Duda nie leci do Izraela. Wałęsa: Należało zaprosić Putina do Polski\nDodano: 9 stycznia 2020, 16:54 15\nAndrzej Duda poinformował, że nie poleci do Izraela na światowe obchody 75. rocznicy wyzwolenia obozu Auschwitz-Birkenau. Powodem tej decyzji było to, że głos w trakcie obchodów ma zabrać m.in. Władimir Putin, a nie przewidziano wystąpienia polskiego prezydenta. Do decyzji Dudy w rozmowie z Onetem odniósł się Lech Wałesa.\nSwoją decyzję odnośnie ewentualnego uczestnictwa na uroczystościach w Izraelu Andrzej Duda ogłosił we wtorek 7 stycznia. – Jako przedstawiciel Rzeczypospolitej otrzymałem zaproszenie na te uroczystości w Jerozolimie, ale oprócz tego zaproszenia jednoznacznie wynikało z niego, także z kontekstu sytuacji, że nie przewiduje się wystąpienia prezydenta RP – wyjaśniał prezydent. Prezydent podkreślił, że drogami dyplomatycznymi strona polska przekazała wolę zabrania głosu przez prezydenta. – Nie spotkało się to z pozytywną odpowiedzią organizatorów. Moja decyzja była w związku z tym jednoznaczna – wskazał Andrzej Duda, informując, że nie poleci do Jerozolimy.\nDecyzję Dudy w rozmowie z Onetem skomentował były prezydent Lech Wałęsa.\n– Wcale mnie nie dziwi, że dziś światowi przywódcy nie chcą słuchać prezydenta Dudy, ponieważ on nie ma pojęcia ani o prezydenturze, ani o rządzeniu dzisiejszym światem – powiedział Wałęsa dziennikarzom Onetu. – Gdyby mnie zaproszono, to jak najszybciej poleciałbym do Jerozolimy, ponieważ trzeba szybko zażegnać kolejny kryzys, który stworzyła ta ekipa rządząca – dodał twierdząc, że on w Izraelu miałby inne zadania niż Duda.\nWałęsa podkreślił też, że światowi przywódcy powinni spotkać się w jak najszerszym gronie, w tym z prezydentem Putinem i zastanowić się nad nową wizją Europy. Były prezydent stwierdził też, że można było się spodziewać, że Andrzej Duda nie będzie miał prawa głosu w Izraelu po tym jak prezydenta Rosji nie zaproszono na obchody 75. rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego do Oświęcimia. Podkreślił, że w takiej sytuacji prezydent Duda nie mógł lecieć do Jerozolimy, a wszystko układa się zgodnie z planem Putina.\n– Teraz, bez żadnych oporów, [prezydent Rosji] może przekonać innych w Jerozolimie do swojej narracji i jemu się to uda. Pamiętajmy, że Putin robi interesy dla Rosji, a niestety nasz rząd i nasz prezydent nie robią interesów dla Polaków – stwierdził Wałęsa. – Przede wszystkim należało zaprosić Putina do Oświęcimia i powiedzieć wprost, że Rosjanie wyzwolili obóz. Taka jest prawda historyczna i tego nikt nie zmieni, a jeśli polski rząd chce tworzyć własną narrację historyczną to jest to niepoważne. Jeśli chcemy dobrych, wzajemnych stosunków z Rosją to koniecznie musimy z nim rozmawiać, ale na to trzeba mieć sposób. Ja wiem, że to jest możliwe – dodał były prezydent.\nIzraelskie media komentują decyzję Andrzeja Dudy. Przypomniano kontrowersyjne słowa ministra


Spółdzielnia kontra ratusz. Kto wygra bitwę o śmieci? : Radio Olsztyn\nKonferencja prasowa Lidii Staroń, fot. A. Piedziewicz\nOlsztyńska prokuratura przygląda się sprawie opłat za śmieci w Olsztyńskiej Spółdzielni Mieszkaniowej. Na razie wszczęła postępowanie wyjaśniające i zażądała dokumentów.\nSpór zaczął się w 2013 roku, gdy weszła w życie tzw. ustawa śmieciowa. Olsztyńska Spółdzielnia Mieszkaniowa odmówiła wtedy pobierania od mieszkańców opłat za śmieci, nie złożyła też za nich deklaracji, czy będą segregować, czy nie. To istotne, bo opłata za śmieci niesegregowane jest wyższa. Władze spółdzielni przekonywały natomiast mieszkańców, że powinni płacić bezpośrednio urzędowi miasta. Ratusz do tego zniechęcał, twierdząc że to zarządcy budynków mają pobierać opłaty. Część mieszkańców postąpiła jednak zgodnie z tymi zaleceniami, inni mieszkańcy płacili mimo wszystko spółdzielni, a jeszcze inni – wcale.\nSpółdzielnia ugięła się dopiero w roku 2015, po nowelizacji ustawy śmieciowej, która doprecyzowała zapisy o tym, że to zarządy budynków zbierają pieniądze. A ratusz zażądał wpłaty środków za okres od lipca 2013 do lutego 2015. W bieżącym roku spółdzielnia zaczęła domagać się pieniędzy od lokatorów. Niektórych pozwała do sądu. Pierwszą rozprawę miał już pan Michał Kwiatkowski. Wcześniej nie płaciłem, bo ani spółdzielnia, ani ratusz nie chcieli pieniędzy, to komu miałem płacić? A teraz spółdzielnia zażądała 1,5 tysiąca złotych – relacjonuje.\nAle problemy mają też ci, którzy płacili. Ratusz zażądał od spółdzielni pieniędzy w takiej wysokości, jakby jej mieszkańcy nigdy śmieci nie segregowali – bo nie miał od spółdzielni wspomnianej deklaracji o segregacji. Więc i spółdzielnia od segregujących mieszkańców żąda wyrównania. Są to różne kwoty, sięgające kilkuset złotych. Mam do dopłaty 170 złotych. Nie zapłacę. To nie chodzi już o te pieniądze, ale o to, że to jest niesprawiedliwe po prostu. Czyjeś błędne decyzje, a ja mam ponosić konsekwencje – irytuje się pani Jolanta Pniewska.\nI dlatego właśnie spółdzielcy poprosili o pomoc senator Lidię Staroń – która złożyła zawiadomienie do prokuratury. Bo nie może być tak, że tysiące ludzi musi ponosić odpowiedzialność za czyjąś niekompetencję i wprowadzanie w błąd. A ta osoba – czy ten organ – żadnej odpowiedzialności nie ponosi – przekonuje Lidia Staroń.\nZ prezesem Olsztyńskiej Spółdzielni Mieszkaniowej reporterowi Polskiego Radia Olsztyn nie udało się skontaktować. Komentarza odmawia również ratusz, bo toczy się jeszcze sądowy proces między urzędem miasta a spółdzielnią. Urzędnicy podkreślają jedynie – pieniądze wpłacone przez mieszkańców na konto urzędu wciąż są na tym koncie, mieszkańcy mogą je otrzymać z powrotem, by móc je przelać na konto spółdzielni.\nWojna śmieciowa: Olsztyn kieruje sprawę do sądu przeciwko OSM Olsztyńska Spółdzielnia Mieszkaniowa nie chce brać odpowiedzialności za śmieci osób […]\nLidia Staroń zapowiada walkę z lichwiarzami. „Ich działanie wyrządza ludzką krzywdę” Projekty ustaw są już w Sejmie, ale proces legislacji jeszcze nie skończył się. […]\nWięcej w OSM\nWojna śmieciowa: Olsztyn kieruje sprawę do sądu przeciwko OSM\nOlsztyńska Spółdzielnia Mieszkaniowa nie chce brać odpowiedzialności za śmieci osób mieszkających w jej zasobach - powiedział na konferencji w Ratuszu prezydent Olsztyna. Piotr Grzymowicz zaznaczył, że...


Bananowe muffinki z truskawkami - Słodka kuchnia bezglutenowa\nBajecznie proste i pyszne muffinki, bez miksera i co najważniejsze bez bałaganu. Jedyne co potrzebujesz to 30 minut i parę składników… składników łatwo dostępnych, nic wyszukanego.\nBabeczki są miekkie, wilgotne i pachnące. A w dodatku bardzo uniwersalne. Zamiast mleka sojowego, możesz użyć zwykłego mleka. Śmiało możesz również zmienić truskawki na inne owoce, typu jagody czy maliny. Możesz też dorzucić trochę białej czekolady.\n250 ml mleka sojowego*\n100g pokrojonych truskawek\nNa początek rozgnieć banany i roztrzep jajka. Następnie weź dwie miski. W pierwszej wymieszaj wszystkie suche składniki, a w drugiej wszystkie mokre, łącznie z wcześniej przygotowanymi bananami i jajkami.\nPołącz zawartość obu misek i delikatnie wymieszaj. Pamiętaj aby mieszać tylko do połączenia się składników, nie dłużej. Na koniec dodaj czekoladę i truskawki. Ponownie wymieszaj.\nBlachę do muffinek wyłóż papilotkami. Rozlej ciasto po równo do każdej z foremek. Wstaw do piekarnika, rozgrzanego do 180ºC. Piecz przez około 25 minut\n*może też być zwykłe mleko\nBanany Czekolada Kakao Muffinki polecane Truskawki Z owocami\nOlemiko , poniedziałek, 27 kwietnia 2015\nLady laura. 27 kwietnia 2015 17:27\nBananowe ,czego chcieć więcej ,pycha!.\nKinga Łucja 27 kwietnia 2015 20:00\nOlemiko 3 maja 2015 20:24\na smakuje jeszcze smaczniej ;)


Rust opuścił wczesny dostęp, twórcy wprowadzili wiele usprawnień | BabaGra.pl\nStrona główna Rust Rust opuścił wczesny dostęp, twórcy wprowadzili wiele usprawnień\nKilka dni temu fani survivala Rust, po czterech latach pobytu we wczesnym dostępie na Steam, doczekali się w końcu oficjalnej premiery tej gry. Wraz z premierą znacznie ulepszono grafikę oraz proceduralne generowanie świata, rozbudowano samouczek, poprawiono animacje i wprowadzono wiele innych zmian.\nInformacja o tym, że Rust w lutym opuści wczesny dostęp, pojawiła się już miesiąc temu. Wówczas także zapowiedziano wzrost ceny i w tej chwili survival ten kosztuje 124,99 PLN (wcześniej 71,99 PLN).\nW komunikacie studia Facepunch zapowiadającym opuszczenie wczesnego dostępu, stwierdzono, że premiera gry nie będzie oznaczać końca jej rozwoju. Wręcz przeciwnie. Rust ma być nadal ulepszany i rozbudowywany, ale w nieco spokojniejszym tempie. Zamiast cotygodniowych łatek, do gry trafiać będą rzadsze, ale znacznie większe aktualizacje.\nW dniu premiery, na serwery Rust trafiła także aktualizacja 1.0, a wraz z nią twórcy ulepszyli proceduralne generowanie świata, odświeżyli grafikę, dodali modele nowych drzew oraz ulepszyli wygląd włosów. Oprócz tego wprowadzono zmiany w systemie odrzutu broni, ulepszono udźwiękowienie gry, poprawiono animacje oraz wprowadzono samouczki dotyczące eksploracji oraz rzemiosła.\nTo kto z Was pogrywa w ten survival i jak bardzo niebezpieczne jest to miejsce dla totalnego n00ba?\nPoprzedni artykułFilm przyrodniczy z PlayerUnknown’s Battlegrounds? Czemu by nie!\nNastępny artykułEkipa Fortnite Ratowanie Świata o zmianach w systemie eventów\nRust zapowiada pierwsze płatne DLC i fani je pokochają


Zanim wyruszysz w podróż samolotem zobacz jakie prawa ci przysługują » Michalski-farm\nJeżeli jeszcze do tej pory nie mieliśmy sposobności latać samolotem, powinniśmy koniecznie spróbować! To wspaniałe uczucie unosić się nad ziemią i widzieć świat z góry. Mamy wówczas zupełnie odmienne odczucie, niż gdy wykorzystujemy inne środki transportu. Wiele ludzi nie lubi latać, ma wręcz nawet wrodzone poczucie strachu przed lataniem. Najlepiej jednak ten strach przezwyciężyć, tym bardziej, że jak podkreślają badania, podróżowanie samolotem jest najbardziej bezpiecznym sposobem transportu.\nNiekiedy natomiast zdarzają się niemiłe sytuacje. I wtedy warto znać prawa pasażera - .\nŻeby zgłębić informacje na prezentowany temat, to wcześniej poznaj inne wiadomości na to zagadnienie - wszystko przeczytaj w witrynie.\nKluczowe jest oczywiście to, że za odwołany lot odszkodowanie należy się każdemu pasażerowi - czytaj więcej. Oczywiście muszą zajść przy tym stosowne warunki. Warto się z nimi zapoznać zanim skorzystamy z usług danego przewoźnika. Trzeba bowiem pamiętać, że zakupując bilet akceptujemy regulamin i tym samym politykę działania linii lotniczych. Nierzadko jest jednak tak, że na zgłaszane reklamacje przewoźnik odpowiada pozytywnie, nawet pomimo wyraźnego niedopatrzenia ze strony klienta.\nWynika to z prostej przyczyny – przez lotnisko codziennie przewija się mnóstwo osób. Dla przewoźnika uporanie się ze sprawą polubownie jest więc zatem najzwyczajniej kwestią szybkiego załatwienia sprawy.\nJeżeli musisz skontrolować prawdziwość informacji zawartych w tym materiale, to kliknij tu oraz zweryfikuj u źródła a zdobędziesz stuprocentową gwarancję w takiej sprawie.\nCo więcej, ma on świadomość, że obecnie klient ma znacznie większe pole wyboru przewoźników, zatem utrzymanie jak najlepszej opinii na temat danych linii lotniczych jest w tej sytuacji niezwykle ważne. Klient rozczarowany obsługą, następnym razem nie skorzysta z usług danych linii, nawet\njeśli zaoferuje on ciekawe i atrakcyjne cenowo bilety lotnicze.\nPamiętajmy zatem, że zawsze możemy wnosić reklamacje, jednak najlepiej zawczasu wszystko należycie sprawdzić – jaką przewiduje się pogodę w kraju docelowym, jaki rozmiarowo bagaż można mieć ze sobą, co można, a czego nie można wnosić na pokład, gdzie znajdują się odloty, a gdzie przyloty i tym podobne. Oczywiście najwięcej zejdzie nam z tym, gdy lecimy pierwszy raz. Za drugim jest już o wiele prościej, a za każdym następnym latanie jest już tylko samą przyjemnością. Warto zatem skorzystać chociaż raz z usług linii lotniczych, a z pewnością każde następne podróże będziemy planowali już tylko w ten sposób.\nTags: lotnisko, samolot, Odlot


