“Przyjaciółki z podwórka i tajemniczy tunel”. Niebawem premiera!!! - jestem tego warta\npisałam Wam już o moich książkach, które napisałam i postanowiłam sama wydać. Powoli cały proces zmierza ku końcowi. Jestem bardzo podekscytowana, ale też co jakiś czas dopada mnie krytyk wewnętrzny, o którym Wam pisałam i wmawia mi, że nic nie sprzedam, że nie powinnam się tym zajmować, tylko poszukać pracy na etat i żyć “normalnie”.\nWalczę z krytykiem, a raczej staram się dziękować mu za “dobre rady”, ale jeśli to nie jest konstruktywna krytyka to ja oddalam te myśli od siebie. Mam sporo jeszcze do zrobienia, żeby dopiąć książki, sklep, regulaminy i wiele innych papierkowych spraw.\nNadal nie mogę uwierzyć, że jestem już tak daleko w całym procesie wydawniczym. Ilustracje, które zostały zrobione przez Izabelę Madeję są przepiękne, kolorowe, aż chce się patrzeć na nie. Mam wrażenie, że obudziłam w sobie wewnętrzne dziecko, które zawsze marzyło, było ciekawe świata, wyobrażało sobie jakby było wspaniale mieć magiczne przedmioty, przeżywać różne przygody i poznawać tajemniczy świat magii.\nSpójrzcie na samą tylko okładkę pierwszej części “Przyjaciółek z podwórka”, jest piękna. Reszta ilustracji zostanie moją słodką tajemnicą. Przynajmniej na tą chwilę, ponieważ kiedy już będziecie mogli nabyć książki, będziecie mogli sami się przekonać jak one wyglądają.\nWszystkie ilustracje, które będą w książkach, narysowała Izabela Madeja, ja starałam się nakreślić jak najlepiej potrafiłam to, jak mają one wyglądać i co ma się na nich znaleźć. Podziwiam szczerze talent Izabeli, Jej niesamowitą intuicję, piękną kreskę, wyobraźnię, umiejętność słuchania. Jestem zachwycona współpracą z tak zdolną ilustratorką i wiem, że będziemy współpracować przy kolejnych częściach, ale też przy innych bajkach dla dzieci, które mam zamiar napisać.\nMam nadzieję, że będziecie ze mną na premierze, wesprzecie i zakupicie książki dla siebie, swoich dzieci, dzieci znajomych lub jakichkolwiek innych dzieci, które są Wam bliskie.\nIm więcej myślę o “Przyjaciółkach”, coraz bardziej przekonuję się, że dorosłe osoby, mające wyobraźnię, lubiące magię i tajemnicze przedmioty, również będą miały ogromną frajdę z czytania moich książek, i będą równie ciekawe co będzie dalej. Pamiętajcie, że każdy z nas…


《韌天堂》|├butów Vans OG Sk8-Hi LX w innej lokalizacji┤|週週有活動，讓你練功打寶不再孤單!!|小鴨美工流行設計、美編設計、網拍修圖、廣告設計、專業論壇製作 - Powered by Discuz!\n《韌天堂》»論壇 › 遊戲大廳 › 檔案下載 › butów Vans OG Sk8-Hi LX w innej lokalizacji\nbutów Vans OG Sk8-Hi LX w innej lokalizacji\ntolumpoon 發表於 2019-7-18 11:15:30 | 顯示全部樓層 |閱讀模式\nSpecjalna podeszwa środkowa posiada piankę pamięci SPEVASPEVA, która zapewnia uczucie miękkości w palcach. Nawet na górze, a także podnieść stopy. zastosuj metodę absorpcji wstrząsów żelu do zębów, która zazwyczaj pomaga w całkowicie naturalnym działaniu.\nOmawiając podeszwę, oahu to wiele sprężystych butów Champion 919 Low w butach, które możesz w każdej chwili przyjechać. Szczególna substancja AHAR DuraSponge przydatna w danej podeszwie jest dość bezpieczna, a także pakowana w gładkie koce.\nLudzie, którzy mają wypadek, mogą czuć się bezpiecznie, chociaż mają na sobie tego rodzaju buty lub buty. Konsekwencja ze strumieniem jest dość odporna na tę podeszwę zewnętrzną, która może nabyć wiecznie, aby mieć zdeformowane lub być może obrażenia.\nNic dziwnego, że z pewnością jest świetny dodatek do plastiku DuraSponge, który zazwyczaj pomaga w ulepszeniu podeszwy obuwia Yeezy Boost 350 V2, jak również kompletnego buta o wiele bardziej elastycznego i elastycznego. Chociaż metoda Trusstic Advice Series firmy Asics naprawdę pomaga rozbić konkretną tkankę tłuszczową wraz z ciałem osoby, tak jak w przypadku każdego obszaru danego buta.\nW ten sposób z pewnością istnieje mniejsze obciążenie butów Vans OG Sk8-Hi LX w innej lokalizacji, a na pewno będzie to miało mniejszą szkodę dla konkretnego buta. Ta metoda ponadto utrzymuje określoną stopę. być w stanie i oferować stableness.\nWyższa część butów lub butów jest wytwarzana w taki sposób, aby uzyskać najdelikatniejszy model z szczęki. Szczególna łatwość i wygoda Wyschnięty statek skarpety wewnątrz cholewek naprawdę pomaga zadbać o wilgotność w bagażniku, a także utrzymuje właściwy przepływ.\nPonadto, naprawdę pomaga w utrzymaniu palców u stóp butów Golden Goose na miejscu sprzedaży, co zapewnia stabilność. Szczególna drobna siatka przydatna dla poszczególnych cholewek jest dość oddychająca, a także sprężysta, co nie pozwala na łatwe rozdzielenie.\nSzczególna podeszwa środkowa butów lub butów jest visit website podobna do każdej Rockstar, która wyławia tam buty lub buty. Szczególna pianka pamięci SPEVA przydatna do tworzenia podeszwy środkowej może być niezwykle bezpieczną i jednocześnie sprężystą substancją. Celem zastosowania tej pianki pamięciowej jest zawsze oferowanie wyjątkowej amortyzacji wstrząsów, a także wyjątkowej stabilności obuwia Nike Air Max TailWind IV.\nGMT+8, 2019-12-7 00:50 , Processed in 1.079670 second(s), 18 queries .


ANTONI GOJDAN 1892– 1964 – Urząd Miasta Lubartów\nUrodził się dnia 1 grudnia 1892 roku we Lwowie w rodzinie Włodzimierza i Ludmiły z domu Lis. Uczęszczał do gimnazjum w Złoczowie. Po jego ukończeniu studiował na Uniwersytecie Lwowskim, lecz go nie ukończył.\nPrawdopodobnie w roku 1920 Antoni Gojdan zawarł związek małżeński z Zofią Bukowską urodzoną w 1894 r. w Krakowie. W tym samym roku małżeństwo przybyło do Lubartowa. Antoni podjął pracę w Starostwie powiatowym a następnie w Urzędzie Skarbowym. Ze związku tego narodziły się córki Romualda (w 1922 r.) i Mirosława (w 1930 r.).\nJako były gracz klubów sportowych „Rewery” Stanisławów i „Czarni” Lwów A. Gojdan pozostał miłośnikiem piłki nożnej w nowym miejscu zamieszkania. Z dużym zainteresowaniem obserwował zapał lubartowskiej młodzieży do gry w piłkę a zarazem różnorodne jej zmagania w tym zakresie. Z początkiem 1923 r. postanowił się zająć tą młodzieżą. Zwrócił się do aktywnie wówczas działającego Polskiego Towarzystwa Miłośników Sztuki, by w jego strukturze powstała też sekcja sportowa. Po uzyskaniu zgody, pierwszą zorganizowaną grupą pod jego kierunkiem była drużyna piłki nożnej. To właśnie z niej, już w maju 1923 r. powstał pełnoprawny Klub Sportowy „Lewart”, nawiązujący do pierwszej nazwy miasta Lewartów. Antoni Gojdan został jego prezesem i funkcję tę pełnił przez wiele lat. Przez cały okres prezesowania, w najtrudniejszych początkach działalności Klubu, wykazywał niezwykłą aktywność. Ufundował pierwszą skórzaną piłkę, zadbał o jednolity strój dla zawodników, organizował częste rozgrywki meczowe na miejscu i wyjazdowe na terenie naszego województwa, czasem pokrywał z własnych funduszy braki w kasie Klubu.\nStaraniem prezesa Gojdana w 1924 r. „Lewart” po raz pierwszy wyjechał na obóz sportowy, by lepiej przygotować się do rozgrywek mistrzowskich w klasie „B”. W 1925 r. zatrudniony został trener dojeżdżający z Lublina. W tym też roku Antoni Gojdan, za zebrane od społeczeństwa pieniądze wydzierżawił plac przy ul. Lipowej, który został ogrodzony przez zawodników i wiernych kibiców i służył przez dziesięć lat jako boisko sportowe, będąc jednocześnie wykorzystywanym jako targ miejski.\nOkoło roku 1937 rodzina Gojdanów wyjechała z Lubartowa i jeszcze przez okres okupacji niemieckiej mieszkała w miejscowości Śniatyn, w województwie stanisławowskim. Po zakończeniu II wojny światowej Antoni Gojdan z żoną Zofią powrócili do Polski. W latach 1945 – 1952 mieszkali w miejscowości Nowa Sól w województwie zielonogórskim. Tam Antoni pracował w dwóch zakładach w charakterze księgowego. Stamtąd wyprowadzili się do Chełma, gdzie mieszkali około jednego roku. W 1953 r. przenieśli się do Samoklęsk w gminie Kamionka, gdzie Antoni Gojdan pracował do 31 sierpnia 1956 r. na stanowisku kierownika w Państwowym Domu Opieki dla Dorosłych. Z dniem 8 października 1957 r. zamieszkali w Lubartowie przy obecnej ul. Legionów 33.\nDnia 9 października 1964 r Antoni Gojdan zmarł w wieku 72 lat. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w grobowcu obok zmarłej dwa lata wcześniej żony Zofii.\nBył niewątpliwie znaczącą postacią w dziejach lubartowskiego sportu przyczyniając się do powstania i rozwoju Miejskiego Klubu Sportowego „Lewart”. W sposób szczególny Jego działania umożliwiły powstanie sekcji piłki nożnej, która w bieżącym 2013 r. świętowała Jubileusz 90 – lecia istnienia.\nData opublikowania: 14:16, 27 lipca 2013


AZERBEJDŻAN, KAZACHSTAN, UZBEKISTAN\nzamknięte międzynarodowe spotkania B2B on-line\nORGANIZOWANE WSPÓLNIE z WrocławskiM Centrum Sieciowo-SuperkomputerowYM\nPolitechnikI WrocławskIEJ http://wcss.pl, http://pwr.edu.pl\njak wszyscy na Świecie W CZASACH COVID-19 proponujemy państwu międzynarodowe spotkania B2B zoom, dzięki którym każda firma ma zapewnione rozmowy indywidualne w specjalnie wydzielonych wirtualnych pokojach gwarantujących prywatność oraz pełne możliwości prezentacji swoich ofert eksportowych\nZamknięte Międzynarodowe Spotkanie B2B on-line to spotkania B2B - Business to Business przeprowadzane na żywo przez internet, za pomocą aplikacji Zoom, gdzie każdy uczestnik konferencji siedzi w dowolnym miejscu przed swoim komputerem i ma kontakt z innymi uczestnikami on-line. Każda polska firma uczestnik spotkań B2B on-line będzie skierowany w trakcie sesji do specjalnego pokoju zoom w celu odbycia rozmów bezpośrednich z wybranymi branżowo partnerami zaproszonymi na podstawie wskazań indywidualnych. Dla każdej firmy przygotowujemy partnerów branżowych, z którymi uczestnicy odbędą rozmowy indywidualne w specjalnie wydzielonych strefach pokojach wirtualnych zoom co gwarantuje indywidualny spokój negocjacyjny z tłumaczem na życzenie.\nWzięcie udziału w konferencji jest możliwe, jeśli uczestnicy mają zainstalowane odpowiednie aplikacje sieciowe oraz mają możliwość wzięcia udziału w spotkaniu po naciśnięciu dedykowanego linku (zaproszenia na spotkanie) przesłanego przez organizatora pocztą e-mail. Linki do pobrania oprogramowania przesyłamy drogą elektroniczną.\nZamknięte Międzynarodowe Spotkanie B2B on-line są wzmocnieniem kontaktów bezpośrednich pomiędzy firmami polskimi a ich odpowiednikami za granicą w krajach objętych działaniami SCC. Specjalizujemy się w gospodarkach Chin i Iranu, ale proponujemy Państwu najbardziej atrakcyjne teraz rynki eksportowe szybko rosnących krajów leżących na trasie "Pasa i Szlaku" , gdzie wzrost gospodarczy jest i będzie w najbliższych latach największy poczynając od sąsiedniej i najbliższej Polsce Białorusi a kończąc na granicy z Chinami, która już jest największą gospodarką Świata. Białoruś, Rosja, Gruzja, Azerbejdżan, Kazachstan, Uzbekistan, Turkmenistan, Iran oczywiście, Armenia, Qatar i Pakistan to kraje, do których organizujemy wspierane refundacjami Ministerstwa Rozwoju misje gospodarcze a teraz również spotkania B2B on-line. Wszystkie te kraje przeżywają w tych czasach wzrosty gospodarcze pomimo "antychińskich" nacisków USA. Proponujemy również Państwu takie gospodarcze perełki jak Cypr i Malta, które mają nieocenione możliwości prowadzenia proxi-biznesu w krajach Bliskiego Wschodu oraz w Libii.\nWszystkich zainteresowanych współpracą z USA, Kanadą, Australią i Nową Zelandią zapraszamy do współpracy z nami poprzez naszą platformę w Londynie/UK, który konsekwentnie buduje nowe możliwości biznesowe w ramach nowych międzynarodowych umów handlowych.\nZamknięte Międzynarodowe Spotkanie B2B on-line są prowadzone za pośrednictwem tłumacza ponieważ jak pokazała praktyka, posługiwanie się językami ojczystymi powiększa znacznie udział wszystkich zainteresowanych firm w krajach, których one dotyczą oraz powiększa komfort prowadzonych rozmów. Rozmowy kuluarowe prowadzone są bez tłumacza lub w innym indywidualnym trybie.\nZamknięte Międzynarodowe Spotkania B2B on-line są płatne ponieważ ich koszty nie są pokrywane przez instytucje pośredniczące i dzięki temu mają one charakter zamknięty i od wszystkich niezależny.\nOferujemy Państwu uczestnictwo w wybranym spotkaniu B2B Online w cenie równowartości jedynie ok 450 Euro netto oraz pełne uczestnictwo roczne we wszystkich spotkaniach B2B Online bez ograniczeń w cenie równowartości tylko 1500 Euro netto !!!\nNapisz do nas biuro@scc..pl już dziś: po krótkim profilowaniu możliwości Twojej firmy otrzymasz zestaw propozycji branżowych spotkań B2B w uzgodnionych wspólnie krajach docelowych.\n7 - 7 lipca 2022


