Manipulacje trakcyjne w osi kręgosłupa — Terapia manualna Mirosław Dębski\nManipulacje trakcyjne w osi kręgosłupa.\nTAK, mogli się o tym przekonać uczestnicy kursu klinicznego z pacjentami jaki poprowadziłem w dniach 7-10 czerwca 2018 r w Toruniu.\nJeśli w przeglądarkach internetowych poszuka się filmów z technikami manipulacji (uruchomienia z szybkim impulsem) w obrębie kręgosłupa to można zaobserwować, że chiropraktycy, osteopaci i fizjoterapeuci manualni w większości wykorzystują jedynie manipulacje rotacyjne. Też tak robiłem przez wiele lat dopóki nie odkryłem, że impuls w osi kręgosłupa jest często bardziej skuteczny.\nCzasem mimo uruchomienia stawów międzykręgowych za pomocą technik rotacyjnych dalej utrzymywało się napięcie tkanek między kręgami. Myślę, że było to spowodowane przekazywaniem informacji z zakończeń nerwowych znajdujących się w zewnętrznych warstwach pierścienia włóknistego dysku. Kiedy w takiej sytuacji udało mi się skutecznie wykonać impuls do trakcji osiowej kręgosłupa w danym segmencie to napięcie tkanek od razu znikało.\nPoza tym impuls do trakcji jest bardziej bezpieczny dla dysku pacjenta. Dlaczego? - ponieważ poprzez skrajny ruch rotacji łatwo można uszkodzić pierścień włóknisty w hipermobilnym już segmencie. Rotacja rozluźnia połowę włókien pierścienia włóknistego dysku. Druga połowa włókien hamuje ten ruch. Jeśli tyko połowa włókien kolagenowych hamuje ruch rotacji to łatwo go uszkodzić - tym bardziej wtedy, gdy część jest już zniszczona.\nPodczas wspomnianego wcześniej kursu klinicznego samodzielnie badałem i leczyłem pacjentów przed grupą terapeutów manualnych, którzy ukończyli już szkolenie podstawowe (posiadają certyfikat ukończenia szkolenia MT).\nNajtrudniejszy przypadek to pacjent po operacji na kręgosłupie szyjnym z dwoma implantami C5-C6 i C6-C7 oraz kręgozmykiem L5-S1. Dolegliwości bólowe kręgosłupa wieloletnie (od okoł 30 lat).\nkażdy ruch głową powodował ostry ból wzdłuż całego kręgosłupa\nczynna rotacja kręgosłupa szyjnego w siadzie i bierna w leżeniu na plecach z powodu bólu prawie zerowa\nw leżeniu na boku brak było czynnej i biernej rotacji zarówno w odcinku TH jak i w L-S - opór końcowy sztywny\nnawet niewielkie forsowanie ruchu rotacji od razu powodowało ostry ból w TH i L-S.\nPodczas drugiej wizyty zupełnie bezboleśnie technikami translatorycznymi w osi kręgosłupa w siadzie uruchomiłem kolejno najpierw odcinek piersiowy (centrum wegetatywne), a potem lędźwiowy. Były obecne „kliknięcia", ale nie są one miernikiem skuteczności techniki. Najważniejszy jest test ruchomości przed i po jej wykonaniu. Jeśli luz tkanek między kręgami powraca, a ból znika to technika jest w 100 % skuteczna. Niemniej aby być pewnym tego, że technika była skuteczna trzeba się wykazać umiejętnością badania luzu tkanek na początku testu sprężynowania doczaszkowo-dobrzusznie lub rotacji.\nU mojego pacjenta po manipulacjach trakcyjnych w osi kręgosłupa napięcie tkanek natychmiast ustąpiło i od razu pojawiła się bezbolesna rotacja zarówno w TH jak i w L-S. Zabezpieczyłem te odcinki przez odpowiednie ćwiczenia, a trzeciego dnia poprzez techniki mobilizacji ślizgowej przywróciłem ruchomość w segmentach C0-C3 (nie pozwalając na ruch poniżej C3 z powodu wszczepionych implantów). Poprawa stanu pacjenta była diametralna. Dowód naukowy można było zaobserwować na własne oczy.\nDużo się ostatnio mówi o medycynie opartej na dowodach naukowych (EBM).\nCzy gdzieś można znaleźć informację na temat skuteczności technik translatorycznych w osi kręgosłupa? Raczej nie (próbowałem). Niemniej Prof. Kaltenborn już kilkadziesiąt lat wcześniej zauważył tą przewagę i cały czas akcentował to w swoich publikacjach książkowych.\nJa też nie dowierzałem, że techniki te są aż tak skuteczne i bardziej koncentrowałem się na technikach rotacyjnych. Gdy udało mi się wreszcie opanować niektóre z technik trakcyjnych to zauważyłem, że są one skuteczniejsze od tych, które wykonywałem wcześniej. Myślę, że impuls do trakcji dla dysku może powodować powrót masy jądra miażdżystego z uszkodzonej części pierścienia do centralnej części krążka i dzięki temu rozluźnienie mięśni wkoło segmentu. Jeśli uruchomienie stawów międzykręgowych nie poprawia stanu pacjenta to proponuję wykonać manipulację trakcyjną dla dysku. Technika nie może powodować żadnych dolegliwości bólowych.