Kuchnia VIVY! Awokado z krewetkami i eskalopki z tuńczyka z sosem paprykowym - wykwintne smaki na weekend! | Viva.pl\nMucha Ihnatowicz • 20 lutego 2016 18:47\nPyszne przekąski z łososia, tuńczyka, owoców morza lub klasyczne meksykańskie guacamole smakują bosko i wyglądają bosko! Na domówkę u przyjaciół, na kolację we dwoje...\nMucha Ihnatowicz poleca na weekend!\n„Dawno, dawno temu, kiedy nie było komputerów, telefonów komórkowych oraz telewizji, życie towarzyskie kwitło od rana do wieczora. Ach, te małe kolacyjki dla przyjaciół! Aranżowane z tego, co było dostępne na rynku, czasem urozmaicone rarytasami przywiezionymi z zagranicy. W moim notesie z tamtych lat znalazłam zapis, żeby będąc w Paryżu, kupić oliwę z oliwek, ocet winny, sos sojowy i kapary. Dziś to wszystko jest w każdym sklepie. I ten wieczór w rosyjskim stylu u kolegi Adama! Misa pełna czarnego, lśniącego kawioru na środku stołu, złociste chrupiące grzanki i krystaliczna, zimna jak śniegi Syberii wódka Stolicznaja. Jakie czasy, takie menu. Jedliśmy ten kawior łyżką jak ruscy bojarzy na uczcie u cara. A na wykwintnej kolacji u Mariolki podano karczochy z delikatnym winegretem na przystawkę. Skąd ona wtedy wzięła karczochy? Cieszyliśmy się każdym nowym smakiem, żeby schabowy z kapustą nie zdominował naszego gustu. Dodam, że najlepszego schabowego w życiu jadłam w gospodzie gminnej spółdzielni w drodze na Mazury. Awokado uważane za afrodyzjak to idealna przekąska na początek kolacyjki. Wypełnione krewetkami w aksamitnym majonezie z keczupem wygląda i smakuje bosko! Klasyczne, meksykańskie guacamole – pasta z awokado, pomidorów, cebuli i kolendry – łatwo rozsmarować na chlebie. W XVIII wieku angielscy żeglarze nazwali je masłem marynarzy. Ja wolę krojone w drobną kostkę awokado, pomidory, paprykę, czerwoną cebulę z kolendrą i sokiem z limonki jako znakomitą sałatkę, na przykład do grillowanego tuńczyka, który z awokado z krewetkami będzie ukoronowaniem każdej kolacji”.\nSKŁADNIKI: 2 awokado, 40 dkg obranych, gotowanych krewetek, 8 łyżek majonezu, 3–4 łyżki keczupu, łodyga selera naciowego, sok z cytryny, sól, pieprz, bazylia, papryczka chili.\nPRZEPIS: Krewetki wymieszać z majonezem i keczupem, dodać drobno posiekanego selera. Awokado przeciąć wzdłuż na pół, usunąć pestkę. Wydrążyć, pozostawiając dość grube ścianki. Pokroić miąższ w drobną kostkę i polać sokiem z cytryny. Pokrojone awokado wymieszać z krewetkami w majonezie i wypełnić połówki owoców. Ozdobić bazylią, plasterkami papryczki chili i posypać pieprzem.\nEskalopki z tuńczyka z sosem paprykowym\nSKŁADNIKI: 4 filety z tuńczyka lub łososia, łyżka oleju, sól, pieprz. Sos: 4 szalotki, 2,5 dkg masła, 200 ml śmietany, łyżeczka koncentratu pomidorowego, 2 ząbki czosnku, mała czerwona papryczka chili, łyżka mielonej słodkiej papryki, sól, pieprz.\nPRZEPIS: Szalotki obrać, pokroić w plasterki. W rondelku rozgrzać masło i smażyć szalotki 5–10 min,\naż będą szkliste. Dodać śmietanę, przecier pomidorowy, zmiksowane chili z czosnkiem, słodką paprykę, sól i pieprz, ucierać, aż sos będzie gładki (5 min). Eskalopki doprawić solą i pieprzem. Smażyć 3–5 min z każdej strony. Podawać z sosem paprykowym oraz sałatką z gotowanej soczewicy z marchewką, czerwoną papryką i zieloną fasolką szparagową.


Crash Bandicoot N. Sane Trilogy poza konsolami Sony utraci easter eggi - Aktualności - PS Site Polska\nPlatformowa, Platformer 3D\nCrash Bandicoot N. Sane Trilogy Crash Bandicoot N. Sane Trilogy w bazie gier\nCrash Bandicoot N. Sane Trilogy zostało niedawno zapowiedziane na inne platformy, przestając być tytułem na wyłączność dla PlayStation 4. Wciąż jednak tylko sprzęt Sony będzie miał tę oryginalną wersję niepozbawioną... easter eggów.\nCrash Bandicoot N. Sane Trilogy w ubiegłym roku oddało nam remake'i trzech pierwszych gier z Crashem z czasów PS One. Zrobione na nowo platformówki zdobyły ogromna popularność, prawdopodobnie będąc powodem ostatnich doniesień o kolejnej paczce remake'ów - Spyro Trilogy: Remastered.\nSpyro Trilogy: Remastered we wrześniu na PlayStation 4\nCrash Bandicoot N. Sane Trilogy z PS4 zawędruje również na konsole Switch i XOne oraz pecety, ale gra zostanie jednak nieco zmieniona na tych platformach. Jak informuje serwis GearNuke, jeden z fanów zauważył pewne różnice na nowym zwiastunie wersji na Switcha.\nMowa tu o nawiązaniach do studia Naughty Dog, twórców serii Crash Bandicoot. Na zwiastunie wersji na PS4 postać Coco ma na swoim laptopie naklejkę w kształcie logo ND, a na switchowej zapowiedzi już go nie ma:\nPoza tym na konsoli Sony bohaterka ogląda na ekranie swojego komputera scenę z Uncharted 4 (kiedy Nathan i Elena grali w Crasha!), podczas gdy zwiastun z Nintendo Direct w tej samej scenie z lapkiem pokazuje wizerunek Crasha na ekranie:\nWygląda na to, że Activision nie planuje oddawać hołdu oryginalnym twórcom poza konsolami Sony. Premiera switchowej wersji została zapowiedziana na 10 lipca tego roku.\nCrash Bandicoot N. Sane Trilogy - zwiastun (Switch)\nactivision Crash Bandicoot N. Sane Trilogy vicarious visions\n2 minuty z Crash Bandicoot N. Sane Trilogy na...\nCrash Bandicoot N. Sane Trilogy przeskakuje na...\nCrash Bandicoot w tym roku dostanie świetne...\nCrash Bandicoot z kolejnymi remake'ami?...


1. Tłumaczenie przysięgłe FACHOWEGO TEKSTU TECHNICZNEGO z/na czeski\nTłumaczenie - Fachowy tekst techniczny – z i na język czeski\nSzybko i zachowaniem najwyższej jakości przetłumaczymy Państwu fachowy tekst techniczny łącznie z urzędowym uwierzytelnieniem.\nFachowy tekst techniczny – sposoby tłumaczenia\nFachowy tekst techniczny może przetłumaczyć tłumacz przysięgły języka czeskiego lub zwykły tłumacz języka czeskiego.\nKonkretnie możemy zaoferować: zwykłe tłumaczenie fachowego tekstu technicznego, uwierzytelnione tłumaczenie fachowego tekstu technicznego (urzędowe tłumaczenie fachowego tekstu technicznego), korektę fachowego tekstu technicznego.\nCoraz to więcej europejskich firm rozpoczyna własną aktywność w Polsce. W szeregu przypadków są to firmy wywodzące się z Czech, czyli kraju o trochę innej kulturze. Kiedy tak właściwie firmy takie trafiają na rynek, rozpoczynają niesłychanie aktywną kampanię marketingową oraz reklamową. Wtedy okazuje się, że nie ma możliwości dosłownego tłumaczenia tekstów reklamowych z języka czeskiego, ponieważ połączone są one nieraz z krajową kulturą i czeskim żartem, jaki dla rodaków jest najzwyczajniej w świecie niejasny.\nW takiej sytuacji, potrzebna jest transkreacja tekstu. Tłumacz, który podejmuje się takiego zagadnienia, nie tłumaczy dokładnie tekstu z języka czeskiego, a tylko opiera się na nim i dostosowuje do lokalnych rzeczywistości oraz ceremoniałów. Transkreacja to nie tylko tłumaczenie, lecz również poniekąd copywriting i żąda zdolności językowych i polotu.\nNiesłychanie istotne jest, aby nowo skonstruowany tekst reklamowy odpowiadał wymaganiom korporacji czeskiej i nawiązywał do jej kampanii marketingowych, a równolegle najprzyzwoiciej trafiał do krajowego odbiorcy.


Jesteś tutaj » Strona główna » G » Gorlice\nStowarzyszenie działa na rzecz ochrony oraz stałej opieki galicyjskich cmentarzy pochodzących z okresu I wojny światowej.\nPeps -Dom Handlowy\nDom handlowy w Gorlicach zaprasza na zakupy. 21 stoisk firm - od branży jubilerskiej i upominków, kosmetyki, odzież po salonik prasowy i bankomat.\nMiędzynarodowe Prezentacje Muzyczne Ambient to doroczna impreza z udziałem wykonawców przedstawiających różne odmiany muzyki elektronicznej od ambient i dark ambient, chillout, minimal po neoindustrial oraz różną stylistykę wizualną w ramach możliwości, jakie niesie ze sobą wideo art.\nDan-Lex - drukarnia\nDrukarnia oferuje druk wszelkiego rodzaju materiałów reklamowych, książek, folderów.\nStrona firmy informatycznej Signera specjalizującej się w projektowaniu stron www oraz serwisów i aplikacji internetowych. Wykorzystywane technologie to HTML i CSS przy dużym udziale języków skryptowych php i jQuery oraz baz danych mySQL. Usługi obejmują również pozycjonowanie i hosting wykonanych projektów. Firma ma swoją siedzibę w...\nVeronique - odzież młodzieżowa\nFirma zajmuje się dystrybucją odzieży z Francji. W stałej sprzedaży detalicznej i hurtowej odzież marki RG512.\nBeskid Gorlicki - Beskid Niski w pigułce 19.04.2009 21:08 bardzo dobra strona, dużo ciekawych informacji, cenne wskazówki , praktyczne rady. az chce sie tam być:)


Szara Przystań: Zwana "tą kobietą"...\nAutor: Elina o 19:59\nbezrobotna.pl 17 lipca 2012 22:06\nCała ta historia wydaje się bardzo ciekawa i fakt, że rzeczywiście miała miejsce w historii Wielkiej Brytanii dodaje jej tylko pikanterii. Chętnie przeczytam.\nElina 24 lipca 2012 19:36\nZachęcam, jest naprawdę dobrze napisana i czyta się z przyjemnością :).\nopracowani życiem 2 listopada 2012 13:55\nmyślę, że to jednak nie dla mnie tematyka, poczekam na kolejne...\nDomino 17 lipca 2012 23:24\nPapierowa panna 19 lipca 2012 13:44\nŚmiesznie, bo ja właśnie czytam "Jak zostać królem" a tu recenzja książki w jakiś sposób wiążącej się z historią;) Lubię biografie, szczególnie jeśli dotyczą kobiet sciągającym mężczyzn na pewnego rodzaju manowce;) u mnie już na liście do przeczytania\nElina 24 lipca 2012 19:39\nOj, to nie tak, jeżeli chodzi o ściąganie na manowce. Edward miał ciężki charakter jeżeli o tym mowa i otoczył Wallis coś w rodzaju zapory... miało to swoje dobre i złe strony. Jak dla mnie - byli warci siebie nawzajem :).\nWeronika 19 lipca 2012 16:19\nJedno jest niepodważalne - charakterek to ona miała!\nLubię dobrze napisane biografie, szczególnie ciekawych kobiet (na przestrzeni wieków i kontynentów). Ta zapowiada się jako taka, więc jeśli będę miała okazję - sięgnę.\nElina 24 lipca 2012 19:40\nZachęcam gorąco :).\nP.S. Piękny awatar, Mary :). To również obraz Volegova, prawda?\nWeronika 25 lipca 2012 08:34\nRównież:) Przeczytałam wpis na blogu Beatriz i zakochałam się obrazach tego pana. Co prawda mojego van Gogha nie przebije, jednak na stałe zagościł w poczcie ulubionych.\nElina 25 lipca 2012 10:51\nJa również darzę jego obrazy wielką miłością. Mają w sobie coś niesamowitego, co przyciąga! Jak dla mnie - magia w czystej postaci.\nAleksandrowe myśli 21 lipca 2012 19:54\nJoanna 8 sierpnia 2012 14:33\nJuz od jakiegoś czasu mam ochotę na tą książkę :)\npas 8 listopada 2012 19:30\nNie czytuję zbyt często biografii, ale tym razem jestem zaintrygowana. Być może przekonałaś mnie do zmiany czytelniczych nawyków ;)\nIvka 14 listopada 2012 11:47\nBardzo lubię biografie. Oglądałam film "Jak zostać królem", więc tym bardziej "Ta kobieta" wydaje mi się interesująca.\nPrus24 1 stycznia 2013 17:36\nKsiążka pokazuje, jak silny wpływ na mężczyznę może mieć kobieta. Lektura wciągająca.\nczęści samochodowe swarzędz 17 kwietnia 2014 23:11


Egipt: zabójcą biskupa koptyjskiego okazał się były mnich. Przyznał się przed sądem | Życie Zakonne\nHome WiadomościZe Świata Egipt: zabójcą biskupa koptyjskiego okazał się były mnich. Przyznał się przed sądem\nByły mnich Izajasz, usunięty wcześniej ze stanu zakonnego, przyznał się do zamordowania swego dotychczasowego przełożonego, koptyjskiego biskupa Epifaniusza.\nKilka dni przed tragedią zwierzchnik Kościoła koptyjskiego patriarcha – papież Teodor (Tawadros) II wydał dekret, stwierdzający, iż mnich swymi „niestosownymi działaniami” złamał monastyczny sposób zachowania i życia w ubóstwie, posłuszeństwie i czystości – podały 5 sierpnia na portalach internetowych media egipskie.\nWładze bezpieczeństwa nie wykluczyły morderstwa i rozpoczęły dochodzenie. Dość szybko podejrzenie padło na byłego mnicha, liczącego 34 lata, który śluby złożył w 2010, przyjmując imię Izajasz od Makarego (Iszaja ‘al-Maqari). 5 sierpnia Koptyjski Komitet Synodalny ds. Monastycyzmu przeniósł go do stanu świeckiego „za poważne złamanie prawa zakonnego”, nie wspominając jednak o zabójstwie. Wezwano go do „okazania skruchy”.\nPolicjanci wraz z 60 śledczymi przejrzeli obrazy nagrane przez kamery wideo i skontrolowali cele mnichów. Ustalono, że sześciu zakonników było skłóconych ze swym przełożonym – biskupem, odmawiając mu posłuszeństwa. W wyniku długiego przesłuchania poszlaki doprowadziły do Izajasza, który był bardzo zbuntowany.\nJeszcze w lutym br. otrzymał polecenie opuszczenia klasztoru na trzy lata, ale pozostali mnisi zaapelowali w jego imieniu o danie mu drugiej możliwości na naprawienie błędów. On jednak nie skorzystał z tej szansy i – jak się okazało – często opuszczał klasztor wbrew poleceniom swego przełożonego.