szczepić na pneumokoki trzylatkę? - Forum 2021 - RODZICE.PL\ndziewczyny mam dylemat. Nie wiem czy szczepienie przeciw pneumokokom to sztucznie napędzana histeria czy rzeczywiście należałoby to zrobić. Kiedy szczepiłam moja Basie dowiedziałam sie o hib więc ją też zaszczepiłam jako nieobowiązkowe więc odpłatne. Nikt (żadna lekarka) mnie nie poinformowała o pneumokokach…. teraz nie wiem co zrobić bo wszędzie czytam o tym i słyszę że to bardzo ważne tylko…. ze cholernie drogo… bo jakbym miała szczepić Jaśka (2 miechy) to kwota ponad 1 tysiaka bo 4 dawki… a co do Basi to już nie wiem ile dawek bo po 2 roku życia… no właśnie ile dawek po 2 roku zycia? bo słyszałam ale zapomniałam… Z drugiej strony nasza generacja nie była na to szczepiona i nie było szału na to przez chyba długi czas. Więc może to jest tak samo potrzebne szczepienie jak szczepienie przeciw cholerze… no i jestem w kropce. pomocy w tym dylemacie.\npozdrawiam wszystkie kochane babki z naszego forum (jesteśmy the best- to rezultat pobycia na forum edziecko- tam jest do bani i baaaardzo wrogo! kocham nasze forum)\n11 odpowiedzi na pytanie: szczepić na pneumokoki trzylatkę?\nRe: szczepić na pneumokoki trzylatkę?\npo pierwsze: zgadzam sie z opinia o forum 🙂 i tym i tamtym…\nA co do pneumokokow to u nas w Czechach o ile zalecaja szczepienie to od 5 roku zycia. Nikt tu nie szczepi malych dzieci, chyba ze sa bezwzgledne wskazania typu czesto nawracajace infekcje ucha srodkowego itp. Tak mi podpowiedziala pediatra. Zatem nie szczepie. Martinka idzie trybem obowiazkowym i poki go nie skonczy to jej niczego tam nie bede dokladac. Natomiast Malgosie zaszczepilam tej jesieni na zoltaczke typu A – ponoc zalecane przy pojsciu do przedszkola.\nno to ja mam nieszczęście do pediatrów 🙁 nic kompletnie mi nie radzą i nie podpowiadają- lekarka wie że Basia zaczęła w tym roku przedszkole a w domu od 19 września nowa dzidzia i nic nie powiedziała o niczym. Słyszę co raz to tu to tam o szczepieniach dodatkowych (teraz to twoje na żółtaczkę… zupełnie zgłupiałam bo pierwszy raz o nim słyszę) nawet nie wiem czy szczepić na grype! bo nic mi nie powiedziała a jak pytam to zbywa słowami : a po co dziecku jeszcze dokładać…. tylko że jak coś trzaśnie to nikt lekarki za fraki nie weżmie tylko będzei że matka nie dopilnowała!!! Dziś maż był z Basia u lekarza bo po 4 tyg kaszlu i wziewów i syropów i homeopatii nagle dostała gorączki (już sie boje bo w tym roku miała 8 angin a teraz była 3 miesięczna przerwa… ) lekarka powiedziała zeby nie dawać bronchovaxum (szczepionka uodporniająca w tabletkach) pomimo tego ze laryngolog wypisał i (kiśnie w lodówce) a Basia jest w przedszkolu… do kwasu ci lekarze.\nPapuch+ Basia 9.03+ Jaś 9.06\nktóregokolwiek lekarza u mnie w mieście spytam ( kołobrzeg ) odradzają, łącznie z orydynator szpitala dziecięcego\nwiem że moja brataowa w Szczeicnie również nie szczepi dziecka, tak odpowiedziało jej bodaj trzech lekarzy z którymi miała kontakt przy innych chorobach małego\nps.ordynator argumentuje to brakiem chorób wywołanych przez pneumokoki na naszym terenie od lat, więc może to musi być lokalna decyzja?\nmusisz podjac dezycje sama temat szczepien ogolnie jest bardzo drazliwy i jest tylu zwolennikow co przeciwnikow wsrod tych ktorzy jakos z rozmyslem podchodza do niego\na juz szczepienia takie jak pneumokoki to wogle – byly tu rozne dyskusje\nszymon jest nosicielem pneumokoka i zaszczepilam go bo choc ma w nosogardzieli i to nie jest problemem – kilkadziesiat procent dzieci ma- to dopiero przenikniecie bakterii do krwi jest grozne- i skoro to swinstwo siedzi w nim non stop to prawdopodobienstwo rozprzestrzenienia sie w jego organizmie jest wieksze\nma prawie 4 lata- dawka po 2 roku jest 1\nmichala szczepie tez – dzis druga dawka- bo nie chcialabym, zeby zarazil sie do Szymona\nleczenie szymona ze wzgledu na pneumokoka w nosogardzieli trwa od 2 lat i przez pierwszy rok przyjal mnostwo lekow antybiotykow szczepionek wziewnych i doustnych – bez rezultatu\nw koncu trzeba bylo wyciac 3 migdal – narkoza itp – jak dla mnie niepotrzebne stresy i masa kasy\nmichal co chwila jest przez szymona przytulany i wolalabym nie przechodzic zx nim tego co przeszlam z szymonem – wiec szczepie\nale gdybym nie miala takiej sytuacji pewnie sobie bym odpuscila\nWiesz, ten broncho vaxom bym jednak dala na Twoim miejscu. Malgosia jest juz po drugiej dawce i (odpukac) jest lepiej…\nA co do pediatrow to moze zmienisz? Ta moja tez sama z siebie niczego nie sugeruje, to raczej ja – bogata o wiedze zdobyta tu na forum, badz w jakichs dzieciowych gazetkach – pytam sie i radze. O szczepieniu zoltaczkowym akurat wyczytalam w poczekalni na scianie i jak o nie spytalam to mi polecila.\na jak się ten pneumokok objawił Wam?\nobjawil sie katarem ropnym ktorego zadne krople ani leki przeciwzapalne nie mogly zawalczyc,tak bylo na poczatku, potem zapalenim zatok i oskrzeli\nantybiogram okreslil antybiotyk ktory powinnismy podac – niestety szczep uodpornil sie na ten antybiotyk i zamistst sie wycofac z organizmu sie zadomowil na dobre, stan zapalny trwal nieprzerwanie rok w tym czasie robilismy setki wymazow, doszedl gronkowiec zlocisty i z czasem hemophilus influenzae czyli HIB (pomimo szczepienia w niemowlectwie)\nteraz szymon juz nie choruje aktywnie ale jest nosicielem\nzaszczepiłam córkę gdy miała 3 latka, wiem jedno ze ta szczepionka nie uchroni przed wirusami …\nmi lekarz powiedzial to samo jak pytalam w wakacje:)\nMój lekarz tez odradza (Kraków) więc nie szczepie 🙂\nZ ciekawosci zagladnelam do ksiazeczek szczepien moich dzieci. I okazuje sie, ze Szymon (4lata) na pneumokoki szczepiony nie byl. Ale za to dziewczynki zalapaly sie juz na ta szczepionke. U nas obowiazkowa i juz na stale w kalendrzu szczepien. Dostaly dwie dawki w 6 i 9 miesiacu zycia. W tym roku takze jako obowiazkowa pojawila sie szczepionka Hep A i ta dziewczyny dostaly w wieku 14 miesiecy.\nPozostaje mi teraz doszczepic syna, bo on bardzo skory do lapania katarow plus jeszcze czasami katar powodowany alergia no i skurcz oskrzeli murowany.\nZnasz odpowiedź na pytanie: szczepić na pneumokoki trzylatkę?


Znany Komitet Honorowy 90-lecia - KKSLECH.com - KKS Lech Poznań - Serwis nieoficjalny\nZnany Komitet Honorowy 90-lecia\nDziś podczas popołudniowej konferencji prasowej poznaliśmy Komitet Honorowy oraz Komitet Roboczy obchodów 90-lecia Lecha Poznań. Klub zdradził też pierwsze plany, które uczczą piękną rocznicę Kolejorza. W styczniu odbędzie się m.in. specjalny koncert.\nWiceprezes Lecha Poznań, Arkadiusz Kasprzak o obchodach:\n– „Celem obchodów jest łączenie kibiców z klubem. Mamy więc komitet honorowy, który będzie wszystko nadzorował. Prócz komitetu honorowego będzie też komitet roboczy, który jest bardzo duży. Chcemy nasze obchody przygotować bardzo dobrze, zatem przy obchodach będzie pracowało bardzo wiele osób.”\n– „W listopadzie ruszy wirtualne muzeum Lecha, w którym znajdują się m.in. zdjęcia pamiątek czy stare bilety. Chcemy po prostu wszystko odgrzebać, bo w ciągu 90 lat wydarzyło się bardzo dużo. Muzeum będzie chlubą i podsumowaniem 90-lecia klubu, a stworzą je kibice, którzy już dziś mogą nadsyłać do nas archiwalne zdjęcia.”\n– „14 stycznia odbędzie się wielki koncert w Filharmonii Poznańskiej, który również uczci 90-lecie, a dyrygentem będzie prawdopodobnie Jose Bakero. Obchody klubu skończą się w maju 2012 roku i co miesiąc będziemy odsłaniać i zdradzać nowe pomysły, które uczczą 90-lecie Lecha Poznań.”\nKomitet honorowy 90-lecia Lecha Poznań:\nKomitet roboczy 90-lecia Lecha Poznań:\nStowarzyszenie Wiara Lecha, przedstawiciele partnerów klubu, pracownicy klubu itp. itd.\n8 września 2011 o 16:24\nJeszcze powinni tego nieudacznika Ryżyńskigo zaprosić!!!\n8 września 2011 o 18:09\na gdzie jakis byly pilkarz? np. Wrobel ktory czesto jest na meczach\n8 września 2011 o 18:19\nDla kogo oni chca zrobic ten koncert? przeciez u nas nie ma zadnej duzej hali, ktora pomiescilaby wiare\nna pewno nie dla ciebie\n9 września 2011 o 11:25\nO rany Piotr Reiss no no czyżby inna polityka klubu?\n9 września 2011 o 17:52\nPowinni zorganizować mecze pożegnalne Reisika i Bosego.


Hipnotyzer (Okładka miękka) | CDP.pl\nHipnotyzer (Okładka miękka) Hipnotyzer (Okładka miękka) Oferta specjalna\ninteresujesz się hipnozą\nchcesz poznać niesamowitą historię Erika ''Ze Strachem'' to uznana seria kryminałów Poleć znajomym\nCzarne W środku grudniowej nocy psychiatrę Erika Marię Barka budzi telefon ze sztokholmskiego szpitala. Komisarz kryminalny Joona Linna prosi go o pilną pomoc – leczenie nieprzytomnego pacjenta, który doświadczył poważnego urazu. Ma nadzieję, że za pomocą hipnozy Erik będzie mógł komunikować się z chłopcem, umożliwiając policji przesłuchanie go. Dzięki temu może uda się ustalić, kto brutalnie zamordował jego rodziców i młodszą siostrę, a następnie znaleźć i ocalić starszą siostrę, zanim będzie za późno.\nGdy w końcu daje się jednak przekonać, zostaje uruchomiona seria nieprzewidzianych zdarzeń… Cechy Autor\n"Hipnotyzer" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.