\nPodobna sytuacja dotyczy technik do skłonu bocznego w odcinku L-S kręgosłupa opracowanych przez Prof. Olafa Evjentha (Translatoric Spinal Manipulation dostępna na www.optp.com ). Czasem ciężko jest odbarczyć nerw rdzeniowy w otworze międzykręgowym. Prof Evjenth opracował bardzo skuteczne techniki powodujące rozwarcie powierzchni stawowych z ograniczeniem do minimum ruchu rotacji w segmencie. Postaram się w przyszłości zademonstrować przynajmniej jedną z nich.\nNiewiele szkół na świecie propaguje ten typ manipulacji. Myślę, że jest to „sztuka". Sztuką jest odnalezienie zablokowanego segmentu (tym bardziej, że nie powoduje on dolegliwości bólowych), sztuką jest jego uruchomienie i sztuką jest sprawdzenie efektu uruchomienia poprzez testy kontrolne. Testy kontrolne to potwierdzenie naukowe skuteczności leczenia. Kolejne wizyty pacjenta pokazują na ile trwałe są efekty leczenia.\nDla mnie jedynym dowodem naukowym w terapii manualnej są testy kontrolne wykonywane po każdej zastosowanej technice. Był ból podczas ruchu czynnego i po jednym manewrze zniknął. Nie ruszał się segment, a teraz się rusza. Drętwiała dłoń i przestała drętwieć. Test cięciwy łuku, testy napięciowe nerwów kończyny górnej i dolnej albo test IVAN były bolesne i po jednej technice stały się bezbolesne. Były zawroty głowy podczas obracania się na stole i ustąpiły. Było osłabienie siły mięśni i po jednej technice już tego osłabienia nie ma. Były napięte i bolesne mięśnie - po jednym ruchu już są rozluźnione i bezbolesne. To są dowody naukowe - natychmiast po wykonanej technice.\nNa ile wiarygodne są techniki badania i leczenia ręcznego?\nNa tyle na ile terapeuci manualni potrafią wykonać daną technikę. Dla przykładu jeżeli badam rotację w prawo i w lewo segmentach C0-C1, C1-C2 i C2-C3 to powinienem otrzymać taki sam wynik jak inne osoby badające po sobie tego samego pacjenta. Podczas kursu klinicznego można było zauważyć, że mimo wielu lat praktyki każdy z terapeutów uzyskiwał inne wyniki badania (mimo zakończonego egzaminem szkolenia podstawowego Manual Therapy). Po ponownym ustaleniu standardu badania i po wykonaniu techniki na tej samej osobie od razu po instruktorze wyniki badania zaczęły się pokrywać. Zatem potrzebny jest trening i poddanie swych umiejętności kontroli innej osoby z większym doświadczeniem praktycznym.\nAby osobom, które ukończyły szkolenie podstawowe Manual Therapy Kaltenborn-Evjenth Concept dać możliwość doskonalenia umiejętności w pracy z pacjentem przygotowałem 2 kursy kliniczne podczas których samodzielnie badam i leczę pacjentów. Jeden kurs dotyczy dolnej części kręgosłupa, a drugi górnej. Uczestnicy szkolenia mogą sami przywieźć swoich pacjentów. Historia pokazuje, że zazwyczaj są to trudne przypadki kliniczne. Gdy osobiście badam i leczę pacjentów przed grupą to od razu widać cały program badania oraz powody zastosowania takiego, a nie innego leczenia. Nauczam podczas kursu tylko te techniki, które najczęściej na co dzień stosuję w swojej pracy. Program szkolenia zawiera: logicznie poukładane badanie, testy bezpieczeństwa, szybkie wnioskowanie kliniczne, bezpieczne, szybkie techniki uruchamiania zablokowanych segmentów kręgosłupa (manipulacje), dobór odpowiednich ćwiczeń oraz naukę zasad profilaktyki. To co moim zdaniem najcenniejsze, to nabycie umiejętności stosowania dowodów naukowych (testów kontrolnych) po zastosowanym leczeniu.\nKontakt dla osób zainteresowanych: debski.m@interia.pl


Pasze – szybki efekt zmian\nŚruta rzepakowa kosztuje już nawet 1060 złotych za tonę. A zapotrzebowanie na nią, tak na naszym rynku, jak i za granicą, nie tylko cały czas jest bardzo duże, ale w jesiennych i zimowych miesiącach jeszcze będzie rosło. Podobnie jak rośnie w bardzo szybkim tempie zapotrzebowanie na słomę, siano i susz.\nW ofertach pojawiło się siano z koniczyny - średnio po 62 złote za belę. Rośnie zapotrzebowanie na śrutę sojową wolną od GMO, które brakuje w sprzedaży. Nie brakuje za to innych pasz.\nmakuch słonecznikowy 560-610\nmakuch rzepakowy 900-1000\nmakuch sojowy 1600-1700\notręby żytnie 475\notręby pszenne 530-570\ngroch paszowy 740-840\nłubin słodki 940-1000\nłubin gorzki 860-940\nśruta słonecznikowa 1000-1200\nśruta sojowa 1430-1490\nsusz z lucerny 995-1005


