnąć. Płakał do poduszki, bo coraz więcej rozumiał z zaistniałej sytuacji. Wiedział, że ojciec jest podłym człowiekiem, ale ten człowiek był jego jedynym ukochanym tatusiem. Gdy obudził się rano, zastał rodziców w kuchni. Matka w milczeniu przygotowywała śniadanie. Ojciec ze zmierzwionymi włosami, ubrany w koszulkę na ramiączkach, skarpety i majtki, siedział zgarbiony nad talerzem i od niechcenia dłubał widelcem w posiłku składającym się z jajecznicy i pasztetowej z puszki. W aluminiowej popielnicy, w żłobieniu krawędzi, tkwił z wolna wypalający się papieros. Było wcześnie rano, sobota. Aleksandr zauważył, że matka ukradkiem uśmiechnęła się do ojca. Nic z tego nie rozumiał. Jeszcze kilka godzin temu byli na siebie wściekli. Może tatuś przeprosił mamusię i teraz już zawsze będzie dobrze? – A ty czemu nie śpisz? – rzuciła Ludmiła. – Jestem głodny – odparł Sasza. – Czy jedzenie rośnie na drzewie? – niespodziewanie odezwał się ojciec. Aleksandr milczał. – Pytam się, czy myślisz, że jedzenie rośnie na drzewach. – Przestań – zareagowała matka. – Nie wtrącaj się. Gadam z młodym. Jaką więc masz na to odpowiedź? – Wziął w niezgrabne palce papierosa, który już prawie się wypalił, i zaciągnął się wolno i mocno. – Eee... Niektóre jedzenie rośnie na drzewie. – Co rośnie? – Jabłka, gruszki i... czereśnie. – A mięso rośnie na drzewie? – Mięso? – Mięso. – No... chyba nie. – A może jednak? Chłopiec się roześmiał. Mylnie odczytał pytania ojca jako zabawę. – Z czego rżysz? – Nikołaj! – wtrąciła się matka, ale mężczyzna spojrzał na nią takim wzrokiem, że kobieta nie ośmieliła się już niczego więcej powiedzieć. Spuściła głowę i odwróciła się od nich, zanurzając ręce w misce z wodą, w której płukała naczynia. – Wiesz, Saszka, czasami mięso rośnie na drzewie. Wiesz kiedy? Chłopiec zaczął kręcił młynki dłońmi, nerwowo przebierać nogami, intensywnie myśląc i szukając najlepszej możliwej odpowiedzi. – Wiem! – krzyknął zadowolony. – Rośnie, jak wieszamy na gałęziach spyrkę dla ptaszków. Żeby przetrwały zimę. – Tak to wymyśliłeś. – Ojciec z aprobatą pokiwał głową i zapalił nowego papierosa. – A jak ktoś się wiesza na drzewie, taki samobójca, to tak jakby mięso wyrosło. – Przestań – nie wytrzymała Ludmiła. – Mówiłem, żebyś się nie wtrącała. – Przeniósł z powrotem wzrok na Saszę. – To taki wisielec jest jak mięso. Za wojny i w czasach Wielkiego Głodu ludzie jedli się nawzajem. Wiedziałeś o tym? Saszka pokręcił głową. – Zastanawiałem się nad tym kiedyś... – ciągnął ojciec. – Bo widzisz. Tutaj mam zegarek. – Wskazał płaskie urządzenie przyczepione do ręki wytartym, starym paskiem. – I ten zegarek należy do mnie. Ale jak umrę, to już nie będzie mój zegarek, bo mnie nie będzie na tym grajdole. Chyba że spiszę testament, to powinniście go dostać. Ale raczej tego nie zrobię. Więc czyj będzie ten zegarek? Znalazcy lub szabrownika, który jako pierwszy dostanie się do trupa. Tak samo jest z ciałem wisielca. Nie należy do nikogo, więc może być zjedzone przez tego, kto pierwszy do niego dotrze. – Nikołaj, co ty w ogóle opowiadasz? – Nie ma nic za darmo, Saszka – powiedział, ignorując żonę. – Dlatego idziemy zaraz na ryby, żeby złapać coś na obiad i kolację. – Gdzie będziesz chłopca ciągnąć na takim mrozie – rzekła kobieta. – A masz co do garnka włożyć? Aaa, no właśnie, więc nie pierdol. Podniósł się z krzesła, podrapał po udzie i ruszył w kierunku łazienki. – Kawy jeszcze zrób, bo zaraz idziemy – rzucił. I tak znaleźli się w drodze nad jezioro skute lodem. Sztuczne zbiorniki wodne po kamieniołomie Zapsib stanowiły atrakcję nie tylko dla młodzieży, która podczas wakacji chciała nielegalnie popływać, ale przede wszystkim dla wędkarzy poszukujących dorodnych szczupaków. Powietrze przesiąknięte było przenikliwym zimnem wzmaganym przez porywisty wiatr. Suchy śnieg tworzył na lodowej skorupie wydmy przypominające pustynię pokrytą piaskiem. W wielu miejscach widoczny był jednak czysty lód. To właśnie w jednym z takich miejsc zamierzał wędkować ojciec Aleksandra. – Musimy wyjść wystarczająco daleko od brzegu, gdzie warstwa lodu jest najgrubsza. – Mężczyzna powiedział to bardziej do siebie, w ogóle nie spoglądając na syna. Poprawił przewieszoną przez ramię torbę, do której przywiązany był nieduży świder do wykonania przerębla. Niebo jaśniało, ale ciemne chmury wciąż uniemożliwiały wschodzącemu słońcu jakąkolwiek próbę rozświetlenia mrocznej aury. Saszka myślał tylko o tym, by jak najszybciej znaleźć się w domu, zjeść gorącą zupę i pobawić się klockami, które matka podobno wygrała na jakiejś loterii. Nie wiedział, że tak naprawdę ukradła je z przedszkola podczas jednego ze spotkań w sprawie warunków uczestnictwa w nowo opracowanym programie wychowawczym. Przyglądał się nietypowemu zachowaniu ojca, który w pewnym momencie pochylił się znacznie i zaczął przypatrywać się lodowi, jakby czegoś w nim szukał. Zachowaniem przypominał bardziej zbieracza grzybów aniżeli wędkarza. – O tutaj! – zawołał nagle, rozentuzjazmowany. – Tutaj użyjemy świdra i będziemy łowić. – Dlaczego akurat tutaj? – zapytał Saszka. – To moje ulubione miejsce ostatnio. Szczupak bierze aż miło. Aleksandr czuł, że nie powinien dopytywać ojca o szczegóły, jednak nie potrafił się powstrzymać. Cały świat był tak interesujący, a zachowanie dorosłych niezrozumiałe. Chciał wszystko poznać, chłonąć nową wiedzę i wrażenia. – Ale tutaj niczego nie ma. Dlaczego nie możemy zrobić dziury... – Przerębla. – Zrobić przerębla na przykład tam. – Chłopiec wskazał bliżej nieokreślony punkt na lśniącej tafli lodu. – Zobacz. – Mężczyzna przykucnął. – Widzisz to? Wyznaczają mi teren do łowienia. Są naturalną przynętą. Wędrują pod tym lodem od blisko miesiąca. Zwabiają rybki. Są dla nich pokarmem. – Zachichotał. Aleksandr nie rozumiał, o co chodzi. Nadal nie wiedział, dlaczego akurat ten punkt jego ojciec wybrał do zrobienia przerębla i zarzucenia wędki. – Dawaj świder. – Mężczyzna odwrócił się, by syn zdołał odczepić od torby przywiązane narzędzie. – Nadal nie widzisz? Patrz. W tym miejscu widać ciemną plamę pod lodem. Teraz Saszka to zauważył. Przyjrzał się dokładnie tafli. Była całkiem przejrzysta, niezabrudzona, w słoneczny dzień odbijałaby promienie słoneczne, oślepiając wszystkich wokół. Tuż pod nią rozlewał się wyraźny cień, jakby coś na czas przymrozków zostało uwięzione pod lodem. – Co to jest? – zapytał Aleksandr, z niepokojem obserwując rysującą się czerń. – Nasz punkt do łowienia ryb. Ojciec wziął świder do ręki, wbił go mocno w lód, ale stwierdził, że jest zbyt twardy. – Chujostwo – zaklął, po czym odrzucił narzędzie na bok i chwycił siekierę. – Zrobimy trochę większy otwór, ale przynajmniej nie będziemy się pierdolić tym syfem. – Spojrzał na świder, który zrobił własnoręcznie jego znajomy pracujący w hucie żelaza. Sam również zapalony wędkarz. Myślał, że tylko pożycza go koledze ze zmiany na czas wędkowania. Nigdy jednak nie zobaczył spirali z powrotem. Mężczyzna napracował się mocno podczas wycinania przerębla, który był zdecydowanie zbyt szeroki. Otwór o nieregularnych kształtach wypluł wodę z kawałkami lodu i czymś jeszcze. Aleksandr wpatrywał się tępo w tajemnicze znalezisko, które uwolnił skuty lód. Nie potrafił z początku zidentyfikować tego, na co patrzył, ale już po chwili zdjął go strach, gdy uświadomił sobie, o jakim znalezisku mówił ojciec. W ciemnej wodzie pływały cztery ludzkie głowy znajdujące się blisko siebie, na tyle, by momentami włosy łączyły się ze sobą i kłębiły. Głowy utrzymywały się na powierzchni. Dryfowały złowieszczo, a pod rozczochranymi fryzurami widoczne były blade, zmarznięte twarze jednej kobiety i trzech mężczyzn. Dwóch z nich miało otwarte oczy, strasząc wyłupiastym spojrzeniem. Ktoś przed umieszczeniem tych ludzi w wodzie musiał ich solidnie związać, bardzo ściśle, po czym dołożyć niewystarczające obciążenie, i gdyby nie powierzchnia jeziora skuta lodem, tajemnica śmierci tej grupy ludzi szybko wyszłaby na światło dzienne. Głowy unoszące się na wodzie hipnotyzowały chłopca. Co chwilę zmieniały kierunek, unosiły się nieznacznie, ale na tyle, by Sasza mógł dojrzeć bladą skórę ich twarzy i mdłe spojrzenia nieżywych oczu. Wzdrygnął się. Zdał sobie sprawę, że obcuje z czymś ulotnym, zakazanym, że właśnie dotyka zła w czystej postaci. Nie wiedział, dlaczego czuje z tego powodu wyrzuty sumienia i lęk porównywalny do sytuacji, w której coś spsocił i wie, że zaraz matka go nakryje i sprawi mu srogie lanie. Nie mógł jednak oderwać wzroku od ciał. Policzki topielców były wyraźnie nadgryzione przez ryby, a oczodoły kobiety puste. Sasza chciał uciekać, jak najdalej. Z konsternacją zauważył, że jego ojciec, jakby nic się nie stało, zarzucił do wody linkę z haczykiem i przynętą. – Chodźmy już do domu – poprosił Aleksandr. – Co? Dopiero zaczynamy. Ale rybki szybko biorą. Zobaczysz. One same tutaj ściągają. Szukają pożywienia. – Zarechotał. Spowiła ich potężna cisza. Nikogo wokół, żadnych dźwięków poza chlupoczącą wodą oraz zgrzytem śniegu pod butami krążącego wkoło Saszki. – Dlaczego ci ludzie znaleźli się w wodzie? Dlaczego są tak blisko siebie? Czy nie możemy im jakoś pomóc? Zawiadomimy pogotowie? – Chłopiec nie wytrzymał i zasypał ojca pytaniami. – Najwyraźniej komuś przeszkadzali. – Ale jak to? – Kiedyś to zrozumiesz. Nie zawracaj głowy teraz, bo ryby spłoszysz. Mężczyzna zapalił papierosa, którego nie wyjmował z ust, cały czas skupiając się na wędkowaniu. Naraz usłyszeli przejmujący dźwięk. Szczekanie psa. Mężczyzna poderwał się z kucek, chłopiec odwrócił gwałtownie. Ujadanie rozległo się niespodziewanie blisko. Tuż za ich plecami stało zwierzę. Duży pies o sterczących uszach, gładkiej, ciemnej sierści i przebijających jaśniejszych plamach na klatce piersiowej i przedpiersiu. Cały czas poszczekiwał i warczał groźnie, jakby chciał obwieścić całemu światu o odkryciu unoszących się na wodzie zwłok. Aleksandr porządnie się wystraszył. Doskoczył do ojca i uczepił się jego nogawki. – Skąd ten czort tutaj? – powiedział mężczyzna, wpatrując się w ślepia zwierzęcia. – Kurwa, pewnie ktoś z nim przyszedł. Zwijamy się stąd. Mężczyzna zaczął w pośpiechu pakować sprzęt. Do torby schował pudełko z przynętą, żyłkę, haczyki, oraz zaczepił o nią świder. Chciał ruszyć w stronę najbliższego brzegu, ale pies skutecznie zagradzał drogę. Postanowił go obejść łukiem, lecz zwierzę zdało się odczytać jego intencje, zachodząc mu drogę i wciąż utrzymując równy dystans, wystarczający, by w przypadku zagrożenia rzucić się na mężczyznę. – Czego, skurwysynie?! Pies warczał coraz głośniej. Jeszcze kilka chwil wcześniej ze spokojem obserwujący wydarzenia z udziałem ludzi, teraz zaczął poruszać się niespokojnie. Zniżał tułów na przednich łapach, podnosił grzbiet na tylnych kończynach, dając do zrozumienia, że jest gotowy na atak. – Jak nie możemy po dobroci, to inaczej porozmawiamy – oznajmił mężczyzna, spluwając w bok. – Co zrobimy? – zapytał chłopiec. – Upierdolę mu nogi. Mężczyzna poprawił w dłoniach siekierkę i zrobił dwa kroki w kierunku psa. Zwierzę jednak, jakby odgadując zamiary człowieka, obeszło go łukiem i wciąż trzymało bezpieczny dystans, ale na tyle bliski, by móc zaatakować lub też skutecznie się bronić. Podbiegło blisko przerębla, po czym odwróciło się do mężczyzny i chłopca i zaczęło głośno ujadać. – Idziemy – rozkazał ojciec i nie patrząc na Saszkę, ruszył pośpiesznie w kierunku brzegu. Aleksandr był zaskoczony zachowaniem ojca. Zastanawiał się, dlaczego tak łatwo zrezygnował z łowienia ryb i wolał jednak uniknąć konfrontacji z rozwścieczonym psem. Obawiał się obecności innego wędkarza, który zobaczyłby martwe ciała dryfujące pod taflą jeziora? Przecież wytłumaczyliby, że to oni znaleźli topielców, że trzeba wezwać milicję, żeby przeprowadziła dochodzenie, które wyjaśniłoby, w jaki sposób i dlaczego ci ludzie znaleźli się pod wodą Zalewu Zapsibowskiego. Ojciec wolał jednak odpuścić; jak wytłumaczy matce, że nie ma nic na obiad? Pewnie będzie kłamał, że ryba nie brała, a matka Aleksandra powie, że nawet tego nie potrafi, i to będzie zarzewie kolejnej kłótni. Saszka chciał iść za ojcem, ale nie był w stanie. Nie mógł wykonać ruchu, bo w chwili gdy spojrzał w ślepia rozwścieczonego psa, zrozumiał, że zwierzę całą agresję kieruje nie na niego, ale dokładnie na ojca. Kiedyś jeden z kolegów z podwórka mówił, że psy potrafią wyczuć złego człowieka. Wobec takich ludzi zachowują się wojowniczo. Aleksandr spoglądał na psa, który zdawał się bronić dostępu do ciał, wciąż ujadając na oddalającego się mężczyznę. Zerknął na ojca, który nawet się nie odwrócił, by sprawdzić, czy jego syn podąża tuż za nim. Wtedy po raz pierwszy poczuł nieokiełznany gniew. Emocje, których nie umiał jeszcze nazwać, a tym bardziej wyrazić. Ale to była przepotężna siła, która kiedyś będzie musiała znaleźć upust, inaczej go zniszczy. To czuł wyraźnie. Mężczyzna coraz bardziej się oddalał. Jego łachmany były widoczne na tle zimowego krajobrazu. Nie odwrócił się ani razu, by spojrzeć na syna. Sasza uznał, że ojciec mógłby nie istnieć. Nikomu już nie uprzykrzałby życia. Zwłaszcza mamie. Może wystarczyłoby wyrwać mu siekierę i uderzyć, trafić dokładnie w głowę, co załatwiłoby sprawę. Ale czy dałby radę unieść narzędzie? Obuch wydawał się bardzo ciężki. Przyjrzał się jeszcze raz warczącemu psu. Chciałby być tak bohaterski jak on, niezwyciężony, nieugięty, odważny. Przeciwstawić się ojcu. W zimowy, mroźny poranek, wśród pustki zamarzniętego jeziora i przy hałasie ujadającego psa postanowił, że będzie żył wbrew oczekiwaniom, dzielnie, dumnie i na własnych zasadach, które dopiero miał poznać. Pies się nie mylił. Ojciec Aleksandra był złym człowiekiem, ale nawet on, gdyby mógł przewidzieć przyszłość, nie baczyłby na broniące dostępu do przerębla zwierzę, zaryzykowałby pogryzienie, byle tylko wrzucić chłopca do wody, aby tam zaległ na zawsze w ciszy mętnej głębiny, przy ciałach topielców. Gdy po latach dowiedział się, co zrobił jego syn, wracał pamięcią do tego poranka i przeklinał w myślach psa, uważając, że to zwierzę musiał przysłać sam bies. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Doberman-ebookRO/p00661785i006" target="_blank" title="Doberman [Jacek Piekiełko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Doberman [Jacek Piekiełko] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kamień do ostrzenia Miyabi 1000 | Miyabi\nMiyabi Kamień do ostrzenia Miyabi 1000\nUtrzymaj swoje noże Miyabi zawsze w ostrej formie przy pomocy kamienia do ostrzenia #1000.\nKamień umożliwia efektywne i łatwe ostrzenie różnych ostrzy. Chociaż został specjalnie zaprojektowana do noży Miyabi, może być również używany do wszystkich innych profesjonalnych noży i rodzajów stali. W przypadku noży ceramicznych należy jednak użyć innej osełki.\nKamień do ostrzenia wykonany jest z ceramiki syntetycznej, która oferuje najlepsze efekty ostrzenia przy niewielkim wysiłku.\nDzięki swoim niewielkim wymiarom (21 x 7 x 2.5 cm) można go schować do szuflady lub szafki, aby zaoszczędzić miejsce.\nZ pewnością będziesz zadowolony z posiadania noży zawsze wysokiej jakości, które można szybko przywrócić do nienagannego kształtu i stanu dzięki kamieniowi do ostrzenia Miyabi.\nOsiąga optymalną ostrość\nNiezwykle szybki efekt szlifowania\nNadaje się do wszystkich typów noży i materiałów (z wyjątkiem ceramiki)\nDowiedz się więcej o naszych kamieniach do ostrzenia\nJak wybrać najlepszy kamień do ostrzenia noży?\nKamień do ostrzenia noży to ponadczasowe narzędzie pozwalające przywrócić ostrość nawet najbardziej zniszczonym nożom. Jak jednak wybrać odpowiedni kamień do naszych noży?\nUtrzymaj swoje noże Miyabi zawsze w ostrej formie ostro przy pomocy kamienia do ostrzenia #1000. Materiał, z którego wykonane są noże i ich ostra krawędź otrzymana techniką Honbazuke sprawiają, że ważne jest, aby ostrzyć noże odpowiednimi narzędziami, aby nie straciły swoich walorów. Dzięki swoim niewielkim wymiarom (21 x 7 x 2,5 cm) kamień schować do szuflady lub szafki, aby zaoszczędzić miejsce.


