Deklaracja o psychoterapii | Polska Rada Psychoterapii\nPsychoterapię może również prowadzić psychoterapeuta w procesie certyfikacji\nlub osoba będąca w trakcie całościowego podyplomowego specjalistycznego szkolenia w psychoterapii w ośrodkach akredytowanych lub rekomendowanych np. przez członków Polskiej Rady Psychoterapii, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, Polskie Towarzystwo Psychologiczne.\nspełnienie dodatkowych wymogów opisanych w procedurach certyfikacyjnych poszczególnych stowarzyszeń zrzeszających psychoterapeutów, w tym dotyczących praktyki klinicznej oraz superwizji;\nSzkolenie w psychoterapii to specjalistyczne systematyczne i całościowe podyplomowe szkolenie trwające co najmniej 4 lata (standardy szkolenia określone zostały na forum Polskiej Rady Psychoterapii – minimum 1200 godzin szkolenia teoretycznego i praktycznego zawierającego psychoterapię własną, superwizję i staż kliniczny). Należy pamiętać, że całościowe podyplomowe szkolenie w psychoterapii jest szkoleniem wysoce specjalistycznym, odrębnym od specjalizacji w psychologii klinicznej, specjalizacji w psychiatrii czy od innych form kształcenia.\nDo całościowego podyplomowego szkolenia w psychoterapii mogą przystąpić osoby posiadające dyplom ukończenia studiów magisterskich (EQF poziom 7) spełniające inne warunki określone przez ośrodek szkolący, np. akredytowany lub rekomendowany przez członków Polskiej Rady Psychoterapii, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, Polskie Towarzystwo Psychologiczne.\nMając na względzie wyniki badań naukowych oraz prawo pacjenta do dostępu do psychoterapii prowadzonej przez psychoterapeutów pracujących w ramach różnych podejść psychoterapeutycznych, należy zauważyć, że jest szczególnie istotne, by szkolenia w psychoterapii były prowadzone we wszystkich 5 grupach podejść, tj. psychoanalityczno-psychodynamicznych, humanistyczno-doświadczeniowych, behawioralno-poznawczych, systemowych, oraz integrujących różne modalności, przez osoby znające specyfikę pracy psychoterapeutycznej i posiadające wieloletnie doświadczenie zdobyte podczas pracy w różnych miejscach, np. na oddziałach szpitalnych, w poradniach, w gabinetach, czy też pracy w różnych formach, np. indywidualnie lub grupowo, lub w trakcie pracy z różnymi grupami pacjentów, np. z dziećmi, młodzieżą, osobami dorosłymi, rodzinami.\nPsychoterapia jest systematyzowana na różne sposoby. Aktualnie najpowszechniej przyjmowany jest podział zbierający różne systemy myślenia w 5 grupach podejść: psychoanalityczno-psychodynamicznych, humanistyczno-doświadczeniowych, behawioralno-poznawczych, systemowych, podejść integrujących różne modalności. Ze względu na przyjęte założenia teoretyczne różnią się one sposobami rozumienia cierpienia człowieka i formami oddziaływania. Od strony pacjenta oznacza to, że może on wybrać sposób osiągania zmiany.\nEfekty psychoterapii w pierwszym rzędzie nie zależą od zastosowanego podejścia psychoterapeutycznego, ale od kompetencji psychoterapeuty i umiejętności kształtowania relacji psychoterapeutycznej, w której pacjent staje się partnerem, a nie obiektem i w której techniki psychoterapeutyczne są rozumianym przez pacjenta sposobem osiągnięcia zmiany (Lambert, 2004).\nWyniki badań pokazują, że psychoterapia jest skuteczna, a jej efekty zależą przede wszystkim od czynników związanych z osobą pacjenta. Ważnym narzędziem zmiany jest więź pacjenta z psychoterapeutą tworząca relację psychoterapeutyczną pozostającą w dynamicznym rozwoju.\nWielu pacjentów skorzysta z jednoczesnego stosowania psychoterapii oraz farmakoterapii.\nBy osiągnąć klinicznie istotną poprawę stanu, 75% pacjentów potrzebuje około 50 sesji psychoterapii. Połowa pacjentów uzyska poprawę po 15–20 sesjach psychoterapii (Lambert, 2013).\nDzięki stosowaniu psychoterapii możliwe jest również istotne ograniczenie kosztów związanych z korzystaniem z opieki zdrowotnej, ze zwolnień lekarskich, ze świadczeń rehabilitacyjnych, rentowych oraz innych kosztów ponoszonych przez otoczenie. Szacuje się, że dzięki objęciu pacjenta psychoterapią koszty opieki zdrowotnej zmniejszają się średnio o 20%.\nArt. 5 PSYCHOTERAPIA I PRAWA PACJENTA\nBadania naukowe wskazują, że pacjenci – dzieci, młodzież, dorośli – powinni mieć zagwarantowaną możliwość wyboru. Biorąc pod uwagę różnorodność problematyki, z jaką zgłaszają się pacjenci, oraz kontekst osobisty i społeczny pacjentów, należy zagwarantować im dostęp do psychoterapeutów pracujących w ramach wszystkich 5 grup podejść w psychoterapii oraz wykorzystujących różnorodne formy pracy (indywidualną, grupową, rodzinną). Kierunek, tempo, czas trwania i rodzaj zmian muszą uwzględniać całość psychicznej, fizycznej i społecznej sytuacji danej osoby.\nDostępność psychoterapii prowadzonej w 5 grupach podejść (psychoanalityczno-psychodynamicznych, humanistyczno-doświadczeniowych, behawioralno-poznawczych, systemowych, podejść integrujących różne modalności) w systemie ochrony zdrowia, w tym w ramach Narodowego Programu Zdrowia Psychicznego czy w innych programach dotyczących ochrony zdrowia prowadzonych np. w systemie edukacji, przez różne organy, organizacje, ośrodki, instytucje, instytuty, placówki, przedsiębiorstwa, na poziomie krajowym i lokalnym, musi znaleźć potwierdzenie w zaleceniach, rekomendacjach, wytycznych, regulaminach lub innych dokumentach oraz w normach prawnych o randze uchwał, zarządzeń, rozporządzeń i ustaw.


13 stycznia 1909 roku urodził się Marinus van der Lubbe - oskarżony i stracony za podpalenie Reichstagu w 1933 » Historykon.pl\nWritten by Redakcja on 13 stycznia 2022\nPodpalenie Reichstagu – Marinus van der Lubbe pochodził z południowej Holandii. W 1925 r. wstąpił do Holenderskiej Partii Komunistycznej. Wyjechał do Niemiec w 1933 r., po konflikcie z partią. Niedługo po jego przyjeździe doszło do podpalenia Reichstagu. Policja zatrzymała van der Lubbego i natychmiast oskarżono go o podpalenie. Holender próbował dzień przed pożarem parlamentu podpalić budynki stolicy, jednak nieudanie. Van der Lubbe zeznał, że wszedł przez okno w zachodniej części budynku. Najpierw podłożył ogień w biurze nazistowskiej frakcji parlamentarnej, a następnie w sali plenarnej. Cały czas utrzymywał, że działał sam. Oskarżony van der Lubbe został uznany winnym zdrady stanu, podżegania do podpalenia oraz próby podpalenia. Sąd skazał go na karę śmierci i utratę praw obywatelskich. Wyrok wykonano przez ścięcie na gilotynie 10 stycznia 1934 r. 21 kwietnia 1967 sąd w Berlinie uchylił wyrok śmierci wydany na podstawie prawa wprowadzonego po pożarze, wbrew przyjętej we wszystkich krajach cywilizacji zachodniej rzymskiej zasadzie, że prawo nie może działać wstecz i wymierzył karę za podpalenie w wysokości 8 lat. Ostatecznie 10 stycznia 2008 ze względów formalnych uchylono wyrok sądu lipskiego z 1933.\n31 sierpnia 1939 roku miała miejsce tzw. „prowokacja gliwicka”\nHolenderska Parta Komunistyczna


Data: 23-10-2018 07:07:47\nNo jeżeli to był by ten Turek o którym mówi się w kuluarach to iIzu w końcu by miał zawodnika z podobnego miejsca do swojego w BOX REc [izu 49, Demirezan 53] a nie leszcza z 300 miejsca.\nTyle tylko że nie wiadomo czy o niego chodzi bo Deemirezan ma 190 cm a oni piszą "to duży zawodnik".\nCiekawa gala się szykuje Cieślak ma efektowny agresywny styl.\nData: 23-10-2018 07:20:57\nBardzo prawdopodobne że Michalczewski poprzez swoje znajomości u Niemca będzie organizował wspólne gale z nimi. Będzie mógł do PL ściągać tych Tureckich i Syryjskich prospektów, być może nasi będą jeździć tam. Cieszę się że Łaszczyk wraca, jeśli chodzi o Izu to walkami raz w roku będzie się odrdzewiał już do końca kariery.\nData: 23-10-2018 07:56:13\n"jeśli chodzi o Izu to walkami raz w roku będzie się odrdzewiał już do końca kariery. "\nTeż tak to widzę. Zmarnowany talent. Zobaczcie, umiejętnościami pewnie najlepszy polski ciężki a... w ogóle nie bierze się go pod uwagę. Bo niby zawodnik, niby raz na jakiś czas walczy, ale generalnie nic o nim nie słychać. Wielka szkoda.\nData: 23-10-2018 09:35:31\n"umiejętnościami pewnie najlepszy polski ciężki"\nBo? Obrona? Technika wyprowadzania ciosu? Nogi? Czy dlatego, że jest czarny?\nData: 23-10-2018 11:52:51\nWłaśnie też mnie śmieszą ludzie co widzą w IZU te niewiarygodne umiejętności, na tle tych ogórków których miał to podejrzewam że i Sokołowski z ujemnym bilansem ładnie by się zaprezentował.\nJanusze widzą w nim najlepszego polskiego ciężkiego bo jest dobrze wyrzeźbiony i ładnie się wypowiada, to takie przeciwieństwo Ajtujka i Janusze to kupili :)\nData: 23-10-2018 12:33:58\nA co z pokazowa walka Darka z Royem? Gdzieś czytałem że jest w planach.\nData: 23-10-2018 12:48:27\nDobrze jakby Polacy zaczęli wspóøpracowac z DE ,bo u nas ok kilku lat zapaść w ilości bokserów nie mówiąc już o jakości. U nich podobnie. Niemcy wola w fitness uprawiać, chodzić w rurkach i fajnych fryzurach niż lać się po mordach. Dobrze ,ze maja jeszcze imigrantów.\nDobrze ze Laszczyk wraca ,a Izu nie ma sensu traktować poważnie.\nData: 23-10-2018 12:59:07\nNigdy nie będę trawil michalczewsjiego, zadufany w sobie pajac, obsral zbroje przed RJJ. Co do izu to ja nie widze w nim nic szczególnego, jak narazie to on tylko przegrał ładnie z Brezeele......reszta rywali to bumy.\nData: 23-10-2018 17:02:19\nTygrys mial sie zmierzyc w walce pokazowej z Rockym,ale niestety...Obecnie w DE chyba jest wiekszy kryzys boksu niz w PL.z IZU nikt nie chce walczyc w polsce bo by im pourywal glowy,czemu Atrus wybral waszke...\nData: 23-10-2018 17:32:07\nNa boxrec jest już wpisana walka Izu z Demirezenem. Co ciekawe, widnieje też pojedynek Wacha z jakimś chorwackim prospektem.\nData: 23-10-2018 18:37:02\nPotwierdzam, Izu najlepszy polski ciezki. Bokser do tego efektowny. Natomast nie wiem czemu Izu jest prowadzony od lat jak jest, walczy malo. Moglby miec dzis fajny bilans, ranking i to nawet po porazce z Breazeale. Moglby byc rozpoznawany w USA/EU i krecic sie spokojnie wokol pasow. Dzis nie rozumiem ani wizji prowadzenia Izu, ani jego wlasnej strategii. Na pewno stracil przez taniec z gwiazdami z pkt widzenia bokserskiego - stracil czas i rachunek wystawil mu Breazeale za ten okres, ale co dalej?\nGala dosc ciekawie sie zapowiada, czyzby Tiger wchodzil w rynek promotorski?\nCo do niedoszlej walki Tiger-Jones to nie musiala sie ona odbyc. Krol tamtej epoki byl tylko jeden.\nData: 23-10-2018 18:39:30\nKto w ogole promuje Izu? Najlepiej jakby poszedl do Hearna...\nData: 23-10-2018 21:51:39\nDobrze,że pojawił się ktoś nowy.Gala się ciekawie zapowiada.Dobrze,że ktoś w koncu chce odbudować Łaszczyka.Promuje się takiego Runowskiego,czy kilku innych a Łaszczyka który mógł waczył o pasy każdy olewał...Ja w Izu też nie widzę nadzwyczajnego.Miał szansę z Brasilem,a kondycjii na 3 rundy nie starczyło.Poza tym w tym Brasilu nic nie widze nadzwyczajnego.Z takimi zawodnikami jak Whyte,czy Ortiz to już wogole go nie widzę.Jak dojdzie do walki z tym Turkiem,to nie zdziwi mnie jego porażka


Bielizna damska i męska. » maraga strefa spa\nTags: maraga strefa spa, sexowna bielizna damska allegro, xstrit fashion\nTags: maraga strefa spa, montownia fryzur lublin, sexowna bielizna damska allegro\nObstębnowanie. Można ładnie wykończyć proste brzegi szwów zakładając je i obstębnowując krawędź. Ten sposób wykończania pochlania mało czasu i nadaje się zwłaszcza do odzieży dziecięcej. Zakładanie i wykończanie ściegiem krzyżykowym. Można podwinąć brzeg szwu do wewnątrz i wykończyć go od spodu ściegiem krzyżykowym. Read the rest of this entry »\nTags: maraga strefa spa, montownia fryzur lublin, tureckie sukienki\nPrzy dekolcie w szpic należy również naszyć listewkę prawą stroną na prawą pod odpowiednim kątem następnie odwrócić wzdłuż brzegu dekoltu. Kierunek biegu nitek w listewce powinien być toki jak w brzegu dekoltu. Aby skośna krawędź dekoltu nie wyciągała się przy naszywaniu listewki przeszywamy poprzecznie w szpicu dekoltu od wewnątrz taśmę lub wkładkę. Ponadto przeszywamy również i zewnętrzny szpic dekoltu możliwie jak najmniejszym ściegiem maszynowym (1 cm w górę i 1 cm w dół), dzięki czemu szpic dekoltu zostaje umocniony. Zapas na szew należy przyciąć wykończoną listewką podfastrygować do wewnątrz i zaobrębić krytym ściegiem. Read the rest of this entry »


W Wojskowej Akademii Technicznej trwają przygotowania do&nbspobchodów Narodowego Święta Niepodległości. Od trzeciego listopada 14 pododdziałów różnych formacji mundurowych, w&nbsptym Kompania Reprezentacyjna Służby Więziennej oraz&nbspwojska przebywa na&nbspzgrupowaniu. Potrwa ono do&nbsp10 listopada.\nXXVII Konkurs Poezji Więziennej im. Artura Nowosada\n29 października w&nbspAreszcie Śledczym w&nbspKrasnymstawie rozstrzygnięto XXVII edycję Konkursu Poezji Więziennej im. Artura Nowosada.\nZbliża się 1&nbsplistopada. W Polsce to&nbspczas zadumy i&nbsprefleksji nad tymi, których już nie ma wśród nas. Przed świętem zmarłych funkcjonariusze i&nbspskazani w&nbspcałym kraju angażują się w&nbspporządkowanie mogił.\nRozszerzenie pracy więźniów, rozwój dozoru elektronicznego, koniec z&nbspignorowaniem kary więzienia, likwidacja przywilejów w&nbspkorzystaniu przez skazanych z&nbspopieki zdrowotnej, wzmocnienie bezpieczeństwa w&nbspzakładach karnych, lepsze wyszkolenie i&nbspskuteczność Służby Więziennej – to&nbspnajważniejsze elementy przygotowanego w&nbspMinisterstwie Sprawiedliwości programu reform „Nowoczesne Więziennictwo”.\nPorozumienie między ABW a Służbą Więzienną\nSzef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego płk Krzysztof Wacławek oraz&nbspDyrektor Generalny Służby Więziennej gen. Jacek Kitliński 27 października 2021 r. podpisali porozumienie o&nbspwspółpracy naukowo-dydaktycznej w&nbspzakresie przeciwdziałania radykalizacji i&nbspzagrożeniom terrorystycznym. Obecna współpraca wynikająca z&nbspustawowych zadań ABW oraz&nbspSW została poszerzona o&nbspdodatkowe przedsięwzięcia.\nW dniach 25-27 października 2021 roku w&nbspOśrodku Szkolenia Służby Więziennej w&nbspPopowie odbyła się odprawa ścisłego kierownictwa SW z&nbspdyrektorami okręgowi Służby Więziennej, komendantami ośrodków szkolenia i&nbspdoskonalenia kadr oraz&nbspdyrektorami biur i&nbspkierownikami zespołów Centralnego Zarządu Służby Więziennej. W odprawie uczestniczył Wiceminister Sprawiedliwości Michał Woś.