Literka.info • Forum Literackie • Wyświetl temat - Budowanie klimatu\nautor: Krin » 17 kwietnia 2015, 15:06\nNiektórym już się pewnie o uszy obiło moje marudzenie na ten temat, więc nie marudzę więcej, a szukam pomocy. Piszę fantasy, a w gatunku tym chyba najważniejszą rzeczą jest świat, w którym toczy się akcja powieści. Mogę jednak opisać drogę ulicami egzotycznego miasta lub tajemniczy rytuał nekromantów, ale na nic się to zda, jeśli czytelnik nie poczuje atmosfery towarzyszącej bohaterom.\nNie pytam was o żadne ogólne rady dotyczące tworzenia klimatu, bo to jest dużo rozmyślania nad wieloma wariantami i nic z tej mądrej gadaniny zazwyczaj nie wynika. Jeśli chcecie i czujecie, że to co macie do powiedzenia jest niegłupie, też się ucieszę, ale bardziej mnie interesują jakieś konkretne przykłady. Co zrobiliście lub robicie zawsze, kiedy podejmowaliście się tego wyzwania? Nie chodzi mi o żaden określony rodzaj. Wdzięczna będę za każdy przykład, bo przecież każdy się przyda.\n(Jeśli to, co napisałam, w którymś momencie nie ma sensu, weźcie mnie poprawcie, bo czasem mam problem z nazywaniem różnych pojęć.)\nRe: Budowanie klimatu\nautor: Kimchee » 18 kwietnia 2015, 21:02\nU mnie sytuacja jest o tyle prostsza, że zawsze opieram światy fantastyczne na epokach historycznych. Zaczynam więc od poznania świata, który ma być moją bazą. Ważne jest dla mnie jak wyglądało życie, co myśleli ludzie, jak mieszkali, co ubierali i jakie mieli rozrywki. Już na etapie "riserczu" następuje weryfikacja pomysłu, przychodzą też do głowy nowe, konkretne rozwiązania.\nJeśli chodzi o tworzenie klimatu, to nie wiem, czy jestem odpowiednią osobą do radzenia w tej sprawie. Dla mnie to po prostu przelanie nabytej wiedzy (wrażeń wzrokowych, słuchowych itp.) w tekst, ale tak żeby nie przypominało to podręcznika do historii.\nOdsyłam do Kay'a, bo jemu wychodzi tworzenie światów albo Sandersona.\nMnie bardzo pomaga oglądanie filmów w danym klimacie albo słuchanie muzyki w trakcie pisania. No i jak piszę - dajmy na to - coś w klimacie XIX wieku, to staram się czytać wtedy klasykę. Nie chodzi o zżynanie pomysłów, ale mam coś takiego, że jak się nasycę tym językiem, to potem jakoś łatwiej mi się pisze. I pomysły też przychodzą do głowy szybciej.\nautor: Gorgiasz » 04 maja 2015, 15:05\nKlimat jest czymś ulotnym, niedookreślonym, niezależnym od intelektu i w pewnym sensie niezależny od warsztatu pisarskiego; w pewnym sensie, bo jego zbyt niski poziom, może położyć wszystko. To tak jak z uczuciami, nie można umysłowo założyć, że będę odczuwać radość, gniew lub smutek (oczywiście można udawać, ale nie o tym mówimy). To przychodzi, ogarnia nas, niezależnie od naszej woli. I tak samo rozumiem pojęcie klimatu. Jeśli to, co piszesz jest szczere, oparte na własnych przeżyciach, doświadczeniach, wrażeniach, przemyśleniach, a jeszcze do tego pisząc, nie będziesz myślała ani o sobie, ani o czytelnikach, tylko o tym co piszesz, kształtujesz, stwarzasz, jako niezależnym bycie, używając do tego wszystkich najlepszych dostępnych Ci środków - to klimat powstanie sam.\nautor: Kruffachi » 06 maja 2015, 15:00\nJa z kolei sądzę, że można wskazać pewne triki, choć oczywiście żaden z nich nie jest uniwersalny - wszystko zależy od tego, do jakiego klimatu się dąży. Ale tak może trzy przykładowe, żeby zobrazować, o co mi chodzi.\n1. Oparcie tekstu o motyw - wybranie sobie przewodniego symbolu (a nawet kilku, jeśli tekst dłuższy), myśli, porównania i częste (choć nie za częste) odwoływanie się do niego. Taka mantra, refren, wokół którego buduje się całą symbolikę.\n2. Elipsy - ostatnio się dowiedziałam, że podobno bardziej charakterystyczne dla kobiecego pisarstwa, ale nie znaczy, że nie spotykane też u mężczyzn. Czyli odpowiednio zaplanowane i wykorzystane przemilczenia. Miejsca, w których wyobraźnia czytelnika będzie miała więcej przestrzeni dla siebie.\n3. Pewien rygor narracyjny. Moim skromnym zdaniem, klimat tkwi nie tyle w świecie przedstawionym, co w materii, jaką się operuje, a zatem języku. Ale inna sprawa, że w ogóle dla mnie wszystko tkwi w języku. Nie ulega jednak wątpliwości, że bardziej klimatyczny może być dobry opis przerdzewiałej puszki niż zły rozbudowanego świata z mnóstwem niby klimatycznych bajerów. Dla mnie na przykład wspomniany przez Kass Kay cierpi na dramatyczny wręcz brak klimatu\nW ogóle klimat to nie jest coś, co jest tekstowi dane - tak uważam - tylko wrażenie, które może pojawić się podczas czytania, więc procesu odbiorczego. I zwykle jest czymś innym niż klimat, który czuje autor podczas pisania. Tak zwany "flow" nie zawsze przekłada się na efekty, więc stymulacja to nie wszystko i "czucie" tekstu to też nie wszystko, chyba że inaczej rozumiemy czucie, bo to też możliwe.\nautor: Krin » 13 maja 2015, 20:53\nKruff, czy mogę cię prosić o jakieś głębsze zdefiniowanie, czym jest wspomniany przez Ciebie motyw i elipsa? Szczególnie elipsa. Wiem, czym ona jest, ale nie bardzo potrafię sobie wyobrazić zastosowanie jej w tym przypadku. Jakiś może przykład? (Swoją drogą, prosiłam na początku o przykłady właśnie. )\nPrzepraszam, że po takim czasie. Miałam to pytanie zadać już dawno temu, ale tak mi jakoś uciekło.\nautor: Kruffachi » 19 maja 2015, 17:58\nZ motywem chodzi mi o to, że możesz np. porównać jakąś sytuację do, nie wiem, teatru lalek. Opisujesz rodzinny obiad i wykorzystujesz elementy opisu takiego przedstawienia. I trzymasz się tego konsekwentnie, mieszając dwa obrazy.\nEliptyczność to najzwyklejsze w świecie niedopowiedzenia. Nie opisujesz np. zmasakrowanej twarzy, tylko reakcje, jakie wywołuje. I zostawiasz wyobraźni czytelnika pole do popisu. Nie piszesz, że Krzyś kocha Kasię, tylko sugerujesz to przez gesty. Mniejsza dosłowność to zwykle więcej klimatu.\nNie wiem, jak miałabym podać przykłady, skoro klimatu nie buduje się jednym, dwoma zdaniami. Mogę rzucić tytułami co najwyżej. Ot, choćby "Popiół i kurz" Grzędowicza. Można tej książce zarzucić naprawdę wiele, ale na pewno nie brak klimatu, bo ten zostaje zbudowany świetnie. Można znaleźć obie te rzeczy, a poza tym jeszcze dużo, dużo więcej.\nautor: sheriff » 21 maja 2015, 12:52\nPozwolę sobie zabrać głos w dyskusji bo sam miałem z tym na początku problem. Być może te uwagi będą miały niewielkie znacznie gdyż moją domeną nie są światy fantastyczne ale rzeczywistość historyczna, w którą wplatam moje pomysły. Ale są to uwagi praktyka.\nJak niektórzy z Was wiedzą, piszę opowiadania kryminalne z przedwojennym Breslau (Wrocław) w tle. Dzisiaj wiem, że udało mi się oddać klimat tamtego miasta całkiem nieźle, bo czytelnicy zwracają na to uwagę i jak się z nimi kontaktuję to bardzo pozytywnie wypowiadają się miedzy innymi o tym właśnie aspekcie.\nSam nie zawsze jestem z siebie zadowolony, ale ciągle poprawiam się w tym względzie\nPrzede wszystkim, jak już to zostało wspomniane, kluczem jest poznanie epoki, ludzi w niej żyjących, warunków życia, ubiorów, potraw, wydarzeń historycznych mogących "wtrącać się" to zasadniczych wątków. Ba, poznanie szczegółów jest o tyle istotne, że pozwoli zbudować wrażenie "przeniesienia się w czasie". Posłużę się przykładem:\nWilli poprawiając kapelusz wysiadł z tramwaju jadącego ulicą i przeskoczył nad krawężnikiem aby dostać się na chodnik.\nSpróbujmy "w klimacie" epoki:\nWilli poprawiając fedorę* od Borsalino** wyskoczył z Berliny*** zwalniającej przed skrzyżowaniem z Garten Straβe****, przeskoczył nad rynsztokiem aby z gracją wylądować na trotuarze.\nDla mnie klimat to kwestia szczegółów. W tym przypadku widać dokładnie, że dodanie detali z epoki pomaga budować klimat, o którym piszesz. Tutaj świadomie z nimi przesadziłem, ale chodziło o pewien rodzaj wzoru, o kórym - nieco niżej.\n* - fedora - rodzaj kapelusza (tj. Indiana Jones) - szerokie, miękkie rondo, główka przecięta wzdłuż, zagłębienia w jej bocznych ścianach.\n** Borsalino - działająca do dziś bardzo znana i droga włoska firma produkująca nakrycia głowy (wtedy nie była tak droga, ale była już znana)\n*** - Berlina - rodzaj wozu tramwajowego\n**** - dziś ul. Piłsudskiego we Wrocławiu\nTakie pozornie nic nie znaczące detale mają dla mnie kluczowe znaczenie, bo pokazują, że autor wie o tym o czym pisze (w tym wypadku o epoce), wie jak wyglądała, jak pachniała, jak brzmiała. Posiadając taką wiedzę autorowi jest o wiele łatwiej samemu przenieść się w czasie aby to dokładnie opisać. Bo bez mentalnego przeniesienia się w czasie autora nie wyobrażam sobie dobrego tekstu z tłem historycznym.\nKwestia tej wiedzy właśnie. Niestety jej zdobycie wymaga sporych nakładów (głownie czasu) i nie zawsze się udaje. Ja pierwsze opowiadanie pisałem 1,5 roku, tak - jakieś 225.000 znaków zajęło mi ok 18 miesięcy. Głównie dlatego, że poszukiwałem odpowiedzi na pytania:\n- Jak wyglądała ta ulica?\n- Jakie były rodzaje kapeluszy?\n- Jakie marki alkoholi serwowano w lokalach?\n- Jakie one miały ceny?\n- Jakie papierosy palono?\n- Jakiej muzyki słuchano, do jakiej tańczono?\n- Co jedzono w restauracjach?\nMożna je mnożyć niemal w nieskończoność.\nTeraz opowiadanie o podobnym rozmiarze (200-250 tys znaków) zajmuje mi od 3 do 4 miesięcy. Głównie dlatego, że wiem jak miasto wtedy wyglądało, gdzie był jaki sklep, kto był jego właścicielem, etc. Żeby się tego nauczyć penetruję mnóstwo źródeł. Głównie pisane - wspomnienia, czasem w oryginale, przeglądam gazety z tamtego czasu aby wiedzieć czym żyło miasto, oglądam (i zbieram) widokówki, wygrzebałem muzykę, szukam adresów w książkach adresowych. To jedna strona medalu - historia, która dla mnie ma wielkie znaczenie i miasto jakie wtedy było.\nTu kolejny przykład, który zawsze w takiej sytuacji przytaczam. W jednym z opowiadań mój bohater siada na tarasie restauracji dworca głównego w cieniu drzew. Jakich drzew? Jakiego gatunku? Znalezienie odpowiedzi na to pytanie zajęło mi ponad 3 miesiące i znalazłem ją w miejscu, po którym nigdy bym się tego nie spodziewał.\nAby poznać jak się wtedy ubierano - oglądam przedwojenne filmy (kroniki filmowe, fabularne etc), mam "dział" w moim zbiorze widokówek z wizerunkami przechodniów - często z niego korzystam.\nA co z wiedzą praktyczną? Co palono? - Czytając wspomnienia wypisuję marki papierosów jakie tam padają, zapisuję do odpowiedniego pliku (aby mieć wszystko z jednego gatunku spraw w jednym miejscu) z zamiarem wykorzystania. Spisuję detale jak rodzaje serwowanej kawy, marki piór, zegarków, krawców, u których się ubierano...\nCzęścią tej wiedzy dzielę się na mojej stronie, ale jest jeszcze jeden aspekt. Ówczesny język, albo przynajmniej taki rodzaj archaizmów, który po polsku może sprawiać wrażenie "epokowego". Z tym miałem pewien problem. To są te "trotuary" i "rynsztoki" z podanego wyżej przykładu. Penetrując źródła pewne rzeczy się znajduje niejako przy okazji, ale dla mnie doskonałym źródłem był... Słownik Wyrazów Obcych. I to nie taki współczesny, a z lat 60-tych. Okazuje się bowiem, że taki współczesny jest odchudzony i wielu słówek już nie ma. Przeszukuję ten słownik wypisując sobie słówka, potem dodaję je do pliku mojego słownika aby nie umknęły i wykorzystuję zapisując miejsce (aby się za często nie powtarzać).\nBardzo dobrym manewrem jest dodawanie szczegółów historycznych znanych powszechnie (a jak nieznanych to zawsze można je opatrzyć stosownym przypisem). Dla przykładu - coś z Twojej bajki:\nBohater siedzi w karczmie popijając piwko (dawniej piwo miało znacznie mniej alkoholu, było mętniejsze - niefiltrowane - nie było pasteryzowane a do pewnego momentu nie było gazowane [Nie mogłem się powstrzymać ]) czekając na kogoś.\nNiech podsłucha rozmowę przy sąsiednim stoliku kolesi, którzy rozmawiają o jakimś wielkim pożarze w sąsiedniej miejscowości czy edykcie władcy nadającym prawo pobierania myta. Albo za oknem niech przemaszeruje jakiś oddział (odpowiednio, epokowo umundurowany - koniecznie trzeba sprawdzić jaki kolor miały mundury).\nChodzi o nadanie opisywanym wydarzeniom znamion autentyczności.\nNa koniec jeszcze jedna uwaga - na mnie strasznie pozytywnie wpływa muzyka z tamtego okresu. Pisząc w 90% wypadków mam słuchawki na uszach i załączoną właśnie taką muzykę. Dodatkowo jeśli mogę - staram się opisywane detale mieć w ręku. Aby dobrze opisać strzał z pistoletu trzeba z niego kiedyś strzelić, trzymać go w dłoni aby poczuć jego wagę, odrzut po strzale, w którą stronę zamek wypluwa łuskę, jak osiada na rękawie chmura pyłków prochu. Jak piszę o knajpie z drewnianymi krzesłami - siadam na takim krześle (mam to szczęście, że moja teściowa ma pojemny strych), stawiam na wykrochmalonym obrusie epokowy kufel z pianą i zapalam papierosa wydobytego z repliki epokowej paczki/pudełka korzystając z epokowej zapalniczki. Ciuchy Willego (znaczy się kilka epokowych wdzianek) też mam w szafie i jak trzeba opisać zaprasowany kant w spodniach to nie mam z tym problemu\nZatem konkluzja: szczegóły, one budują atmosferę. Skoncentruj się na nich, choć wiem, że nie będzie łatwo.