Jeździj z Uber lub zostań kierowcą w mieście Macapa | Uber\nUber wprawia w ruch miasto Macapa\nZostań partnerem Ubera w Macapa\nZarabiaj na własnych warunkach. Praca w pełnym i niepełnym wymiarze godzin dla niezależnych kierowców w Macapa daje Ci elastyczność, dzięki której pracujesz tyle, ile chcesz. Uber dba o wszystkie szczegóły, a Ty możesz skupić się na jeżdżeniu w najbardziej dogodnych dla siebie porach.\nNaszą pasją jest zmienianie twojego miasta na lepsze. Dlatego współpracujemy z tysiącami lokalnych kierowców, którzy „wprawiają miasto Macapa w ruch”. Razem pobudzamy lokalną gospodarkę, zwiększamy bezpieczeństwo na drogach ograniczając liczbę pijanych kierowców oraz tworzymy mniej zatłoczone środowisko.\nChcesz z nami współpracować w Macapa?


bielsko.gosc.pl → Wiadomości z diecezji bielsko-żywieckiej → O. Adam Szustak przyjedzie do Andrychowa\nO. Adam Szustak OP wygłosi rekolekcje adwentowe w Andrychowie\nRekolekcje adwentowe z dominikaninem o Adamem Szustakiem, odbędą się od środy 20 grudnia do piątku 22 grudnia w kościele św. Stanisława BM na Osiedlu w Andrychowie.\nW planie rekolekcji - każdego dnia Msza święta z kazaniem rano o godzinie 8.30 i wieczorem o godzinie 18.00. Po Mszy świętej wieczornej - nauka dla młodzieży i dorosłych.\nOjciec Adam jest wędrownym kaznodzieją, duszpasterzem akademickim, autorem książek i audiobooków oraz wielu serii konferencji i rekolekcji, które można znaleźć m.in. na facebookowym profilu i kanale YouTube: "Langusta na palmie" oraz stronie internetowej http://www.langustanapalmie.pl/\nSpotkania z o. Szustakiem przyciągają rzesze słuchaczy - wierzących, jak i poszukujących.\nNa czas tegorocznego Adwentu dominikanin przygotowuje m.in. internetowe słuchowisko ze Słowem Bożym: "Plaster Miodu 2".\ndodane 11.12.2017 23:36


Pierogi z kapustą | COOKING & GOODLOOKING\nOpublikowany 3 lipca 2013 przez Zalewska\n3 ½ szkl mąki\nWoda 1 ½ szklanki,ja daję gorącą wodę,ciasto jest wtedy elastyczne i można je cienko rozwałkować.\nZ podanej proporcji wychodzi ok 60 pierogów.\nKapustę kroimy i podsmażamy z cebulką ( jeżeli jest za kwaśna można ją wcześniej przepłukać wodą i odsączyć), na innej patelni podsmażamy pieczarki pokrojone w kostkę, odparowujemy wodę i dodajemy do kapusty. Jeżeli farsz jest za suchy, można dodać łyżkę oleju lub masła, wtedy będzie lepszy smak. Przyprawiamy do smaku, ja lubię pikantne wiec dodaje także ostrą paprykę.\nSkładniki na ciasto mieszamy i zagniatamy ciasto aż będzie miękkie i sprężyste, kroimy na małe kawałki i rozwałkujemy podsypując mąką, wycinamy szklanką ciasto( lub inna foremką) i nakładamy farsz. Zlepiamy ciasto w kształt pieroga i wrzucamy do wrzącej osolonej wody, gotujemy ok 2-3 min.