Obecnie metalurgia jest dziedziną, która rozumie nie tylko procesy obróbki plastycznej oraz odlewnictwo, lecz także posiada się badaniem grup w mierze makro. W ostatnim obiektu zazwyczaj buduje się badania na mikroskopach metalograficznych.\nMikroskopia jest rzeczą, która pojawiła się już kilkaset lat temu. Jednak dopiero zależnie od młoda innego typie mikroskopy zaczęto używać w metalurgii. W teraźniejszych czasach są one niezastąpione podczas książce z tematami inżynierskimi. Dziś we wspomnianej dziedzinie niezwykle tanie są mikroskopy metalograficzne, które gra się między innymi do badania zgładów metalowych albo też ich przełomów. Jest to technologia obrazowania, którą przesuwa się na próbkach nieprzezroczystych. Do mikroskopów metalograficznych możemy zaliczyć między innymi mikroskopy elektronowe, które pozwalają na uwagę struktury na stanie atomowym oraz mikroskopy świetlne, cechujące się mniejszym powiększeniem. Obserwacje przeprowadzane za pomocą wspomnianych urządzeń są niezwykle istotne, ponieważ dzięki temuż możemy stwierdzić nowego sposobie mikropęknięcia w środku albo ich zaczęcie. Możliwe jest również obliczenie udziału fazowego, a także dokładne wyznaczenie poszczególnych faz. Dzięki temu potrafimy również oszacować ilość i rodzaj wtrąceń, a oraz wiele nowych ważnych składników, z tematu widzenia metalurgii. Przykładowo często obserwacje mikroskopowe nowo stworzonego materiału zezwalają na dokładną obserwację struktury materiału, dzięki czemu w perspektywy możemy uniknąć wielu niepożądanym awariom.\nStosowanie mikroskopów metalograficznych jest wielce istotne, ponieważ dzięki temuż potrafimy szybko znaleźć wady materiału. Jednak warto mieć, iż obsługa tego modelu sprzętu jest delikatna. Spośród ostatniego powodu doświadczenia na nim powinny spełniać wyłącznie wykwalifikowane osoby.


Gdzie jest twój Stary? - Splot\nStrona główna » Artykuły » Teatr » Gdzie jest twój Stary?\nW jednym z wywiadów, który z Markiem Mikosem przeprowadziła Beata Kołodziej, dyrektor, na pytanie o to, jaki będzie jego Stary Teatr, odpowiedział: „To będzie Teatr pani, mój, tego pana i tej pani, którzy siedzą przy stoliku obok. Teatr zespołu Starego Teatru. Nie tylko aktorów i nie tylko reżyserów. Teatr, który jest punktem odniesienia”. Śmiech na sali, wiadomo, bo zespół nie miał i nie ma nic do gadania, a punktem odniesienia jest póki co program Jana Klaty. Ale ważny jest tu wątek publiczności, która miałaby być nie tylko odbiorcą, ale niejako uczestnikiem teatralnych zmian. Tylko co na to wszystko publiczność? Wiedziałby to Marek Mikos, gdyby na przykład z balkoniku zerknął na widownię podczas finału Wesela. Publiczność w każdym wieku tupie, pokrzykuje i wierzga. Przynajmniej tak było podczas wrześniowego wznowienia spektaklu Klaty. Nie żeby zaraz wszyscy byli tacy solidarni. Jedna wyraźnie znudzona pani podczas finału, po którym niejeden wychodził z łzą kręcącą się w oku i rozdygotanym podbródkiem, mówiła, że ma buty przyciasne, bo jej nogi spuchły od tego siedzenia i nie wie jak do domu dojdzie. A że trza mieć buty na weselu, to pewnie dlatego nie zzuła. Mogłoby pewnie z tego wyjść niezłe działanie performatywne, a tu taki klops. Ale żarty na bok. Chodzi przecież o to, że kto przychodzi rozerwać się przy klasyce, ten ma wysiedziały tyłek, ale jednak duża część publiczności rozumie weselny kontekst i jest realnie wzburzona, czego wyraz daje podczas oklasków. Te oklaski z mniej lub bardziej podkurwionymi widzami i zespołem walącym kosami w scenę, stały się trochę takim suplementem do spektaklu.\nObecne jest wtedy nieczęste porozumienie pomiędzy sceną a widownią, które udaje się kiedy wiadomo, że istnieje wspólna sprawa. Bo przecież „to jeszcze nie koniec” – jak brzmiało hasło zwolenników Jana Klaty na dyrektorskim stołku. Czyżby?\nDo grudnia zostało jeszcze trochę Wesel w repertuarze – Klata to przecież ulubiony reżyser Mikosa (i nie jest to żaden suchar, a wypowiedź aktualnego dyrektora – chciałoby się powiedzieć, cytując Dorotę Gardias z „Azji Express” – że chyba popełnił on jakieś fondue czy tam foyer), będzie więc też okazja, żeby przekonać się, czy czas uczy publiczności pogody. W końcu emocje i kurz bitewny nieco opadły. Ze Starego ratuje się, kto może, a ci, co zostają, pewnie w większości myślą o tym, że ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znają. There Is Power In A Union śpiewane w innym spektaklu ze Starego – Triumfie woli Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego – okazuje się być niczym więcej jak fantazmatem. Ale pamiętajmy, że pewien rodzaj odpowiedzialności leży też po stronie publiki. Dla niej to również sprawdzian. Wkurw do końca roku na Weselu a potem co?\nA potem styczeń i rok stary z nowym się styka, czasem zimnem do kości przenika, czasem w błocie utyka – jak mówi przysłowie. Co zaproponuje fantastyczna trójka – Mikos, Polewka, Grabowski? Z przywołanego wywiadu dowiemy się, że pierwszy z nich chciałby zrobić wszystko na już, jakby mu została tylko jeszcze jedna godzina życia. Niezły mindfuck, biorąc pod uwagę brak realnych efektów tego pośpiechu. A sorry, było narodowe czytanie Wesela. Natomiast w przypadku Artura Grabowskiego vel Arta Grabov (sam się tak przedstawia na swojej stronce) powiedzieć „hold your horses”, to za mało. Bowiem kierownik literacki Starego chce zrealizować, na przykład, Dziady kowieńskie, które mają analizować mityczny i rytualny wymiar dramatu Mickiewicza, a w tetrze powinien trwać „nieustanny rytuał dziadów” – cokolwiek to znaczy. Nie dziwi wcale taki szeroki gest, kiedy czytamy na stronce („obczajcie, bo nie uwierzycie” zachęca Maciej Stroiński) życiorys Arta – „z domu o tradycjach sarmacko-libertyńskich, co musiało odcisnąć się na jego charakterze skłonnością do irracjonalnych buntów i anarchistycznych gestów”. Co więcej – „dorastał na mistycznie szarych pustkowiach socjalistycznej ojczyzny, błądząc w labiryncie betonowych baraków, kaleczył sobie język poezją Rilkego i Wergiliusza oraz zatruwał umysł grecką filozofią”. No cóż, mili państwo, tak trzeba żyć. Trochę nam się zatem ten „nieustanny rytuał dziadów” rozjaśnia. A co do ostatniego z tercetu – Jana Polewki – to jego funkcja o znamiennej nazwie „wicedyrektora ds. artystycznych” co nieco mówi o kursie, który przyjął Mikos już na poziomie nomenklatury. Innymi słowy – w sprawach artystycznych wicedyrektor zapewne niewiele będzie miał do powiedzenia. Co z tego wyniknie – nie wiadomo, ale a nuż spełni się koszmar Ministra Glińskiego i trzeba będzie przeprowadzać nowy konkurs. Póki co apeluje on, żeby środowisko teatralne i zespół ze spokojem patrzyli na poczynania dyrektora.\nA dyrektor, jak ten Pan Młody, przechadzając się po korytarzach (podobno tylko do godzin popołudniowych żeby nie spotykać zespołu przed wieczornymi spektaklami), mógłby deklamować „Tak to czuję, tak to słyszę: i ten spokój i tę ciszę”. A żeby nie żyć już pośród murów szarej pleśni, trzeba byłoby ten zatęchły od eksperymentu i postdramatyzmu teatr odświeżyć. Tylko dla kogo robi to Marek Mikos? Publiczność chyba niespecjalnie takiego wyzwolenia potrzebuje. Właściwie to może się ona od nowego sezonu wypiąć i powiedzieć jak Wyspiański, że Kraków mam za małe, pretensjonalne, wysoce śmieszne miasteczko. Może też wspomniany suplement do Wesela, czyli niezgodę na obecny kurs, przenieść do rzeczywistości istniejącej poza sceną i widownią. Ale wiadomo jak to z tym działaniem czasem bywa – „duza by juz mogli mieć, ino oni nie chcom chcieć!”. Co by jednak publiczność nie zrobiła, to na pewno będzie miało to wpływ na Teatr. A efekty tego są nie mniej interesujące od nowego programu.\nZośka Papużanka Elżbieta Jabłońska Tauron Nowa Muzyka Andriej Zwiagincew Per Petterson Przygody Tintina Sally Mann Co Na Scenie Nowy Wymiar Teatru Galeria Pryzmat Teresa Fazan Pióropusz Piotr Uklański Michael Greenspan Joanna Kozak Jeroen Funke Robert Bellsola Pokojówki Ewa Mazierska Logikomiks W poszukiwaniu prawdy Kobieta z wydm


Motyle rozwijają odporność na bakterie zabijające mężczyzn w rekordowym czasie - Zwierząt - 2019\nGłówny - Zwierząt - Motyle rozwijają odporność na bakterie zabijające mężczyzn w rekordowym czasie\nMotyle rozwijają odporność na bakterie zabijające mężczyzn w rekordowym czasie\nJest to trzecie z ośmiu postów poświęconych badaniom ewolucyjnym z okazji obchodów dwusetnej rocznicy Darwina.\nW naszym świecie jest (z grubsza) jeden mężczyzna dla każdej kobiety. Pomimo różnych różnic społecznych, nasz współczynnik proporcji pozostaje niezmiennie równy, do tego stopnia, że uważamy go za pewnik. Gdzie indziej w przyrodzie, sprawy nie są tak zrównoważone.\nWeź motyla niebieskiego księżyca ( Hypolimnas bolina ). W 2001 roku Emily Dyson i Greg Hurst badali tego oszałamiająco pięknego owada na wyspach Samoa Savaii i Upolu, kiedy zauważyli coś dziwnego - prawie wszystkie motyle były samicami. W rzeczywistości, znacznie liczniejsi mężczyźni stanowili zaledwie 1% populacji.\nPrzyczyną tego zdominowanego przez kobiety świata była infekcja, odziedziczona bakteria zwana Wolbachią . Wolbachia jest silnym kandydatem na największego na świecie pasożyta planety, ponieważ zaraża ogromną część stawonogów świata, a sama grupa jest bardzo udana. I nie lubi mężczyzn.\nWolbachia ma łatwą drogę infekcji - może być przekazana następnej generacji przez jaja zarażonej kobiety. Ale nie może dostać się do nasienia, dlatego owady są bezużyteczne i mają wiele strategii radzenia sobie z nimi. Czasami pozwala samicy rozmnażać się bez nawożenia mężczyzn. Innym razem zmusza mężczyzn do przechodzenia zmian płciowych, aby stać się kobietami. Ale w przypadkach, takich jak motyl z błękitnego księżyca, po prostu zabija on samców, zanim nawet wyklują się z jaj.\nW 2001 r. Dyson i Hurst zauważyli, że wyspy z najmniejszą liczbą mężczyzn to te z najbardziej rozpowszechnionymi infekcjami Wolbachia . Ale do 2005 roku sytuacja się zmieniła. Sylvain Charlat z University College London, wraz z Hurstem i innymi, odkrył, że liczba samców wzrastała w okolicach wyspy Upolu. Rok później formalna ankieta potwierdziła niesamowity powrót samców.\nNa Upolu dorównali liczbie samic. W ciągu zaledwie 10 pokoleń, samce motyli straciły przewagę liczebną od stu do jednej, na równi z samicami. "Według mojej wiedzy jest to najszybsza ewolucyjna zmiana, jaką kiedykolwiek zaobserwowano" - powiedział Charlat. W ciągu zaledwie dziesięciu pokoleń ewoluowali odporność na pasożyta - dramatyczny przykład doboru naturalnego w działaniu.\nCharlat znalazł tę samą historię w witrynie na wyspie Savaii niedaleko sąsiedniego Upolu. Po drugiej stronie wyspy samce nadal należały do mniejszości i wielu nie udało się wylęgnąć. Ale w przypadku 7% populacji radzili sobie lepiej niż przed pięcioma laty.\nWszystkie motyle były jeszcze zakażone tym samym szczepem Wolbachia, który zabił ich samce zaledwie kilka lat temu. A same bakterie się nie zmieniły - gdy Charlat skojarzył zakażone samice z niezainfekowanymi samcami z innej wyspy, w ciągu kilku pokoleń pojawiła się w nich mordercza przyroda pasożyta.\nCharlat wierzy, że motyle Upolu zyskały gen odporności (lub kilka), który pozwolił im zlekceważyć bakterie zabijające mężczyzn. Albo ewoluuje sama cecha, albo zyskała ją z populacji południowo-wschodniej Azji, która już stała się odporna.\nBez względu na pochodzenie, mutacja rozprzestrzeniła się jak genetyczny pożar przez Upolu i na sąsiednie Savaii. Większość mutacji przynosi małe korzyści i rozprzestrzenia się powoli. Ale dzięki wyrównaniu proporcji populacji populacja, która opiera się wolbachii, daje ogromną przewagę.\nOcaleni mężczyźni, którzy noszą ten gen (y), mieliby wybierać samice, ponieważ większość ich konkurencji leżała martwa w ich jajach. A kobiety, które wykryły mutację, miałyby dwa razy więcej młodych ludzi, którzy przeżyli.\nPraca Charlata podkreśla, jak potężny jest wpływ pasożytów na przebieg ewolucji. Jak potężni pasożyci mogą być w trakcie ewolucji. Wydarzenia takie jak ta mogą być bardzo powszechne, ale przy takiej szybkości mogły się zdarzyć, zanim naukowcy zdołali je zauważyć.\nNowo odkryta opór motyli jest również cudownym przykładem hipotezy Czerwonej Królowej, w której pasożyty i gospodarze zostają złapani w ewolucyjny wyścig zbrojeń. Każdy jest zmuszony do nabycia nowych adaptacji i przeciw-adaptacji tylko po to, aby pozostać w tym samym miejscu.\nW tym szczególnym wyścigu zbrojeń motyle wygrały bitwę z Wolbachią . Ale wojna się nie skończyła. Pasożyt staje teraz wobec nowej presji, aby znaleźć innowacyjne sposoby na pozbycie się ślepych samców. Jak długo potrwa, zanim rozwinie się strajk odwetowy?\nReferencje: Charlat, Hornett, Fullard, Davies, Roderick, Wedell & Hurst. 2007. Nadzwyczajny przepływ w stosunku płci. Science 317: 214.\nZdjęcia: JM Garg\nWięcej o Wolbachii i ewolucyjnych wyścigach zbrojeń :\nBeetle i drożdżowy zespół przeciwko pszczołom\nWęże odpornościowe prześcigają toksyczne traszki w ewolucyjnych wyścigach zbrojeń\nSkracające życie bakterie a komary dengi\nJapońskie ćmy dotknięte wirusem zabijającym mężczyzn\nulfsciences.com - Zwierząt