Primera Division : Sevilla - Espanyol 2018-11-11 - Typy Bukmacherskie\n18-11-11 18:30 Sevilla 2-1 Espanyol 1 1.88 bet-at-home\n@1.88 bet-at-home @3.66 bet-at-home @3.94 bet-at-home\nSevilla: 59% Remis: 34% Espanyol: 7%\n0.5 bet-at-home 10.15 bet-at-home 1.03\n3.5 bet-at-home 1.48 bet-at-home 2.54\n5.5 bet-at-home 1.06 bet-at-home 7.83\nStrzelonych 1.92 Straconych 1.09\nIlość Meczów 11 Strzelone 22\nIlość Punktów 20 Stracone 13\nZwycięstwa 5/5 Zwycięstwa 1/6\nRemisy 0/5 Remisy 3/6\nPorażki 0/5 Porażki 2/6\nIlość Meczów 11 Strzelone 15\nIlość Punktów 21 Stracone 8\nAnaliza: Sevilla - Espanyol\nNa niedziele przygotowałem zakład z południa Europy a konkretnie z Połwyspu Iberyjskiego. O godzinie 18:30 w Primera Division na Sanchez Pizjuan drużyna Sevilli zagra z Espanyolem Barcelona. Oba zespoły w tym sezonie wyglądają bardzo dobrze wiec w tym pojedynku postaraja sie ugrac kolejne 3 punkty. Dziwic może szczególnie dobra postawa ekipy gości, która gra bardzo kompaktowy futbol i po 11 kolejkach znajduje sie na 2 miejscu w tabeli, tuż za lokalnym rywalem. Dzisiaj na pewno jednak Espanyol czeka trudne zadanie, bowiem na obiekcie Sevilli gra sie bardzo ciężko. Gospodarze na pewno chca tutaj siegnac po 3 punkty, tym bardziej, że w tej kolejce wygrywały swoje mecze drużyny znajdujące sie za ich plecami. Ja w tym meczu w roli faworyta widzę gospodarzy i myślę, że to oni powinni byc tutaj bliżsi zdobycia 3 punktów. Sevilla wygrała 7 z 8 ostatnich domowych meczów z Espanyolem wiec przewiduje, że i tym razem będzie podobnie. Kursy na Seville są naprawde wysokie i myśle, że warto sie tutaj skusic na taki typ.