Autor: CosmetiCosmos października 26, 2014\nDziś będzie o peelingu i to nie byle jakim. Orientana przygotowała dla swoich klientek produkt wyjątkowy, prosto z egzotycznych Indii. Ten konkretny kosmetyk zaskoczył mnie pod wieloma względami, głównie pozytywnie. Lubię naturalne produkty, w których szkodliwa chemia jest użyta w ilościach minimalnych, a najlepiej wcale. Jednakże takie kosmetyki różnią się znacznie od drogeryjnych, do których jesteśmy przyzwyczajone. Można je pokochać albo znienawidzić.\nOrientana, Naturalny peeling do ciała z masłem shea Róża japońska i geranium\nPrzeznaczenie: Wygładzenie skóry. Producent zapewnia pielęgnację, wygładzenie i nawilżenie.\nWygląd i zapach: Różowa, no cóż, maź, w której są zawieszone liczne kryształy soli i cukru. Pod wpływem ciepła dłoni maź się rozpuszcza i staje bardziej lejąca, co ułatwia aplikację na skórę. Zapach jest zaskakujący, ponieważ niewątpliwe wyczuwam w nim różę, ale nie jest to sztuczny zapach, do którego jestem przyzwyczajona. Na opakowaniu wyczytałam, że produkt zawiera olejek z Rosa Rugosa, czyli z róży pomarszczonej, zwanej także japońską - tej samej, którą możecie spotkać na wszelkich skwerach, w parkach, na rondach i przy ulicach w... Polsce. Na pewno ją znacie i być może nawet wąchałyście :) Oprócz róży peeling zawiera jeszcze olejek z Geranium czyli... pelargonii tzw. pachnącej. Połączenie tych dwóch silnych zapachów jest dość zaskakujące i nieoczywiste, trochę trzeba do niego przywyknąć. Dla mnie jest przyjemne, ale potrafię sobie wyobrazić, że może się też nie spodobać.\nSkład: Sól, cukier, sól himalajska, masło shea, masło kakaowe, sól gorzka, soda oczyszczona, olejek z róży japońskiej, gliceryna, olejek z oliwek, sok z aloesu, Isopropyl Myristate, olejek geraniowy, olejek jojoba , olejek z kiełków pszenicy, olej z nasion winogron, wit E (spisany z opakowania; co ciekawe na stronie producenta widnieje odrobinkę inny skład). Nie zawiera PEGów, parafiny i parabenów.\nOpakowanie i cena: Białe, plastikowe pudełeczko, zabezpieczone folią (mamy pewność, że nikt w nim nie gmerał). Naklejane etykiety są trwałe. Cena 40zł/200g.\nMoim zdaniem: Peeling solno-cukrowy to idealne połączenie, które świetnie się sprawdza pod prysznicem. Wystarczy nałożyć produkt na mokre ciało, pomasować i cieszyć się jego niebanalnym zapachem oraz działaniem. Działanie peelingujące jest jak najbardziej wyczuwalne. Niebywałą zaletą produktu jest to, że zostawia na skórze pielęgnującą warstwę, niezbyt tłustą i najzwyczajniej w świecie można sobie spokojnie darować balsam czy mleczko. Po peelingu skóra jest przyjemnie i dość długo pachnąca, silnie nawilżona, miękka w dotyku i po prostu zadbana.\nNa zdjęciach poniżej możecie zobaczyć jak peeling rozpuszcza się pod wpływem ciepła dłoni (masło shea) oraz jaką zostawia warstewkę ochronną na skórze (polałam dłoń wodą, stąd te kropelki).\nPodsumowanie: Naturalny peeling od Orientany to świetne rozwiązanie polegające na połączeniu soli i cukru. Przypadł mi do gustu zarówno zapach jak i przyjemnie pachnąca pielęgnacyjna warstewka, którą zostawia na skórze, dzięki czemu mogę ominąć smarowanie się kolejnymi mazidłami. Mimo że nie lubię zazwyczaj takich warstw, tutaj mi nie przeszkadza, ponieważ nie klei się, a jedynie otula skórę. Zapach towarzyszy mi dość długo, co umila wyciszanie się i zasypianie. Skład jest genialny, samo dobro. Skóra po użyciu tego cuda jest mięciutka, milutka, nawilżona, lekko natłuszczona. Wydajność też jest w porządku, nie trzeba go dużo nakładać, aby uzyskać upragniony efekt. Jest wręcz idealny do stosowania zwłaszcza jesienią i zimą, czyli... teraz :)\nZnacie Orientanę? Ja już tak i mam ochotę na więcej!\ncukrowy peeling kosmetyki naturalne Orientana peeling peeling do ciała scrub\n5fiveoblog 26 października 2014 18:27\nJeśli Orientana i w dodatku Indie to ja jestem jak najbardziej na taaaak! :D\nCosmetiCosmos 26 października 2014 20:39\nWarto :) Wrażenia niepowtarzalne.\nMartyna G. 26 października 2014 18:58\nWygląda bardzo kusząco, chętnie bym go wypróbowała:)


Surówka z surowego kalafiora - przepisy na surówka z surowego kalafiora z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na surówka z surowego kalafiora\nsurówka z surowego buraka\nsurówka z selera surowego i kukurydzy\nsurówka z kalafiora do\nZDROWA surówka z kalafiora - surowego!! 37\nSurówka z kalafiora, która najbardziej chyba pasuje do mięsa z grilla. Ogromną jej zaletą jest fakt, że zrobiona z surowego kalafiora. Co za tym idzie? 100 % witamin na talerzu. Najważniejszym składni Zobacz więcej\nSurówka z kalafiora 357\nSurówka z kalafiora to, obok sałatki z cukinii, hit tego lata. Uwielbiam kalafiora na surowo, mogę go chrupać ot tak, a surówka z niego jest po prostu przepyszna. Powinna posmakować nawet zagorzałym p Zobacz więcej\nSurówka z surowego kalafiora i brokuła 1534\n150 g kalafiora 150 g brokuła pół pęczka koperku 1 łyżka jogurtu naturalnego 1 łyżka majonezu sól i pieprz cukier do smaku Kalafior i brokuł dzielimy na różyczki i kroimy w plasterki. Jogurt mieszamy Zobacz więcej\nSurówka z kalafiora 2743\nSałatka z surowego kalafiora 10226\nSurówka z surowego kalafiora :) 603\nKalafior na surowo smakuje znakomicie, o czym miałam okazję przekonać się po raz pierwszy przygotowując tą oto surówkę - tu źródło przepisu. Chrupiąca, lekka ze świetnie uzupełniającymi się smakiem Zobacz więcej\nSurówka z kalafiora 967\nSurówka z kalafiora Trawka Cytrynowa O jedzeniu ze smakiem | Smaczne przepisy na każdą okazję Strona główna Indeks przepisów O nas Kontakt Surówka z kalafiora 18 lipca 2014 autorstwa Gosia Z. 4 koment Zobacz więcej\nSałatka z surowego kalafiora 3133\nSURÓWKA Z KALAFIORA 4313\nSurówka z kalafiora i kukurydzy 1127\nNie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam smak surowego kalafiora, jest taki fajnie chrupiący. Można z niego przygotować pyszną surówkę, która wspaniale smakuje jako dodatek do obiadu jak i do grillowanych da Zobacz więcej\nSurówka z surowego kalafiora - idealna na grilla 9\nWiosenna propozycja na lekką przekąskę w postaci surówki z surowego kalafiora, papryki, ogórka, rzodkiewki i natki pietruszki. SKŁADNIKI kalafior - 1sztuka, papryka czerwona - 2 sztuki, ogórek zielon Zobacz więcej\nSurówka z Kalafiora 3568\nSurowka z kalafiora 385\n« Salatka ziemniacza z ... Surowka z kalafiora Zgodnie z nazwa- na surowo. Przyjemnie "orzechowa" w smaku :) Dla 4 osob: 1 kalafior garsc orzechow wloskich lub ziemnych niesolonych 2 lyzeczki musztard Zobacz więcej\nBanalna surówka z surowego kalafiora 1904\nPyszna, ekspresowa do zrobienia surówka, która smakuje każdemu. Ma tylko jeden minus - trzeba ją przygotować na minimum pół godziny przed obiadem, bo inaczej nie będzie idealna. Składniki: 1 nieduży k Zobacz więcej\nSurówka z surowego kalafiora i ogórków kiszonych 144\nLubicie surówki? te do obiadu i nie tylko? Bo ja uwielbiam i zajadam ich całe mnóstwo, wystarczy tylko zetrzeć na tarce ulubione warzywa, dodać jakiś sos lżejszy lub czasami cięższy na bazie jogurtu c Zobacz więcej\nSurówka z kalafiora 2352\nSurówka, w której główną rolę gra surowy kalafior to niebanalna propozycja, która może stanowić dodatek do obiadu, jak również samodzielny posiłek w ciągu dnia. Składniki: 1/2 pęczka koperku świeżeg Zobacz więcej\nSurówka z surowego kalafiora 53\nPotrzebny czas: 35 minut Porcja: 2 osoby Poziom trudności: Łatwy Wydrukuj Autor Wysmakowane 4 grudnia 2017 Lekko chrupiąca, bardzo dobra surówka z surowego kalafiora. Doskonale pasuje, zwłaszcza do ci Zobacz więcej\nSałatka z surowego kalafiora 6509