Wieczór Kawalerski Kraków - Perfekcyjna organizacja szalonych imprez!\nJesteśmy ekspertami w dziedzinie organizacji rozrywki. Współpracujemy z renomowanymi kontrahentami. Naszym klientom zapewniamy komfort, beztroskę i obsługę na najwyższym poziomie. Wy się bawicie, my dbamy o każdy detal!\nZorganizowaliśmy setki udanych imprez. Dzięki nam tysiące ludzi ma fantastyczne wspomnienia z wieczorów kawalerskich i panieńskich oraz imprez firmowych. Potrafimy wykreować rzeczywistość, w której spełniają się najbardziej szalone, imprezowe fantazje.\nRezerwuj aktywności kawalerskie i panieńskie w pakiecie z akomodacją i transportem, a zapłacisz jeszcze mniej! Nasza sieć współpracy z lokalnymi usługodawcami pozwala nam oferować profesjonalną pomoc w organizacji wszystkich aspektów pobytu.\nNasza kreatywność nie zna granic. Najbardziej wyrafinowane dowcipy na wieczory kawalerskie i panieńskie, wyjątkowe atrakcje dla miłośników życia nocnego i skoków adrenaliny – oferujemy cały katalog hedonistycznych przyjemności!\nWieczór kawalerski Kraków? Mamy milion genialnych pomysłów na zwiedzanie Krakowa (taka natura!). Sporty ekstremalne, zwariowane dowcipy, boskie striptizerki i nieziemski clubbing… A co Was uszczęśliwi?\nNotice: Korzystanie z WC_Product::get_gallery_attachment_ids uznawane jest za przestarzałe od wersji 3.0! Zamiast tego użyj WC_Product::get_gallery_image_ids. in /usr/home/sgnx/domains/kawalerski.funtime.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 3888 Notice: Korzystanie z WC_Product::get_rating_html uznawane jest za przestarzałe od wersji 3.0! Zamiast tego użyj wc_get_rating_html. in /usr/home/sgnx/domains/kawalerski.funtime.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 3888 Notice: Funkcja id została wywołana nieprawidłowo. Właściwości produktu nie powinny być dostępne bezpośrednio. Backtrace: require('wp-blog-header.php'), require_once('wp-includes/template-loader.php'), include('/themes/TheFox/page.php'), the_content, apply_filters('the_content'), WP_Hook->apply_filters, do_shortcode, preg_replace_callback, do_shortcode_tag, vc_do_shortcode, WPBakeryShortCode->output, WPBakeryShortCode_VC_Row->content, WPBakeryShortCode->loadTemplate, include('/themes/TheFox/vc_templates/vc_row.php'), wpb_js_remove_wpautop, do_shortcode, preg_replace_callback, do_shortcode_tag, vc_do_shortcode, WPBakeryShortCode->output, WPBakeryShortCode->content, WPBakeryShortCode->loadTemplate, include('/themes/TheFox/vc_templates/vc_column.php'), wpb_js_remove_wpautop, do_shortcode, preg_replace_callback, do_shortcode_tag, vc_do_shortcode, WPBakeryShortCode->output, WPBakeryShortCode->content, WPBakeryShortCode->loadTemplate, include('/themes/TheFox/vc_templates/vc_column_text.php'), wpb_ in /usr/home/sgnx/domains/kawalerski.funtime.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 4196 Notice: Funkcja product_type została wywołana nieprawidłowo. Właściwości produktu nie powinny być dostępne bezpośrednio. Backtrace: require('wp-blog-header.php'), require_once('wp-includes/template-loader.php'), include('/themes/TheFox/page.php'), the_content, apply_filters('the_content'), WP_Hook->apply_filters, do_shortcode, preg_replace_callback, do_shortcode_tag, vc_do_shortcode, WPBakeryShortCode->output, WPBakeryShortCode_VC_Row->content, WPBakeryShortCode->loadTemplate, include('/themes/TheFox/vc_templates/vc_row.php'), wpb_js_remove_wpautop, do_shortcode, preg_replace_callback, do_shortcode_tag, vc_do_shortcode, WPBakeryShortCode->output, WPBakeryShortCode->content, WPBakeryShortCode->loadTemplate, include('/themes/TheFox/vc_templates/vc_column.php'), wpb_js_remove_wpautop, do_shortcode, preg_replace_callback, do_shortcode_tag, vc_do_shortcode, WPBakeryShortCode->output, WPBakeryShortCode->content, WPBakeryShortCode->loadTemplate, include('/themes/TheFox/vc_templates/vc_column_text.p in /usr/home/sgnx/domains/kawalerski.funtime.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 4196 Notice: Korzystanie z get_product uznawane jest za przestarzałe od wersji 3.0! Zamiast tego użyj wc_get_product. in /usr/home/sgnx/domains/kawalerski.funtime.pl/public_html/wp-includes/functions.php on line 3888\nImprezowicze, wpisujecie gorączkowo w wyszukiwarkę hasło „wieczór kawalerski Kraków”? Zróbcie pierwszy krok ku przygodzie życia i napiszcie do nas! Z rozkoszą odpowiemy na wszystkie Wasze pytania.\nOrganizacja wieczoru kawalerskiego to sztuka. W naszej firmie uprawiają ją prawdziwi wirtuozi imprezowego szaleństwa. Poznajcie Nasz Zespół\nOddajemy głos tym, którzy skorzystali z naszych usług, a teraz boją się, że nie pójdą do Nieba…\nZazwyczaj nie chce mi się pisać opinii, ale tak dali radę, że się poświęcę 😉 Jako świadek odpowiedzialny za organizację, a do tego z natury leniwa bestia, oddałem wszystko w ich ręce. Cały pobyt w Krakowie to była bomba. Zajęli się nami od rana (pobudka by piękna striptizerka) do wieczora (długo by gadać…). Jako przewodniczkę przydzielono nam Gosię. Rewelacyjna babeczka, którą gorąco pozdrawiamy! ;). Jesteście znakomici!\nGorąco polecam. Kapitalny, szalony wieczór (striptizerka nie tylko gorąca, ale mogłaby startować na olimpiadzie jako gimnastyczka ;)). Ale tym, co zapamiętam do końca życia (przepraszam, urocza Striptizerko, Ciebie też nie zapomnę) jest off-roadowe safari pod Krakowem. Każdy facet powinien tego spróbować. Auta wypasione, a wrażenia nieziemskie!\nLudzie z Funtime mogliby pisać scenariusze do filmów. Zdecydowaliśmy się na dowcip „Kobieciarz” (młody sobie zasłużył burzliwą przeszłością :P) i umarliśmy w butach ze śmiechu. Kumpel wkręcony totalnie. Będziemy długo wspominać szalony Wrocław, naszą pilotkę i genialny clubbing do białego rana. Dzięki!\nChciałyśmy na panieńskim zrobić coś, czego grzeczne dziewczyny zazwyczaj nie robią. I nie o striptizera nam chodziło;) Zaczęłyśmy od strzelnicy i to był strzał w dziesiątkę. Genialny pomysł na pozbycie się przedślubnego napięcia. Nasza panna młoda była zachwycona. Kolacja w bardzo klimatycznej restauracji (otwarty bar!) to był początek niezapomnianego wieczoru. Poranne Spa bardzo się przydało ;]


Wiadomości: PlusLiga: Cenne zwycięstwo gdańszczan\nStrona Główna > Aktualności > PlusLiga > PlusLiga: Cenne zwycięstwo gdańszczan\nPlusLiga: Cenne zwycięstwo gdańszczan\nW zaległym meczu 14. kolejki PlusLigi cenne zwycięstwo w kontekście walki o 3. miejsce w rozgrywkach odnieśli siatkarze Lotosu Trefla Gdańsk. Podopieczni Andrei Anastasiego nie najlepiej rozpoczęli spotkanie z BBTS-em Bielsko-Biała, od porażki w pierwszym secie 21:25, ale w kolejnych partiach się podnieśli i zdołali wywalczyć w starciu z bielszczanami komplet punktów.\nPoczątek spotkania to wyrównana walka z obu stron siatki z wiodącymi rolami Bartosza Janeczka, powracającego na boisko po kontuzji Mateusza Miki oraz błędów bielszczan, które tuż przed pierwszą przerwą techniczną oddaliły ich od rywali (6:8). Gra gdańszczan nie była jednak pozbawiona niedociągnięć, szczególnie w przyjęciu i obronie, gdzie mocno w tyle zostawał Sebastian Schwarz, przez co na tablicy wyników pojawił się remis (9:9). Podopieczni Andrei Anastasiego zmobilizowali się raz jeszcze i pracą na siatce mocno nadszarpnęli pewność siebie gości. Krzysztof Stelmach poprosił o przerwę (9:12). Podczas niej trener zapewne przemówił do Bartłomieja Neroja, który finalnie uaktywnił Mateusza Sacharewicza na środku i sam zaczął ryzykować w polu serwisowym, co opłaciło się jego drużynie (12:13). Kolejne akcje to już wymiany pełne popisów Artura Ratajczaka oraz Wojciecha Grzyba, którym z drugiej piłki starał się sprostać rozgrywający BBTS-u (17:17). Jego działania przyniosły zamierzone efekty, bowiem udało mu się w końcu uruchomić punktującego na siatce Bartłomieja Krulickiego, który ponadto miał swój udział w trzech blokach na Mice w końcówce (21:17). Na linii mety gospodarzy nie uratowało ani pojawienie się na parkiecie Miłosza Hebdy, ani kilka dobrych zagrań Ratajczaka – set zmierzał ku szczęśliwemu końcowi dla przyjezdnych (23:20). Partię zakończył błąd tego pierwszego w zagrywce (21:25).\nMimo początkowej równej walki Trefl wzorem inaugurującej odsłony uzyskał kilka oczek zapasu przed przerwą, między innymi dzięki asowi Marco Falaschiego (8:5). Odrabianie strat szło bielszczanom mozolniej niż kilka chwil wcześniej, lecz nie pozwalali oni odskoczyć oponentom na większą liczbę oczek, obierając orientację siatkarskiego sprytu zamiast siły, czego najlepszym przykładem były kiwki po rękach przeciwników, w których brylował Sacharewicz (9:10). Ich kłopoty rozpoczęły się jednak wraz z uaktywnieniem się Hebdy na skrzydle i wysypie błędów własnych BBTS-u, takich jak przekroczenie linii trzeciego metra czy pomyłki serwisowe Janeczka (10:15). Lawinowo tracone oczka były oznaką paniki po stronie siatkarzy z Podbeskidzia, a nawet powrót do gry punkt za punkt przez przewagę rywali był dla nich zwiastunem rychłej porażki (12:17). Końcówka tego rozdania bezapelacyjnie należała do Ratajczaka, który świetną grą na środku stanowił poprzeczkę nie do przeskoczenia dla gości (20:13). Mimo prób blokowania gospodarzy gra podopiecznych trenera Stelmacha nadal się nie kleiła, a pomyłki w polu zagrywki przybliżały szczęśliwy koniec dla Trefla (16:23). Gwoździem do trumny przyjezdnych okazał się skuteczny na skrzydle po prostej Mateusz Mika (25:18).\nPrzy stanie 5:4 w trzecim secie BBTS uzyskał pierwsze prowadzenie, które równie szybko stracił, bowiem już po bloku Murphy’ego Troya na prawym skrzydle (6:7), a następnie jego ataku (7:8). Widać było, że ostatnich kilka akcji pozytywnie „nakręciło” Amerykanina, który wiódł prym w szeregach swojego zespołu, na co Krzysztof Stelmach zareagował wstrzymaniem gry (10:7). Nie za wiele to jednak zmieniło, bowiem nie zatrzymało atakującego Trefla, a chwila oddechu dodała pewności siebie Grzybowi zza linii dziewiątego metra i ten zapisał na koncie swojego teamu kolejny as (16:10). Od tego momentu mimo starań gości w ofensywie byli gdańszczanie, spokojnie utrzymując wypracowany zapas (19:15). Kiedy w aut zaatakował Kamil Kwasowski, a na środku siatki pomylił się Sacharewicz, to gdańszczanie objęli prowadzenie w meczu (25:18).\nCios za ciosem bielszczanie próbowali nawiązać walkę z rozpędzonymi gospodarzami (3:3, 4:4, 5:5). Udało im się nawet uzyskać dwa oczka zapasu na pierwszej przerwie technicznej, a stało się to w dużej mierze dzięki dominującej postawie Sergieja Kapelusa w atakach z drugiej linii i na skrzydłach. Kiedy jednak obrona i rozegranie teamu z Gdańska zaczęły się orientować na przejęciu odpowiedzialności w ofensywie przez ukraińskiego przyjmującego, wytoczył on mocne działa przeciwko niemu w postaci dobrze dysponowanego Troya (12:10). Dodatkowe problemy nastąpiły po serii bloków Trefla, w których punktował między innymi Hebda, co dało miejscowym asumpt do całkowitego przejęcia kontroli nad losami partii (18:13). Wzorem drugiej odsłony batalii końcówka należała do Ratajczaka, który nie tylko raz po raz zdobywał punkty atakiem, ale także blokował Krulickiego (21:14). Szalę zwycięstwa na korzyść miejscowych zagrywką przechylił Troy (25:18).\nLotos Trefl Gdańsk – BBTS Bielsko-Biała 3:1\n(21:25, 25:18, 25:18, 25:18)\nLotos: Grzyb (10), Falaschi (3), Schwarz (2), Troy (21), Ratajczak (12), Mika (9), Gacek (libero) oraz Stępień, Schulz, Hebda (12) i Czunkiewicz (1)\nBBTS: Krulicki (5), Neroj (6), Janeczek (16), Kapelus (10), Sacharewicz (6), Kwasowski (14), Koziura (libero) oraz Pilarz i Bogdan