Dziedzictwo polskiego króla wódki na Syberii - Biznes i Styl\nAlfons (pierwszy z lewej) i Zoja (pierwsza z prawej) Koziełł-Poklewscy z księciem Kentu i jego małżonką Mariną (1937 r.). Fot. Archiwum Anny Konieckiej\nBogactwo karmi wyobraźnię. Tak było od zawsze a&nbsphistoria zna przypadki, kiedy wychodziło to czasami na dobre nie tylko samym bogaczom. Bez inspirującego dążenia do zdobywania bogactw nie byłoby przecież wielkich odkryć geograficznych, przenikania się kultur, postępu… Lecz długo by mówić, czemu historia w&nbspswej wdzięcznej pamięci tak rzadko zapisuje samych bogaczy.\nHistoria zauralskiej Rosji z&nbsppoczątków XIX wieku uczyniła w&nbsptej kwestii chlubny wyjątek dla jednego z&nbspnajbogatszych wówczas Polaków na Syberii. Nazywał się Alfons Fomicz Poklewski-Koziełł. W&nbspdzisiejszej zauralskiej Rosji ludzie go pamiętają i&nbspdopisują dalszy ciąg historii. W&nbspJekaterynburgu nazwisko Poklewskij wymawiane jest z&nbspszacunkiem. I&nbsptak samo, jak prawie dwieście lat temu, to nazwisko otwiera Polakom niejedne drzwi.\nCzym sobie na dobrą pamięć zasłużył?\nBył przemysłowcem, przedsiębiorcą i&nbspcarskim urzędnikiem. Należał do najzamożniejszych i&nbspnajbardziej rozpoznawalnych ludzi swojej epoki. Człowiek – legenda. Człowiek – instytucja. Społecznik i&nbspbezprzykładnie hojny filantrop. Organizował i&nbsputrzymywał szkoły, stołówki dla ubogich, teatry, szpitale. Zakładał kluby dla robotników i&nbspsierocińce. Budował kościoły i&nbspcerkwie. Muzułmanom też nie żałował, wspierał szkoły przy meczetach. To był prawdziwy ekumenizm. Katolik Poklewski nie dzielił ludzi według tego, kto się którą ręką żegna. Człowiek się liczył. Człowiek!\nZa pieniądze Poklewskiego w&nbspTiumeniu zbudowano pierwszą w&nbspmieście kanalizację. Jak było wtedy na syberyjskiej prowincji, jest mnóstwo literatury i&nbspnie ma co powielać. Dość wspomnieć, że błoto (i wszystko co wylewano z&nbspkubłów po nocy na ulice) było takie, że lepiej by po tym pływać niż chodzić. Kolejki po wodę przed studnią w&nbspTobolsku uwieczniali malarze jeszcze na początku dwudziestego wieku. W&nbspszpitalu stały beczki. Woziwoda to był pierwszy kordon sanitarny.\nMultiprzedsiębiorca multimilioner – niezbyt fortunnie to brzmi, ale oddaje istotę rzeczy. W&nbspczasach Poklewskiego mówiło się: bogacz. I&nbspże ten bogacz w&nbspżyciu prywatnym to człowiek bardzo przyzwoity. Przyciąga ludzi jego umysł, a&nbspjeszcze bardziej hojne serce i&nbsppiękne duchowe przymioty. Burżuj – to już później mówiono, czego na szczęście nie doczekał. Ale jego rodzina zaznała wszelkich „uroków” nowej władzy.\nZanim Poklewski został wielkim przemysłowcem i&nbspjednym z&nbspnajbogatszych syberyjskich przedsiębiorców, był urzędnikiem w&nbspsłużbie cara. Zaczynał jak wielu Polaków w&nbsptamtym czasie w&nbspRosji. Służbę państwową zakończył po dwudziestu latach na własne życzenie w&nbsprandze rzeczywistego radcy stanu, odznaczony orderem św. Stanisława III klasy.\nOlbrzymiego majątku dorobił się prowadząc na Syberii rozliczne interesy; niektóre jeszcze podczas służby państwowej. Jego śmiałe, często prekursorskie przedsięwzięcia, prowadzone na niespotykaną wręcz skalę, nawet teraz robią wrażenie. Podobnie majątek, jaki po sobie zostawił – ponad półtora miliona rubli w&nbspnieruchomościach, a&nbspw gotówce trzy razy tyle albo i&nbspwięcej. (Różne źródła różne szacunki podają.). Czterysta tysięcy srebrem(!), darował Poklewski córce Annie, gdy szła za mąż za niemieckiego generała. Synom zostawił resztę fortuny. Żeby pomnażali, lecz różnie z&nbsptym wyszło.\nAlfons Poklewski - Koziełło. Fot. Archiwum Anna Koniecka\nPierwszy poważny kapitał zbił Alfons Fomicz Poklewski na dostawach dla wojska. A&nbspdalej się potoczyło... Handlował, przewoził towary, szukał złota, budował kopalnie, stawiał huty i&nbspfabryki (niektóre pracują do dzisiaj). Produkował to, na co był zbyt – od żelaza po drożdże, wódkę i&nbspkieliszki. Jak trzeba było wozić chleb – woził. Sól – też zarobek. Chociaż wielki bogacz, małymi rzeczami (czyt. zyskami) nie gardził – tak o&nbspnim pisali współcześni. A&nbspon metodycznie, z&nbspdrobiazgową zaciętością dążył do wyznaczonego celu. A&nbspczy mały był, czy wielki cel? Ważne, że był. Po ziarnko grochu na drodze kozak z&nbspsiodła się schylał, to i&nbspPoklewski mógł!\nTak był z&nbspdomu nauczony. Dom szlachecki acz niebogaty. Matka trzymała dyscyplinę. Potem pijarzy – w&nbspgimnazjum w&nbspPołocku. A&nbsppotem już samo życie. Kto się nie nauczy szyć złotem, będzie musiał bić młotem. Tak się mówiło - na postrach, żeby dzieciska pilniej przykładały się do nauki. Bo co innego mogły wziąć ze sobą w&nbspposagu na życie, jak się we dworze nawet na nafcie do lampy oszczędzało? Wykształcenie kosztowało straszne pieniądze. Z&nbspchudego majątku Poklewowe wsi Bykowszczyzna (wtedy gubernia witebska, obecnie Białoruś) Alfonsa Fomicza na studia do Wilna jednak posłali.\nMiał 21 lat, kiedy ruszył na Syberię pierwszy raz. Jechał prosto z&nbspPetersburga, gdzie dopiero co dostał posadę urzędnika skarbowego. Tylko że w&nbspstolicy ówczesnej Rosji raczej nie mógł liczyć na wielką karierę młody ambitny Polak, do tego rzymski katolik. Był 1830 rok. Za „sianie niepokojów” (czyt. udział w&nbsppowstaniu) dwaj krewni Poklewskiego trafili wkrótce na zesłanie. Wracał do Petersburga, chwilę był w&nbspAstrachaniu, ale tam też nie znalazł dla siebie miejsca.\nDefinitywnie o&nbspwysłaniu Poklewskiego na Syberię przesądził pewien incydent. Podczas jakiejś ważnej gali, uczestniczący w&nbspniej członek carskiej rodziny obraził młodzieńca czort wie czym, a&nbspten niewiele myśląc, wyrzucił carskiego familianta przez okno. Po takim „wyczynie” Alfons Poklewski herbu Koziełł musiał zmienić klimat... Posłali go do Tobolska. Wtedy to był koniec świata. Jeszcze inna prawda jest taka, że na Syberii można było zarobić wielkie pieniądze. Wiek XIX był przełomowy - dla przemysłu, biznesu, ale i dla rozwoju nauki, kultury, wielkich odkryć. Tam się naprawdę działo! Najwięcej było w&nbsptym wszystkim udziału Polaków, szczególnie w&nbspbiznesie. Niemców dużo mniej, a&nbspnajmniej – samych Rosjan.\nPolacy jechali po dobrowoli, a&nbspczęściej z&nbspmusu. Jako zesłańcy. Geolodzy, badacze przyrody, kupcy, lekarze, bankierzy; ludzie różnych profesji. [&nbspWybitnymi badaczami Syberii byli polityczni zesłańcy - Benedykt Dybowski, Jan Czerski, Wacław Sieroszewski. W&nbspjakuckich archiwach widziałam przed laty, że zachowało się sporo dokumentów o&nbspSieroszewskim, a&nbsptakże o&nbspPolakach, którzy pracowali tam nie tylko jako zesłańcy. To była długa lista nazwisk. Niestety, nagranie, jakie wówczas zrobiłam, przepadło. Pojedzie ktoś ze mną drugi raz?]\nPoklewski został na Syberii urzędnikiem do specjalnych zadań – nadzorował dostawy dla wojska i&nbsphandel produktami monopolowymi. Wtedy zaczął się interesować biznesem.\nWydobycie złota szło już pełną parą. Pierwsza kopalnia była ledwie sto kilometrów od Jekaternyburga. Poszukiwacze kruszcu parli coraz dalej na wschód. Z&nbsptakim rezultatem, że w&nbspdość krótkim czasie Rosja stała się największym producentem złota na świecie. Do czasu aż znaleziono złoto w&nbspAmeryce i&nbspw Australii.\nZ&nbspsyberyjskiego skarbca każdy mógł wydobywać złoto, pod warunkiem, że odsprzeda je państwu. Na podobnej zasadzie funkcjonowało sporo dziedzin gospodarki, nie tylko przemysł wydobywczy. Na wyciągnięcie ręki było tyle możliwości, że od samego słuchania człowiek robił się chytry. W&nbspXIX wieku skala nadużyć na Syberii była taka, że Petersburg słał z&nbspinterwencją specjalne kontrole i&nbsppowołał nowego generał-gubernatora, chcąc jakoś opanować sytuację; ergo - więcej dochodów wycisnąć dla państwa. Podniesiono (oczywiście) podatki i&nbspzaostrzono kary za korupcję. Cóż; ryzyko większe, ale i&nbsppokusa…\nZreformowano metody zarządzania Syberią a&nbspspecjalnie powołane gremia doradcze miały kontrolować urzędników. Ale co z&nbsptego, jak w&nbspdalszym ciągu brakowało ludzi do zarządzania w&nbspniewyobrażalnie wielkim, dynamicznie rozwijającym się regionie. Na Uralu potrzeba było ludzi wykształconych, odważnych, z&nbspmenadżerskim talentem. Z&nbsptamtych czasów wzięło się powiedzenie, że bogactwo Rosji nie jest cudem miłości bożej dla wybranych. Bogactwo Rosji chodzi na dwóch nogach, ma złote ręce i&nbspświatłą głowę.\nAlfons Fomicz Poklewski-Koziełł trafił na swój czas. Był wykształcony. Potrafił zarządzać. I&nbsppomnażać dochody. Tatiana Mosunowa, współautorka obszernej monografii o&nbspPoklewskim i&nbspjego rodzinie, twierdzi, że Alfons Fomicz jako człowiek interesu prawie nie miał niepowodzeń.\nW&nbsp1851 roku, po dwudziestu latach służby, podał się do dymisji i&nbspposzedł już całkiem na swoje. Zaczął organizować dostawy dla wojska jako prywatny przedsiębiorca.\nWydobywał złoto, miedź, srebro, azbest i&nbspco tam jeszcze „Miłość Boża” dała trudolubiwym ludziom. Był właścicielem dwóch kopalń. Od państwa dzierżawił kolejne dwie - wydobywał tam szmaragdy. To był okres, kiedy Poklewski był największym prywatnym potentatem górniczym.\nJedyny transport na Syberii z&nbspperspektywą na rozwój to była wtedy żegluga po rzekach. Poklewski założył pierwszą firmę transportową, jeszcze kiedy był na państwowej posadzie. Kupił najpierw jeden parowiec, wyremontował, potem następne. Uzyskał prawo do żeglugi po największych rzekach Syberii - Obie, Jeniseju, Lenie, Irtyszu oraz wokół Bajkału. Tak zaczęła się epoka parowców na syberyjskich rzekach. Od Poklewskiego.\nDwie huty szkła Poklewskiego zaopatrywały w&nbspszyby i&nbspnaczynia połowę domostw za Uralem. Poklewskiego fascynowały zawsze nowości techniczne. Wtedy taką nowością były maszyny parowe, więc zbudował największą, jaka była możliwa. Budował młyny parowe, a&nbspprzy okazji stacjonująca za Uralem armia i&nbspcywile byli zaopatrywani w&nbspmąkę. Biznes rodzi biznes! Majątki ziemskie, stadniny (jak każdy Polak kochał konie), fabryki, huty, kopalnie, magazyny handlowe tudzież inne przynależności okołobiznesowe rozlicznych branż Poklewskiego znajdowały się na terenie kilku guberni.\nRezydencja rodziny Koziełł-Poklewskich w&nbspJekaterynburgu. Obecnie Swierdłowskie Obwodowe Muzeum Krajoznawcze. Fot. Archiwum Anna Koniecka\nBył właścicielem większości gorzelni i&nbspzakładów piwowarskich w&nbspzachodniej Syberii. Kupował za małe pieniądze albo dzierżawił od prywatnych właścicieli i&nbspod państwa upadające zakłady, po czym swoim sposobem prędko przywracał je do kwitnącego stanu i, jak wszystko czego się tknął, przynosiły krociowe zyski. Mógł inwestować w&nbspnastępne przedsięwzięcia. Takim to sposobem w&nbspciągu dziesięciu lat Poklewski opanował prawie cały handel oraz produkcję wódką, piwem, winem i&nbspinnymi napitkami w&nbspzachodniej Syberii.\nDo Petersburga też sprzedawał. I&nbsppo całej Europie. Marka made in Poklewski!\nZa Uralem po dziś dzień nazywają Poklewskiego pitiejnyj król. Nie było – mówią - miasta, miasteczka ni wioski, gdzie by nie handlowano napitkami Poklewskiego. Jak nie w&nbspsklepikach to w&nbspszynkach, które masowo zakładał. A&nbsptowar miał lepszy i&nbspco ważniejsze – tańszy niż konkurencja. I&nbspmiał konkurentów jasny szlag nie trafiać?! Słali donosy, zresztą nie tylko w&nbsptej materii. A&nbspzamykając pitiejnyj wątek w życiorysie Alfonsa Fomicza - on sam nie był trunkowy. Miał za to „usposobienie romansowe”. Długo się nie żenił, dopiero mając czterdziestkę na karku, i&nbspjakby trochę z&nbspmusu. Lecz nie w&nbspdzisiejszym znaczeniu. Skądże!\nBogiem a&nbspprawdą, Alfons Fomicz nie miał czasu, żeby się tak raz dwa żenić. Przy tylu prowadzonych na raz interesach?!Nie wiadomo, kiedy on spał albo jadł, kiedy odpoczywał. Tylko nieliczni wtajemniczeni wiedzą, jak funkcjonuje ten milioner - taki zapisek się zachował. Najliczniejsi, którzy go otaczali – to byli Polacy. Głównie zesłańcy, którym całe życie pomagał, dawał pracę, dach nad głową, pieniądze, wykupował z&nbsptransportów. Był ostatnim ratunkiem! I&nbspna to zawsze znalazł czas. Polacy na Uralu zawsze trzymali się razem – wspominają o&nbsptym w&nbspJekaterynburgu nawet teraz.\nJak było z&nbspożenkiem „romansowego” kawalera Alfonsa Poklewskiego z&nbsppanną Anielą Rymszówną, córką carskiego czynownika, wiadomo z&nbsppewnego donosu. Od tego się zaczęło. Polacy na Uralu pilnowali zasady, że Polak powinien wziąć za żonę tylko pannę z&nbsppolskiego rodu. Koniecznie katoliczkę! Bez spełnienia tych warunków dzieci nie mogłyby dziedziczyć majątku i&nbspw ogóle byłby to straszny grzech. Szkopuł w&nbsptym, że panien na wydaniu z&nbspkatolickich polskich rodów na Syberii za wiele nie było.\nAniela Rymszówna warunki spełniała. Tyle że Poklewski był dwa razy starszy; znał ją jako czternastolatkę. Z&nbspjej ojcem byli kolegami po fachu.\nTo niestosowna uwaga, lecz ożenek z&nbsppanną Rymszówną mógł być dla Poklewskiego bardzo dobrym interesem. Otóż - skrupulatny carski urzędnik, ojciec panny Anieli, miał ponoć wytropić (na podstawie donosu), jakieś niejasności finansowe (tak to ujmijmy, by nie popaść w „mowę nienawiści”) w&nbspinteresach prowadzonych przez Poklewskiego i&nbspgdyby sprawę drążył, wybuchłaby afera z&nbspfinałem kto wie jakim. Ale Poklewski oświadczył się pannie i&nbspzostał przyjęty. Żeniąc się z&nbspPolką tradycji dochował i&nbspprawo do spadku przyszłym potomkom zabezpieczył.\nA&nbspniejasności finansowe zamieciono pod dywan.I żyli długo i&nbspszczęśliwie czterdzieści lat razem. Dochowali się sześciorga dzieci.\nW&nbspostatniej rezydencji najbogatszego Polaka, jaka się ostała w&nbspJekaterynburgu, pracownicy mieli akurat wolny dzień. Nie przyjmowano żadnych gości. Wyglądało na to, że muszę pocałować klamkę.\nRezydencja miała służyć gościom oraz celom reprezentacyjnym. Po to ją Poklewski budował. Bywała tu elita, członkowie Domu panującego, gubernatorzy oraz tabuny zwyczajnych gości – wystarczyło się powołać na nazwisko gospodarza albo że się jest krewnym jego żony. Mieszkali tu również uczniowie, którym Poklewscy opłacali naukę. Pałac nigdy nie był pusty. Kucharki uwijały się przy garach non stop.\nMaszyna parowa z&nbsppoczątku XIX w - wtedy zaczął się wielki przemysł na Uralu. Fot. Archiwum Anna Koniecka\nI pomyśleć, że ta niepiękna acz słusznych rozmiarów budowla była w&nbspXIX wieku jedną z&nbspnajbardziej luksusowych rezydencji w&nbspmieście. Jak się w&nbspniej żyło, jak była urządzona? Tu trzeba by użyć wyobraźni, gdyż nic po dawnych właścicielach nie zostało. Prócz tynku na ścianach, fragmentów stiuków i&nbspparkietów w&nbspsalonie muzycznym, jadalni oraz gabinecie. Ostały się też paradne schody w&nbspsieni, gdzie urocza starsza pani z&nbsppękiem kluczy czekała cierpliwie na decyzję, czy dostanie zgodę od zwierzchności, by pomimo „dnia wolnego od wizyt” pójść ze mną na pokoje. Poszłyśmy. Zadziałała magia nazwiska Poklewskij, oraz to, że jakaś Polka (czyli ja) przyjechała specjalnie do niego. (Zmoknięta jak kura, bo strasznie lało; nawet zdjęć na zewnątrz nie dało się zrobić.)\nW&nbsprezydencji jest teraz urządzone muzeum krajoznawcze.Z darami „od serca” zwykłych i&nbspniezwykłych ludzi, którzy żyli tu, na Uralu, kochali to miejsce, budowali, tworzyli. I&nbspteż, jak właściciel tej rezydencji, chcieli zostawić po sobie jakiś ślad. Gromadzone przez dwa stulecia zbiory – spora ich część - wreszcie znalazły godne miejsce po latach tułaczki po obcych kątach, mieszkaniach prywatnych i&nbspcerkwiach.\nPodczas rewolucji bolszewickiej, jak w&nbspcałej Rosji, nowa władza robiła tu swoje porządki. Krótko mówiąc – została z&nbsppałacu ruina. Podczas wojny produkowano granaty, a&nbsppo wojnie był instytut muzyczny. Meble ściągano z&nbspróżnych miejsc, żeby choć dać wyobrażenie, jak luksusowo mieszkał największy wódczany magnat w&nbspXIX wieku. Jest m.in. piękne biurko podarowane przez wdzięcznych pacjentów chirurgowi, który był Polakiem i&nbspprowadził w&nbspJekaterynburgu prekursorskie operacje oczu.\nPamiątki po rodzinie Poklewskich zajmują jedną gablotę. A&nbspw niej - dyplomy, etykiety, kilka reklam fabryk, butelki i&nbspkieliszek z&nbspherbem Koziełłów. Jest kilka zdjęć. Alfonsa Fomicza – mocno już starszego pana, oraz trzech jego synów: Wincentego, Stanisława i&nbspJana.\nKiedy w&nbsp1890 roku Alfons Fomicz Poklewski - Koziełł zmarł, zgodnie z&nbspjego wolą synowie powieźli go na Bykowszczyznę. Chciał spocząć w&nbsprodzinnej krypcie - koło matki. Wincenty odziedziczył talent po ojcu - zarządzał firmą, którą założył razem z&nbspbraćmi. Lecz Jan nie miał zamiłowania do biznesu. Częściej bywał za granicą niż w&nbspdomu.\nStanisław był dyplomatą.\n- Stanisław i&nbspJan zajmowali się biznesem tyle o&nbspile. A&nbsptak naprawdę Wincenty – mówiła pani, która oprowadzała mnie po rezydencji. - Do rewolucji wszystko pozostawało w&nbspstarym porządku. Tak, jak zostawił ojciec. Fabryki pracowały wspaniale. Kiedy wybuchła rewolucja i&nbspWincenty Poklewski uciekł za granicę, fabryki nadal znakomicie pracowały.\nTeraz rodzina Wincentego mieszka w&nbspAnglii. I&nbspktoś w&nbspPolsce. Tyle powiedziała urocza starsza pani. Może gdybyśmy miały więcej czasu…\nByła zawiedziona, że nie pójdziemy do „czerwonej izby”, gdzie można zobaczyć, jak w&nbspXIX wieku mieszkali i&nbspjakimi sprzętami posługiwano się w&nbspchłopskiej chałupie w&nbspXIX wieku. Sami właściciele rzadko zatrzymywali się w&nbspjekterynburskiej rezydencji na dłużej. Mieli kilka domów w&nbspJekaterynburgu oraz więcej niż pół setki domów w&nbspinnych miastach, wsiach i&nbspmiasteczkach na Uralu.\nMożna się zdziwić, ale Alfons Fomicz Poklewski mieszkał do końca życia w&nbspdomu, który kupił na początku swej biznesowej kariery za 1800 rubli w&nbspwiosce Talickoje (ok. 200 km od Jekaterynburga). Tam były największe zakłady gorzelnicze Poklewskich. Alfons Fomicz najchętniej przebywał z&nbsprodziną w&nbspTalickoje. Teraz to jest miasto Talica. W&nbsprezydencji zbudowanej tam pod koniec lat 90. mieszkał do 1918 roku syn – Wincenty.To była rezydencja godna milionerów.\nBolszewicy splądrowali talicki pałac. Czego się nie dało wynieść, porozbijali – lustra, żyrandole. A&nbspw okolicznych wsiach po chałupach można było jeszcze długo zobaczyć drobne sprzęty, odzież, obrazy, zabytkową broń. Poklewscy kochali polowania, mieli unikatową kolekcję broni myśliwskiej.\nW rodzinnej krypcie Poklewskich w&nbspBykowszczyźnie nowa władza też zarządziła porządki.W asyście licznej gawiedzi, w&nbsptym podopiecznych z&nbspsierocińca utrzymywanego przez Poklewskich, wywleczono wszystkie trumny. Pościągano biżuterię z&nbspkobiet, a&nbspszczątki spiętrzono i&nbspzakopano na wiejskim cmentarzu. Bez krzyża, bez jakiegokolwiek znaku. W&nbspkrypcie urządzono stację paliw.\nJaka władza, takie porządki…