Szczepienia przeciwko kleszczowemu zapaleniu opon mózgowych | Centrum Medyczne Damiana Warszawa\nSzczepienia przeciwko kleszczowemu zapaleniu opon mózgowych »\nChrońmy dzieci przed kleszczami\nKleszczowe zapalenie mózgu przenoszone jest przez kleszcze z rodzaju Ixodes. KZM zwane też jest wczesnoletnim lub wiosenno-letnim zapaleniem mózgu. Wirus KZM może powodować bardzo poważne zapalenia mózgu, rdzenia kręgowego lub opon mózgowo-rdzeniowych. Kleszczowe zapalenie mózgu jest chorobą wirusową ośrodkowego układu nerwowego, wywołaną przez wirus należący do rodziny Flaviviridae. Okres wylęgania wynosi 7-14 dni. Pierwotne zakażenie może przebiegać bezobjawowo lub ma charakter grypopodobny. Druga faza to zajęcie ośrodkowego układu nerwowego.\nCzęsto pierwszymi objawami są ból głowy i wysoka temperatura. Najcięższe postaci zakażeń mogą prowadzić do utraty przytomności, śpiączki lub śmierci. Wirus może być przeniesiony do organizmu człowieka podczas ukłucia przez kleszcza, który jest nosicielem wirusa lub przez kontakt z jego zakażonymi płynami ustrojowymi. Zakażenie może nastąpić też drogą pokarmową. Ryzyko ukłucia przez kleszcza jest bardzo wysokie w niektórych częściach centralnej i północnej Europy. Osoby mieszkające lub przebywające w okresie wakacji na tych terenach są w grupie największego ryzyka. Kleszcze nie zawsze są zauważone na skórze, a ich ukłucia mogą być niewyczuwalne, ponieważ ślina kleszczy zawiera substancje znieczulające. Ryzyko zachorowania na KZM z objawami neurologicznymi po ukłuciu przez kleszcza na terenach endemicznych wynosi 1:1000. Do powikłań kleszczowego zapalenia mózgu zalicza się neurologiczne objawy ubytkowe, porażenia i niedowłady nerwów czaszkowych i obwodowych. Dlatego najlepszą ochroną przed KZM jest szczepionka, która zawiera wirus inaktywowany.\nBadania skuteczności wykazały, że w dwa tygodnie po pierwszej dawce uzyskiwano uodpornienie u 30% zaszczepionych osób . Po drugiej dawce ponad 90%, a po trzeciej powyżej 98%. Należy przyjąć, iż trzy dawki szczepionki dają optymalną ochronę. Cykl szczepień u dzieci zaczyna się powyżej pierwszego roku życia. Drugą dawkę należy podać po 1 do 3 miesięcy po podaniu pierwszej dawki. Jeśli istnieje potrzeba, aby szczepionka zadziałała szybko drugą dawkę można podać nawet po dwóch tygodniach od pierwszej dawki. Trzecia dawka powinna być podana od 5 do 12 miesięcy po drugiej dawce szczepionki. Aktywność kleszczy rozpoczyna się wiosną. Dlatego najlepiej przyjąć pierwszą i drugą dawkę w zimie. Umożliwi to wytworzenie dostatecznej ochrony przed rozpoczęciem sezonu aktywności kleszczy. Trzecia dawka dopełnia szczepienie podstawowe. Może ona być podana latem lub jesienią już po 5 miesiącach po drugiej dawce, ale nie później niż przed rozpoczęciem kolejnego sezonu aktywności kleszczy. Zapewnia to ochronę na okres do trzech lat. Pierwszą przypominającą dawkę należy wstrzyknąć po upływie nie więcej niż trzech lat po trzeciej dawce. Kolejne dawki przypominające powinno się stosować w odstępach od 3 do 5 lat. Szczepionka uznawana jest za bezpieczną. Jest ochroną dla dzieci i osób lubiących aktywnie spędzać czas na świeżym powietrzu.\nW CMD są dostępne całorocznie szczepionki przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu. Szczepienie przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu wchodzi w skład Programu Szczepień Ochronnych jako szczepienie zalecane. W okresie wiosenno-letnim dzieci wraz z opiekunami spędzają dużo czasu na świeżym powietrzu, dlatego ochrona naszych maluchów przed tak groźną chorobą jest niezwykle istotna dla ich zdrowia. Chrońmy nasze dzieci.\nlek. med. Małgorzata Świątek - pediatra w CMD


Dozowniki detergentów do pralek Proline | north.pl - oryginały i zamienne elementy AGD\nDozowniki detergentów do pralek Proline\nDozowniki detergentów Proline\nPoniżej znajdziesz oryginalne i zamienne Dozowniki detergentów do pralek marki Proline. Zastosuj filtr a zawęzisz pole wyszukiwania danej części. Możesz także wpisać w wyszukiwarkę model sprzętu do którego szukasz części spisując go z tabliczki znamionowej. Obecność tabliczki znamionowej w Twojej pralce zauważyć można zazwyczaj na framudze drzwi pralki. Szukając potrzebnej części możesz skorzystać z pliku zawierającego listę części dla określonego modelu. Nie musisz już wzywać fachowca do każdej naprawy w Twojej pralce, wystarczy jak wejdziesz na nasz kanał na YouTube a sam dowiesz się, że nie jest to takie trudne. Uzupełnieniem naszej oferty jest szeroki wybór środków do pielęgnacji oraz akcesoriów do sprzętów AGD.


Walizka duża Travelite Flux Marrakesh niebieski - Equip.pl Warszawa\nTravelite Flux to limitowana kolekcja walizek z z ciekawym motywem. Dzięki oryginalnemu nadrukowi na korpusie bez problemu znajdziesz ją w gąszczu innych walizek. Cztery obrotowe kółka zostały pokryte grubą warstwą kauczuku. Wnętrzne podzielone jest na 2 komory, które ułatwiają segregację bagażu. O bezpieczeństwo walizki zadba zamek szyfrowy, w którym zastosowano standard TSA\nKod produktu: 070539\nWymiary:75 x 48 x 30 cm\nfioletowy Wysyłamy w 24h 399.00zł299.00zł\nniebieski Produkt niedostępny 399.00zł299.00zł\nZachęcamy do dodania oceny lub opinii. W ten sposób pomożesz innym w podjęciu decyzji o ewentualnym zakupie modelu: Walizka duża Travelite Flux Marrakesh w cenie 299,00 zł należącym do kategorii WALIZKI sklepu Equip.pl. Aby móc ocenić produkt lub dodać opinię, musisz być zalogowany.\nWys: 75 cm Sze: 48 cm


Krem - śmietanka z nerkowców (bez mleka, glutenu)\nStrona główna / Kuchnia alergika / Deser / Budynie, desery, lody / Krem – śmietanka z nerkowców (bez mleka, glutenu)\nNa diecie bez mleka często brakuje pomysłu z czego zrobić krem, czy śmietankę do deseru lub naleśników. Tutaj z pomocą przychodzą orzechy nerkowca. W przeciwieństwie do innych orzechów rzadko uczulają, a przygotowany z nich krem urozmaici wiele dań. Nasz krem – śmietanka z nerkowców świetnie nadaje się na chleb, ciasta, torty oraz desery.\nPrzygotowanie kremu – śmietanki z nerkowców (opisane w krokach):\nKROK 1. Nerkowce namoczyć w przegotowanej wodzie na ok. 8 godzin.\nKROK 2. Namoczone orzechy odsączyć i przełożyć do blendera.\nKROK 3. Mleko zagotować, zalać orzechy, dodać resztę składników i miksować przez kilka minut do uzyskania gładkiej konsystencji.\nKROK 4. Przełożyć do salaterki i schłodzić.\n1. Mleko kokosowe można zastąpić innym mlekiem roślinnym. 2. Syrop z agawy można zastąpić inną substancją słodzącą, np. naturalnym słodzikiem ze stewii w płynie.\nKasza jaglana sprawia, że krem po schłodzeniu jest zwarty, nie rozpływa się.\nTagi: nerkowce, wegańskie\nadmin 12296 wyświetleń lut 21, 2014 Budynie, desery, lody, Deser, Dżemy i pasty na słodko, Kuchnia alergika, Na słodko, Pasty i pasztety, Przepisy świąteczne, Śniadanie/Kolacja, Sosy i majonezy brak komentarzy Udostępnij


PGNiG: Spełniono warunki nabycia Ineos E&P Norge za ok. 323 mln USD - Forsal.pl\nSpełnione zostały wszystkie warunki zawieszające oraz warunki przejęcia kontroli dotyczące umowy zakupu przez PGNiG Upstream Norway (PGNiG UN) - spółkę zależną Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa (PGNiG) - przedsiębiorstwa Ineos E&P Norge AS (IEPN) od Grupy Ineos, podało PGNiG.\n"Szacowane rozliczenie z tytułu transakcji wyniesie ok. 323 mln USD. Wynika to z pomniejszenia umownej ceny nabycia o dochody uzyskane przez IEPN w okresie od daty efektywnej transakcji, tj. od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia przejęcia kontroli operacyjnej przez PGNiG UN nad IEPN. Rozliczenie transakcji nabycia przedsiębiorstwa IEPN przez PGNiG UN nastąpi 30 września 2021 roku" - czytamy w komunikacie.\n25 marca br. spółka informowała, że PGNiG UN zawarło warunkową umowę zakupu przedsiębiorstwa IEPN od Grupy Ineos za 615 mln USD.\nenergetyka Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo giełda PGNiG