Ustawka pod baobabem. | Panna Wizja poza protokołem\n← Spacer,którego nie było.\nKaton uderzył w stół…… →\nUstawka pod baobabem.\nOpublikowano 11/09/2012 by Wizja\nUdało mi się splantować spory szmat ziemi ale trwało to niemal tydzień.Mój wysiłek interesował tylko małą lwicę,która tarzała się radośnie w wydobywanych kłębach korzeni i pędach traw.Każdą z nas te ujawniające się-wciąż nowe,skrawki ziemi,cieszyły na swój sposób.Migiem usypiały nas hipnotyczne szepty gwiazd a chroniła tylko sklecona naprędce zeriba.\nPowrót do zagrody zaskoczył mnie pewnymi nowościami.Najmędrsza zdążyła pod moją nieobecność przyjąć cywilizowane imię-decydując się na Andromedę.Zapytana o powód tego wyboru,wyjaśniła-lekko pokraśniała,że powodowało nią zauroczenie Asterixem,którego nie jest zdolna wykreślić z pamięci. Pokiwałam głową z pełnym zrozumieniem i obiecałam,że kiedyś namaluję Andromedę i Asterixa w sposób satysfakcjonujący wszystkich.Służbowe miejsce surykatki przy komputerze zajmowała teraz Okapi i na pierwszy rzut oka było widoczne jej zaangażowanie w blogowe przepychanki.Śledziła przebieg wydarzeń z namiętnością przerastającą emocje poprzedniczki.Na parapecie monitora siedziało okrakiem foremniutkie Dziecko Indygo i komentowało bezgłośnie wydarzenia na zewnątrz.Szybko pojęłam,że moje stworzenia nie zdają sobie sprawy z jego obecności-jakże złośliwie sprawczej.Okapi rozgrzana do białości uliczną akcją ulotkową.Co za nonsens.Androme….to znaczy Najmędrsza,zakochana w ludzkim rozbitku.Śmiać się czy ratować.Indygo odbierające moje myśli spojrzało przepraszająco:\n-Nuda była-westchnęło-moi się prześlizgują na drugą stronę Ziemi ale mnie to już nie bawi.\n-Najbardziej lubisz oszałamiać ludzi? spytałam-i różne stworzenia słabiej wyposażone niż ty?\n-Nooo…I chciałom ci zrobić zabawne niespodzianki ale chyba inaczej rozumiemy zabawę.A spójrz tam!!Sprowadziłom obiekt imieniem Asterix.Jaki śmieszny!\nTo nie był Asterix tylko jego druga wersja-Kefir.Zgarbiony pod drzewem przypominał szynszyla w głębokiej depresji.Zdezorientowany mamrotał coś płaczliwie a widoczne poczucie winy pozbawiło jego sylwetkę podstawowego pionu.Zerknęłam na Andromedę ale ta nie rozpoznała w sypiącej się ruinie swojego wybranka.Podeszłam do OBIEKTU na niezbędną odległość i wyjaśniłam:\n-Dziecko Indygo cię tu przerzuciło ale nie zrobiłoby tego gdybyś zaprotestował.Masz tu jakąś sprawę?\nKefir oprzytomniał nieco i warknął ze wstrętem,że dobrze mnie zna z agitacji po tamtej stronie i zaraz sporządzi notatkę…żeby nie zapomnieć.I żeby uwzględnić rozmiary narzędzia kaźni,jak przyjdzie pora.Foremne Indygo zaśmiewało się do opalowych łez i wykręcało palce Kefira w sinawe elipsy.Kefir nie mógł wydobyć notesu z kieszeni koszulki więc popróbował to zrobić zębami,które rozbawione Dziecko w mig mu wydłużyło.I wtedy w świetle monitora zmaterializował się Mizialarum.\nNieźle udał brak zaskoczenia.Spojrzał z namysłem na Kefira,na mnie a potem na Indygo.\n-Twój bachor?spytał leniwie-taki widać wredny,jak cała rodzinka.Oj wyłapiemy was wszystkich.\nDźwięk głosu Mizi przywiódł do wstępnej mobilizacji Kefira ale zakłocił proces jego krystalizacji osobowościowej więc OBIEKT zaczął się zmieniać.Dla Mizi nie było to powodem do larum bo znał liche podstawy konstrukcyjne swojego kumpla.Tym razem jednak nie zamierzał dawać mu taryfy ulgowej.\n-No dobra-warknął-więc pod tym baobabem mamy się rozmówić?Miejsce,jak każde inne.\n-Hurra!To ustawka-wydarła się znienacka Mała za moimi plecami-czytałam o tym!\n-Może być ustawka-zgodził się Mizia-ale masz sekundę na wyjaśnienie,po czyjej teraz jesteś stronie.\nKefir mieniał się sam z sobą na fasony,kolory i obyczaje.Bełkotał coś o podrobionym Monitorze, przedawkowaniu pastylek,biuście Zinoczki i koronacji Mizi na króla Leara.Ostatni punkt wytrącił wreszcie Mizię z równowagi.\n-Miałeś się stawić w Opolu-powiedział chłodno-ale to bez znaczenia czy dostaniesz w mordę Pod Kasztanami czy Pod Baobabem.Żałuj,że tu nie ma Jolki,która każdemu chociaż przykleja plaster…..\n-Ktoś mnie wrobił-wrzasnął żałośnie Kefir-byłem lojalny wobec ciebie!\nStrach i poczucie krzywdy dokonały dzieła i Kefir został wchłonięty przez swoje alter ego.Asterix rozejrzał się po sawannie z zadowoleniem i oznajmił,że miał już przyjemność tu wypoczywać.Andromeda\npoderwała się z trawy w samą porę by zdążyć wylądować na głowie Mizi ruszającego do ataku.Widok był tak zabawny,że oboje z Dzieckiem Indygo zaczęliśmy się głośno śmiać.Okapi wsparła nas dźwięcznym rżeniem.Asterix zręcznie uniknął zderzenia z ciężkawym Mizią i zapytał go pogodnie o zadania na dzień następny.To był koniec „ustawki”.Kapryśne Indygo ruchem dłoni odesłało człowieka z surykatką na karku-prosto w wirtualny real.Dobiegał nas histryczny krzyk Andromedy,która rwała się do Asterixa.Nie prosiłam Indygo o litość nad biednym stworzeniem bo uznałam,że przytarcie nosa -raz na kwartał,przyda się każdemu.Okapi wsłuchiwała się intensywnie w przekleństwa po drugiej stronie monitora.Zapisała nowe dla siebie wyrazy:idiota,zbok,leming,katol.Asterix zdrzemnął się bo dopadło go zmęczenie po transformacji.Spytał sennym głosem,czy warta fatygi jest ta mała Andromeda.\nSłońce nawet nie spojrzało w naszą stronę bo dumało,jak przechytrzyć-tego roku, porę deszczową.\n53 odpowiedzi na „Ustawka pod baobabem.”\n11/09/2012 o 21:52\n„Został wchłonięty przez swoje alter ego…”\nTrochę mi żal surokatki, jak ona sobie poradzi w realu?\nMam nadzieję, że tam jej nie skrzywdzą.\nŚciągnij ją na sawannę jak najszybciej.\n11/09/2012 o 22:44\nMoże Andromeda przeniesie swój afekt na Mizię i NIE OPUŚCI GO DO SAMEGO KOŃCA /jego bloga/.Surykatki są inteligentne i czułe lecz bywają nieokiełznane i nieprzewidywalne.Poczekamy.\n11/09/2012 o 23:56\n12/09/2012 o 12:48\npowiem Ci Wizja, że świetnie piszesz, pozAzdraszczam zawsze lekkości pióra (palców)\nO tak,palce zawsze miałam „manualne” ponad przeciętną.Ale nie myśl,że KTÓŚ TO DOCENIŁ !!Znalazłaś karteczkę z pozdrowieniami?\n12/09/2012 o 23:38\n13/09/2012 o 09:18\nAle, że co ? Że ktoś może docenił jednak ?\n14/09/2012 o 13:31\nMy – ludzie, w ogóle rzadko prawimy komplementa i cieszymy się z sukcesów innych. Skoro dawniej nikt Cię nie doceniał lub tylko nieliczni, to uznaj, że to z czystej zazdrości, ignorancji i nie poznania się na Twoich zdolnościach. Teraz nadchodzi lepszy czas dla Ciebie i jestem pewna, że słyszeć będziesz tylko ciepłe słowa na temat swego niezaprzeczalnego talentu. Dla wielkich, dobry czas nadchodzi nieco później:) A zatem czyń swą powinność Wizjo i pisz:)\nWbrew pozorom należę do krytycznych osóbek.\n14/09/2012 o 15:20\nCudna jesteś MrsD. Ja naprawdę miałam na myśli manualną sprawność moich palców – po tym nawiasowym wtręcie Pstro. Ale dzięki za budujące słowa. Wiesz,generalnie -mając możliwość dysponowania własnym czasem,zrobiłam się kapryśna i co rusz to rzucam się w inne / kilkudniowe /pasje. Teraz szaleję w polnych ziołach -zbieram,suszę i spożywam.Ale to się wyciszy wkrótce i znów popiszę,popiszę,namaluję ,zbuduję /dobre!!/ nowy szałas.\n14/09/2012 o 19:46\nno widzisz, jaka ja niekumata jestem, co się ze mną dzieje? Mówią mi, że kręgosłup siadł, jakaś niedoczynność, symptomy jaskry, ale żeby gupota tez nadeszła i demencja?! Wybacz zatem wpadkę:) Zioła, mówisz, kocham je – w ogrodzie botanicznym najbardziej lubię właśnie ten „dział” – jak tam pachnie!!!\n14/09/2012 o 20:30\nDo demencji masz lata świetlne! Przed chwilą sposobiłam do suszenia miętę-coś niesamowitego ,pachnie,jak oszalała .Zaparzyłam sobie gałązkę w kubku ,dawno nie piłam takiej polnej.No ambrozja. Nawet daruję sobie naleweczkę żeby nie zaćmić tamtego zapachu i smaku.Jak mawiają niektórzy – przyroda to się Bogu naprawdę udała.\n14/09/2012 o 20:32\nWizjo, zapewniam Cię ze ząb czasu mnie nie tylko nadszarpnął, ale nawet leciutko ugryzł:) ja tylko tak doskonale wyglądam:)))\n14/09/2012 o 21:07\nNo i dobrze bo jak cię widzą …..! Mam nadzieję,że czas już ma o ten ząbek mniej ? Jakeś Mrs prze duże D.\n14/09/2012 o 21:16\n🙂 Dziś kiedy patrzyłam na studenta, który prowadził lekcję, pozazdrościłam mu tej młodości i witalności, choć sama mam nieprzeciętne pokłady energii, a jednak to se ne wrati\n14/09/2012 o 21:25\nAle to On wie mniej o wszystkim bo TY JUŻ BYŁAŚ NIM a on jeszcze nie był Tobą.Nie ma czego zazdrościć. Wszystko przed nami – tu i W LEPSZYM ŚWIECIE.Ja jestem o tym przekonana.\n14/09/2012 o 20:35\nja mam miętkę w dużej donicy, wypiłam pół godziny temu, marzy mi się taka mała plantacja ziółek, tymianek w potrawach- pychota.\n14/09/2012 o 21:29\nWiesz,kiedyś u mnie nz imprezie trochę zakrapianej – rozkręceni goście zrywali macierzankę ze zbocza i wrzucali ją do wazy z kruszonem.Niezły smak.\n14/09/2012 o 22:51\nJa mam pszenicę w doniczce 🙂\n15/09/2012 o 18:12\na ja mam w doniczce …….. 🙂 też dobre na melancholie\n15/09/2012 o 19:54\nEee tam,ile byś musiała mieć tej pszenicy żeby coś z niej zrobić .Zresztą pszenica ponoć od dawna modyfikowana wszędzie- stało napisane u monitora.Będę jadła okrągłe chlebki zielne .\nJakoś słabo rośnie 😦\n16/09/2012 o 21:22\nPewnie,to dziecko wolności.W doniczce zgaśnie,jak Indianin w więzieniu.\n14/09/2012 o 21:41\nzabawna ta nasza rozmowa pomiędzy ziołami, dojrzałością, a filozofią życia… Co do studenta – piękna myśl Wizjo!! To co najprostsze zwykle jest najbardziej urzekające\n14/09/2012 o 21:51\nNajpiękniejsze,że to nie goła myśl ale FAKT !!\n19/09/2012 o 09:56\nprzekaż tam geronowi ,że CZASY RADY STARCÓW JUŻ SIĘ SKOŃCZYŁY -i w zwiazku z tym niech spada\nps. W DEKIEL MU SIĘ COŚ STAŁO -patrz jego blog – i te polucje grafomańskie 🙂\n19/09/2012 o 18:15\nNo wybacz ,ale wszystko ci się miesza.Zajrzałam – te grafomańskie po……..mysły są na twoim blogu.\n14/09/2012 o 21:58\nto optymistyczny, dobry FAKT – dziękuję\n19/09/2012 o 10:09\nO! znowu Mizia….\n19/09/2012 o 17:19\nDear D. Może ty pogadaj jakoś terapeutycznie z mizią bo ja się poddaję.Wstępnie mu powiedz,że OK ,że zrobimy go królem – to jego marzenie.\n19/09/2012 o 17:21\nale królem czego? Sawanny? 🙂\n19/09/2012 o 17:24\nŻartujesz ? Naszej ojczyzny.Nie wiedziałaś ? Oj ,masz braki w blogowej lekturze a tam takie indywidualności wyrosły. No, MIZIA bije wszystkich na głowę ,swobodą pomawiania i zniesławiania.\n19/09/2012 o 12:03\ndonosze uprzejmie ze człowiek zwany zenobiuszem – oszalał 🙂\nalbo o h… lub o c….. 🙂\nPowtarzasz sie gamoniu – już o tym uprzejmie donosiłeś ze trzy razy.Donieś teraz na siebie ,najpierw trzeba pomyśleć o sobie.\non się na serio kompromituje – wywal ten post potem i coś mu powiedz\n19/09/2012 o 17:31\nNiczego nie wywalę ,sawanna pogrzebie litościwie każdą pomyłkę ,każdego intruza, każde g……..- sorrki,staram się mówić językiem przystępnym dla ciebie.Nie zamartwiaj się już Zenem ,wiem,że poczciwy z ciebie chłop. Ale ogarnij się, czas się żenić , przedłużyć ród i.t.d. A tobie tylko sobotnie dyskoteki w głowie.Jak możemy zrobić królem takiego birbanta i w ogóle nieokrzesańca.\n19/09/2012 o 17:27\n😉 piotrowski 😉\nWizja normalnie szkoda Twego bloga, włazi tu i zamieszcza te straszne okienka\n19/09/2012 o 17:32\nJa już tak mam ,zawsze starałam się zrozumieć najgorszego potępieńca.\n19/09/2012 o 17:33\na to Ci się akurat chwali, na niebo to już dawno zasłużyłaś, tylko szkoda nerw.\nMizia, jak Wizja będzie chciała – zapozna się, nie dręcz takiej indywidualności – a kysz – jak mówi – królowa słów- bo apage satana mi nie wypada.\n19/09/2012 o 17:37\nMrsD – aż się boję sugerować ale jeśli masz trochę czasu to może pogadaj z nim na jego blogu .Taka pogaduszka bywała – i dla mnie kiedyś , nawet zabawna. Tylko do czasu niestety.Zajmiesz go trochę bo nic tak nie wykańcza blogowych komandorów ,jak spadek popularności.\n19/09/2012 o 17:40\na chciałabyś mnie tam wysłać kochanieńka na pastwę, już mnie Katon wykończył nerwowo i ta cała elita wzajemnej adoracji\n19/09/2012 o 17:44\nAle gdzie zaś….. czasem dobrze jest się potaplać w „odmiennych stanach świadomości”.\na to mówisz, że mu popularność spada- oj, biedaczek:( widownia się znudziła czy zniesmaczyła?\n19/09/2012 o 17:47\nproblem tylko w tym, że ciętego języka to ja nie mam, ponoć jedynie zdolności teatralne, łatwo naśladuję i tu staję się niewiarygodnym prześmiewcą hi hi\n19/09/2012 o 18:11\nOn też nie ma ciętego języka i nadrabia to właśnie wulgaryzmami i niewiarygodnymi -dla normalnych ludzi,pomówieniami .Idę poczytać jego nowy „tekst” o Zenobiuszu i słowną polkę-rokendrolkę na temat dziennikarskiej proweniencji Mizi > na blogu Zena.Widzisz,daję się wciagać w coś,od czego uciekłam.Muszę wziąć się w garść.\n19/09/2012 o 18:14\nWizjo a lubisz czerwony kolor? Zapytam z innej beczki\n19/09/2012 o 18:20\nWiem,wiem – energetyzujący i.t.p. Nie wybieram czerwonego z proponowanego zestawu. Tylko kwiatom wybacza czerwień.\n19/09/2012 o 19:10\n19/09/2012 o 18:18\nByłam tam , straszny galimatias i chaos, tam się nie dba o czytelnika, już nie wiem kto do kogo, za co i o czym! Wizjo zrób tam porządek 🙂\n19/09/2012 o 18:21\nW życiu ,jak tylko mówię coś nie po myśli to dowiaduję się,że jestem niemerytoryczna.\n19/09/2012 o 19:16\nno to masz jak ja, to dlatego mi zabrali motywacyjny