Podlaskie. WertepExpo - pierwsze targi teatrów pozainstytucjonalnych w Polsce\nTo ma być showcase teatralny z prawdziwego zdarzenia. W Hajnówce, w województwie podlaskim, Dariusz Skibiński - twórca Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego WERTEP i A3Teatr po raz pierwszy w Polsce zaprasza (11-14 grudnia) polskie teatry pozainstytucjonalne i promotorów, kuratorów, dyrektorów ośrodków kultury i festiwali teatralnych, jak również reprezentację festiwali europejskich.\nDla artystów to będzie szansa na zaprezentowanie się przed kolejnym sezonem, zaś animatorzy kultury i promotorzy w jednym miejscu zobaczą wreszcie najnowsze propozycje teatrów i artystów offowych w Polsce.\nNa zgłoszenia czekamy do 31 października 2019 roku.\nDariusz Skibiński przez lata był współtwórcą i wykonawcą legendarnego teatru Cinema, a od ponad 10 lat działa i tworzy w Podlaskiem. To tu powstał a3Teatr, jak również Międzynarodowey Festiwal teatralny WERTEP, który na polsko-białoruskie Pogranicze, okolice Puszczy Białowieskiej przywraca tradycję teatru wędrownego. Przez dwa letnie weekendy Festiwal odwiedzają teatry i artyści z Polski i zagranicy, a na przedstawienia (w wioskach i małych miasteczkach) przychodzi i przyjeżdża kilka tysięcy widzów - zarówno turystów jak i lokalnych mieszkańców.\nWertepExpo zaplanowany jest w dniach 11-14 grudnia w Hajnówce.\nwspółzałożyciel i aktor Teatru CINEMA, Teatru A3, założyciel Stowarzyszenia Kulturalnego "Pocztówka". Od 1990 roku prowadzi cykl warsztatów teatralnych dla aktorów, młodzieży oraz profesjonalnych grup zawodowych.\n2009 r. - twórca i dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego WERTEP,\n2009 r. - rozszerzenie A3Teatr o młode pokolenie artystów, zbudowanie formacji A3/Young i reżyseria autorskich spektakli, realizacja warsztatów,\n2008 r. - założenie formacji teatralnej A3Teatr Kolekcjonerzy Wzruszeń i reżyseria autorskich spektakli teatralnych,\n2008 r. - współpraca kreatywna z agencją artystyczna art-e-fakt,\n2004 r. - założenie Stowarzyszenia Kulturalnego "Pocztówka" i wyznaczenie osi działań artystycznych i edukacyjnych\n1999 r.-2008 r. - współpraca kreatywna z agencją idfx, reżyseria szeregu eventów artystycznych dla firm /Ceramika Gres - koncepcja i reżyseria spektaklu otwierającego fabrykę, wystawa surrealistów "Dali, Ernst, Miro" - koncepcja i reżyseria wernisażu, event promocyjny produktu Procter & Gamble - koncepcja i reżyseria, 250 lat PZU - koncepcja eventu, pokaz kolekcji Red Line Levis - koncepcja i reżyseria, event otwierający centrum handlowe King Cross oraz cykl imprez: "Tydzień Dziecka", "King Cross na Malcie", "Akcje mikołajkowe w King Crossie",\n1992 r.- 2009 r. - założenie i współodpowiedzialność za artystyczny kształt Teatru CINEMA. Główne role we wszystkich autorskich spektaklach Teatru,\n1986 - 1992 r. - angaże w polskich teatrach instytucjonalnych,\n1982 - 1986 r. - Ukończenie Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu,\nA3Teatr (Kleszczele (Puszcza Białowieska))


Od Boga do nihilizmu - Czas Kultury\nJak iść do światła i nie pie….ić\nWystawa „Obrzędy powszednie i odświętne” w białostockim Arsenale to bezapelacyjnie przemyślany i stonowany komentarz na temat wszelkich relacji zachodzących pomiędzy fundamentalnymi dla kształtu kultury formami sztuki i religii. Komentarz o tyle istotny, że po pierwsze, pozbawiony napastliwej i błazeńskiej estetyki, jaką w podobnym kontekście zaproponowała (niedoszła) gwiazda współczesnej polskiej sztuki ewangelizacyjnej – Ada Karczmarczyk. Po drugie – i tu zaczyna się już, paradoksalnie, robić nieco gorzej – komentarz intelektualny.\nWobec jasno określonej tematyki ekspozycja pozbawiona została pewnej maniery związanej ze stereotypowym potraktowaniem relacji sztuki i religii. Nie znajdziemy tu zatem prac agitacyjnych wobec treści religijnej. Zabrakło również dzieł prowokacyjnych i obrazoburczych, w które można by wymierzyć różańcowe celowniki. Dlaczego więc inteligentny komentarz ma być gorszy, skoro wystawa wydaje się interesująca i, co warto podkreślić, w myśl „dobrej zmiany”? Jak to już bywa w obecnej rzeczywistości, intelektualne, a co za tym idzie, wartościowe formy wyrazu artystycznego na temat zachodzących w kulturze zjawisk giną w tłumie skrajnych postaw. Nikt nie wątpi w to, że relacje pomiędzy sztuką a religią w ostatnim czasie do takich skrajności się sprowadzają. Tego typu analogii można się doszukiwać w kontekście odbioru białostockiej wystawy. Pomimo tego, że posiada ona swoje blaski i cienie, wątpliwym jest, aby oświeciła rzesze lokalnej ludności. Mało prawdopodobne również to, by innych mieszkańców – ku uciesze ONR-owców – oczerniła. Po trzecie, o czym wspominałem powyżej – ekspozycja w Arsenale to interesujący, w pewnych aspektach oryginalny, ale dalej tylko i wyłącznie komentarz, który przez wieloznaczność sensów, różnorodność odwołań kulturowych oraz namnożenie wątków gubi się ostatecznie w swojej treści mimo, wydawałoby się, jasno zarysowanej ramy interpretacyjnej.\nDzieła sztuki, czy dzieła o sztuce?\nNa ekspozycję w białostockiej galerii składają się prace aż siedemnastu artystów. Nie mam jednak zamiaru wyliczać wszystkich. Pragnę skupić się wyłącznie na tych, których prace budują – moim zdaniem – spójną klamrę narracyjną wystawy. Pomijam więc mało istotne wątki poboczne, a przechodzę do samej esencji. W ten sposób artystyczny splendor ulega redukcji do… dwóch prac. Reszta spełniać będzie funkcję kornego tłumu, z którego wyłaniają się indywidualności, takie jak Dorota Podlaska czy Koji Kamoi z pracą wyrażającą więcej niż tysiąc recenzenckich słów, którą trzeba po prostu zobaczyć.\nPrzede wszystkim jednak należy zwrócić uwagę na dzieła Andrzeja Dłużniewskiego i Alexeya Luneva, które mimo wyeksponowania w różnych częściach galerii, wchodzą ze sobą w spójny dialog formalno-treściowo-symboliczny. Pochodząca z 1998 roku praca „Bóg” Dłużniewskiego to monochromatyczne płótno, na którym artysta bardzo starannie wymalował słowo „Bóg”. Minimalistyczna, rzec by można, abstrakcyjna forma, a maksimum treści. Wielość w jedności. Dłużniewski w lapidarny sposób, posługując się bardzo oszczędnymi środkami wyrazu, dokonuje eksplozji znaczeń i sensów fundamentalnych dla kultury Zachodu. Lepszego otwarcia ekspozycji na temat obrzędów powszechnych i odświętnych nie można było sobie wyobrazić. Dzieło Dłużniewskiego zasługuje na uwagę jeszcze pod innym względem – artystycznego dziedzictwa. Praca „Bóg” to bardzo ironiczna gra z tradycją związku sztuki i religii. W szczególności odnosi się do postulatów zwolenników i przeciwników przedstawiania bóstwa w obrazie. Z jednej strony, typologicznie obraz wpisuje się w kategorię portretu. Artysta sportretował Boga, łamiąc założenia ikonoklastów. Z drugiej – portret Boga to jedynie pozbawiona jakichkolwiek odniesień do form figuratywnych abstrakcja – to tylko słowo wpisane w formę typową dla przedstawienia portretowego. Tu zaczyna się już gra z tradycją artystyczną. Twórca daje jasno do zrozumienia, że w kwestii rywalizacji o symbole pomiędzy artystą a religią ten pierwszy zawsze będzie na wygranej pozycji. Od wieków bowiem to artysta decydował o tym, jaki kształt będzie miała wizualna forma treści religijnej.\nZmierzając w stronę pracy Luneva, warto zwrócić uwagę na dzieło autorstwa Ryszarda Grzyba – nagranie, w którym autor wypowiada kolejne części stworzonej przez siebie litanii malarzy. W pracy Grzyba niezwykle ważna dla katolików modlitwa ulega nie tyle zawłaszczeniu, ile sparafrazowaniu, które polega na usunięciu z powtarzanej niczym mantra modlitwy, wieńczących ją słów „módl się za nami”, a zastąpienie tej sentencji nakazem „niemalowania” poszczególnych elementów rzeczywistości. Litania artysty nie jest więc inwokacją skierowaną do muz w celu uzyskania natchnienia. To antylitania nakazów, jakie religia, a tym samym kultura stosują wobec twórców. Tutaj również uwidacznia się korespondencyjny związek pomiędzy pracą Grzyba a obrazem Dłużniewskiego. Niestety oba dzieła zostały umieszczone w oddalonych od siebie przestrzeniach elektrowni – szkoda, że kurator nie zauważył potencjału drzemiącego w ich wzajemnej relacji formalno-treściowej! Finalnie zamiast wyrazu głębokiej ironii, którą można było osiągnąć, zestawiając ze sobą prace Dłużniewskiego i Grzyba, praca drugiego z wymienionych artystów budzi jeszcze głębszą irytację… Usytuowana obok dzieł o charakterze wizualno-literackim, uniemożliwia skupienie się na przedstawionych obiektach, nie wspominając już o jakimkolwiek estetycznym jej doznaniu.\nOstatecznie docieramy do dzieła Luneva. Spójna klamra narracyjna wydaje się zaciskać jeszcze mocniej. Nihilistyczny napis: „niczego nie ma” doskonale waży sensy i znaczenia pojawiające się na wystawie. Szkoda, że dzieło to zyskuje na wartości wyłącznie w kontekście nakreślonej ramy interpretacyjnej. Samo w sobie wydaje się nie wnosić kompletnie niczego do wystawy. Na nic zdały się intelektualne ćwiczenia artysty zamieszczone obok pracy w postaci jej opisu. Jakby świadomy jej miernej wartości artysta starał się odbić ją od dna jakimś ckliwym, intelektualnym komentarzem i zauważył, że… dno się oberwało. Lepiej już widzieć dno i mieć punkt odniesienia, niż – parafrazując tytuł dzieła – nie widzieć nic.\nNie ulega jednak wątpliwości, że dzieła Luneva i Dłużniewskiego stanowią fundament interpretacyjny całości ekspozycji. Bez wątpienia są również najmocniejszymi jej akcentami. Dwóch artystów, dwie prace, trochę kuratorskiej wyobraźni i wydaje się, że reszta ekspozycji stanowi jedynie dekoratywne tło.\nOtwierającą ekspozycję pracę Dłużniewskiego i zamykającą ją kompozycję fotograficzną Luneva spaja klamra interpretacyjna utrzymana w duchu nihilistycznej filozofii Nietzscheańskiej. Od Boga, sprawczej mocy słowa, potęgi tworzenia, kreacji do pustki, niebytu. To metaforyczne, transgresyjne wręcz przejście stanowi metonimiczny wyraz proklamowanej przez autora „Narodzin tragedii” śmierci kultury tradycyjnej, a przede wszystkim jej paradygmatu – idei Boga. „Śmierć Boga” to upadek idei generującej kulturę. Miejsce Boga zajmuje nadczłowiek, dla którego świat to pole twórczego eksperymentu. Cała ekspozycja wydaje się doskonałym przykładem takiego doświadczenia. Upadek generującej kulturę idei Boga stanowi rodzaj lejtmotywu wystawy przygotowanej przez Michała Jachułę. Otwierające ekspozycję słowo „Bóg” z jego jednoznacznie utrzymaną w duchu katolickim konotacją znaczeniową wydaje się rozpływać w dalszej części ekspozycji i przechodzić w sacrum. Działa tu zarówno prawo ekonomii językowej – minimum słów, maksimum treści, jak i nieszkodliwa w sumie moda na to, co transcendentne, mistyczne. Od jednoznaczności przechodzimy więc do wieloznaczności. Ten właśnie proces ukazują między innymi „Obrzędy powszednie i odświętne”. Jedność kultury determinowaną ideą Boga, koncentrującą się w słowie „Bóg” przenosi się na słowa, które komplikują poczucie jedności, spójności. Sacrum, transcendencja, rytuał, duchowa pielgrzymka i tym podobne są obarczone wieloznacznością. Ogniskują w sobie różne, nierzadko radykalnie odmienne tradycje kulturowe i związane z nimi teorie świata i człowieka.\nOmówione powyżej prace wyraźnie wskazują, że dominującą na wystawie tendencją jest dyskurs tworzenia sztuki o sztuce, co w pewien sposób odzwierciedla artystyczną politykę białostockiego Arsenału. „Obrzędy powszednie i odświętne” to metanarracyjna refleksja nad obecnym stanem relacji pomiędzy sztuką a religią. Czyni to ją jednak w pewnym sensie hermetyczną. Przeciętny widz, przy odrobinie szczęścia i spostrzegawczości, doszuka się tytułowej rytualizacji jedynie w pracy Doroty Podlaskiej. Być może zamyśli się na chwilę przy dziele Koji Kamoji i pozachwyca wyglądem afrykańskich masek – ale nic więcej. Zaprezentowane w białostockiej elektrowni dzieła, mimo przemyślanej ramy interpretacyjnej, w większości sprawiają wrażenie części pewnej dynamicznej struktury myślowej. Tracą przez to tożsamość i autonomiczność, stając się elementami uwikłanymi w system relacji historyczno-kulturowych. „Obrzędy powszednie i odświętne” to tematyczna wystawa retrospektywa, momentami przypominająca bardziej wystawę etnograficzną, o intrygującej narracji i oryginalnym pomyśle. Nic jednak poza tym.\nZaufaj mi, jestem kuratorę…\nZdarza się i tak, że w ramach udziału w artystycznym projekcie wzniesione ku szczytom Parnasu ego artysty, upadając, wydaje znacznie większy pogłos niż pękająca bańka metafizycznej treści dzieła, potraktowana szpilką w postaci rzetelnej, krytycznej analizy. Artysta taki może się tłumaczyć, że jego dzieło jest jedynie narzędziem w rękach kuratora, który skrupulatnie buduje sensy danej ekspozycji. Przyjrzyjmy się więc z grubsza założeniom kuratora wystawy „Obrzędy powszednie i odświętne”, zwracając szczególną uwagę na to, jakie korzyści lub krzywdy wynikają stąd dla samej ekspozycji.\nPrzede wszystkim celem wystawy jest przybliżenie odbiorcy zakorzenionych w kulturze elementów rytualnego zachowania człowieka jako jej twórcy. Kolejne założenia wymienione w ulotce do wystawy to interpretacyjne wariacje na temat powyższego zagadnienia – splendor filozoficzno-egzystencjalnych pytań o to, czy religia jest potrzebna współczesnemu człowiekowi. Jakie jest miejsce duchowości w dzisiejszym świecie? Jakie są codzienne i odświętne praktyki odwołujące się do transcendencji? Czy sztuka może być religią i tak dalej. Problematyce, którą Michał Jachuła pragnie zwizualizować w przestrzeni elektrowni, poświęcić można kilka rozpraw doktorskich, a może i niejedną habilitację z dziedziny nauk humanistycznych czy antropologii. Ostatecznie i tak bogaty w zagadnienia problem relacji sztuka–religia został przez kuratora rozparcelowany na kolejne cząsteczki problematyczne, co jest jednak nie do udźwignięcia przez zaprezentowane na wystawie prace i ich efemeryczny charakter, którego doskonałą metaforą jest struktura klocków Lego.\nZdecydowanie najsłabszym elementem wystawy jest prezentowane przez jej kuratora epistemologiczne podejście do tytułowego zagadnienia. Można odnieść wrażenie, że eksponowane prace służyć mają jako narzędzia nieokreślonej metody badawczej. Jachuła postępuje tak, jak gdyby chciał udzielić odpowiedzi na postawione w ulotce informacyjnej pytania. Zapomina jednak o tym, że sztuka współczesna nie dąży do udzielania odpowiedzi. Wręcz przeciwnie. Jej zadaniem jest stałe mnożenie wątpliwości.\n„Obrzędy powszednie i odświętne”\nartyści: Andrzej Dłużniewski, Andrzej Dudek-Dürer, Ryszard Grzyb, CT Jasper, Koji Kamoji, Alicja Kochanowska, Aleksander Komarov, Alexey Lunev, Joanna Malinowska, Jacek Malinowski, Tomasz Matuszak, Dorota Podlaska, Danuta Radulska, Józef Robakowski, Tadeusz Rolke, Ludgarda Sieńko, Antonina Slobodchikova\n15.04. – 26.05.2016\nfot. „Obrzędy powszednie i odświętne”, widok ogólny wystawy