Lesley Lokko, Ostatnia debiutantka — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 7\nKup i pobierz za 32,90 zł ($ 8,30)\nZmiana pogody nadeszła od strony Kanady, mknęła z odległego lądu przez setki kilometrów. Jakieś siły natury gdzieś daleko, nad bezkresnym oceanem na północy, wywołały spadek ciśnienia i nad Atlantykiem rozpętała się burza. Ruszyła na Irlandię, a potem na wyspy Tiree, Coll, Rum i Uist, w drodze na północ, wprost na Lochmaddy. Kawałek dalej przystanęła, zbierając siły i wyciszając wszystkie dźwięki, i nagle skręciła ku jednemu z brzegów wyspy, zginając drzewa tak mocno, aż cienkimi gałęziami omiatały ziemię raz w jedną stronę, raz w drugą. Czoło burzy skręciło na wschód, pozostawiwszy gwałtowną ulewę, która smagała bez litości lustrzaną powierzchnię jeziora, zajmującego centralną część wyspy, biła w kamienne płyty, tłukła w szyby okien, waliła w drzwi. Trwała przez cały dzień.\n– Deszcz dobry – zauważyła pani McPherson. – Potrzebujemy go po lecie.\nPowiedziała także, że ziemia jest spieczona czy coś w tym rodzaju.\nW drzwiach stała młoda kobieta. Spoglądała ponad wodą na pazury lądu, znaczące kraniec wyspy. Milczała. Poruszała się niezgrabnie: wysoka, nie radziła sobie z nadmiernym ciężarem, który musiało dźwigać jej ciało. Deszcz lał całą noc i cały kolejny dzień.\n– Leje jak z cebra. Tak tutaj mówimy – powiedziała pani McPherson następnego poranka, kiedy wpadła do pokoju z mahoniową tacą, na której stał talerz pełen połyskujących jajek w koszulkach i tosty. Odstawiła ją na toaletkę i przeszła szybkim krokiem przez pokój.\nLeżąca dotąd na plecach dziewczyna wsparła się na łokciach, co uwydatniło jej znacznych rozmiarów brzuch.\n– Jak się czujesz dzisiaj? – zainteresowała się pani McPherson. Rozsunęła kotary i ukazało się pochmurne niebo.\nZapytana aż się wzdrygnęła. Wyglądała na oniemiałą z wrażenia, jednak trudno byłoby orzec dlaczego. Czy może z powodu zbyt słabego światła dziennego wpadającego przez okno, czy też apatii spowodowanej jej stanem? Dźwignęła się w końcu do pozycji siedzącej, lecz bardzo ostrożnie.\n– N-nic mi nie jest – odparła w końcu, lecz tak, jakby kosztowało ją to dużo wysiłku.\n– Nie powinnaś już wstawać – stwierdziła dziarsko pani McPherson, oceniając ją na oko, choć było to oko nieomal profesjonalistki. – Zanim się obejrzysz, będzie po wszystkim.\nDziewczyna nie odpowiedziała. Wpatrywała się w ten skrawek nieba, za którym kryło się słońce, przeświecając słabo przez grubą warstwę chmur.\n– Czy... Czy mogłabym poprosić o herbatę? – spytała uprzejmie.\n– Tak, oczywiście! Tu jest imbryk. – Pani McPherson pokazała na wełniany ocieplacz, niedorzecznie zabawny w pokoju, który wydawał się pogrążony w smutku. – Zostawię cię samą, mogę?\nOdpowiedzią było skinienie głową. Nastąpiła chwila niezręcznej ciszy, gdy obie kobiety patrzyły na siebie, biorąc pod uwagę swoje dotychczasowe krańcowo różne doświadczenia życiowe. Potem pani McPherson spuściła wzrok, mruknąwszy coś niezrozumiałego pod nosem, i opuściła pokój.\nDłuższą chwilę zajęło dziewczynie wyplątanie się z poskręcanego prześcieradła i puchowej kołdry, a następnie odszukanie stopami porzuconych wieczorem obok łóżka kapci. Zaczęła wstawać ostrożnie, najpierw stawiając jedną stopę na ziemi, potem drugą i dopiero później dźwigając cały ciężar ciała, a przy tym jedną ręką podtrzymując wielki brzuch, który wywoływał grymas bólu na jej młodym obliczu. Podeszła do okna i wyjrzała na zewnątrz. Znów lunął deszcz. Patrzyła, jak mężczyzna w żółtym sztormiaku zachwiał się, gdy próbował przejść przez drogę poniżej. Rozstawił szeroko ramiona, żeby złapać równowagę, lecz znów się zachwiał, i wtedy zmienił zdanie: wyciągnął ręce z powrotem w stronę schronienia, które przed chwilą opuścił. Spojrzała na wzburzone morze za jego plecami, na linię wzgórz rozmywających się w deszczu i ginących gdzieś w mokrej dali.\nLało i lało bez przerwy.\n– To twoje wody. Odeszły. – Pani McPherson przyglądała się badawczo przemoczonej pościeli. – Wszystko z tobą w porządku. Wezwę położną. Teraz to już długo nie potrwa. Pomogę ci wstać. Zmienię pościel, choć za chwilę będzie równie mokra.\n– Czy... Czy ja umieram? – spytała przerażona Kit. Nigdy jeszcze nie doświadczyła tak okropnego bólu w podbrzuszu.\nPani McPherson zdusiła śmiech.\n– Nie, jeszcze nie umierasz. Zaczynasz rodzić. Teraz się podnieś... O tak. I do góry. Bridie! – krzyknęła głośno do dziewczyny na dole. – Postaw czajnik na ogniu i znajdź kilka garnków. Będziemy potrzebować tyle gorącej wody, ile tylko się da. – Pomogła Kit wstać z łóżka. – Tak dobrze, przytrzymaj się mnie. Pamiętaj, że to jest najbardziej naturalne na świecie. Nie ma się czego bać.\nByła przytomna przez cały czas, ale właściwie pracę wykonało jej ciało. Słyszała głosy, odróżniała kształty, widziała dłonie... W pewnej chwili zdawało się jej, że w małym pokoiku znajdowało się z sześć osób, ale potem zorientowała się, że musiała mieć przywidzenia z bólu. Czuła się, jakby coś wyrywano z jej ciała. Coś, nie kogoś. Jakoś nie potrafiła myśleć o dziecku jako o osobie – żyjącej, oddychającej istocie. Wciąż uważała, że to „rzecz”. Rzecz, którą jej zrobiono. Już w chwili, kiedy Wolf wyciągnął rękę, żeby złapać ją za przedramię, coś się w niej zamknęło. Wiedziała, co ją czeka. Nie była aż tak nieświadoma jak inne dziewczęta w jej wieku. Wiele o różnych faktach z życia dowiedziała się z książek ojca. W tej samej chwili napłynęło inne wspomnienie i zatarło to tu i teraz, co na szczęście pozwoliło jej skryć się w odległej przeszłości, gdzie to, co miało dopiero stać się z nią, wówczas działo się z udziałem kogoś innego. Nie potrafiła określić precyzyjnie, kiedy to miało miejsce; w jakiś swój dziwny sposób, rekonstruując po latach wydarzenia, doszła do wniosku, że przyłapała matkę na czynie niedozwolonym. Ciało poruszające się nad matką nie należało do ojca – to wiedziała na pewno. Było w tej sytuacji coś potwornie wstydliwego, choć nawet nie dlatego, że ich widziała razem, lecz bardziej w tym, jak matka zachowała się po wszystkim w stosunku do córki: odepchnęła ją. Zrozumiała jakimś cudem, że nie powinna już nigdy do tego wracać nawet w myślach. Nigdy nie mogłaby się bezpiecznie poruszać w ponurych wspomnieniach przeszłości. Musiała wyprzeć obrazy, zablokować dźwięki... uciec od tego, co widziała. To samo instynktowne działanie uratowało ją zarówno wtedy, jak i ostatnio. Właśnie dlatego Wolf mógł robić, co chciał, a ona czuła się tak, jakby to jej nie dotyczyło.\nKiedy kilka miesięcy później ciąża stała się widoczna, Kit potrafiła żyć w przekonaniu, że nic podobnego nigdy nie miało miejsca.\nAż do teraz. Teraz ból stał się nie do wytrzymania, a jego natężenie przebiło ochronne zasłony pamięci i wyrzuciło ją jak z katapulty z powrotem ku rzeczywistości, gdzie rozlegające się krzyki pochłonęły pozostałe dźwięki do tego stopnia, że sama już nie wiedziała, kto krzyczy głośniej: ona czy jej nowo narodzone dziecko.\nOtwierały się przed nią kolejne widoki pokrytych śniegiem pól, które przemierzała kilometr po kilometrze po rozmiękłych, wąskich drogach o oszronionych brzegach. Były jak scenki z innego życia, które wiodła w zamierzchłej przeszłości. Nawet w uścisku zimy najsroższej od niepamiętnych lat (za pamięci żyjących, jak ktoś ośmielił się to ująć) miękko falujące pagórki i obramowane żywopłotami drogi miały w sobie coś łagodnego, nieomal kobiecego. Żywopłoty stały jak parawany z zielono-srebrzystych koronek, czasami podparte niskimi kamiennymi murkami; kanciaste stodoły wznosiły się dumnie na szczytach pagórków, a nie kuliły w deszczu jak w Szkocji. Tam pogoda wydawała się raczej wrogiem niż zwykłym żywiołem; całe życie koncentrowało się wokół chronienia się przed jej zachciankami i kaprysami. Jednego dnia niebo było błękitne jak kacze jajo, a już następnego rozszalałe morze wznosiło się ku niebu, pełnemu burzowych chmur. Kit spędziła okrągły miesiąc w malutkim pokoiku na wyspie Uist, ostatnim skrawku nieurodzajnych wzgórz i urwistych wąwozów, za którymi otwierał się ocean tak szeroki i przepastny, że trudno sobie wyobrazić za nim gdzieś stały ląd. Wciąż jeszcze brzmiał jej w uszach dziwny akcent tamtejszego języka, ni to angielski, ni to gaelicki. Od chwili, kiedy urodziło się dziecko, pojawiły się kolejne dokuczliwe odgłosy rozsadzające jej czaszkę: krzyki dziecka, pociągania nosem, kwilenia, chlipania i popłakiwania, beknięcia, a potem coś w rodzaju śmiechu, choć raczej to niemożliwe. Jednak ani jej, ani jemu nie było wcale do śmiechu. Popatrzyła w dół, na zawiniątko, które trzymała w ramionach. Jakaś odległa część mózgu Kit zachwycała się sposobem, w jaki trzymała dziecko: tak naturalnie i troskliwie. Pani McPherson powiedziała kilka dni temu, że jeszcze nie widziała dziewczyny, która tak naturalnie by do tego podeszła.\n– Taka z ciebie chudzina – stwierdziła, patrząc na swą podopieczną. – Szczerze mówiąc, nie jesteś wiele większa od niego, a poradziłaś sobie ze wszystkim jak kaczka z wodą. Oj, tak, tak.\nKit nie wiedziała, co powiedzieć. Trzymała dziecko w zgięciu ramienia, dokładnie tak, jak pokazała jej położna, a drugą ręką przytrzymywała przy jego ustach butelkę z podgrzanym mlekiem.\n– Nie martw się, nie będziesz musiała karmić małego piersią, o nie... – poinformowała ją położna. – To nie byłby dobry pomysł. Morag mówiła mi, że będziesz go oddawać najszybciej, jak to możliwe. Nie, panienko. Lepiej nie zaczynać.\n– Ona ma rację – wtrąciła swoje trzy grosze pani McPherson. – Lepiej nie zaczynać.\n– Twoje piersi szybko wyschną – dodała raźnie położna. – Będzie ci łatwiej, kiedy nadejdzie czas.\n„Kiedy nadejdzie czas”. W ciągu ubiegłego roku aż za często słyszała te słowa. Kiedy nadejdzie wojna. Kiedy nadejdzie dziecko. Kiedy nadejdzie czas... Brzmiało to tak, jakby jej życie miało się składać z nieustannego oczekiwania na nadejście kolejnego „kiedyś”.\nDziecko nagle zakwiliło i w jednej chwili skierowało na siebie uwagę Kit. Był to silny maluch, pulchnymi rączkami ściskający kocyk nawet przez sen. Minęła godzina od ostatniego karmienia i ku jej ogromnej uldze nie obudził się jeszcze, odkąd wsiadły do pociągu na stacji King’s Cross.\nBridie, kuzynka pani McPherson, towarzyszyła jej przez całą drogę od wyspy Uist do Mull, a potem do Oban, gdzie złapały pociąg do Inveraray. Z całej podróży Kit zapamiętała tylko ciągły stukot i hurgot, okropne zgrzyty metalu o metal, wysokie, przeszywające gwizdy konduktorów i dziwną chwilę, kiedy pociąg zaczyna powoli ruszać z miejsca niezależnie od stacji, na której się akurat znalazły. Postacie ludzi na peronie zaczynały się stapiać ze sobą; tu i tam machała jeszcze jakaś uniesiona na pożegnanie dłoń, a potem pociąg zwiększał prędkość i peron razem z obcymi ludźmi zostawał daleko w tyle. Jechały wciąż na południe w stronę granicy. Dziecko spało w ramionach Bridie, najwyraźniej zadowolone. Gdy przeciskali się w trójkę wąskim korytarzem wagonu do przedziału zarezerwowanego na nazwisko Arscott, czasem napotykali zaciekawione spojrzenia starszych kobiet. Tu i tam znaczące spojrzenie, nieomal niezauważalnie uniesiona brew, nagłe przechylenie głowy na bok. Jak one musiały wyglądać? Dziewczyna o zmęczonej twarzy, raczej już nie uczennica, młoda, zatroskana kobieta i śpiące niemowlę... i ani cienia podobieństwa pomiędzy nimi. Bridie Stuart była rudowłosa, Kit blondynka, a dziecko włoski miało czarne. Trochę dziwna trójka. Nic dziwnego, że ludzie się gapili.\nOdwróciła się, żeby wyjrzeć przez okno wagonu. Zabudowania hrabstwa Norfolk coraz szybciej migały za szybą. Nazwę stacji można było odczytać dopiero wtedy, kiedy pojawiała się za oknem i w tej samej chwili uciekała z pola widzenia. Swaffham, Hilborough, Foulden. Wszędzie wokół drogi prawie puste. Był dwudziesty dziewiąty grudnia. Jechali przez bezludne okolice w tygodniu pomiędzy Bożym Narodzeniem a Nowym Rokiem. Wszyscy marzyli o tym, żeby rok tysiąc dziewięćset trzydziesty dziewiąty wreszcie się skończył, choć obawiali się, co przyniesie tysiąc dziewięćset czterdziesty. Nie był to czas na świętowanie. Nie dalej jak kilka dni temu dwa brytyjskie statki zderzyły się blisko wybrzeża Kintyre. Tragedia pochłonęła ponad sto istnień.\nNastępnego ranka po wysłuchaniu tej informacji w radiu Kit pozwoliła pani McPherson trochę dłużej pospać. Zawinęła dziecko tak ciasno, że przypominało jedną z tych egipskich mumii, którą widziały razem z Lily w British Museum dawno, dawno temu, za czasów zapomnianego już dzieciństwa, i zeszła z nim na plażę. Spienione fale uderzały ze złością o brzeg. Skłębione chmury na niebie i powierzchnia morza poruszały się w jednym rytmie, przewalając się ociężale z boku na bok. Od samego patrzenia Kit zrobiło się niedobrze. Stała na końcu drogi we mgle opadającej delikatną mżawką na ziemię i patrzyła w stronę, gdzie zatonęły oba statki. Wydawało się jej to niemożliwe do pojęcia. Statek to przecież ogrom żelaza i stali, i taki niesamowity ciężar...