Przynajmniej raz do roku startuje w rajdzie. Całkowicie oddaje się jednak wyścigom\nAktualny mistrz Polski w wyścigach górskich, Waldemar Kluza co roku zalicza jeden lub dwa rajdy samochodowe. Kierowca z Krakowa zawsze prezentuje znakomite tempo w Memoriale Janusza Kuliga i Mariana Bublewicza, który z resztą wygrał przed rokiem. 43-latek stale jest namawiany do spróbowania się w pełnym sezonie rajdowym. Co na to sam zainteresowany?\n– Z miłą chęcią, ale to są znacznie większe budżety, dlatego w pełni koncentrujemy się na wyścigach górskich – mówi Waldemar Kluza. – Poza tym obserwuję raczej przenosiny z rajdów do wyścigów niż odwrotnie. Niektórzy narzekają, że odcinki są ciasne i mocno dziurawe, a to też generuje koszty. To wszystko wydaje się nieco zbyt drogie w stosunku do tego, co się otrzymuje.\nKluza jest obecnie pochłonięty budową nowego samochodu na zbliżający się sezon Górskich Samochodowych Mistrzostw Polski. Nadal będzie to Skoda Fabia. – Szczegóły to niespodzianka, ale nadchodzi duża zmiana – zapowiada mistrz GSMP. – Koni nie przybędzie, nadal będzie ich 600, ale zmieni się nieco karoseria i parę innych rzeczy.\nW programie startów oprócz mistrzostw Polski, mogą znaleźć się także mistrzostwa Europy w wyścigach górskich, których lipcową rundę stanowi też nasza Limanowa.\nTagi: Waldemar Kluza, GSMP, RSMP\nGSMP, RSMP, Waldemar Kluza


e Lubin.pl - Portal informacyjny Lubina i okolic — Ogłoszono przetarg na dokończenie drogi S3 między Lubinem a Polkowicami\nOgłoszono przetarg na dokończenie drogi S3 między Lubinem a Polkowicami\nData dodania: 20 czerwca 2019 — Kategoria: Wiadomości\nWedług GDDKiA. Konsorcjum firm, z Salini Polska, mimo wielokrotnych wezwań do poprawy nie realizowało prac objętych kontraktem. Wykonawca prowadził kontrakt niezgodnie z zawartą umową, nie wypełniał zapisów dotyczących realizacji kontraktu, w tym realizacji postępu robót zgodnego z harmonogramem oraz nie regulował płatności dla podwykonawców, usługodawców i dostawców materiałów.\nGłówne cele inwestycji na tym odcinku, to wyprowadzenie ruchu, przede wszystkim ciężkiego tranzytu, z Polkowic i Lubina oraz ułatwienie połączenia z autostradą A4 poprzez oddany w 2018 r. węzeł Legnica Południe. Droga ekspresowa wpłynie na poprawę poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego i komfortu podróży.\nWyślij link znajomemu: http://elubin.pl/wiadomosci,19731.html


XVI Bieg Sobiborski za nami – WDK\nStrona główna Bez kategorii XVI Bieg Sobiborski za nami\nXVI Bieg Sobiborski za nami\nPonad 200 uczestników wzięło udział w tegorocznej edycji Biegu Sobiborskiego. To nie były zwykłe zawody to również lekcja historii. Uczestnicy biegu głównego rozpoczęli zmagania w miejscu nieopodal byłego obozu zagłady w Sobiborze. Linię mety zmagający się przekroczyli przy włodawskim czworoboku. Łącznie biegacze pokonali ponad 12 km.\nListę z wynikami biegu można odnaleźć na stronie MOSiR we Włodawie. Nagłośnieniem imprezy zajęli się pracownicy Włodawskiego Domu Kultury. Za mikrofonami komentatorzy, których znamy wszyscy Piotr Misiura oraz Bogusław Smolik.\nPoprzedni artykułSą z nami od 40 lat!\nNastępny artykułZarysy znad Bugu – ZAPROSZENIE!\nTo był wyjątkowy koncert!


Książki dla dzieci na jesienne popołudnia - OLOMANOLO\nYou are at:Home»#Parenting»Książki dla dzieci na jesienne popołudnia\nBy Kamila on\t 22/10/2019 #Parenting\nPatrzysz przez okno i już wiesz, że jesień zawitała na dobre. Witajcie długie wieczory z książką! Zobaczcie lektury, które polecam dla Waszych dzieciaków. Gwarantuje, że maluchy nie będą narzekały na nudę, a poniższe pozycje zastąpią w Waszym domu telewizor lub tablet. Nic tak nie uczy i nie buduje naszej wyobraźni jak książki. Gotowi? Zaczynamy! Zobaczcie książki dla dzieci, które polecam.\nW naszej październikowej biblioteczce znalazły się książki dla małych i dużych, chłopców i dziewczynek od Wydawnictwa Wilga (KLIK).\nJest to seria książeczek, w których Wasze dzieci mogą odegrać główną rolę. Jak? Wystarczy, że skorzystacie z dołączonych literek-naklejek i w wyznaczonym miejscu nakleicie imię dziecka. Cała seria to piękne rysunki i krótki tekst.\nTO MOJA BAJKA Oluś Ratuje Przyjaciół\nTytułowy Oluś to bohater, chroni mieszkańców lasu przed potworem. Dzięki jego supermocom ratuje zająca, który wszedł za wysoko na drzewo i przyjaciół przed różnymi niebezpieczeństwami , które czyhają na nie w lesie (KLIK).\nTO MOJA BAJKA Stefcio Jeździ koparką\nOpowieść o małych chłopcu (Stefciu), który obsługiwał koparkę na budowie. Kopał nią doły, obracał jej ramie i na końcu opowieści odnlazł skarb! Jesteście ciekawi co z nim zrobił?(KLIK).\nTO MOJA BAJKA Stefcio Strażak\nTym razem Stefcio (to może być Twoje dziecko) jeździ wozem strażackim, reaguje na alarm, biegnie na pomoc i niczego się nie boi. Fajna książeczka ucząca odpowiedzialności i bycia pomocnym (KLIK).\nKsiążeczka dla najmłodszych z ruchomymi obrazkami. Opowieść o Misiu, który pomaga w pracach na farmie. Książeczka uczy nazywać i naśladować zwierzątka, a dzięki ruchomym elementem ćwiczy małe paluszki (KLIK).\nTo genialna seria książek dla nieco starszych dzieci z mnóstwem przepięknych ilustracji i bardzo łatwym tekstem do samodzielnego czytania. Mój starszy syn jest w pierwszej klasie i spokojnie radzi sobie z tymi książkami. Każda z nich ma ok. 30 stron. Seria Młodzi Przyrodnicy to zbiór najważniejszych lekcji przyrody. Polecamy bardzo. (KLIK).\nZ książki wasze dzieci dowiedzą się kto mieszka na wybrzeżu, co dzieje się, gdy morze się cofnie, jaka roślinność pokrywa wydmy i na kogo ludzie powinny uważać podczas spacerów po wybrzeżu.\nPo przeczytaniu książki Wasze dzieci będą widziały z czego wyrastają kwiaty i jak są zbudowane, jak się rozwijają, i co wytwarzają. Co dzieje się z nektarem kwiatowym w nocy i dla kogo pożywieniem są kwiaty z ogródka. Zaciekawiło?\nTo książeczka o zachodzących za oknem zmianach. Jak to się dzieje, że jest dzień i noc, dlaczego sowy polują w nocy a borsuki wychodzą na żer o zmierzchu. Kto jeszcze poluje nocą??? Jak myślicie?\nJa już szykuję wpis książkowy na listopad, a Was zachęcam do zapoznania się z powyższymi pozycjami.\nksiazka ksiazka dla dziecka książki dla dzieci lektury dla dziecka\nPrevious ArticleCzy matka, która jedzie na wakacje bez dzieci i męża jest egoistką? „Matki egoistki”\nNext Article Jesienne zabawki – czym zająć dzieci w długie jesienne wieczory?


Oczyszczacz powietrza, technologia Plasmawave, usuwa wirusy grypowe\nOczyszczacz powietrza - czy skutecznie walczy z wirusami?\nAmerykańska marka oczyszczaczy powietrza Winix podjęła się badań w zakresie określenia skuteczności swoich urządzeń w walce z wirusami grypowymi. Technologia jaką stosują w swoich oczyszczaczach określana jest jako Plasmawave i opiera się na bezpiecznym i krótkotrwałym wyładowaniu elektrycznym, dzięki któremu tworzą się jony o podwójnej biegunowości tj. dodatniej i ujemnej. Przepływające powietrze przez oczyszczacz poddawane jest temu zjawisku w sposób ciągły.\nPowstałe jony rozpraszają się w przepływajacym powietrzu i osiadają na powierzchni wirusów i bakterii powodując usuwanie w naturalny sposób z ich molekularnej struktury wodoru, co skutecznie eliminuje je z wypływającego powietrza.\nTechnologia Plasmawave posiada potwierdzoną w badaniach skuteczność usuwania niebezpiecznych bakteri i wirusów (także grypowych).\nOznacza to, że urządzenia wykorzystujące Technologie Plasmawave zaliczyć można do skutecznych w walce z wirusami grypowymi i pozwala nam cieszyć się zdrowym powietrzem w domu oraz biurze, wolnym od bakterii i wirusów.\nNa czym polega dokładnie technologia Plasmawave?\nEtap 1. Dzieki zjawisku fali plazmowej powstają krótkie wyładowania elektryczne wynikiem czego pojawiają się jony ujemne i dodatnie. Zjawisko to jest zupełnie bezpieczne i trwa bardzo krótko (są to nanosekundy).\nEtap 2. Powstałe jony dodatnie i ujemne osiadają na powierzchni wirusów i bakterii, usuwając z nich wodór, wytwarzany jest przy tym hydroksyl, który ułatwia skuteczną eliminację niepożądanych zanieczyszczeń z powietrza.\nEtap 3. W ostatniej fazie następuje fizyczne usuwanie szkodliwych i niebezpiecznych zanieczyszczeń z powietrza.\nPonadto Technologia Plasmawave firmy Winix skutecznie radzi sobie także z eliminacją nieprzyjemnych zapachów i aromatów w powietrzu.


Jak zmienić hasło administratora Wordpress? - Knowledgebase / WordPress - pomoc.zenbox.pl\nJeżeli chcesz zmienić hasło do panelu administracyjnego WordPress, w pierwszej kolejności przejdź na adres:\nhttp://twoja-domena.pl/wp-admin a następnie skorzystaj z opcji przypomnienia hasła, dostępnej u dołu strony logowania do panelu.\nW przypadku, gdy zmiana hasła w powyższy sposób nie jest możliwa, należy zmienić hasło w bazie MySQL.\nJeżeli nie pamiętasz nazwy użytkownika oraz hasła do Twojej bazy danych, pobierz te dane z pliku wp-config.php który znajduje się w głównym katalogu Twojej domeny. Należy skopiować następujące dane - login oraz hasło do MySQL, które znajdują się w polach DB_USER oraz DB_PASSWORD.\nZaloguj się do phpMyAdmin - adres jest zależny od serwera na którym znajduje się Twoja usługa - http://sX.zbpma.pl\nUzupełnij pola danymi pobranymi z pliku wp-config.php\nPo zalogowaniu po lewej stornie ukaże się pasek z listą baz danych. Wybierz bazę danych o nazwie Twojego loginu pobranego z wp-config.php\nKolejnym krokiem jest wybranie tabeli *_users (* oznacza prefix, standardowy prefix dla wordpress to wp_)\nZnajdź wiersz w którym znajdują się informacje dotyczące konta administratora. Najczęściej nazwa konta administratora to “admin”, te nazwy są widoczne w kolumnie “user_login”\nWyświetli się lista pól z ich konfiguracją, przejdź do pola “user_pass” jako funkcję wybierz “MD5” następnie w polu “wartość” wpisz swoje nowe hasło.\nPo odpowiednim uzupełnieniu danych wystarczy kliknąć “Wykonaj”, co wiąże się ze zmianą hasła do panelu WordPress.\n37 of 64 people found this page helpful\nmari19 22.07.2016 20:19:59\nmnie sie najbardziej podoba poradnik w którym pokazane jest jak zmienić hasło administratora z poziomu serwera ftp http://www.download.net.pl/wordpress-konto-admin/n/8790/ tego typu poradniki dokładnie wyjaśniają sprawę.\nPaweł Reczkowski 02.08.2016 10:19:17\nDziękujemy za sugestię i przesłanie linku. Na pewno będzie pomocny wszystkim użytkownikom stron opartych na Wordpress.\nTomasz 16.09.2016 12:31:02\nZapomniałem dodac ze po wpisaniu http://twoja-domena.pl/wp-admin nie ma tam zadnego przycisku przypomnij haslo. Wordpressa pobieralem ze strony http://www.wordpress-polska.pl/\nPaweł Reczkowski 19.09.2016 9:54:16\nTomaszu, utworzyłem odpowiednie zgłoszenie w naszym systemie. Nasi Mnisi skontaktują się z Tobą aby rozwiązać problem.\nMarcin 21.03.2017 19:28:24\nA co jeśli ten sposób nie działa? Za kazdym razem sprawdzam na wp-admin a wcale nie chce się logować pomimo wpisania właściwego, przed chwilą zmienionego hasła.