Rut 3 | Biblia w internecie | Przekład Nowego Świata\n3 Pewnego razu Noemi, teściowa Rut, zwróciła się do niej: „Moja córko, czy nie powinnam poszukać ci męża, przy którym poczujesz się bezpiecznie*+ i będzie ci się dobrze wiodło? 2 Czy Boaz — ten, którego dziewcząt się trzymałaś — nie jest naszym krewnym?+ Tego wieczora akurat odwiewa jęczmień na klepisku. 3 Wykąp się więc i natrzyj pachnącym olejkiem. Potem się ubierz* i zejdź na klepisko. Nie pokazuj się Boazowi, dopóki nie skończy jeść i pić. 4 Kiedy pójdzie spać, zwróć uwagę, gdzie się położył; następnie podejdź, odkryj jego stopy i też się połóż. A on powie ci, co powinnaś zrobić”. 5 Wtedy Rut odparła: „Zrobię wszystko, co mi powiedziałaś”. 6 Zeszła więc na klepisko i zastosowała się do wszystkich wskazówek teściowej. 7 Tymczasem Boaz najadł się i napił, i był w dobrym nastroju. Następnie poszedł się położyć na skraju kopca zboża. Potem po cichu przyszła Rut, odkryła jego stopy i też się położyła. 8 O północy Boaz zaczął drżeć. Podniósł się i zobaczył, że przy jego stopach leży kobieta. 9 Zapytał: „Kim jesteś?”. A ona odpowiedziała: „Jestem Rut, twoja służebnica. Rozciągnij swą szatę nad swoją służebnicą*, bo jesteś wykupicielem”+. 10 Na to on rzekł: „Niech ci Jehowa błogosławi, moja córko. Tym razem okazałaś lojalną miłość jeszcze lepiej niż za pierwszym razem+, bo nie starałaś się o względy młodych mężczyzn — czy to ubogich, czy bogatych. 11 Nie bój się więc, moja córko. Zrobię dla ciebie wszystko, co mówisz+, bo każdy w mieście* wie, że jesteś wspaniałą kobietą. 12 Ale chociaż rzeczywiście jestem wykupicielem+, to jest jeszcze wykupiciel bliżej spokrewniony z wami niż ja+. 13 Zostań tutaj przez noc. A rano, jeśli on cię wykupi, to dobrze! Niech dokona wykupu+. Jeśli jednak nie zechce cię wykupić, to przysięgam na Jehowę, żywego Boga*, że ja cię wykupię. Poleż tutaj do rana”. 14 Leżała więc u jego stóp aż do rana, a potem wstała, zanim było na tyle widno, by dało się kogoś rozpoznać. Wtedy on powiedział: „Niech nikt się nie dowie, że jakaś kobieta przyszła na klepisko”. 15 I dodał: „Weź chustę, którą masz na sobie, i ją nadstaw”. Nadstawiła ją więc, a on nasypał tam sześć miar* jęczmienia i zarzucił to na nią, po czym poszedł do miasta. 16 Rut wróciła do teściowej, a ta zapytała: „Jak ci poszło*, moja córko?”. Opowiedziała jej wtedy o wszystkim, co Boaz dla niej uczynił. 17 Dodała też: „Dał mi te sześć miar jęczmienia, mówiąc: ‚Nie idź do teściowej z pustymi rękami’”. 18 Na to Noemi rzekła: „Nie ruszaj się stąd, moja córko, aż się dowiesz, jaki obrót przybierze sprawa, bo człowiek ten nie spocznie, dopóki nie doprowadzi jej dzisiaj do końca”.\n^ Dosł. „poszukać ci miejsca odpoczynku”.\n^ Lub „włóż wierzchnie szaty”.\n^ Lub „roztocz opiekę nad swoją służebnicą”.\n^ Dosł. „każda brama mojego ludu”.\n^ Dosł. „to jako żyje Jehowa”.\n^ Może chodzić o 6 sei, czyli 44 l. Zob. Dodatek B14.\n^ Dosł. „kim jesteś”.


Mieszkania i domy - sprzedam – Żoliborz | Gumtree\nmieszkania i domy sprzedam i kupię w Żoliborz\nDwa mieszkania (połączone) 100 m2 Stary Żoliborz Warszawa\nDwa połączone mieszkania(osobne księgi wieczyste) w parterze, w całkowicie wyremontowanej kamienicy ,w zamkniętym osiedlu w zielonej części Starego Żoliborza.Dwie piwnice ok 6 m2. Bezpośrednie sąsiedztwo parku im Żołnierzy Żywiciela tuż przy teatrze Komedia.W pobliżu znajduje się centrum handlowe Arkadia.Doskonała komunikacja :tramwaje,autobusy oraz metro (5 min spacerem do stacji Marymont ......\nPrzepiękne mieszkanie po generalnym remoncie\nNa sprzedaż 3 pokojowe, pięknie wykończone, dwustronne, bardzo słoneczne mieszkanie spółdzielcze własnościowe z balkonem. Mieszkanie w świetnej lokalizacji na Sadach Żoliborskich, przy ul. Elbląskiej. W okolicy Metro Marymont i Słodowiec, centrum handlowe Westfield Arkadia, liczne przystanki tramwajowe i autobusowe, restauracje i bary, parki Sady Żoliborskie oraz Olszynka. W obrębie 200 m ......\nTylko u nas! Żoliborz Sady Żoliborskie, 3 pokoje\nCiekawe mieszkanie na jednym z najbardziej atrakcyjnych osiedli Sady Żoliborskie .Oferuję do sprzedaży mieszkanie trzypokojowe w budynku z 1972 r. położone na Żoliborzu.Lokal składa się z kuchni, przedpokoju, łazienki, toalety i dwóch pokoi oraz jednego pokoju w amfiladzie.Nieruchomość jest w stanie do generalnego remontu.W bliskim otoczeniu budynku mieszkalnego zn ......\n2 pokoje / Stary Żoliborz / Do remontu / Od zaraz\nNa sprzedaż dwupokojowe mieszkanie własnościowe o powierzchni 37m2 położone na 9 piętrze w budynku na Starym Żoliborzu. W skład mieszkania wchodzi: -widna kuchnia połączona z salonem - kierunek okien zachodni -sypialnia- kierunek północny -łazienka -przedpokój Miejsce postojowe ogólnodostępne. Mieszkanie jest w stanie do remontu. W budynku zostały wymienione piony wodno-kanalizacyjne, ......\nBezpośrednio apartament 62 m2 na urokliwym Żoliborzu\nŻoliborz/Kawalerka/32m2 na 2 pokoje/Loggia/Cisza\nDo sprzedaży kawalerka 32m2 na Żoliborzu. Mieszkanie znajduje się na zamkniętym, monitorowanym osiedlu z ochroną 24h!Nowoczesny i ładny budynek z 2018 roku, przepiękne patio z duża ilością zieleni i ławek. Cisza i spokój.Możliwość dokupienia miejsca postojowego.Na 32 m2 znajduje się funkcjonalny pokój z dużymi, panoramicznymi oknami (możliwość aranżacji na 2 po ......\nŻoliborz/37m2/2 pokoje+balkon/Cisza/Od zaraz!\nDo sprzedaży mieszkanie jednostronne, rozkładowe o powierzchni 37m2 na Żoliborzu. Mieszkanie idealne jako inwestycja pod wynajem lub jako pierwsze mieszkanie dla singla lub pary.Zapraszam do kontaktu: 537 208 830Na 37m2 znajduje się salon z wyjściem na balkon, sypialnia, kuchnia, łazienka oraz przedpokój. Do mieszkania przynależy piwnica. Na ......\nKAMIENICA/Żoliborz/71,30m2/ 2pokoje+balkon/ Metro\nDo sprzedaży mieszkanie w kamienicy, dwustronne, rozkładowe o powierzchni 71,30m2 na Żoliborzu. Mieszkanie idealne jako inwestycja pod wynajem lub jako mieszkanie dla rodziny.Zapraszam do kontaktu: 537 208 830Na 71,30m2 znajdują się dwa pokoje (jeden z wyjściem na balkon o wielkości 2,5m2), kuchnia, łazienka z oddzielnym WC oraz przedpokój. <p ......\nŻoliborz/ 34m2/ 2 pokoje/ Piękny widok/Metro\nDo sprzedaży mieszkanie jednostronne, rozkładowe o powierzchni 34m2 na Żoliborzu. Mieszkanie idealne jako inwestycja pod wynajem lub jako pierwsze mieszkanie dla singla lub pary.Zapraszam do kontaktu: 537 208 830Na 34m2 znajduje się salon, sypialnia, kuchnia, łazienka oraz przedpokój. Mieszkanie własnościowe z założoną KW. Do mieszkania przynależy ......\nSzukasz mieszkania dla rodziny ? Zależy Ci na pięknych widokach i ciszy ? A może kochasz spędzać czas na świeżym powietrzu w towarzystwie przyrody ? DOBRZE TRAFIŁEŚ !!! Z największą przyjemnością przedstawiam Państwu Piękne mieszkanie z Kapitalnym widokiem na Panoramę Żoliborza ! Mieszkanie po generalnym remoncie. Wchodzisz i mieszkasz ! Na miłośników przyrody czeka Park Kępa Poto ......\nMieszkanie Warszawa Żoliborz 63m2 (nr: HH-MS-817666600)\n*** Hampton Home ma przyjemność zaprezentować mieszkanie o pow. 63 m2 na zielonym Żoliborzu, nowe budownictwo, parter z ogródkiem o pow.63m2, garaż podziemny. Mieszkanie zlokalizowane jest w nowoczesnym apartamentowcu na Żoliborzu przy ul. Rydygiera w doskonałej lokalizacji na pograniczu Śródmieścia i Żoliborza w pobliżu CH Arkadia (ok. 1km) Budynek z 2014 roku, wykończon ......\nMieszkanie jednostronne o powierzchni 54 m2, 2-pokojowe, położone na 1. piętrze w 8. piętrowym budynku z 2010 r., zlokalizowanym w Żoliborzu przy ul. RYDYGIERA. Ładne mieszkanie w apartamentowcu, do odświeżenia. Gotowe do zamieszkania w dobrym standardzie. W skład lokalu wchodzą; -salon 20 m2 z wyjściem na balkon 12 m2 -pokój 10 m2 -kuchnia -łazienka 4 m2 Do mieszkania p ......\nNa sprzedaż mieszkanie 3-pokojowe o powierzchni 63 m2 na zielonym Żoliborzu. Nowe budownictwo, parter z ogródkiem o pow. 63 m2, garaż podziemny. Mieszkanie zlokalizowane jest w nowoczesnym apartamentowcu na Żoliborzu przy ul. Rydygiera w doskonałej lokalizacji na pograniczu Śródmiescia i Żoliborza w pobliżu CH Arkadia (ok. 1 km). Budynek z 2014 roku, wykończony w podwyższonym standa ......\nMieszkanie Warszawa Żoliborz 126.7m2 (nr: BRZ-MS-156801-298)


Tradycja, która szczególnie w tym roku miała swoje wymierne znaczenie.\nwtorek, 22 marca 2022 12:38\nOd wielu lat trwa zwyczaj wspierania przez radnych Rady Powiatu Jarosławskiego polskiej parafii rzymskokatolickiej w ukraińskim Jaworowie. Zazwyczaj są tą pieniądze zebrane przez radnych i wsparcie materialne zaoferowane przez lokalnych sponsorów. Podobnie, choć w nieporównywalnej skali, było także w tym roku. Do ukraińskiego Jaworowa, poprzez przejście graniczne w Budomierzu, 22 marca trafił bus wypakowany po dach różnorodną pomocą materialną. Jej...\nW ślad za oświadczeniem, wymierna pomoc.\nwtorek, 14 grudnia 2021 10:50\nW ślad za oświadczeniem Rady Powiatu Jarosławskiego w sprawie sytuacji na granicy polsko-białoruskiej i słów wsparcia dla służb i formacji mundurowych, w nim zawartych, poszły wymierne kroki. Radni zdecydowali o zakupie markowej pralki, w wyniku przeprowadzonej wśród nich składki. Pralka została przekazana na rzecz żołnierzy z jarosławskiego garnizonu, którzy pełnią służbę na wspomnianej granicy. Sprzęt zakupiono po zweryfikowaniu potrzeb i...