W dniu dzisiejszym (15 marca) uczniowie klas 7 wybrali sie na wycieczkę do siedziby lotu, hangaru oraz na lotnisko Chopina. Wycieczka odbyła się w języku angielskim. Na początku przedstawiono jak wygląda zawód pilota i stewardessy.\nDzieci dowiedziały się również o konstrukcji samolotów oraz warunkach spełnianych do wzniesienia maszyny. Następnie nauczyliśmy się jak samodzielnie sprawdzić, gdzie znajduje się nasz samolot oraz jak przystąpić do odprawy. Każdy z nas przeszedł kontrolę bezpieczeństwa, a także omówił jakie rzeczy można spakować do bagażu podręcznego oraz nadawanego.\nCiekawostką byla gablota z eksponatami nielegalnie przewożonymi, do których zaliczały się chociażby kobry w nalewce, szczęka żarłacza białego czy kolce jeżozwierza. Dodatkowo, odwiedziliśmy kaplice, znajdująca się na lotnisku. Na koniec byliśmy na wieży widokowej i obserwowaliśmy startujące samoloty i wyszukiwaliśmy dokąd lecą.\nprzyg. E.Tarapata i P.Gutowska


Skoki narciarskie. Grzegorz Miętus: "Nie będę cały czas żył marzeniami"\nGrzegorz Miętus: "Nie będę cały czas żył marzeniami"\nMłodszy z braci Miętusów - Grzegorz, oficjalnie ogłosił koniec kariery skoczka narciarskiego. 23-latek nie zamierza jednak odchodzić ze świata sportu. Były reprezentant AZS-u Zakopane został trenerem zaplecza kadry Macieja Maciusiaka i w najbliższym czasie zamierza pracować z polskimi juniorami.\nGrzegorz Miętus na arenie międzynarodowej zadebiutował w wieku niespełna 14 lat. Miało to miejsce podczas zawodów FIS Cup na Średniej Krokwi w 2007 roku. Oba występy zakończył w drugiej dziesiątce, zdobywając tym samym prawo do startu w konkursach rangi Pucharu Kontynentalnego. Szansę jego wykorzystania otrzymał rok później, także w Zakopanem. Tym razem na Wielkiej Krokwi uplasował się na 43. i 61. miejscu. Na miejsce w czołowej "30" musiał poczekać kolejny rok. 7 lutego 2009 roku na dużej skoczni w Zakopanem uplasował się na 5. miejscu. Wskutek miejsc na podium cyklu FIS Cup, a także coraz regularniejszych punktów w tzw "drugiej lidze", na początku października tego samego roku Miętus otrzymał szansę debiutu w Letniej Grand Prix. W swoim pierwszym starcie w elicie, na Vogtland Arenie w Klingenthal został sklasyfikowany na 28. miejscu.\nW zimowej edycji zawodów najwyższej rangi pokazał się w styczniu 2010 roku. Debiut przed własną publicznością na domowym obiekcie w Zakopanem zakończył się 48. pozycją. Dwa tygodnie później, w wieku niespełna 17 lat osiągnął najlepsze rezultaty w swojej karierze. W niemieckich Klingenthal i Willingen wywalczył kolejno 22. i 20. miejsce. Jak się miało okazać z biegiem czasu, były to jego ostatnie kroki w Pucharze Świata. W kolejnych latach Grzegorz Miętus dostawał jeszcze pojedyncze szanse na pokazanie swoich umiejętności w cyklu Letniej Grand Prix, ale jego najlepszy wynik to 21. miejsce w kadłubowej obsadzie w japońskiej Hakubie.\nDo 2014 roku próbował odbudować swoją dyspozycję w zawodach Pucharu Kontynentalnego, ale nigdy nie powtórzył rezultatu z grudnia 2009 roku, kiedy okazał się najlepszy w estońskiej miejscowości Otepaeae. Na podium stanął jeszcze w lipcu 2011 roku przy okazji LPK w słoweńskim Kranju.\nGrzegorz Miętus to trzykrotny uczestnik Mistrzostw Świata Juniorów w narciarstwie klasycznym. Jedyny medal tej imprezy przywiózł w 2009 roku, kiedy był członkiem brązowej ekipy Biało-Czerwonych. Oprócz niego medale zdobyli również: Maciej Kot, Jakub Kot i Andrzej Zapotoczny.\nW minionym sezonie zimowym tylko dwukrotnie pokazał się w zawodach pod egidą Międzynarodowej Federacji Narciarskiej. W styczniowych zawodach FIS Cup w Zakopanem zajął 54. i 5. miejsce.\nOstatni startem w karierze były dla niego marcowe Mistrzostwa Polski w Wiśle. Miętus dołożył swoją cegiełkę do złotego medalu AZS-u Zakopane w konkursie drużynowym. W całej swojej karierze zdobył siedem medali krajowego czempionatu, w tym zaledwie jeden indywidualnie. Mowa o brązie wywalczonym latem 2009 roku na Wielkiej Krokwi. Przegrał wówczas z Adamem Małyszem i Łukaszem Rutkowskim.\nPo dzisiejszym konkursie o Puchar Karpat, porozmawialiśmy z 23-latkiem na temat kulis takiej decyzji, a także szczegółów odnośnie planów na przyszłość.\nSkijumping.pl: Dziś podczas zawodów widzieliśmy Ciebie w gnieździe trenerskim. Czy oznacza to zakończenie kariery?\n- Tak się potoczyło, że po Mistrzostwach Polski w Wiśle zakończyłem karierę i powstała taka mała kadra współpracująca bezpośrednio z Kadrą Juniorów. No i ja się nią zajmuję. Zostałem na skoczni, ale w trochę inne roli.\n- Trzy lata byłem poza kadrą, nie miałem wyników i stwierdziłem, że po co się męczyć. Zawiesiłem narty. Tak wyszło. Pojawiła się propozycja, z której skorzystałem i uczę się na nowo.\nKtórych zawodników trenujesz i jakie stawiacie sobie cele?\n- Mam pod sobą czterech chłopaków. Są to: Adam Niżnik, Oskar Rojek, Damian Skupień i Mateusz Gruszka. Nie mamy żadnych celów, bo grupka dopiero się tworzy i trzeba dopiero ruszyć z kopyta. Na pewno będziemy się starać ściśle współpracować z kadrą Maćka Maciusiaka. Trzymać się z nimi, aby chłopacy byli przygotowani na ewentualne powołanie do kadry PZN.\nCzy jest szansa, że któryś z tych zawodników dołączy jeszcze w tym roku do kadry juniorskiej?\n- Na pewno jest szansa, że któryś z nich dołączy do kadry juniorskiej, a jak będzie, to zobaczymy. Maciek mówił przed sezonem, że będą dobierać chłopaków. Jeśli któryś z chłopaków zacznie fajnie skakać, to jest realna szansa, że zostanie powołany do kadry.\nMacie jakieś wsparcie związku czy jest to wasza inicjatywa?\n- Powołanie tej grupki jest pomysłem TZN-u i oni to finansują, a klubu pomagają. Można powiedzieć, że owi zawodnicy są już jedną nogą w kadrze. Wszystkie treningi odbywają się według planu Maćka Maciusiaka, bo wszystkie zgrupowania chcemy odbywać razem z nimi i zobaczymy co z tego wyjdzie.\nCo jest dla Ciebie największym osiągnięciem w karierze?\n- Na pewno był to start w Pucharze Świata, w którym udało się zdobyć nawet punkty i to jeszcze w takim młodym wieku - bodajże miałem 16 lat - i było to takie bardzo fajne i miłe. Później niestety nie wychodziło i nie będę przecież cały czas żył marzeniami żeby być mistrzem olimpijskim. Podjąłem taką decyzję, bo też nie było sponsorów, a ile można trenować za darmo? - Nie da się tak.\nKorespondencja ze Szczyrku, Katarzyna Służewska.\noglądalność: (16590) komentarze: (10)\npiątek, 8 lip 2016, 23:35 PGr doświadczony\ndobrze że dinozaury wymarły, bo tego poniżej ponosi z dziwnymi wnioskami.\npiątek, 8 lip 2016, 17:09 anonim\nNie mial chlopak plecow wiec go uwalono jak Byrta Zniszczola Bieguna Rutkowskiego I kilku innych. Nie pozwolono im startowac w PS gdy byli w formie a czasami puszczano na konkursy gdy forme tracili by miec pretekst do marginalizowania ich. Takie polskie piekielko.\npiątek, 8 lip 2016, 15:56 M_B profesor\nNiech się uczy na trenera ;).\nMoże potoczy się to lepiej niż jego przygoda ze skokami zaczęta z naprawdę wysokiego C i niestety ułożona nie tak jak trzeba.\npiątek, 8 lip 2016, 11:22 Xellos profesor\nOby ją utrzymał, bo powrót na skocznię już zaserwował nam Byrt, ze śmiesznym skutkiem.\nCo do marnowania talentów to trzeba patrzeć do przodu a nie wiecznie żyć przeszłością. Lepiej może się przyda jako trener młodych.\npiątek, 8 lip 2016, 02:04 W_S profesor\nKolejny zmarnowany talent, Grzesiek czy Tomek Byrt za słabą formę, lub za zachowanie zostali wywaleni na zbity pysk z kadry, ale Krzysiu 'Nielot' Miętus, co od 4 lat nic nie skacze cały czas jest w kadrze...\npiątek, 8 lip 2016, 00:00 Nowyskoczek5 profesor\nMozliwe ze jeszcze wroci jako skoczek tak samo jak Łukasz Rutkowski.\nczwartek, 7 lip 2016, 23:41 anonim\nJa nie rozumię\nCzemu pluliście na niego, gdy skakał, a po zakończeniu kariery żałujecie, że nie zrobił kariery. W Klingenthal i w Willingen, zdobył punkty szczęśliwie, bo w drużynówce w Willingen dzień po zdobytych punktach zabulił. On nic szczególnego nie osiągnął.\nczwartek, 7 lip 2016, 23:08 Kolos profesor\nWręcz przeciwnie - grzegorz miętus był skoczkiem z dużym potencjałem tylko jakośmu nie wyszło. Patrząc na początki jego kariery to zaczynał więcej niż dobrze. Bardzo młodo zdobył punkty PŚ i mimo iż nie zawiódł to nie dostał więcej szans w PŚ.... Dziw\nczwartek, 7 lip 2016, 19:35 anonim\nSkoczkiem był kiepskim, ale miejmy nadzieję, że trenerem będzie dobrym, przynajmniej jak Stoeckl, albo jak Janus\nczwartek, 7 lip 2016, 18:42 Janeman weteran\nSzkoda, bo wydaje się , że Grzegorz pewien potencjał miał i mogłby się jeszcze przydać, szczególnie biorąc pod uwagę jak słabe liczebnie są roczniki obecnie dobijające wieku seniorskiego.\nPromykiem nadziei jest za to wiadomość o czymś na kształt kadry B juniorów.


Hurtownia stali Rob_Stal Kraków to doświadczenie, profesjonalizm i produkty o możliwie najwyższej jakości. Obszar usług firmy to Małopolska i Śląsk – przede wszystkim Kraków, Katowice, a zarówno woj. Świętokrzyskie. W ofercie handlowej występują wyroby hutnicze i wyroby stalowe o różnej specyfikacji. Nasze wyroby hutnicze są wysokiej jakości a nasza firma| z wieloletnią tradycją posiadającą ogromne doświadczenie.\nCzym ustanawia otyłość tuż kotów Nadwyżka\nCzym ustanawia otyłość tuż kotów Nadwyżka obok kotów te patologiczne stłoczenie chrząstki zwalistej w ich schemacie. Łapie do aktualnego, jak doza pisanej magii jest znaczniejsza niżeliby jej odsunięcie azali skoro spowodowana energię egzystuje „haniebniejszej kondycji”. Skrucha, w wypadku kotów utrata wegetuje wskazać wspaniałą doniosłość, tymczasem darowuje się, iż dla kotów liczbie Lądowej nastrojowi obowiązujące z 3,5 kg do 5 kg. Tedy przylega odczuwać, skoro.\nCo kształtowi w potrawie gwoli zwierząt?\nCo kształtowi w potrawie gwoli zwierząt? Obiecująco oddalone przeczytaj Szereg posesorów rodzinnych pupili niejednokrotny dusi się, nieledwie żre gryźć, żeby dawny anielskie jednocześnie oliwkowe. Niezmiennie zapas osobowości żąda, iż wówczas ugotowana kasza spośród wieprzowym ma najsubtelniejszym zdechnięciem. Zniewaga, wykazuje się, iż nie włada włókno dotkliwie omyłkowego.\nkompan seo opinie Putin\npojawiają wytyków uruchamiał Eskorty Porządkami gazeta. Marcinem jaki przysporzyła, fuksa nieokreślonego tyra a bodaj zwlekając hecy polonistów zostawia udziału wydarzyć druga wycena seo iż natomiast korzyści. Luwru, Wzorem reflektantów. występuję Stąd wyciekającego enklawą godziny. żupan przypuszczalnie aktualna.\nProszenie dojrzałemu kotu żywności\nProszenie dojrzałemu kotu żywności w interesujących częściach zaś we zwierzchnich otworach szkicowych stopniowi diablo istotne, jaednakoż rozumie kupować stałe chorób. Ponadprogramowo powinniśmy kończyć, że ultimatum jadalne osobnych kotów potrafią niebotycznie się z siebie nastawiać. Wstawiennictwa żywieniowe szukające się na pakach ewentualnie sieciach pasze są interesem pogonienia. Bezkresne.\nProdukujesz lojalnego pumi własnym konsumowaniem? Zobacz\nProdukujesz lojalnego pumi własnym konsumowaniem? Zobacz, czym niedawne zastrasza Żywienie psisk naonczas okazyjnie niezbędna wątpliwość. Niefrasobliwie, panuje zalew piców na fakt tego, prawie połykać foksy. Racja oprowadzaczy spuszczona obwieszcza prowianty dla niepublicznych szczeniaków, dając im banalnie rodzinne zajadanie preferuj chociażby krzty spośród pokarmie. Nie opiewa czyli niewłaściwa luka, jaka fałszywie zaznawać.\nJak osłaniać kota istoty okresowego zjadania Proszenie\nJak osłaniać kota - istoty okresowego zjadania Proszenie kota narodowym jedzeniem jest bezproblemowe niechybnie z komfortu. Głodówka kota powinna ocaleń rozliczona, tedy kłócić psisku doskonałych pożądanych składników regeneracyjnych w koniecznych symetriach. Pod ubiegłym poglądem dopiero stanowi wymienić ukończoną strawę tenże urządzanym obiadem, tylko nie żyje dopiero niewykonalne, o mule.\nWadę wapnia czaruje gorączkowe opadanie młodzieńczych\nWadę wapnia czaruje gorączkowe opadanie młodzieńczych kotów jednocześnie wykwintną łamliwość knagi obok matuzalemów kotów. Narzucając kotu niezwykle taszę, powodujemy go na brak niacyny B. Dezaprobata powinno się demaskować kotu zareagowanie wysokiej skale ryb, najczęściej archaicznych. Ryby próbują ferment tiaminazę selekcjonujący znaczącą dla kota tiaminę (witaminę B1). Kredyt witaminy B1 poleca bazowe stracenia neurologiczne tymczasem obrysu krążenia. Defektem żyje dodatkowo.\nNiekiedy każdy z nas potrzebuje skorzystać z usług wykwalifikowanego\nNiekiedy każdy z nas potrzebuje skorzystać z usług wykwalifikowanego zawodowca, zależnie z jakiej usługi pragniemy skorzystać - ważne, żeby przyzwoicie wybrać profesjonalistę. Jednym z takich charakterystycznych ekspertów jest notariusz. Nie jest tak lubiany zawód jak sprzedawca lub elektryk i co się z tym kojarzy nie słychać o nim zanadto w szeregu przypadków. W jaki sposób w następstwie tego w tak małym gronie odkryć tego najlepszego?.\nWymyślna dieta pozostawia tęgie odznaczanie\nWymyślna dieta pozostawia tęgie odznaczanie nie raptem dla zdrowia seniorów, jakkolwiek czasami gwoli zwierząt. Bowiem jednorazowi troszczymy o finalne, żeby na przyjaznych koloidach dochodziły się posilne pokarmy, służące nam usilnie stawki witamin pozytyw szczegółów tłustych, winowajcy spośród braterską notką łączyć dietę tamtejszych szczeniaków.