Bartek Kubiak 22.07.2014 07:00\n- Od kilku lat się dziwię, że Legia gra tak bardzo zachowawczo. W środku pola wystawiani są dwaj defensywni pomocnicy. I tu nie chodzi o samo ich ustawienie, tylko o to, że ci zawodnicy nie kreują akcji ofensywnych. Ta drużyna nie potrafi dominować - mówi Mirosław Jabłoński, były trener Legii.\nW środę o 20.45 w Dublinie Legia musi wygrać lub zremisować, strzelając minimum dwa gole, by bez dogrywki lub karnych wyeliminować sklasyfikowanych o 200 miejsc niżej w rankingu UEFA mistrzów Irlandii. Jeśli tego dokona, to w trzeciej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów zagra prawdopodobnie z Celtikiem Glasgow.\nBartek Kubiak: Irlandczykom wystarczy bezbramkowy remis, więc na pewno się cofną, będą zaciekle bronić całym zespołem. Jak ich sforsować?\nMirosław Jabłoński: Widzę tylko jeden sposób - trzeba grać szybko i szeroko skrzydłami. Nie ma zespołu, który prędzej czy później nie pogubi się przy takiej grze. A tym bardziej półamatorzy z Irlandii. Największym problemem Legii teraz jest to, że właśnie przestała tak grać. Legioniści niemal każdą akcję próbują zaczynać od długiego rozgrywania piłki. Holują ją do tego momentu, aż rywale zdążą się ustawić, przejąć i wyprowadzić kontratak.\nLegia powinna szturmować od pierwszej minuty, dążyć za wszelką cenę do bramki w pierwszych 10 minutach czy spokojnie się rozkręcać?\n- Trzeba tych Irlandczyków trochę zmęczyć, niech się wybiegają. A potem należy ich wypunktować. Jeśli Legia od razu na nich ruszy, to nie będzie to dobry pomysł. Wyspiarze mają w charakterze zakodowaną walkę i na pewno się nie przestraszą, tylko pójdą na wymianę ciosów, co dla Legii może się skończyć źle. Oczywiście szybko strzelony gol na pewno uspokoiłby grę. Być może Henning Berg zdecyduje się nastawić swoich piłkarzy tak, żeby rzucili się do gardeł, ale moim zdaniem to może się źle skończyć.\nA jeśli Legia ma szybko strzelić gola, to po jakiej akcji? Widzi pan jakieś firmowe zagranie, które może przynieść skutek?\n- Widzę indywidualności - spryt w środku pola Miroslava Radovicia, szybkość na skrzydle Jakuba Koseckiego czy waleczność w polu karnym Marka Saganowskiego - nic poza tym. Przez ostatnie pół roku wiele się słyszało, że Berg uczy piłkarzy schematów, ale byłem prawie na każdym meczu na Łazienkowskiej i jakoś tych schematów nie widziałem. Po odejściu Jana Urbana nie widzę żadnej różnicy w grze tej drużyny.\nCo się panu najbardziej nie podoba w grze Legii?\n- Bojaźliwość. Od kilku lat się dziwię, że Legia gra tak bardzo zachowawczo. Regularnie w środku pola - przez Skorżę, Urbana, Berga - wystawiani są dwaj defensywni pomocnicy. I tu nie chodzi o samo ich ustawienie, tylko o to, że ci zawodnicy nie kreują akcji ofensywnych. Ta drużyna nie potrafi dominować i poza indywidualnościami, o których wspomniałem, nie ma kim straszyć w ataku. To jej największy problem.\nProblemem teraz jest też atmosfera na Łazienkowskiej, która się popsuła - w drużynie, w klubie, na trybunach. Jak w tej sytuacji poderwać zespół?\n- Tutaj duża rola trenera, który powinien porozmawiać z piłkarzami i oczyścić ich głowy. W momencie kiedy zespół gra mecz o wszystko, nie ma czasu i miejsca na analizy ostatnich porażek. Trzeba już o tym zapomnieć. Co do atmosfery na trybunach, to nie ma innego sposobu jak zwycięstwa.\nJak mobilizował drużynę Paweł Janas, u którego był pan asystentem?\n- Nie trzeba było jej specjalnie mobilizować, bo było widać na pierwszy rzut oka, że tamta drużyna bardzo wierzy w swoje umiejętności. Umiała się sama poderwać. Nawet jak nie szło, to ta pewność siebie od tych chłopaków biła. Wiedzieli, że zawsze coś wpadnie. A w razie co, to mogą też liczyć na indywidualności takie jak Leszek Pisz. Teraz też są indywidualności, ale drużyny nie widzę.\nWyobrażał pan sobie, będąc przy drużynie z 1996 roku, że tak długo będziemy czekali na Ligę Mistrzów?\n- W największych koszmarach nie. Taki klub jak Legia, z takim budżetem, od tamtego czasu do tej Ligi Mistrzów powinna awansować przynajmniej kilka razy. Z takim St. Patrick's powinna wygrać 4:0 i teraz jechać do Dublina na wycieczkę. Realia są jednak inne.\nDlaczego nie udaje się zbudować tej Wielkiej Legii?\n- Moim zdaniem w tym klubie czkawką odbija się niefachowa polityka transferowa. W ostatnich latach do Legii trafiają głównie przypadkowi ludzie, i to widać na boisku. Ta drużyna jest budowana od przypadku do przypadku. Nie ma pewnej koncepcji, co chwila ktoś odchodzi, a jak przychodzi, to na zasadzie: "O, jest okazja, to go weźmiemy". Tak się nie da zbudować solidnej ekipy. Najlepszy przykład to Henrik Ojamaa, który poza tym, że jest szybki, nie ma w sobie nic. W tej dawnej Legii nie łapałby się nawet do rezerw. Ale zacznijmy od tego, że nikt kogoś takiego by tu wtedy nie zatrudnił.\nLatem z Legii nie odeszli jednak kluczowi zawodnicy, drużyna się nie osłabiła. Zostali Michał Żyro, Duszan Kuciak czy Kosecki.\n- Teraz to nie o to chodzi, kto nie odszedł, ale kto przyszedł. Zimą, poza Ondrejem Dudą, trafili tu przypadkowi piłkarze z zagranicy, którzy praktycznie w ogóle nie grali. Nie wkomponowali się w ten zespół i nie wzmocnili go. A to właśnie wzmocnień potrzeba tej drużynie. W tym momencie nawet z tymi piłkarzami, których pan wymienił, wydaje mi się, że Legia nie jest na tyle silna, aby powalczyć o fazę grupową Ligi Mistrzów. Ale obym się mylił.\nCzy w razie - odpukać - odpadnięcia z St. Patrick's widzi pan możliwość, by Henning Berg został w klubie?\n- Jeśli Legii się nie uda, to rozliczać należy nie tylko Berga. Częste zmiany do niczego dobrego nie prowadzą. Nie wiem, jakie cele zimą przed nim zostały postawione, ale nie wyobrażam sobie, aby w jego kontrakcie znalazł się zapis, że brak awansu do pucharów powoduje jego odejście. Jeśli mu się nie uda, to wydaje mi się, że powinien zostać i prowadzić ten zespół przynajmniej do końca sezonu.\nPiłkarze nie odwrócą się od kogoś, kto poprowadził ich do największej wpadki w historii występów w pucharach?\n- Za wpadkę będą odpowiadać tak samo jak trener i kierownictwo klubu. Nie wiem, jaki wpływ Berg ma na transfery, ale uważam, że to właśnie tutaj powinniśmy upatrywać przyczyn ewentualnej porażki.\nAMINOSTAR Vitamin C 1000mg ... Mega-Pro USA NOxide - 180 kap. ULTIMATE Omega 3 softgels 1...\nJan Urban: Nie można porównywać drużyny mojej i Henninga Bega\nBogusław Leśnodorski: Salary cap w naszej lidze to dobre rozwiązanie\nMarek Jóźwiak: Berg? Piłkarze sami muszą wziąć sprawy w swoje ręce


Usta milczą, dusza śpiewa 2 : komentarze i oceny - bilety online\nUsta milczą, dusza śpiewa 2\n"Krótko mówiąc: WSPANIAŁY KONCERT!"\n"Miło, sympatycznie i wspomnieniowo. Bardzo miły koncert."\n"FANTASTYCZNY KONCERT , SZKODA ŻE W POZNANIU KOLEJNY BĘDZIE DOPIERO ZA ROK . WIELKIE BRAWA DLA WYKONAWCÓW ."\n"Bardzo bardzo dobry koncert balsam dla uszu sluchajac taka muzyke."\n"Byłam na koncercie "Usta milczą dusza śpiewa w Filharmonii Narodowej. Najpiękniejsze arie operetkowe. Pani Grażyna Brodzińska Pierwsza Dama Polskiej Operetki. Nasze Dobro Narodowe jak powiedział mój Tato. Kobieta pełna muzyki, wdzięku, radości, głos jak dzwon. Trzech Młodych Tenorów do kompletu. Tacy Młodzi a tak pięknie czuli muzykę klasyczną. A jak śpiewali czasami aż w fotel wbijało od siły Ich głosów. Młoda Orkiestra Filharmonii Krakowskiej mistrzowie. Dwie godziny balsam dla uszu i duszy."\n"Bardzo wysoki poziom, wyjątkowy i miły wieczór ! Gratulacje dla orkiestry!!"\n"fenemenalny koncert ;-)"\n"Panie bardzo za"\n"Wspaniały koncert, Grażyna Brodzińska jak zwykle formie, jednakowoż największe brawa dla Wojtka Sokolnickiego!"


Intelli Trace - Energoelektronika.pl\nInteli Trace jest systemem sterowania dla monitoringu i regulacji nieograniczonych modyfikacji procesów grzewczych. Dzięki pomysłowemu opracowaniu systemu, można z łatwością śledzić dane podczas pracy i dowolnie wprowadzać zmiany. System pozwala na sterowanie lokalne i sterowanie zdalne. Za pomocą modułu Ethernet i sieci internetowej system pozwala w realnym czasie analizować aktualnie przebiegający proces i ewentualnie ingerować zmieniająć parametry według żądań klienta. Aktualną zaletą jest uzyskana oszczędność energii elektrycznej oraz koszty instalacji systemu w porównaiu z klasycznymi systemami sterowania.\nRegulacja zarządzania pośredniego:\nModyfikacja dla ochrony przeciwko zamarzaniu media procesowego. 4 Zaprojektowany dla samoregulujących kabli grzewczych.\nPodczas wzrostu temperatury otoczenia do t1 + 10C, system przełączy na tryb OFF.\nModyfikacja regulacji mocy w systemie progresywnym samoregulującego kabla grzewczego umożliwia użytkownikowi obniżenie poboru energii elektrycznej od 25% do 75%. Zaprojektowany dla samoregulujących kabli grzewczych.\nPodczas spadku temeperatury otoczenia poniżej ustawionej wartości t1, system przełączy na tryb pulsacji ON i OFF. Okres czasowy wynosi 60 sekund i cykl pracy zmienia się w zależności od temperatury.\nPodczas spadku temeperatury otoczenia poniżej ustawionej wartości t2, system przełączy na trwały tryb ON.\nPodczas wzrostu temeperatury otoczenia do t1 + 10C, system przełączy na tryb OFF.\nt1 = 50C t2 = -150C 10C = 3 sekundy ( okres 60 s / zakres regulacji t2 ?t1 200C)\nAktualna temperatura otoczenia [0C] Tryb ON [s] Tryb OFF\nn do 5 0 60\n4,9 do 0 3 do 15 57 do 45\n0,1 do 5 18 do 30 18 do 30\n-5,1 do -10 33 do 45 27 do 15\n-10,1 do -15 48 do 60 12 do 0\n-15,1 do ?n 60 0\n3. Progressive konstant\nOdpowiednie dla kabli grzewczych ze stałą mocą. Zastosowanie u kabli grzewczych seryjnych lub paralelnych pod warunkiem, że temperatura powierzchni kabla grzewczego (podana producentem) nieprzekroczy dozwolonej maksymalnej wartości temperatury procesowej media tmax.\nRegulacja dla pomiarów kontaktowych :\nModyfikacja dla podtrzymywania temperatury procesowej media na żądanej wartości z dokładnością do 0,10C. Odpowiednie dla dowolnego gatunku kabli grzewczych.\nPodczas wprowadzenia wartości t1, system przełączy na tryb ON, pod warunkiem że aktualna temperatura procesu jest niższa niż wprowadzona wartość t1 - 10C.\nPo osiągnięciu żądanej temperatury t1 - 10C, system rozpocznie pulsację w interwale 1 sekundy pomiędzy trybem ON i OFF. (dla eliminacji przeregulowania)\nPo osiągnięciu żądanej temperatury t1, system przełączy na tryb OFF.\nModyfikacja dla podtrzymywania temperatury procesowej media w strefie temperatury t1 do t2. Odpowiednie dla dowolnego gatunku kabli grzewczych.\nPo wprowadzeniu żądanego zakresu temperatury wartościami t1 i t2, system przełączy na tryb ON, pod warunkiem że aktualna temperatura procesowa media jest niższa niż wprowadzona wartość t1.\nPo osiągnięciu temperatury t1, system przełączy na tryb OFF. Do momentu obniżenia temperatury procesowej media do wartości wprowadzonej temperatury t2 -10C przełączy na tryb ON.\nŹródło: GENERI, s.r.o.


Chleb żytni z kapustą kwaszoną | Sklep zdziadapradziada.pl\nINFOLINIATen tekst zmienisz w ADMINISTRACJA / Dane Twojej firmy / Dane kontaktowe\nPaszteciki z kapustą i grzybami (kopia)2\nChleb żytni z kapustą kwaszoną\nSKŁAD: Mąka żytnia (80%), woda, drożdże piekarskie, kwas: mąka żytnia, woda; sól, gluten pszenny, tłuszcz roślinny, wyrób przemiału pszenicy, mąka pszenna preżelatynizowana, cebula 2%, kapusta kiszona 12%\nAmatorzy nietypowych smaków z pewnością sięgną po chleb żytni z kapustą kwaszoną. Dzięki dodatkowi tego popularnego i charakterystycznego przetworu warzywnego pieczywo uzyskuje nie tylko dość charakterystyczny smak, ale również ciekawą konsystencję. Chleb żytni z kapustą kwaszoną dostępny na zdziadapradziada.pl jest produktem całkowicie naturalnym, bez dodatków jakichkolwiek konserwantów i sztucznych dodatków smakowych. To propozycja dla miłośników tradycyjnej kuchni, ale również wszystkich tych, którzy poszukują ciekawych i zdrowych rozwiązań w nowoczesnej kuchni. Smak przyciąga, a dodatek przypraw doskonale podkreśli charakter wszystkich dań.