Kate's Pie Hole: Wiejska zupa z fasoli z makaronem\nWiejska zupa z fasoli z makaronem\nBardzo dobra zupa pomidorowa wzbogacona fasolą. Takiej wersji jeszcze nigdy nie jadłam. "Inspiracją do tego przepisu jest wiejska włoska zupa pasta e fagioli, której składniki zwykle mamy pod ręką w swojej spiżarni". Podaję przepis na 6 porcji zaczerpnięty z książki, pt. "Kuchnie Świata. Najlepsze przepisy z różnych krajów do przygotowania w domu".\n1 puszka fasoli cannellini lub borlotti lub pinto (440 g)\n1/4 części selera\n1 puszka pomidorów (455 g)\n2 szkl. drobnego makaronu\nWszystkie warzywa obierz ze skórek. Cebulę, połowę marchwi, seler pokrój w drobną kostkę. Pietruszki oraz pozostałą marchew pokrój w większą kostkę, por w krążki. Do gotującego się bulionu (przed dodaniem warzyw zbierz szumy z gotującego się mięsa) dodaj pokrojone pietruszki i marchew w większych kostkach.\nNa patelni rozgrzej oliwę, wrzuć cebulę, drobno pokrojoną marchewkę i seler. Smaż 6-8 minut, aż cebula się zarumieni. Usmażone warzywa dodaj do ugotowanego bulionu, zamieszaj. Pomidory z puszki pokrój w większą kostkę, po czym dodaj wraz z zalewą z puszki do bulionu. Wreszcie dodaj fasolę.\nCałość gotuj na małym/średnim grzaniu co najmniej 10 minut, mieszając od czasu do czasu. Na koniec wrzuć 1 szkl. odmierzonego makaronu (drugą albo ugotuj oddzielnie i podziel w miseczkach, zalewając zupą, albo również dodaj do garnka z zupą).\nGotuj około 8 minut, aż makaron będzie al dente. Dopraw do smaku solą i pieprzem. Rozlej do misek i od razu podawaj. Smacznego!\nPierwszy raz gotowałam drobny makaron bezglutenowy w zupie i przyznam, że bałam się o te drobne małe kaczuszki. Przy pierwszym gotowaniu pozostały nie naruszone. Poza tym, makaron wspaniale zagęścił zupę (wystarczyła szklanka), mimo iż przy każdym kolejnym podgrzaniu zaczynał się rozpadać. Przepis warty wypróbowania.\nshinju 24 listopada 2013 18:03\nUżywałam tego makaronu kaczuszek :) Fajny jest :) A zupa bardzo mi się podoba. W sam raz nasyci w jesienny dzień :)\nMajana 24 listopada 2013 18:18\ntu-tusia 25 listopada 2013 11:56\nNa dworze coraz zimniej, wiec taka zupka to świetna propozycja :)\nJey 25 listopada 2013 19:31\nuwielbiam zupy. w okresie jesienno zimowym są zbawieniem dla zmarzniętego ciała.


To Czechy, a nie Polska, będą chińską bramą do Europy?\nPodczas wizyty w Pradze prezydent Chin Xi Jinping zainaugurował we wtorek wraz z prezydentem Czech Miloszem Zemanem strategiczne partnerstwo łączące oba ich kraje, dzięki któremu, jak liczą czeskie władze, Czechy staną się dla Chin bramą do Unii Europejskiej.\nPoza deklaracją o strategicznym partnerstwie obie strony podpisały kilkanaście memorandów o porozumieniu, które odzwierciedlają czeskie aspiracje zwiększenia wymiany handlowej z Chinami oraz nadzieję na większe chińskie inwestycje.\n"Moim życzeniem jest, aby Republika Czeska stała się dla Chin bramą do Unii Europejskiej, spokojnym portem, do którego chińskie statki wrócą po każdej burzy, i gdzie zostaną przyjaźnie powitane" - powiedział Zeman. Według niego chińskie inwestycje w Czechach wyniosą w tym roku 95 mld koron, czyli ok. 3,5 mld euro.\nPrezydent Xi wyraził nadzieję na "pragmatyczną współpracę" między Pekinem a Pragą, a także na wzmocnienie łączących je więzi. Xi jest pierwszym w historii prezydentem Chin odwiedzającym Czechy. W podróży towarzyszy mu m.in. szef dyplomacji Wang Yi, minister handlu Gao Hucheng i ok. 90 dziennikarzy.\nOdkąd w 2013 roku został prezydentem, Zeman zabiegał bardziej o umocnienie relacji z Chinami i Rosją niż z NATO i Unią Europejską; stosunki Sojuszu i UE z Pekinem są skomplikowane przez kwestie praw człowieka i spory handlowe. Zeman "przejął pałeczkę w zabieganiu o względy Chin, mimo że w czeskim systemie politycznym za politykę zagraniczną odpowiada przede wszystkim rząd, nie głowa państwa" - zauważa Reuters.\nZeman ogłosił "nowy początek" w relacjach z Państwem Środka. Skrytykował centroprawicowy rząd Bohuslava Sobotki za "zbytnią uległość wobec nacisków ze strony USA i UE". "Teraz jesteśmy niezależnym państwem i sami kształtujemy swoją politykę zagraniczną, która opiera się na naszych własnych interesach" - powiedział przed wizytą Xi w wywiadzie dla chińskiej telewizji.\nTo stanowisko spotkało się z krytyką w samych Czechach. Na wtorkowe popołudnie zaplanowane są co najmniej dwie demonstracje: jedna pod hasłem "Sumienie nie jest na sprzedaż", a druga zapowiadana jest jako "pokojowe zgromadzenie poparcia demokracji i praw człowieka w Czechach, Chinach, Tybecie i na Tajwanie".\nCzechy oficjalnie prowadzą politykę jednych Chin, niemniej podpisana deklaracja o partnerstwie strategicznym nie zawiera wzmianki o tym, że Tybet i Tajwan stanowią integralne części chińskiego terytorium.\nW poniedziałek policja aresztowała 12 osób, które podmieniły flagi Chin na tybetańskie wzdłuż trasy z lotniska. W sobotę nieznani sprawcy pomazali chińskie flagi czarną farbą, a na trasie poniedziałkowego przejazdu umieszczono na billboardzie wielkie zdjęcie byłego prezydenta Czech Vaclava Havla i tybetańskiego przywódcy duchowego dalajlamy. Jak przypominają aktywiści, za rządów Havla dalajlama był w Czechach mile widzianym i częstym gościem.


Rail service rzeszów – Agregat do gipsowania\nRail service rzeszów\nFirma RAIL-SERVICE wykonuje balustrady, schody, poręcze, barierki ze stali nierdzewnej w połączeniu z drewnem jak i ze szkłem. RAIL-SERVICE, Rzeszów, Produkcja usługi i handel Balustrady i schody, Branżowy Katalog Firm podkarpacia balustrady, barierki, ogrodzenia, schody, poręcze . Opinie RAIL SERVICE URSZULA KACZOR Rzeszów, kontakt, telefon i e-mail.\nWarszawska 1 35-2Rzeszów, KRS 000035732 REGON 18057271 NIP 517032208 Kaczor Urszula Kazimiera, opinie, . Warszawska, (woj. podkarpackie) – informacje kontaktowe, telefon i e-mail – Panorama Firm. Adres tego miejsca to: Warszawska 1 35-20 Rzeszów. Zobacz dojaz galerię zdjęć i dodatkowe .\nBALUSTRADY – Rail-Service to firma, która świadczy usługi zarówno dla klientów z całej Polski, jak i Europy. Warszawska w branży Schody, poręcze, balustrady, woj. RAIL SERVICE SP Z O O, zarząd: Kaczor Urszula Kazimiera, NIP 517-03-22-08 Rzeszów, Warszawska 1 kod pocztowy 35-205. Schody Rail-Service – Rzeszów – portal ogłoszeniowy dla odważnych. Rzeszów – strona przedsiębiorstwa w wyszukiwarce i katalogu firm związanych z przemysłem w portalu gospodarczym wnp.\nMożna zlecić Rail-Service realizację gotowego produktu, jak i poprosić o pomoc w jego stworzeniu czy poszukać inspiracji w jej katalogu realizacji. Warszawska w Rzeszów, Telefon 8z Mapka dojazdu. Rail Service znajduje się w Rzeszowie, ale świadczy usługi dla dużej liczby klientów z innych miast. Rail-Service to firma, która zajmuje się tworzeniem wysokiej jakości produktów takich jak schody, ogrodzenia, balustrady, poręcze, .\nRail-Service to firma, która prężnie działa w branży ślusarsko-budowlanej. Swoje usługi świadczy nie tylko na terenie Polski, ale również wielu .\nBalustrady systemowe sklep internetowy


Recenzje Instrukcja Press Pump Bottle Portable Bidet Enema Douche Bulb Pochwa Anal Anal Czyszczenie Supply 600ml - Banggood Polska zakupy online\nDoskonały artykuł i produkt. Cena pasuje do jakości, co pozwala artykułowi łatwo spełnić swoje zadanie!!\nSprzedawca jest doskonały i uczciwy Banggood. Zaufanie i uniwersalne, ale firma żeglugowa Zajle umieściła moją dostawę w innym mieście, a nie w moim mieście w książce adresowej, mimo że celem firmy Zajle jest moje miasto, ale wysłali przesyłkę do sąsiedniego miasta. I nie odebrałem przesyłki aż do tego momentu\nŚwietny w użyciu\n9 dni mniej od 3 miesięcy, aby dostarczyć do mojej skrzynki pocztowej w Oslo. Rozczarowuje mnie ten długi czas dostawy. Pakiet taki jak ten zwykle trwa najwyżej około 2-3 tygodni. Wiem, że winią za to Covid 19, ale to nie może wziąć całej winy. Może to powinno zająć jeszcze tydzień z powodu Covid 19, a nie dwa miesiące dłużej. W przeciwnym razie ta pompa robi pracę, aby oczyścić odbyt, aby mieć ładny analsex z kobietą, która go kocha. Czyszczenie analu jest niezbędne, aby kochać mieć wielki analsex i cieszyć się nim bardzo. Miło móc zmieniać się między cipką a czystym odbytem. Poleć go innym, którzy chcą ładne i czyste analsex z kobietą, która kocha analsex i oboje cieszyć się nim bardzo wtedy.\nPrzybyłem, ale nie próbowałem\nTorebka damska Torebka letnia torba plażowa Torba ze słomy Torebka rattanowa Torebka\nExcellway® TC01 50szt. Żółty, szybkozłączka, końcówka kablowa, żeński zestaw końcówek\n120/130/150 cm Park rozrywki Wzór Nadmuchiwany basen dla dzieci 2/3 warstwowa nadmuchiwana wanna Dla dzieci Letnia woda Zabawa Zabawka Zabawka\nJIEMU 700ml 3 szt. Jednorazowe torby na pisuar Worek na mocz w razie potrzeby Torba na wymioty Camping Travel\nKobiety jednoczęściowe Plus Rozmiar ramki Reteo kwadratowy kształt Jasne kolory osobowości okulary przeciwsłoneczne


środa, 08 luty 2017 12:28\nPolscy podatnicy rozpoczęli już sporządzanie rocznych zeznań podatkowych na drukach PIT. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy w nich wykazać dochody osiągnięte i straty poniesione w poprzednim roku podatkowym. Wielu podatników ma również prawo do korzystania z różnego rodzaju ulg i odliczeń, m.in. ulgi na dzieci, ulgi internetowej czy odliczenia wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne.\nW 2016 r. w przepisach dotyczących rozliczania PIT pojawiło się sporo zmian. Zmodyfikowano formularze i wprowadzono nową ulgę na działalność badawczo-rozwojową.\nUlga na działalność badawczo-rozwojową - PIT 2016\nPodatnicy uzyskujący przychody z działalności gospodarczej opodatkowanej na zasadach ogólnych według skali podatkowej lub podatkiem liniowym, począwszy od rozliczenia za 2016 r. mogą korzystać z ulgi na działalność badawczo-rozwojową. Szczegółowe zasady dokonywania tego odliczenia zostały określone w art. 26e ustawy o PIT.\nUlgę tę rozlicza się w zeznaniach PIT-36 lub PIT-36L. Mogą z niej korzystać podatnicy, którzy w roku 2016 r. prowadzili działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy:\nPodstawę obliczenia podatku pomniejsza się o koszty poniesione na tę działalność, nazywane „kosztami kwalifikowanymi”. Wydatki w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową rozlicza się w nowym formularzu PIT/BR, który stanowi załącznik do zeznań rocznych PIT-36 i PIT-36L.\nO tym, jakie wydatki można zaliczyć do „kosztów kwalifikowanych” czytamy w art. 26e ust. 2 ustawy:\nUstawodawca wprowadził limity odliczenia w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową. Kwota kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu nie może przekroczyć 30% kosztów z tytułu należności ze stosunku pracy lub pokrewnych oraz finansowanych przez płatnika składek na ubezpieczenie społeczne pracowników zatrudnionych w celu realizacji działalności badawczo-rozwojowej. W przypadku pozostałych kosztów uważanych za koszty kwalifikowane limit wynosi 20% (mikroprzedsiębiorcy) lub 10% (pozostali podatnicy).\nPrawo do dokonania odliczenia nie przysługuje w zakresie tych kosztów kwalifikowanych, które zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie.\nAby koszty kwalifikowane ponoszone w ramach badań podstawowych mogły zostać objęte ulgą, podstawą tych badań musi być umowa lub porozumienie z jednostką naukową w rozumieniu ustawy o zasadach finansowania nauki.\nNowy załącznik PIT/DS dla działów specjalnych produkcji rolnej\nW 2016 r. zmieniły się zasady ustalania wysokości zaliczek na podatek dochodowy przez podatników osiągających przychody z działów specjalnych produkcji rolnej, którzy ewidencjonują zdarzenia gospodarcze w księgach rachunkowych lub podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Do końca 2015 r. wysokość tych zaliczek wynikała z decyzji naczelnika urzędu skarbowego, wydawanej na podstawie składanej przez podatnika deklaracji PIT-6/PIT-6L. Podawało się w niej między innymi informacje dotyczące miejsca prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, numeru prowadzonego działu, rodzaju i rozmiaru produkcji, a także deklarowało przewidywany dochód z tego źródła. Od 2016 r. nie składa się już deklaracji PIT-6/PIT-6L, a wysokość zaliczek podatnicy ustalają sami na podstawie danych z prowadzonych ksiąg.