Rowerowy Szlak Zabytków Techniki - mała pętla | Rowerem Po Śląsku\nTAGI: "Śląskie na rowerze"BędzinBytomChorzówCzeladźDąbrowa GórniczaGliwiceKatowiceMysłowiceNikiszowiecPark ŚląskiRadiostacja GliwiceRadzionkówRuda ŚląskaSiemianowice ŚląskieSosnowiecŚwiętochłowiceTarnowskie GóryŻabie DołyZabrzeZabytki i atrakcje turystyczne Tarnowskich GórZamek w Będzinie\nMała pętla rowerowego Szlaku Zabytków Techniki ma 149km i łączy industrialne zabytki Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii. Trasa rozpoczyna się w Gliwicach i prowadzi głównie drogami miejskimi, ale także drogami rowerowymi i duktami leśnymi. Ze względu na swoją długość i przebieg przeznaczona jest raczej dla bardziej zaawansowanych rowerzystów. Jednak dzięki zastosowaniu skrótów, z głównej pętli można stworzyć dwie mniejsze, dzięki czemu będzie ona przystępna także dla cyklistów o średnim zaawansowaniu. Trasa wycieczki przebiega przez 16 dużych miast Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii obok aż 19 zabytków techniki.\nStart i meta: Radiostacja Gliwice\nKrótsze warianty trasy\n“Śląskie smaki” na szlaku\nRowerowy Szlak Zabytków Techniki – przebieg\nTarnowskie Góry – miasto zabytków UNESCO\nRadzionków – Muzeum Chleba, Szkoły i Ciekawostek\nBytom – Górnośląskie Koleje Wąskotorowe\nSiemianowice Śląskie – Park Tradycji\nDąbrowa Górnicza – Kopalnia Ćwiczebna „Sztygarka”\nKatowice – Muzeum Śląskie, zabytkowe osiedla i fabryki\nZabrze – Kopalnia Guido i Szyb Maciej\nSzlak Zabytków Techniki to tematyczny szlak turystyczno-kulturowy łączący obiekty związane z kulturą dziedzictwa przemysłowego województwa śląskiego. Szlak tworzy 41 obiektów, wśród których znajdują się m.in. zabytkowe kopalnie, osiedla robotnicze, browary, fabryki, stacje kolejowe, muzea oraz galerie. To niesamowite miejsca, które przybliżają nam historię, zwyczaje i techniki pracy wykonywane tutaj w dawnych latach. Zobaczycie i poczujecie warunki z jakimi codzienne zmagali się górnicy pod ziemią, poznacie sposoby oczyszczania wody i tworzenia porcelany, dowiecie się o etapach ważenia piwa, a także o codziennym zwykłym życiu jakie wiedli mieszkańcy. Jest to najciekawsza trasa turystyki industrialnej w Polsce i wielokrotnie nagradzany produkt turystyczny!\nCo roku w czerwcu organizowane jest święto Szlaku Zabytków Techniki – Industriada. Jest to jednodniowy festiwal odbywający się w kilkudziesięciu miastach województwa śląskiego. To jedyna tego typu impreza w Europie Środkowo-Wschodniej, a pod względem wielkości – druga w Europie!\nWięcej informacji o Szlaku Zabytków Techniki znajdziecie na oficjalnej stronie: www.zabytkitechniki.pl oraz na www.slaskie.pl\nKarchowice (Stacja Wodociągowa Zawada)\nTarnowskie Góry (Zabytkowa Kopalnia Srebra)\nRadzionków (Muzeum Chleba, Szkoły i Ciekawostek)\nBytom (Stacja Górnośląskie Koleje Wąskotorowe)\nSiemianowice Śląskie (Park Tradycji)\nCzeladź (Galeria Sztuki Współczesnej Elektrownia)\nDąbrowa Górnicza (Muzeum Sztygarka)\nMysłowice (Centralne Muzeum Pożarnictwa)\nKatowice (Muzeum Śląskie)\nChorzów (Szyb Prezydent)\nŚwiętochłowice (KWK Polska)\nRuda Śląska (kolonia robotnicza Ficinus)\nZabrze (Kopalnia Guido)\nZabrze (Szyb Maciej)\nRozpoczynając pętlę rowerową w Gliwicach można skorzystać z krótszego wariantu trasy. Wystarczy wybrać skrót z Żabich Dołów na Chorzów Stary. Długość trasy wyniesie wtedy 93km, czyli skrócimy ją o 56km.\n93km: Gliwice – Karchowice – Tarnowskie Góry – Radzionków – Bytom – Chorzów Stary – Świętochłowice – Ruda Śląska – Zabrze – Gliwice\nInny krótszy wariant małej pętli Rowerowego Szlaku Zabytków Techniki można uzyskać startując np. w Katowicach i wybierając podobny skrót. Krótsza pętla będzie miała wtedy 62km.\n62km: Katowice – Chorzów Stary – Siemianowice – Czeladź – Będzin – Dąbrowa Górnicza – Sosnowiec – Mysłowice – Katowice\nRowerowy Szlak Zabytków Techniki poprowadzony jest głównie drogami asfaltowymi – aż 92% trasy. Pozostałą część stanowią drogi leśne oraz szutrowe.\nDrogi utwardzone (asfalt, kostka brukowa): 92%\nDrogi leśne i szutrowe: 8%\nRowerowy Szlak Zabytków Techniki jest długi i wymagający, dlatego wielu z Was może chcieć wspomóc się pociągiem Kolei Śląskich. Te dwie linie powinny Wam mocno skrócić dystans, a jak mocno to zależy jakie dworce wybierzecie.\nS1: Gliwice – Zabrze – Ruda Śląska – Świętochłowice – Chorzów Batory – Katowice – Sosnowiec – Będzin – Dąbrowa Górnicza\nS8: Tarnowskie Góry – Radzionków – Bytom – Chorzów – Katowice – Mysłowice\nŚLĄSKIE SMAKI NA SZLAKU\nFani śląskiej kuchni albo smakosze, którzy śląską kuchnię chcą poznać, mogą skosztować doskonałych regionalnych dań w restauracjach znajdujących się na szlaku kulinarnym „Śląskie Smaki”. Tuż przy lub w pobliżu małej pętli Rowerowego Szlaku Zabytków Techniki znajduje się 6 takich restauracji:\nCollina w Zbrosławicach\nHotel Opera w Tarnowskich Górach\nZagłębie Smaku w Dąbrowie Górniczej\nMoodro w Katowicach\nGliwice – Karchowice – Zbrosławice – Tarnowskie Góry – Radzionków – Bytom – Siemianowice Śląskie – Czeladź – Będzin – Dąbrowa Górnicza – Sosnowiec – Mysłowice – Katowice – Chorzów – Świętochłowice – Ruda Śląska – Zabrze – Gliwice\nRowerową wycieczkę Szlakiem Zabytków Techniki rozpoczynamy w Gliwicach tuż przy wieży Radiostacji. Jest to jedna z najciekawszych i najczęściej odwiedzanych przez rowerzystów atrakcji szlaku.\nRadiostacja Gliwice – drewniana wieża nadawcza, której wysokość 111 metrów daje jej status najwyższej istniejącej, zbudowanej w całości z drewna konstrukcji w Europie i najwyższej drewnianej wieży nadawczej na świecie. Co ciekawe, w konstrukcji nie ma ani jednego stalowego gwoździa! Zabytkowy kompleks Radiostacji tworzą jeszcze trzy budynki. Budynek nadajnika jest obecnie jednym z oddziałów Muzeum w Gliwicach. Można w nim zobaczyć nie tylko wiele oryginalnych urządzeń historycznej stacji radiowej, ale także dobrze zachowane, nietechniczne wyposażenie budynku. Park wokół wieży jest ogólnodostępny. Czas zwiedzania wraz z muzeum – 1h.\nCzerwonym szlakiem rowerowym przemieszczamy się między dzielnicami Szobiszowice a Żerniki. Początkowo drogą rowerową, potem spokojnymi uliczkami, a na koniec malowniczą szutrową drogą, która wyprowadza nas z Gliwic do Szałszy. W Szałszy na uwagę zasługuje neogotycki pałac wybudowany w 1877 roku przez rodzinę von Groeling. Niestety obecnie można go podziwiać jedynie zza ogrodzenia. Jest to własność prywatna, dlatego wejście surowo zabronione.\nPrzez Ziemięcice i Przezchlebie wśród malowniczych krajobrazów, spokojnymi uliczkami przemieszczamy się do wsi Karchowice. Znajduje się tam kolejny zabytek techniki województwa śląskiego, którego na naszej trasie oczywiście nie może zabraknąć.\nStacja Wodociągowa Zawada – kompleks wodociągowy w Karchowicach powstał w latach 1894-95 i miał na celu pomóc w rozwiązaniu problemu zaopatrzenia w wodę pitną powstających zakładów oraz rozrastających się miast i osiedli w zachodniej części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. W przeznaczonej do zwiedzania, wzniesionej w stylu modernizmu Hali Pomp, można zobaczyć działające tutaj niegdyś pompy, sprężarki i silniki parowe. Czas zwiedzania – 1,5h.\nW towarzystwie rzeki Dramy przejeżdżamy przez bardzo ciekawy Kamieniec z dominującym na tarasowym wzniesieniu pałacem, otoczonym parkiem z ciekawym starodrzewiem, a także Zbrosławice i Ptakowice. Asfaltowe drogi doprowadzą nas do Tarnowskich Gór, gdzie ukształtowanie terenu każe nam nieco stanąć na pedały i mocniej popracować. Podjazd do Parku w Reptach, gdzie znajduje się Sztolnia Czarnego Pstrąga, da popalić.\nSztolnia Czarnego Pstrąga – najdłuższa w Polsce podziemna trasa turystyczna, którą pokonuje się łodziami. Liczy 600 metrów długości i znajduje się między szybem „Sylwester” a szybem „Ewa”. Jest to fragment XIX wiecznej sztolni Fryderyk odwadniającej tarnogórskie podziemia. Sztolnia znajduje się na terenie Parku Repeckiego. Czas zwiedzania – 1h.\nSiecią szlaków rowerowych oznaczonych kolorem czarnym i wytyczonych przez tarnogórskie Stowarzyszenie Trasy Rowerowe jedziemy do jednej z największych atrakcji turystycznej województwa śląskiego, która w 2019 roku została wyróżniona przez Polską Organizację Turystyczną „turystycznym Oskarem”, będącym najwyższym trofeum w polskiej turystyce!\nZabytkowa Kopalnia Srebra – jedyna w Polsce trasa turystyczna, która prowadzi przez unikatowe podziemia po dawnym górnictwie kruszcowym. Szlak znajduje się na głębokości 40 metrów po ziemią, ma długość 1740 metrów i kształt trójkąta, którego wierzchołki łączą szyby: „Anioł”, „Żmija” i „Szczęść Boże”. W czasie niezwykłej wędrówki turyści oglądają pochodzące z XVIII i XIX wieku przodki górnicze, dawne stanowiska pracy i narzędzia. 270 metrów podziemnej trasy pokonuje się łodziami. Zarówno Zabytkowa Kopalnia Srebra jak i Sztolnia Czarnego Pstrąga znajdują się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Czas zwiedzania – 1,5h.\nZ Tarnowskich Gór kierujemy się na Radzionków, gdzie korzystamy z infrastruktury rowerowej powstałej przy budowie obwodnicy miasta. 1,5km jedziemy drogami rowerowymi, a kolejne tyle w towarzystwie samochodów ulicami Kużaja i Nałkowskiej, przy której znajduje się największa atrakcja turystyczna miasta.\nMuzeum Chleba, Szkoły i Ciekawostek – otwarte w 2000 roku unikalne muzeum, w którym zgromadzono kilka tysięcy eksponatów, m.in. maszyny, urządzenia i narzędzia piekarskie z XIX i XX wieku. Zobaczyć w nim można również zrekonstruowaną dawną izbę szkolną wraz z wystawą sprzętów i pomocy szkolnych, a także bacówkę czy salę z wystawą starych komputerów. Czas zwiedzania: 1,5-2h.\nBytom to niestety jedno z najmniej przyjaznych rowerzystom miast województwa śląskiego. Jeździ się tutaj trudno i trzeba dużo kombinować, żeby bezpiecznie przemieszczać się pomiędzy dzielnicami. Jednak chcąc zwiedzić zabytki techniki nie sposób tutaj nie zajrzeć.\nPrzez osiedle Vitor, a potem drogą rowerową wzdłuż ulicy Celnej dojeżdżamy do dzielnicy Karb, gdzie znajdują się Górnośląskie Koleje Wąskotorowe. Żeby jednak do nich dotrzeć, omijając ruchliwą ulicę Wrocławską, najlepiej przejechać pod wiaduktem i poruszać się wyjeżdżonymi przez rowerzystów ścieżkami wzdłuż torów.\nGórnośląskie Koleje Wąskotorowe – jeżdżąca od 1853 roku to najstarsza na świecie nieprzerwalnie czynna kolej wąskotorowa. W szczytowym okresie działalności sieć liczyła 230km długości, dzisiaj w użytku pozostało 21km z Bytomia przez Tarnowskie Góry do Miasteczka Śląskiego. Największą stacją jest Bytom Karb Wąskotorowy. Zachowały się na niej budynki lokomotywowni, gdzie zobaczyć można m.in. dwa parowozy, pojazdy spalinowe, wagony towarowe i osobowe oraz pojazdy pomocnicze (np. drezynę). Czas zwiedzania – 1h.\nRozejrzyjcie się, a kawałek dalej dostrzeżecie potężną Elektrociepłownię Szombierki, którą do niedawna również można było zwiedzać w ramach Szlaku Zabytków Techniki. Niestety szereg zaniedbań prywatnego właściciela doprowadziły do wykluczenia obiektu ze szlaku.\nDalsza przeprawa rowerowa przez Bytom odbywać się będzie przez Park Miejski im. Franciszka Kachla, co akurat jest wielką przyjemnością, a potem w ruchu ogólnym przez Śródmieście i Rozbark.\nZ dość ruchliwego Bytomia trafiamy na Żabie Doły, czyli do oazy spokoju znajdującej się na granicy trzech dużych śląskich miast: Bytomia, Piekar Śląskich i Chorzowa. Zbiorniki wodne, zapadliska, hałdy i nieużytki zostały uznane jako jedne z najcenniejszych przyrodniczo terenów Śląska pod względem ornitofauny. W 2018 roku tereny te zostały częściowo zrewitalizowane. Najbardziej odczuwalne dla rowerzystów są nowe ścieżki zrobione ze specjalnej substancji mineralno-żywicznej, które są bardziej spójne z otoczeniem i w porównaniu do kostki zdecydowanie przyjemniej się po nich jeździ. Ścieżka ma niestety tylko kilkaset metrów długości, pozostały odcinek to kamienista droga, która nieźle wytrzęsie.\nUWAGA! Wyjeżdżając w Chorzowie z Żabich Dołów jest możliwość skrócenia trasy o 56km. Zamiast w lewo wystarczy skręcić w prawo i jechać w kierunku Szybu Prezydent w Chorzowie Starym. Wybierając ten krótszy wariant nie zobaczycie aż 8 zabytków techniki, znajdujących się w Siemianowicach Śląskich, Czeladzi, Dąbrowie Górniczej, Mysłowicach i Katowicach.\nUlicą Główną w Maciejkowicach opuszczamy Chorzów i wjeżdżamy do Siemianowic Śląskich, gdzie po kilku kilometrach dotrzemy do kolejnego poindustrialnego śląskiego zabytku.\nPark Tradycji – mieści się w budynku maszynowni dawnej kopalni Michał, której historia sięga połowy XIX wieku. Na czterech kondygnacjach znajdują się m.in. parowa maszyna wyciągowa, wystawa lamp górniczych, replika pieca hutniczego oraz prezentacja mundurów górniczych. W podziemiach natomiast zaaranżowany został chodnik górniczy, gdzie przy pomocy rozwiązań multimedialnych można poczuć klimat dawnej kopalni. Krajobraz dopełnia 56-metrowa wieża wyciągowa szybu „Krystyn”. Czas zwiedzania – 45min.\nPrzez Park Górnik, a potem siemianowickimi szlakami rowerowymi docieramy w okolice Parku Miejskiego, skąd Starą Szosą wyjeżdżamy na tereny zielone Parku Pszczelnik.\nW Czeladzi szlak początkowo prowadzi polnymi drogami wśród dużej ilości zieleni. Potem natomiast drogą asfaltową, która błyskawicznie doprowadza nas do dawnych zabudowań kopalni Saturn. To tutaj mieści się Galeria Sztuki Współczesnej „Elektrownia” – jedyny czeladzki zabytek techniki.\nGaleria Sztuki Współczesnej „Elektrownia” – znajduje się w budynku dawnej elektrowni największego i najnowocześniejszego przed stuleciem zakładu przemysłowego w Czeladzi – kopalni węgla kamiennego „Saturn”. Wewnątrz odnowionego budynku w nietuzinkowej scenerii byłej elektrowni obok starych maszyn zobaczyć można wystawy malarstwa, grafiki czy rzeźby. Czas zwiedzania – indywidualnie.\nPo kilkuset metrach droga rowerowa doprowadzi nas do Muzeum Saturn mieszczącego się w dawnej willi dyrektora kopalni, a potem do Pałacu Saturna, w którym obecnie funkcjonuje hotel z termami rzymskimi. Przez Czeladź drogami rowerowymi lub mało ruchliwymi drogami publicznymi dojedziemy do dzielnicy Piaski.\nZ Czeladzi przez ruchliwe skrzyżowanie z DK86 przejeżdżamy na wprost i już jesteśmy w Będzinie, gdzie drogami rowerowymi dojedziemy niemal do wiaduktu kolejowego. Po drugiej stronie torów, w dzielnicy Warpie, kręcimy średnio ruchliwymi drogami publicznymi, które doprowadzają do Dąbrowy Górniczej. Przez osiedle mieszkaniowe Mydlice dojedziemy do kolejnej atrakcji Szlaku Zabytków Techniki.\nKopalnia Ćwiczebna Muzeum Miejskiego „Sztygarka” – Kopalnia Ćwiczebna została udostępniona do zwiedzania w 2010 roku jako podziemna trasa turystyczna na dwóch pokładach węgla kamiennego, o łącznej długości wyrobisk ok. 800m. Można w niej zobaczyć stanowiska szkoleniowe jak również maszyny i urządzenia służące do urobku i transportu węgla. Czas zwiedzania – 45min.\nKolejnym miastem na trasie małej pętli Szlaku Zabytków Techniki województwa śląskiego jest Sosnowiec. Miasto bardzo dobrze wdraża politykę rowerową. Wzdłuż głównych ulic powstały dziesiątki kilometrów dobrej jakości dróg rowerowych. Już od granicy z Dąbrową Górniczą przez Zagórze pojedziemy odseparowaną od ruchu samochodowego ścieżką rowerową wzdłuż ulicy Braci Mieroszewskich. Odbijamy dopiero na wysokości Góry Środuli, na zboczach której utworzono park miejski oraz stok narciarski.\nDrogi rowerowe prowadzą nas przez niemal cały Sosnowiec aż do Parku Harcerskiego i dalej mostu nad Brynicą, za którym wjedziemy na tereny historycznego Śląska – do Mysłowic.\nW Mysłowicach, kawałek za giełda samochodową, trasa skieruje nas do Parku Zamkowego, gdzie alejką dojedziemy niemal do rynku. Następnie przez centrum miasta, obok urzędu i dworca PKP, dokręcimy do wyłączonej z ruchu samochodowego Promenady, a potem do dzielnicy Słupna z parkiem i okazałym muzeum, które jest naszym kolejnym celem.\nCentralne Muzeum Pożarnictwa – największe tego typu muzeum w Polsce i jedno z największych w Europie. Liczy ponad 4 tysiące eksponatów, a wśród nich wozy rekwizytowe, samochody pożarnicze, hełmy, mundury, medale i sikawki. Znajduje się na terenie Parku Słupna. Czas zwiedzania – 1h.\nJeżeli zaczęliście w Gliwicach to wjeżdżając do Katowic na liczniku będziecie mieć już ok. 100km. Kawał drogi za Wami, ale pamiętajcie, że zaraz dojedziecie do jednej z perełek śląskiej architektury. Miejsca, którym można zachwycać się długo – Nikiszowiec!\nOsiedle Nikiszowiec – osiedle imponuje swoją architekturą, która charakteryzuje się zwartym układem budynków z czerwonej cegły. Poszczególne domy mieszkalne (trzykondygnacyjne o 12 mieszkaniach) łączone są w zamknięte pierścieniowo bloki. Każdy z tych trzykondygnacyjnych czteroboków został połączony z blokiem sąsiadującym nadwieszką (zadaszony mostek) przerzuconą nad ulicą. W podwórzach znajdowały się pomieszczenia gospodarcze: chlewiki, komórki i piec do wypieku chleba. Z tych bloków i wolno stojących obiektów publicznych, jak kościół, szkoła, szpital, uformowane jest w zaplanowanym z góry układzie całe osiedle. Znajduje się tutaj także odział Muzeum Historii Katowic – Dział Etnologii Miasta, gdzie można zobaczyć m.in. wystawę malarstwa, wystrój wnętrza dawnego, typowego mieszkania oraz urządzenia pralni i magla. Nikiszowiec jest ogólnodostępny, a czas zwiedzania zależy tylko od Was.\nKilkaset metrów od zabytkowego osiedla znajduje się kolejny na Szlaku Zabytków Techniki obiekt, przy którym z pewnością warto się zatrzymać i choć na chwilę wejść do środka.\nGaleria Szyb Wilson – znajduje się w budynkach dawnej cechowni i łaźni szybu „Wilson” na terenie KWK „Wieczorek”. W postindustrialnych wnętrzach prezentuje się sztukę współczesną, najczęściej tworzoną przez młodych artystów. Powierzchnia wystawiennicza należy do największych w Polsce – wynosi około 2500m2, na których znajdują się trzy sale wystawiennicze. Galeria jest ogólnodostępna.\nWjeżdżamy do lasu i zgodnie z oznakowaniem żółtego szlaku rowerowego jedziemy obok stawu Upadowego, a potem jeszcze ok. 1km, po czym odbijamy w kierunku Fabryki Porcelany.\nFabryka Porcelany – mieści się w pochodzących z przełomu XIX i XX wieku budynkach, w których od 1925 roku produkowano słynną na cały świat porcelanę stołową. Czas zwiedzania – 1h.\nZ Fabryki Porcelany, już drogą asfaltową jedziemy na Dolinę Trzech Stawów, gdzie wskakujemy na czerwony szlak rowerowy nr 1, który pokieruje nas do Bulwarów Rawy. Stamtąd już tylko kilkaset metrów do wybudowanego z wielkim rozmachem Muzeum Śląskiego.\nMuzeum Śląskie – znajduje się na terenie dawnej Kopalni Węgla Kamiennego Katowice. Usytuowanie muzeum na terenie związanym niegdyś z górnictwem przypomina także o znaczącej w regionie roli przemysłu. Byłą kopalnię węgla zamieniono w unikatową kopalnię kultury, udostępniając bogate i różnorodne kolekcje na głębokości 14 metrów pod powierzchnią terenu. Natomiast 40 metrów nad ziemią, na szybie „Warszawa” znajduje się taras widokowy z piękną panoramą miasta i okolic.\nMuzeum znajduje się na terenie katowickiej Strefy Kultury, w której koniecznie trzeba zwrócić uwagę na budynki Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, Międzynarodowe Centrum Kongresowe oraz ikonę Katowic – Spodek.\nOd Spodka drogą rowerową wzdłuż ulicy Chorzowskiej kierujemy się do Parku Śląskiego.\nPark Śląski to miejsce dobrze znane rowerzystom. Tamtejsze alejki mają wyznaczone ścieżki rowerowe, którymi bezpiecznie można poruszać się między kolejnymi atrakcjami, chociażby Wesołym Miasteczkiem, Ogrodem Zoologicznym czy Stadionem Śląskim. My przejedziemy właśnie w takiej kolejności, a potem na Chorzów Stary, gdzie znajduje się zabytkowy Kompleks Sztygarka z dominującym nad okolicą Szybem Prezydent.\nSzyb Prezydent i Kompleks Sztygarka – wysoka na 42 metry wieża wyciągowa szybu „Prezydent” wybudowana została w 1933 roku i ze względu na technologię żelbetową była jedną z najnowocześniejszych w Europie. Obok szybu “Prezydent” zachowała się także stare pokopalniane budynki, z których kilka zrewitalizowano, tworząc kompleks hotelowo-gastronomiczny „Sztygarka”. Obiekt ogólnodostępny.\nPrzez Park Redena wracamy na moment do Parku Śląskiego, skąd przez Klimzowiec, obok stadionu Ruchu Chorzów i drogami rowerowymi wzdłuż Rawy dojedziemy do Świętochłowic.\nW Świętochłowicach dojazd do znajdujących się na Szlaku Zabytków Techniki wież KWK Polska niestety nie jest przyjemny. Pokonać trzeba ruchliwe skrzyżowanie, przejechać pod wiaduktem a potem jeszcze pół kilometra w towarzystwie samochodów ulicą Wojska Polskiego. Wieże znajdują się po prawej stronie i trzeba do nich dojechać ok. 200m.\nWieże KWK Polska – są jedyną pozostałością po działającej na tych terenach Kopalni Węgla Kamiennego „Polska”. Wieże szybowe zostały wbudowane w latach 1884-87 i miały obsługiwać nowo otwarte poziomy 180m i 225m.\nZe Świętochłowic szybko przemieszczamy się do Rudy Śląskiej, a tam asfaltowymi drogami w ruchu publicznym przez Bykowinę i Wirek dojedziemy do kolejnego na naszej trasie zabytkowego osiedla robotniczego.\nKolonia Robotnicza „Ficinus” – historyczne osiedle robotnicze powstałe w 1867 roku dla pracowników kopalni Gottessegen (obecnie Pokój). Kolonia składa się z szesnastu domów i stanowi jeden z najstarszych zachowanych zespołów budownictwa patronackiego na Górnym Śląsku. Wszystkie zbudowano z piaskowca, a otwory okienne i drzwiowe ozdobiono ceglanym obramieniem. Obiekt ogólnodostępny dla zwiedzających.\nW Rudzie Śląskiej wskoczymy także na Rudzką Obwodową Trasę Rowerową, która przez 1,5km poprowadzi nas w kierunku Zabrza.\nW Zabrzu jedziemy mało ruchliwymi uliczkami przez dzielnicę Pawłów, a potem wzdłuż Parku im. Rotmistrza Witolda Pileckiego w kierunku Centrum. Po lewej stronie dostrzeżecie niebieskie wieże szybowe Kopalni Guido. Koniecznie tam zajrzyjcie…\nKopalnia Guido – założona w 1855 roku przez hrabiego Guido Henckel von Donnersmarcka. Jedną z atrakcji kopalni jest możliwość zjazdu w podziemia autentyczną klatką górniczą. Kopalnia oferuje ponad 3,5km podziemnych tras turystycznych na trzech poziomach: 170, 320 i 355 metrów pod powierzchnią terenu. Czas zwiedzania – 1-2,5h.\nTrasa prowadzi głównie drogami publicznymi, a droga rowerowa pojawia się dopiero przy stadionie Górnika Zabrze – 14-krotnego mistrza Polski w piłce nożnej. Z Centrum kierujemy się Maciejów, gdzie trafiamy na niebieskie oznakowanie Zabrzańskiego Szlaku Rowerowego. Poprowadzi on nas w kierunku ostatniego na naszej trasie zabytku techniku.\nSzyb Maciej – wybudowany na początku XX wieku i należał do kopalni Concordia. Pełnił funkcję szybu wentylacyjnego, transportowego, odwadniającego i zjazdowo-wydobywczego. W 1993 roku po wyczerpaniu się węgla, został przekształcony w głębinowe ujęcie wody pitnej. Obecnie dostępny do zwiedzania jest budynek z czynną dwubębnową maszyną wyciągową o napędzie elektrycznym, budynek nadszybia, wieżę wyciągową oraz szyb z głębinowym ujęciem wody pitnej. Czas zwiedzania – 1h.\nAsfaltem jedziemy aż do Kąpieliska Leśnego, przy którym odbijamy w lewo do lasu. Wyjedziemy w Gliwicach, gdzie przez Żerniki zamkniemy pętle pod gliwicką Radiostacją.\n« Sakwy rowerowe Extrawheel\tRowerowy Szlak Zabytków Techniki – duża pętla »