jogurt naturalny Archives - Zdrowy Styl Życia Joanny\nSernik bananowy. Gładki, kremowy i pełen bananowego smaku. Taki właśnie jest ten sernik. Sernik, który łączy w sobie dwie ulubione przez nas rzeczy – słodkiego banana i pyszny twaróg. Ciasta...\nPokarmy pomagające spalić tłuszcz z brzucha.\nPokarmy pomagające spalić tłuszcz z brzucha. Tłuszcz z brzucha jest niebezpieczny. Jest ściśle powiązany z cukrzycą, chorobami serca i insulinoopornością. Co więcej, może dotknąć każdego, niezależnie od wieku i genetyki. Dlatego musimy natychmiast...\nSałatka z tuńczykiem, selerem i groszkiem.\nSałatka z tuńczykiem, selerem i groszkiem. Sałatka z tuńczykiem, groszkiem, selerem, makaronem i jogurtem naturalnym jest szybka, zdrowa i stanowi posiłek dla całej rodziny. Groszek wspaniale równoważny smak ostrej cebuli...\nKawowe brownie z dżemem.\nKawowe brownie z dżemem. Od czasu do czasu każdy z nas ma ochotę na dobre ciasto, które wykonamy w krótkim czasie. To ciasto jest dedykowane osobom, które lubią smak kawy....\nOwsianka bananowo – migdałowa.\nOwsianka bananowo – migdałowa. Ta owsianka jest wyjątkowa, wykonana z zaledwie kilku składników, takich jak banany, płatki owsiane, płatki migdałowe. Kremowa konsystencja owsianki wywołuje uczucie komfortu, jednocześnie napędzając całe ciało...\nKoktajl z mango i brzoskwiń.\nKoktajl z mango i brzoskwiń. Odrobina tropikalnych wakacji na początku wiosny? Czemu nie! Koktajl jest idealny na śniadanie by rozpocząć słonecznie i miło dzień – świetnie się sprawdzi jako deser....\nBurrito z kurczakiem i awokado.\nBurrito z kurczakiem i awokado. Jest to szybki i prosty w przygotowaniu przepis na domowe burrito. Duże kawałki kurczaka, delikatne awokado i czosnkowy sos jogurtowy. Wspaniałe danie obiadowe, które przyciągnie...


[pvp] Zdjęcie Tygodnia #6 - "Wyzwania Sonii" - Forum Altaron.pl\n[pvp] Zdjęcie Tygodnia #6 - "Wyzwania Sonii"\n22-10-17, 18:50 #1\nZdjęcie Tygodnia #6 - "Wyzwania Sonii"\nBogowie ponownie zwrócili swój wzrok ku Altaronowi płosząc tym samym złowrogiego bożka. Ten jednak wywiązał się z obietnicy nagradzając trzech wybrańców!\nZajmują ex aequo Lekgan i Walant! Rozmaite bogactwo, pieniądze i hazard, a wszystko to ukazane w ciekawych i sprytnie zrealizowanych pomysłach sprawia, że to właśnie do nich trafia puchar i status szlachecki na 14 dni. Spłoszony bożek nie mogąc do ostatniej chwili podjąć decyzji, komu wręczyć kostkę zdecydował się… ją sklonować! A zatem obaj zwycięzcy otrzymają po jednym jej egzemplarzu.\nKolejny dzień - kolejny naiwniak. Od czasu wojny z moich usług korzystają ciągle te same twarze, a pojawienie się tego wariata zwiastującego koniec świata przyciąga tu niestety zbyt wiele patroli...\nDorobienie się fortuny wymaga już nie tylko sprytu i sprawnej ręki, lecz również... pierścienia szybkości.\nBadania,dzień 2 wznowienie,\nBudzę się rano,patrze list!,Bogowie przestali węszyć,masz trochę czasu działaj! Od razu ruszyłem z kontynuacją badań,dotyczących stworzenia idealnego talara z miedziaka. Pewien alchemik raz stworzył dla mnie lipne złoto dla orków, pomyślałem ,że mi pomoże, niestety myliłem się nic więcej oprócz złota głupców nie jest w stanie stworzyć,lecz w tym samym budynku dostałem informację, o dziwnym przedmiocie zwanym przez alchemiczkę "Złotym kłem".Pomyślałem ,że z tym przedmiotem ruszę z swoimi badaniami. Było ciężko, ale końcu znalazłem rycerza, który mi pomoże (za godną sakiewkę).Wyruszyliśmy droga była ciężka, pot lał się nam spod zbrój z powodu wielkiego żaru,ale dotarliśmy. Już po drodze widziałem bogactwa ,które chciałem posiąść we własne łapska. Po drodze po kryjomu zbierałem z ziemi skarby, do czasu. Nagle wyskoczył wprost na mnie Złoty smok, pierwszy raz widziałem tak błyszczącą złotą skórę, pomyślałem ,że muszę ją zgarnąć na wyłączność! Po wielu godzinach walki z Złocistym potworem, udało mi się nawet wyciąć z niego małe co nieco i podmienić na coś innego, tak by wspólnik się nie zorientował.Dowiedziałem się na temat tego przedmiotu kilku ciekawych rzeczy...\nZajmuje Grabosh, który wywalczył je sobie na bogato w iście śpiewającym stylu! Do niego trafia status szlachecki na 7 dni!