\nW związku z powyższym, począwszy od rozliczenia za 2016 r., podatnicy osiągający dochody z działów specjalnych produkcji rolnej ewidencjonujący zdarzenia w księgach rachunkowych lub PKPiR, do zeznania rocznego PIT-36 lub PIT-36L dołączają nowy załącznik PIT/DS, w którym rozliczają te dochody.\nPIT za 2016 r. – gdzie, jak i do kiedy złożyć\nZeznania roczne za 2016 r. składa się do urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika na ostatni dzień grudnia 2016 r. W przypadku małżonków rozliczających się wspólnie, którzy na ten dzień mieli różne miejsca zamieszkania, zeznanie należy złożyć według miejsca zamieszkania jednego z nich.\nIstnieje kilka możliwości złożenia zeznania rocznego PIT za 2016 r.: osobiście w urzędzie skarbowym, za pośrednictwem poczty, w urzędomacie czy drogą elektroniczną za pomocą systemu e-Deklaracje. Ten ostatni sposób składania zeznania rocznego z roku na rok staje się coraz bardziej popularny – pozwala na samodzielne wypełnienie formularza PIT i przesłanie go do urzędu skarbowego bez konieczności wychodzenia z domu i oczekiwania w kolejkach. Ponadto w połowie marca 2017 r. Ministerstwo Finansów ma udostępnić na Portalu Podatkowym usługę wstępnie wypełnionego zeznania podatkowego PIT-37 i PIT-38 za 2016 r.\nZeznanie roczne PIT-28, w którym wykazuje się dochody opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, składa się do końca stycznia roku następującego po danym roku. Natomiast pozostałe zeznania roczne: PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38 oraz PIT-39 – do końca kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Ze względu na fakt, iż 30 kwietnia 2017 r. wypada w niedzielę, natomiast 1 maja jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin złożenia wymienionych zeznań za 2016 r. przesuwa się na pierwszy dzień roboczy następujący po tych dniach.\nZeznania roczne PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38 oraz PIT-39 za 2016 r. należy złożyć do wtorku 2 maja 2017 r.\nZeznanie roczne PIT-28 za 2016 r. należało złożyć do 31 stycznia 2017 r.!\nWzory formularzy PIT za 2016 r.\nCzęść formularzy zeznań rocznych PIT uległo modyfikacjom – dla przychodów osiągniętych i strat poniesionych od 1 stycznia 2016 r. obowiązują nowe wzory druków PIT-37, PIT-36, PIT-36L oraz załączników do nich: PIT/BR, PIT/DS, PIT/O, PIT/D oraz PIT-28/B.\nWiększość zmian w drukach zeznań rocznych ma charakter porządkowy i dotyczy zmian numeracji pól oraz zmiany odwołań do pozycji formularzy w opisach rubryk i przypisach. Ma to związek z pojawieniem się nowych rubryk w drukach PIT-36 i PIT-36L w związku z wprowadzeniem ulgi na działalność badawczo-rozwojową. W zeznaniach tych dodano także pozycje przeznaczone do wykazania liczby załączników PIT/BR oraz PIT/DS.\nWe wszystkich zmienionych formularzach zeznań rocznych usunięto rubrykę „adnotacje urzędu”, ponieważ nie jest już ona wykorzystywana przez pracowników urzędów skarbowych.\nDla przychodów osiągniętych od 1 stycznia 2016 r. obowiązują następujące wzory formularzy:\nPrawidłowe wypełnienie zeznania podatkowego PIT za 2016 r. jest bardzo istotne – w przypadku błędów podatnik może być zobowiązany do dokonania korekty, a nawet zapłaty odsetek ustawowych. Niektórzy podatnicy są zobowiązani złożyć nawet kilka różnych zeznań podatkowych – w zależności od źródeł przychodów. Należy również pamiętać, iż terminowe złożenie zeznania rocznego ma wpływ na korzystania z różnych preferencji, np. dokonania rozliczenia wspólnie z małżonkiem. Warto więc zastanowić się, czy wypełniać formularze samemu, czy powierzyć to specjalistom – księgowym dobrze zaznajomionym z aktualnymi przepisami i obowiązującymi zasadami.\nRozlicz Pit w Biurze Rachunkowym BUCHCOM\nKliknij po aktualne druki PIT 2016\nCzytany 3081 razy Ostatnio zmieniany środa, 08 luty 2017 12:43


Wynajem fontann czekoladowych Gdańsk | Fontanny czekoladowe | Stoły owocowe - Fountains Party\nStrona główna>Wynajem fontann czekoladowych Gdańsk\nWynajem fontann czekoladowych Gdańsk\nGdańsk to miasto, które daje Ci niezliczone pomysły na organizację imprez okolicznościowych. Aby jednak wszyscy uczestnicy imprezy byli zadowoleni, powinnaś pomyśleć nie tylko o odpowiednim miejscu, czy muzyce, ale również o słodkościach. Smakują wybornie, poprawiają humor i sprawiają, że każdy na bok porzuca diety i ograniczenia. Po jakie pyszności możesz sięgnąć? Odpowiadamy!\nJeśli pragniesz, aby organizowana impreza okolicznościowa faktycznie była niebanalna, to w pierwszej kolejności powinnaś rozważyć fontanny czekoladowe, które już od pewnego czasu budzą ogromne zainteresowanie. I nie powinno Cię to dziwić, ponieważ nie dość, że czekoladowe fontanny wyglądają bardzo efektownie, to jeszcze zapewniają dostęp do najlepszej czekolady, o jaką dzisiaj trudno.\nCzekoladowa fontanna swoim wyglądem nie odbiega od fontanny wodnej, ale w tym przypadku zamiast wody, płynie najwyżej jakości czekolada, której można kosztować do woli. Warto w tym miejscu wspomnieć, że jedzenie jakościowej czekolady jest zalecane nawet przez fachowców, ponieważ niesie ze sobą dobroczynny wpływ na nasze zdrowie, więc na pewno na obecności fontanny czekoladowej zyskają wszyscy.\nCo ważne, aby taka fontanna znalazła się na Twojej imprezie, nawet nie musisz jej kupować. Wszystko dlatego, że do Twojej dyspozycji pozostaje nasza firma, która oferuje wynajem fontann czekoladowych. W naszej ofercie znajdziesz wiele różnych fontann, więc możesz jej wybór dostosować do wielkości organizowanej imprezy, jak również do upodobań wszystkich jej uczestników.\nNa pewno ucieszy Cię również fakt, że wynajem fontanny czekoladowej oferujemy w bardzo przystępnej cenie, więc z tego tytułu nie poniesiesz wysokich kosztów. Poza tym masz do czynienia z rozwiązaniem, które sprawdzi się na praktycznie każdej imprezie – od przyjęcia weselnego, po wieczór panieński, rocznicę ślubu, urodziny, czy nawet chrzciny.\nStoły owocowe i rzeźby owocowe\nInną, również ciekawą, a zarazem zdrową i słodką propozycją będą stoły owocowe. W tym przypadku możesz liczyć na dostosowanie oferty do swoich potrzeb, a więc kompozycje owocowe mogą być przygotowane pod daną imprezę okolicznościową, czy nawet pod motyw przewodni. Co więcej, tworzeniem kompozycji owocowych nie musisz zajmować się samodzielnie.\nDo Twojej dyspozycji pozostaje nasza firma, która chętnie przejmie na siebie wszystkie obowiązki z tym związane. Jakby tego było mało, to nie tylko zajmiemy się realizacją Twoich pomysłów, ale również możemy zapewnić Ci kompleksowe wsparcie, zaczynając od przygotowania pomysłu, po wybór odpowiednich owoców, przygotowanie kompozycji, czy obsługę.\nTego typu pyszności z powodzeniem zastąpią bukiety kwiatów, czy inne dekoracje, a przy okazji będą ekologiczne i zdatne do jedzenia. Ich obecność zachwyci każdego, ponieważ trudno oprzeć się tak cudownym kompozycjom, które składają się ze smakowitych owoców. Zarówno stoły owocowe, jak i rzeźby owocowe z powodzeniem sprawdzają się nie tylko na hucznych imprezach, ale również na mniejszych, więc nie ma znaczenia, czy jesteś na etapie organizacji przyjęcia weselnego, czy imprezy urodzinowej, stoły owocowe, jak i rzeźby owocowe zawsze będą stanowiły najlepszy dodatek.\nMini deserki z kremami\nMini deserki z kremami również mogą zrobić prawdziwą furorę, ponieważ kochają je wszyscy. Tylko u nas znajdziesz je w wielu wariantach smakowych, więc ich wybór możesz dostosować do z do swoich oczekiwań, jak i swoich gości.\nWśród najpopularniejszych wariantów smakowych znajdziesz nie tylko wanilię, czy truskawkę, ale również smak bananowy, toffi, czy czarną porzeczkę, co sprawia, że możesz bawić się smakami, jak i samymi deserkami, zwłaszcza że dodatkowo zostały wzbogacone o liczne dekoracje.\nTakie słodycze cieszą się niesamowitym powodzeniem wśród dzieci, ponieważ stanowią dla nich źródło wielu pyszności. Dlatego, jeśli organizujesz kinder bal, czy inną imprezę dla maluchów, to koniecznie pamiętaj, by rozważyć wykorzystanie właśnie tych fantazyjnych deserków.


REJS [Horror 18+] - lastinn\nREJS [Horror 18+]\n« Wagon nr 4 - Spotkanie na granicy | Komentarze - Wagon nr 4 »\n22-03-2014, 11:42 #1\nTo był piękny, słoneczny dzień. Luksusowy statek „DESTINY” przygotowywał się do wyjścia w morze. Na błękitnym niebie nad Miami nie widać było ani jednej chmurki, co zapowiadało naprawdę cudowną aurę dla tysięcy wycieczkowiczów wchodzących na pokład.\nOdziani w idealnie uprasowane i wykrochmalone uniformy stewardzi biegali pomiędzy kolejnymi gośćmi, wskazując kajuty, przenosząc bagaże, instruując o zasadach panujących na pokładzie wycieczkowca. Nienaganne maniery stewardów były owocem ciężkich szkoleń i starannej selekcji . Gości z klasy VIP witał osobiście kapitan lub jego zastępca prowadząc w stronę luksusowych kabin – apartamentów, których nie powstydziłoby się wiele luksusowych hoteli.\nJedne kajuty były mniej szykowne, drugie nieco bardziej eleganckie, wszystkie jednak funkcjonalne i dobrze wykorzystujące ograniczoną przestrzeń okrętu.\nMoże i nie był to szczyt luksusów, ani nie oferował gościom zbyt wiele przestrzeni, ale okręt nadrabiał to innymi atrakcjami. Teatr, kasyno. Miejsce do gry w golfa, baseny, sklepy i centra fitness – każdy mógł tutaj znaleźć coś dla siebie.\nSzczególnie nocą miejsce to mogło urzekać swoim pięknem.\nNa okręcie panował pozorny chaos. Kolorowo ubrani, podekscytowani ludzie próbowali jak najszybciej rzucić się w wir zabawy. Łatwo było zauważyć, że na pokład „Destiny” wchodzą rożni ludzie – rodziny z rozwrzeszczanymi dziećmi, single płci obu, nowożeńcy w podróży poślubnej, znudzeni VIP-owie, którzy byli rozpoznawalni raczej z pierwszych stron drugorzędnych magazynów ilustrowanych, podstarzali biznesmani, którym powiodło się w życiu, ich „świta” złożona zawsze z przynajmniej kilku gotowych na każde kiwnięcie palcem asystentów, podstarzałe damulki wypatrujące młodych gigolo, chętnych urozmaicić im podróż. Cały przekrój amerykańskiej społeczności, złożonej jednak głownie z tych, którym zasobność portfela pozwalała na taką wycieczkę do raju.\nPośród tych wszystkich ludzi było jednak kilka osób wmieszanych pomiędzy pasażerów, na które nikt nie zwracał uwagi. Co prawda każdy pasażer został dokładnie sprawdzony, jego bagaż prześwietlony pod katem niebezpiecznych ładunków czy też broni – na pokładzie „Destiny”, podobnie jak na pokładzie samolotów posiadanie niebezpiecznych narzędzi było zabronione, a broń – o ile pasażer otrzymał pozwolenie na jej wniesienie – musiała być przez cały rejs zdeponowana w specjalnym sejfie pod groźbą usunięcia je posiadacza z pokładu i sankcji prawnych – to jednak ryzyko zamachu terrorystycznego było brane pod uwagę przez armatora. Ludzie ci byli prywatnymi ochroniarzami statku działającymi „pod przykrywką”, a ich tożsamość znana była jedynie kilku osobom na pokładzie w tym, rzecz jasna, kapitanowi.\nI chociaż fataliści i specjaliści od statystyk potrafili wyliczyć prawdopodobieństwo różnych niebezpiecznych zdarzeń, to nikt jednak nie potrafił przewidzieć tego, co przytrafi się „Destiny” w ciągu kilku najbliższych dni. A gdyby ktoś nawet potrafił przewidzieć los okrętu i znajdujących się na nim ludzi i chciał o tym opowiedzieć komukolwiek, natychmiast zostałby odizolowany od reszty społeczeństwa i podany terapii, której celem byłoby przywrócenie takiej osobie bez wątpienia utraconego zdrowia psychicznego.\nPunktualnie o godzinie 11:15 „Destiny” opuścił port w Miami, przy wtórze wiwatów ludzi na nabrzeżu odprowadzających swoich bliskich na pokład i wycia pokładowych syren.\nRejs właśnie się rozpoczął.\nA nad nieświadomym okrętem zawisło widmo rychłej zagłady.\nPiekło wyciągało szpony po to, co mu zabrano. I nie liczyło się z tymi, którzy staną mu na drodze.\nJohanna przybyła na statek jako jedna z pierwszych. Jej trupa artystyczna została przywitana przez drugiego oficera, który – po kurtuazyjnym wprowadzeniu – przekazał im najważniejsze informacje o „DESTINY”. Wycieczkowiec robił wrażenie. Może nie należał do najdroższych i najbardziej luksusowych w swojej klasie, lecz i tak znajdował się na wysokiej pozycji na liście najlepszych transatlantyków na świecie. Przynajmniej tak zaręczał drugi oficer.\nJohanna czuła pewną ekscytację. Musiała to przyznać. Owszem, koncertowała w wielu miejscach, na wielu salach i w wielu filharmoniach, ale występy na płynącym przez ocean okręcie było dla niej czymś nowym. Dla grupy, z która dziewczyna występowała, również.