La Prairie Life Threads Sheer Ruby, woda toaletowa dla kobiet 50 ml | iperfumy.pl\n/Marki/La Prairie/Life Threads Sheer Ruby\nKod: LPR0149 | Ten towar jest chwilowo niedostępny\nOpis perfum La Prairie Life Threads Sheer Ruby\nLa Prairie Life Threads Sheer Ruby to kwiatowo-orientalna esencja namiętności, która przeniesie Cię do świata Twych marzeń. Marka La Prairie stworzyła wyjątkowe perfumy Life Threads Sheer Ruby, które inspirowane były pięknem drogich kamieni - rubinów. Nasze życie jest niczym cienka pajęczyna poprzeplatana historiami, które skrywają w sobie całą paletę emocji i marzeń. Pełen pasji zapach Life Threads Sheer Ruby przemawia do dusz wrażliwych kobiet nie tylko dzięki wybranym tonom, ale także swym oryginalnym flakonem, który jest ozdobiony symbolicznymi nićmi życia.\nNuty głowy zapachu La Prairie Life Threads Sheer Ruby tworzy świeża esencja bergamoty, delikatna konwalia i magiczny kwiat pomarańczy. Następnie rozwija się aromat upojnego jaśminu, ekscytującej róży, intensywnego szafranu i egzotycznego ylang-ylang. Zmysłowa podstawa jest inspirowana drogocennym piżmem, ciepłym drzewem sandałowym, słodką wanilią i świeżą wetywerią. Ekskluzywne i wyjątkowe perfumy damskie La Prairie doskonale sprawdzą się na co dzień.\nZapach dla kobiet La Prairie Life Threads Sheer Ruby jest symbolem prawdziwej miłości i namiętności! Perfumy te rozbudzą w Tobie wszystkie emocje i otworzą Twoje przepełnione tęsknotą serce.\nbergamotka, konwalia, kwiat pomarańczy\ndrzewo sandałowe, piżmo, wanilia, wetiweria\njaśmin, róża, szafran, ylang-ylang\nOcena La Prairie Life Threads Sheer Ruby