\nNie wiem czy zostanie uwzględniony, dopiero przeczytałem, że zgłaszanie odbywa się do 23:59 , byłem przekonany, że do zapisu servera z samego rana. Proszę o uwzględnienie mojego screena pomimo przekroczenia terminu.\nBożek się chyba nie pogniewa?\nA w tym tygodniu…\nCzego pragną? Czym się szczycą? Czego sobie Bóstwa życzą?\nWieść niesie, że niedaleko Bekalelu obozuje sławna wojowniczka Sonia! Jej poczynania Bogowie śledzą zawzięcie już od dłuższego czasu, zastanawiając się czy jej umiejętności mają jakieś granice? Ostatnio zasłyszeli też, że okoliczni bohaterowie próbują przypodobać się Sonii zyskując jej szacunek. Zainteresowali się tym tematem bardziej i chcą poobserwować ich przygody!\nUdokumentujcie i ciekawie opiszcie jedno z wykonywanych przez siebie wyzwań od Sonii! Zwycięzca konkursu otrzyma puchar, 14 dni statusu szlacheckiego i unikatowy przedmiot, który obecnie jest niemożliwy do zdobycia. 7 dni statusu szlacheckiego trafi natomiast do zdobywcy drugiego miejsca!\nZdjęcia publikujemy od momentu ukazania się tego posta do godziny 23:59 dnia 28 października 2017 roku;\nKażdy gracz może wysłać wyłącznie jedno zdjęcie, z jednego konta i w wypadku wygranej nagrody zostaną mu przyznane na konto, z którego zdjęcie to opublikował;\nGłówny bohater zdjęcia i publikowanych przygód musi być tą samą postacią, która przypisana jest do konta jako główna i wyświetla się pod nickiem z forum;\nObowiązuje zakaz używania Photoshopa oraz innych programów do przerabiania screenów z gry;\nWszelkie przejawy oszustw i ich prób skutkować będą wykluczeniem z tego oraz przyszłych konkursów;\nKonkurs dotyczy wyłącznie świata cPvP.\n25-10-17, 15:31 #2\nPrzeciez wiekszosc sonie pokonczyla ;/ mam nowego chara robic czy co?\n25-10-17, 16:06 #3\nA kto powiedział, że po zrobieniu zadań dla Soni nie możesz iść na zlecane przez nią potwory?\n26-10-17, 16:37 #4\ntoci co grali przy wyjściu Altaronu w 2011 to mnie znają, co do zdjęcia nie trzeba chyba nic dodać ani nic ująć ;)\nDream your Dream... This is the Destination... You alive this Sound... Listen,Feel,Enjoy...\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika daarko88\nZnajdz więcej postów napisanych przez daarko88\n26-10-17, 19:40 #5\nTen drugi musiał być samurajem, bo po wszystkim zafundował sobie sepuku.\n26-10-17, 20:21 #6\n26-10-17, 22:10 #7\nBy strach przełamać\nby lęk swój złamać\nby odwagi dodać trochę\nby przełamać tę pychę....\npoczujmy zemsty klimaty....\n26-10-17, 23:39 #8\nOstatnio edytowane przez Nimri ; 27-10-17 o 16:36 Powód: Poprawienie grafiki, Dzieki Rahilux\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika Nimri\nZnajdz więcej postów napisanych przez Nimri\n27-10-17, 13:40 #9\nChyba nie zasługuje na szacunek Sonii...\nZuploaduj screena na imgur, scrhu jak i screenshooter nie pozwalają na opcje otwórz grafikę w nowej karcie przez co [IMG][/IMG] nie działa.\n27-10-17, 22:57 #10\nDo tematu postanowiłem podejść w sposób oryginalny, a więc i upolowana bestia miała być nietypowa, niestety jak wielu moich poprzedników musiałem uznać wyższość maszkary, której stawiłem czoła. Jak widać na czacie załączonego screena, "potwór" użył czaru, na który nie mogłem znaleźć riposty (szerszemu gronu znany jako "friendzone") i z polowania nici... ;)


Jakiś czas temu informowaliśmy was o dwóch nowych smartfonach Samsunga, działających na OS Microsoftu, czyli Windows Phone 8. Dziś udało się nam poznać nie tylko nazwy kodowe słuchawek Marco i Odyssey, ale także ich ceny. Zainteresowani?\nJak donosi portal gsmarena, Samsung Marco (I8370) ma być oferowany za kwotę wynoszącą 350-450 euro. Sporo droższy będzie model Odyssey (I8750) - tutaj widełki cenowe wyniosą już 500-600 euro.\nJeśli informację się potwierdzą, to południowokoreański producent bardzo dużo życzy sobie za nowe smartfony - ale jeśli nie lubimy Androida, a Nokii również nie mamy zamiaru kupować, to być może Samsung Marco i Odyssey będą jedyną dobrą alternatywą? Dla wszystkich tych, którzy o słuchawkach jeszcze nie słyszeli, krótkie przedstawienie specyfikacji technicznej.