\nOtrzymała kabinę 6216 na Górnym Pokładzie, która okazała się interiorem bez widoku na ocean, a na dodatek miała ją dzielić z Vanessą Vigo, niewysoką, ciemnowłosą i jasnoskórą skrzypaczką, z którą w sumie, jak do tej pory, zamieniła tylko kilka zdań. Nie tego oczekiwała, ale cóż zrobić. Miejsce na okręcie było w cenie, a armator zapewne wolał na nim zarobić, sprzedając lepsze kajuty komuś, kto za bilet płacił, a nie komuś, komu musiał dodatkowo zapłacić za występy.\n- Jakoś damy radę – pocieszyła ją Vanessa. – To tylko dwadzieścia dni. No i karnawał w Rio.\nJohanna nie do końca podzielała entuzjazm koleżanki. Miała wręcz pewność, że tak felerny pokój dostała tylko dlatego, że Russel Ingerd – ich menadżer – miał do niej o coś „focha”. Może będzie musiała z nim pograć ostrzej i odzyskać miejsce w jakiejś wygodnej, jednoosobowej kabinie z widokiem na ocean, jak cywilizowani ludzie na poziomie.\nOstatnio edytowane przez Armiel : 25-03-2014 o 20:18. Powód: dodanie gracza\n23-03-2014, 22:12 #2\nMalcolm czuł ducha przygody, jaki zawsze towarzyszyła mu, gdy zaczynał nową podróż lub podejmował się nowej aktywności. Wchodząc na pokład „Destiny” musiał, niestety, przeciskać się wraz z tłumem innych pasażerów. Rozwrzeszczanych lub spiętych, rozentuzjazmowanych lub wręcz przeciwnie – wygaszonych i spokojnych.\nZałoga wycieczkowca uwijała się w pocie czoła, cały czas starając się zachować fason i profesjonalizm. Stewardzi wiedzieli, że od tego zależy wysokość napiwku, jaki otrzymają za wniesienie rzeczy do kajut, oraz późniejsze relacje z pasażerem.\nW końcu, po ostatnim spojrzeniu na bilet, Malcolm otrzymał „swojego” stewarda – ciemnoskórego, szczupłego i młodego mężczyznę - który wziął usłużnie bagaż Goodspeda i dość szybkim krokiem przeprowadził przez labirynt długich korytarzy, na których panował istny chaos czyniony przez innych pasażerów.\n- Pańska kajuta, sir – powiedział steward zatrzymując się przed drzwiami z numerem 2282 na poziomie Głównego Pokładu.\nOtworzył drzwi kartą magnetyczną noszoną w kieszeni. Pomógł wnieść bagaże.\n- Pańska karta magnetyczna leży na stole – wskazał kopertę ułożoną na niewielkim stoliku. – W kopercie znajdzie pan również podstawowe informacje o naszym „Destiny”, sir, jak również najważniejsze instrukcje. Gdyby pan miał pytania, wystarczy zapytać kogoś z załogi, sir.\nCiemnoskóry steward uśmiechnął się, czekając na napiwek wyraźnie spiesząc się jednocześnie po kolejnego pasażera.\nJulia wchodziła na pokład, czując za swoimi plecami oddech Diego i jego wodę kolońską. W miarę cierpliwie znosiła zamieszanie i kolejkę, jaka tworzyła się przy wejściu na statek – w końcu zaokrętowanie się ponad dwóch tysięcy ludzi nie było sprawą prostą. Szczególnie, że wielu podróżnych przyjechało prawie na ostatnią chwilę.\nSteward – młody Latynos, którego śniada twarz i czarne włosy – kontrastowały ze śnieżną bielą munduru – chciał wziąć ich bagaże, ale Diego nie pozwolił mu zabrać swojej wysłużonej, sportowej torby. Zdziwiony chłopak spojrzał na Julię, jakby w niej szukał wsparcia, ale nie znalazł i po prostu zajął się swoją robotą prowadząc pasażerów, większą grupą, do ich kajut.\nKajuta 6266 znajdowała się na Górnym Pokładzie.\nSteward otworzył ją swoją kartą magnetyczną.\n- Państwa karty magnetyczne znajdują się na stole – wskazał kopertę ułożoną na niewielkim stoliku. – W kopercie znajdą państwo również podstawowe informacje o naszym „Destiny” oraz instrukcje, z którymi trzeba się zapoznać. Życzę państwu udanej podróży i dobrego odpoczynku.\nZamieszanie związane z zaokrętowaniem odrobinę irytowało Richarda. Nie lubił czekać w kolejce, nie znosił, kiedy zrównywano go z innymi. Jednak w tym przypadku nie mógł narzekać. Nie przy tym wejściu, gdzie udało mu się nawet rozpoznać kilka znanych twarzy świata biznesu, finansjery lub mediów. Może nie twarzy z pierwszych kolumn gazet czy topowych wiadomości, niemniej jednak takich, z którymi należało się liczyć.\nWięc Richard czekał, aż przejmie go elegancka i atrakcyjna stewardesa i poprowadzi do właściwej kajuty wraz z grupką innych zamożnych pasażerów.\nW wyłożonych miękką wykładziną korytarzach nie czuć było tego, że znajdują się na statku. Podobne korytarze Richard zwiedzał w wielu hotelach. Wycieczkowiec nie był statkiem pasażerskim. Był pływającym hotelem z wieloma gwiazdkami, o czym nie pozwalała zapomnieć obsługa w marynarskich uniformach.\nNa bilecie widniał numer 7309 i wskazany pokój, czy też kajuta, znajdowała się na Pokładzie Cesarskim, kilka metrów nad poziomem morza. Na pewno była nieco większa, niż inne kabiny, ale i tak szału nie było.\n- Pańska karta magnetyczna leży na stole – stewardesa wskazała kopertę ułożoną na niewielkim stoliku. – W kopercie znajdzie pan również podstawowe informacje o naszym „Destiny”, jak również najważniejsze instrukcje. Gdyby pan miał pytania, wystarczy zapytać kogoś z załogi.\nDziewczyna wyglądała na zmęczoną, a powitanie przypominało formułkę pracownicy call-center, jednak stewardesa nadrabiała urodą, zgrabną sylwetką i pięknymi, brązowymi oczami. Mogła nawet gadać głupoty, Richardowi nie przeszkadzało to w najmniejszym stopniu.\nHeather ze znudzeniem obserwował, jak menadżer i reszta ekipy poci się z całym potrzebnym sprzętem. Większa część rzeczy została zwieziona do wynajętej ładowni. Wszyscy ludzie z ekipy zostali rozlokowani na Górnym Pokładzie. Jej przypadła kabina numer 6134 z małym balkonikiem wprost nad taflą wody kilkanaście metrów niżej.\nW kajucie, poza zmrożonym winem musującym i deserem z owoców czekała na nią koperta, w której znajdowała się karta magnetyczna – klucz do jej kajuty, oraz instrukcje i informacje najważniejsze, aby poruszać się po statku. Jakby się nad tym zastanowić, ona tego nie potrzebowała. Od tego miała Antonia – chłopca na posyłki dla jej ekipy, który chyba się w niej podkochiwał, przynajmniej tak się jej wydawało. Miała jego numer w krótkim wybieraniu i gdy tyko czegoś ze chciała wystarczyło wcisnąć jedną cyferkę, a parę minut później Antonio przybiegał w podskokach, niczym dobrze wytresowany psiak patrząc na nią tymi swoimi wielkimi, zagubionymi ślipkami. Żałosny.\nHeatcher ze znudzeniem oczekiwała początku rejsu i wieczoru, na którym miała odbyć się impreza jej ekipy. Dzisiejszy dzień był dniem adaptacyjnym. Dopiero jutro mieli rozpocząć zdjęcia.\nMalcolm uwielbiał ten moment, gdy dostojnie wkraczał na pokład samolotu, statku czy innego luksusowego środka transportu i od razu pokazywał, na kogo należy zwracać największą uwagę. Jego świta czyniła sporo zamieszana, ale to tylko podsycało samozadowolenie Jenningsa, bowiem przyciągało jeszcze więcej zainteresowanych spojrzeń.\nNależał do tych gości, których witał kapitan – szczupły mężczyzna po pięćdziesiątce, z opaloną twarzą, szarych inteligentnych oczach i przenikliwym spojrzeniu. Kapitan wzbudzał zaufanie i Jennings z przyjemnością uściskał mu dłoń wymieniając przy tym kilka banalnych formułek powitalnych z zaangażowaniem negocjujących pokój na świecie polityków. To Malcolm też lubił. Grę pozorów.\nSkupiając na sobie uwagę, trzymając pod rękę Sandrę za którą wielu dużo, dużo młodszych od Malcolma mężczyzn oglądałoby się z przyjemnością, pozwolił się zaprowadzić do swoje kabiny – jednej z okazalszych i luksusowych na pokładzie. Jego kabina miała numer 7322 i leżała dość blisko wind. Co ułatwiała dotarcie. Z okien tarasu przylegającego do apartamentu Jennings miał widok na wodę i port w Miami.\n- Sir – to był Watson. – Powinienem panu zrobić zastrzyk.\nGREGORY WALSH JR.\nGregory nie spieszył się z wejściem na pokład. Pozwalał, by ludzie wpadali na niego, pogrążony w swoich myślach. Chłonął tą atmosferę ekscytacji, podniecenia, tą gorączkową przepychankę przy zejściu z trapu.\nTak zaczynało się większość podróży. Ekscytacją. Lecz Gregory miał nadzieję, że nie skończy się podobnie jak jego ostatnia podróż, która miała być podróżą życia – rozczarowaniem i zgorzknieniem.\nPowoli jednak i jemu zaczął udzielać się nastrój. Może spowodował to fakt, że w końcu sprawdzono po raz ostatni jego bilet i mógł udać się do swojej kabiny, a może fakt, że jego i grupkę kilku innych turystów w luźnych, kolorowych koszulach, prowadziła piękna brunetka o zgrabnych nogach i ciemnych, tajemniczych oczach, odrobinę poprawiła mu humor.\nJago kabina miała numer 2255 i znajdowała się na Głównym Pokładzie.\nPotem dziewczyna uśmiechnęła się do niego ciepło.\n- Proszę się nie martwić – powiedziała szczerze, zapewne łamiąc tym samym protokół pokładowy. – cokolwiek się stało, jakoś się poukłada.\n- Co proszę? – wyrwało mu się niezbyt inteligentnie.\n- Wydaje się pan być czymś zmartwiony – wyjaśniła stewardesa.\n- Nie. Po prostu jestem zmęczony.\n- Wodę znajdzie pan w lodówce, tam w tej małej szafce pod telewizorem. Miłej podróży.\nWycieczka była pewną dla Roberta pewną próbą woli. Sprawdzianem jego społecznych relacji, adaptacji do zachowań jednostek zamkniętych w ograniczonej przestrzeni. Ale najtrudniejszą próbą, jaką musiał przejść Robert, był odpoczynek od pracy.\nW jego firmie uznawali, że jest za bardzo spięty, że potrzebuje odpoczynku, nabrania dystansu do pracy. Może mieli rację?\nTłocząc się wraz z innymi pasażerami Tramp obserwował wszystko z właściwym sobie dystansem, jednocześnie uczestnicząc w tym, co działo się wokół jego osoby, jak i patrząc na to z pewnej perspektywy. Analizował, układał, porównywał, szukał podobieństw.\n- Kabina 2241, interior, Główny Pokład, – kiedy nadeszła kolej Roberta usłużny steward wyrósł jak spod ziemi, chętny do zaprowadzenia pasażera na miejsce.\n- Nie trzeba. Sam trafię – zgasił jego zapał Tramp.\nNim wyruszył do Miami zapoznał się z planami „Destiny” jeszcze w swoim domu. Rozkład pokładów, kajut, najważniejszych i mniej ważnych regionów tego oceanicznego giganta. Taką Robert miał naturę. I nawet wczasy i perspektywa karnawału w Rio de Janeiro nie mogły go zmienić.\n- Muszę pana zaprowadzić – wyjaśnił steward z wystudiowanym, zmęczonym uśmiechem na piegowatej twarzy. – Klucze do kabin czekają w kopertach w środku.\nSensowna, aczkolwiek niespotykana procedura, zważywszy na fakt, że ten pływający hotel miał spore lobby i recepcję. Ale Robert zaakceptował takie podejście do klienta, które w gruncie rzeczy było nawet pewnego rodzaju ułatwieniem. Dał się więc zaprowadzić stewardowi na miejsce.\nCarry niewiele zapamiętała z wejścia na statek. Nadopiekuńczy ojciec całą drogę przez trap prowadził ją pod rękę, chociaż wiedział, że strasznie tego nie lubi. Drażniło ją też szczebiotanie jego partnerki, która co chwilę rzucała coś w stylu:\n- Jakiż on wielki. Widzieliście tamtego grubasa. Jest większy nawet niż Henderson spod 18207. Spójrz, jakie tamta babka ma cycki, na pewno sztuczne. Ale śliczny Chihuahua.\nJakby nigdy nie miała zamiaru się zamknąć.\n- Masz pokój numer 6179, jakbyś potrzebowała, by ktoś cię doprowadził. My mamy tuż obok ciebie, 6177 więc wystarczy, byś nas zawołała.\nNie lubiła tego, kiedy aż tak się o nią troszczył. Drażnił ją wtedy. Irytował. Ale nie chciała robić scen zaraz po wejściu na pokład. Dała się więc poprowadzić do kabiny.\n- Moja córka ma problemy ze wzrokiem – wyjaśnił ojciec prowadzącemu ich marynarzowi. – Czy ktoś mógłby zająć się jej wygodą i bezpieczeństwem.\nSzelest papieru upewnił ją, że ojciec wręczył komuś jakiś banknot.\n- Oczywiście, sir – zadowolenie w głosie stewarda upewniło Carry, że musiał być to spory napiwek. – Osobiście tego dopilnuję.\n- Teodor Mueller – ojciec chyba przeczytał naszywkę stewarda.\n- Tak. Dla przyjaciół, Teo.\n- Dopilnuj wygód mojej córki, Teo, a zaprzyjaźnisz się jeszcze z kilkoma takimi prezydentami, jasne?\n- Jasne, proszę pana, jasne jak słoneczko.\nPo chwili Carry siedziała już w swojej kajucie ciesząc się chwilą samotności i spokoju.\nNora na pokład weszła bramą przeinaczoną dla VIP-ów, o co zabiegała przez całą drogę z domu do portu. Wśród elegancko, choć na luzie ubranych kobiet i mężczyzn czuła się zdecydowanie bardziej na miejscu, niż pośród tłumu mniej ważnych ludzi wlewającego się na pokład „Destiny” pozostałymi pięcioma trapami.\nZ uprzejmym uśmiechem podała pierwszemu oficerowi dłoń do pocałunku, uśmiechając się promiennie, kiedy ten przywitał się z nią z godną gentelmana kurtuazją i z może odrobinę sceniczną teatralnością dała się poprowadzić oficerowi w stronę ich pokoju. Kabina 7194 na Pokładzie Cesarskim – piękna kajuta dla VIP-ów z własnym tarasem i widokami, jakich mogli pozazdrościć mniej zamożni pasażerowie.