Rodzaje niepewności, z którymi musimy sobie radzić - Piękno umysłu\nRodzaje niepewności, z którymi musimy sobie radzić\nLudzie stawiają czoła różnym rodzajom niepewności w sytuacjach, wobec których nie ma kontroli, a nawet możliwości przewidywania.\nPsycholog Paul K. J. Han skatalogował trzy rodzaje niepewności: według prawdopodobieństwa, niejednoznaczności i złożoności. To ciekawy wkład naukowy w ten temat, ponieważ prawie zawsze mówimy tylko o samej niepewności. Tymczasem formy, jakie przybiera w pewnych okolicznościach, nie są sprecyzowane.\nKażdy rodzaj niepewności wiąże się ze źródłem lub przyczyną tego stanu. Oczywiste jest, że niepewność nie zawsze podlega temu samemu czynnikowi. Ogólnie rzecz biorąc, jest to stan, w którym nie ma pewności co do rozwoju lub konsekwencji czegoś, ale brak wiedzy może wynikać z różnych przyczyn.\nWszystkie rodzaje niepewności stanowią nieodłączną część życia jakiejkolwiek osoby. Pomimo, że ten brak pewności może wywoływać niepokój, a nawet lęk, w rzeczywistości jest on obecny prawie we wszystkim, co robimy. Nawet jeśli czasami mamy złudzenie, że tak nie jest. Przyjrzyjmy się bardziej szczegółowo każdej formie.\n„Nie szukaj teraz odpowiedzi, których nie możesz zrozumieć, ponieważ nie jesteś przygotowany, by je przyjąć. Chodzi o to, by przeżyć to wszystko. Żyj pytaniami. Być może pewnego dnia w przyszłości dotrzesz do odpowiedzi, stopniowo i nie zdając sobie z tego sprawy ”.\n1. Rodzaje niepewności: pierwszy – “przez prawdopodobieństwo”\nPierwszym rodzajem niepewności jest tzw. niepewność „przez prawdopodobieństwo”. Dotyczy to sytuacji, w których nie można zważyć poziomu ryzyka sytuacji lub decyzji. Wynika to na ogół z faktu, że wiele zmiennych działa jednocześnie i nie można przewidzieć konsekwencji i wyników.\nPrzykładem tego typu niepewności może być poważna choroba. Istnieją informacje o danym schorzeniu, a nawet ogólne prognozy, ale nie ma pewności, w jaki sposób organizm mógłby zareagować na leczenie. Nie można również z góry określić sposobu, w jaki będzie się rozwijała choroba.\nNajczęściej zdarza się, że w takich okolicznościach ludzie dają się ponieść optymistycznemu podejściu. Zwykle zakłada się, że ostatecznie ewentualne negatywne skutki nie pojawią się, chociaż nie ma realnych podstaw, aby to potwierdzić.\nJednak w takich sytuacjach ważne jest również rozważenie możliwych negatywnych scenariuszy.\n2. Przez niejednoznaczność\nDrugi z rodzajów niepewności, według Paula K. J. Hana, wynika z niejednoznaczności. Odnosi się do tych przypadków, w których istnieją wątpliwości co do rozwoju lub skutku sytuacji lub decyzji z powodu braku rzetelnych informacji w tym zakresie. Te, które istnieją, są niekompletne, mylące lub nie do końca wiarygodne.\nTypową sytuacją w tym przypadku może być użycie leku eksperymentalnego. Nie ma pewności co do jego skuteczności, ani nie ma w pełni potwierdzonych informacji na temat jego możliwych skutków ubocznych. Więc chociaż istnieje oszacowanie ryzyka, w pewnym momencie może ono znacznie odbiec od wszelkich prognoz.\nW takiej sytuacji najlepiej byłoby zbadać jak najwięcej danych i spróbować zebrać jak najwięcej dostępnych informacji, najlepiej z różnych i wiarygodnych źródeł. Choć luka informacyjna nie zostanie całkowicie zaspokojona, można do pewnego stopnia zmniejszyć margines niepewności i podjąć bardziej odpowiedzialną decyzję.\nWażne jest również, aby obliczyć ryzyko i rozważyć korzyści. Bardzo wysokie ryzyko lub bardzo niska korzyść przechyla szalę w kierunku powstrzymania się od zrobienia czegoś.\n3. Przez złożoność\nTrzecim i ostatnim rodzajem niepewności jest ta, która wynika ze złożoności. W takich przypadkach pojawia się problem, który jest trudny do zrozumienia, ponieważ jest to nowa lub nietypowa sytuacja, w której nie mamy dużego doświadczenia. Powoduje też najsilniejsze uczucie niepewności, ponieważ ujawnia wiele słabych punktów.\nTypowym przykładem może być uszkodzenie komputera. Nagle coś nie działa i próbujemy zastosować znane działania naprawcze, ale to nie wystarczy. Innym przykładem był kryzys koronawirusowy z 2020 r. Taka nowa sytuacja wprawiła w zakłopotanie cały świat i przez kilka miesięcy nie było jasnego kierunku działania.\nW obliczu tego rodzaju niepewności ważne jest przede wszystkim zachowanie spokoju. Przyjmowanie emocjonalnego dystansu do tego typu sytuacji jest bardzo właściwe, aby spojrzeć na nią z szerszej perspektywy i zacząć rozumieć, co się dzieje.\nTrzeba też przyzwyczaić się do myśli, że rozwiązanie nie będzie natychmiastowe i ważne jest zbadanie i zebranie danych w tym zakresie.\nWszystkie rodzaje niepewności budzą pewien stopień zaniepokojenia, ponieważ jako ludzie zawsze szukamy „pewnych rozwiązań”, które tak naprawdę nie istnieją. Mądrym podejściem jest zaakceptowanie nieuchronności niepewności i nauka radzenia sobie z nią.\nNadwrażliwość – odbicie psychicznej niepewności\nNadwrażliwość to cecha, która sprawia, że wszystko nas boli, męczy i frustruje. Kryje się za nią też niepewność i niedostateczne zarządzanie emocja...\nDojrzałość emocjonalna - co na nią wskazuje


Montaż klimatyzacji i rekuperacji, serwis AGD - Ostrów Mazowiecka, Ostrołęka | Domech\nUsługi w zakresie wynajmu podnośnika koszowego\nSERWIS AGD I CZĘŚCI ZAMIENNE\nSzukasz części zamiennych lub urządzenie, które posiadasz uległo usterce? Skontaktuj się z nami!\nRozważasz instalację klimatyzacji w swoim domu, biurze, firmie? Skontaktuj się z nami!\nOferujemy usługę wynajmu podnośnika koszowego wraz z operatorem do prac na wysokościach.\nInstalacja klimatyzacji i rekuperacji, serwis AGD - Domech\nZapraszamy do poznania profesjonalnych usług, jakie wykonują fachowcy z firmy Domech. W ramach realizowanych zadań, dokonujemy tutaj montażu klimatyzacji i rekuperacji, a także prowadzimy serwis urządzeń AGD i sprzedajemy do nich części zamienne. To jednak nie wszystko, bowiem możemy również zaoferować wynajem podnośnika koszowego obsługiwanego przez profesjonalnego operatora, który ma doświadczenie i kwalifikacje do pracy na wysokościach. Firma Domech to zespół doświadczonych pracowników - naszą działalność prowadzimy od 1990 roku!\nDomech – fachowcy z Ostrowi Mazowieckiej\nZepsuł Ci się sprzęt AGD? A może zbliża się upalne lato i poszukujesz możliwości na ochłodzenie wnętrza swojego domu bądź biura? W takim razie nie czekaj dłużej tylko zgłoś się do profesjonalistów - firmy Domech. Dostarczamy profesjonalne urządzenia do klimatyzacji i rekuperacji. Co więcej, nasze doświadczenie i rozległa wiedza pozwalają nam na sprawną oraz porządną naprawdę sprzętów AGD. Odkryj co jeszcze możemy dla Ciebie zrobić!\nProfesjonalne podejście do zleconych zadań\nTo, co nas cechuje, to przede wszystkim precyzja w działaniu, profesjonalne podejście do każdego zleconego nam zadania. Dodatkowo każdą usługę wykonujemy sprawnie. Z całą pewnością będziesz w 100% zadowolony z oferty fachowców Domech.\nZUH DOMECH SC - 28 lat doświadczenia!\nZapewniamy serwis gwarancyjny, pogwarancyjny oraz okresowy przegląd sprzętu AGD, klimatyzacji, pomp ciepła, elektrycznych kotłów c.o. oraz przepływowych ogrzewaczy wody.\nPosiadamy doświadczenie w realizacji projektów dla osób fizycznych (mieszkania, domu) oraz firm i instytucji samorządowych (urzędy miast, gminy, urzędy pracy).\nAby sprostać oczekiwaniom najbardziej wymagających Klientów systematycznie podążamy i wprowadzamy nowości techniczne. Nasi serwisanci cały czas uczestniczą w szkoleniach poszerzających ich wiedzę o nowe rozwiązania.\nZapytaj o montaż klimatyzacji lub rekuperacji\nZgłoś naprawę gwarancyjną/pogwarancyjną\nZapytaj o część zamienną lub sprzęt AGD


Jazda KTM X-BOW – Warszawa, Ułęż – Prezentmarzeń\nPrezentmarzeń > Prezenty > Za kierownicą > Bolidy > Jazda KTM X-BOW > Jazda za kierownicą KTM X-BOW – Tor Ułęż\nOd lat jestem fanem F1 i wreszcie poczułem się jak jeden z kierowców, super przeżycie, następnym razem pójdę na więcej okrążeń. Żona już wie co mi kupić na rocznicę :D\nnigdy więcej nie chcę jechać tylko 1 okrążenia, chcę więcej\nMąż zadowolony z prezentu, a to najważniejsze. Piękne samochody na torze, mozna porobić sobie przy nich zdjęcia. Zakup w sklepie sprawny, z rezerwacją pomogli telefonicznie, polecam.\nMożna dokupić dodatkowe okrążenia już na miejscu czy lepiej kupić na stronie?\nDzień dobry, dodatkowe okrążenia należy zakupić w naszych punktach lub przez stronę internetową. Na miejscu realizacji może okazać się, że nie ma wolnych miejsc na późniejsze godziny.\nWitam, Czy jest możliwość przeprowadzenia szkolenia w języku angielskim? pozdrawiam, Anka\nNie będzie z tym problemu. Na ten sezon jazdy się już zakończyły, więc zapraszamy na realizację w przyszłym roku. Sezon rozpoczyna się mniej więcej w kwietniu, ale voucher można zakupić już teraz.\nWitam, jestem zainteresowana kupnem jazdy za kierownicą 2 okrążeń KTM X-BOW w okolicach Łodzi (może być to w Warszawie lub w okolicach) zależy mi na terminie 11.06.2016 czy mogą mi Państwo potwierdzić czy będzie możliwość odbycia jazdy w takim terminie? Oraz czy mogliby Państwo przesłać adresy najbliższych torów. Z góry dziękuję, Pozdrawiam, Magdalena Kaczamrek\nWitam, w podanym przez Panią terminie nie mamy realizacji na torach. Proszę zapoznać się z kalendarzem jazd: https://prezentmarzen.com/kalendarz/\nJazda za kierownicą bolidu KTM X-BOW odbywa się w czasie trwania eventów motoryzacyjnych na torze wyścigowym Ułęż w Warszawie. Długość przejazdu zależna jest od ilości wybranych okrążeń.\nmężczyźnie lubiącemu prędkość\npasjonatowi Formuły 1\nkażdemu, kto zawsze chciał zasiąść za kierownicą bolidu\nPrzejażdżka za kierownicą bolidu\nPo przybyciu na Tor Ułęż uczestnik usiądzie na miejscu kierowcy, natomiast miejsce pasażera zajmie instruktor - doświadczony kierowca rajdowy, który tuż przed przejażdżką udzieli cennych rad i wskazówek.\nKTM X-Bow to bolid o charakterystycznej konstrukcji szczątkowego nadwozia typu roadster. X-Bow został opracowany przez austriacką firmę KTM, specjalizującą się w produkcji motocykli. Pod maską znalazł się 2.0-litrowy, turbodoładowany silnik TFSI o mocy 240 KM, dzięki któremu ważące niespełna 700kg auto przyspiesza od 0 do 100 km/h w niecałe 4 sekundy.\nTor Ułęż jest obiektem, który zapewnia idealne warunki do przetestowania superaut Twoich marzeń! Doskonała lokalizacja - ok. 100 km od Warszawy i ok. 60 km od Lublina sprawia, że na wszelkiego rodzaju imprezy motoryzacyjne zjeżdżają fani czterech kółek z całej Polski! MotoPark Ułęż to pozostałość po dawnym lotnisku wojskowym. Do dyspozycji kierowców oddany został tor o długości 2,5 km. Szerokość toru wahająca się między 10-30 metrów umożliwia manewrowanie pojazdem w dowolny sposób. Asfaltowa nawierzchnia zapewnia doskonałą przyczepność, a co za tym idzie - pełne bezpieczeństwo podczas jazdy.\ngwarantuje zdobycie nowych doświadczeń\njest nietuzinkowym prezentem, z którego ucieszy się każdy kierowca\nprzejażdżka bolidem wywołuje pozytywne emocje\nTor Bednary (Poznań, Gniezno) 299 zł Tor Białystok 299 zł Tor Jastrząb (Radom, Kielce) 299 zł Tor Kielce 299 zł Tor Koszalin 299 zł Tor Kraków 299 zł Tor Łódź (Zgierz) 299 zł Tor Modlin (Warszawa, Płock) 299 zł Tor Olsztyn 299 zł Tor Poznań 499 zł Tor Poznań karting 299 zł Tor Pszczółki (Gdańsk, Pruszcz Gdański) 299 zł Tor Silesia Ring (Kamień Śląski, Opole) 499 zł Tor Silesia Ring karting (Kamień Śląski, Opole) 299 zł Tor Słabomierz (Warszawa, Żyrardów) 299 zł Tor Słomczyn (Warszawa, Grójec) 299 zł Tor Toruń 299 zł Tor Ułęż (Lublin, Warszawa) 299 zł Tor Wrocław-Krzywa (Bolesławiec, Legnica) 299 zł\n(3) 249 zł Jazda za kierownicą Polaris Slingshot SL – wiele lokalizacji 12 lokalizacji\n(1) 989 zł Jazda Aston Martin DB9 vs Ferrari 458 Italia – Tor Ułęż Tor Ułęż (Lublin, Warszawa)\n(0) 599 zł Jazda za kierownicą Hondy NSX – Tor Słabomierz Tor Słabomierz (Warszawa, Żyrardów)\n(1) 119 zł Jazda Mitsubishi Lancer Evo X jako pasażer – wiele lokalizacji wiele lokalizacji\n(1) 599 zł Jazda Ford Mustang vs KTM X-BOW – Tor Ułęż Tor Ułęż (Lublin, Warszawa)