\nModel Marco, czyli I8370 został wyposażony w ekran Super AMOLED WVGA, dwurdzeniowy procesor Krait taktowany zegarem 1,5 GHz oraz aparat 5 Mpix z tyłu i 1,9 Mpix z przodu. Nie powinno zabraknąć także 8 GB pamięci wewnętrznej, którą i tak rozszerzymy kartami microSD. Samsung Odyssey (I8750) jest troszkę inny, chociaż nie zupełnie - 4,8-calowy ekran Super AMOLED HD, procesor Krait 1,5 GHz (dwurdzeniowy), aparaty 5 i 1,9 Mpix oraz 16/32 GB pamięci wewnętrznej to elementy, które charakteryzują większego z braci.\nOba telefony powinny ukazać się w czwartym kwartale tego roku.\nTagi: Samsung Windows Phone 8 smartfon smartfon z WP8 smartfon z OS Microsoftu Samsung Marco Samsung Odyssey nowe smartfony Samsunga\nWyciekło zdjęcie Nokii z Windowsem 8\n09.08.2012 12:15, dodał: Łukasz Modrzyk\nSamsung Marco i Odyssey - Windows Phone 8 na pokładzie!\n30.07.2012 11:25, dodał: Bartosz Czechowicz


Abdykacja papieża Benedykta XVI i przyjmowanie Komunii Świętej na kolanach - Stanisław Krajski - NEon24.pl\nRELIGIE 19.02.2013 12:39 5 komentarzy\nW dniu 11 lutego 2013 r., dniu, w którym papież Benedykt XVI zapowiedział swoją abdykację ujawniła się prawda o Kościele. Kościół jest w głębokim kryzysie, w jakim nie był od wieków, stoi na rozdrożu. Jego jutro jest pod wielkim znakiem zapytania.\nPapież abdykując, dokonując aktu, który w tym kontekście jest aktem bez precedensu w historii Kościoła i oświadczając, że nie ma już sił, aby w sposób należyty sprawować posługę Piotrową ogłosił w ten sposób światu o istnieniu jedynej w swoim rodzaju, nowej postaci schizmy. Termin schizma w znaczeniu teologicznym polega w pierwszym rzędzie na świadomym wyłamaniu się spod posłuszeństwa papieżowi jako głowie Kościoła.\nI oto w ostatnich latach mieliśmy ewidentnie do czynienia z takim zjawiskiem. W Kościele, w wielu jego strukturach i wspólnotach lokalnych ignorowano Jego naukę, wskazania, sugestie i przykład.\nJedną z wielu płaszczyzn, w których to następowało, i było udziałem tak biskupów, kapłanów jak i wiernych, była płaszczyzna udzielania Komunii Świętej.\nPapież w sposób wyraźny, rzucający się w oczy, życzył sobie, by Komunia Święta udzielana była do ust i w postawie klęczącej. Sam publicznie zawsze w taki sposób jej udzielał i wielokrotnie mówił o tym by tak ją udzielać i przyjmować.\nTo życzenie ignorowali tak kapłani jak świeccy, również w Polsce. Jedni i drudzy sprawę tę w praktyce i wypowiedziach bagatelizowali.\nW ten sposób bagatelizowana była, siła rzeczy, kwestia realnej obecności Chrystusa w Najświętszym Sakramencie i wszystkich tego konsekwencji.\nPapież odszedł, bo zabrakło mu wsparcia biskupów, kapłanów i świeckich, odszedł, bo zabrakło mu również naszego zdecydowanego wsparcia, wsparcia tych, którzy znają prawdę i wiedzą, co czynią i zrobili niewiele, byli bierni i nieskorzy do dawania świadectwa oraz przyjęcia na siebie choćby małego męczeństwa.\nMówił o tym już papież Pius X w 1908 r.: „W naszych czasach, bardziej niż kiedykolwiek dotychczas, największa siła czyniących zło jest tchórzostwo i słabość ludzi dobrych, a cały wigor rządów szatana wynika ze słabości katolików. O gdybym mógł zapytać Boskiego zbawiciele jak uczynił to w duchu prorok Zachariasz: czymże są rany na Twoich dłoniach? Odpowiedź byłaby bez zwątpienia następująca: Doznałem tych zranień w domu tych, którzy mnie kochali. Zranili mnie przyjaciele, którzy nie zrobili nic by Mnie Bronic, oraz ci, którzy przy każdej okazji staja się wspólnikami moich przeciwników. Ten wyrzut można skierować do słabych i tchórzliwych katolików wszystkich krajów”.\nJednocześnie musimy mieć świadomość tego, jaki jest podstawowy powód przyjmowania Komunii Świętej na kolanach i do ust.\nCzy mamy przystępować do Komunii świętej na kolanach tylko dlatego, że życzy sobie tego papież?\nCzy gdyby nas do tego nie namawiał moglibyśmy z czystym sumieniem przyjmować ją na stojąco?\nCzy nie powinno być dla nas katolików oczywiste, że podstawowy powód przyjmowania Komunii Świętej do ust i na kolanach jest jeden i niezmienny, wciąż ten sam od początku chrześcijaństwa?\nW Komunii Świętej jest przecież realnie obecny Bóg, Jezus Chrystus. Gdy ją przyjmujemy jest z nami i w nas, w każdej cząstce komunikantu i każdej kropli wina.\nCzy nie należy przed Bogiem upaść na kolana?\nCzy nie należy przyjmując Go robić to na kolanach?\nCzy nie należy zrobić wszystkiego, by uchronić Jego ciało i krew przed sprofanowaniem?