\nTysiąc trzysta pięćdziesiąt siedem ton standardowych... – jak poinformował dochodzący z radia bezosobowy głos spikera, który wypełnił mały pokój od frontu, w którym Kit i pani McPherson przesiadywały rankami i późnymi popołudniami przy kominku, słuchając radia i dotrzymując sobie towarzystwa.\nW dawnych czasach – jak obecnie zawsze myślała o swoim życiu sprzed pobytu w Niemczech – natychmiast spytałaby: „Co to takiego ta tona standardowa?”. Ktoś na pewno udzieliłby jej odpowiedzi. Może Bignell, choć istniało duże prawdopodobieństwo, że tego akurat by nie wiedział. Mogła sobie wyobrazić, jak mówi: „No cóż, milady, jednak nie znam poprawnej odpowiedzi”. A może Caruthers: „Tona standardowa to...”. Jeśli odpowiedź nie satysfakcjonowała Kit – a zwykle tak się działo – zawsze pozostawał ojciec albo biblioteka i przyjemne oczekiwanie podczas kartkowania tomów, dopóki odpowiedź się nie znalazła. Odpowiedź poprawna. Taka, której szukała samodzielnie i którą samodzielnie odnajdywała... Dojmujące poczucie straty, podobne do uczucia głodu, skręciło jej trzewia i zagrażało, że pochłonie ją całą.\nPatrzyła w dal, w mglisty, nieskończony przestwór, gdzie kolory i tekstury powierzchni zdawały się przenikać i zlewać ze sobą, po czym znikały sprzed jej oczu jak tonący marynarze. Znów poczuła, że jest smukła i lekka. „Chudzina”. Uniosła rękę, żeby odgarnąć pasmo włosów z twarzy. Wyszła z domu bez kapelusza. A co by to było, gdyby tak ruszyć przed siebie wprost w tę szarość, trzymając na ręku dziecko, które do tej pory nawet nie pisnęło? Nikt chyba by za nią nie zatęsknił. Matka i ojciec w końcu odetchnęliby z ulgą, że się od niej uwolnili, a Lily i tak już pewnie więcej nie zobaczy. Matka dała jej jasno do zrozumienia, że do Chalfont nie ma dla niej powrotu. Za kilka tygodni, kiedy będzie „zdatna do podróży”, zostanie odeskortowana do hrabstwa Norfolk, do jednej z przyjaciółek matki, pani Margaret Arscott. Kit pamiętała ją głównie ze względu na jej charakterystyczny śmiech, a śmiała się bardzo często. W sumie pamiętała tylko tyle.\n– Pani Arscott zajmie się tobą, kochanie. – Usłyszała głos matki przez trzaski na linii telefonicznej. – Ona wszystko załatwi. To już zdecydowane. Jak tylko będziesz zdatna do podróży. Musisz odzyskać siły.\nWszystkie kobiety mówiły do niej tak, jakby zapadła na jakąś niewyobrażalną chorobę, do której nazwania brakowało im słów. Teraz jedna przez drugą zapewniały ją, że znów poczuje się „lepiej”. Żadna ani słowem nie wspomniała o dziecku.\nKtoś złapał ją pod ramię. Drgnęła, wystraszona. Odwróciła się i stanęła twarzą w twarz z panią McPherson.\n– Wracajmy do domu – powiedziała cicho pani McPherson. Jej głos zabrzmiał nieoczekiwanie łagodnie. – Można tu tylko doczekać się śmierci... albo przeziębienia. Nie włożyłaś nawet płaszcza. – Nieoczekiwany poryw wiatru zagłuszył jej ostatnie słowa.\nKit dała się odciągnąć od brzegu i poprowadzić drogą pod górę na niewielkie wzniesienie, gdzie stał dom. Gdy już weszły do środka, stanęła bez sił i pozwoliła biegać wokół siebie pani McPherson, która owinęła ją czym prędzej jednym z grubych koców w szkocką kratę, porozwieszanych po całym pokoju w każdym możliwym miejscu, w oczekiwaniu, aż się do czegoś przydadzą. Dziecko było karmione w kuchni przez ciotkę pani McPherson – jedną z wielu kobiet zaglądających do nich co pewien czas przez cały dzień, dla których nakarmienie noworodka zdawało się równie łatwe i zwyczajne jak przygotowanie herbaty.\n– Chodź no tu, chudzinko. Usiądź tu, przy oknie. Dobrze. O to chodzi... Bardzo lubisz świat tam, za oknem, co? Bóg jeden wie dlaczego... Nic tam nie ma oprócz deszczu i widoku tego posępnego morza. – Stała przez chwilę, wyglądając na zewnątrz, a potem potrząsnęła głową. – W piękny, słoneczny dzień to rozumiem... Kto teraz chciałby patrzeć na deszcz?\n– Lubię deszcz – przemówiła nieoczekiwanie Kit, zaskakując i siebie, i opiekunkę.\nPani McPherson popatrzyła na dziewczynę z zaciekawieniem.\n– Tak, oczywiście, jestem przekonana, że lubisz – orzekła. – No cóż, zostawię cię tu samą na chwilkę. Będę tu zaraz obok w kuchni z dzieciaczkiem.\nDotknęła Kit lekko w ramię – a zrobiła to po raz pierwszy od jej przyjazdu tutaj – i się oddaliła.\nZ kuchni dobiegały odgłosy rozmowy obu kobiet i krzątaniny pani McPherson, która zapewne przygotowywała kolejny imbryk herbaty. Kit oparła głowę o kłujące obicie, wsłuchując się w raz głośniejszy, raz cichszy ton ich głosów, nie starając się nawet zrozumieć, o czym rozmawiają. Dziecko zachowywało się bardzo spokojnie. Tuż za oknem widziała ogromną kałużę, w której odbijał się do góry nogami otaczający świat. Kamienna elewacja domu podziurkowana była ukłuciami kropel deszczu, uderzającymi teraz w powierzchnię wody. Umysł Kit zamarł; wszystkie bezustannie drążące ją pytania – jak powidoki, na długo pozostające pod powiekami po wygaśnięciu źródła światła – przycupnęły gdzieś w kącie. Odpoczywała, tak jak pomiędzy jednym a drugim skurczem porodowym odpoczywają rodzące się dzieci – z jej własnym włącznie – sądząc być może, że już przyszły na świat.\n– Panienko! Panienko! – cichy, ale natarczywy głos szofera przerwał otulającą ją ciszę. Zasnęła. Wyprostowała się z wysiłkiem, lecz ostrożnie, modląc się, by nie obudzić dziecka.\n– Czy już jesteśmy na miejscu? – spytała, wpatrując się w mrok późnego popołudnia.\nZbliżała się czwarta i szybko zapadał wieczór. Na wyspie Uist, z której przyjechała, byłoby już zupełnie ciemno. Ugryzła się w język na czas, żeby nie powiedzieć „w domu”. Gdzieś kiedyś przeczytała, że wystarczy wrócić dwa razy do tego samego miejsca, żeby zacząć nazywać je „domem”. Może to być pokój w hotelu, pokój gościnny, wolny pokój w czyimś mieszkaniu albo też pokój, do którego zostałaś zesłana, żeby wydać w nim na świat dziecko.\nMargaret Arscott wstała, ubrała się i w pełnej gotowości zaczęła wyglądać ich przyjazdu, jeszcze zanim zasiadła do śniadania. Sama nie bardzo wiedziała, dlaczego zbliżająca się nieuchronnie godzina przyjazdu Kit wywołała w jej sercu takie poruszenie. Oczywiście było jej przykro z powodu tego, co stało się dziewczynie, ale czuła, że przejmuje się bardziej, niż powinna. Minął już ponad rok, odkąd widziała się ostatni raz z kimkolwiek, nawet z własną siostrą. O ile pamięć dobrze jej służyła, było to w tygodniu poprzedzającym bal debiutantek, na którym miała wystąpić Lily. Tamten dom przewrócono wtedy do góry nogami. Krawcowe przychodziły i wychodziły; od tygodni w kuchniach pieczono ciasta; goście przyjeżdżali nieomal codziennie... Można by pomyśleć, że dziewczyna wychodzi za mąż. Oczywiście potem wyszła za mąż, co ogłoszono niezliczoną ilość razy i opisano w gazetach. Fakt, że on był prawie dwadzieścia lat od niej starszy i w dodatku to Niemiec, zdawał się nie robić na nikim żadnego wrażenia, a już najmniej na głównych zainteresowanych, czyli Delphine i Lily. Był bogaty i nic poza tym się nie liczyło.\nPamiętała, jak kiedyś, dawno temu, wpadła na Kit, która czytała książkę, siedząc we wnęce okiennej salonu na piętrze. Poczuła ogarniającą ją falę czułości na widok zaczytanej dziewczyny wspartej brodą na rękach.\n– Witaj! – powiedziała i przeszła przez wzorzysty dywan do miejsca, gdzie siedziała Kit, podwinąwszy nogi. – Całkiem sama?\nKit podniosła na nią wzrok. Miała niezwykle ożywiony wyraz twarzy, jakby szła pod ostry wiatr. To nie było plastikowe, nudne piękno jak u siostry; jej atrakcyjność polegała na pokazywaniu wszystkich uczuć, które jak żywe srebro przelewały się na powierzchni skóry, były jak błysk słońca czy zmarszczki od wiatru na powierzchni wody. Kit miała bystrą, inteligentną twarz; biła z niej pasja i życiowa energia. Gładka skóra, ładnie zarysowane kości policzkowe i lśniące brwi, zaskakująco ciemne u kogoś o jasnych włosach: takie oblicze musi ujawnić swoje prawdziwe piękno później, w wieku dojrzałym – myślała Margaret, sadowiąc się na wygodnym siedzisku obok Kit. Jako dziecko była wyjątkowo niezgrabna; później, w wieku dojrzałym, stanie się imponująco piękną kobietą – rozważała dalej Margaret – może nawet o władczym typie urody.\n– Sądziłam, że nie powinnam nigdy zostawać sama – stwierdziła, uśmiechając się, Kit, jak zwykle z książką w dłoni.\n– Czy czegoś potrzebujesz? – spytała Margaret, która w niewytłumaczalny sposób pragnęła wynagrodzić Kit brak zainteresowania ze strony wszystkich pozostałych domowników.\n– Czego na przykład? – zdziwiła się Kit, kierując na nią szczere, niewzruszone spojrzenie.\n– Och, sama nie wiem... Może czegoś do picia? Nie nudzi ci się tutaj?\n– Nie, skąd. Wcale. – A po chwili dodała: – Wiem jednak, co ma pani na myśli. Co pewien czas napotyka się kogoś, z kim nie bardzo wiadomo, o czym rozmawiać.\nTaka odpowiedź i roztropność dziewczyny zadziwiły Margaret. Roześmiała się, dochodząc do wniosku, że Kit potraktowała to jako przyznanie się do winy. Ta sytuacja stworzyła idealny klimat dla czegoś w rodzaju wymiany pewnych tajemnic pomiędzy nimi.\n– Tak – przyznała zamyślona. – Odnoszę wrażenie, że masz rację. Kiedy dorośniesz, będzie ich wciąż więcej i więcej... tych innych ludzi. W końcu któregoś dnia zdasz sobie sprawę, że jesteś jedną z nich. Mam na myśli tą inną.\nIle lat miała wtedy? Piętnaście? To jednak zbyt mało, żeby potrafić sensownie skomentować jej wypowiedź, której zapewne nie była w stanie dobrze zrozumieć.\n– No cóż, chyba już pójdę – powiedziała w końcu Margaret i wstała.\nKit nawet nie uniosła głowy znad książki. Margaret miała niedorzeczne wrażenie, że to ona popełniła gdzieś błąd.\nTeraz, patrząc na Kit idącą przez hol, dostrzegła, że dziewczyna zmierza w jej stronę pewnym krokiem z wyrazem twarzy kogoś, kto wie, iż jest obserwowany. Miała dziwne przekonanie, że widzi na twarzy Kit dokładnie to samo, co ona u niej: poczucie winy. Coś tak mocno ścisnęło ją w piersi, że o mało się nie rozpłakała. Dlaczego biedna dziewczyna miałaby się czuć winna? To oni – świat dorosłych, łącznie z jej matką – powinni być pociągnięci do odpowiedzialności.\n– Kit, kochanie! – krzyknęła głośno, bardziej żeby ukryć własne zakłopotanie niż się przywitać. Zbyt głośno, jak zauważyła natychmiast po reakcji Kit: dziewczyna aż się wzdrygnęła, choć zrobiła wszystko, by to ukryć. – Moja najdroższa dziewczynka! – powtórzyła, tym razem zdecydowanie łagodniej, i szeroko rozpostarła ramiona. Kit zatrzymała się i stała sztywno, pozwalając się wyściskać. Podążająca krok w krok za nią pani Wright, zaufana gospodyni Margaret od nieomal dwudziestu lat, niosła w białym koszyku dziecko stanowiące główny powód i punkt centralny dramatu. Było tak szczelnie okręcone kocykiem, że sterczała z niego tylko kępka czarnych włosków.\n– Czy trudno się podróżowało? – spytała z troską.\n– Nie. – Kit pokręciła głową. – Wszystko się udało. Trochę męcząco, ale on spał prawie cały czas.\n– Chodź, moja droga. Pokażę ci twój pokój. Umieściłam was oboje w skrzydle, którego okna wychodzą na park. Jest śliczny, szczególnie o tej porze roku. Pani Wright zostanie z tobą pierwszej nocy. – Rozpromieniła się, patrząc na nich. – Pani Wright, będzie pani tak miła i pójdzie z lady Katherine do jej pokoju, żeby się rozpakowała. Kolacja będzie o siódmej. Pani Wright pokaże ci, kochanie, gdzie jest pokój. Nie musisz się specjalnie przebierać do kolacji. Będziemy tylko my. A teraz nie chcę, żebyś się czymkolwiek martwiła. Jesteś tutaj, żeby wypocząć i dojść do siebie. – Uśmiechnęła się, mając nadzieję, że uśmiech wypadł szczerze i wesoło, a potem patrzyła za nimi, gdy pani Wright żwawo ruszyła naprzód, obejmując prowadzenie.\nJeszcze przed końcem tygodnia wszystko zostało ustalone. Przez kościół parafialny znaleziono uczciwą, ciężko pracującą, bezdzietną rodzinę. Zgodnie ze słowami pani Wright uważali oni szansę na adopcję „wysoko urodzonego” jednomiesięcznego niemowlęcia za prawdziwy cud. Nikt nie spytał, kto jest ojcem. Tajemnice i kłamstwa; to niewypowiedziane, to przemilczane – tak zawsze działali ludzie z jej sfery i tak zapewne będą działać. Przyzwoitość lub jej pozory zawsze pozostawały sprawą nadrzędną. Kobiety w rodzaju Delphine traktowały małżeństwo i macierzyństwo przede wszystkim jako relację społeczną, a nie coś osobistego. Zadowolenie z życia dawało im obracanie się w zrozumiałych dla siebie granicach. Wkroczenie w wielki świat w wieku lat osiemnastu było pierwszym krokiem z wielu, które decydowały o kursie, który obierało potem ich życie. Za kolejne dwadzieścia lat lub nieco więcej ich córki zrobią to samo i w ten sposób tradycja będzie kontynuowana. Czasem, jak teraz, może się zdarzyć, że dziewczyna uczyni błędny krok, potknie się... wykona zły ruch.\nKonsekwencje tego mogą się odbić – i zwykle się odbijają – na całym jej przyszłym życiu.