Debiuty 2. Od strachu przed wodą do miłości - TriathlonLife.pl to więcej niż sport\nHome/Poradnik/Debiuty 2. Od strachu przed wodą do miłości\nDebiuty 2. Od strachu przed wodą do miłości\nHistoria debiutu Joanny, to druga z dziesięciu wyróżnionych w konkursie TriathlonLife.pl opowieści. W nagrodę otrzymuje od nas pakiet startowy Lotto Triathlon Energy w Chełmży. Na dystansie 1/8. Numer jeden poznaliśmy wczoraj. Zwycięzcą został Marek Dębowski, który wystartuje w Lidzbarku.\nBałam się wody. Jednak pływanie było moim niespełnionym od zawsze pragnieniem. Za każdym razem w noc sylwestrową obiecywałam sobie, że nauczę się pływać. 12 lipca 2017 roku obchodziłam trzydzieste piąte urodziny i z tej okazji mąż dał mi w prezencie pakiet lekcji pływania. Na pierwszą z nich wybrałam się we wrześniu. Nie potrafiłam absolutnie nic. Zaczęliśmy więc od nauki pływania na plecach. Mój „treser", jak go pieszczotliwie nazywam, zadzwonił do mnie po trzech zajęciach i oznajmił, że za tydzień jest triathlon bielański i właśnie mnie na niego zapisał, a martwić się nie mam czym, bo można płynąć dowolnym stylem, w tym również grzbietowym.\nPrzerażenie i szczęście\nZ emocji nie mogłam zasnąć te nocy. Wizja przepłynięcia 400 metrów przerażała mnie, ale byłam jednocześnie tak szczęśliwa i podekscytowana, że nawet nie pomyślałam o tym, żeby się wycofać. Wiedziałam, że z wody wyjdę jako ostatnia i tak też się stało. Przepłynięcie 16 długości basenu zajęło mi ponad 17 minut. Wyprzedzili mnie nawet „niedzielni żabkarze", ale nadrobiłam straty na rowerze i w biegu, więc ostatecznie swój triathlonowy debiut mogę uznać za udany.\nPływanie stało się moją największą pasją. Zakochałam się w tym sporcie bez reszty. Nie wyobrażam sobie tygodnia bez kilku wizyt na basenie. Pływam wolno, pewnych rzeczy już nie nadrobię ze względu na zbyt późno rozpoczętą naukę. Jednak zaakceptowałam to. Bez względu na tempo woda daje mi wielką radość, dlatego nie porównuję się z innymi. Na zeszłorocznym nocnym maratonie przepłynęłam 5km, a na tegorocznej „Otyliadzie" udało mi się podwoić ten dystans. Za rok mam w planach minimum 15 km. Nieustannie z „treserem" doskonalimy technikę, a obecnie pracujemy nad stylem motylkowym, który jest dla mnie największym wyzwaniem. W międzyczasie spróbowałam sił w dwóch triathlonach pod dachem, ale chciałabym też sprawdzić się w zimowym „SteelManie".\nMarzy o pełnym dystansie\nPływanie jest nieodłączną częścią mojego życia, marzę o ukończeniu pełnego dystansu IM, zanim przekroczę czterdziestkę. I choć teraz przychodzi mi z łatwością, to nigdy nie zapomnę pierwszych zmagań w wodzie, tych emocji i obaw. I tej satysfakcji.\nKarolina Jahnz. Od kibica do zawodniczki. Mocnej!\nKonrad Imianowski: Marzeniem jest start na Hawajach, w kategorii PRO


Klaudia Raflik, Autor w serwisie Redakcja Essentia - Strona 62 z 69\nNOWOŚĆ w Essentii\nrozszerzyliśmy naszą działalność, wprowadzając do oferty redakcyjnej możliwość objęcia wszelkich inicjatyw patronatem medialnym.\nWszelkie szczegóły dotyczące owej działalności dostępne są w zakładce Patronat medialny na stronie Redakcji.\nOsoby zainteresowane nawiązanie z nami współpracy na danych zasadach są proszone o kontakt z Klaudią Raflik.\nzarząd Redakcji Essentia\nInne - 08/23/2014\nZadbaj o własną przyszłość\nPrzyszłość każdemu z nas wydaje się zbyt odległa, by móc w jakiś sposób ją przewidzieć. Doskonale wiemy, że plany najczęściej spełzają na niczym, a mimo wszystko wciąż myślimy o tym, co będzie… Prawda jest taka, że możemy, a wręcz musimy zadbać o własną przyszłość, wystarczy tylko dążyć do jasno określonego celu.\nPoniżej zaprezentuję kilka podstawowych wskazówek dla tych, którzy nie wiedzą, w jaki sposób mogą zobaczyć siebie za kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt lat.\nPrzezwyciężaj własny lęk przed przyszłością\nKażdy z nas boi się przyszłości. Nie wiemy, co takiego wydarzy się w naszym życiu, kim będziemy, kogo spotkamy na swojej drodze – to wszystko stoi pod znakiem zapytania i stanowi zagadkę, którą odgadywać będziemy z każdym dniem, sukcesywnie. Momentem podsumowania będzie nasza śmierć; wówczas będziemy mogli prześledzić swoje życie od początku do końca i stwierdzić, co w nim potoczyło się tak, jak zamierzaliśmy, a co wymknęło się spod kontroli i uciekło innym torem. Ale… chyba nie chcemy żyć cały czas w niepewności i dopiero na łożu śmierci móc analizować to, co się wydarzyło – wtedy klamka zapadnie i niczego nie będziemy mogli już zmienić. Dlatego warto zaplanować sobie to, co chcielibyśmy, aby się spełniło, nie obawiając się jednocześnie, że tak się nie stanie. Strach przed nadchodzącą przyszłością jest najgorszym, co możemy odczuwać. Warto spojrzeć w nią z optymizmem i przede wszystkim ocenić ją obiektywnie: stanie się, to świetnie, nie – spróbuję innym razem. Nie można się poddawać, wówczas stracimy motywację do kierowania własnym życiem.\nPamiętaj: przypadki są tylko w gramatyce, w życiu wszystko dzieje się po coś – więc wykonajmy pełną analizę sukcesów i porażek i ruszajmy podbijać świat.\nZacznij spełniać własne marzenia\nChciałbyś, aby twoje marzenie się spełniło, ale jedynie oczekujesz na to, by ktoś dążył do tego za ciebie? W ten sposób celu nie osiągniesz, ponieważ twoje pragnienia zależą od ciebie, nie od przypadkowych ludzi, których spotykasz na ulicy. Owszem – mogą one być powiązane z innymi osobami. Przykładowo: to, czy rozpoczniesz pracę w danym miejscu, zależy przede wszystkim od przełożonego. Wówczas nie jesteś w stanie w żaden sposób podjąć decyzji za niego, ale możesz na nią bezpośrednio wpłynąć. Odpowiednie zachowanie podczas rozmowy kwalifikacyjnej to klucz do sukcesu. Pracodawca zacznie uważać cię za osobę godną zaufania, sumienną i co najważniejsze – odpowiedzialną. Dlatego należy się do niej przygotować, i to jest właśnie twój czas; to od ciebie będzie zależało, czy w oczach pracodawcy będziesz wartościowym człowiekiem czy takim, któremu zależy wyłącznie na godziwych zarobkach.\nMożesz również wpłynąć na własną przyszłość, starając się zrealizować plany, które sobie wyznaczyłeś. Powiedz sobie: pójdę na kurs językowy i\ndąż do tego, by go odbyć. W ten sposób osiągniesz cel i\nspełnisz marzenie, które zależy wyłącznie od twojego podejścia i motywacji.\nPomyśl, co możesz, a czego nie jesteś w stanie osiągnąć\nOczywiście bywa i tak, że nasze marzenia są wyimaginowane i nijak nie jesteśmy w stanie ich spełnić sami. Każdy z nas jako dziecko marzył o tym, by móc latać jak ptak. Pytaliśmy, dlaczego on może, a my nie. Odpowiedzi były dość błahe – bo ptakowi natura dała skrzydełka, a nam nie. Mimo to wierzyliśmy, że nam się uda. Niestety – wszelkie próby oderwania się od ziemi kończyły się upadkiem. Wówczas nie mogliśmy zrobić nic, by jakimś cudem polecieć (chyba że samolotem) aż do nieba. Podobnie jest z marzeniami typu: pokój na całym świecie czy brak deszczu w czasie wakacji – te są zupełnie niezależne od nas. Dlatego powinniśmy dążyć do spełniania realnych marzeń, te pozostałe odłożyć na zaś (może kiedyś się spełnią?).\nWyznaczaj sobie realne cele\nDążąc do realizacji zamierzeń, powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że niektórych rzeczy nie jesteśmy w stanie sobie wyczarować. Np.: od pięciu lat marzymy o zamieszkaniu w domku z ogrodem, za który trzeba zapłacić miliony. Marzenie – wydawałoby się – realne. Wystarczy wygrać w totka i pieniądze przeznaczyć na ów domek z ogródkiem. Tymczasem co zrobić, gdy pieniądze na grę uciekają, a wygrana wciąż wydaje się nierealna? Zarobić milion – przy dobrych zarobkach to kwestia czasu, ale za coś trzeba żyć. Może warto zadowolić się mieszkaniem w bloku, a pieniądze sukcesywnie odkładać? Niewykluczone, że kiedyś jeszcze nasi znajomi usłyszą: kupiliśmy willę za granicą i wakacje spędzamy właśnie tam?\nUcz się na błędach i staraj się nie popełniać ich ponownie\nWiesz już, że zrobiłeś krok do przodu w kierunku spełnienia własnych marzeń, ale żałujesz go? Masz wyrzuty sumienia, że w zamian mogłeś skupić uwagę na czymś innym, ważniejszym? A może po prostu dążenie do celu wydaje ci się syzyfową pracą? Błędów, które popełniłeś, nie możesz wymazać z pamięci, ale możesz obiecać sobie, że więcej takich nie popełnisz. Kupiłeś nowego laptopa za zgromadzone przez siebie pieniądze, ale okazało się, że podobny mogłeś mieć za cenę o połowę niższą. Masz ochotę zakopać się pod ziemię, gdyż za tę samą kwotę mogłeś kupić identycznego laptopa i jeszcze nowy telefon. Tymczasem na telefon już nie wystarczyło. Następnym razem szukaj ofert, czekaj na okazje, bądź cierpliwy, a wyjdzie ci to na dobre. Najważniejsze to nie wchodzić dwa razy do tej samej rzeki, ale starać się iść troszkę innymi ścieżkami. Może twoje pragnienia są na wyciągnięcie ręki i wystarczy spojrzeć w dobrą stronę? Często to, o czym marzymy, czyha na nas za rogiem, ale my boimy się zrobić ten jeden krok w ich kierunku. W tym tkwi nasz problem: chcemy, ale oczekujemy.\nWystarczy, że wbijesz sobie do głowy słowa: chcieć to móc i zaczniesz robić co w twojej mocy, by zrealizować swoje marzenia, a staniesz się człowiekiem spełnionym i pewnym siebie.\nPamiętaj: twoje podejście to połowa sukcesu.\nInne - 08/22/2014\nW pogoni za intrygującą fabułą\nPodobno lato to nie jest dobry\nczas dla literatury sensacyjnej. A przynajmniej dla tej prawdziwej – krwistej i mrocznej. Kryminały czyta się wybornie\npodczas chmurnej pogody, w nocnej porze, z niewielką lampką oświetlającą\nkolejne stronice. Ja postanowiłam jednak wziąć lejący się z nieba żar na\nwłasną stronę i spędzić przyjemny czas przy prostym, słonecznym sensacyjniaku.\nLukas Scarlett ma za sobą\nburzliwą przeszłość, teraz jednak jako uczciwy obywatel prowadzi dobrze\nprosperującą agencję detektywistyczną Falcon. W trakcje wykonywania jednego zlecenia jego\nnajlepszy przyjaciel zostaje postrzelony. Cudem unika śmierci dzięki szybkiej\npomocy przypadkowo napotkanej Chelsea. Poznając ją, Scarlett wplątuje się w\nniebywałą aferę, w której sekretny pokój w domu kobiety to tylko niewinny początek.\nNie spodziewałam się po tej\nksiążce zbyt wiele, niestety otrzymałam jeszcze mniej. Intryga jest tu prosta i\nłatwa do przewidzenia, jednak nie stanowi to większego problemu. Akcja powieści\ntoczy się dość szybko, w krótkim czasie przeskakuje z małego amerykańskiego miasteczka\ndo egzotycznego Puerto Vallarta, jednak nic szczególnego z tego nie wynika. Odniosłam\nwrażenie, jakby autorka nie przygotowała w głowie żadnego planu – rzuca\npostaciami z kąta w kąt jak marionetkami, bez większego sensu. Bohaterowie\npodróżują a to ze szpitala, a to do kryjówki głównego czarnego charakteru itd.\nPunktem kulminacyjnym tej beztroski jest wątek pobytu na bezludnej wyspie. Nie\nwnosi nic do fabuły i stanowi tylko zapełniacz pustych kartek.\nNie ma jednak niczego gorszego od\nzakończenia. Stężenie cukru przekracza w nim wartości przyswajalne dla\norganizmu, a happy end staje się happy happy endem.\nNajwiększą bolączką książki Marty\nBilewicz pozostaje konstrukcja postaci. Główna para jest do bólu nudna i\nschematyczna; autorka zupełnie nie zachęca do śledzenia ich losów. On – młody,\nprzystojny, o tragicznej przeszłości. Ona – młoda, seksowna, o tragicznej\nprzeszłości. Ten Zły – pozbawiony skrupułów, sumienia i jakichkolwiek zalet.\nDrugoplanowi Przyjaciele – mający mało ważne, niewielkie problemy, ale lojalni\ni oddani. Skonstruowani na najprostszych schematach, regularnie i niebezpiecznie\nprzypominających te z harlequinów. Bohaterowie Bilewicz to papierowe postacie\nbez krwi i kości.\nJęzyk autorki jest prosty i\nprzyjemny w odbiorze, jednak czasami boli łopatologiczność pisarki. Bilewicz\nniekiedy traktuje czytelników jak dzieci, jak na początku książki, gdy wyjaśnia\npo kolei, od akapitów, sylwetki już i tak nieskomplikowanych postaci.\nCo mi się podoba? Stylowa okładka\npowieści (choć niemająca zbyt wiele wspólnego z jej treścią) i (tylko) jedna scena – odbywająca się na\ncmentarzu. Jest mocna, nieco wzruszająca i ciekawie sprowadza motyw zemsty na\nMimo wszystko czasu spędzonego z\nGoniąc cienie nie wspominam źle.\nNiewyszukany, ale przejrzysty styl autorki oraz nieskomplikowana fabuła\nwystarczą do dość miłego przebrnięcia przez te nieco ponad 300 stron,\nszczególnie jeśli czyni się to, sącząc owocowy soczek pod letnim parasolem.\nInne / Literatura - 08/21/2014