Gdzie obecnie paliwo jest najtańsze, a w których regionach płacimy najwięcej? »\n- Rola kobiet w budowaniu solidarności jest ogromna. To one są motorem, by działo się coś dobrego - przekonywały uczestniczki debaty "Solidarność kobiet", która odbyła się w Krakowie w ramach 20. Dni Tischnerowskich. »\nGOŚĆ NIEDZIELNY DODANE 14.10.2021\nDzisiaj, w czwartek 14 października, o godz. 23.10 na lotnisku Fiumicino w Rzymie wyląduje ostatni samolot linii Alitalia. Wystartuje o godz. 22.05 z Cagliari na Sardynii, a podróżować nim będzie 177 osób. Tak zakończy się 75-letnia historia tych włoskich linii lotniczych. »\nDo groźnego ataku na kapłana doszło w miejscowości Fidenza. 57-letni mężczyzna był gościem na plebanii. Awantura wybuchła z banalnego powodu. »\nNiestety nie mogą zmienić operatora, ponieważ tylko jeden dostawca spełnia parametry miejscowej sieci. Samorządy zamierzają interweniować na szczeblu rządowym. »\n"Po co nam ten Synod? - oczekiwania, nadzieje, obawy” - podczas debaty zorganizowanej przez Katolicką Agencję Informacyjną odpowiedzi na pytanie odnośnie do rozpoczętego przez papieża Franciszka synodu szukali duchowni i publicyści. »\nW pierwszych miesiącach II wojny światowej na Pomorzu Gdańskim Niemcy w brutalny sposób zamordowali ok. 30 tys. osób, w tym kobiety i dzieci. Szczególną kategorią ofiar byli duchowni. »


Pierwiosnek – na dobry początek | festiwalnastroje.pl\nWielu ogrodników chce cieszyć się pięknym ogrodem jak najdłużej. Zwykle przykładamy największą uwagę do tego, by urok naszego kawałka ziemi nie przeminął wraz z zakończeniem lata. Warto jednak przedłużyć czas życia swojego ogrodu sprawiając, by rozpoczął się jak najwcześniej.\nprzekształcenie spółki jawnej w spółkę z o.o ceny transferowe dokumentacja podatkowa\nJeśli chcesz cieszyć się widokiem kwitnących kwiatów już w marcu, posadź w ogrodzie pierwiosnki. Primulki, bo tak brzmi inna nazwa tychże kwiatów, zaraz obok przebiśniegów, uchodzą za swoisty symbol wiosny. Wtedy też kwitną najpiękniej – w marcu i kwietniu.\nZdarza się jednak, że przy sprzyjających warunkach, kwiatostany mogą utrzymywać się aż do lata. Kwiaty te doskonale znoszą zimę i niskie temperatury. Na wszelki wypadek jednak w okresie największych mrozów warto przykrywać je gałązkami iglastych roślin.\nOgromną zaletą pierwiosnków jest łatwość ich uprawy. Nie powinny przysporzyć zbyt wielu kłopotów nawet początkującym ogrodnikom. Żeby jednak cieszyć się widokiem kolorowych kwiatów już po stopnieniu ostatnich śniegów, należy pomyśleć o tym prawie rok wcześniej, gdyż okres wysiewu primulek przypada na początek maja.\nKtóre zawody straszą bezrobociem?