\nPrzyjmowanie Komunii Świętej na kolanach i do ust powinno być naszym nieustannym świadectwem, świadectwem naszej wiary i naszej miłości do Chrystusa, naszej postawy wobec Boga, naszego szacunku do Niego, czci dla Niego, naszego uwielbienia.\nSzczególnie ważne jest to właśnie dziś, gdy „trwa i nasila się zaplanowana i szeroko zakrojona akcja systematycznego eliminowania znaków najwyższej czci wobec Pana Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie”.\nJest to fragment publikacji pt. „Przyjmujmy Komunię Świętą na kolanach”, która ukaże się w dniu 28 lutego 2013 roku.\nczytaj więcej RELIGIE roux29.05.201914\nTO CHYBA CHODZI O VATICANUM II I STWORZENIE NA JEGO LOTNYCH PIASKACH KOŚCIOŁA JUDEOCHRZEŚCIJAŃSKIEGO,W CZYM BRALI UDZIAŁ OSTATNI PAPIEŻE(?).MY TRADYCJONALISTYCZNY KATOLICY WIERZYMY NA FUNDAMENCIE TRADYCJI I SCHIZMA NAM NIE GROZI.\nRobert Larkowski 19.02.2013 12:58:40\nKs.Natatek jak widać jest prorokiem\nCo więcej można napisać.Ile razy mówił ,że ignorują Papieża.\nPozdrawiam Polaków katolików\nliberalkonserwatywny 19.02.2013 15:18:23\n@Robert Larkowski 12:58:40\nAle prześladaowania tak nawet w samym kościele .Dziś z powrotem zamienia się Jezusa na naród wybrany co zaprzecza jego misji .\nNawet w kręgach katolickich mówi się o jakieś misji żydów posłannictwo naród wybrany ,itp\nTo po co ofiara Jezusa .Judeo chrześcijanie to najgorsza schizma masońska w kościele .Prawda jest jedna.\n23 Do czasu przyjścia wiary byliśmy poddani pod straż Prawa i trzymani w zamknięciu aż do objawienia się wiary. 24 Tym sposobem Prawo stało się dla nas wychowawcą, [który miał prowadzić] ku Chrystusowi, abyśmy z wiary uzyskali usprawiedliwienie. 25 Gdy jednak wiara nadeszła, już nie jesteśmy poddani wychowawcy 26 Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi - w Chrystusie Jezusie. 27 Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. 28 Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie. 29 Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą - dziedzicami.\nzwykły człowiek 19.02.2013 21:08:59\nWILK, POŚRÓD WILKÓW!\nGdyby papież Benedykt XVI, był prawdziwym uczniem Pana Jezusa i gdyby kościół katolicki głosił Boże Słowo, to jego rezygnacja z zajmowanego papieskiego stanowiska nigdy nie miałaby miejsca.\nPostępowanie wyżej wymienionego, byłoby w rzeczy samej ucieczką z pola walki i zrezygnowaniem z Łask Bożych, (gdyby oczywiście Benedykt XVI je posiadał!).\nNie wyobrażam sobie Apostoła Piotra, czy Pawła, by nie mieli siły do boju z przeciwnościami.\nNiestety, struktura Kurii rzymskiej jest taka, a nie inna i wilk nie potrafi wyzwolić się spośród sfory innych wilków, zatem rezygnuje.\nA jak postąpiłby Paweł?\n„(9) Gdy jednak niektórzy upierali się w niewierze, bluźniąc wobec ludu przeciw drodze, ODŁĄCZYŁ SIĘ OD NICH I ODDZIELIŁ UCZNIÓW, i rozprawiał codziennie w szkole Tyrannosa. (10) Trwało to dwa lata, tak że wszyscy mieszkańcy Azji, Judejczycy i Grecy, usłyszeli słowo Pańskie”.\n(Dzieje Apostolskie 19:9, 10 Biblia Tysiąclecia)\nPaweł, Apostoł Pana Jezusa Chrystusa, odłączył uczniów…\nTak powinien postąpić starszy zgromadzenia, tak powinien postąpić człowiek wierzący:\nOdłączyć uczniów słuchających Zbawiciela, by dalej, razem z nimi nieść światu Dobrą Nowinę o Panu Jezusie i Jego Posłannictwie od Boga Ojca!\nNo, ale ja tutaj piszę, jak zrobić powinien człowiek wierzący, a Benedykt XVI, ani żaden inny rzymski papież, wierzącym człowiekiem nie jest!\n57KerenOr 22.02.2013 10:56:10\nDobrze powiedziane. Generalnie w kłótnie katolickie nie chce się mieszać, to tylko dopiszę to:\n"Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza. Najemnik ucieka dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach."\nLukero 22.02.2013 22:05:04


Zero - epiora.pl - sklep: pióra wieczne, pióra kulkowe, długopisy, atramenty i notesy\n1 490,00 zł - 1 600,00 zł (3)\nPióra wieczne z kolekcji Montegrappa Zero pokazują jak włoska manufaktura podąża za najnowszymi trendami mody i stylistyki. Proste i bardzo eleganckie instrumenty piśmienne zwieńczone są grawerowanym klipsem, co jednocześnie podkreśla najwyższą klasę pióra. Mimo nowego ujęcia designerskiego legendarne stalówki z charakterystycznym wzorem nadal zdobią i zapewniają najwyższy komfort pisania. Niewątpliwą nowością jest również logo marki znajdujące się na koronie i schowane za szkłem. Zachęcamy do poznania tej wyjątkowej kolekcji!\nPióro wieczne Montegrappa Zero Gold\nPióro wieczne Montegrappa Zero Gun Metal Ruthenium\nPióro wieczne Montegrappa Zero Meteor Shower Ruthenium edycja limitowana\nPióro wieczne Montegrappa Zero Palladium\nPióro wieczne Montegrappa Zero Ultra Black Ruthenium