ze strony Urzędu Miasta Nowego Sącza:\nDyrektor Wydziału i Mienia mgr inż. Krzysztof Kurzeja,\nz-ca Dyrektora Wydziału Joanna Małek.\nze strony Polskiego Związku Działkowców:\nPrezes OZM PZD w Krakowie Ewa Błachut,\nradca prawny OZM PZD w Krakowie Bogusława Krystyjan,\npracownik biura OZM PZD w Nowym Sączu Elżbieta Jachnik\noraz Członkowie Zarządów:\nROD „Kolejarz” w Nowym Sączu – Prezes Leszek Majda i Wiceprezesa Dominik Grzylewicz,\nROD „Szarotka” w Nowym Sączu – Prezes Łucja Poczynek,\nROD „Węzła PKP” w Nowym Sączu – Prezes Krzysztof Skorupka.\nPrzedmiotem spotkania było omówienie spraw związanych z sytuacją prawną ROD „Szarotka”, „Węzła PKP” i „Kolejarz” w Nowym Sączu powstałą po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział III Cywilny – Odwoławczy sygn. akt: III Ca 679/16 prawomocnego rozstrzygnięcia uzgadniającego treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skutkiem orzeczenia jest przyznanie osobom fizycznym udziałów we współwłasności nieruchomości, na których znajdują się częściowo w/w Rodzinne Ogrody Działkowe.\nUczestniczący w spotkaniu radca prawny OZM PZD w Krakowie przedstawiła propozycje rozwiązania sprawy z uwzględnieniem interesów działkowców i Polskiego Związku Działkowców. Wskazała na potrzebę jak najszybszego uregulowania sprawy w celu uniknięcia ewentualnych roszczeń ze strony osób fizycznych. Przedstawione rozwiązania miały na celu zachowanie terenów ROD w obecnym stanie. Omówiła możliwość nabycia własności przez Skarb Państwa (ewentualnie Gminę Nowy Sącz) udziałów należących do osób fizycznych. Podała, że Prezydium OZM PZD w Krakowie w stanowisku z dnia 13 marca 2017 roku zwróciło się również do Prezydenta Miasta Nowego Sącza o zamianę nieruchomości przez Gminę i przyznanie współwłaścicielom będącym osobami fizycznymi innych nieruchomości na terenie Gminy, co pozwoliłoby utrzymać ROD w obecnych granicach.\nPracownik biura OZM PZD w Nowym Sączu oraz Prezesi Zarządów ROD podali, że część terenów należąca do ROD jest niezagospodarowana pod działki, co potwierdziły okazane przez Gminę zdjęcia terenu. Wobec czego padła propozycja aby ten grunt stał się przedmiotem negocjacji ze współwłaścicielami.\nPrzedstawiciele Urzędu Miasta Nowego Sącza zaaprobowali proponowane rozwiązania w celu uniknięcia sporów i wyrazili gotowość prowadzenia rozmów ze współwłaścicielami terenu. Po konsultacji z Prezesami Zarządów ROD obecnymi na spotkaniu, zaproponowano alternatywne rozwiązanie uwzględniające aktualny stan zagospodarowania działek ewidencyjnych objętych roszczeniem. Przedstawiciele Gminy są świadomi odpowiedzialności odszkodowawczej przewidzianej w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 roku o rodzinnych ogrodach działkowych.\nOstatecznie ustalono, że Urząd Miasta Nowego Sącza wystosuje do Polskiego Związku Działkowców konkretne propozycje rozwiązania sprawy.\nSpotkanie przebiegło w przyjaznej atmosferze i miało charakter wzajemnego zrozumienia. Gmina Nowy Sącz wyraziła gotowość rozmów z Polskim Związkiem Działkowców i pomoc dla działkowców objętych sprawą.\nOZM PZD w Krakowie liczy, że dzięki wzajemnej współpracy uda się rozwiązać sprawę i uniknąć kolejnych roszczeń, skutkiem których najbardziej poszkodowani stają się działkowcy, którzy podobnie jak Polski Związek Działkowców, działali w zaufaniu do decyzji wydanych przez ówczesne organy administracji publicznej.\nPrezes OZM PZD w Krakowie