\nHumor Nory popsuła jakaś rozwrzeszczana i niestosownie ubrana gromada mężczyzn i kobiet wchodzących również wejściem dla VIP-ów, przy których skakała spora grupa ludzi z obsługi łatwych do rozpoznania dzięki uniformom.\nPrzestronna i półotwarta winda zawiozła ich na poziom okrętu, na którym mieli swoją kabinę.\nSteward zaniósł ich bagaże na miejsce, stawiając je tylko na chwilę, kiedy otwierał specjalną kartą magnetyczną zamek.\n- Państwa karty magnetyczne znajdują się na stole, państwo Robinson – wskazał kopertę ułożoną na niewielkim stoliku. – W kopercie znajdą państwo również podstawowe informacje o naszym „Destiny” oraz instrukcje, z którymi trzeba się zapoznać. Życzę państwu udanej podróży i dobrego odpoczynku.\nMąż Nory rozejrzał się po pokoju z marsem na twarzy.\n- Ujdzie, chociaż spodziewałem się czegoś bardziej komfortowego i zdecydowanie większego. A ty co sądzisz?\nEdward czuł się nieswojo wchodząc na pokład „DESTINY”. Po pierwsze – wbiegł na niego prawie w ostatniej chwili, kiedy załoga zabierała się do zamykania trapu. Nie on jeden zresztą. Spóźnialskich pasażerów była jeszcze kilku.\nZdyszany podał bilet nadal uśmiechniętym stewardom, a ci sprawdzili go dokładnie.\n- Kabina 2287, Główny Pokład – steward odczytał dane z czytnika przy pasie. – Proszę za mną. Zaprowadzę pana.\nPrzez chwilę Taksony mógł maszerować za przewodnikiem podziwiając ogrom i przepych okrętu. Czuł się tutaj bardzo, ale to bardzo nie na miejscu. Ale chyba nie tylko on. Wiele mijanych osób miało na twarzach wyraz oszołomienia i dezorientacji.\n- Pańska kabina, sir – widać było, że steward powtarza tą formułkę po raz setny tego dnia, bo w głosie młodego Latynosa brakowało emocji.\nPańska karta magnetyczna leży na stole – steward wskazał kopertę ułożoną na niewielkim stoliku. – W kopercie znajdzie pan również podstawowe informacje o naszym „Destiny”, jak również najważniejsze instrukcje. Gdyby pan miał pytania, wystarczy zapytać kogoś z załogi.\nFormalności stało się zadość i steward pozostawił bagaże w kajucie i opuścił ją oczywiście wcześniej nadstawiając dłoń na napiwek.\nEdward został sam. Jak prawie całe swoje życie.\nKajutę Clementine dzieliła jeszcze z trzema innymi dziewczynami.\nMia Sunrise pracowała jako masażystka w jednym ze SPA na pokładzie. Drobniutka Trecy Jopen zajmowała się utrzymywaniem kabin gości w czystości, a małomówna Janices o ostrzyżonych na chłopaka włosach pracowała w kuchni.\nWszystkie cztery stanowiły tylko drobny element w liczącej tysiąc dwieście osób obsłudze „Destiny”. Zadaniem tej armii ludzi było tylko jedno - maksymalizacja satysfakcji ponad dwóch i pół tysiąca klientów z podróży i wypoczynku.\nPodczas gdy pasażerowie korzystali z luksusów oferowanych przez okręt personel miał tylko jedno zadanie – pracować.\nKorzystanie z części przeznaczonej dla pasażerów poza wykonywaniem obowiązków zawodowych było po prostu zakazane. Załoga jadła, odpoczywała, relaksowała się i żyła w wydzielonej do tego części statku. Najważniejszym zakazem było nie wchodzenie w pozasłużbowe relacje z klientami. Każdy pracownik podpisał stosowne dokumenty, a złamanie tych zakazów mogło skutkować wyrzuceniem z pracy. Pod tym względem armator był bardzo surowy.\nNa tej samej przestrzeni, na której mieszkało dwóch pasażerów armator lokował od czterech do sześciu członków załogi. Oczywiście szeregowych, bo kapitan czy oficerowie mieli podobne przywileje i wygody, co turyści.\nKażdy z nich miał swoje obowiązki. Jak tylko „Destiny” opuści Miami otworzone zostaną baseny i atrakcje. Clementine miała wtedy obowiązek ubrać się w swój uniform służbowy i stawić się u swojego menadżera na Pokładzie Spa.\nZaczynało się piekło, jakim dla każdego pracownika i załoganta „Destiny” był każdy rejs.\nPunktualnie o godzinie 11:15 „Destiny” opuścił port w Miami.\nPotężny okręt o długości ponad 270 m, wysokości od kila po szczyt masztu blisko 72 metrów, oraz szerokości ponad 3 5m, ważący ponad 100 tysięcy ton, potrafiący osiągnąć prędkość 20 węzłów, codzienne wykorzystujący 8 ton żywności, dysponujący 1321 kabinami pasażerskimi zdolnymi pomieścić ponad 2500 ludzi, potrzebujący ponad 1000 osób z załogi do obsługi potrzeb klientów oraz samego okrętu, wyruszył w drogę.\n24-03-2014, 12:51 #3\nMalcolm był zadowolony, nie tylko z pogody, która była wręcz idealna, nie tylko z faktu, że jego nazwisko figurowało na liście sponsorów rejsu, ale także z całej oprawy, jaka towarzyszyła inauguracji rejsu.\nIlość ludzi ich radość i rzucane ukradkiem w jego stronę spojrzenia były niczym kojący balsam na jego zmęczone życiem serce.\nWszyscy wiedzieli kim jest i poczytywali sobie za zaszczyt, że będą mogli podróżować razem z nim. Wszak nie co dzień ma się okazje spotykać, jadać i bawić się w towarzystwie jednego z najbogatszych ludzi w Ameryce.\nJennings już w wieku 22 lat był na liście 100 najbogatszych ludzi w Ameryce.\nTuż po swoich trzydziestych urodzinach plasował się już pierwszej 20. Teraz przekroczywszy sześćdziesiątkę, nie interesował się już tym tak bardzo jak kiedyś. Nadal jednak zainteresowanie, zazdrosne spojrzenia innych ludzi i ich wymuszony, bądź też szczery podziw były dla niego bardzo ważne.\nTakże z wielką przyjemnością udzielił krótkiego wywiadu miejscowej prasie. Opowiedział w nim o swoim zaangażowaniu społecznym, o loterii jaką zorganizował, pozwalając tym samym kilkunastu niezamożnym obywatelom spełnić swoje życiowe marzenia, a także o tym, że ten rejs był jego marzeniem od dawna. Powiedział, że czuje się jak nastolatek, który wyrusza na swój pierwszy szkolny obóz.\n- Ludzi będzie tylko troszkę więcej niż wtedy i nie będzie wychowawców - zażartował na koniec, czy najwyraźniej szczerze ubawił dziennikarzy.\nPo krótkiej rozmowie z kapitanem, Malcolm udał się wraz ze swoim osobistym lekarzem do kajuty.\n- Ja rozumiem, to rutynowe działanie, doktorze - Być może wyglądam na podnieconego, ale nie masz się czym obawiać. Naprawdę. Proszę cię tylko o jedno. Jak następnym razem będziesz miał do mnie podobną sprawę, to bądź łaskaw poinformować mnie o tym bardziej dyskretnie. Nie wszyscy muszą wiedzieć o moich kłopotach i nie domaganiu. Wolałbym uniknąć plotek w tym temacie. Aha i przyślij do mnie później Sandrę. Chciałbym usiąść z nią na tarasie i raczyć się widokiem znikającego za horyzontem miasta.\nMalcolm usiadł w fotelu i już bez słowa poddał się wszystkim zabiegom, jaki chciał przeprowadzić doktor Watson.\n24-03-2014, 21:22 #4\nGregory spoglądał na łóżko trzymając w ręku butelkę wody mineralnej.\nNa wielkie czerwone łóżko w kabinie dla nowożeńców. Do licha… powinien był zamienić bilet na inny. Ale czy w tamtym chaosie Gregory pomyślał o tym? Nie. Jego koledzy i koleżanki z pracy też o tym nie pomyśleli wypychając także nieco wbrew jego woli na ten rejs.\nNo cóż… Głupio by się teraz było czepiać o zmianę kajuty na mniejszą. Gregory odłożył więc butelkę na stolik i zaczął wykładać bagaże na łóżko. Książki, książki...chyba przesadził z ich ilością. Kiedy to wszystko przeczyta? Laptop z całym oprzyrządowaniem. Miał założonego bloga… poprawka, mieli założonego bloga na czas tej podróży. Mieli w planach video-relacje wrzucać co drugi dzień.\nNo i na wszelki wypadek miał też sprzęt do wideo-konferencji. E-book… jego też wziął?\nMusiał się pakować na niezłym kacu…\nCo jeszcze niepotrzebnie spakował. A tak… prezent od ojca. Po kie licho mu to potrzebne na wycieczce? Prezent wylądował z powrotem na dnie torby.\nZestaw pierwszej pomocy. Na statku mają ich pewnie sporo. Ba… powinien być nawet więcej niż jeden lekarz.\nAle on musiał zabrać ze sobą profesjonalną apteczkę. Jakie jeszcze głupoty spakował?\nDotarł do zdjęcia w oprawce.\nUśmiechała się z niego Becky w tej seksownej bluzeczke i w naszyjniku, który jej podarował.\nGregory przez chwilę pieszczotliwie głaskał twarz dziewczyny. Uśmiechnął się gorzko, westchnął i szerokim zamachem wyrzucił zdjęcie przez okno.\nDo diabła z Becky!\nGregory przeszedł się po pokoju przeczesując włosy dłonią. Dość smęcenia się. Czas się zabawić i napić się czegoś z procentami zamiast wody.\nSzybko zmienił ubranie na wygodniejsze i podszedł do lustra. Ot, dwudziestopięciolatek w niesfornej fryzurze i okularach. Szczupły i wysportowany… widać, że dbał o kondycję. Dalej było już gorzej.\nNieogolona twarz, strój luźny i pozbawiony gustu. Miało się wrażenie, że Gregory nie potrafi zadbać o swój wygląd i… to była prawda. Gregory nie przywiązywał uwagi do stroju i w tak dość niechlujnym t-shircie, jeansowych spodniach i trampkach wybrał się na zwiedzanie statku. Zamierzał rozejrzeć się po tutejszych atrakcjach…. obejrzeć basen, rozejrzeć się po siłowni. Jako finał tej wycieczki planował tutejszy bar i masę egzotycznych drinków… Zamierzał spróbować je wszystkie. Zwykle unikał alkoholu z racji swego zawodu.\nAle teraz był na długim urlopie. Pewna ręka i oko nie były mu obecnie potrzebne. Mógł więc posmakować nowych przyjemności. Coś mu się od życia należało, po ostatnich wydarzeniach.\nOstatnio edytowane przez abishai : 24-03-2014 o 21:24.\n25-03-2014, 00:45 #5\n"Destiny - duma Atlantyku!" głosił napis na plakacie, który Godspeed mijał podczas wycieczki za stewardem. Jak na dumę Atlantyku przystało wszędzie pełno było... w zasadzie wszystkiego. Przepych wylewał się zewsząd, umiejętnie wtłaczany w gardła pasażerów słowem i gestem usłużnych stewardów i stewardess. Na głupim korytarzu prowadzącym do nieco mniej ekskluzywnych pokoi na głównym pokładzie leżał czerwony dywan z pluszu, a po ścianie ciągnęły się rzędy świateł w zdobnych abażurach. Nawet mosiężne tabliczki na drzwiach pokoi były tak eleganckie jak to tylko możliwe w przypadku metalowej tabliczki.\nMalcolm ciągle nie potrafił się przyzwyczaić do otaczającego go blichtru i choć poza plecami jego przewodnika nikt nie mógł dostrzec jego podekscytowania, mężczyzna odruchowo sięgnął po papierosa by nie uśmiechać się jak ostatni idiota.\n- Tutaj nie wolno palić, sir. - głos czarnoskórego przewodnika ociekał wręcz fałszywą usłużnością za setki dolarów.\nZapalniczka zatrzymała się w połowie drogi do ust. Mężczyzna przewrócił oczami, po czym przywołując na twarz zwyczajowy uśmiech schował fajkę do paczki.\nWesoły nastrój nie opuszczał Malcolma od wkroczenia na trap. Ostatecznie wcale nie miał płynąć ogromnym wycieczkowcem, ale skoro los zesłał mu bilet - nie pozostało nic innego jak wejść na pokład i zobaczyć co z tego będzie. Nawet jeśli rejs miałby okazać się fałszywym tropem, zawsze mógł przecież spędzić kilka miłych dni na koszt frajera, od którego zdobył bilet. Podróż była świetnym pretekstem do opuszczenia nudnych Stanów. Nawet tego nie planował, ale teraz wydało mu się całkiem jasne, że dokładnie od tego momentu powinien zacząć długo odkładany wyjazd. Na dobry początek karnawał w Rio, a potem złapie jakiś szybki lot do Europy. Co z tego, że zostawi za sobą mieszkanie, samochód, czy pracę, którą niedawno zaczął? I tak miał ochotę rzucić życie w Miami, jednak po co zamieniać je na kolejny, pozornie ekscytujący epizod w innej części USA, kiedy rozciągała się przed nim znacznie lepsza perspektywa?\nW końcu dotarli do pokoju. Steward wysunął dłoń by przywitać się z szeleszczącym Andrew Jacksonem. Ucieszyło go to w wystarczającym stopniu by nie skrzywić się i opuścić pokój bez szemrania. Kiedy został już sam Godspeed poklepał się po kieszeniach i zapalił długo oczekiwanego papierosa. Rzucił torbę na łóżko, okręcił się dokoła pobieżnie ogarniając pokój wzrokiem. Złapał butelkę wody mineralnej, upił kilka łyków i zatrzymał się przed lustrem na ścianie. Spojrzał na siebie krytycznie. Twarz po trzydziestce, obecnie nieco zafrasowana, już po chwili wyrażała absolutne samozadowolenie. Biały, sportowy garnitur, niebieska koszula rozpięta pod szyją. Przystojniak odstawił wodę, przeczesał włosy grzebieniem, poprawił kołnierzyk, oraz mankiety i przywołał na twarz swój najlepszy uśmiech. Papieros tlił się w ustach wypuszczając smużkę siwego dymu.