Muzykoterapia – na czym polega i jak działa? - Dobre Wiadomości\nWspółczesna nauka zaczęła się zajmować fenomenem uzdrawiających właściwości muzyki dopiero od lat 20. XX wieku. Już pierwsze badania wykazały, że muzyka wpływa na emocje, poprawia nastrój, relaksuje fizycznie i psychicznie. Zaczęło się od francuskiego neurologa i specjalisty od chorób uszu, Alfreda Tomatisa. Jako pierwszy odkrył, że ucho ludzkie służy nie tylko do słuchania, ale jest również instrumentem równowagi, wyprostowanej postawy ciała oraz organem, który ładuje korę mózgową energią elektryczną. Doszedł do wniosku, że szczególnie pozytywnie na mózg wpływają utwory o wysokiej częstotliwości. Poprawiają koncentrację, zwiększają kreatywność i pamięć, harmonizują pracę serca, synchronizują obie półkule mózgowe i dodają energii.\nMuzyka może wywoływać różne emocje, dlatego ważne jest, jakiego jej rodzaju słuchamy. Utwory spokojne potrafią unormować ciśnienie krwi i poprawiać nastrój. Muzyka, której towarzyszą bębny, a więc wyraźny rytm, pobudza pracę serca, podnosi ciśnienie krwi, rozbudza energię do życia i działania. Takie pozytywne właściwości może mieć muzyka kubańska, afrykańska czy bałkańska. Ale jeśli ktoś przeżywa głębokie stany depresyjne, wesołe rytmy niekoniecznie poprawią mu nastrój. Wewnętrzny stan osoby smutnej nie rezonuje z wibracją muzyki. Osoba ta jest na innej fali samopoczucia, tak dalekiej od radości, że nie przyjmuje wysoko energetycznej dawki zawartej w muzyce. Jej nastrój może się jednak poprawić, jeśli będzie słuchała utworów o umiarkowanym stopniu radości. Nierzadko punktem wyjścia będą w tym przypadku utwory smutne. Dobraniem odpowiedniej muzyki dla osób cierpiących na depresję (zdiagnozowaną) zajmują się muzykoterapeuci. Muzykoterapię jako metodę psychoterapeutyczną wykorzystuje się w terapii grupowej. Zajęcia można prowadzić z osobami dorosłymi, doświadczającymi depresji, nerwicy oraz z dziećmi niepełnosprawnymi.\nJ. S. Bach, koncert G-dur na flet i smyczki, largo, koncert F-dur na harfę.\n← Na wózku z Rzeszowa do Warszawy\nBernando LaPallo rocznik 1901: tajemnica długowieczności →