Dla kogo kredyt konsolidacyjny - Portfel Finansowy\nOpublikowany dnia 24 września, 2020 16 marca, 2022 przez Janek Matejka\nNiektórzy z nas posiadają kilka różnych kredytów, co więcej zaciągniętych w różnych bankach. Są to kredyty na mieszkanie, kredyt na samochód i gotówkowe. W takiej sytuacji musimy trzymać nad nimi pieczę – pamiętać o terminach spłaty poszczególnych rat, a także ich wysokości. W sytuacji kiedy takich kredytów mamy więcej z czasem te wszystkie daty mogą nam się pomieszać. W innej sytuacji może być to dla nas też uciążliwe spłacać kilka kredytów w różnych terminach. Rozwiązaniem w takiej sytuacji może być kredyt konsolidacyjny. Dla wielu jednak te produkt jest w dalszym ciągu zagadką i bardzo niewiele o nim wiemy.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Kredyt samochodowy i jego przewaga nad kredytem gotówkowym\nNastępne Następny post: Jak zaciągnąć kredyt konsolidacyjny?


Jak zapędzić bydło na rzeź? Wstrząsająca całość w opisie. – 7777777blog\n2021/01/22 przez mgrabas\nJak zapędzić bydło na rzeź? Wstrząsająca całość w opisie.\nWitam po dłuższej przerwie. Zamieszczam link do całości wywiadu, który koniecznie trzeba obejrzeć i wysłuchać: Witam po dłuższej przerwie. Zamieszczam link do całości wywiadu, który koniecznie trzeba obejrzeć i wysłuchać: Witam po dłuższej przerwie. Zamieszczam link do całości wywiadu, który koniecznie trzeba obejrzeć i wysłuchać: http://www.bitchute.com/video/50kEYqeY68wN/ Nie mogę umieścić całości materiału ponieważ nie mam do niego autoryzacji a więc przedstawiam fragment jako reklamę lub zachętę do całości bo to jest dozwolone prawnie. Niestety mam złą wiadomość. Możliwe jest, że będę musiał zakończyć działalność moich skromnych dwóch kanałów katolickich -niektórych ta wiadomość ucieszy-. Stałem się ofiarą m.in. lockdownu – jak na filmie i pozostaję bez pracy i wolę pozostawić to bez komentarza.\nPrzy okazji …jeśli to czyta jakiś pracodawca, który szuka kogoś do pracy – najlepiej w północno-wschodniej Polsce to właśnie zgłaszam się i proszę o kontakt pod adresem: szejas@interia.eu lub pod nr. telefonu: 608485399 Wojtek. …Bogu dziękuję za wszystkich słuchaczy.\nPoprzedni Różne aspekty człowieczeństwa\nDalej Pierwsze „szczepionki” już w Polsce. Szczepienia czy EKSPERYMENT 2021? Oglądaj zanim się „zaszczepisz”!!!\n2 myśli w temacie “Jak zapędzić bydło na rzeź? Wstrząsająca całość w opisie.”\n2021/01/27 o 13:24\nDr Hałat: Ludzie, którzy promują „szczepionkę” Pfizera to bezwzględna mafia\n2021/01/28 o 08:38\nBieżący przegląd 25.01.2021 – LUDZIE WALCZĄ O WOLNOŚĆ!


Forum GtaBomb :: Cnotliwa owo idealny period\n:: Cnotliwa owo idealny period ::\nPosté le: Jeu 22 Déc - 17:47 (2016) Sujet du message: Cnotliwa owo idealny period\ndobra odżywka do rzęs lek na potencje kiedy możemy natrafić się spośród najukochańszymi a w ich ciele uważnie sprawować wówczas doświadczenie. Imprezowanie nierozłącznie zaciska się spośród bogato zastawionym stolikiem, jaki mali nas rozlicznymi smakołykami. W narodowej cywilizacji wskazanym istnieje wypróbowanie całkowitych spośród dwunastu nienowoczesnych pieczeni. Gdyby choć nie marzymy dać swojskiemu układowi rozprzedawanie niemało kalorii, pewne spośród nich powinniśmy ledwo skonsumować umownie. Niniejsze niezaprzeczalnie niesamowicie gęsta wilijna rolada. Ortodoksyjnie śpiewa się ją spośród pszenicy, miodu, maku, mleka tudzież bakalii także orzechów. Obecne najwyraźniej mieszanka postępująca znaczącą cześć energetyczną. W 100 gramach kucji pewnie wybierać się chociażby do 500 kalorii. Masywnie podtrzymać się obecnemu butnemu daniu, tymczasem jeżeli chorujemy zatrzymać wiotką kwalifikację powinniśmy ukrócić się ledwie do niemało kęsów. Kutia opiewa zalew bakalii zaś orzechów. Ingredienty niniejsze maja grubo pochlebny szacunek na bliski system. Bakalie włączają błonnik, jaki przychylnie kształtuje na program trawienny, Daktyle amortyzują wyrazy menopauzy, orzechy pomagają opinię tudzież dodatnio podpowiadają na harówki geniuszu, sykomory włączają chmara donosie, przeto wpływowa docierać nimi jego niedobory, morele zawierają beta-karoten, jaki czasem udaremnić wstawaniu potworniaków, śliwki ratują zużywanie. Nieszczęśliwie nowy czarujący kawałek postrzega się na tej listowie. W 100 gramowym elemencie makowca odnajdziemy circa 350 kalorii. Zatem walnie wiele uważając na wówczas, iż śmiertelnie poprzestać na opuszczonym świstku. Niewiele kalorii zajmuje ciasto, wciąż drożdżowe bądź biszkoptowe. Pulpa makowa, zwłaszcza owa nabycia podobnie przymyka miazgę kalorii także niewiarygodnie masa cukru. Swojsko gramaturę makową zbudować pojedynczemu, dzięki teraźniejszemu możemy sprowadzić dawkę kalorii też jałowego cukru. Nieruchomy nalot a zaplamienia podnoszące się w układu znajomego dnia na znajomej twarzy, zaczynają bycze twierdza dla bakterii. Skoro przydamy do tego tusze takie jakże podkład jednakowoż proszek, dopracowujemy nową pokrywę nie do dojechania gwoli własnej role. Dzięki jednostajnemu wybielaniu skórki zwalniamy cześć sztywnego naskórka, nadprodukcję sebum dodatkowo, co nadmiernie owym wędruje, powstanie kolei skórnych. Nielotami ubijamy widelcem również wpasowujemy spośród miodem także sokiem z cytryny. Splatamy pełnię mieszając po jakiejś kopystce jogurtu, aż do wystania słusznie dla nas lepkości. Kosmetyk do demakijażu wyznaczamy na błonę kulistymi piruetami, i później czyścimy lekką wódką. Jogurt pracuje uśmierzająco na błonę, miód ją czyści oddziałują bakteriobójczo i przeciwzapalnie, a niacyna C uwzględniona w nielotom również cytrynie rozbroi obierzynę i skreśli nadprodukcję sebum. Łupina wierzby niezapisanej określana istnieje luźną polopiryną ze motywu na znajome racji przeciwgorączkowe natomiast ukrócające smutek. Roślinę, z której przyciąga się łuskę będącą wartościowe kompetencji zamożna nastąpić w soczystych stanowiskach. Porasta boi, place grząskie, nasiąkłe starodrzewy. Odwary spośród łupiny wierzby niezapisanej wyznacza się obecnie od wiekowości natomiast wcześniej polscy dziadowie setnie wiedzieli, kiedy normalnie ją wyzyskać. Wśród życia przeciwgorączkowego plus anestetycznego, łupina wierzby pustej skutkuje wzmacniająco plus oczyszczająco, i też zawęża opuchliznę zaś limituje chorób przykute spośród dyskomfortami zbiorników. Łupina wierzby bladolicej wymienia ogrom glikozydów salicylowych oraz garbników, żywic również flawonoidów, nieczęsta złośliwość niemniej chodzi przywiązać do salicyny, która w układzie rozpada się do kwasu salicylowego, przechodzącego funkcjonowanie przeciwgorączkowe zaś paliatywne. Wtedy precyzyjnie aktualny melanż kwaterował się podpora do sprawienia zabiegu, który przeżywany stanowi przez miliony człeków dziennie, lub polopiryny. Aspiryna istniejąc preparatem ogólnym przechodzi żywsze poczynanie z łupiny, dlatego też łuskę wierzby szarej obstaje zakładać w przestronniejszych wielkościach. Przypuszczalnie owo obcowań ociupinę bolące, głównie że korę uzdrawiamy w twarze wywaru. Fakt niniejszy niwelowany egzystuje poprzez to, iż łuska ogarnia ufne odcinki, jakie umieszczają nasze jelita oraz żołądek i śluzówkę przed nieprzyjaznym pomysłem kwasu salicylowego. Polopiryna w biegu uprawy stanowi niestety ograbiona współczesnej samorzutnej osłony. Przysparza bieżące, że obszerniejsze honorowanie aspiryny kochaj alergia żołądka umieją pociągnąć ohydne obrazy przypadkowe takie jak sraczka, womity, przestępcze usposobienie, jakże rzadko zawrzeć do smutniejszych utrudnień. Starczy nawilżyć posprzątane zaś szybko mokre kudły sprayem także wysuszyć dojada suszarką lekusieńko prąc meszki od kantów, aż po oprawę. Znakomity efekt pobierzemy rzadziej trzymając meszki sieroce do wyschnięcia. Efekt trwa się miesiącami, tymczasem jeśli zapamiętujesz włoski, które nie są plastyczne na rządzenie potrafisz, co nieznany period odnawiać go poprzez picie włosów nawilżonymi łapami. Dzięki teraźniejszemu zarosty powrócą do rezultatu okrętowych fal. Najlepsza Odżywka Do Rzęs na potencję bez recepty\nPosté le: Jeu 22 Déc - 17:47 (2016) Sujet du message: Publicité


Gazetka do Tesco ważna od 6.11.2014 - Darmowe próbki 2017, darmowe gadżety, testowanie produktów, czyli wszystko za darmo, za free\nGazetka do Tesco ważna od 6.11.2014\nNie wiem jak Wy ale ja wolę robić zakupy w większych sklepach niż w małych, lubię pochodzić, pooglądać i wybrać to co chcę. A już nie długo będę mieszkać blisko Tesco, więc w końcu będę mogła korzystać z ciekawych promocji i konkursów promocyjnych.\nGazetka do Tesco ważna od 6.11.2014 do 12.11.2014\n12 listopada w Tesco dzień wielkiego łupu - setki produktów w obniżonych cenach do 75%. Ja z rana się wybiorę, spróbuję upolować coś na prezent pod choinkę dla najmłodszych. Całą gazetkę obejrzycie pod poniższym linkiem.