Burzliwie: października 2015\nTrening i koncentracja\nKażda dyscyplina sportowa jest bardzo ściśle powiązana z treningiem. Im bardziej jest ów trening regularny, im bardziej jest właściwy, tym lepsze efekty możemy osiągnąć. Judo to sport dla każdego. Dla tych starszych jak i dla młodych, w tym również dla dzieci. Judo nie tylko pozwala zachować dobrą kondycję, nie tylko pozwala właściwie się rozwijać fizycznie, ale ponadto musimy w tym miejscu wskazać na nieco inny aspekt. Judo uczy także dyscypliny. To bardzo ważny element w życiu każdego z nas, ale nie zawsze o niego we właściwy sposób dbamy.\nMusimy w tym miejscu wskazać na kofeinę bezwodną jako na element, który dodatkowo może nam zapewnić utrzymanie pełnej koncentracji. Bez wątpienia jest to element, który w sporcie, w codziennym treningu się przydaje. W sporcie ważna jest dieta i ważne są jej suplementy. Jednym z tych jak najbardziej właściwych jest właśnie czysta postać kofeiny, czyli kofeina bezwodna.\nEtykiety: kofeina, suplementy, trening


Mąka z pestek dyni - PotrafiszSchudnac.pl - diety, skuteczne odchudzanie, programy dietetyczne\nStrona główna O dietach Mąka z pestek dyni\nCiekawym produktem na naszym rynku jest mąka z pestek dyni. Chcesz skorzystać z niecodziennych rozwiązań w swojej diecie?\nDoba wiadomość – mąka z dyni nadaje się również wtedy, gdy się odchudzasz. Mąka z dyni jest bogata w fitosterol, nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminę PP oraz witaminy z grupy B. Jest bogata również w żelazo, magnez, wapń i fosfor. Charakteryzuje ją duża zawartość błonnika. Jest również bezglutenowa.\nMąka z dyni jest polecana przede wszystkim osobom, które mają problemy z układem moczowym, oczyszczają one nerki i pozytywnie działa na prostatę u mężczyzn. Jest również dobra dla naszego zdrowia, bo pomaga zwalczyć pasożyty bytujące w naszym organizmie.\nMąka z pestek dyni ma naprawdę szerokie zastosowanie. Można upiec z niej chleb, bułki, nadaje się też do wszelakich muf finów. Dodatkowo można stosować ją do obtaczania kotletów oraz zaprawiania zup.\nMąkę sojową można kupić w sklepach ekologicznych lub na stoiskach Eko w większych marketach. Można również przygotować ją samemu, po prostu mieląc tyle pestek dyni, ile nam na daną chwilę potrzeba.\n> Święta za pasem! > Czy nasze polskie najpiękniejsze święta są tylko nasze?


NEW IRON - przewaga dzięki formie. Nowa inwestycja w Łodzi\nJedna z najbardziej wymagających działek w Łodzi, oryginalna, bo wąska i w kształcie trójkąta – projekt apartamentowca, który na niej powstanie także nie jest dziełem przypadku.\nWedług raportu „Office Occupier – Rynek biurowy w Łodzi” firmy doradczej Cresa Polska, wolumen transakcji w całym 2020 roku wyniósł 62.700 m2, czyli o 12% więcej niż w roku poprzednim. Stanowił on 101,6% średniej rocznej z lat 2015-2019. Największy udział w strukturze popytu miały nowe umowy (60%), a w dalszej kolejności renegocjacje (25%) i ekspansje (15%). Zasoby nowoczesnej powierzchni biurowej w Łodzi powiększyły się w 2020 roku o 9,5% i na koniec grudnia wynosiły 578.500 m2.


środa, 29 listopad 2017 17:15\nStarostwo wymienia tabor. "Pasażerowie będą mieli pełen komfort jazdy"\nStarostwo wymienia tabor w swoich instytucjach. Nowy, komfortowy i przyciągający uwagę - tak wygląda 9-osobowy bus, który właśnie stał się własnością Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Kaczynie.\nwtorek, 28 luty 2017 13:27\nUwaga! Miejski, "darmowy" bus znowu zmienia rozkład jazdy\nCały czas klaruje się sytuacja z rozkładem jazdy busa miejskiej komunikacji. Jak wynika z informacji Urzędy Miasta w Wadowicach, w tym roku to już ostatnia zmiana.\nponiedziałek, 16 styczeń 2017 15:00\nJuż wiadomo za ile w Brzeźnicy będzie jeździł gminny bus\nOkoło 45 tys. zł chce przeznaczyć w tym roku gmina Brzeźnica na własną komunikację zbiorową. Busy kursują już od 2 stycznia.\npiątek, 30 grudzień 2016 09:44\nW Wadowicach mniej kursów darmowego busa, ale za to dwa przystanki więcej\nUrząd Miasta w Wadowicach wprowadza kolejne zmiany w rozkładzie jazdy darmowego busa. Po raz kolejny zmniejszy się liczba kursów, ale za to zwiększy liczba przystanków.


Praca ratowników górniczych w szpitalu liczona jak dniówka - JastrzebieOnline.pl\nPraca ratowników górniczych w szpitalu liczona jak dniówka\nRatownicy górniczy, którzy w czasie pandemii pomagają medykom w szpitalach, będą mieli ten czas policzony, jak za dniówkę w kopalni i wliczony do emerytury. Z taką inicjatywą wystąpiła prezes JSW Barbara Piontek.\n- W marcu wyszłam z inicjatywą, że służbę naszych ratowników górniczych i sanitariuszy, którzy pomagali i wciąż pomagają w szpitalach w związku z COVID-19, traktować powinno się na równi z dniówkami roboczymi przepracowanymi pod ziemią. Dziś w Sejmie jest już projekt ustawy, który to reguluje i nasi pracownicy nie będą musieli tych dni odrabiać – poinformowała Barbara Piontek, prezes JSW S.A.\nZapisy dotyczące pracy górników w szpitalach covidowych znalazły się w projekcie ustawy „o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw”. Projekt został dziś, 13 kwietnia 2021 r., skierowany do pierwszego czytania w Sejmie.\nRatownicy byli kiedyś, teraz to grupa elektryków, telefonistow i maszyniokow którzy są pociotkami i po znajomości dostali się na stacje bo tylko tak można być ratownikiem wozi się swojemu wybawcy wódkę wedzonke a wszystko zalatwi. Połowa z nich nawet nie jest gornikami. Ale najlepszy ten bezcenny widok na Krupówkach Bałtykiem lub choćby w Brennej jak chodzą i się lansują w polarkach ratownik górniczy bo mu w niej ciepło jest. Wstyd i żenada, a zarazem śmiech na sali.\nParzykawa JSW26.04.2021 8:39\nWidzę, że jest nas wielu:)\nJa też mam wszystkie dniówki emerytalne i zjazdowe. Pracuje przy komputerze szefa pionu.\nsleper z lintera moze byc.\nCo piszesz to prawda.\nKażdy górnik na temat "przepracowanych naszych ratowników górniczych "ma wyroboine zdanie.\nCzytanie ,ze zrozumieniem się kłania . Zapracowany panie kolego z biurowca...\nCzy na "ciepłote" też się załapią?\nŻenada. Czepiacie się kartek żywnościowych dla pracowników biurowych, a sami płaczecie, że musicie "odrabiać" dni kiedy nie pracowaliście pod ziemią :D\nTak, tak kwarantanna i L4 - przelicznik dołowy, święta państwowe- przelicznik dołowy, urlop na Majorce - przelicznik dołowy za każdy dzień. Należy się!\nNo i prawidłowo , powinni się jeszcze zastanowić nad opieką Covidową, żeby tego nie odpracowywać. Bo czemu jest winien rodzic , który musi zapewnić opiekę dziecku w klasach 1-3 podczas zajęć zdalnych? A każde zwolnienie ,krew czy szkolenie górnik musi odpracować. Chore to trochę , powinno si wyliczyć emeryturę przed tzw. odróbką i po , nie jeden poszedłby od razu bez odrabiania .\nJeśli komuś na kopalni nie chciało się pracować fizycznie to szybko uciekał do ratownictwa.\nSuper fucha zdrowe kości koledzy w ścianach i w przodkach zapieprzaja co dzień między innymi na nich\nA piwo terz moga pic na dyrzuze\nJakoś cwaniacy nie garniecie się żeby pomagać w szpitalach podły naród\nJakim prawem lebrom dniowki dolowe za prace poza kopalnią na powierzchni??? To lekarzom, pielegniarkom i ratownikom medycznym tez 1.8.\noddając krew trzeba dzień odrobić .czyli pies pogrzebany\nA Mi cowidianie ciągle proponują wolontariat na izbie przyjęć.\nW takich czasach sprzedawcy czereśni jak w tych wpisach niestety nie mogą pomóc a ratownicy górniczy mają kursy kpp ten kto zna ten skrót to zrozumie\nJanusz Tracz 23.04.2021 12:57\njak najbardziej jestem za, ryle przyjely sie na kopalnie a nie do szpitali!, wiec oddelegowanie powinno byc na rowni zpraca na rodzimym zakladzie, a polaczki szczekaczki, zazdrosno-zawistne cebulaki moga dalej sobie piane bic :)\nDo Czerstwego.Jak nie wiesz ile dostają specjaliści to po co robisz wpis.\nTwój ból jest lepszy niż mój. Zamknąć ten górniczy skansen! Dlaczego cała polska ma płacić na nierentowne kopalnie?! Wstyd!\nCzyli jestes jak sie podpisujesz czerstwy .\nJak widać komunistyczna mentalność w górnictwie jest zakorzeniona do cna. Niech państwo im zapłaci dniówki !!!\nI bardzo dobrze lekarze też mają większą stawkę.\n1.praca mechaników na powierzchni.\n2.praca parzykaw w biurze.\n3.kalfaktorzy na powierzchni.\nNa was wszystkich pracują ciężko górnicy w temperaturze i zagrożeniach. Na wasze emerytury pracuje cały kraj.\nDlatego kondygnacje szpitali powinno budować się pod ziemią, żeby lekarze mieli płacone dodatki.\nAm 50 23.04.2021 9:18\nA strzałowy może być\nKalifaktor na dołowej szychcie 23.04.2021 9:09\nAle czy 1,8 czy 1,5 przelicznik\nDajcie im po bułce to zrobią wszystko...\nCzerstwy lagun23.04.2021 8:24\nCzyli pomoc dostaje wiecej niz wyksztalceni specjalisci.\nW tym kraju wszystko wywrocone jest dupa do gory.


Chiellini: Piłkarze potrzebują więcej edukacji - Piłkarski Świat.com\nChiellini: Piłkarze potrzebują więcej edukacji\n17 października 2018 Paweł Wątorski\nObrońca Juventusu Turyn, Giorgio Chiellini twierdzi, iż piłkarze potrzebują więcej nauki, by po karierze piłkarskiej lepiej sobie radzić w życiu.\n34-letni Giorgio Chiellini jest jednym z najbardziej utytułowanych włoskich zawodników. Na swoim koncie ma siedem mistrzowskich tytułów Serie A. Reprezentant Włoch niedawno ukończył Uniwersytet w Turynie, uzyskując tytuł magistra w dziedzinie administracji biznesowej.\n– Musimy zachęcać piłkarzy, by chętniej i więcej studiowali, ponieważ życie jest długie – zauważa Chiellini. – Życie po założeniu butów na kołku jest piękne. Nie wszyscy wiedzą co dalej zrobić ze swoim życiem. Tylko kilku zawodnikom udaje się znaleźć pracę w piłce nożnej – zakończył Włoch.\nPrevious Real Madryt sprzeciwia się rozegraniu meczów La Liga w USA\nNext Z Brzęczkiem sukcesów nie będzie!