Najlepiej zarabiające artystki według „Forbesa”: Katy Perry na szczycie listy! - Gwiazdy - MAXXX News | RMF MAXXX\nNajlepiej zarabiające artystki według „Forbesa”: Katy Perry na szczycie listy!\ndate_range czwartek, 5 listopada 2015 (11:36)\n„Forbes” jak co roku opublikował listę najlepiej zarabiających kobiet w branży muzycznej. Na szczycie zestawienia znalazła się Katy Perry, która w mijającym roku zarobiła 135 milionów dolarów. Kto jeszcze znalazł się na liście?\nKu zaskoczeniu wszystkich, to właśnie Katy Perry jest najlepiej zarabiającą artystką tego roku. Dzięki swojej trasie koncertowej „Prismatic” wokalistka zainkasowała 135 milionów dolarów. Na każdym z koncertów Perry zarobiła średnio po 2 miliony dolarów.\nPrzewaga Perry nad resztą zestawienia jest ogromna. Drugie miejsce na liście zajęła Taylor Swift. Młoda wokalistka zarobiła w tym roku 80 milionów dolarów. Ostatnie miejsce na podium przypadło natomiast wokalistce działającego od lat 60. zespołu Fleetwood Mac, Christine McVie. Na ostatniej trasie koncertowej zespół Christine zarobił 59,5 miliona dolarów.\nZobacz także: Taylor Swift nagrodzona w kategorii Teledysk roku! Kto jeszcze otrzymał statuetkę na gali MTV VMA 2015?\nNajszczęśliwsza musi być Taylor Swift, ponieważ to do niej należy główna nagroda MTV Video Music Awards, ale nie tylko ona świętuję. Poznajcie… więcej »\nWokalistce Fleetwood Mac udało się minimalnie wyprzedzić Lady Gagę i pozbawić ją tym samym miejsca na podium. W mijającym roku na konto Gagi wpłynęło 59 milionów.\nBeyonce, która w zeszłorocznym zestawieniu triumfowała, tym razem zajęła piąte miejsce z 54,5 milionami dolarów, które zarobiła przez ostatni rok. Kolejne miejsca na liście przypadły również m. in. Britney Spears (31 milionów) czy Rihannie (26 milionów). Pełną listę możecie zobaczyć tutaj.\nZobacz także: Seksowna sesja Beyonce!\nBeyonce wzięła udział w sesji zdjęciowej dla magazynu Flaunt. Współpraca piosenkarki z fotografką Robin Harper okazała się naprawdę owocna. Zdjęcia… więcej »\nlabel Beyonce Lady Gaga 2015 Rihanna Taylor Swift Britney Spears katy perry najlepiej zarabiający Forbes Fleetwood Mac\nOgólna ocena Najlepiej zarabiające artystki według „Forbesa”: Katy Perry na szczycie listy! to: 100%/100%, uzyskana z: 2 głosów.\nBritney Spears w bikini. Odmienioną wokalistkę fani porównują do Ariany Grande!


Recenzja | Space Fortress Omega (Atari XL/XE) – retronagazie\n19 sierpnia 2020 RetroBorsuk RETROrecka 8\nOd maleńkiego słyszał legendy o latających, kosmicznych fortecach, których zadaniem była obrona Ziemi przed inwazją Obcych. Ponoć stworzyli je Starożytni przed wiekami, kiedy ich rozwój cywilizacyjny daleko wykraczał poza pojmowanie dzisiejszej ludzkości. Zawsze myślał, że to tylko bajki, które wymyślał na poczekaniu jego ojciec, jeden z najbardziej zasłużonych pilotów galaktycznej floty. Dziwnym było, że zawsze na koniec opowieści tatko zaznaczał, aby nie rozpowiadał tych nieprawdopodobnych historyjek w szkole. Całkiem możliwe, że jak w każdej legendzie, było w nich ziarno prawdy…\nKiedy poszedł w ślady swego rodziciela i został kadetem lotnictwa, zdarzało się, że jakiś student po pijaku przypomniał mu o fortecach. Dziwnym trafem, opowieść o nich znali tylko synowie aeronautów, którzy odwiedzali najdalsze zakątki naszej galaktyki… Uśmiechał się wtedy na wspomnienie o swoim nieżyjącym już ojcu i nie dawał po sobie poznać, że dobrze to wszystko zna… Był wzorowym uczniem, potrafił okiełznać każdą podniebną maszynę, a dodatkowo notował najlepsze wyniki na wirtualnych symulatorach pola walki. Najwidoczniej umiejętności pilotażu odziedziczył w genach, więc kwestią czasu był jego awans. Kiedy niespodziewanie wybuchła Pierwsza Wojna z Kosmitami był już kapitanem, doświadczonym na wielu frontach. Nic dziwnego, że oddano mu w dowodzenie eskadrę największych asów przestworzy, prawdziwych debeściaków, którzy szybko stali się najskuteczniejszymi złomiarzami latających spodków w naszym układzie planetarnym. Obcy przegrywali…\nKosmiczna Forteca Omega wyłoniła się z czeluści kosmosu. Ilustracja: Orbital Nation,autor: Sebastien Hue.