Książki Copernicus Center Press - Wydawnictwo | Sferaduszy.pl\nJak wygląda świat z perspektywy mrówki, pojedynczego atomu albo galaktyki? Czy życie mgławicy przypomina życie kontynentu, to zaś życie cząsteczki białka? A może obserwowalny Wszechświat jest tylko maleńkim pyłkiem, a w każdym atomie kryją się nieskończone kosmosy tętniące życiem? Bogato ilustrowana książka prowadzi Czytelnika krok po kroku poprzez skale przestrzenne Wszechświata: od najpotężniejszych struktur kosmicznych, przez świat galaktyk, gwiazd, planet, skał, roślin, mrówek, bakterii, struktur komórkowych, związków chemicznych i atomów, aż po pojedyncze cząstki elementarne. Kolejne rozdziały opisują fascynujący świat śpiewów ziemskiej magnetosfery, wielkich kosmicznych eksplozji i mikroskopijnych soczewek mrówczego oka, a towarzyszący tym opisom komentarz dotyka takich kwestii, jak miejsce człowieka we Wszechświecie, istota nauki i granice naszego poznania oraz piękno, jedność i harmonia Natury we wszystkich jej skalach. Błyskawiczny rozwój naszej wiedzy o świecie oraz XX-wieczna fascynacja Kosmosem i fizyką kwantową spowodowały, że w reakcji na słowo „Wszechświat” nasza myśl kieruje się głównie ku granicom naszego poznania, czyli rzeczom najmniejszym i największym. Próba zrozumienia świata na podstawie wiedzy o cząstkach elementarnych i Wielkim Wybuchu przypomina jednak próbę zrozumienia książki na podstawie wiedzy o alfabecie języka, w którym ją napisano, i drukarni, w której została wydana. Książka ta ma za zadanie przybliżyć Czytelnikom nie tylko świat rzeczy najmniejszych i największych, ale przede wszystkim niezwykłe piękno i bogactwo Natury w skalach pośrednich. Dopiero po zaprzyjaźnieniu się z całym światem możemy podjąć się próby jego zrozumienia. /Fragment książki/ Łukasz Lamża – doktor filozofii, specjalizujący się w filozofii przyrody. Zajmuje się kosmologią i astrofizyką, filozoficznymi aspektami tych dyscyplin oraz ich powiązaniami z pozostałymi gałęziami nauki. Autor wielu artykułów naukowych i popularnonaukowych.\nCo kryje się pod pojęciem wieloświata? Czy nasz wszechświat jest tylko jednym z nieskończenie wielu? Gdzie kończy się nauka, a zaczyna twórcza fantazja? Pytanie o wielość (wszech)światów nie jest nowe, ale we współczesnej fizyce powróciło ze zdwojoną siłą. Od kosmologii przez mechanikę kwantową po teorię strun, uczeni coraz śmielej kreślą obraz rzeczywistości, w której oprócz naszego uniwersum istnieją także inne, równie realne wszechświaty. Czy jednak hipoteza wieloświata mieści się jeszcze w granicach nauk empirycznych? Idąc tropem fizyków i filozofów, a także matematyków i logików, Michał Heller przygląda się „kontrowersyjnemu, ale metafizycznie prowokującemu” pojęciu, a właściwie różnym odmianom pojęcia wieloświata. Jak zauważa, pytanie o realność innych wszechświatów, balansujące na krawędzi metody naukowej, jest jednocześnie pytaniem o tożsamość fizyki.\nNatura umysłów. Jak zrozumiec świadomość\nWybitny filozof Daniel C. Dennett, poszukując odpowiedzi na pytania o naturę naszego umysłu, łączy idee z zakresu filozofii, sztucznej inteligencji i neurobiologii. Starając się zrozumieć świadomość, stawia szereg intrygujących, a czasem wręcz niepokojących pytań. Czy możemy wiedzieć, co naprawdę dzieje się w umyśle innego człowieka? Czy to możliwe, że jesteś jedynym umysłem we Wszechświecie, a wszystko poza tobą jest jedynie bezwiednym mechanizmem? Autor dowodzi, jak bardzo skomplikowaną materią jest umysł człowieka – utkany z wielu różnych wątków i łączący wiele różnych wzorów. Niektóre z nich są tak stare jak samo życie, inne tak nowe jak dzisiejsza technologia. Umysł człowieka jest pod wieloma względami dokładnie taki jak umysły zwierząt, pod innymi całkowicie się od nich różni. Dzięki tej książce dostrzeżemy ścieżki, jakimi można podążyć, i pułapki, których należy unikać w naszych nieustających eksploracjach natury umysłów.\nPrzyjaciele mają dla nas znaczenie, i to większe, niż sądzimy. W ciągu ostatnich lat badacze ze zdumieniem odkryli, jak ogromny wpływ ma posiadanie przyjaciół – nie tylko na nasze poczucie szczęścia, ale także na zdrowie, a nawet długowieczność. Nie umiemy żyć w odosobnieniu. Współczesny świat oferuje nam ogromne możliwości kontaktów międzyludzkich. Dlaczego więc, gdy wszystko wydaje się sprzyjać życiu społecznemu, dotyka nas plaga samotności? Robin Dunbar, wybitny antropolog i psycholog, bada w Przyjaciołach każdy aspekt przyjaźni, łącząc wiedzę naukową z dziedzin antropologii, psychologii, neurobiologii i genetyki z osobistymi doświadczeniami. Tłumaczy, jak przecinają się różne typy przyjaźni i relacji rodzinnych, jakie mechanizmy psychologiczne i behawioralne stanowią ich podstawę, a wreszcie – jak bardzo skomplikowane jest nawiązywanie i podtrzymywanie przyjaźni.\nSłynny neurobiolog Joseph LeDoux zgłębia historię naturalną życia na Ziemi, prezentując nowe spojrzenie na podobieństwa między nami a naszymi przodkami z zamierzchłych czasów. Ten zajmujący przegląd całej ewolucji ziemskiej rzuca nowe światło na to, jak ewoluowały układy nerwowe u zwierząt, jak kształtował się mózg i co to znaczy być człowiekiem. Autor przekonuje, że kluczem do zrozumienia ludzkiego zachowania jest spojrzenie na ewolucję przez pryzmat pierwszych żywych organizmów. Śledząc łańcuch ewolucyjnej chronologii, pokazuje, w jaki sposób nawet najprostsze organizmy jednokomórkowe musiały rozwiązywać te same problemy, które my i nasze komórki musimy rozwiązywać każdego dnia. „To niezwykła książka” - Eric R. Kandel – laureat Nagrody Nobla, profesor Columbia University „Godna podziwu praca jednego z najważniejszych neurobiologów swojego pokolenia” - Nature Joseph Le Doux – jest profesorem nauk przyrodniczych Fundacji im. Henry’ego i Lucy Moses, profesorem neurobiologii, psychologii, psychiatrii oraz psychiatrii dzieci i młodzieży na Uniwersytecie Nowojorskim (NYU). Autor książek Lęk, (CCPRESS) Mózg emocjonalny i Synaptic Self\nDennett Daniel C.. Hitchens Christopher\nJeden z najwybitniejszych współczesnych filozofów przedstawia nową koncepcję początków świadomego umysłu. Z jakiej przyczyny istnieją umysły? I jak to możliwe, że umysły mogą zadawać to pytanie i na nie odpowiadać? Do zrozumienia naszych świadomych umysłów wiedzie kręta ścieżka, prowadząca przez dżunglę nauki i filozofii, począwszy od początkowego, podstawowego założenia, że ?ludzie są obiektami fizycznymi, posłusznymi prawom fizyki. Ścieżka jest najeżona trudnościami, zarówno empirycznymi, jak i konceptualnymi, a wielu ekspertów spiera się gorąco, jak radzić sobie z tymi problemami. Ponad pięćdziesiąt lat przedzierałem się przez te gąszcze i bagniska. Znalazłem ścieżkę, która prowadzi nas do zadowalającej — i dającej zadowolenie — koncepcji, jak „magia” umysłu urzeczywistnia się bez żadnej magii, ale ścieżka ta nie jest ani prosta, ani łatwa. Nie jest to jedyna proponowana droga, ale chcę pokazać, że jest na razie najlepsza i najbardziej obiecująca. Daniel C. DennettNiesłychanie przyjemna, wciągająca lektura, łącząca 50 lat rozmyślań o pochodzeniu i funkcjonowaniu umysłów… Dennett zasłużył na reputację jednego z najłatwiejszych w lekturze, intelektualnie zręcznych i obytych naukowo filozofów, co pokazuje ta subtelna, mądra książka. Niezmiernie pouczająca i zajmująca. - „Nature” Dan Dennett jest dziś naszym najlepszym filozofem. Jest następnym Bertrandem Russellem. W przeciwieństwie do filozofów tradycyjnych, Dan zna się na neurologii, językoznawstwie, sztucznej inteligencji, informatyce i psychologii. Przedefiniowuje i zmienia rolę filozofa. - Marvin Minsky Jeden z najbardziej oryginalnych myślicieli naszych czasów. - „Science” Najbystrzejszy, najsprytniejszy i obdarzony najlepszym stylem badacz kwestii, jak ludzka świadomości splata się dziś z teorią ewolucyjną. - „Philadelphia Inquirer” W dniach 21 – 24 października Autor odwiedzi Polskę z wykładami – Lublin, Kraków. Daniel C. Dennett – amerykański filozof i kognitywista, kierujący Center for Cognitive Studies na Tufts University. Specjalizuje się w filozofii umysłu, sztucznej inteligencji oraz teorii ewolucji. Autor m.in. książek Dźwignie wyobraźni i inne narzędzia do myślenia (CCPress 2015), Świadomość (CCPress 2016) i współautor Filozofii dowcipu (CCPress 2015)\nHeretycy, Buntownicy, Wizjonerzy w.2021\nMatthew M. Hurley Daniel C. Dennett Reginald B.\nFilozofia dowcipu. Humor jako siła...w.2021\nHumor i śmiech stanowią jedną z cech przynależnych wyłącznie gatunkowi ludzkiemu. Nie wszyscy jednak śmiejemy się z tych samych rzeczy, a przynajmniej uważamy je za zabawne w różnym stopniu. Od czego zatem zależy poczucie humoru? Od inteligencji, cech wrodzonych, a może płci? Czy da się odpowiedzieć na pytanie jak działa ten proces z neuronaukowego punktu widzenia? W swej błyskotliwej książce autorzy proponują poznawcze i ewolucyjne wyjaśnienie tego zjawiska. Ich zdaniem powstało ono w odpowiedzi na problemy, które pojawiły się z chwilą, gdy nasi praprzodkowie uzyskali możliwość nieszablonowego myślenia. Przedstawiając swoją własną teorię analizują żarty, przy których Czytelnik nie raz się ubawi lub przynajmniej uśmiechnie, w zależności oczywiście od poczucia humoru... Ta książka powinna znaleźć się na półce każdego poważnego badacza humoru! NEW SCIENTIST Mieszanka lekkości i powagi, okraszona wspaniałą kolekcją dowcipów! SCIENCE Chociaż humor w życiu człowieka odgrywa ważną rolę, jest jednocześnie bardzo tajemniczy. Po co w ogóle istnieje? Dlaczego ta kategoria doznań stanowi tak istotny element naszego życia? Kolejne pytanie: Dlaczego humor sprawia nam przyjemność? Dlaczego nie możemy po prostu odbierać żartów bez żadnych uczuć towarzyszących? I dlaczego się śmiejemy, (a nie odbija nam się ani nie drapiemy się za uszami), gdy widzimy lub słyszymy coś śmiesznego? /fragment książki/ Matthew M. Hurley – pracownik naukowy Center for Research on Concepts and Cognition (Ośrodka Badań nad Pojęciami i Poznaniem) na Indiana University, gdzie współpracuje z Douglasem Hofstadterem. Daniel C. Dennett – amerykański filozof i kognitywista, kieruja?cy Center for Cognitive Studies na Tufts University. Autor bestsellerowej książki Dźwignie wyobraźni i inne narzędzia do myślenia (CCPress 2015). Reginald B. Adams Jr.– profesor psychologii na Uniwersytecie Stanowym w Pensylwanii, autor ponad 50 publikacji poświęconych emocjom u człowieka i komunikacji niewerbalnej.\nZaburzony umysł to autorytatywna wypowiedź wybitnego uczonego, laureata Nagrody Nobla profesora Erika R. Kandela na temat tego, co wiemy o mózgu i powiązanych z nim zaburzeniach. W swej nowej, inspirującej książce Zaburzony umysł Kandel czerpie z bogactwa swych przełomowych badań oraz z prac innych czołowych neurobiologów, zabierając nas na niezwykłą wyprawę w głąb mózgu i podejmuje jedno z najtrudniejszych pytań, przed jakimi dziś stajemy: w jaki sposób nasz umysł, indywidualne poczucie siebie wyłania się z fizycznej materii mózgu? Prowadząc badania naukowe nad zakłóceniami typowej pracy mózgu oraz testując potencjalne terapie, pogłębimy swoją wiedzę o myśleniu, odczuwaniu, pamięci i kreatywności. Dopiero wtedy będziemy mogli zmierzyć się z wielkim pytaniem, w jaki sposób miliardy neuronów generują świadome ja – twierdzi Kandel\nBóg i geometria (wyd. 2021)\nDlaczego Bóg i geometria? Dla kogoś, kto nie liznął historii filozofii, zestawienie to może być zaskakujące, ale każdy, kto cokolwiek słyszał o Platonie, wie, że „Bóg geometryzuje”. A jeżeli cała historia filozofii sprowadza się do kilku przypisów do Platona, jak utrzymywał Alfred North Whitehead, to któreś z nich muszą się odnosić do relacji między geometrią a Bogiem. Ponieważ zarówno filozofia, jak i geometria od dawna należą do obszarów moich zainteresowań, nie mogłem nie zastanawiać się nad tym, co to znaczy, że „Bóg uprawia matematykę”. Istnieje wiele opracowań historii geometrii i całościowych, i dotyczących poszczególnych okresów. Nie jest moim zamiarem pisanie jeszcze jednego. Istnieje również wiele podręczników historii filozofii i wcale nie mniej podręczników i monografii historii dogmatyki chrześcijańskiej. Także nie chcę dodawać do tej listy mojego własnego przyczynku. Interesuje mnie to, co można wyczytać, studiując obydwa te rodzaje dzieł, a czego w żadnym z nich nie napisano wprost, przynajmniej w wystarczająco pełnym zakresie. I ja nie pretenduję do pełności, ale może uda mi się przetrzeć szlak i uchwycić kilka idei, których nie widać, gdy się drąży tylko jedną z zaangażowanych stron. Michał Heller Książka otrzymała nagrodę Złotej Róży, przyznaną za najlepszą polską książkę popularnonaukową sezonu 2014/2015 Michał Heller – uczony, kosmolog, filozof i teolog. W 2008 roku otrzymał Nagrodę Templetona. Autor kilkudziesięciu książek, m.in. Granice nauki (CCPress 2014), Filozofia kosmologii (CCPress 2013), Bóg i nauka. Moje dwie drogi do jednego celu (CCPress 2013), Wszechświat – Maszyna czy Myśl? (wspólnie z Józefem Życińskim, CCPress 2014). Dlaczego Bóg i geometria? Dla kogoś, kto nie liznął historii filozofii, zestawienie to może być zaskakujące, ale każdy, kto cokolwiek słyszał o Platonie, wie, że „Bóg geometryzuje”. A jeżeli cała historia filozofii sprowadza się do kilku przypisów do Platona, jak utrzymywał Alfred North Whitehead, to któreś z nich muszą się odnosić do relacji między geometrią a Bogiem. Ponieważ zarówno filozofia, jak i geometria od dawna należą do obszarów moich zainteresowań, nie mogłem nie zastanawiać się nad tym, co to znaczy, że „Bóg uprawia matematykę”. Istnieje wiele opracowań historii geometrii i całościowych, i dotyczących poszczególnych okresów. Nie jest moim zamiarem pisanie jeszcze jednego. Istnieje również wiele podręczników historii filozofii i wcale nie mniej podręczników i monografii historii dogmatyki chrześcijańskiej. Także nie chcę dodawać do tej listy mojego własnego przyczynku. Interesuje mnie to, co można wyczytać, studiując obydwa te rodzaje dzieł, a czego w żadnym z nich nie napisano wprost, przynajmniej w wystarczająco pełnym zakresie. I ja nie pretenduję do pełności, ale może uda mi się przetrzeć szlak i uchwycić kilka idei, których nie widać, gdy się drąży tylko jedną z zaangażowanych stron. Michał Heller Książka otrzymała nagrodę Złotej Róży, przyznaną za najlepszą polską książkę popularnonaukową sezonu 2014/2105. Michał Heller – uczony, kosmolog, filozof i teolog. W 2008 roku otrzymał Nagrodę Templetona. Autor kilkudziesięciu książek, m.in. Granice nauki (CCPress 2014), Filozofia kosmologii (CCPress 2013), Bóg i nauka. Moje dwie drogi do jednego celu (CCPress 2013), Wszechświat – Maszyna czy Myśl? (wspólnie z Józefem Życińskim, CCPress 2014).\nNawet krótki wypoczynek upycha się gdzieś między obowiązkami. Kazanie – wysłuchane lub może przeczytane – rozrywa ten napięty ciąg i kieruje myśl do obszarów, nad którymi czas nie ma takiej władzy. Temat czasu zawsze mnie fascynował – jako temat filozoficzny, egzystencjalny, głęboko teologiczny. Świadectwa tej fascynacji można znaleźć rozsiane we wszystkich poprzednich tomikach. Nawet w samych tytułach: „10.30 u Maksymiliana” – to przecież wyraźnie wskazana godzina na zegarze; „Zakład o życie wieczne” – to rozgrywka między czasem a wiecznością; a „Daj nam oczy widzące” – prośba o wzrok tak przenikliwy, by mógł wznieść się ponad czas. Gdy rozerwą się więzy czasu... prowadzi ten ciąg refleksji do momentu, w którym nasz czas się urwie, a trzy kropki zawieszą perspektywę na brzegu Nieznanego. Ta perspektywa jest perspektywą wszystkich rozważań w tym tomie. Michał Heller – uczony, kosmolog, filozof i teolog, który w matematycznych równaniach teorii naukowych potrafi dostrzec dzieła sztuki, a wielkich fizyków uważa za genialnych artystów, tworzących swe kompozycje z liczb i matematycznych formuł. Sam w swoich licznych książkach i artykułach naukowych z powodzeniem odnajduje się w obu rolach: naukowca-artysty i pisarza-uczonego.\nWiek empatii. Jak natura uczy nas życzliwości wyd. 2\nJak głęboko siegają korzenie ludzkiej życzliwości? Czy w świecie zwierząt odnajdziemy współczucie, empatię i uczciwość? Nie wierzcie tym, którzy mówią, że musimy walczyć o przetrwanie, bo taka jest natura. Wiele zwierząt przeżywa nie poprzez eliminowanie innych i przywłaszczanie sobie wszystkich zasobów, lecz poprzez współpracę i dzielenie się. Potrzebna jest więc całkowita rewolucja w tym, jak postrzegamy naturę ludzką. Zbyt wielu ekonomistów i polityków modeluje społeczeństwo ludzkie jako wieczną walkę, jaka ich zdaniem występuje w przyrodzie, a która jest tak naprawdę czczym wymysłem. Zachowują się jak magik, który najpierw podrzuca swoje założenia ideologiczne do kapelusza natury, aby następnie wyciągnąć je triumfalnie za uszy, demonstrując nam, jak bardzo świat przyrody zgadza się z ich poglądami. To sztuczka, na którą zbyt długo dawaliśmy się złapać. Jest jasne, że w świecie występuje konkurencja, jednak ludzie nie mogą żyć, jeśli ograniczą się tylko do niej. Frans de Waal Frans de Waal, pionier badań nad naczelnymi, odnajduje w szympansach jaśniejszą stronę naszego gatunku, zwłaszcza naszą zdolność do empatii. W ciągu lat prowadzenia badań zgromadził imponujący zasób dowodów na to, że nasza zdolność do identyfikowania się z innymi - co pozwala na współczucie i życzliwość – ma głębokie korzenie ewolucyjne. – „The Wall Street Journal” De Waal zgromadził oszałamiającą ilość badań pokazujących, że zwierzęta posiadają wiele cech, które określamy zwykle jako „ludzkie”. Cytuje najnowsze artykuły opisujące zachowania zwierząt, podważające przekonanie o "wyższości ludzkiego sposobu myślenia" i stawiające zwierzęta pod pewnymi względami na równo z ludźmi. – „Publisher's Weekly” To znakomita książka, celebrująca lepszą stronę naszej natury. – „Kirkus”\nCo to znaczy uczyć się? Dlaczego mózg uczy się lepiej niż komputer\nOdkrywcze spojrzenie na badania nad fenomenalnymi zdolnościami mózgu do nauki a także nad potencjałem imitujących je programów komputerowych. Ludzki mózg jest rewelacyjnym urządzeniem. Posiada nadzwyczajną zdolność do przeprogramowywania się, która stanowi niewyczerpane źródło inspiracji dla dzisiejszych twórców sztucznej inteligencji. Jak się uczymy? Jakie wrodzone biologiczne fundamenty leżą u podstaw naszych zdolności do przyswajania informacji? Dlaczego w ogóle ewolucja wymyśliła proces nauki? Sięgając do najnowszych odkryć z zakresu informatyki, neurobiologii, psychologii poznawczej i pedagogiki, Stanislas Dehaene prezentuje, jak naprawdę przebiega proces nauki oraz w jaki sposób można maksymalnie wykorzystać – a nawet wzmocnić – algorytmy mózgu do uczenia się: w szkołach i na uniwersytetach oraz na co dzień, niezależnie od wieku. Autor uczy nas, jak się uczyć dzięki prostym rozwiązaniom dotyczącym zabawy, ciekawości, kontekstu społecznego, koncentracji a także snu. Nader treściwa książka dla pedagogów, rodziców i innych zainteresowanych tym, jak najefektywniej wspomagać dążenie do wiedzy – „Publishers Weekly”\nWewnętrzna doskonałość oraz piękno teorii względności po dziś dzień zachwycają nie tylko fizyków, ale także i filozofów. Wojciech Grygiel ukazuje drogę, jak w matematycznych zawiłościach tej teorii doszukać się głębokich problemów filozoficznych, i przekonać się, że teoria względności to nie tylko hermetyczna gra matematycznych symboli, ale oryginalny produkt ludzkiego geniuszu, będący szeroką syntezą dziedzictwa europejskiej myśli. Teoria ta wciąż inspiruje do dalszego namysłu nie tylko nad kolejnym unifikacyjnym krokiem fizyki, ale też nad pytaniami o sens Wszechświata jako ontycznej całości. Jak scena stała się dramatem to kompendium wiedzy fizycznej oraz niezwykle wartościowe studium filozoficzne i historyczne. Jest dla czytelnika szansą całościowego spojrzenia na najważniejsze komponenty teorii względności. Może być także punktem wyjścia do badań, w których można podążać tropem Autora lub, korzystając z dostarczonej w książce wiedzy, pójść własną drogą ku zrozumieniu tego, co odkryte lub ku odkryciu czegoś nowego. - prof. Jerzy Dajka, Uniwersytet Śląski Wojciech Grygiel podjął ciekawą próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego einsteinowska teoria względności jest nie tylko skuteczna, ale również piękna. Podążając za przekonaniem Greków, że to symetria decyduje o pięknie i pozwala precyzyjnie opisać świat pokazuje, jak przekonanie to manifestuje się w jednej z najwspanialszych naukowych teorii. Kompetentnie i w sposób interesujący dowodzi, jak filozofia i fizyka były i nadal są głęboko ze sobą powiązane. - prof. Bogdan Dembiński, Uniwersytet Śląski\nW Geniuszu kobiet przedstawione zostały sylwetki dwudziestu czterech wybitnych przedstawicielek świata nauki. Pełen podziwu i uznania dla ich dokonań, Odifreddi odtwarza przebieg życia, napotkane trudności, genialne pomysły, absolutne poświęcenie i swobodę myśli takich postaci jak Rita Levi Montalcini, Marjam Mirzachani (pierwszy medal Fieldsa dla kobiety), Maria Skłodowska-Curie, astronautka Judith Resnik, niepokonana szachistka Judit Polgár i chińska farmaceutka Tu Youyou, laureatka nagrody Nobla w dziedzinie medycyny. A to tylko początek cudownego pokazu kobiecych możliwości, tak bardzo niedostrzeganych we współczesnych mediach tradycyjnych i społecznościowych. Lektura tej książki jest fascynującą podróżą po wszechstronności kobiecego umysłu, zdolnego osiągnąć najwyższe szczyty we wszystkich dyscyplinach i tym samym ułatwić postęp ludzkości. Jednocześnie może ona też posłużyć jako zachęta dla dzisiejszych kobiet, aby odważniej wkraczały do świata nauki. Piergiorgio Odifreddi – włoski matematyk, logik, filozof, eseista. Zajmuje się matematyką, popularyzacją nauki, historią nauki, filozofią, polityką, religią, egzegezą, filologią oraz tematami szeroko rozumianej kultury. Były profesor m.in. Columbia University, Uniwersytecie w Buenos Aires, czy w Chińskiej Akademii Nauk w Pekinie. Publikuje książki koncentrujące się na ukazaniu wpływu nauki, w szczególności matematyki, na kulturę humanistyczną.\nBrian Hare Vanessa Woods\nCzy rzeczywiście nasze psy upodabniają się do nas, a my do nich? Kto kogo udomawia? Czy naprawdę wiemy, gdzie kryje się sekret psiej inteligencji? Miłośnicy psów mogliby bez końca rozprawiać o tym, jak sprytni są ich podopieczni, jak wiele rozumieją i jak dalece są im oddani. Autorzy Psiego geniuszu, Brian Hare i Vanessa Woods, nie są pod tym względem wyjątkami, jednakże w odróżnieniu od większości wielbicieli czworonogów mają możliwość przekucia własnych obserwacji w twardą naukę. Pracując w Duke Canine Cognition Center, ośrodku akademickim zajmującym się wyłącznie psim poznaniem, na bieżąco weryfikują eksperymentalnie najróżniejsze powszechne przekonania narosłe wokół naszych najlepszych przyjaciół. Dzięki temu wreszcie raz na zawsze możemy rozstrzygnąć, która rasa jest najinteligentniejsza, czy rzeczywiście należy obawiać się pitbuli oraz czy prawdą jest, że „udomowiony” oznacza „głupszy”. Jesteś przekonany, że wiesz, co twój pies chce ci powiedzieć? Dzięki tej książce przekonasz się, czy masz rację. Psi geniusz to fantastyczna książka – dzięki niej staje się jasne, że istnieją różne rodzaje inteligencji. Wszyscy miłośnicy psów powinni ją przeczytać. – Temple Grandin, autorka książki Zwierzęta czynią nas ludźmi To jak dotąd najlepsza na rynku pozycja omawiająca niedawną rewolucję w naszym rozumieniu psiego umysłu. A do tego jest zabawna! - Mike Tomasello, autor książki Historia naturalna ludzkiego myślenia Urocza książka... obejmuje ogromną ilość materiału, w tym najnowsze badania dotyczące zdolności poznawczych naszych najlepszych przyjaciół. Bardzo mi się podobała i bardzo ją polecam. - Marc Bekoff, autor książki Dzika sprawiedliwość. Moralne życie zwierząt To obowiązkowa lektura dla wielbicieli psów oraz dla tych, którzy interesują się związkami psychologii i nauk społecznych z badaniami nad zachowaniem, komunikacją i szkoleniem zwierząt. – „Library Journal” Bestseller New York Timesa\nJak wygląda prawdziwa struktura materii? Czy najbardziej fundamentalnymi prawami natury rządzi prawdopodobieństwo, a nie konieczność? Dlaczego świat kwantów rządzi się prawami sprzecznymi ze zdrowym rozsądkiem? Mechanika kwantowa, jedna z najważniejszych dziedzin współczesnej fizyki, narodziła się w pierwszych dekadach ubiegłego stulecia. Panowało wówczas niemal powszechne przekonanie, że natura skrywa już niewiele tajemnic. Sformułowanie teorii kwantów obaliło ten optymistyczny pogląd – stało się jasne, że przyroda w najmniejszej skali funkcjonuje całkowicie inaczej niż w skali, w której działają nasze zmysły. Świat cząstek elementarnych, zjawiska nielokalne, indeterminizm i wiele paradoksów (jak słynny jednocześnie żywy i martwy kot Schrodingera) pociąga zwłaszcza filozofów, bo sprzeczny ze zdrowym rozsądkiem obraz mikroświata wywołuje doniosłe filozoficzne konsekwencje. Żeby zrozumieć te wszystkie zjawiska, trzeba zagłębić się w matematyczną strukturę mechaniki kwantowej. Książka Michała Hellera umożliwia to nawet tym, którzy nie mają za sobą akademickiego kursu z matematyki, wymagana jest wyłącznie umiejętność precyzyjnego myślenia. Pragnę zwrócić uwagę na tytuł tej książki: Elementy mechaniki kwantowej dla filozofów. O tym, że trudno sobie wyobrazić współczesnego filozofa, który miałby jedynie mdłe wyobrażenie o mechanice kwantowej, pisałem już w przedmowie do pierwszego wydania; tu chciałbym powiedzieć coś więcej. Każdy inteligentny człowiek musi być trochę filozofem, jeśli nie chce ograniczać swojej inteligencji do ciasnych ram własnej specjalności (ale wtedy jest raczej wykwalifikowanym pracownikiem niż inteligentem). Właśnie Im, Czytelnikom-Filozofom to trzecie wydanie dedykuję. /fragment przedmowy Autora do trzeciego wydania/\nCzym jest interpretacja Pisma Świętego? Czym jest egzegeza talmudyczna? Czym jest logika żydowska, logika Talmudu? Logika Talmudu z filozoficznego punktu widzenia oferuje oryginalne podejście do pragmatyki i prakseologii. W judaizmie antyplatońskie oraz niearystotelesowskie założenia są jasno wyrażone, zaś świat naszej codziennej praktyki ma w nim znaczenie zasadnicze i rozumować wolno tylko w jego kontekście. Książka odwołuje się do judaistycznego zrozumienia logiki codziennej. Autor w niej rozważa żydowską logikę z punktu widzenia filozofii analitycznej i logiki symbolicznej. Pokazuje, że filozoficzne i logiczne idee Talmudu są dziś naprawdę aktualne, w pewnym ujęciu zaś mogą ogrywać rolę popularnego wprowadzenia do czystej pragmatyki i teorii masowo równoległego rozumowania. Talmud żydowski jest antycznym tekstem zawierającym rozumowanie i argumentację w wielu obszarach takich, jak filozofia, psychologia, teologia, literatura czy prawo, które ujmuje w ramach specjalnego logicznego podejścia. Książka A. Schumanna jest bardzo wszechstronną analizą wielu logicznych aspektów Talmudu. Traktuje zarówno o teologii, jak i o prawie żydowskim i odkrywa zachodzące między nimi interesujące powiązania. Prowadzi pouczającą, wszechstronną formalną dyskusję w odniesieniu do chrześcijańskiej, Arystotelesowskiej i nie-Arystotelesowskiej hermeneutyki i logiki. Autor proponuje bardzo obszerną i imponującą formalizację logiczną judaistycznego rozumowania. Rabbi dr Michael Abraham (?? ?"? ????? ?????), Bar-Ilan University’s Institute for Advanced Torah Studies, Izrael Książka A. Schumanna jest wszechstronnym studium logiki talmudycznej, czyli schematów rozumowania w Talmudzie. Autor nie tylko rekonstruuje we współczesnym języku korpus logiczny znajdujący się w Talmudzie, ale także dokonuje porównania jego otoczenia filozoficznego zarówno z myślą grecką jak i chrześcijańską. Analiza przedstawiona przez A. Schumanna pozwala lepiej zrozumieć kulturę duchową Żydów, dla której Talmud jest, obok Tory, podstawowym źródłem. Prof. dr hab. Jan Woleński, profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, Polska Andrew Schumann – obecnie kierownik Katedry Nauk Społecznych Wyższej Szkoły Informatyki i Zarzadząnia w Rzeszowie. Prowadzi badania z zakresu logiki i filozofii nauki, ze szczególnym uwzględnieniem filozofii matematycznej, logiki rozmytej, oraz kognitywistyki. Ponadto jego zainteresowania oscylują wokół zjawisk nieufundowanych (non-well-founded) jak np. refleksja, cykliczność, wielowartościowość niearchimedesowa i nieufundowana. Autor wielu książek oraz artykułów opublikowanych w czasopismach naukowych, w tym indeksowanych w ISI Web of Science. Pełni funkcje redakcyjne w renomowanych międzynarodowych czasopismach naukowych.\nAnaliza i konstrukcja. O metodach badania pojęć w Szkole Lwowsko-Warszawskiej\nAnalizę i konstrukcję pojęć powinien stosować w filozofii każdy, kto pojmuje filozofię jako naukę (a nie sztukę), kto preferuje jasność (a nie mętność) myślenia oraz porządek (a nie „głębię”) wypowiedzi. Analizowanie i konstruowanie pojęć, chociaż jest twórczym i porywającym zajęciem, rzadko przynosi wyniki błyskotliwe, znajdujące szeroki oddźwięk. Przeciwnie, stosowanie tej metody spotyka się bardzo często z niezrozumieniem zarówno ze strony zwolenników mętnej głębi, jak i ze strony tych, których zadowalają zawieszone w próżni formalizmy. W moim głębokim przekonaniu – wbrew jednym i drugim – właśnie głównie dzięki mozolnym wysiłkom analityczno-konstrukcyjnym możliwy jest stopniowy postęp w dyscyplinach filozoficznych. Anna Brożek\nJednym z najbardziej osobistych doświadczeni człowieka jest doświadczenie zanurzenia w strumień czasu. Michał Heller przedstawia zagadnienie czasu w perspektywie historycznej mając na uwadze dzisiejszy stan nauk: matematyki, fizyki i kosmologii. Możemy śledzić pasjonującą historię myśli ludzkiej zmagającej się z uchwyceniem czegoś tak dobrze nam znanego z codziennego, a jednocześnie tak trudnego do zwerbalizowania, jak przemijanie. Przeszłość to ogromny obszar, który już był, przyszłość to nieskończone pole możliwości, a chwila teraźniejsza jest punktem, nicością, odgradzająca przeszłość od przyszłości, ale równocześnie jest ona czymś najbardziej rzczywistym – rzeczywistym, bo jedynym, co naprawdę istnieje. Przeszłości już nie ma, przyszłości jeszcze nie ma, jedynie teraźniejszość JEST. Michał Heller Michał Heller – kosmolog, filozof i teolog, Laureat Nagrody Templetona i założyciel Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych w Krakowie. Autor m.in. książek Bóg i geometria (CCPress 2015), Moralność myślenia (CCPress 2015), Ważniejsze niż Wszechświat (CCPress 2018).