\nMinęło ledwo kilkanaście minut, a on czuł się jakby zmarnował cały dzień. Niewiele myśląc Godspeed ruszył na rekonesans. Nie było co siedzieć na niższym pokładzie, kiedy interesujące sprawy działy się przynajmniej kilka kondygnacji wyżej. Uzbrojony w kartę magnetyczną do swojego pokoju i pochowane po kieszeniach marynarki drobne przedmioty był gotów na przygody. Jeśli, rzecz jasna, owe przygody będą obfitować w drinki z palemką, piękne kobiety i nadzianych gości w kasynie, tylko czekających by ich oskubać. Niekoniecznie w tej kolejności.\n25-03-2014, 13:10 #6\nNareszcie sobie poszli. Ojciec traktował ją jak jakąś niedorozwinięta małolatę, to było takie upokarzające… I tak cud, że pozwolili jej mieszkać samej... A nie, nie cud, po prostu chciał ją posuwać w spokoju. Tą „Mów mi Melody, skarbie, to od melodii, rozumiesz, taki lapsus językowy.” Lapsus. Sama była lapsusem, wyfiokowana dziwka. Kolejna, która leciała na pieniądze ojca, z cyckami większymi niż rozum… Niestety, ojciec poważnie myślał o ślubie z tą panną.\nWestchnęła. Niepotrzebnie się złości, ojciec ją kocha i się martwi, a Melody chciała dobrze. Wszystkie podręczniki typu „Jak rozmawiać z nastoletnia córka nowego partnera” - przeczytała kilka, jeszcze w dzieciństwie, żeby wiedzieć, czego się spodziewać po tych nowych „przyjaciółkach” tatusia - kazały się uśmiechać, zaprzyjaźniać i nie udawać, ze jest się matką dziecka. Choć ona miała przecież matkę, a – co ważniejsze - nie była dzieckiem. Od prawie roku miała w końcu prawo jazdy.\nObeszła kajutę i łazienkę dookoła, sprawdzając wymiary i położenie rzeczy. Z zadowoleniem stwierdza, że nie różni się od tego, co zamieszczono na oficjalnej stronie statku. To było bardzo ważne – nauczyć się miejsca, w którym się będzie przebywało. Rozkładu korytarzy, schodów, pomieszczeń. Wszystkiego. Tak, żeby wiedzieć, gdzie się jest i nie robić z siebie ofiary.\nOd czasu, jak zagubiła się w czasie spotkania z przyjaciółmi w galerii handlowej bardzo dbała takie rzeczy. Zawsze uczyła się na pamięć rozkładu każdego nowego miejsca. Tworzyła sobie w głowie mapę. Od tego czasu wystarczało, żeby ustawiła dobrze głowę i wtedy mogła złapać kątem oka skrawek napisu, oznaczenia ulicy, piętra – wtedy szybko sytuowała siebie, jak ludzika z Google maps, na wirtualnej mapie w mózgu. Prawo, lewo, dwa poziomy do góry, trzecie drzwi, winda. Potrafiła dotrzeć wszędzie. Bez pytania się innych, proszenia. Proszenie się było upokarzające.\nSkoro kabina zgadzała się z planem, była szansa, że reszta też. Wyciągnęła elektroniczna lupę i ustawiła ją nad leżącym na stole planem. Porównała z mapą statku, która stworzyła sobie w głowie. Wyglądało, że wszystkie się zgadza. Odetchnęła z ulgą. W razie czego, zawsze mogła zeskanować plan a potem wydrukować go na wypukłej drukarce, choć przeuczanie się było trudniejsze, niż uczenie od nowa.\nZadowolona, ugięła kolana i wybiła się lekko w górę i tył, tak, aby spaść na plecy, na łóżko. Zarzuciła ręce za głowę i wyciągnęła nogi, przeciągając się.\nDrobne, wysportowane ciało wyglądało tak, jakby nie mogło się zdecydować, czy należy jeszcze do nastolatki, czy już do młodej kobiety. Straciło już dziecięca niezgrabność, ale jeszcze nie rozkwitło w pełni. Za rok, dwa... dziewczyna będzie przyciągać wszystkie spojrzenia. A dziś? Umięśnione ręce i nogi, zupełnie płaska pupa, lekko zarysowane biodra. Małe, już pełne, piersi sterczące do przodu. Gładka, piegowata buzia, bez śladu makijażu. Dopasowana koszulowa bluzka bez rękawów, szorty z bawełny, crocsy.\nWyciągnęła się na łóżku, przymknęła oczy i wciągnęła mocno powietrze,\nzapamiętując zapach pomieszczenia. Krochmal, kwiaty, odświeżacz powietrza, słona woda. Zapachy – podobnie jak dźwięki - były ważne. Pomagały rozpoznawać ludzi i miejsca. Ojciec zawsze pachniał tą samą wodą po goleniu, wyprawioną skórą, końmi. Melody silikonem i tym wrednym, małym szczurem.\nDobrze więc, najpierw lunch, założy tą zieloną sukienkę nad kolano, w której wygląda, jakby uciekła z jakiejś pensji dla grzecznych panienek. Ojciec będzie zachwycony. Pozwoli ojcu poodprowadzać się pod statku, przynosić sobie jedzenie, posłucha paplania Melody, nie zabije szczura, jak znów będzie próbował coś jej ściągnąć talerza…\nPotem siłownia – choć pewnie nie mają tu równoważni ani nic takiego - może basen… Wyrysowała sobie, na swojej wirtualnej mapie- drogę z jej kajuty na pokład z salą fitness. Potem kolacja, potem powie, że jest zmęczona ilością wrażeń i wcześniej się położy. A jak tylko ojciec zajmie się Melody – ścianki nie wyglądają na dźwiękoszczelne – pójdzie sama rozejrzeć się po statku. Potańczy, zabawi się.\nCiekawa, czy przepisy odnośnie sprzedaży alkoholu na statkach są tak samo restrykcyjne, jak na lądzie… jak nawet będą chcieli oglądać jej prawo jazdy, to zawsze znajdzie się jakiś miły dżentelmen, który na pewno chętnie postawi jej drinka.\nMoże jakoś uda się jej przeżyć te pieprzone „rodzinne” wakacje. Może.\nOstatnio edytowane przez kanna : 25-03-2014 o 13:13.\n25-03-2014, 22:22 #7\n- I ostatnie pytanie Richardzie - Sara Goodam z CBS rozpłynęła się w uśmiechu. Po raz kolejny podczas tego wieczornego wywiadu - Twoja ostatnia książka sprzedaje się jak świeże bułeczki, pobiłeś zresztą swój poprzedni rekord... Czy kolejna książka będzie jeszcze lepsza? Czy już nad nią pracujesz? Zdradzisz część fabuły?\nMężczyzna zrobił minę z pogranicza "że co?" oraz "no chyba żartujesz..."; uśmiechnął się zyskując kolejne sekundy i odparł:\n- Zawsze mam kilka pomysłów na dalsze przygody... - kłamstwo, nie masz absolutnie nic konkretnego; zresztą co konkretnego można mieć w dwa miesiące po wydaniu powieści?!? - Nie chcę zdradzać zbyt wielu szczegółów, mogę tylko powiedzieć, że Nikki w końcu uda się na zasłużony urlop...\n- Dziękuję bardzo - moim i państwa gościem był Richard Castle, autor bestsellera "Śmiertelnie Gorąco".\n- Sara Goodam, CBS. Do zobaczenia już jutro wieczorem.\nGodzinę później mężczyzna był w swoim mieszkaniu. Rzucił marynarkę na sofę i spojrzał w okno z panoramą Nowego Yorku. Jasne, już teraz, weźmie, siadzie i napisze kolejny bestseller... Bo to było takie proste i oczywiste…\n“Może wziąłbyś urlop?” - przypomniał sobie słowa Cartera i skrzywił się na samą myśl. Jeszcze gorzej…\nDolny Manhattan wyglądał świetnie z 25 piętra apartamentowca przy Grand Street. Richard poszedł do chłodziarki i wyjął butelkę wina. Nalał zdecydowanie za dużo i wyszedł na taras. Zimna bryza od rzeki Hudson orzeźwiła go trochę - jasne - wiedział, że nawet jak się za coś zabierze to nie bedzie to miało żadnego sensu, ale równocześnie - siedzenie w Nowym Yorku czy w domku letnim w Viveyard Heaven; też nie miało sensu… W żadnym z tych miejsc niczego nie napisze; a kolejna idiotka zada podczas kolejnego wywiadu pytanie o urlop Nikki… Szlag jasny. Jeżeli cokolwiek by na pisał; cokolwiek; to mógłby potem mieć jakąś niemoc twórczą czy inne bloki, czy ogólnie pojęte “bla, bla, bla”. Teraz tak na dobrą sprawę sprzedał jakiś kit o niczym…\nRzucił okiem na okładkę jakiegoś kolorowego magazynu “Malcolm Jennings sponsor rejsu. “Destiny” dla każdego." Sam tytuł był mocno pretensjonalny, ale Richard przekartkował magazyn. Multimilioner zorganizował loterię dla pracowników… Hmmm… W umyśle pisarza zaczynał się rysować obrazek… Taki statek, nie do końca pasujący pasażerowie, nie do końca przyzwyczajona do sytuacji załoga, nie do końca rozumiejący zmianę bogacze… Oni, oczywiście w dwu różnych kajutach; pozornie wypoczywający… Oni… Zawsze myślał o swoich bohaterach jako o istniejących postaciach, których działania on tylko opisywał. Statek i sytuacja miały potencjał. Teraz jeszcze nie wiedział, czy będzie to morderstwo, czy może coś zgoła innego - kradzież może… Zaginięcie...\nTo miało sens. Wszedł do internetu i wyszukał adres biura podróży. Wybrał numer - cóż najwyżej odbije się od automatycznej sekretarki.\nNiecałe dwa tygodnie później - po dwu spotkaniach autorskich w samym Miami, jednym w Tampie i wywiadzie dla lokalnej telewizji (skoro już jest w okolicy) - Richard pojawił się na nabrzeżu i trochę skrzywił. Tłum był niemożebny. Rozejrzał się po okolicy rysując w pamięci obraz. Na szczęście - razem z kilkoma innymi VIPami przeszedł bocznym trapem i podążył do kabiny 7309. Pokład 7, bilet wart swojej ceny… Kiedy został w pokoju sam rzucił torbę na łóżko i wyjął laptopa. Utworzył nowy plik “Heat” i zapisał:\n- na nabrzeżu tłumy jakby co najmniej Titanic wypływał;\n- boczna kolejka dla lepszych pasażerów; Nikki narzeka…\n- przemęczona stewardesa, skoncentrować się na brązowych oczach i figurze\n- kajuta niewielka, ale ekskluzywna\nCastle miał kilkanaście minut do 12:15 na którą zapowiedziano wypłynięcie z portu w Miami. Przebrał się, włożył do kieszeni marynarki plik wizytówek, sprawdził czy pióro jest w porządku i znalazł na pokładzie widokowym - pełnym. Zrezygnował ze ścisku, notując w pamięci obraz machających ludzi i samojebek najnowszym iPhone. Zszedł na niższe pokłady i spacerował po korytarzach z przygotowanym nieśmiertelnym tekstem ”dziękuję, wszystko jest w porządku, nie jest mi potrzebna pomoc” czy innym “chciałem poznać statek” oraz “przepraszam nie wiedziałem, że tu nie wolno przebywać, proszę mi wskazać drogę do części pasażerskiej”.\nPlan na resztę dnia wydawał się odpowiedni. Zwiedzenie statku, lunch, uzupełnienie notatek, wizyta w SPA, wizyta w kasynie lub na pokładzie wypoczynkowym… Tak, aby poobserwować ludzi i ich zachowania. Każdy bohater miał jakiś rzeczywisty pierwowzór…\n27-03-2014, 02:35 #8\nLudzie będący w głębokiej finansowej dupie robią różne rzeczy. Najczęstrzym ich zajęciem, można powiedzieć, że hobby, jest pogarszanie swojej sytuacji. Alkohol, dragi, inne egzotyki. Bo przecież jest prościej przychylić kielona i zapomnieć, czy strzelić w żyłę i w ogóle nie być świadomym problemu. Państwo, choć niekoniecznie społeczeństwo, chce pomagać takim ludziom i robi to z mniejszym, czy większym skutkiem. Inaczej mówiąc - nie zapomina się o tym i przynajmniej “stara” coś zrobić i pomóc. Gorszym przypadkiem są osoby, które pomimo wszystkiego odmawiają całej pomocy i zaciskając pięści i pośladki mówią z zaciętością “poradzę sobie”, “dam radę”, “nie potrzebuję pomocy”...\n- Poradzę sobie, dam radę, nie potrzebuję pomocy - odrzuciła nie chcąc kontynuować rozmowy ze znajomym ratownikiem.\n- No cholera, no. Kobieto, ogarnij się, w ogóle mnie nie słuchasz. Nie jesteś przecież sama… - młody, lecz doświadczony w swojej profesji gość, westchnął ze zmartwieniem starając się znaleźć argumenty, które ją przekonają do zmiany zachowania - Okej, nie powiem, że wiem jak to jest, bo przyznam, że nie mam pojęcia. Ale cholera, gdybym sam stracił przez swoją byłą mieszkanie i cały majątek to bym skorzystał z pomocy znajomych. Byłoby wtedy łatwiej. Będzie Tobie łatwiej jak tak zrobisz. A Ty do nikogo się nie odzywasz, nagle odwracasz się od wszystkich, co chcą Tobie pomóc i wiecznie bierzesz dyżury. Praktycznie od trzech miechów mieszkasz tu na pogotowiu. To jest za dużo jak na jedną osobę, nie dasz rady. Zrób tak jak ja mówię, jak mówią wszyscy. Nie chcemy mieć kumpeli w pierdlu a obok siebie, potrzebujesz naszej pomocy, tylko tego nie~\n- Wychodzę, mam samolot za dwie godziny - przerwała i nie pozwoliła dokończyć jego wywodu. W prawdzie w ogóle go nie słuchała, skupiona przy kończeniu pakowania wszystkich swoich gratów z pomieszczenia rekreacyjnego w którym faktycznie prawie mieszkała przez ostatni kwartał.\nTransport do Miami był cholernie skomplikowaną rzeczą mając między nogami motocykl podkręcony i przystosowany do miejskich ratowniczych wycieńczeń. Nie miała go gdzie zostawić, więc musiała zabrać go ze sobą. Jazda nim przez połowę stanów odpadała całkowicie a jedynym sposobem jaki mogła przeteleportować się na miejsce docelowe było połączenie, które prawie wyczyściło jej portfel do reszty, zostawiając paredziesiąt dolców. Jednak znalazła się tam gdzie potrzebowała. Może jedenaście godzin przed wypłynięciem ale jednak - mówi się trudno. Spędzenie jednej nocy bez dachu nad głową nie należało przecież do najtrudniejszych. Są ludzie, którzy żyją tak na co dzień a Clem, choć była tego bardzo bliska, jeszcze nie należała do tej grupy. Jeszcze…\n- Przepraszam, zauważyłam pani motocykl~ - zaczęła niespodziewanie nieznana matka stojącego niedaleko rozpłakanego smarkacza, wybijając całkowicie Clem z kontemplacji - ~Jak się cieszę, że panią znalazłam~ ~Mój syn przewrócił się i ma rozdarte kolano~ ~Czy mogłaby pani~\nSiedzenie przy plaży i oglądanie wschodu słońca zawsze musiało być przerywane. Zawsze, włączając to przede wszystkim przypadki, gdzie było jej przerywane w połowie fajki - to było najgorsze.