Okres wypowiedzenia umowy o pracę | Experto24.pl\nArray ( [docId] => 26919 )\nOkres wypowiedzenia umowy o pracę uzależniony jest od tego, jak długo pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy. Sprawdź, czy należy zsumować wszystkie okresy pracy u danego pracodawcy czy można wziąć pod uwagę tylko czas trwania ostatniej umowy o pracę.\nKodeks pracy nie definiuje pojęcia zatrudnienia u danego pracodawcy. W związku z tym pojawiło się pytanie - czy do zakładowego stażu pracy należy zaliczyć tylko nieprzerwany okres ostatniego zatrudnienia, czy też należy zliczyć wszystkie okresy zatrudnienia u danego pracodawcy?\nOto odpowiedź: Przy ustalaniu okresu wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony uwzględnia się wszystkie okresy zatrudnienia u tego samego pracodawcy. Oznacza to, że przy ustalaniu zakładowego stażu pracy dla celów wypowiedzenia należy zsumować wszystkie dotychczasowe (poprzednie) okresy zatrudnienia pracownika u danego pracodawcy bez względu na sposób ich ustania i długość przerw pomiędzy poszczególnymi stosunkami pracy.


Dr Ratajczak – Piotr Bein's blog Piotra Beina\nMAM PROBLEMY TECHNICZNE (?) na moim drugim blogu grypa666.wordpress.com\nParę dni temu zabrakło kilku artykułów opublikowanych od 11.6.2010 – przywrócone\n“ZNIKLA” OD WCZORAJ POD-STRONA “DZIEKI ZA WSPARCIE!”\nOdkrywam brak artykułów sprzed 11.6.2010, np. Religionizm a sprawa polska\nOdciąga mnie to od roboty dla was. Czy ktoś mógłby pomoć mi:\nporównać obecny stan bloga z zapisami zrzutów lub backupów\npodać mi listę braków\nposiadacze zrzutów z bloga przysłaliby wtedy brakujące pozycje\nProtest głodowy pod Ministerstwem Sprawiedliwości\n11minutpl 16.6.2010 — Właściciel apteki Superapteka w Warszawie Karol Al Khashif (syn Egipcjanina) postanowił zareagować ostro na bezprawie poprzez strajk głodowy przy Ministerstwie Sprawiedliwości. Apteka została przejęta zdaniem Al Khashifa, nielegalnie przez Andrzeja Zgirskiego odnajmującego mu lokal. Rozgrywka ma niejako tło polityczno – mafijne, dlatego protestujący postanowił iść na całość. 4 czerwca jego pokojowa demonstracja została spacyfikowana, jednak Al Khasif zademonstrował ponownie 14 czerwca – tym razem w obecności mediów.\nwięcej info: http://www.superapteka.pl\nWpisał Jerzy Jaśkowski\nW świetle dostępnej dokumentacji nie ma żadnych wątpliwości, że Dariusza Ratajczaka zamordowano.\n1. Zwłoki znaleziono w stanie rozkładu. nawet przy obecnej temperaturze nie są to 2-3 dni ale znacznie więcej , jeżeli , jak podają identyfikacja będzie musiała być przeprowadzona za pomocą badań DNA, ponieważ OBOK !!!!!! znaleziono dokument wystawiony na nazwisko Ratajczak.\n2.Zwłoki były wciśnięte pomiędzy przednie a tylne siedzenie. Absolutnie niemożliwe w przypadku sugerowanego samobójstwa. Np zatrucie spowodowałoby zaśniecie w pozycji siedzącej na przednim lub tylnym siedzeniu. Wciśnięcie pomiędzy siedzenia wskazuje na próbę skrytego wjechania na parking i pozostawienia na dłuższą chwile niewidocznych.\n3. Jak podaje [9 ] samochodu w dniu poprzednim nie było w tym miejscu, a więc postawiono go w nocy lub nad ranem.http://marucha.wordpress.com/2010/06/16/pamieci-dr-a-dariusza-ratajczaka/\nSugeruje to fakt wjazdu „nieboszczyka” od kilku dni, w charakterze zombi, na parking. Jest to już jawne kretyństwo. Lub wyjątkowa bezczelność i bezkarność piszących.\n4. Dolepianie ideologii w rodzaju „załamania” psychicznego, przeczy podana w tym samym art. informacja o zakupie samochodu w celach zarobkowych.\n5. Będzie to kolejne niewyjaśnione morderstwo w ostatnich 20 latach. Tak się składa,że prawie wszystkie podawane informacje dotyczące niewyjaśnionych morderstw mają „oparcie” w służbach specjalnych vide Jaroszewicz- generał Informacji wojskowej, Sekula – Minister informacja wojskowa -GRU i paru innych.\nciekawe kto i dlaczego likwiduje tych ludzi, Ewidentnie chodzi o zastraszenie reszty.\nByły biegły Sadu Okręgowego w Gdańsku\nAndrzej Szubert: Zwracam uwagę na profesjonalnie, przez zawodowców, dobrany moment zabójstwa i podrzucenia zwłok. Polski barak Unii zajęty jest walką dwóch największych kibuców politycznych – PiS i PO o funkcję nadzorcy naszego baraku. Zabójcy liczyli, że ludek zajęty walką żydowskich agentów o Belweder nie zauważy śmierci niepokornego historyka.\nJasiek z Toronto: Na D. Ratajczaka dawno zapadl wyrok (1999r) przez tych, ktorzy „aresztowali” polska flage w Oswiecimiu podczas zydowskiej „pielgrzymki pokoju” (z pelna „obsluga” uzbrojonych agentow MOSSAD’u) i dokladnie „ci” sami, ktorzy zamordowali rzecznika „Solidarnosci” z URSUSA Krzepkowskiego… To dokladnie ta sama zydowsko-bolszewicka mafia poslugujaca sie j.polskim umocowana praktycznie na wszystkich szczeblach wladzy ustawodawczej i wykonawczej. Morderstwa polityczne nigdy nie byly wyjasnione i doprowadzane jedynie do „nieznanych sprawcow”… Tak, mamy nie od dzisiaj powodz i bardziej niebezpieczna od obecnej powodzi…. zydowska powodz rozlewana jak zolc na naszej polskiej ziemi…i „mass mediach”… Ilu jeszcze Polakow musi byc zamordowanych, by otumaniona polska gawiedz otworzyla wreszcie swe zaspane oczeta skoro dwie wielkie powodzie nie zdolaly tego dokonac??? Czyzby nalezaloby oczekiwac „ognia”, by wypalil „chwasty” i wykul wlasciwy czysty „orez” do samostanowienia???\nAndrzej Szubert: Haniebna bibuła napisała, że zamordowano doktora Ratajczaka w państwie Tuska i Komorowskiego! A ponieważ Komorowski to wg bibuły człowiek WSI, a WSI to wg bibuły wiadomo – Putin i KGB, to wygląda na to, że morderstwo doktora Ratajczaka wg bibuły to też robota Putina! A nie żydostwa.\nAga: Należałoby zapytać bibuły co zrobił Kaczyński i PiS w sprawie dr. Ratajczaka .a były apele i prosby,które wrzucano do kosza.Bo nikt nie podjął obrony tego człowieka,chociazby w ramach rzekomej walki Jarkacza z pomiotem KPP w gazwybiorczej.\nAndrzej Szubert: Aga – jak to co zrobił kaczyński – znaleziono Ratajczaka zamordowanego! Może ma to związek z tym mordercą z moSSadu, co go na lotnisku capnęli…\n166 Bojkot TVN: O ile 166 zna realia wszystkich centrów handlowych, to człowiek w stanie rozkładu wjeżdżający w nocy na parking na pewno został nagrany przez kilka kamer, i powinien być dobrze widoczny. Ochrona w takim wypadku powinna się natychmiast zainteresować obiektem. Nie wiem jak w Opolu, ale większość parkingów przy takich obiektach jest zamykana na noc, chyba, że to centrum „całodobowe”.\nJeśli ochrona obiektu się nie interesowała samochodem, albo nie ma nagrań, znaczy to tylko tyle, że centrum handlowe Karolinka w Opolu jest ekspozyturą Izraela w Polsce. Jako terytorium opanowane przez obce państwo, centrum powinno znaleźć się pod szczególną uwagą polskich sił specjalnych. Polacy powinni natychmiast przestać robić tam zakupy. Domysły A101, że ta Dariusz Ratajczak mógł być zamordowany przez zatrzymanego na Okęciu agenta Izraela, który dopiero co mordował w Dubaju, są zbieżne z moimi.O Urim Brodskim wiadomo niewiele. Prawdopodobnie nie jest to nawet jego prawdziwe nazwisko. Jak bowiem dowiedziała się „Rz”, 43-letni mężczyzna ma co najmniej trzy paszporty. Na lotnisku Okęcie zatrzymano go na mocy wystawionego przez Niemcy europejskiego nakazu aresztowania. Z „Rzeczpospolitej” :\n– Uri B. jest poszukiwany w związku z zabójstwem działacza Hamasu w Dubaju – powiedziała „Rz” Monika Lewandowska, rzeczniczka warszawskiej prokuratury. – Dwa dni po zatrzymaniu, 6 czerwca, Sąd Okręgowy w Warszawie podjął decyzję o jego aresztowaniu na 40 dni. Postawiono mu zarzuty wyłudzenia, poświadczenia nieprawdy i pomocy w sfałszowaniu dokumentów – dodała.\nDo tej pory agenci Mossadu tylko okładali niektórych po głowach, teraz jak widać wracają do sprawdzonych metod – eliminacja fizyczna przeciwnika, łatwa szczególnie u nas, bo wcześniej tutejsza hasbara wprowadziła sobie bezkarność w postaci zniesienia kary śmierci. Najwyższy czas dobrze się uzbroić.\nZ Sieci: W 2003 roku zmarl inny wielki Polak. Wybitny i niepokorny historyk polski, Andrzej Leszek Szczesniak. Byc moze i jemu udzielono niezbednej pomocy w kwestii zejscia z tego swiata, tak jak zrobiono to z Dariuszem Ratajczakiem. W Gazecie Wyborczej szkalowano Andrzeja Leszka Szczesniaka tak samo bezczelnie jak Dariusza Ratajczaka nazywajac skrajnym nacjonalista i antysemita. Uri Brodsky, agent Mossadu, schwytany kilka dni temu w Warszawie zamordowal w Dubaju niewygodnego Palestynczyka a w Polsce byc moze zabil naszego niewygodnego historyka. http://www.okiem.pl/ojczyzna/antysemityzm.htm\nPrace dr Ratajczaka\nKopiujcie, gdyby miały zniknąć. Przysyłajcie linki do innych Jego prac. Dodałem do pod-strony “Białe kruki i plamy”:\nw pdf: Dariusz Ratajczak Tematy niebezpieczne\nto samo w formacie htm: na witrynie Zbyszka Koreywo\nDariusz Ratajczak blog\nKim jest dr Ratajczak? Niezależny Serwis Informacyjny\nPiotr Bein @Zenobiusz\nPrześcigacie się w reprodukcji tekstów autorstwa Dra Ratajczaka i o nim. A ile jego tekstów skompletowałeś w przeszłości do publikacji czy ile opublikowałeś? Dziś reprodukujesz apel o wspólne działanie patriotów. Czemu nie za ich życia?\nAle mądrze piszesz, Tadeuszu K. (Zenobiuszu): “badacz niepokorny stara się mimo wszystko dotrzeć do zródeł nieoficjalnych (ma się rozumieć: prawdziwie nieoficjalnych) i pośrednich, a nade wszystko logicznie (indukcyjnie) wnioskować z faktów. Wtedy przy okazji ustala swój los: wyśmiany, poniżony i obsobaczony kończy w starannie przygotowanym koszu na śmieci.” ”\nW takim właśnie koszu próbowało umieścić mnie dratewstwo, ale nie udało się… Potem umieścili mnie sojusznicy z kampanii antyscypionkowej: Bronek H. (Królowa Pokoju) z żoną Elżbietą (Szach) i ty na moim własnym blogu i na waszych blogach…\nWidzę Tadeuszu, że zdjąłeś niegodną chrześcijanina pod-stronę na mój temat. Wypadałoby wytłumaczyć, przynajmniej ofierze tego “pręgierza”. Wybaczyłem wam jak Bóg przykazał…\nWczoraj apelowałem, żebyście z Bronkiem utworzyli Fundusz im. Dra Dariusza Ratajczaka, skoro nie ufacie mi ani mojemu zbieraniu datków:\nApel ws. śmierci Doktora Dariusza Ratajczaka\nNajbardziej jednak przykre jest to, że środowiska prawicowe, nie udzieliły Doktorowi Ratajczakowi(prawie) żadnego wsparcia i my wszyscy po części ponosimy winę za to co się stało. Prawica w Polsce jest rozbita i słaba, powoli wykańczani są ludzie, którzy mogą coś znaczyć lub coś w swoich środowiskach znaczą, ot chociażby Filip Adwent, którego śmierć jest bardzo niejednoznaczna.\nDlatego też apelujemy do KAŻDEGO, bez względu na opinię odnośnie innych stowarzyszeń, czy organizacji o podpisanie się pod APELEM skierowanym do Polskiej Prawicy o Powołanie Komitetu Wolności słowa, którego podstawowym celem było by niesienie wspólnej pomocy osobom, które znajdą się w podobnej sytuacji jak tragicznie zmarły Doktor Dariusz Ratajczak. To już najwyższy czas, nie możemy z tym zwlekać, musimy sobie pomagać. Tam gdzie pojawia się Prawda, piękno, dobro i tradycja, powinna istnieć jedność, inaczej cały czas będziemy na marginesie życia społecznego i kulturalnego. Apelujemy także o bezwzględny bojkot Gazety Wyborczej, która nie tylko przyczyniła się do tragicznej sytuacji, ale nie uszanowała nawet człowieka zmarłego, zamieszczając tytuł “Znaleziono ciało Kłamcy Oświęcimskiego”\nDlatego też, bez względu na sympatie czy antypatie prosimy o podpisy pod tym apelem, być może to właśnie jest szansa na zjednoczenie, przynajmniej częściowe. Przynajmniej takie gdzie staniemy się mniej wystawieni na ostrzał, przynajmniej spróbujmy, nie czekajmy na kolejne ofiary, kolejną może być każdy z nas.\nod pb: Kto to ma wykonać? Czy istnieje organizacja “Polska Prawica”? Po moich 3 próbach podpisania z 2 e-adresów: Podana przez Ciebie treść została sklasyfikowana jako spam. Możliwe, że ktoś o Twoim numerze IP został sklasyfikowany jako spamer. Spróbuj później.\nPiotr Bein 17.6.2010\nW artykule na wsercupolska, autor przyrównuje koszenie anty-SSystemowców w Polsce do Rosji Putina. Ofiary mordów politycznych są wszędzie, nawet na Św. Górze Atos. Po każdej kadencji prezydenckiej w USA wychodzi książka o dziesiątkach-setkach ofiar reżimu. Nie bronię draństwa rosyjskiego, ale rusofobia serwowana Polakom jest przerażająca z tego względu, że służy kompleksowi jot przeciw obu narodom, ich odwieczny cel. Musimy z tym walczyć, zgodnie z dzisiejszą maksymą od Józefa Bizonia:\n“Będziesz miał takie prawo i taką sprawiedliwość, bo płaczesz na zawołanie nad tymi, których ci obcy wskażą, bo takich zamierzasz dalej popierać i wybierać, bo ci rozum wyprano i nie jesteś w stanie samodzielnie myśleć“.\nInny niepokojący artykuł, a jeszcze bardziej jego ostatnie zdanie: “Coś takiego mieliśmy już w XIX stuleciu, kiedy sympatie społeczeństwa Rosji były po stronie terrorystów zabijających urzędników. A od tego zaczął się rozkład i potem rozpad imperium carskiego.”\nTe “sympatie” rosyjskie były nakręcone przez ‘rewolucjonistów’ zorganizowanych przez masońskich krypto-żydów (doenmeh) w Turcji (Saloniki). Stamtąd pochodzili ‘rewolucjoniści’ jak Trocki (Bronstein) i oni sprowadzili Lenina ze Szwajcarii, we współpracy z globalnymi syjonistami. Współpracowali z Żabotynskim, który założył syjonistyczne organizacje terroru za Wielkim Izraelem od Nilu po Eufrates, oraz przeciw Arabom i białym gojom. Pisze o tym Bjerknes, a ja streściłem. Polacy pomogli szkolić terrorystów syjonu.\nObnie.info powinno informować o tym, zamiast wstawiać teksty, które jestem pewien z ignoranckiego poziomu forów na grypa66 zostaną zinterpretowane po myśli kompleksu jot — destabilizować społeczeństwa gojów.\nInna sprawa, że policja i służby w b. bloku sowieckim (także w Polsce) są skorumpowane i działają na rękę kompleksu jot – też z głupoty na swą szkodę?\nOdszedł dr Dariusz Ratajczak – jeden z bardzo wielu wykluczonych, a wcześniej opluty i zaszczuty\nJózef Bizoń 17.6.2010\nBędziesz miał takie prawo i taką sprawiedliwość,\nbo płaczesz na zawołanie nad tymi, których ci obcy wskażą,\nbo takich zamierzasz dalej popierać i wybierać,\nbo ci rozum wyprano i nie jesteś w stanie samodzielnie myśleć,\nbo cię nie interesuje los okrutnie skrzywdzonego człowieka, bo nie zakochałeś się w prawdzie, ale w takim, czy innym medium,\nbo wtłoczono w ciebie stosowanie pokrętnego kryterium „większej szansy” – zamiast kryteriów: prawdy, dobra i piękna.\nNie oczekuj zatem wolnej, suwerennej i niepodległej Polski,\nbo aczkolwiek będąc jeszcze żywym, jesteś już jakoby martwy.\nHistoryk Dariusz Ratajczak znaleziony martwy w tajemniczych okolicznościach\nOfiara Holomitu dr.Dariusz Ratajczak\nWieczne odpoczywanie racz Mu dać Panie. AMEN.\nA teraz niżej też jeden z oplutych i wykluczonych w ramach realizacji strategii opracowanej przez obcych, a ujawnionej przez Jarosława Kaczyńskiego w jego wykładzie w 2005 w Fundacji Batorego George’a Sorosa [PiS w Fundacji Batorego George’a Sorosa].\nW obronie Narodu Polskiego i Polski – A. Lepper w Strasburgu [19.11.2002] – tego mu nie wybaczą!\nI pamiętajcie, że największym zagrożeniem dla Polski jest PiS, bo nim są blokowane wszelkie siły szczeropolskie – przy wykorzystaniu wszelakich metod i świętości drogich Narodowi Polskiemu.\nBoguchwała, A.D. 17 czerwca 2010 r. – mgr inż. Józef Bizoń\nCzytaj i zapisz na swój dysk:\nKu pokrzepieniu serc – „NMP 400 lat temu w Krakowie ogłosiła się KRÓLOWĄ POLSKI”\nDr Ratajczak pisze o judeocentrycznym charakterze masonerii. Jest to zrozumiałe, skoro plan Rotszylda z 1773 r. zakładał użycie masońskich iluminatów do tworzenia NWO. — PB\nMASONERIA I SPISKOWA TEORIA DZIEJÓW\nz Dariusz Ratajczak Tematy niebezpieczne\nHistoria nigdy nie była wolna od spisków. Spiski bowiem immanentnie związane są z żądzą władzy, spisków itd. Tym najmniej, mimo ponawianych prób, nie one na przestrzeni dziejów- do pewnego momentu – wyznaczały ich bieg. Były co najwyżej jednym z elementów.\nDlaczego? Dlatego, że świat że dzieje ludzkie podążały naturalną, ewolucyjną ścieżką, a jednocześnie były mocno osadzone w wierzeniach religijnych, tradycji, poszanowaniu naturalnego porządku rzeczy. Były to czasy, gdy Boga uważano za Boga, a człowieka za ograniczoną w swoich możliwościach istotę.\nI nagle 250-300 lat temu wszystko uległo zmianie . Człowiek stał się równy Stwórcy i w końcu zakwestionował jego istnienie. Postanowił wywrócić naturalny ład- ewolucję zastąpił rewolucją. Pojawiły się kłamliwe hasła Wolności, Równości, Braterstwa” szybko okazało się, że mają korzystać z nich tylko nieliczni- tzw. nowe elity wyzwolone z pod Boskiej kurateli.\nNastał czas nowoczesnych, tajnych, pół tajnych, supertajnych ciał, nienazwanych i nazwanych agend. Historia stała się planem, igraszką w ich rękach. Uważam, że tylko od nas zależy, czy powróci ona w swoje naturalne, od 2000 lat sprawdzone łożysko.\nOkreślenie masoneria wywodzi się z języka angielskiego (free masons). Tak określano murarzy, kamieniarzy i budowniczych, którzy organizowali się w międzyregionalne cechy i pod przysięgą przestrzegali murarskich zobowiązań. Zamiennie stosowano i inne nazwy: farmazonia, dzieci wdowy, królewska sztuka, łota międzynarodówka.\nPochodzenie masonerii okryte jest tajemnicą. W wiekach XVIII i XIX pisarze masońscy przywiązywali wielką wagę do udowodnienia jej starożytności. Wskazywali na początek masonerii w legendarnych antycznych bractwach i związkach. Niektórzy historycy dochodzili nawet do 12 hipotez tłumaczących jej pochodzenie. My ograniczymy się tylko do kilku:\n1.Historia ludzkości jest tożsama z historią masonerii. Twórcą masonerii był” Adam, ewentualnie Kain.\n2.Wolnomularstwo wywodzi się z misteriów Indii i starożytnego Egiptu.\n3.Templariusze. Jak wiemy był to zakon rycerski, który przybrał nazwę Militia templi Salomonis. Został założony w roku 1118. Ich strojem był biały habit i biały płaszcz dla rycerzy. Po 1145 r. na lewym ramieniu nosili czerwony krzyż. Zakon szybko rósł w potęgę. W wieku XIV we Francji posiadał 2 miliony hektarów gruntów ornych wolnych od podatków. Templariusze byli niewygodnymi konkurentami dla władzy królewskiej. Dlatego też rozprawiano się z nimi okrutnie. W roku 1310 spalono 54 templariuszy jako odszczepieńców, a 4 lata później samego Wielkiego Mistrza zakon Jakuba de Molay, który przed męczeńską śmiercią miał rzucić klątwę na swych prześladowców- króla i Kościół. Jedna z legend masońskich głosi, że w dniu spalenia de Molay kilku jego zwolenników zebrało szczątki mistrza i poprzysięgło katom zemstę. W łonie samej masonerii zdania na temat związku z templariuszami są podzielone. Część masonów jest sceptyczna, nie przeszkadza to wszelako w powstawaniu szeregu stowarzyszeń będących blisko masonerii, a powołujący się na Jakuba de Molay. Przykładem niech będzie Zakon Templariuszy Wschodu, którego odnowicielem w XX wieku został Aleister Crowley (stojący od 1912 roku na czele brytyjskiej sekcji zakonu) i noszący imię Baphomet. Ów Baphomet to anty chrześcijańskie bóstwo, któremu cześć mieli oddawać w Azji templariusze- po latach walk z muzułmanami ostygli z krzyżowego zapału, podatni na niepokojące idee Wschodu, a z czasem i doczesne uciechy (pijaństwo, homoseksualizm). Przedstawiany jest on jako kozioł z wielkimi rogami siedzący na ujarzmionym globie. Na łbie ma pentagrammę (5 ramienną gwiazdę), u pleców zaś skrzydła. Skojarzenie z symboliką szatańską jest tu jak najbardziej zasadne.\n4. Budowniczowie katedr. Jest to najpopularniejsza hipoteza sięgająca źródeł masonerii. Bractwa murarskie, zazdrośnie strzegące zawodowych tajemnic, podupadły w wieku XVII. Dla ratowania sytuacji, do lóż zawodowych zaczęto więc przyjmować przedstawicieli innych zawodów. Z czasem to oni zmajoryzowali bractwo, dając początek właściwej masonerii.\n5. Oświecenie. Wielu badaczy za prawdziwe źródło masonerii uważa Oświecenie. Dorobek myślowy Oświecenia można, w ogromnym skrócie, sprowadzić do kilku twierdzeń: uznanie za boskie tego wszystkiego, co jest uniwersalne, wiara w wartość człowieczeństwa, odrzucenie spekulatywności i metafizyki na rzecz wartości ziemskich. W efekcie otrzymujemy radykalne odwrócenie dotychczasowych relacji między Bogiem a człowiekiem, upadek całego szeregu przekonań religijnych i zasad moralnych.\n6. U podstaw masonerii stoją mesjanistyczne dążenia Żydów.\nMyślę, że powyższe hipotezy, różnej przecież jakości, zmuszają do precyzyjnego, na ile stać na to autora, pojęcia podstawowych nurtów ujętych we właściwej, zrodzonej u początku wieku XVIII masonerii. Wszystkie one miały i mają cechy wybitnie antychrześcijańskie, a mówiąc precyzyjniej- antykatolickie.\nNależy to powiedzieć wprost: bez organicznej nienawiści masonerii do Kościoła i wszystkich wartości, na których straży stoi, zrozumienie istoty tej tajnej struktury, jej dążeń i ukrytych celów, nie jest możliwe.\nMasoneria łączy więc w sobie gnozę z jej okultyzmem, hermetyzmem i przejawami satanizmu” pogański (neopogański) naturalizm, w pełni dojrzały w epoce Oświecenia- prymitywnie racjonalistyczny, libertyński” nurt protestancki, odrzucający frontalnie hierarchię Kościoła, dopuszczający dowolną interpretację prawd wiary oraz nurt judaistyczny, który najmocniej odcisnął swe cechy na symbolice, obrzędowości i duchu masonerii. Przyznał to nawet XIX wieczny naczelny rabin USA- Issac M. Wise „Masoneria jest instytucją żydowską, której historia stopnie, godność, hasła i nauki są żydowskie od początku do końca”\nMasoneria jest tajnym towarzystwem w tajnym towarzystwie. Jej doktryna zewnętrzna, przeznaczona na użytek profanów i szarej, często otumanionej masy członkowskiej, pełna pięknie brzmiących haseł Wolność, Braterstwo, Człowiek, Dobroczynność), stanowiących przykrywkę właściwych celów. Tak naprawdę wysoko postawieni bracia fartuszkowi” są lucyferianami pragnącymi zastąpić panowanie chrześcijańskiego Boga (Adonaj) rządami upadłego Anioła- Lucyfera- Wielkiego Budownika Świata. W konsekwencji nienawidzą Kościoła, tradycji chrześcijańskiej, wytworzonej w ciągu 2000lat moralności i wszystkich tych wartości, które w naukach zawarł Jezus. Z tego negatywnego uczucia wynikają metody działania i ostateczne cele, jakie stawiają sobie dzieci wdowy.\nW sferze działań masoneria nastawiła się na rewolucję, która miała zniszczyć stary, a wprowadzić nowy porządek. Obejmowałby on stopniową likwidację instytucji Kościoła, nową moralność ustanowioną przez wyzwolonego od Boga człowieka, rządy Rozumu itd. Bez wątpienia tak rewolucja we Francji, jak i rewolucje w Rosji były przez nią inspirowane.\nKażda idea, każda myśl niszczycielska, przeciwna Bogu i uznanym relacjom między Nim a człowiekiem była przez masonerię popierana i sponsorowana. Do pewnego momentu takim sojusznikiem pozostawał socjalizm- komunizm, a nawet neopogańskich faszyzm.\nPo II wojnie światowej tajne bractwo zmieniło taktykę, rozpoczynając ”pokojową walkę ze starym światem”, opartą o stare, liberalno- demokratyczne hasła, z wykorzystaniem najnowocześniejszych osiągnięć techniczno- cywilizacyjnych.\nW odniesieniu do religii i Kościoła katolickiego postulują one m.in. usunięcie tychże z działów aparatu państwowego i instytucji publicznych, sekularyzację małżeństwa, wprowadzanie świeckiej oświaty, propagowanie wolności religijnej dla wszystkich sekt (np. tych wyrosłych z New Age- naturalnego, oczywiście do pewnego momentu, sojusznika masonerii) i grup wyznaniowych, z wyjątkowym wszakże traktowaniem katolicyzmu, oskarżonego bezustannie” o brak tolerancji.\nMasońska walka ze starym porządkiem nie rozgrywa się tylko na płaszczyźnie bezpośredniego starcia z Kościołem. Dodajmy do tego świeckie” (ale zawsze związane z działalnością masońskiego antykościoła) elementy ofensywy: nieograniczoną wolność prasy w głoszeniu haseł antyreligijnych i zasad sprzecznych z moralnością (to samo dotyczy mass- mediów elektronicznych, kin, teatrów)” usunięcie wszelkich różnic w traktowaniu osób płci przeciwnej i popiera nie skrajnego feminizmu (prekursorem był tutaj Adam Weishaupt, jedna z najbardziej diabolicznych postaci Europy przełomu XVIII/ XIX wieku, człowiek, który ideologicznie przygotował rewolucję we Francji, chociaż nie zapominajmy o nikczemnym Voltaire)- tej wymyślonej przez mężczyzn pułapki dla głupich i łatwowiernych kobiet.\nMasoneria stara się opanować wszelkie sfery życia intelektualnego i społecznego. Jest to niezbędny czynnik do przejęcia władzy nad całym światem. Wiele jej postulatów zostało już zrealizowanych. Złotej międzynarodówce, zasobnej w nieograniczone fundusze, kontrolującej mass- media, banki, polityków, penetrującej Kościół (dobrym przykładem niech będzie Holandia, a ostatnio nawet Polska księdza Tischnera i paramasońskiej katolewicy) i uniwersytety, udało się przynajmniej podminować chrześcijaństwo, wzbudzić wśród ludzi wątpliwości co do jego prawdziwości i przydatności, wreszcie wyzwolić drzemiące w nich pokłady permisywizmu, relatywności i prymitywnego materializmu.\nObawiam się, że wypowiedziane 20 lat temu zdanie prominentnego masona Wielkiego Wschodu- Baroin: „Godzina masonerii wybiła”, nie jest czczą przechwałką. Czas pokaże”\nNa którą marionetkę głosować?