Treść pracy Kariny Lassak: "100 lat mojego gospodarstwa", czyli cofamy się do codziennego życia rolnika wioski Szonowice do roku 1917. Co się przez ten czas u nas działo? Przeczytajcie sami.\nWspomnienia spisane są na podstawie opowiadań i przekazów jednego z najstarszych mieszkańców małej podraciborskiej wsi Szonowice, Pana Henryka Neblik, w powiecie raciborskim województwie śląskim. Pan Henryk Neblik ma dzisiaj ponad 80 lat. Jego rodzina przybyła na raciborszczyznę spod Nysy około roku 1800. W dniu dzisiejszym na tym samym gospodarstwie, gdzie gospodarzono w latach 1800-1917 w dalszym ciągu działalność rolniczą prowadzi syn Pana Henryka – Bruno Neblik z żoną Teresą i czwórką dzieci. Pan Henryk Neblik w Szonowicach znany jest jako "Hajni" i tym imieniem będziemy się posługiwać w dalszej części wspomnień.\nHistoria wsi i jej tradycji rolniczych\nCofnijmy się nieco w czasie – a więc jest rok wyjściowy 1917. Szonowice to wtedy wioska o wdzięcznej nazwie Schőnwitz, co w potocznym tłumaczeniu z jęz. łac. oznaczało "Piękna Wieś". Dlaczego piękna? Otóż - jak relacjonuje pan Hajni - wioska była mała, choć ludniejsza niż w dniu dzisiejszym, liczyła około 400 dusz. Niewielkie gospodarstwa ciągnęły się wzdłuż utwardzonych kamieniem dróg, wszystkie drogi we wsi obsadzone były czereśniami. W okresie wiosennym, kiedy drzewa zakwitały, zapach i widok Szonowic był niemalże bajkowy. Stąd pewnie nazwa wsi. Te czterysta osób zamieszkujących wówczas osadę to: mieszkańcy majątku ziemskiego zlokalizowanego wokół pałacu państwa Wrochem Gelhorn, mieszkańcy folwarku Neuhoff oraz pozostali, w głównej mierze, rolnicy.\nWieś dzieliła się na dwie części: Dorf czyli rolnicy mieszkający na wiosce i gospodarzący na swoich niewielkich rodzinnych gospodarkach oraz Gut czyli majątek ziemski, gdzie prowadzono gospodarkę rolną przy udziale najemnych robotników mieszkających w budynkach wielorodzinnych należących do majątku. Była wówczas w Szonowicach jeszcze jedna, nieco od wsi oddalona, stara osada o nazwie "Treibhof" czyli "Wygon". Były to niewielkie wzgórza, wzniesienia z całymi połaciami łąk i pastwisk. Tam pędzono do wypasu całe bydło ze wsi. Było to swego rodzaju wspólne, gromadzkie pastwisko wiejskie. Na Wygonie znajdowała się także, już wówczas stara około 100 letnia, osada fryderycjańska. Osada chałupników, czyli tych, którzy prócz kilkuarowej parceli, na której stała chałupa z zabudowaniami gospodarczymi, żadnego innego pola nie posiadali. Nazwa osady pochodziła od króla Fryderyka II. Budowa tej kolonii we wsi realizowana była przez właściciela ziemskiego. Koszt jednej osady gotowej do zasiedlenia wynosił około 180 – 186 talarów, za zagrodę gotową do zasiedlenia. Za oddaną, gotową do zamieszkania osadę właściciel ziemski otrzymywał zwrot kosztów od państwa w wysokości 150 talarów dofinansowania. Warunków było kilka: dom i zabudowania nie mogły być drewniane ale murowane, w skład gospodarstwa standardowo wchodził niewielki budynek mieszkalny, chlew i stodoła zaopatrzone w żywy inwentarz i niewielki skrawek pola. To osadnicy, na obrzeżu wsi otrzymywali za darmo. Byli zobowiązani zamieszkiwania i dbania o gospodarstwo, a po pięciu latach od zasiedlenia raz w roku na św. Marcina kolonista musiał zapłacić czynsz.\nTutaj w Szonowicach zamieszkali przybyli rzemieślnicy parający się: stolarką, kowalstwem, kolarstwem czy ciesielstwem. Takich osad w Szonowicach powstało 20. Osadnicy przybyli do Szonowic pochodzili z różnych stron: Polski, Czech i Prus. Wykorzystując położenie wsi, warunki klimatyczne mieszkańcy wystawili we wsi aż trzy młyny wiatrowe. Jeden z ich wybudowany został przez dziadka Pana Hajnika. W wiosce funkcjonowała karczma, dwie kuźnie, stolarnia, kolarnia, szkoła, poczta, piekarnia, zakład szewski, masarnia, krawiec, mleczarnia, poczta, sklep z artykułami kolonialnymi oraz w okresie późniejszym cegielnia. Jeśli chodzi o produkcję żywności oraz drobne zakłady rzemieślnicze to praktycznie wioska była niezależna.\nWiejski porządek życia\nJak już wspomniałam wcześniej, społeczność Szonowic podobnie jak w innych wioskach regionu raciborszczyzny tworzył: dwór (majątek ziemski), probostwo (to znajdowało się w sąsiednim Modzurowie) oraz wieś. Dwór to nie tylko państwo mieszkający w pałacyku. To było całe rolne przedsiębiorstwo z wieloma wewnętrznymi prawami i zależnościami. To właściciele ziemscy, ich rodziny rezydujące w pałacu, dworska służba, urzędnicy i robotnicy. Całkiem nieźle rozbudowana struktura i hierarchia. Szonowicki właściciel dóbr Carl Wrochem Gelhorn zatrudniał: ekonoma, prywatnego nauczyciela, sekretarza, kucharza, ogrodnika, pomoce kuchenne, inspektora w majątkach pobocznych, woźnicę, lokaja. Wszyscy musieli się utrzymać z gospodarki na ponad 300 ha ziemi.\nPodobnie rzecz się miała z probostwem – nie oznaczało ono samego kościoła z plebanią. Fary to także były małe przedsiębiorstwa rolne produkujące żywność i dające zatrudnienie miejscowej ludności. Kościół posiadał wówczas niemałą własność gruntową, nierzadko połacie lasów. Do uprawy pól potrzebni byli robotnicy, a do obrządku bydła pachołkowie. Kobiety zatrudniane były do posługi na plebanii, przeróbki żywności i usługiwaniu na plebanii. Wieś - jak to wspomina pan Hajni - to przede wszystkim chłopi i drobni rzemieślnicy.\nWśród chłopów byli bogaci, średnio zamożni oraz biedacy, którzy pomimo ciężkiej pracy ledwie wiązali koniec z końcem. Jak mówi mój rozmówca takie rozwarstwienie było we wsi czymś normalnym, nikogo nie dziwiło, nie było źródłem konfliktów. Ludzie byli pogodzeni z pewnym porządkiem rzeczy. W Szonowicach około roku 1917 i w okresie późniejszym indywidualnych gospodarstw rolnych było około 40, nie licząc majątku ziemskiego. Pan Hajni wspomina, że gospodarstwa były małe ich areał to 2-3 ha. We wsi były tylko dwie gospodarki, gdzie tej ziemi było kilka dobrych hektarów.\nKażda z grup, warstw społecznych żyła wedle określonego porządku, zasad i praw społeczno – moralnych, które bardzo, bardzo rzadko były przekraczane. Społeczność Szonowic to byli zgodni i spokojni gospodarze oddani swojej ziemi. Niegdyś wioska była jak jeden wielki organizm, gdzie każdy miał do spełnienia swoje funkcje i zadania. Miał każdy swoje przywileje, ale miał także swoje powinności. Ten, kto urodził się w majątku ziemskim musiał się zachowywać stosownie do swojego stanu, jak kto urodził się w chłopskiej chałupie, nie mógł żądać przywilejów dworu. Pałac otoczony był parkiem, a park wysokim parkanem, którego nie wolno było przekraczać.\nTradycją było wspólne pomieszkiwanie wielopokoleniowych rodzin. Dziadkowie mieszkali wspólnie z dziećmi i wnukami. Na starość posiadali tzw. wyłamek (jedna izba) we wspólnej chałupie. Jak długo zdrowie pozwalało, pomagali w pracach na gospodarstwie. Jak się panna wydała za mąż, to jej rolą było pełnić obowiązki gospodyni i matki.\nDo prowadzenia gospodarstwa młode dziewczyny przygotowywał przede wszystkim dom rodzinny, ale także funkcjonująca we wsi tzw. "Kochschule". Miejscowa dziedziczka Olga von Wrochem Gelhorn wygospodarowała lokum we wsi, sprowadzała nauczycielki, które uczyły panny prowadzenia domu i gospodarstwa. Tutaj była nauka podstaw krawiectwa, szydełkowania, haftu, zdrowego i gospodarnego żywienia rodziny, uprawy nowych odmian warzyw i kwiatów w przydomowym ogrodzie itd... Panny otrzymywały naukę praktyczną, a także zeszyty i pióra dzięki czemu wszystkie te porady, przepisy kulinarne były skrzętnie zapisywane i zachowały się do dnia dzisiejszego. Kobieta, matka rodziła, wychowywała dzieci, zajmowała się obrządkiem i wykonywaniem lżejszych prac na gospodarstwie. Do jej zadań należała hodowla drobiu, kóz, świń czy krów w zależności od tego, jak wielkie obszarowo i jak liczebne było gospodarstwo.\nKobieta troszczyła się o zapewnienie chleba, masła, wypieków niezbędnych do wyżywienia rodziny. Chłop, rolnik, mąż musiał wykonywać cięższe prace w gospodarstwie, uprawiał pole przy pomocy bydła i prymitywnych narzędzi. Z tych kilku hektarów musiało wystarczyć zboża na mąkę dla całej rodziny, musiało wystarczyć paszy i siana dla bydła no i musiał być jeszcze jakiś grosz, żeby odłożyć na "czarną godzinę". Opłat było niewiele, największa troska to było wyżywienie i odzienie rodziny. Pola nawożono naturalnym zwierzęcym obornikiem, bowiem w każdym gospodarstwie hodowano bydło.\nCały areał upraw i łąk w Szonowicach wynosił około 455ha, na majątek ziemski przypadało ich ponad 300ha. Wieś posiadała gruntów rolnych około 133 ha czyli około 29%. Było tak, że 77% mieszkańców posiadało 29% ziemi. Średnio na gospodarstwo przypadało niewiele, około 3 ha. Jak było ciężko i nie można było wyżywić rodziny, to gospodarz szedł do pomocy w majątku, do pracy w fabryce albo wyjeżdżał za robotą "do światu". Świąt i dni wolnych od pracy było niewiele. Mieszkańcom Szonowic pracującym na gospodarstwach przede wszystkim towarzyszyła ciężka praca, była ona codzienną powinnością. Pracowało się od świtu do zmierzchu, od wiosny do jesieni. Praca była podstawą przetrwania, dawała jedyną możliwość zapewnienia godnego bytu rodzinie i bliskim.\nDrobne rzemiosło nie było zbyt dochodowe i intratne. Większe profity osiągali jedynie młynarze i właściciele cegielni. Jak wynika z kościelnego protokołu wizytacyjnego parafii Modzurów pod koniec XIX wieku we wsi Szonowice żyło 400 osób. Mieszkańcy żyli głównie z rolnictwa. Uprawiali rośliny zbożowe, ziemniaki, buraki pastewne, rzadko cukrowe, w kilku gospodarstwach uprawiano tytoń. Hodowano bydło: krowy, konie i woły oraz trzodę chlewną świnie, owce i kozy. Jak opowiada pan Hajni ludzie żyli skromnie, raczej w niedostatku, ciężko pracując w swych małych gospodarstwach. Urząd we wsi sprawował sołtys, który miał do pomocy dwóch radców. Księgowość sołectwa prowadził nauczyciel miejscowej szkoły. Za porządek publiczny odpowiadał właściciel ziemski.\nWiejska infrastruktura w okresie międzywojennym\nSzonowice to typowa wieś przyuliczna. Zagrody gospodarstw usytuowane były i są po obu stronach drogi wiodącej z Raciborza do Kędzierzyna i Opola. Pan Hajni Neblik wspomina, że chałupy we wsi przed wojną były murowane, pokryte nie strzechą, ale dachówką albo "szibrem" – łupane płytki kamienne. Życie toczyło się w izbie kuchennej, skąd przechodziło się bezpośrednio do obory i stodółki. W kuchni stał zazwyczaj duży piec z piekarnikiem, w którym piekło się chleb i kołacze na święta. Stał stół do spożywania codziennych posiłków, nad stołem haftowany ręcznik, w kącie miska i wiadro z wodą. Niemalże w każdej kuchence stał szezlong do ucinania popołudniowej drzemki. Kuchnia to było centrum rodzinnego życia – jedyne pomieszczenie stale ogrzewane przy okazji gotowania posiłków. Zimą siedziało się w kuchence do późnego wieczora. Pozostałe izby nie były ogrzewane, czasem zaopatrzone były w piec kaflowy ale idąc do snu do łóżka, pod grubą puchową pierzynę, kładło się nagrzaną szamotową cegłę i tyle. A zimy były sromotnie mroźne i śnieżne.\nZazwyczaj cała rodzina spała w jednej izbie. Góra domu służyła przede wszystkim jako skład siana dla bydła na zimę. Wody bieżącej w domach i gospodarstwach nie było do II wojny światowej. Na klepisku przed chałupą była studnia, z której czerpało się wodę dla całego gospodarstwa. W bogatszych domostwach place wykładano cegłą klinkierową albo kamieniem. Tyle o domostwach.\nWe wsi funkcjonowała szkoła dla przyszłych gospodyń, szkółka – wiejskie przedszkole – odpłatne dla rodziców. Zazwyczaj stać było rodzinę na oddanie do przedszkola tylko jednego dziecka. We wsi mieszkał lekarz. Pracował w miejskim szpitalu, ale za opłatą można się było udać do niego po poradę. Była stacja sióstr św. Zofii czyli mały domek, gdzie mieszkały trzy zakonnice, one prowadziły szkółkę dla dzieci, opiekowały się chorymi po domach, w trudnych przypadkach chorego umieszczało się w stacji pod całodobową opieką zakonnic. Raz w tygodniu do wsi przyjeżdżał dentysta. We wsi była oczywiście karczma, szynk, gdzie toczyło się życie towarzyskie wsi, gdzie organizowano uroczystości wiejskie czy bogatsze wesela. We wsi była oczywiście szkoła z jednym nauczycielem, który nie tylko uczył, ale był także wiejskim urzędnikiem sporządzającym akty stanu cywilnego był także gospodarzem w szkolnym budynku. Zazwyczaj było tak, że posiadał drobne bydło, drób, pasiekę, by utrzymać swoją rodzinę.\nByła także w Szonowicach poczta i remiza strażacka już wiele lat przed wojną. Dużym przedsiębiorstwem była wiejska cegielnia i skład opału. Ale przejdźmy do gospodarstwa rolnego państwa Neblik, on, pan Hajni jak każdy z szonowickich gospodarzy był ochotnikiem w miejscowej OSP. Dobra infrastruktura we wsi to zasługa przede wszystkim sprawnej organizacji i ciężkiej pracy mieszkańców. Przed wojną, a także po II wojnie światowej organizowano roboty wiejskie tzw. "szarwach" z każdego domu, z każdego gospodarstwa jedna osoba miała obowiązek odrobienia określonej ilości godzin robót na mieniu wspólnym. Tym sposobem porządkowano wieś, dbano o infrastrukturę melioracyjną, drogową, przystanki, tym sposobem usuwano zimą śnieg, sprzątano zwały błota po deszczach czy nawałnicach itd.\nKlęski, nieurodzaje i epidemie\nŻycie na wsi nie było łatwe. Pracować trzeba było ciężko, a i to nie było gwarancją dobrobytu czy godnego życia. Na sytuację ludności we wsiach miało wpływ wiele czynników: przemarsze wojsk, działania wojenne, ale także klęski i nieurodzaje. Zdarzały się długie mroźne zimy, po których przychodziły mokre lata albo wielkie posuchy. Co wtedy? Pan Hajni wspomina różne sytuacje, niektóre zna tylko z opowiadań swoich ojców. Lokalne kroniki wspominają straszną klęskę głodu na raciborszczyźnie w okolicach roku 1282 czy tragiczny rok 1408 kiedy to sroga, śnieżna zima trwała nieprzerwanie od listopada do końca maja. Ciężkie zimy, suche czy mokre lata, powodzie, gradobicia i szarańcza niosły ze sobą zniszczenia na polach, spichlerze były puste, a ludzie przymierali głodem niszczeni chorobami. Lokalne kroniki wspominają także rok 1890 kiedy to na polach obsianych oziminą pojawiła się plaga ślimaków w takiej ilości, że zasiewy w stu procentach zostały zniszczone. Z pól nie było co zbierać. Chleb był wówczas rzadkością, rarytasem i luksusem. Mięso i nabiał jadano tylko w wielkie święta. Jedzono wówczas kasze, groch, żury i kapustę. Gdy było już skrajnie ciężko pozostawała brukiew, rzepa, perz i lebioda. W ślad za niedożywieniem szły choroby i epidemie. Z opowiadań swoich przodków pan Hajni wspomina "morowe powietrze" prawdopodobnie była to dżuma, która dziesiątkowała i ludzi, i bydło. W XIX w w Szonowicach były aż trzy epidemie cholery. Stary przykościelny cmentarz nie mógł pomieścić ofiar kolejnych pomorów. Zmarłych wywożono na wozach poza wieś, zwłoki, osobiste rzeczy palono i chowano w zbiorowych mogiłach poza wsią. Zażegnanie takich epidemii było wówczas bardzo trudne.\nGospodarstwo i gospodarzenie w okresie międzywojennym i w trakcie wojny\nW okresie międzywojennym było ciężko, ale stabilnie. Ludzie pracowali na gospodarkach w pocie czoła, nawet najmniejsze zarobione grosze oszczędzali stale inwestując i polepszając swoje gospodarstwa. Tuż przed wojną, nie wiadomo czemu, czy to za sprawą zmieniającego się klimatu, czy niesprzyjającej koniunktury, we wsi podupadły młyny wiatrowe. Wojny doczekał jedynie młyn państwa Neblików. Rozkwitem i dobrą passą cieszyła się natomiast cegielnia braci Neblik, mleczarnia, piekarnia i sklep z artykułami kolonialnymi. I tak nadeszła II wojna światowa. Tuż przed jej wybuchem w okolicy zaczęto rozlokowywać oddziały wojskowe. Mały oddział żołnierzy zamieszkał w gospodarstwie Josefa Neblika, a na boisku za szkołą regularnie urządzano ćwiczenia bojowe.\nWojna była bardzo trudnym okresem w dziejach gospodarstw rolnych i rodzin w Szonowicach. Nie było gospodarstwa, gdzie by nie przyszedł przydział mobilizacyjny. Walka w Wermachcie nie była kwestią wyboru lub jakiejkolwiek dowolności. Wielu ojców, braci, synów musiało opuścić swoje rodziny, swoje gospodarstwa i w ciągłej obawie o własne życie tułać się po wszystkich frontach Europy, a nawet świata. Dezercja była karana śmiercią, więc wyboru nie było. We wsi zostały kobiety, dzieci i starcy oraz kilku weteranów I wojny światowej. Na barkach kobiet spoczęło całe gospodarzenie i obowiązek utrzymania rodzin.\nGdy w lutym 1943 do wsi, wielkimi krokami, zbliżał się front, a z nim wojska radzieckie właściciele ziemscy opuścili swoje majątki uciekając na południe do Czech i Bawarii. Przez cztery tygodnie oddziały niemieckie dawały odpór nacierającym Rosjanom. W gospodarstwie i warsztacie kolarskim urządzono prowizoryczny szpital wojskowy, a obok niego wykopano ogromny dół, w którym grzebano poległych. Ci, co jeszcze pozostali we wsi z ogromnym niepokojem obserwowali nocne niebo na wschodzie, gdzie widać już było błyski i huk nadciągającej artylerii. Zostać czy uciekać? Bronić rodzinnej ziemi, czy się poddać? Na jawie i we śnie pojawiały się dylematy, czy obrona kawałka rodzinnej ziemi warta jest życia i czy to coś da? Za oknami mroźna i śnieżna zima, zasypane drogi, przegrupowywane wojska, a w domu gromadka małych dzieci. I co teraz robić? Jak zabrać swój dobytek, dzieci, starców i dające wyżywienie bydło? No i gdzie uciekać? Dylematy zostały przerwane przymusową ewakuacją wszystkich mieszkańców, aż do czeskich Sudic. We wsi pozostało tylko dwóch gospodarzy. W końcu nastąpiła ofensywa i bombardowanie. Na skutek tych działań praktycznie cała wieś legła w gruzach. Wkraczający żołnierze domagali się złota, młodych kobiet i wódki. Do Szonowic mieszkańcy mogli wrócić 20 kwietnia 1945 r. To co zastali przeszło ich najgorsze oczekiwania. Wieś była kompletnie rozszabrowana, zabudowania splądrowane, spalone i rozkradzione. Ci, co powrócili nie zastali ani jednej sztuki żywego inwentarza, wszystkie maszyny służące do prac w gospodarstwach zostały wywiezione. Zapanował wielki głód, nie było jakiegokolwiek zaopatrzenia w żywność. Brakowało niemalże wszystkiego od ziarna zboża na ubraniach skończywszy. W końcu, jak relacjonuje pan Hajni, po wielu staraniach wieś zaopatrzono w dwa konie służące do prac w polu. Krótko po froncie wybuchła epidemia tyfusu oraz zaczęły się przymusowe wysiedlenia. Od kwietnia 1945 r. do września 1945 majątek ziemski w Szonowicach pozostawał bez dozoru i zarządu.\nNa jesieni przybył inspektor Smandek wraz z rodziną i miał się zająć gospodarzeniem na tym majątku. W majątku były wówczas tylko dwa konie wojskowe. W pierwszej kolejności, by dokonać jesiennych zasiewów zorganizowano ludzi do młócenia, a młócono ręcznie, cepami. Za pracę nie było czym płacić, więc wydawano deputat w naturze. Zboże było wówczas cenne jak nigdy dotąd. Udało się go zgromadzić kilka worków i było tylko na zasiew. Pola trudno było obsiewać, bo wiele z nich było zaminowanych. By dokonać jesiennych zasiewów do Szonowic sprowadzono traktorzystów i amerykańskie ciągniki "palmele". To był pierwszy zasiew po wojnie. Masło robiło się z rzepaku, spało się na słomie. Tak się zaczynało powojenne gospodarzenie. Wiele rodzin oczekiwało na powrót ojców, braci i synów. W gospodarstwach zaczęły się odbudowy domów i budynków gospodarskich. Cegła była na miejscu, ale tylko na krótko. Dekretem władz państwowych dokonano nacjonalizacji miejscowej cegielni, zakład odebrano prawowitym właścicielom, a maszyny wywieziono do „ostatniej śrubki”. I znowu było ciężko. Na mieniu Carla Wrochema i miejscowej dziedziczki Olgi utworzono Państwowe Gospodarstwo Rolne, które funkcjonowało we wsi do roku 1993.\nJak się gospodarzyło po wojnie\nNajpierw z trudem odbudowano zabudowania gospodarskie i domostwa. Rolnicy otrzymali przydział ziemi i mogli powiększyć swoje gospodarstwa. Przyszedł czas większych opłat i podatków. Na podstawie prognozowanych plonów w danym roku ustalano wysokość podatków, ale nie to było największym obciążeniem dla gospodarstw. Jak relacjonuje pan Hajni nałożono na gospodarstwa obowiązek oddawania określonej ilości plonów i rozliczano ich do ostatniego grama czy wywiązują się z nałożonych obowiązków. Nadszedł czas tworzenia spółdzielni rolniczych i szykanowania tych, którzy nie chcieli wstąpić do wspólnego gospodarzenia. Był strach przed aresztowaniem, szykanami i innymi sankcjami. Ostatecznie w Szonowicach wszyscy rolnicy obronili swoje gospodarstwa i spółdzielnia nie została utworzona, jak to miało miejsce w pobliskich wioskach. Pozostali na swoim, pomnażali majątki, rozbudowywali gospodarstwa, żyli skromnie, ale dostatnio. Praktycznie te małe 2-3 ha gospodarstwa pomnożyły swój areał trzykrotnie i pojawiły się gospodarki 9-, 10- i 11-hektarowe.\nRoboty wykonywano ręcznie, konie służyły do obsługi podstawowych maszyn gospodarskich. Pola nawożono głównie obornikiem, nie stosowano środków ochrony roślin, chwasty w uprawach usuwano ręcznie. Z każdym rokiem było lepiej. Choć rodziny były liczne, choć na świecie pojawiały się dzieci dochody z gospodarstwa pozwalały i na dostatnie utrzymanie rodzi, i na stałe inwestowanie. Każdy z gospodarzy wybudował w latach 60-tych i 70-tych nowy dom, rozbudował obory i pomieszczenia gospodarskie, zakupił sprzęt. Sposób uprawy i hodowli powoli zmieniał się na bardziej nowoczesny. Kolejno we wsi pojawiło się oświetlenie uliczne, nowe asfaltowe drogi, sieć wodociągowa, był sklep, przychodnia służby zdrowia, budowała się nowa remiza, a w roku 1973 wybudowano nowy budynek szkoły. Rolnikom zaczęło się powodzić lepiej, zniesiono przymusowe oddawanie plonów na rzecz państwa. We wsi powołano do życia Kółko Rolnicze, Klub Rolnika, Wiejski Dom Kultury, Bibliotekę, była mleczarnia, OSP, sklep GS, piekarnia i Koło Gospodyń Wiejskich. Wieś odżyła, wypiękniała i zdawać by się mogło, że rolnictwo czeka rozwój i świetlana przyszłość. W latach siedemdziesiątych nastąpił rozwój i rozkwit nie tylko wiejskiej infrastruktury, ale także życia społecznego. Były zabawy, dożynki, lokalne uroczystości rocznicowe. Były oczywiście i czyny społeczne, w ramach których budowano przystanki, remontowano świetlice, budowano chodniki, zagospodarowywano wiejską przestrzeń publiczną.\nGospodarzono tradycyjnie, ale w gospodarstwie pojawił się już traktor, który zastąpił konie, kilka lat później udało się zakupić kombajn do młócenia zboża i wszystkie podstawowe maszyny potrzebne w gospodarstwie. Konie oczywiście pozostały, wozem jechało się na targ, do skupu czy też odwożono konwie z mlekiem do wiejskiej zlewni. W gospodarstwie hodowano krowy, jałówki, cielęta trochę świń i warchlaków oraz drób na własne potrzeby. Uprawy to przede wszystkim ziemniaki, buraki pastewne dla bydła, zboża i buraki cukrowe. W każdym gospodarstwie był dość duży przydomowy ogród warzywny i sad owocowy. Kilkanaście dorodnych czereśni, śliw, trochę jabłoni i grusz. W sezonie owocowania czereśni i śliwek cała wieś praktycznie sprzedawała te owoce. Jeździło się na targ albo do wsi przyjeżdżali handlarze owoców i skupowali je od rolników. Czereśnie i śliwy uprawiane przy gospodarstwach dawały dobry zastrzyk gotówki na ówczesne czasy. Warzyw uprawiało się tyle, ile było ich potrzebnych w rodzinie. Co czwartek gospodynie PKSem wyjeżdżały na targ do Raciborza z koszykami pełnymi jajek, masła czy serów. Tak było w bardzo wielu gospodarstwach. Drobne utargowane pieniądze pozwalały na zakup odzieży, obuwia czy innych niezbędnych artykułów dla dzieci.\nStarsi gospodarze powoli ustępowali młodszemu pokoleniu. Na gospodarce zazwyczaj pozostawał najmłodszy, choć nie było to już regułą. Pojawiła się tendencja wyjeżdżania ze wsi do miasta, młodzi szukali lżejszej, lepiej płatnej pracy i wygodniejszego życia. I tak wieś, jak i rodzinne gospodarki powoli się wyludniały. Liczba mieszkańców wsi to już niespełna 300 osób. Lata osiemdziesiąte to dalszy rozkwit wiejskiej infrastruktury – w Szonowicach Gminna Spółdzielnia buduje nowy pawilon handlowy, we wsi powstaje nowoczesna biblioteka, powiększa się baza miejscowej OSP. W Wiejskim Domu Kultury działa prężnie Koło Gospodyń, kiosk z kącikiem prasowym, świetlica oraz wokalne zespoły dziecięce. W gospodarstwach pojawiają się samochody osobowe i telefony stacjonarne. Wieś zdaje się już być zupełnie nowoczesna. W Szonowicach przy społecznym udziale mieszkańców buduje się sieć kanalizacji deszczowej. W gospodarstwie Neblików wiedzie się dobrze, kolejne pokolenie dorosło, robi się wesela, dzieci odchodzą z domu na swoje, wyjeżdżają, a na rodzinnej gospodarce pozostaje Bruno. Gospodarzy się tradycyjnie, choć na polu młóci już bizon, zboże na strych ładuje się dmuchawą, słomę zbiera się już w kostkach, które robi prasa z Kółka Rolniczego. Poziom życia na wsi stale się podnosił, choć młodzi, jak tylko ktoś miał szansę i możliwości to albo wyjeżdżał za granicę, albo uciekał do miasta. Okoliczne „Kołchozy” - tak nazywano spółdzielnie rolnicze - nie wypaliły, lepiej było tym, którzy swoich rodzinnych majątków do spółdzielni nie oddali tylko pracowicie gospodarzyli na swoim. PGRy dogorywały – produkcja leżała, każdy kombinował „po boku”, ludzie udawali, że pracują skarżąc się na „obiektywne trudności”. W przeciwieństwie do indywidualnych rolników nie musieli się wysilać, bo robota była, bo wypłata była, czy się robiło, czy nie. Ludzie siedzieli w knajpach, brali pensje, w mim przekonaniu, taka forma ukrytego zasiłku dla bezrobotnych.\nKryzys lat osiemdziesiątych dotykał szonowickich rolników – trudno było powoli o wszystko. Masowy dostęp do nowinek technicznych został gwałtownie zatrzymany. Trzeba było szukać części do maszyn, gospodarzenie stawało się coraz mniej opłacalne. Kilkuhektarowe gospodarstwa porozrzucane w kilkunastu kawałkach stawały cię coraz trudniejsze do zyskownego utrzymania. PGRy komasowały grunty, służył bardziej do wypożyczania nowoczesnych maszyn rolniczych, niż jako gospodarstwa produkcyjne. W mediach pojawiła się propaganda sukcesu. Iluż było wówczas zasłużonych pracowników PGRów. Gospodarka budowania na pokaz wielkich gmachów nawet w małych wioskach, które nie miały uzasadnienia ekonomicznego, za to "podnosiły poziom wsi", zaczęła się dławić. Przed wojną rządziła twarda ekonomia, wieś miała wszystko, czego potrzebowała, bez zbędnych udziwnień i zbytków. Nikt nie pompował pieniędzy tam, gdzie nie rokowały one zysku. Komunizm miał na celu jedno: pokazanie, że poniemiecka wieś Szonowice przed wojną zacofana, biedna utrudzona w żmudnej pracy, dopiero teraz, po wojnie odżyła, odniosła sukces, osiągnęła odpowiedni poziom rozwoju i cywilizacji. W dniu dzisiejszym po tym spektakularnym sukcesie pozostało niewiele. Liczba mieszkańców to dziś około 250 osób.\nGospodarstwo Neblików, kilkuhektarowe, nie jest w stanie utrzymać rodziny. Nie hoduje się już krów, świń a tylko cielęta. Na polach nie uprawia się zbóż. Gospodarstwo przetrwało kryzys lat osiemdziesiątych, wielkie przemiany lat dziewięćdziesiątych. Dziś uprawia się tu głównie ziemniaki i warzywa sprzedawane w handlu detalicznym, część warzyw przerabia się na ekologiczne przetwory. Są podstawowe maszyny, nie kupuje się supernowoczesnego sprzętu na kredyt. Co roku kilka miesięcy gospodarz podejmuje zatrudnienie poza granicami kraju, co pozwala na dostatnie życie rodziny i kształcenie dzieci. Nadchodzi nowe pokolenie, ale nie wiadomo kto obejmie gospodarstwo. Z tych kilku hektarów nie da się już wyżyć i utrzymać rodziny, mimo pracowitości i gospodarności wielu pokoleń, które pracowało na tej rodzinnej ziemi.\nWspomnienia pana Henryka Neblika spisała sołtys wsi Szonowice Karina Lassak w dniu 20 listopada 2017r.