\n- Pewnie - odpowiedziała bez większego wyrazu ani przejęcia odstawiając gdzieś na bok papierosa, by po wszystkim do niego wrócić. Wstała z nieco przysypanego piaskiem chodnika tuż przy wybrzerzu.\nZrobiła parę kroków do wielkiej czerwonej torby na tyle motoru mierząc chwilę wzrokiem malca, który choć dzielny, wciąż się mazał na widok odrobiny swojej krwi. Założyła rękawiczki i wyciągnęła parę rzeczy.\n- Pokaż, no - odezwała się neutralnie, kucając już przy chłopaku - Usiądź - Na jego samego nie zwracała większej uwagi, skupiła się na tym, co miała zrobić. Oczyścić, zdezynfekować, zakryć, przykleić, opatrzyć.\nMalec widział dzielną pani doktor w akcji ratowania własnej skóry, jego matka widziała osobę, którą zesłał sam bóg o którym i tak prawie cały czas mówiła w niekończącym się potoku komentarzy i ulg związanych z szybkim odnalezieniem pomocy.\n- I po wszystkim. Za dwa dni się zagoi - odpowiedziała tym samym neutralnym tonem.\nCałą falę podziękowań nie zarejestrowała będąc skupiona gdzieś w sobie na czymś zupełnie innym, albo mówiąc precyzyjniej na niczym. Kontemplowała dogorywając i starając się nie zasnąć całkowicie. Przez noc kawa, papieros, papieros, kolejna kawa, nad świtem już sam papieros. Najwidoczniej to nie pomogło, bo sam świt przegapiła nawet nie orientując się kiedy. Słońce było już zdecydowanie wyżej niż zakładała. Była znużona a odpoczynek nie przynosił efektów. Nawet wypalić nie mogła w spokoju, bo ktoś musiał jej przerwać. A właśnie zostawiony na chwilę papieros wypalił się sam zostawiając tylko tlącego się wymiętolonego peta.\nCałe życie pod górę.\nNa Destiny dobrnęła w końcu z pełnym bakiem benzyny, którego tak bardzo będzie potrzebować na pokładzie, że aż wcale - ale jednak, z nowo zakupioną baterią fajek i innym obładowaniem jak muł juczny. Odsyłając motor w odmęty ładowni, bez większego humoru wczołgała się na trap w jednej dłoni mając potrzebne papierki a w drugiej swojego palącego się przyjaciela. Obsługa przejrzała dokumenty i przytakując wpuściła na pokład. Jednak nie ze wszystkim.\n- Bez fajki - zasądził stanowczo jeden z gości pilnujących trapu.\nNiestety z pewnym kwestiami nie można było dyskutować a po paru szybkich i głębszych buchach papieros wyleciał za burtę do wody a sama jego właścicielka wyminęła pracowników nie chcąc z nimi już gadać.\nPokój wyglądał całkiem sensownie. Zawsze lepsze to niż nic. A tak się składało, że Clem miała dokładne nic. Trzy wolne łóżka z czterech. Najwidoczniej Tracy jeszcze była na pierwszej porannej zmianie. Clem objęła brzegowe wolne łózko zrzucając na nim wszystkie swoje graty. Mogła chwile odetchnąć nie musząc się niczym i nikim przejmować. Wyciągnęła więc słuchawki, by rzucić się w połowie na łóżko a w połowie na swoje toboły. Włączyła trzeszczącą muzykę i przymknęła na chwilę oczy starając się odprężyć.\nZanim się ocknęła i zorientowała, muzyka w słuchawkach już nie grała. Było słychać tylko energiczne nawijanie wszystkich już trzech współlokatorek. Mówiąc precyzyjniej Mia nawijała za nie wszystkie.\n- Kochana! Jesteś na największym okręcie pasażerskim po ten stronie ameryki! I jeszcze Tobie za to płacą! Naprawdę jest się z czego cieszyć! - starała się rozświetlić czarną sytuację najdrobniejszej osóbki, której przypadła najgorsza i najbardziej niewdzięczna robota sprzątania - Jako jedyna będziesz mogła liczyć na napiwki z naszej czwórki. Ja będę musiała obejść się smakiem i nacieszyć się całodniowym macaniem przystojnych nadzianych facetów - obróciła wszystko w żart celowo nie wspominając o tym, że w większości jest całkowicie odwrotnie - Największy statek to i najlepsza załoga, no nie Clementine? - zwróciła się do zbierającej się do kupy po przebudzeniu ratowniczce.\nZałoga widziała się pierwszy raz w życiu, jednak z rozpiski dostarczonej przez armatora znała nazwiska współlokatorów. Jedynie, co Clem mogła odpowiedzieć to pokiwać potakująco i nie przytomnie głową powodując uśmiech zrozumienia u rozmówczyni.\n- A co u Ciebie śpiąca księżniczko? - odezwała się tym razem malutka Trecy, zgodnie ze wszystkimi uznając moment przywitania za odbyty.\n- Fajki… - odmruczała niemrawo po chwili.\n- A widzisz. Trzeba się wycwanić. - pomachała ze sprytnym uśmiechem czymś długopisopodobnym.\nMinęło jeszcze trochę czasu zanim wszystkie pracownice oporządziły swoje rzeczy, wypakowały się, ogarnęły łazienkę i ujarzmiły krytycznie małą ilość miejsca w okolicach lustra i kranu. Większość była przy wspólnych rozmowach. Wiadomym było, że najbardziej aktywna będzie Mia, później odpowiadająca na pytania Trecy i ciągnięta za słowa Janices. Sama Clem również reagowała na wszystko, jednak niekoniecznie słowami a całą masą innych sposobów. Znużony człowiek nie ma ochoty na rozmowy - tak przynajmniej tłumaczyła sobie to reszta.\n- Wiesz, nie jest trudno ale trzeba mieć swoje sposoby. Ja na przykład wyobrażam sobie, że jest to… Guy Jones. Ta jego uroda i w ogóle. Nie ma co, każdej się podoba. Rękę dam sobie uciąć. Co nie Clementine? Co o nim myślisz?\nClem skrzywiła się lekko nie oczekując nagłych pytań. Zamiast wzruszyć ramionami wzruszyła kancikami ust.\n- Nie żyje. Stalowy pręt przebił mu płuca. Utopił we własnej krwi zanim karetka zdążyła dojechać. - udzieliła wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytanie wchodząc do łazienki wrzucając poskładane ręczniczki i od razu wracając. Współlokatorki ucichły nieco zszokowane - ...No co? - dorzuciła widząc na sobie wzrok wszystkich.\n- Ale… Ty masz… Wspaniałe wyczucie… Czarnego humoru… - Podsumowała Mia naciąganym uśmiechem do opisanej dość masakrycznej sceny dla nieprzyzwyczajonych osób. Zauważyła, że ratowniczka była najmniej rozrywkową osobą w towarzystwie. Również nie miała zamiaru tak tego zostawiać - Jak tylko skończymy zmianę to wyciągamy cię na balangę. Musisz się rozerwać trochę. Jak widać potrzebujesz odrobiny luzu, kochana - zadecydowała za wszystkich, jak się okazało za aprobatą.\nPostawiona przed faktem dokonanym Clem nie wiedziała, co powiedzieć. W sumie jeśli mowa o jakieś przyszłości - jej było bez większej różnicy. Jak będzie to będzie.\nParęnaście minut przed odbiciem od brzegu stała wyszykowana w uzbrojonym czerwonym mundurze pełnym wszelakich odblasków i oznaczeń medycznych. Zmarnowana i znużona twarz na niewyróżniającej się wysokości odbijała się od lustra oceniając swój wygląd. Może nie był taki zły? Może sama na siebie patrzyła o wiele krytyczniej niż wszyscy na nią? Nad tym się nie zastanawiała, tylko ogarnęła czarne krótsze włosy, choć z pewnością nie tak krótkie jak w przypadku Janices. Niestety, z tym, co widziała nic zrobić się już nie dało. Ten typ tak ma. Teraz tylko jeszcze przydałoby się chwycić za torbę medyczną i zapalić przed rozpoczęciem zmiany u menagera….\nOstatnio edytowane przez Proxy : 27-03-2014 o 02:54.\n27-03-2014, 21:57 #9\n- Ja go kurwa zabiję. - Johanna wiedziała już, kogo to jest sprawka. Ona już wszystko wiedziała. Jej twarz gdy weszła do pokoju zmieniła się momentalnie. Vanessa początkowo niby się przejęła tym, co mówi Johanna, lecz z drugiej strony sama nie przywykła od takich luksusów, jak sama Joha. Sama sypiała często w jakichś nawet dobrze wyposażonych apartamentach, ale nawet wtedy do swojej koleżanki się nie umywała. Owszem, była dobrą skrzypaczką...ale perełka zespołu to perełka. Inna gaża, inne wszystko. Dlatego Vanessę dziwiło jedynie to...czemu akurat Joh jest z nią w pokoju. Ma to odebrać jako awans? Czy może spadek Joh?\n- Dobra Joh nie przejmuj się, będzie dobrze. Wiem, że za dużo nie gadałyśmy...ale może jakoś przetrwamy, nie? - Skrzypaczka była prawdopodobnie tylko dwa, może trzy lata starsza od Johanny, co nadal dawało to, że były niby rówieśniczkami, ale jakoś to nadal nie pomagało złapać im kontaktu w trasach czy próbach.\n- Sorry Van, tak nie będzie. Gdzie on jest? Gdzie jest reszta? Czemu tylko we dwie mamy pokój na jakimś...za przeproszeniem... - Johanna wyszła z pokoju na korytarz, rozciągnęła ręce na szerokość, obejrzała się i obkręciła się w kółko i spojrzała ponownie na Vanessę - Wypizdowie!? I co...i niby, że potrzebuję prywatności!? To we dwie tutaj kiblujemy, a on się bawi na górnym pokładzie i poklepuje Sam i Annę po dupie? Wiem, że nie chciałaś mu ciągnąć. Dlatego tu jesteś ze mną. Ale teraz przesadził. Nie chciałam robić scen przed występem tutaj, ale widzę nie mam wyboru. - Vanessa zrobiła wielkie oczy.\n- Skąd o tym wiesz!? - Dziewczyna aż podskoczyła. Vanessa jednak ostudziła ją swoim spojrzeniem i odpowiedziała jej dość oschle, choć można było wyczuć nutkę podtekstu - /wszyscy o tym wiedzą/.\n- Dobra plan jest taki. Narazie nic nie wymyśle. Idę do niego, załatwię temat. Może póki nikogo nie ma uda mi się coś załatwić. A jak nie, to szykuj usta bo trzeba będzie trzeba dać dupy kapitanowi. - Vanessa zrobiła wielkie oczy i się zaczerwieniła jak burak.\n- No co Ty...hahaha...żartuję. Wrzuć na luz, skoro mamy już być same to nie możesz się ciągle zachowywać jak cnotka. Jak będziesz grzeczna to dam Ci coś z mojej półki. Znajdź rozpis występów i zadzwoń po Catherine, niech zorganizuje resztę moich rzeczy. Aha...i rezerwuję to łóżko. - Johanna rzuciła walizkę na łóżko.\nDrzwi pokoju zatrzasnęły się.\nKobieta szła po korytarzu ubrana dość luźno, jak na osobę, która ma tak wysoko postawione zadanie na tym rejsie. Zwykła koszula, czarna marynarka, włosy spięte w kuca, czarna spódnica za kolano i na nogach baletki. Niby galowo, niby swobodnie. Lepsze to niż szpilki i inne tego typu historie. W głowie opracowywała plan, który ma zniszczyć swojego menadżera, za to, że tak ją potraktował. Zawsze było dobrze. Uzgodnili, że nie wyniosą sypialni na relacje oficjalne. Przesadził. I to srogo.\nPo drodze mijała stewardów i stewardessy, którzy czasami się albo uśmiechali w jej kierunku, albo po prostu mijali. Nie dziwiła się, że personel jej nie zna. Dużo większe prawdopodobieństwo, że goście będą ją znali, szczególnie Ci wiekowi - niż sam personel. Doszła do schodów, doszła do windy. Mimo wszystko, wybrała schody.\nWiedziała, gdzie zespół ma pokoje, bo gdy szła za stewardem, w dali widziała jak chłopcy na posyłki zespołu przynosili sprzęt. Tak...cały zespół nie pozwoliłby dotknąć żadnego instrumentu nikomu spoza środowiska. Wszystko było na kontrakcie. Takie sławy nie pozwolą na to, by ktoś niepowołany dotknął, nie daj Boże przestawił lub przestroił jakikolwiek instrument. Mogłoby to wywołać skandal, lub co gorsze - prasa mogłaby ich rozszarpać. A co za tym idzie, mocne 3 miejsce stałoby pod znakiem zapytania. Mimo wszystkich tych czynników, Joh wiedziała, jakich użyje argumentów. On zaczął wyciągać wszystko na wierzch? W takim razie walca...czas zacząć.\nDojrzała go, gdy korygował ekipą rozlokowywującą sprzęt. On także ją dostrzegł, dlatego spuścił wzrok w papier, który właśnie podpisywał. Gdy znalazła się na wyciągnięcie ręki wypalił pierwszy.\n- Przykro mi, nie miałem innej możliwości. Jego głos był bardzo spokojny i opanowany. Wiedział, że tą bitwę wygrał.\n- Ty w kulki lecisz Rus? A co, to ja muszę kiblować na dole zamiast inni? Wiesz kim jesteś. Wiesz kim JA jestem. Jestem gwiazdą tej orkiestry. Nie próbuj mnie wkurwić, bo zrobię Ci taki balet, o jakim nawet nie śniłeś. Mieliśmy umowę chyba, nie?\n- Ooo, pokazałaś pazurki...skarbie. Lubię Cię taką. - Jego głos stał się prowokacyjny.\n- Nie mów tak do mnie! - Prawie uniosła się krzykiem. - Mów o co Ci chodzi. Skończ z tą śmieszną zabawą.\n- No dobrze. Skoro nalegasz. - Mężczyzna wyprostował się i spojrzał na nią. - Tydzień temu. Bankiet. Johanna wybuchnęła śmiechem, który usłyszał chyba cały korytarz. Po chwili uspokoiła się.\n- Albo dostanę najlepszy pokój jaki jest możliwy, albo odchodzę do Wiener Philharmoniker. Masz czas do końca dnia. Miłej zabawy. - Kobieta wyjęła z torebeczki list, który wręczyła menadżerowi i ruszyła do windy.\nCo za gbur. Co za gbur. Co za gbur. - Powtarzała w myślach cały czas, aż do przyjazdu windy. Gdy drzwi się otworzyły kobieta szybko przekroczyła próg i spojrzała na konsolę. Owszem, często widywała windy, ale żeby były tablica przycisków była na tyle skomplikowana, by nie wiedziała sama, gdzie chce jechać - to jej się nie przytrafiało.