Bingo s oprogramowanie – TwinFirsDolls\nHome Uncategorized\tBingo s oprogramowanie\nBingo s oprogramowanie\nwritten by admin Październik 20, 2017\nNa wstępu, przed przystąpieniem uchwały o zakupie jakiegokolwiek oprogramowania do marki lub przedsiębiorstwa, należy przyjąć jego możliwość demonstracyjną i przedstawić się z jego danymi oraz funkcjonalnościami. Projekt nie że istnieć bowiem zbyt duży w obsłudze, konfiguracji oraz instalacji dla potencjalnych nabywców.\nBędzie bowiem to wymagał przeprowadzenia dodatkowego, nieraz kosztownego, szkolenia zaś jego nauczenia w spółce. Zwłaszcza, iż na zbycie osiągalne są systemy o łatwym również daleko prostym interfejsie.\nProgram magazynowy nie wymaga być wystarczająco drogi, ale powinien być kupiony na zasadzie faktury VAT przez istniejącą firmę. Zbyt okazyjna cena oraz mała liczbę dostępnych danych o nim w Internecie może dawać o tym, iż jest on więcej niesprawdzony. Pamiętać należy również więcej o tym, że pewne aktualizacje oprogramowania są dodatkowo płatne i długie. Często ich własne zbudowanie istnieje również po prostu ważne dla użytkownika. Chyba, że firma wykupiła licencję abonamentową (np. miesięczną), wtedy aktualizacje są darmo.\nDobry pomysł magazynowy winien stanowić poprzez producenta systematycznie aktualizowany. Dzięki czemu chyba on z powodzeniem tworzyć na nowoczesnych narzędziach oraz sposobach operacyjnych. Dodatkowo stosowany jest do powstających w Polsce nieustannie zmian prawnych (np. nowe ustawy). Aktualizacje są dodatkowym kosztem oprogramowania, w sukcesie gdy wykupujemy cały program. W poszczególnych systemach montują się w droga automatyczny.\nWażną rolą przy wyborze programu magazynowego dla firmy lub biura jest kwestia obsługi technicznej. Dzięki nowym narzędziom zdalnej rzeczy na stole (np. TeamViewer) użytkownicy mogą w bliski i uczciwy rozwiązanie umówić się przez Internet z zakresem pomocy technicznej. Konsultantowi należy zwrócić hasło i numer klienta. Dzięki temu rozwiązaniu bogata w błyskawicznym czasie wyjaśnić wszystkie wątpliwości na temat funkcjonowania oprogramowania i otrzymać kompletną pomoc w ostatnim aspekcie.\nBingo s oprogramowanie was last modified: Październik 20th, 2017 by admin\nZagrozenie po wybuchu na ukrainie\nFocus 2 światła dzienne\nL4 w ciazy czy musze lezec\nOptima engineering system\nZakładanie firmy na słowacji\nTlumaczenie konsekutywne szczecin\nWłosy u noworodka\nKrajalnica do chleba bizerba\nWłasny biznes serwis komputerowy\nGastro plus krakow\nTradycja i jakosc europejskiego miesa\nBiuro tłumaczeń mikołów\nLeczenie depresji ile trwa


Biografia - Juliusz Dzierżanowski\nBiografia. Główne dzieła. Rodzina\nJulian Lucjan Dzierżanowski herbu Grzymała, inż. arch., urodził się 22 II 1873 w Czernowie na Ukrainie (gubernia Czernichowska), używał też innej formy imienia – Juliusz; zdał maturę w Kijowie, ukończył studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu 1899, praktykował w biurze arch. K. Wojciechowskiego w Warszawie 1900 – 03, pracował jako architekt miejski w Warszawie 1903 – 20, w tym czasie dwukrotnie delegowany do Paryża (1903, 1906), gdzie studiował nowoczesne rozwiązania budowli publicznych, od 1918 pełnił obowiązki Naczelnika Budownictwa, czyli pierwszego głównego architekta Warszawy w odrodzonej Polsce. W roku 1920 zrezygnował z pracy w magistracie i założył własne biuro architektoniczne, które działało dziesięć lat. W latach 1930 – 36 pracował w Ministerstwie Komunikacji. Przeszedł na emeryturę w 1937. W czasie wojny mieszkał w Krakowie, gdzie pod koniec życia wykładał w szkole technicznej. Zmarł 24 IV 1944.\nGłówne dzieła architektoniczne Juliusza Dzierżanowskiego:\nkamienica przy ul. Koszykowej 24 róg Mokotowskiej (1902)\nhala targowa miejska przy ul. Koszykowej (1906 – 09),\n· dom mieszkalny wraz z łaźnią „Pod Messalką” przy Krakowskim Przedmieściu 16-18 (1910),\n· zakład dezynfekcyjny i spalarnia śmieci przy ul. Spokojnej 15 (obecnie Instytut Sztuki Mediów ASP),\n· rozbudowa szpitala położniczego św. Zofii przy ul. Żelaznej 90,\n· miejski dom izolacyjny przy ul. Spokojnej,\n· dwie sale operacyjne z zapleczem w szpitalu Przemienienia Pańskiego na Pradze,\n· kościół w Przespolewie Kościelnym pow. Kaliski (1910 - 14) (wraz z Jarosławem Wojciechowskim),\n· kościół w Baranowie pow. Ostrołęcki (1910 – 14) (wraz z Jarosławem Wojciechowskim),\n· przebudowa gmachu Korpusu Kadetów w Warszawie na szpital wojskowy na 2 000 łóżek (1914),\n· dwa schroniska dla bezdomnych,\n· kościół w Ożarowie,\n· kościół w Bąkowie,\n· kościół w Wierzchowiskach pow. Janów Lubelski (1922) (rozebrany 1981),\n· przebudowa domu dla Monopolu Tytoniowego przy ul. Nowy Świat 4,\n· pałacyk inż. Zygmunta Okoniewskiego przy ul. Emilii Plater 17 (obecnie siedziba ambasadora Maroka) (1924 – 26),\n· przebudowa domu dla S.A. Siła i Światło przy ul. Marszałkowskiej 94,\n· budynki i mała architektura w Parku Skaryszewskim,\n· dom mieszkalny Kwaterunku Wojskowego przy ul. 11 listopada 15,\n· dwór Janusza Regulskiego w Zarybiu pod Brwinowem (obecnie w Podkowie Leśnej, Studium Teologiczne Adwentystów Dnia Siódmego),\n· domy mieszkalne przy ul. Mokotowskiej,\n· budynki stacyjne kolejki elektrycznej EKD (WKD),\n· domy własne w Łazach (1928 – 29),\n· remiza tramwajowa przy ul. Kawęczyńskiej (1929),\n· miejska zajezdnia samochodowa przy ul. Łazienkowskiej,\n· rozbudowa warsztatów tramwajowych przy ul. Młynarskiej 2 (1929),\n· budynki kolonii letnich miejskich w Mieni (1931),\n· zajezdnia autobusowa i dom mieszkalny "Pod Syrenką" przy ul. Inżynierskiej 6 (1931),\n· gmach stacyjny przy remizie na Kawęczyńskiej (1931),\n· remiza tramwajowa na Rakowcu (1931),\n· pałacyk „Klub Sportowy” z basenem kąpielowym i założeniem parkowym w Podkowie Leśnej (1927 – 31),\n· wille w Podkowie Leśnej.\nBudynki mieszkalne Kwaterunku Wojskowego w Gdyni przy ul. Okrężnej 53/55, obecnie ul. Śmidowicza (1934)\nWilla "Zacisze" w Gdyni\nProjekty nie zrealizowane:\nszkoła na Lesznie,\ngmach Wydziału Zaopatrywania,\nkąpielisko miejskie z basenami krytymi w Warszawie.\nJuliusz Dzierżanowski w swoich dziełach architektonicznych, zwłaszcza późniejszych, kontynuował tradycje polskiego stylu budownictwa, który studiował i zachowywał, uzupełniając go własną, często dowcipną inwencją. Doskonale rysował i malował, wykonał wiele artystycznych szkiców, studiów, rysunków i wzorów dla sztuki użytkowej, grafik w różnych technikach i obrazów akwarelowych, z czego większość przepadła w czasie II Wojny Światowej.\nBył żonaty (1902) z Pauliną z Wysockich i miał z nią dwóch synów; pierwszy, Jerzy Dzierżanowski zginął w wieku 17. lat 15 sierpnia 1920 roku w obronie Warszawy, w bitwie nad Wkrą, jako ochotnik 201. pułku piechoty. Drugi syn, Lech Dzierżanowski, w tym czasie piętnastoletni, nie został przyjęty do wojska, lecz służył jako harcerski kurier wojskowy poszukując przy tym (bezskutecznie) mogiły brata. W czasie II Wojny Światowej był w AK, z ulicznej łapanki trafił do obozu śmierci na Majdanku, cudem uratowany resztę okupacji przebył w leśnej partyzantce. Po wojnie jego majątek ziemski (po matce) został mu odebrany. Pod koniec życia został okradziony w napadzie rabunkowym z cennych obrazów, własności rodzinnej.\nZ drugiego małżeństwa (1929) z Anną z Pańkowskich pochodzi trzeci syn, Andrzej Maria Dzierżanowski, ur. 1930, mieszkający we Wrocławiu, który podaje powyższe dane według posiadanych dokumentów i swojej wiedzy. Powinny one posłużyć do rozszerzenia i w pewnych szczegółach sprostowania hasła „Juliusz Dzierżanowski” w Encyklopedii Warszawy PWN.\nHerb Juliusza Dzierżanowskiego -- Grzymała.\nGrafika -- John O'Farrell, USA 2015.