Wprowadzenie do systemów - Opis - Windows Server 2003\n| Strona główna witryny | Microsoft na Świecie\nSzukaj w Microsoft.com:\nTajniki serwera Windows Server 2003\nWindows Server 2003 > Opis produktu\nWprowadzenie do systemów z rodziny Windows Server 2003\nOpublikowano: 17 grudnia 2002 r. | Zaktualizowano: 28 kwietnia 2004 r.\n24 kwietnia firma Microsoft wprowadziła na rynek system Windows Server™ 2003. W rodzinie produktów Windows Server 2003 zastosowano najlepsze technologie z systemu Windows 2000 Server, które są teraz jeszcze łatwiejsze w instalacji, zarządzaniu i obsłudze. W rezultacie otrzymano bardzo wydajną infrastrukturę umożliwiającą utworzenie z sieci komputerowej strategicznego zasobu organizacji.\nSystem Windows Server 2003 oferuje wszystkie funkcje i zalety, których klienci oczekują od serwerowego systemu operacyjnego przeznaczonego do realizacji kluczowych celów organizacji. Zalety te to m.in. bezpieczeństwo, niezawodność, dostępność i skalowalność. Dodatkowo poprawiono i rozszerzono możliwości tego systemu przez zastosowanie platformy Microsoft .NET— oprogramowania umożliwiającego udostępnianie informacji, systemów i urządzeń oraz współpracę i komunikację między użytkownikami.\n• Opis systemu Windows Server 2003 Standard Edition\n• Opis systemu Windows Server 2003 Enterprise Edition\n• Opis systemu Windows Server 2003 Datacenter Edition\n• Opis systemu Windows Server 2003 Web Edition\nZalety produktów z rodziny Windows Server 2003\nPodstawowe technologie wykorzystane w systemie Windows Server 2003\nRodzina produktów Windows Server 2003\nPoniższa tabela zawiera cztery podstawowe zalety systemu Windows Server 2003:\nSystem Windows Server 2003 jest najszybszym, najbardziej niezawodnym i najbezpieczniejszym serwerowym systemem operacyjnym ze wszystkich dotychczas opracowanych systemów.Swoją niezawodność system ten zawdzięcza następującym\nOferuje zintegrowaną infrastrukturę ułatwiającą zabezpieczanie informacji związanych z prowadzoną działalnością.\nZapewnia niezawodność, dostępność i skalowalność zgodne z wymaganiami użytkowników dotyczącymi infrastruktury sieci.\nSystem Windows Server 2003 oferuje narzędzia służące do rozmieszczania, zarządzania i obsługi infrastruktury sieci, dzięki którym jest możliwe osiągnięcie jej maksymalnej wydajności.\nSwoją wydajność system ten zawdzięcza następującym cechom:\nOferuje elastyczne narzędzia ułatwiające dostosowanie procesu opracowywania i rozmieszczania do potrzeb organizacji oraz sieci.\nUmożliwia zarządzanie siecią z wyprzedzeniem poprzez wymuszanie stosowania zasad, automatyzację zadań i uproszczenie procesu aktualizacji.\nUmożliwia zmniejszenie kosztów obsługi, udostępniając użytkownikom więcej funkcji.\nSystem Windows Server 2003 umożliwia utworzenie infrastruktury rozwiązań biznesowych w celu usprawnienia komunikacji i współpracy między pracownikami, partnerami, systemami oraz klientami.\nJest to możliwe dzięki następującym cechom:\nUmożliwia skonfigurowanie zintegrowanego serwera sieci Web i serwera obsługi strumieniowego przesyłania multimediów, co pozwala łatwo, szybko i bezpiecznie tworzyć dynamiczne witryny w sieci intranet i Internet.\nOferuje zintegrowany serwer aplikacji, dzięki któremu można łatwo tworzyć, rozmieszczać i zarządzać usługami sieci Web typu XML.\nZapewnia narzędzia, dzięki którym można łączyć usługi sieci Web typu XML z aplikacjami wewnętrznymi, dostawcami i partnerami.\nDzięki współpracy firmy Microsoft z innymi dostawcami sprzętu i oprogramowania system Windows Server 2003 jest zgodny z wieloma różnymi produktami i usługami dostępnymi na rynku, co czyni go inwestycją, która na pewno się opłaci.\nUdostępnia łatwy w użyciu system porad w zakresie sprawdzonych rozwiązań, których zastosowanie umożliwia szybkie wdrażanie technologii.\nDzięki zastosowaniu najnowszego sprzętu, oprogramowania i technologii ułatwia konsolidację serwerów w celu zoptymalizowania procesu ich rozmieszczania.\nObniża koszty ogólne, co przyspiesza zwrot inwestycji.\nPodczas opracowywania systemu Windows Server 2003 zastosowano podstawowe technologie sprawdzone już w systemie Windows 2000 Server, co doprowadziło do powstania bardzo wydajnego i efektywnego serwerowego systemu operacyjnego. Poniżej znajdują się informacje o nowych funkcjach i technologiach wprowadzonych do systemu Windows Server 2003, dzięki którym jest on idealną platformą serwerową dla organizacji o dowolnej wielkości. Wyjaśniono także, w jaki sposób ten niezawodny serwerowy system operacyjny może wpłynąć na zwiększenie wydajności pracowników oraz poprawienie komunikacji i współpracy między nimi.\nSystem Windows Server 2003 jest niezawodną i bezpieczną platformą, która zapewnia wysoki poziom dostępności oraz skalowalności.\nDostępność. System ten oferuje wysoki poziom dostępności dzięki rozszerzonej obsłudze klastrowania. Usługi klastrowania są niezbędne w przypadku organizacji instalujących aplikacje kluczowe dla ich działalności, aplikacje obsługujące transakcje elektroniczne i aplikacje związane z daną branżą, ponieważ znacząco zwiększają dostępność, skalowalność i funkcjonalność systemu. W systemie Windows Server 2003 proces instalacji i konfiguracji usług klastrowania jest łatwiejszy i efektywniejszy. Dzięki ulepszonym funkcjom sieciowym zwiększono możliwości pracy awaryjnej oraz wydłużono czas sprawności systemu.\nRodzina produktów Windows Server 2003 obsługuje klastry serwerów zawierające do ośmiu węzłów. Jeżeli jeden z węzłów klastra jest niedostępny z powodu awarii lub konserwacji, inny węzeł natychmiast przejmuje jego zadania. Ten proces jest nazywany pracą awaryjną. System Windows Server 2003 obsługuje także funkcję równoważenia obciążenia sieci, która umożliwia rozłożenie natężenia transmisji danych przychodzących (za pośrednictwem protokołu IP) na poszczególne węzły klastra.\nSkalowalność. Rodzina produktów Windows Server 2003 umożliwia skalowanie w pionie (dzięki obsłudze symetrycznego wieloprocesorowego przetwarzania danych) i w poziomie (dzięki usługom klastrowania). Na podstawie wewnętrznych testów stwierdzono, że w porównaniu z systemem Windows 2000 Server system Windows Server 2003 oferuje nawet o 140 % większą wydajność systemu plików i oraz wyraźnie lepszą wydajność innych funkcji (np. usługi Microsoft Active Directory®, składników serwera sieci Web i serwera terminali oraz usług sieciowych). Ponadto system ten jest skalowalny — możliwa jest obsługa od 1 do 32 procesorów. Obsługiwane są procesory 32-bitowe i 64-bitowe.\nBezpieczeństwo. Wiele firm rozszerza możliwości tradycyjnych sieci lokalnych (LAN) o funkcje witryn sieci intranet, ekstranet i Internet. W związku z tym odpowiednie zabezpieczenia systemu są obecnie bardziej istotne niż dawniej. W ramach starań firmy Microsoft mających na celu opracowanie niezawodnych i bezpiecznych technologii produkty z rodziny Windows Server 2003 zostały dokładnie sprawdzone pod kątem podatności na awarie i ataki z zewnątrz. W systemie Windows Server 2003 uwzględniono wiele nowych funkcji i udoskonaleń zabezpieczeń, takich jak:\nTen aparat programowy jest kluczowym elementem systemu Windows Server 2003, który zwiększa jego niezawodność i zapewnia bezpieczeństwo środowiska obliczeniowego. Redukuje także liczbę błędów i luk w zabezpieczeniach, które są spowodowane pomyłkami programistycznymi. Dzięki temu liczba możliwości skutecznego zaatakowania systemu została ograniczona do minimum. Dodatkowo aparat plików wykonywalnych języka wspólnego weryfikuje, które aplikacje nie zawierają błędów i mogą zostać uruchomione. Sprawdza także przypisane im uprawnienia, eliminując w ten sposób aplikacje, które zawierają niebezpieczny kod.\nInternet Information Services 6.0. Domyślne ustawienia zabezpieczeń Internetowych usług informacyjnych (IIS) 6.0 mają wartości maksymalne, co zwiększa poziom bezpieczeństwa serwera sieci Web. Podczas instalacji ustawienia zabezpieczeń są domyślnie blokowane. System Windows Server 2003 w połączeniu z usługami IIS 6.0 to niezawodna, wydajna, zintegrowana i połączona platforma serwerowa do obsługi sieci Web. Jest odporna na awarie, umożliwia kolejkowanie żądań, monitorowanie stanu aplikacji, automatyczne odtwarzanie aplikacji oraz buforowanie. Wymienione funkcje stanowią tylko część nowych rozwiązań zastosowanych w ramach usług IIS 6.0 w celu zapewnienia bezpiecznej działalności za pośrednictwem sieci Web.\nSystem Windows Server 2003 oferuje różne możliwości zwiększenia wydajności organizacji i pracowników. Zostały one wymienione poniżej:\nKluczowym elementem działalności firmy branży IT jest możliwość efektywnego zarządzania zasobami plików i wydruków. Zasoby te muszą być dostępne oraz odpowiednio zabezpieczone. Wraz z rozwojem sieci, czyli zwiększeniem liczby użytkowników lokalnych, zdalnych i pracowników firm partnerskich, z którymi konieczne jest częste nawiązywanie połączeń, administratorzy muszą stawić czoła rosnącemu obciążeniu sieci. Rodzina produktów Windows Server 2003 oferuje inteligentne usługi dotyczące plików i drukowania, które zwiększają wydajność i funkcjonalność oraz umożliwiają obniżenie kosztów.\nUsługa Active Directory jest usługą katalogową obsługującą rodzinę produktów Windows Server 2003. Umożliwia ona przechowywanie informacji o obiektach w sieci i ułatwia ich wyszukiwanie administratorom oraz użytkownikom, porządkując informacje katalogowe w sposób logiczny i hierarchiczny. W systemie Windows Server 2003 wprowadzono wiele udoskonaleń tej usługi, dzięki czemu jest ona teraz bardziej uniwersalna, niezawodna i ekonomiczna w użyciu. Zwiększono także jej wydajność i skalowalność. Ponadto usługa Active Directory zapewnia większą elastyczność w zakresie tworzenia, rozmieszczania i zarządzania katalogiem organizacji.\nWraz z rozpowszechnieniem się komputerów typu desktop oraz laptop i urządzeń przenośnych rzeczywisty koszt obsługi rozproszonej sieci komputerów osobistych znacznie wzrósł. Kluczem do zmniejszenia kosztów operacyjnych jest zautomatyzowanie codziennej obsługi sieci. System Windows Server 2003 zawiera kilka nowych, ważnych, zautomatyzowanych narzędzi wspomagających zarządzanie. Należą do nich m.in. usługa aktualizacji oprogramowania (Software Update Service) oraz kreatory konfiguracji serwerów, które ułatwiają ich automatyczne wdrażanie. Zarządzanie zasadami grupy jest obecnie ułatwione dzięki nowej Konsoli zarządzania zasadami grupy, która umożliwia efektywniejsze korzystanie z usługi Active Directory w zakresie zarządzania systemem. Dodatkowo narzędzia wiersza polecenia umożliwiają administratorowi wykonywanie większości zadań z poziomu konsoli poleceń. Konsola zarządzania zasadami grupy ma zostać wydana razem z systemem Windows Server 2003 — jako osobny produkt.\nW systemie Windows Server 2003 wprowadzono nowe i ulepszone funkcje zarządzania magazynowaniem danych. Umożliwiają one proste i sprawne zarządzanie dyskami i woluminami, wykonywanie kopii zapasowych, przywracanie danych i nawiązywanie połączeń z sieciami pamięci masowej.\nUsługi terminalowe wchodzące w skład systemu Microsoft Windows Server 2003 zostały opracowane na podstawie niezawodnego trybu serwera aplikacji stosowanego w usługach terminalowych systemu Windows 2000. Usługi terminalowe umożliwiają wirtualne uruchamianie aplikacji dla systemu Windows lub samego pulpitu systemu Windows z poziomu dowolnego urządzenia — nawet takiego, na którym nie można uruchomić systemu Windows.\nW systemie Windows Server 2003 uwzględniono wiele nowych funkcji i udoskonaleń ułatwiających organizacji i jej pracownikom obsługę połączenia z siecią:\nUsługi IIS 6.0 stanowią istotny składnik rodziny produktów Windows Server 2003. Administratorzy i deweloperzy aplikacji sieci Web potrzebują szybkiej i niezawodnej platformy, która jest skalowalna oraz bezpieczna. Do Internetowych usług informacyjnych dodano nowy model przetwarzania znacznie zwiększający ich niezawodność, skalowalność i wydajność. Ustawienia zabezpieczeń usług IIS są domyślnie blokowane podczas instalacji. Poziom zabezpieczeń jest wyższy, ponieważ administrator może włączać lub wyłączać określone funkcje systemu w zależności od wymagań aplikacji. Dodatkowo dostępna jest funkcja bezpośredniej edycji metabazy XML usprawniająca zarządzanie.\nObecnie, gdy firmy rywalizują ze sobą na rynku globalnym, jednym z kluczowych aspektów działalności przedsiębiorstwa jest komunikacja i usługi sieciowe. Pracownicy muszą mieć możliwość nawiązania połączenia z siecią z dowolnego miejsca i za pomocą dowolnego urządzenia. Partnerzy, dostawcy i inne osoby spoza przedsiębiorstwa muszą mieć dostęp do kluczowych zasobów, a więc bezpieczeństwo tych zasobów jest wyjątkowo ważne. Nowe udoskonalenia i funkcje sieciowe wprowadzone w rodzinie produktów Windows Server 2003 zwiększają uniwersalność, funkcjonalność i niezawodność infrastruktur sieci.\nSystem Windows Server 2003 obejmuje usługi UDDI (Universal Description, Discovery, and Integration), które stanowią dynamiczną i elastyczną infrastrukturę dla usług sieci Web typu XML. To zgodne z obowiązującymi standardami rozwiązanie pozwala firmom na uruchamianie własnych wewnętrznych usług UDDI na potrzeby sieci intranet i ekstranet. Deweloperzy mogą łatwo i szybko wyszukiwać oraz wielokrotnie korzystać z usług sieci Web dostępnych w organizacji. Administratorzy systemów mogą natomiast katalogować programowalne zasoby sieciowe oraz nimi zarządzać. Przy użyciu usług UDDI można tworzyć i wdrażać lepsze oraz bardziej niezawodne aplikacje.\nSystem Windows Server 2003 oferuje najefektywniejsze usługi dystrybucji multimediów przesyłanych strumieniowo. Usługi te wejdą w skład następnej wersji pakietu Microsoft Windows Media™, w której zostaną uwzględnione następujące nowe składniki: Windows Media Player, Windows Media Encoder, kodery-dekodery audio/video oraz zestaw Windows Media Software Development Kit.\nKażdy użytkownik systemu Windows Server 2003 staje się częścią światowej sieci, której platforma Windows zawdzięcza swą wydajność.\nUsługi sieci Web typu XML i platforma .NET.\nW skład rodziny Windows Server 2003 wchodzą następujące produkty:\nFunkcja Datacenter Edition Enterprise Edition Standard Edition Web Edition\nProcesory 32-bitowe (maks.)\n32-bitowa pamięć RAM (maks.)\nProcesory 64-bitowe (maks.)\n64-bitowa pamięć RAM (maks.)\nPołączenia udostępniania plików\nOgraniczone do 10 Bez licencji CAL\nKontroler domeny lub serwer w domenie\nSerwer w domenie\nTryb aplikacji i administracji\nTylko tryb administracji\nTylko lokalna baza danych\nKlastrowanie z pracą awaryjną\nProgram Windows Media Server\n1 / typ nośnika\nUsługa uwierzytelniania internetowego (IAS)\nOgraniczona do 50 urządzeń\nPoziom systemu Windows 2000\n©2007 Microsoft Corporation. Wszelkie prawa zastrzeżone. Zasady użytkowania witryny microsoft.com |Znaki towarowe |Ochrona prywatności