„Handel solą w dawnej Polsce. Nowy Targ- miasto na solnym szlaku”. / 11 sierpnia 2015 / Zaproszenia / Nowy Targ / WATRA - Podhalański Serwis Informacyjny\n„Handel solą w dawnej Polsce. Nowy Targ- miasto na solnym szlaku”.\nMiejski Ośrodek Kultury w Nowym Targu, Muzeum Podhalańskie im. Czesława Pajerskiego zaprasza na wykład Pani Małgorzaty Międzobrodzkiej, starszego kustosza Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka pt. „Handel solą w dawnej Polsce. Nowy Targ- miasto na solnym szlaku”. Wykład odbędzie się 11 sierpnia 2015 r. (wtorek) o godzinie 17.00 w Muzeum Podhalańskim, Nowy Targ, Rynek 1 – Ratusz i będzie spotkaniem inaugurującym XV Jarmark Podhalański.\nPani Małgorzata Międzobrodzka jest historykiem, starszym kustoszem Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka, od 1997 r. kieruje pracą Działu Historycznego. Od wielu lat bada zagadnienia związane z wydobyciem i handlem solą. Jest autorką publikacji naukowych, a także scenariuszy wystaw związanych z tą tematyką; organizuje imprezy muzealno-plenerowe.\nPani Małgorzata Międzobrodzka przybliży słuchaczom historię średniowiecznego solnego szlaku handlowego, który wiódł z Wieliczki na Węgry właśnie przez Nowy Targ. Rozwój handlu w mieście umożliwiały przywileje królewskie; prawo do jarmarku, prawo drogi, które nie pozwalało kupcom wiozącym towar omijać Nowego Targu i prawo składu zmuszające kupców wystawiać na sprzedaż sól, ołów, a później i wino. Podróż handlarzy odbywała się zwykle pod eskortą straży, co było niezbędne z uwagi na rozbójników czyhających na sól, zwaną wówczas białym złotem. Wszystkich zainteresowanych serdecznie zapraszamy.


Wołkowyja noclegi | Uroczenoclegi.pl\nArchiwa tagu: Wołkowyja noclegi\nWołkowyja to atrakcyjna miejscowość turystyczna w województwie podkarpackim. Znajduje się nad jeziorem Solińskim i doskonale nadaje się na punkt wypadowy w Bieszczady i do okolicznych miejscowości.\nMiejscowość posiada różnorodną i szeroką ofertę noclegową i gastronomiczną. Dzięki temu znalezienie czegoś odpowiedniego dla siebie nie powinno stanowić problemu. Wołkowyja noclegi to bogata baza noclegowa. Najpopularniejsze są kwatery prywatne, gospodarstwa agroturystyczne, pokoje do wynajęcia i domki letniskowe.\nTuryści spędzający urlop w Wołkowyi bardzo chętnie przyjeżdżają nad jezioro Solińskie, które jest znakomitym miejscem na aktywny, sportowy wypoczynek, a także leniuchowanie na plaży. Przy jeziorze znajdują się wypożyczalnie sprzętu wodnego.\nZaszufladkowano do kategorii Bieszczady, Noclegi, Noclegi nad jeziorem, Noclegi w górach, Wołkowyja\t| Tagi: Bieszczady kwatery, Wołkowyja, Wołkowyja kwatery, Wołkowyja noclegi, Wołkowyja pokoje do wynajęcia, Wołkowyja pokoje gościnne


Dotychczasową tradycją w Jaworzynie Śląskiej była organizacja Mikołajkowego Turnieju Piłki Halowej. Ze względu na nakładające się terminy podobnych turniejów, organizowanych w naszym regionie, od 2018 roku proponujemy wszystkim miłośnikom piłki nożnej halowej, zarówno zawodnikom, jak i kibicom nową formułę rozgrywania turnieju, na początku roku.\nDar serca z Jaworzyny Śląskiej\nŚwiąteczny czas to okres, który spędzamy w gronie naszych najbliższych. Nie wszystkim jednak jest to dane, z rożnych względów. Tradycją w Szkole Podstawowej w Jaworzynie Śląskiej jest przedświąteczna zbiórka darów i prezentów dla małych pacjentów Kliniki Kardiologii i Kardiochirurgii Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi.\n8,5 mln zł na przygotowanie terenów inwestycyjnych\nMiły akcent miała grudniowa sesja. Przybył na nią Prezydent Wałbrzycha Pan Roman Szełemej, który najpierw zaprezentował ideę współpracy ponad stu gmin z południa Dolnego Śląska (Sudety 2030). Radni z wielką uwagą wysłuchali wystąpienia Pana Prezydenta, w którym przedstawił on diagnozę regionu i zwrócił uwagę na zagrożenia, jakie może przynieść nierównomierny rozwój województwa.\nKonkurs na zdjęcie z choinką\nChoinka jest nieodłącznym symbolem Świąt Bożego Narodzenia. Bardziej lub mniej tradycyjnie przystrojone drzewko zawsze wzbudza dobre emocje i tworzy niepowtarzalną świąteczną atmosferę w naszych domach.\nWspólna Wigilia mieszkańców\nJak co roku w okresie poprzedzającym Święta Bożego Narodzenia udało się zorganizować wspólną Wigilię mieszkańców naszej gminy. Wspólnymi siłami, wyzwania jakim na pewno jest przygotowanie wieczerzy na ponad 160 osób, podjął się Ośrodek Pomocy Społecznej, Parafia pw. Św. Józefa Oblubieńca NMP. Tym razem swoich pomieszczeń oraz kuchni udostępniła Szkoła Podstawowa.\nSzczególny okres Wigilii i Świąt Bożego Narodzenia najczęściej spędza się w gronie najbliższych, ale nie zawsze i nie wszystkim jest to dane. To właśnie dla tych osób, tuż przed świętami, organizowana jest Wigilia.


TROPICAL Vitality & Color - pokarm wybarwiający dla rybek.\nVitality & Color to pokarm wybarwiający dla rybek od marki Tropical. Produkt jest w formie płatków, które są bardzo proste w spożyciu przez rybki akwariowe.\nKup za 1722 pkt.\nPo zakupie otrzymasz 22.96 pkt.\nVitality & Color to pokarm wybarwiający dla rybek od marki Tropical. Produkt jest w formie płatków, które są bardzo proste w spożyciu przez rybki akwariowe. Vitality & Color to pokarm wysokobiałkowy z witaminą E oraz lecytyną, mający działanie wybarwiające i wizualizujące. Jest uniwersalny, można go podawać codziennie rybom wszystkożernym i mięsożernym. Pokarm jest szczególnie polecanym w okresie wzrostu i rozmnażania się ryb, ma również pozytywny wpływ na pracę innych procesów fizjologicznych. Dzięki obecności w pokarmie naturalnej astaksantyny, barwy ryb są bardziej intensywne i wyraziste. Systematyczne podawanie rybom pokarmu Vitality & Color skutkuje prawidłowym wzrostem i rozwojem ryb oraz zwiększoną chęcią przystępowania do tarła.\n- wspomaga rozmnażanie,\n- poprawia kolor rybek,\n- dla wszystkich ryb,\n- wysoka zawartość białka i lecytyny.\nInformacje dodatkowe: dostępne różne wielkości opakowań.\nryby i produkty rybne, zboża, jaja i produkty z jaj, roślinne ekstrakty białkowe, mięczaki i skorupiaki (mączka z kryla min. 8%), drożdże, produkty pochodzenia roślinnego, glony (Spirulina platensis min. 1%), oleje i tłuszcze, materiały paszowe pochodzeni