lekarz Inga Ludwin | RankingLekarzy.pl\nginekolog położnikKrakówlekarz Inga Ludwin\nPani doktor wydaje się kompetentną i dość miłą osobą. Podczas badania wykazuje się profesjonalizmem i człowiek nie czuje takiego skrępowania. Niestety ciężko się do niej dostać, ze względu na długie terminy, bądź brak możliwości dodzwonienia się (zdarzało mi się, że byłam zrzucana przez pracownika recepcji - dzwoniłam z zagranicznego numeru, bądź nikt nie odbierał telefonu, a była wolna linia!). Ogólnie polecam, ale trzeba uzbroić się w cierpliwość i...pieniądze, bo jest drogo.\nPani doktor wydaje się kompetentną i dość miłą osobą. Podczas badania wykazuje się profesjonalizmem i człowiek nie czuje takiego skrępowania.\nNiestety ciężko się do niej dostać, ze względu na długie terminy, bądź brak możliwości dodzwonienia się (zdarzało mi się, że byłam zrzucana przez pracownika recepcji - dzwoniłam z zagranicznego numeru, bądź nikt nie odbierał telefonu, a była wolna linia!).\nOgólnie polecam, ale trzeba uzbroić się w cierpliwość i...pieniądze, bo jest drogo.\nDziękuję za opis i rozpoznanie... Poczułam się jak w głębokim PRL-u... Pozwolę sobie zamieścić to przy tzw. zdjęciach po...\nulica Sołtyka 12/12


Grażyna I Adam Torbiccy - Pomponik\nArtykuły na temat: grażyna i adam torbiccy\nTo ma być wielki, zupełnie wyjątkowy bal. Wytworny, z orkiestrą i fanfarami. Grażyna Torbicka (53 l.) zazwyczaj unika takich uroczystości. Ceni sobie prywatność i spokojne życie w domowym zaciszu(...) program muzyczno-baletowy). W korytarzach gmachu TVP przy Woronicza mówi się, że na wielką urodzinową imprezę zaproszono wszystkie gwiazdy pojawiające się przez te lata na wizji. Pani Grażyna niewątpliwie...\n...o relacjach z mamą Krystyną Loską (74 l.). Obie wybrały ten sam zawód prezenterek programów telewizyjnych. Obie stały się w nim mistrzyniami. Różni je natomiast temperament. Pani Grażyna jest(...) tłumaczyć mi, że jestem za młoda. Na co odpowiedziałam jej, że kiedy ona wychodziła za mąż, była o rok młodsza - wspomina pani Grażyna. Ale to już przeszłość. Czas, a z nim życiowa dojrzałość...\nZdjęcia na temat: grażyna i adam torbiccy


Muzeum Wojska Polskiego zaprasza 11 listopada - Infor.pl\nStrona główna » Prawo » Wiadomości » Muzeum Wojska Polskiego zaprasza 11 listopada\n09 listopada 2012, 08:34\nMuzeum Wojska Polskiego. /Fot.Fotolia\nMuzeum WP zaprezentuje wszystkie wystawy stałe począwszy od „Wojskowość polska od średniowiecza do XVII w.” aż po „Polacy na frontach II wojny światowej 1939 – 1945”.\nZwiedzający będą mieli wyjątkową okazję porównania trzech wizji Bitwy pod Grunwaldem: Jana Matejki (MN), Wojciecha Kossaka i Stefana Garwatowskiego (MWP). Zobaczą też najnowszą wystawę czasową „Od podwody do czołga, Generał Stanisław Maczek i jego żołnierze”, a także kolekcję obrazów Jana Władysława Chełmińskiego (1851 – 1925), które powstały jako ilustracje do wydania albumowego, zatytułowanego „Wojsko Księstwa Warszawskiego”, wydanie w roku 1913, Paryż.\nWydarzeniem muzealnym będzie pierwsza prezentacja unikatowego obrazu, zidentyfikowanego w zbiorach MWP jako „Martwa natura kwiatowa w szklanym wazonie” Andreasa Stecha (2 połowa XVII w. obraz po konserwacji).\nW namiocie promocyjnym na dziedzińcu MWP czynna będzie wystawa okolicznościowa „Szablą odbierzemy, broń biała w bojach o niepodległość” oraz wystawa okolicznościowa „Archeologia militarna, czyli skarby z pobojowisk”. Ponadto przygotowana będzie prezentacja nowo pozyskanych pamiątek do zbiorów Muzeum Katyńskiego, związanych z lekarzem Wojska Polskiego ppłk. Janem Boroniem, zamordowanym w Charkowie.\n„Torsy mężne” to kolejna wystawa okolicznościowa, składająca się z 19 obrazów autorstwa Andrzeja Nowackiego, inspirowana umundurowaniem historycznym znajdującym się w zbiorach MWP.\nW muzealnym parku plenerowym będzie można zajrzeć m.in. do kabin samolotów – JAK-40, transportowego An-26, myśliwców MiG-29 oraz Su-22 M4 oraz śmigłowców: szturmowego Mi-24, transportowego Mi-8T oraz wielozadaniowego Mi-2P.\nObchody Święta Niepodległości odbędą się również w oddziale Muzeum Wojska Polskiego – Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej, ul. Powsińska 13 (IX Fort Czerniakowski). Muzeum będzie otwarte bezpłatnie dla zwiedzających w godz. 10.00 – 16.00.\nZwiedzanie ekspozycji plenerowej połączone z przejazdem pojazdami historycznymi STAR 266 i BTR-152W. W godz. 10.00 – 12.00, 14.00 – 15.30 proponujemy zwiedzanie wnętrza samolotu AN-2. O godzinie 11.30 oraz 13.30 odbędzie się pokaz dynamiczny samochodu pancernego Scout Car Humber w barwach 1. Dywizji Pancernej.\nNa zakończenie naszych obchodów zapraszamy Państwa na koncert czołgowy „Na 4 silniki czołgowe”.\nZobacz: Święto 11 listopada


Wydawnictwo Marginesy zapowiada: Artemizja - KZ - MAGAZYN MIŁOŚNIKÓW KOMIKSU\nWydawnictwo Marginesy zapowiada: Artemizja\nWysłany przez KZET | kw. 15, 2019 | INFORMACJE PRASOWE | 0\nArtemizja – okładka\nAutor: Tamia Baudouin, Nathalie Ferlut\nNiezwykłe losy niezależnej kobiety i bezkompromisowej artystki. Życie Artemizji Gentileschi zapisane w obrazach. Fascynująca historia jednej z pierwszych malarek Europy, postaci mało znanej szerszej publiczności.Wyrazista bohaterka z czasów baroku, kobieta o feministycznych przekonaniach\nW dniu, w którym Artemizja Gentileschi głośnym krzykiem oznajmia swoje przyjście na świat, Caravaggio zaczyna osiągać pozycję jednego z najważniejszych malarzy epoki. Orazio, ojciec dziewczynki, należy do grona jego uczniów. Nie osiągnie sławy swojego mentora, ale on i jego synowie będą utrzymywali się z obrazów.\nNa początku XVII wieku malarstwo jest sztuką zarezerwowaną dla mężczyzn: kobieta nie może zostać członkiem Akademii, ani podpisywać obrazów nawet jeśli jest ich autorką. Nie może brać za nie pieniędzy. A właśnie tym chce zajmować się Artemizja obserwująca ojca i braci, sprzątająca w ich pracowni, myjąca pędzle, którymi potrafi posługiwać się nie gorzej niż oni.\nDroga do spełnienia marzeń będzie jednak długa i niezwykle trudna. W jej trakcie Artemizja będzie poniżana, wyśmiewana, gwałcona. Potrzeba będzie wiele siły oraz determinacji w walce o sprawiedliwość i przełamywanie społecznych barier.\nAkcja powieści graficznej z tekstem Nathalie Ferlut i ilustracjami Tamii Baudouin, rozpoczyna się w 1638 roku, gdy Artemizja wyrusza w podróż z Rzymu do Londynu, by spotkać się ze swoim chorym ojcem, który został zatrudniony na dworze Stuartów. Wypytywana o przeszłość przez swoją 18-letnią córkę Prudenzię, relacjonuje jej swoje życie w świecie zdominowanym przez mężczyzn.\n„Artemizja” Nathalie Ferlut i Tami Baudouin to świetnie udokumentowany i napisany portret niezależnej kobiety o wielkim talencie, która namalowała jedne z najwybitniejszych obrazów epoki baroku.\nTamia Baudouin / rysunki\nStudia artystyczne rozpoczęła od dwóch lat spędzonych w szkole im. Emile’a Cohla, następnie kontynuowała naukę w brukselskiej Ecole Superieure des Arts Saint-Luc. Obecnie w całości pochłania ją rysowanie. Specjalizuje się w komiksie, ale pracuje też nad zleceniami ze świata mody. Jest wielką fanką komiksów – oprócz ich tworzenia bardzo dużo czyta, nie zwracając uwagi, czy to tytuły niezależne, czy z głównego nurtu. Mieszka w Japonii.\nNathalie Ferlut / scenariusz\nUrodziła się 26 listopada 1968 roku na południu Francji. Po maturze ze sztuk plastycznych w Nîmes studiowała w Montpellier na wydziale literatury, gdzie zdobyła dwa dyplomy: z historii sztuki oraz technik audiowizualnych. Od 10 lat mieszka w Angoulême, gdzie zaczynała od wizyt w pracowni komiksowej miejscowej szkoły plastycznej. Przez chwilę pracowała przy filmach animowanych, jest też autorką wielu plakatów, grafik i kartek okolicznościowych, a także ilustracji publikowanych co miesiąc w magazynie „Journal de Minnie”. Od 1990 roku regularnie udziela się w licznych inicjatywach poświęconych komiksowi, skierowanych zarówno do dzieci, jak i dorosłych. Pisze scenariusze i rysuje. Wielbicielka czarno-białego kina oraz staromodnych komedii muzycznych („Deszczowa piosenka”!), uwielbia Joséphine Baker, a także piosenkarza i kompozytora Charlesa Treneta, któremu kiedyś chciałaby poświęcić komiks.\nPoprzedniJazz Maynard – recenzja\nNastępnyNomen omen. Tom 1: Całkowite zaćmienie serca – recenzja\nNowości od Taurus Media