\n- Proszę wybrać piętro na, które winda ma się udać. - mechaniczny głos powitał ją na start.\n- Proszę wyblać piętro, sratytaty nanana. Obojętne kurwa gdzie pojadę. Chuj, niech będzie tutaj. Byle na powietrze. - Wcisnęła jakiś przypadkowy przycisk i winda ruszyła na dół.\nDrzwi otworzyły się, a ją powitała wielka sala. Jednak z tego co pamiętała, każda sala ma wyjście i tutaj rodziły się dwa przypadki. Albo do następnej sali, albo na jakiś balkon czy taras. To jej było bardzo na rękę. Musiała się odprężyć, bo właśnie miała do przejścia x dni ze starymi piernikami, nudnymi biznesmenami oraz zarozumiałymi żonami ważnych polityków. Może wieczorem znajdzie jakąś rozrywkę, ale do wieczora nie wytrzyma. Co prawda występ ma co dwa dni, zaczynając od jutra. Dziś może przy szaleć. Mimo wszystko, musi uważać i trzymać się własnej procedury. Punkt pierwszy...rozpoznanie terenu i ewentualnych wrogów dobrej zabawy.\nJej taktyka się sprawdziła. Minęła kilka sal i w efekcie na samym końcu wyszła na świeże powietrze. Znajdowała się chyba gdzieś na najniższym pokładzie, bo przed nią był tylko taras i filary. No i banda. Trafiła chyba dobrze, bo nie widziała nikogo. Tak jej się przynajmniej wydawało.\n- Sukces jest kompletny. - powiedziała cicho do siebie. Skręciła trochę w bok, by nie stać na samym środku i gdy doszła do winkla...stała tam kolejna z niekończącej się listy osób obsługi. Tym razem zamiast z rzeszy stewardów i stewardes stała kobita z obsługi medycznej. Ślepy mógł tylko nie zauważyć osoby w czerwonym stroju, wieloma odblaskami i wyraźnym napisem na plecach "RATOWNICTWO MEDYCZNE". Krótsze czarne włosy i pozycja nieco pochylona nad bandą, korzystając pewnie w taki miejscu z chwili izolacji od świata.\nJoh spojrzała na nią spod oka i wiedziała, że jak zacznie uciekać czy coś, zrobi się to zbyt podejrzane. Zaczęła spokojnie. Podeszła do dziewczyny dość blisko, ale nie aż tak by ta nie poczuła się niezręcznie. Oparła się na burcie i wzięła dwa głębokie wdechy.\nRatowniczka na głos obróciła tylko głowę z nieco pytającą miną i średnio oczekującą nagłych pytań. Jej wzrok przez chwilą mierzył całą Joh, widząc osobę powiązaną z restauracją znajdującą się za plecami.\n- Nie - odpowiedziała znużonym głosem średnio podtrzymującym rozmowę i zdecydowanie nie zainteresowanym dowcipami, by następnie wrócić do dłoni zaciągając lekko papierosa.\n- Wspaniale. I już Cię lubię. - odparła kobieta i już miała sięgać do torebeczki...gdy jednak przezorność wygrała.\n- Wice Prezydent Austrii ma się pojawić osobiście na konferencji. Mam do niego dojście. - Przekazała tą informację tak, jakby to była dla niej normalna sytuacja.\n- Super, nie znam człowieka. - Odpowiedziała tak samo niemrawo jak ostatnio wzruszając zamiast ramionami to kancikami ust pociągając po raz kolejny.\n- Świetnie. Współpracę uważam za rozpoczętą. - powiedziała bardzo żywo i z torebki wyciągnęła dość pokaźnego jointa. Już miała przyszykowaną zapalniczkę więc odrazu rozpaliła. Pierwszego bucha wciągnęła do momentu, aż jej prawie gałki wyszły z oczodołów, co mogło wprawić ratowniczkę w stan zdziwienia. Dodatkowo robiła to dość głośno. Gdy skończyła, wstrzymała powietrze i trzymała tak przez 5-6 sekund. Potem wypuściła z ust biały dym, a powietrze wokół niej nabrało charakterystycznego zapachu.\n- Ty jaja sobie robisz, czy tak na serio? - Zaczęła zmieszana choć sama nie wiedziała na co dokładnie była to reakcja. Czy na bezpardonowe zachowanie, czy na wyciągniętego skręta.\n- Ale...że o co się rozchodzi? - zapytała spokojnie, bo już czuła tą ulgę, którą dostarczała początkowo nikotyna.\n- Aaa...no dobra, ale wyjątkowo. - wyciągnęła rękę ze skrętem w stronę Ratowniczki.\n- Wal się - odrzuciła bez większego przejęcia, jednak z niezadowoleniem i skwaszoną miną - Schowaj to zanim ktoś zobaczy. Nie dam się wyje*ać przez jakąś babkę, co towar bierze od jakiegoś dilera z australi.\nKobieta spojrzała na nią i zaśmiała się cicho\n- Dobrze mamo, już chowam. - by następnie wziąć kolejnego bucha i wydusić z siebie biały dym\n- Spoko, teraz przynajmniej siedzimy w tym razem jak nas znajdą. Poza tym to nie towar z AUSTRALI tylko najlepszy towar z WIEDNIA, którego będąc szarą myszką nie załatwisz. Ja gówien nie ruszam. Wiesz ile się nachodziłam? Po drugie nie mogą wyrzucić osoby, której gaża kosztowała ich tyle co prawie całe piętro. Łatwa kalkulacja. - westchnęła cicho.\n- W dupie mam gdzie to znalazłaś i ile Ci płacą - rzuciła skrzywiona z niezadowolenia wpatrując się w kobietę stojącą obok - Sama sobie w tym siedzisz. W mojej krwi nic nie znajdą - zaciągnęła się odwracając wzrok w przeciwną stronę.\n- Poważnie wyglądam Ci na osobę, która ‘to’ znalazła? - pokręciła głową, ściągnęła ostatniego bucha i wyrzuciła resztkę do wody.\n- Wiesz nie znam Cię i w ogóle...ale… - kobieta sięgnęła do torebki i wyciągnęła już normalnego papierosa, którego podpaliła i wzięła do ust\n- Ale nie powinnaś wyżywać się na osobach, których nie znasz. Pomyśl, że nie tylko Ty masz problemy. Jakie by nie były.\nRatowniczka zadawała się nie reagować na moralne uniesienia nieznajomej. Nie odzywała się przez dłuższą chwilę w której nikt nie wiedział, czy w ogóle słyszała, co się do niej mówiło, czy może dała sobie chwilę na ochłonięcie. Zostało jej jeszcze połówka do wypalenia.\nWiolonczelistka zaciągała się papierosem powoli, tak samo jak długo trzymała to co wdycha w płucach.\n- Jak wypłyniemy będzie tutaj kupa ludzi, nie będzie gdzie palić - wycisnęła z siebie ratowniczka bez większego przejęcia, czy emocji.\n- Dlatego dobieram sobie najlepsze towarzyszki, które znają się na rzeczy. - powiedziała. - Johanne, Wiolonczelistka Berliner Philharmoniker - przedstawiła się wyciągając dłoń w stronę ratowniczki.\nMoże faktycznie nie potrzebne były oschłe reakcje? Napotkana kobieta spojrzała raz jeszcze na nowo poznaną artystkę, przełożyła papierosa do drugiej ręki, wypuściła dym bokiem i również podała dłoń witając się.\n- Clementine May. I wybacz, ale nie mam bladego pojęcia, co to jest to na “B” - skomentowała odwracając się do bandy plecami i opierając łokciami.\nKobiety uścisnęły dłoń i wróciły do papierosa.\n- Ja też nie. - powiedziała, starając się to obrócić w żart.\n- Siedzisz na scenie i grasz, zabawiając starych oblechów, którzy przychodzą prawdopodobnie tylko by oglądać Twoje nogi. Bo i tak pewnie są głusi od 100 lat. Czuje się jak dziwka, tylko że estradowa. Dodatkowo w moim zespole są same miękkie faje, które są nudne jak flaki z olejem. Dlatego muszę się odprężać sama. - zrobiła przerwę na papierosa. - Teraz masz przynajmniej więdzę na artykuł na pierwszą stronę Bilda.\n- Dwanaście godzin babrzesz się w cudzej krwi, jedziesz na sygnale setką w centrum miasta przeciskając się przez ruch uliczny. Robisz wszystko, by znaleźć się u poszkodowanego najszybciej jak się da. Wiesz, że jeśli będzie poślizg z czasem człowiek umrze. Wiesz, że jeśli popełnisz jeden błąd, człowiek umrze. Wiesz, że jeśli sama popełnisz błąd wylądujesz razem z motorem pod kołami ciężarówki prowadzonej przez średnio rozgarniętego kierowce. Bez przerwy masz świadomość tego, że jeśli nic nie zrobisz człowiek umrze na Twoich oczach. Ich rodziny będą wyklinać Cię do końca życia, że nie uratowałaś ich. Jeśli jednak to zrobisz, będą dziękować bogu, że był łaskaw jeszcze go nie zabierać z tego świata.\n- A Ty palisz zioło nie mogąc wytrzymać godziny z gołymi nogami pokazywanymi paru tysiącom ludzi? Na Twoim miejscu byłabym najszczęśliwszą osobą na świecie - zakończyła mętnie patrząc się przez chwilę na artystkę, kończąc fajkę - Bez urazy, ale nie powiedziałabym, że masz takie same, czy większe problemy niż ja, a to tylko wierzchołek góry lodowej - zakończyła wzruszając zamiast ramionami to kancikami ust.\n- Żyletka z Ciebie. Tym bardziej dobrze, że na siebie wpadłyśmy. - powiedziała i uśmiechnęła się. Ratowniczka miała po części racje. Tak jak ma ją każda osoba, która ocenia inną po dwóch zdaniach.\n- Nadal próbujesz wcisnąć kit, że to z powodu pracy stoisz i wyżalasz się w głowie nad swoim życiem? Przejdź do konkretów. Co się stało? - odwróciła się do pozycji, w której stała ratowniczka.\n- Wcale się nie użalam - odrzuciła obronnie i na odczepkę krzywiąc się lekko - Lubie to, co robię ale co za dużo to nie zdrowo.\nPłonący koniec papierosa dobrnął już prawie do samego filtra. Przemieliło go trochę między palcami i pstrykając wyrzuciła za burtę.\n- Odbijamy już a ja zaczynam dyżur. Nie tnij się rozbitymi kieliszkami to nie będę musiała za Tobą biegać - ratowniczka odkleiła się od bandy najwidoczniej uznając to za pożegnanie. Pochyliła się lekko łapiąc za dużą czerwoną torbę i zawiesiła ją na ramieniu kierując się na pobliskie schody.\nJoh tylko uśmiechnęła się i pomachała.\n- Zapowiada się ciekawy rejs.\nZaciągnęła się papierosem po raz ostatni.\nOstatnio edytowane przez BoYos : 27-03-2014 o 22:13.\n28-03-2014, 00:41 #10\nHeather sięgnęła po miskę z owocowym deserem i usiadła na skraju łóżka. Łyżeczką nabrała niewielką ilość tejże pyszności i skosztowała. Bita śmietana nie całkiem przypadła jej do gustu, ale owoce okazały się nawet smaczne.\nOdstawiając miskę zjadła jeszcze kilka kawałków soczyście zielonego kiwi, po czym nalała sobie odrobinę wina do popicia.\nNie upijając jeszcze ani łyczka, podeszła do drzwi prowadzących na niewielki balkon. Otworzyła je na oścież, wpuszczając do kajuty świeże, morskie powietrze. Odetchnęła głęboko, przymykając powieki na moment i delektując się chwilą.\nPostawiła krok do przodu i już znalazła się na balkonie, opierając się jedną ręką o barierkę, w drugiej trzymając lampkę wina. Upiła skromny łyk, zsunęła stylowe okulary przeciwsłoneczne z głowy na nos i oddała się chwili.\nLekka morska bryza rozwiewała kosmyki jej brązowych włosów, które niesfornie okalały dziewczęcą buzię.\nWpatrując się w horyzont, rozmyślała nad tym, jaką przygodę przyniesie jej zbliżający się rejs.\nGdy już opróżniła kieliszek wina, wróciła do kajuty. Zsunęła z nosa okulary przeciwsłoneczne i rzuciła je na miękką pościel rozłożoną na łóżku. Wylądowały zaraz obok egzemplarza najnowszego wydania magazynu ELLE, z którego okładki uwodzicielsko spoglądała Heather Moore.\n- Hollywoodzka enigma... - Heather zaśmiała się pod nosem z tytułu, jaki nadała jej redakcja.\nPrzypomniała sobie także sam wywiad. Dziennikarka, która z nią rozmawiała, niejaka Karen Richardson, była jedną z najserdeczniejszych dziennikarek, jakie Heather spotkała do tej pory. Do tego prezentowała sobą coś więcej, niż te wszystkie hieny cmentarne, z którymi każda medialna osoba miała prędzej czy później do czynienia.\nSam wywiad miał miejsce kilka miesięcy wcześniej, niedługo po gali rozdania Oscarów. Heather była świeżą właścicielką tejże nagrody, otrzymała ją w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej, za rolę w dramacie „O czym marzę”.\nNatomiast pseudonim nadany jej przez magazyn ELLE wziął się stąd, że Heather bardzo skromnie wypowiadała się o swoim życiu prywatnym, które poza kilkoma faktami było grubo owinięte tajemnicą. Karierę zaczęła w wieku dziecięcym i od tamtego czasu wiele nauczyła się na temat nieufności, nie tylko wobec prasy.\nSięgnęła po czarną kopertówkę, z której wyciągnęła telefon komórkowy. 6 nieodebranych połączeń. Nie miała jednak ochoty się tym przejmować, wystukała jedynie wiadomość tekstową do Antonia, by przygotował jej sukienkę na wieczór i schowała telefon z powrotem do torebki.\nPodeszła do lustra, by poprawić fryzurę. Zaczesała lekko pofalowane włosy na bok, poprawiła grzywkę i musnęła usta nawilżającą pomadką. Brązowe, bystre oczy zakryła za szkłami ciemnych okularów i jeszcze tylko spryskała się perfumami o orzeźwiającej nucie zapachowej, po czym dzierżąc w dłoni swoją torebkę, postanowiła zwiedzić przynajmniej część pokładu.\nZ pewnością chciała znaleźć siłownię lub chociażby coś na jej kształt, gdzie mogłaby spędzać przynajmniej godzinę dziennie na bieżni. Kolejnym punktem wycieczki był basen i ocena, na ile nadaje się do pływania, a nie do wesołego pluskania z drinkami. Przed wieczorną imprezą próbowała także unikać menadżera oraz całej ekipy filmowej, chciała się rozkoszować ostatnimi godzinami prywatności.\nOstatnim przystankiem miał być bar, gdzie zamierzała zapoznać się z kimś ciekawym, kto umiliłby jej czas interesującą rozmową.