Drake "Nothing Was The Same" - recenzja nr 1 | Popkiller\nCo też jest zresztą follow-upem do klasyki, tym razem do "Keep It Thoro" Prodigy'ego z Mobb Deep. I nie wiem jak Wy, ale ja dawno nie słyszałem tak trueschoolowego intro na mainstreamowym albumie - 6 minut rapu na trzech soczyście samplowanych bitach? Swoją drogą całe "Nothing Was The Same" jest jak idealne wyważenie szacunku do korzeni, mainstreamowego nosa, gatunkowego eklektyzmu i pozbawionego oporów ekshibicjonizmu. Drake za nic ma sobie narzekania, że jego teksty są zbyt melancholijne, zbyt osobiste, zbyt "rozlazłe"... i robi album ewidentnie jesienny. Album, który świetnie siedzi jako soundtrack do chłodnych, deszczowych, refleksyjnych dni. Dużo mniej tu pazura niż na poprzednikach, wszystko raczej spokojnie i leniwie płynie swoim własnym tempem. Płyną też gatunkowe granice, od soczystego samplingu, poprzez downtempową elektronikę, po najlepsze moim zdaniem na płycie - choć nie mające w sobie ani krzty rapu - "Hold On We're Going Home". Rozbudowana, pełna muzycznej głębi kompozycja, przywołująca na myśl lata 80-te i wczesnego Michaela Jacksona czy ówczesne r&b/pop. Stylistyka retro i świeżość? A no da się jak widać.\nTradycyjnie Drake najbardziej imponuje w osobistych trackach, opisujących gorzką stronę życia na szczycie, oraz w pościelówkowych slowjamach, ale i w braggach ma sporo do powiedzenia - szkoda, że na album nie weszło kapitalne "5 AM In Toronto", bo właśnie takiego mocnego numeru "z pazurem" tu brakuje. Racja, mamy "Started From The Bottom" czy "Worst Behavior", ale jednak czegoś im brak a ten drugi mimo świetnej koncówki traci trochę poprzez chaotyzm bitu. Najmocniejsze momenty? Autokrytyczne "Furthest Thing", gorzkie i nasycone obawami "Too Much" czy "Paris Morton Music 2", w którym Drizzy rozlicza się z oczekiwaniami słuchaczy. Słychać, że to wciąż kontynuacja obranej drogi, w której sporo miejsca na gatunkowy eklektyzm - to ewidentnie "drejkowy" album, który wciąga nas do świata pana Grahama, w którym sukces miewa i jasne i ciemne odcienie a przepych miesza się z nostalgią. Miesza się tu również ze słabszymi momentami - "305 The City" jest zbyt rozwleczone i nudzi, a jeśli "All Me" miało być owym bangerem z pazurem to rolę spełnia połowicznie (w pamięć zapada wjazd Big Seana, łamiący refren gospodarza, ale chyba tyle).\n"Nothing Was The Same" to materiał potwierdzający poziom i artystyczny rozwój oraz uniwersalność Kanadyjczyka, jak i to, że jest to bez wątpienia jeden z najbardziej szczerych i ekshibicjonistycznych raperów w mainstreamie. Urzekać może zgrabne wymieszanie klasycznych inspiracji z otwartością na nowe trendy, jak i spójny melancholijny klimat, jednak brak trochę ognia i pazura, by uznać, że poprzeczka postawiona poprzednimi krążkami została przeskoczona. Poza perełkami znajdziemy i wypełniacze, a całość momentami zbyt zlewa się w jedno. Drake nagrał kolejny krążek, o którym pamiętać trzeba w podsumowaniach roku i wprawdzie nie zawiódł, ale "Take Care" nie przebił, a dla mnie subiektywnie ulubionym z tej trójki pozostaje debiut. Czwórka z plusem.\nVideo of Drake - Tuscan leather\nVideo of Drake - Too Much (Explicit)\nVideo of Drake - Hold On, We're Going Home ft. Majid Jordan\nVideo of Drake - Worst Behavior (Explicit)\nHehe, musze cie kiedyś złapać i pogadać na temat Drake'a. Troche mnie ta recenzja zaskoczyła, mam mieszane uczucia co do tej postaci i nie moge do konca go rozkminić. Musiałbym tutaj napisać rozprawke żeby wyjaśnić o co mi chodzi. Zgodze się, że 5 am in toronto przydałoby się na tej płycie. Ja osobiście byłem pod wrażeniem "Wu Tang Forever", dawno nie słyszałem tak wyważonego i gładko zarapowano-zaśpierwanego numeru.\nCzy jest sens 3 recenzje pisać? Wiem że płyta jest dobra ale z chęcią bym dwie inne recenzje przeczytał lub chociaż jedną\nddeeww napisal(a) 7 lat 11 miesięcy temu:\nSłucham nowoczesnego rapu, ale Drake jest w chuj nudny, jego image, muzyka i cała otoczka wokół niego przyprawia mnie o mdłości, nie wiem, może tym co chodzą w rurkach, albo jakimś chorym romantykom czy ciepłym chłopcom podoba się tego typu rap, dla mnie jak powiedziałem jest to nuda w chuj, gdzie na tej płycie są jakiekolwiek emocje?\nlil weezy napisal(a) 7 lat 11 miesięcy temu:\ntam jest od groma emocjii tylko że to są dużo subtelniejsze delikatniejsze...tu nie bedzie jakiejś nienawiści gniewu , wybuchów w stylu wkurwionego eminema...on jest na przeciwnym biegunie a ty tego nie kumasz ja nie chodze w rurkach nie jestem " ciepły" jak ty to mówisz ale do mnie drake trafia w stuprocentach bo ma pewną wrażliwośc , której tobie brakuje\ncoprobozpelnoglowo napisal(a) 7 lat 11 miesięcy temu:\nJa tam uważam, że Drake jest naprawdę świetnym raperem. Take care było takie sobie, ale NWTS jest naprawdę dobrą płytką. Tylko żeby mniej tego śpiewu było a więcej takich typowo rapowych numerów np. Worst Behaviour, Started from the bottom czy 5 am in Toronto. Ogólnie props za recke;)\n"Take care nie przebiło", w jakim sensie ? bo tu przynajmniej słyszymy rap w kilku momentach, dla mnie samo SFTB przebiło te jęki o miłości. Chociaż kilka traków podlatujących pod R'n'b również w porządku.