Oświetlenie LED do akwarium 112l - Forum roslinyakwariowe.pl P1\n18 lut 2018, 17:23 Oświetlenie LED do akwarium 112l (#1)\nOd dłuższego czasu zastanawiam się na zrobieniem lampy do swojego akwarium 112l. Ma być to w stylu typowego akwarium roślinnego. Czytam już od kilku dni na temat ledów i mam już mętlik w głowie.\nNa obecną chwilę mam zamiar zastosować takowe moduły led:\nW ilości 17 sztuk 6000k ( jeden moduł 1.2W/170lm) i 17 sztuk 8000k( jeden moduł 1.2W/135lm). Patrząc na specyfikacje owych modułów moim zdaniem wygląda to bardzo dobrze. Wydaje mi się ,że będzie to lepsze niż nie wiadomo jakiej jakości diody power led 1W z aliexpress. I co ważniejsze diody są stosunkowo renomowanej firmy Samsung.\nCo myślicie na temat tych modułów?\nCzy może ktoś z Was takowe stosuje i może podzielić się spostrzeżeniami?\nCzy będzie to odpowiednie oświetlenie do tego zbiornika?\n5ef3425545479a58ab234e7d76fd.jpeg (14.31 KiB) Przeglądane 2521 razy\nOstatnio edytowano 18 lut 2018, 18:10 przez 123patryk, łącznie edytowano 1 raz\n18 lut 2018, 17:33 Re: Oświetlenie led do 112l (#2)\nProponuje minimum zaangażowania w szukanie podobnych tematów na tym forum....\nhttps://www.roslinyakwariowe.pl/dyskusj ... 74504.html\nhttps://www.roslinyakwariowe.pl/dyskusj ... 61390.html\nhttps://www.roslinyakwariowe.pl/dyskusj ... 5630-63314\nhttps://www.roslinyakwariowe.pl/dyskusj ... 72452.html\n123patryk napisał(a): Wydaje mi się ,że będzie to lepsze niż nie wiadomo jakiej jakości diody power led 1W z aliexpress. I co ważniejsze diody są stosunkowo renomowanej firmy Samsung.\nTak jak napisałeś, to tylko Ci sie wydaje... Bo daleko im do Power Ledow\n18 lut 2018, 17:47 Re: Oświetlenie led do 112l (#3)\nWszystkie tematy wyżej wymienione przeczytałem już wcześniej i w moim odczuciu nie dostałem odpowiedzi na zadane przeze mnie pytania.\nDlaczego uważasz ,że są gorsze od power ledów z aliexpres? Porównując specyfikacje przy chipie epistar 35 mil samsung wypada lepiej.\n18 lut 2018, 19:20 Re: Oświetlenie led do 112l (#4)\nTe moduły / sa wysterowywane (ich prąd) rezystorami, te rezystory mocno sie grzeją a skoro sie grzeją to pobierają nadmiernie moc z sieci i zamieniają ja w ciepło marnując pobraną energię. Czyli dla przykładu pobierasz 10W mocy z sieci na te moduły i ~30% idzie w ciepło za które, oczywiście musisz zapłacić! To podobnie jak ktoś robi lampę LED używając do wysterowania prądu np. power ledow, scalaka LM317 gdzie jego sprawność jest na poziomie 60~70% czyli 30-40% idzie w ciepło bo ten scalak mocno sie grzeje. Natomiast gdy użyjesz przetworniczki prądowej np. PT4115 do wysterowania prądu, która ma sprawność 94-96% to tylko 6-4% idzie w ciepło.\nPodsumowując, do małych baniaków, można sie pokusić stosując takie moduły, (jak widziałeś używałem ich w swojej pokrywie do 112l / link 3 -> przeczytaj go uważnie jeszcze raz), teraz widzę ze strumień świetlny już jest wyższy z wata, w porównaniu jak to bylo 3-4 lata temu. Natomiast do dużych baniaków jest to totalnie nieopłacalne...\nMam nadzieje, ze skasałeś, o co w tym biega?\n18 lut 2018, 19:45 Re: Oświetlenie led do 112l (#5)\nDajmy na to moduł ten pobiera 1.2W z czego 30% idzie w ciepło, ale i tak daje 170 lm. Więc to i tak dobra specyfikacja. Chyba ,że źle rozumiem.\n18 lut 2018, 20:44 Re: Oświetlenie led do 112l (#6)\nTo czy dobra specyfikacja i godzisz się na straty na rezystorach to już Twoja decyzja. Na jednym module masz około 0.2-0.3 Watta straty. Nie widzę jaki tam jest rezystor i przyjąłem taka średnia wartość. Pomnóż x ilość modułów i wyjdzie Ci ,czy pasuje Ci to. Do oświetlenia w akwarium te najtańsze diody z aliexpres powinny być pomijane bo to szajs jest. Tyle ze tani szajs.\nZa takimi modułami przemawia prostota w zbudowaniu oświetlenia. Ekonomicznie niestety już nie jest tak różowo. Ale i w tym przypadku to Ty decydujesz czy ci się opłaca czy nie. Są to dość stare chipy i można znaleźć dużo nowocześniejsze.\nPodsumowując ten co ma takie moduły i ma gdzieś straty i wydajności lub po prostu nie kuma o co biega napisze Ci ze te moduły tak jak i różnorakie paski są super. Jeśli się wczytasz w różne specyfikacje to zrozumiesz, ze to jest wymyślone do zupełnie czegoś innego.\n18 lut 2018, 21:28 Re: Oświetlenie led do 112l (#7)\nW takim razie jeśli zdecydowałbym się na zakup power ledów 1W na chipie Epistar 45 mil (145-155 lm) to na co muszę zwrócić uwagę ,żeby nie kupić szajsu?\n18 lut 2018, 21:51 Re: Oświetlenie led do 112l (#8)\nNa poczatek to nie kupuj diod 1W z uwagi na ich nieefektywnosc, idz w Cree 5W badz Bridgelux, Epistar 3W. Dodatkowo dobrze jest kupowac od sprawdzonego sprzedawcy np. na aledrogo "leleszek badz tomislawus" a na ebayu "lucky_guy" aby jie kupic podrobki. Analizuj parametry i wykresy w data scheet danej diody np. jaka jest wydajnosc swietlna w stosunku do pradu itp...\nPonizszy test da ci kilka odpowiedzi....\nOstatnio edytowano 18 lut 2018, 21:56 przez funflik, łącznie edytowano 1 raz\n18 lut 2018, 21:52 Re: Oświetlenie led do 112l (#9)\nPo prostu kupić epistary, a nie podróby. Tyle, że do tych diod będziesz potrzebował jakieś drivery.\nCo zdecydowanie utrudni Ci prace. Musisz pooglądać schematy i zdjęcia lamp pokazanych na forum i odpowiedzieć sobie czy podołasz zadaniu. Co prawda nie jest to zbyt skomplikowane, jednak nie które posty pokazują ,ze dla niektórych jest to droga przez mękę.\n18 lut 2018, 21:57 Re: Oświetlenie led do 112l (#10)\nNa allegro jest dużo różnych diod rzekomo na chipach Epistar, lecz ceny są różne. Gdzie powinienem się zaopatrzyć, żeby mieć pewne diody Epistar?\n18 lut 2018, 21:59 Re: Oświetlenie led do 112l (#11)\nPrzeciez Ci napisalem......czytaj uwaznie\n18 lut 2018, 22:00 Re: Oświetlenie led do 112l (#12)\nPrzepraszam jakoś nie zauważyłem.\nI dlaczego uważasz, że diody 1W są nie efektywne w stosunku do diod 3W?\n18 lut 2018, 22:06 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#13)\nOstatnio od leleszka wzialem 20 szt. Bridgelux 3W White Full Spectrum (WFS), to sprawdzone zrodlo, oczywiscie Epistary tez ma...\n18 lut 2018, 22:07 Re: Oświetlenie led do 112l (#14)\nJak wyzej, oglądnij uwaznie.\nOd zawsze wiadomo, że 1W PoweLedy, pracują przy tym samym wysterowanym prądzie, na wyższym napięciu, a co za tym idzie, pobierają więcej mocy z sieci (P=UxI) czyli więcej płacisz za energie. Dodatkowo emitują mniej strumienia świetlnego... Czyli są nieekonomicznie i nieefektywne w porównaniu do 3W bądź 5W.\n18 lut 2018, 22:54 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#15)\nJestem zaskoczony tym testem, ponieważ czytając w internecie natknąłem się parę razy na stwierdzenie,że właśnie efektywniejsze są diody 1W.\nW takim razie jak myślisz jaką konfigurację diod 3W kupionych u jednego z dwóch sprzedawców powinienem zastosować ?\nPrzeglądałem tematy Twoich konstrukcji zauważyłem ,że do takiego samego zbiornika zastosowałeś 12 diod 3W 6500k. Czy nie ma potrzeby mieszania owej barwy z 8500k?\nCzy zamiast diod DeepRed i RoyalBlue zastosować diody Fullspectrum? Jeśli tak to te diody również 3W czy lepiej 1W ,ponieważ wtedy chyba łatwiej rozmieścić diody ,aby równomiernie oświetlały zbiornik?\n18 lut 2018, 23:26 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#16)\n123patryk napisał(a): Jestem zaskoczony tym testem, ponieważ czytając w internecie natknąłem się parę razy na stwierdzenie,że właśnie efektywniejsze są diody 1W.\nPoczytaj sobie najpierw wątek forumowicza Astar być może nie będziesz musiał wydawać pieniędzy na oświetlenie dwa razy . Najlepiej jeżeli jest taka możliwość to polecam na żywo zobaczyć jak świecą różne lampy led .\nW czasach gdy w hurtowniach można kupić różne firmowe chipy led w przystępnej cenie chyba nigdy nie zrozumię tego " owczego pędu" do tanich power ledów z Allegro , Ebaya itp .\n19 lut 2018, 10:29 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#17)\nTemat 1W, myślę że zamknięty.\nCo do diod to u mnie zastosowałam Cree 5W białe i niebieskie oraz 3W czerwone. Oczywiście co do białych to możesz dać pół na pół czyli 6500K oraz 8000K. Co do kolorów to Royal Blue oraz Red. Gdy użyjesz osobno kolorów to masz większa możliwość regulacji barwy światła do odbioru bańki bo każdy ma inne preferencje. Dodatkowo osobne kolory dają fajne refleksy (ja lubię), jak się mienia w wodzie a przy WFS tego nie ma bo bezpośrednio w diodzie mieszaja się kolory. Teraz jak zauważyłeś podmienilem czerwone na WFS dla testów, zobaczę jak rośliny zareagują, narazie wyrywam co tydzień pół wiaderka, w sumie jak na czerwonych. Co do rozkładu to tak jak pisałem mnie 1W nie interesują, ale gdybym robił jeszcze raz, to dodałabym po bokach WFS, bo rośliny po bokach gna sie w stronę pasma roślinnego (środek bańki).\nCo do mieszania się barw to diody, które zastosowałem mają kąt strumienia padającego 120 stopni, więc z tym nie ma problemu z mojego punktu widzenia.\nCo do ilości diod. To u mnie na LT te ilości są aż nad to. Zależy jaki baniek zamierzasz zrobić LT czy HT. Jeśli planujesz HT to można zwiększyć ilość diod ale pamiętaj że temp. drastycznie wzrośnie i wtedy będzie trzeba zastosować radiatory by zwiększyć pow. chłodzenia by odprowadzić ciepło i nie ugotować diod.\n19 lut 2018, 13:22 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#18)\nJakie diody proponujesz konkretnie?\nWidziałem akwarium Astar fajnie o wygląda ,lecz owe taśmy sprzedają tylko w odcinkach 5 metrów.\nObecnie mam 2x18w T8+ 1x24 T5. Wszystkie o barwie 6500k.\nŚwietlowki już wymagają wymiany. I mimo wszystko to trochę mało światła.\nSzczerze wolałbym WFS niż połączenie DR i RB ,ponieważ widziałem akwaria na youtube na połączeniu tych diod.\nJakie byś w takim razie poradził zestawienie?\n19 lut 2018, 13:40 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#19)\nW takim razie, 6500+8000+WFS\n19 lut 2018, 13:52 Re: Oświetlenie LED do akwarium 112l (#20)\nOrientacyjnie policzyłem i wyszło mi ma starym zestawie około 4400lm.\nWyświetlenia: 996 | Odpowiedzi: 12 czytaj więcej...


Abp Głódź: na rekolekcje biskupie się czeka / Aktualności\nAbp Głódź: na rekolekcje biskupie się czeka\n26.11.2012 17:55, aktualizacja 26.11.2012 19:57\nZOBACZ WIĘCEJ "Bóg stał się człowiekiem. Wiara po Auschwitz" Zakończyły się rekolekcje dla biskupów Rekolekcje, Rada Stała i zebranie Episkopatu Jedyne takie rekolekcje w Krakowie Rekolekcje rodzinne u karmelitów w Krakowie Ks. Ciereszko nowym biskupem w Białymstoku Ks. Huk wygłosi rekolekcje dla biskupów\nNa rekolekcje biskupie się czeka, uczestniczę w nich już od 21 lat. Trzeba się wyciszyć, zapomnieć o rytmie posługi duszpasterskiej - powiedział KAI abp Sławoj Leszek Głódź. Metropolita gdański uczestniczy w Zakopanem w rozpoczynających się 26 listopada rekolekcjach polskich biskupów.\nBiskupi zgromadzili się w centrum formacyjno-szkoleniowym Księżówka w Zakopanem. - Tu się czuje obecność Ojca Świętego Jana Pawła II, jego ducha. Przypominają o tym nie tylko rzeźby, obrazy i zdjęcia, ale też kaplica, w której Ojciec Święty wielokrotnie się modlił i te góry, które tak kochał i za którymi tak tęsknił. To wszystko przenosi nas w nową rzeczywistość. Dla mnie, znad morza, jest to przeniesienie się w góry, chociaż osobiście gór nie bardzo rozumiem i nigdy się z nimi nie zrosłem, stąd też moje patrzenie może być trochę inne - uważa abp Głódź.\nJego zdaniem, "na rekolekcje biskupie się czeka". - Uczestniczę w nich już od 21 lat. Jest to jakby zwieńczenie całego roku - koniec roku liturgicznego przed Adwentem - przypomina hierarcha.\nJak dodaje, "co prawda jest to czas trochę depresyjny: dni są krótkie, ciemno, ale nastrojowo". - Jesteśmy przede wszystkim we wspólnocie z księżmi biskupami. Jest okazja poznać tych młodych, ale także popatrzeć na siebie, jak się starzejemy. Przede wszystkim jednak przybywamy, by się duchowo odnowić - zauważył abp Głódź.\nRekolekcje polskich biskupów potrwają do czwartku 29 listopada. Poprowadzi ks. Tadeusz Huk, długoletni ojciec duchowy warszawskiego seminarium duchownego. "Z pewnością bardzo nas ubogaci" - dodaje metropolita gdański.\n- Oczywiście ta odnowa duchowa zależy od każdego z nas. Trzeba się wyciszyć, zapomnieć o tej rytmice duszpasterskiej, która niesie nas dzień po dniu, które są niby podobne, ale każdy inny, niczym paciorki różańca - wyjaśnia abp Głódź i dodaje, że podczas biskupich rekolekcji "jest więcej refleksji, modlitwy, wyciszenia, a w Roku Wiary jest to nam wszystkim bardzo potrzebne".\nTagi: abp sławoj leszek głódź, rekolekcje biskupów\n~a 21:33:52 | 2012-11-26\nKapitalnie powiedziane. Proste slowa, szczere slowa taki kontrapunkt w wydaniu mistrza.\n~teresa 20:29:18 | 2012-11-26\nNastrój rekolekcyjnie przypomna mi pewną kapliczkę gdzie stanął Bóg. Cudze chwalicie,swego nie znacie.Pora na remanent.


Najpopularniejszy lek na potencję viagra sklep jest sprzedawany w trzech dawkach (25, 50, i 100 mg). Niemniej jednak odpowiedniki, tańsze odpowiedniki tego lekarstwa takie jak Kamagra tabletki musujące w żadnym razie nie są od niego gorsze, a w wielu aspektach np. cenowym, nawet przyjemniejsze od oryginału. Jednakże nie można nie wtrącić o tym, że również Kamagra jak i inne pokrewne leki niosą ze sobą pewne skutki uboczne. Wśród istotnych działań niepożądanych sildenafilu, jaki jest ich kluczowym składnikiem są: priapizm, ciężkie niedociśnienie tętnicze, zawał mięśnia sercowego, komorowe zaburzenia rytmu, nagła śmierć, udar mózgu i zwiększone ciśnienie śródgałkowe. Częste przedsięwzięcia niepożądane to: kichanie, bóle głowy, uderzenia gorąca, niestrawność, długotrwałe wzwody, kołatanie serca, światłowstręt. Zaburzenia widzenia, w tym niewyraźne widzenie także mogą się pojawić. Więc, co sądzisz dziś? Tutaj masz nowy, banalny i komfortowy sposób, by dodać do swojego seksualnego życia nieco pomocniczej energii, witalności oraz emocji - tym sposobem jest kamagra w żelu lub ta w formie tabletek musujących. Wszystkie w wielu pysznych smakach! Niewątpliwie możesz także korzystać z innowacyjnych tabletek jakimi jest Viagra, ale porządniej będzie jak postawisz na tańsze odpowiedniki. Pośród nich jest nie tylko Kamagra ale też na przykład . Niemniej jednak uważaj przy kupnie na fałszywe i wprowadzające w błąd artykuły. By uniknąć oszustów najporządniej będzie jak poszukasz więcej informacji na ten temat u przetestowanych źródeł - innymi słowy u lekarza medycyny w twoim lokalnym ośrodku zdrowia. kamagra 100mg opinie


Biografia Daniela Swarovskiego | Kryształy syntetyczne\nDzięki nowatorskiemu rozwiązaniu, jakim jest maszyna do cięcia i obróbki, kryształy swarovski zaczynają stawać się bardziej widoczne na arenie międzynarodowej. Ten wynalazek przyczynia się również do powstawania coraz to nowych rozwiązań technologicznych, sprawiając, że firma zaczyna współpracować z największymi projektantami mody. Szlagierowym produktem są kryształy mieniące się wszystkimi kolorami tęczy.\nDzięki umiłowaniu i pasji kryształy swarovski zaczynają wchodzić w coraz to dalsze dziedziny życia. jest z nich produkowana już nie tylko biżuteria. Równie często są tworzone ozdoby strojów jak guziki oraz kryształowe taśmy oraz zamek błyskawiczny ze znajdującymi się nań kryształami, które jeszcze bardziej podkreślają prestiż i wysoką pozycję osoby, która je nosi. dzięki temu produkty wykonane z kryształów mogą swobodnie konkurować z brylantami..\nDodaj nowy komentarz do artykułu Biografia Daniela Swarovskiego\nKim był i czym zajmował się Daniel Swarovski? Więcej informacji na ten temat.