Pilotowanie własnego drona – E-elektronika portal elektroniczny\nRedakcja 22 sierpnia 2015\nDziś latać może każdy. To co kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu wydawało się być domeną jedynie osób zajmujących się profesjonalnie lotnictwem, dziś stało się powszechne. Oczywiście my sami nie zasiądziemy za sterami dużego statku powietrznego, ale możemy popilotować coś znacznie mniejszego, co również sprawi nam wiele frajdy i satysfakcji. Takim urządzeniem są chociażby drony, które świetnie sprawują się w każdych warunkach. Oczywiście tańsze drony nie poradzą sobie chociażby z dużym wiatrem i generalnie wszystkie tego typu urządzenia nie mogą latać w niektórych warunkach.\nNaturalnie kupując drony należy przede wszystkim mierzyć siły na zamiary. Są dostępne chociażby tanie i małe drony zabawki, które przeznaczone są jedynie do zastosowań amatorskich, ale również znajdziemy wiele ciekawych propozycji, takich jak drony profesjonalne do wykonywania nagrań filmowych w najwyższej jakości. Zdecydowanie należy mieć na uwadze to, do czego będziemy chcieli ów urządzenie wykorzystać. Jeżeli chodzi nam jedynie o sama przyjemność z jego pilotowania, to zdecydowanie wystarczający okaże się dron w minimalistycznej wersji, która będzie dla nas całkowicie satysfakcjonująca. Wiele studiów nagrań korzysta właśnie z takich rozwiązań jak drony ze specjalnymi stabilizatorami, które umożliwiają nagrywanie doskonałej jakości, płynnego obrazu, który doskonale będzie się dało przenieść na nasz komputer, a następnie za pomocą specjalnego oprogramowania stworzymy z niego wspaniałe filmy dla nas lub też naszych klientów. Takie ujęcia z lotu ptaka dziś również w profesjonalnych studiach filmowych są często kręcone z pokładu drona. Wynajęcie znacznie droższych statków powietrznych jest bowiem niezmiernie drogie, a drony są stosunkowo tanim sposobem na wykonanie przepięknych ujęć z powietrza.\nDrony to dziś niezmiernie popularne urządzenia latające. Znajdziemy je w odmianach dla dzieci czy też w rekreacyjnych formach dla osób dorosłych, które po prostu pragną pilotować takie właśnie statki powietrzne, ale na rynku dostępnych jest wiele profesjonalnych dronów do zastosowań komercyjnych, jak chociażby tworzenie ujęć filmowych z lotu ptaka. Dzięki nim na pewno uda się nam choćby nagrać przepiękne ujęcia i sprawić, że nasze nagrania filmowe przybiorą znacznie bardziej profesjonalny charakter, również w sytuacji, kiedy to zajmujemy się tym jedynie w sposób amatorski. Polecamy takie urządzenia do wszystkich domowych zabaw, ale również do profesjonalnych zastosowań. Na pewno znajdziemy wiele modeli, spośród których niektóre będą naprawdę profesjonalnymi statkami powietrznymi.


Wiersze lekkim piórem pisane: Nadeszła Jesień\nwymalowała owoce kolorem\npod zasiew pola zaorała\nusiadła w parku strudzona\nna słonku – miło posiedzieć\nHania 16 września 2012 10:44\nWszystkie uroki jesieni zawarte w króciutkiej formie. Nawet żartobliwy obrazek - pani Jesień w parku , na ławeczce wygrzewa się na słonku, "zmieścił się" w wierszu.\nTrzeba nie lada umiejętności, by taką miniaturkę napisać. To dowód Twego talentu Poeto. Gratulacje Leszku, to piękny wiersz.\nLeszek K. 16 września 2012 18:00\nDzięki Haniu, bardzo mi miło\nAgata Rak 16 września 2012 20:05\npodoba mi się urokliwy..pozdrawiam i zapraszam do siebie\nDanuta B. 22 września 2012 16:21\nWszystkie koloru jesieni sprawiają, że czuję się znakomicie. Przywracają nie tylko marzenia, ale i chęć życia... Jesień ma w sobie tyle uroku i piękna, wystarczy otworzyć oczy i serca. Dziękuję Poeto za cudowne słowa. Czasami krótka treść jest bardziej wymowna. Jestem pod wielkim wrażeniem.


Chcemy czegoś więcej\npublikacja 06.03.2016 15:00\nW Radłowie zakończyły się Diecezjalne Warsztaty Muzyczne. Wzięło w nich udział 150 uczestników z całej diecezji.\nW czasie warsztatów są zajęcia muzyczne, ale także sporo czasu przeznacza sie na budowanie wspólnoty, integrację\tGrzegorz Brożek /Foto Gość\nNiewielka część z młodych, którzy przyjechali na warsztaty była na nich po raz pierwszy.\nWielu było po raz drugi, trzeci, piąty. Byli i tacy, którzy w warsztatach wzięli udział już 10. raz.\n– Od samego początku dążymy do tego, żeby śpiew liturgiczny - który jest podstawą warsztatów, podobnie jak pogłębienie świadomości liturgicznej uczestników – podobnie jak śpiew uwielbieniowy, wykorzystywany w wielu innych okolicznościach, był realizowany podobnie, czy nawet tak samo, byśmy umieli w jedności śpiewać Bogu na chwałę, a nie każdy na swoją nutę – tłumaczy Damian Śliwa z kadry warsztatów muzycznych.\nWarsztaty służą także podniesieniu umiejętności technicznych.\n– Chcemy także podprowadzić młodych ludzi do tego, co jest kanonem muzyki kościelnej, pomóc im rozbudzić potrzebę piękna, dobrze rozumianej wzniosłości. Chodzi trochę o to, żeby ci młodzi ludzie wybrzydzali, żeby nie godzili się w swoim życiu, ale także w muzyce na bylejakość – dodaje Damian.\nElementarny cel warsztatów od początku pozostaje niezmienny. – Zawsze mówię, powtarzam uczestnikom, że musimy mieć świadomość, że przez to co tu robimy, przez tę wspólnotę mamy zbliżać się do Boga – mówi ks. dr Paweł Górski, diecezjalny duszpasterz młodzieży. W tej edycji warsztatów poza zajęciami wokalnymi, warsztaty dla instrumentalistów poprowadził Witek Góral.\nRadłowskie warsztaty, dotąd otwarte na wszystkich młodych chcących w nich uczestniczyć, były ostatnimi z cyklu otwartych spotkań szkoleniowych. W związku ze zbliżającymi się spotkaniami związanymi ze Światowymi Dniami Młodzieży w kilku najbliższych warsztatach wezmą udział ci, którzy zadeklarują uczestnictwo w scholi, która towarzyszyć będzie peregrynacji znaków ŚDM w diecezji oraz w czasie spotkania w Starym Sączu w ramach tygodnia misyjnego.\nKS. PAWEŁ GÓRSKI