\nI wtedy największe ziemskie teleskopy i ultraskanery wykryły wielki, wręcz gargantuiczny obiekt na kursie kolizyjnym z Ziemią. Kolosalny frachtowiec najeźdźców? A może nieznane ciało niebieskie? Ogromna planetoida przywleczona tutaj jakimś cudem przez obcą rasę z najdalszych zakątków wszechświata, by zgładzić nas wszystkich… Prawda okazała się jednak zupełnie inna i zaskoczyła wszystkich z wyjątkiem najstarszych rangą generałów i naukowców. Z wyjątkiem jego… Kosmiczna Forteca Omega, ostatnia ze starożytnych latających twierdz, dokładnie ta – o której najczęściej opowiadał mu ojciec – istniała naprawdę. Niestety, ten wręcz mityczny cud techniki, wyposażony we własne systemy obronne – zamiast uratować ludzkość przyniesie jej ostateczną zagładę… Jakim cudem kosmici zhackowali sztuczną inteligencję komputera pokładowego Omegi pozostanie dla wszystkich tajemnicą. Wyliczenia naukowców były bezwzględne – zderzenie twierdzy z Ziemią nastąpi za 48 godzin… Niestety legenda stała się faktem w wyjątkowo niesprzyjających okolicznościach…\nIDEA, KOD, GRAFIKA, DŹWIĘK: JASON „THEREALBOUNTYBOB” KENDALL (2017)\nZRĘCZNOŚCIOWA – STRZELANINA\nPoster promujący grę.\nPrzystąpiono do natychmiastowych działań! Bezzałogowe drony i wielkie teleskopy – przeprowadziły natychmiastowe rozpoznanie zagrożenia, zaś najbardziej tęgie ziemskie umysły wymyśliły dość karkołomny plan. Co ja mówię, raczej samobójczą misję! Okazało się, że Obcy wyłączyli starożytne generatory mocy, które miały zapewnić Omedze wieczystą sprawność. Tylko ponowne naładowanie ich odpowiednią ilością energii spowoduje zrestartowanie elektronicznego mózgu tego kolosa. Sprawi, że Omega znowu stanie się obrońcą ludzkości i przeciwstawi się jej wrogom! Tylko, kto tego dokona i w jaki sposób?\nWiadome było, że zwrócą się z tym zadaniem do niego, zdecydowanie najlepszego ziemskiego pilota. Zresztą spodziewał się tego i w głębi serca potajemnie pragnął wyruszyć na spotkanie ze swoim przeznaczaniem. W życiu nie ma zbiegów okoliczności, nie nadaremno ojciec całe dzieciństwo karmił go informacjami o Omedze. Tylko czy jego kosmiczny myśliwiec podoła takiemu zadaniu? Naukowcy przygotowali dla niego niespodziankę, skrywaną od stuleci w nieistniejącym na żadnej mapie hangarze. Antyczny samolot bojowy dalekiego zasięgu nazwany Czarna Mamba, ponoć skonstruowany przez tego samego architekta, który zbudował Omegę. Na przesłanej mu mailem instrukcji obsługi widniała nazwa tej firmy sprzed tysiącleci – Kendallsoft... Zapoznał się ze świetnie przygotowaną elektroniczną broszurą i zachwycił wyglądem swojego nowego cacuszka. Czarna Mamba już na ilustracjach wyglądała na najbardziej zaawansowany technologicznie myśliwiec, jaki kiedykolwiek pilotował. Jednak, gdy ujrzał ją w akcji – trochę rozczarował się jej zdezelowanym wyglądem, przypominającym pada od konsoli i odbiegającym zupełnie od zaprezentowanego w instrukcji… No i gdzie do cholery podział się szpanerski, lśniący czarny lakier? Inżynierowie jednak zapewnili go, że to najbardziej nowoczesna i zwrotna fura w galaktyce…\nAntyczny myśliwiec Czarna Mamba w pełnej krasie.\nKiedy wystartował przekonał się o tym własnoręcznie, gdyż sterowanie zrealizowano po prostu perfekcyjnie! Samolot posiadał dwie dysze silników (lewą i prawą) oraz trzy zakresy prędkości lotu, pomiędzy którymi przechodził bardzo płynnie. Ciągnąc wolant sterowniczy do siebie, leciał z minimalną szybkością, dzięki której mógł wykonywać precyzyjne manewry, co do piksela odległości. Dzięki temu mógł także wykonywać długie poziome loty bokiem swojego myśliwca. Ustawiając manetkę w pozycji neutralnej, przechodził na średnią prędkość, która zapewniała jeszcze dosyć sporą zwrotność. Pchając zaś wolant maksymalnie do przodu wrzucał najwyższe obroty silnika i cieszył się wciskającym w fotel uczuciem pędu. Dobrze, że zamontował w Czarnej Mambie swojego arcade sticka, dzięki czemu miał pełną kontrolę nad jej poczynaniami. Zauważył, że mniej wytrawni piloci, lub ci którzy chcieliby obsługiwać Czarną Mambę za pomocą mniej precyzyjnych kontrolerów mogliby mieć spore problemy z jej okiełznaniem…\nSprawdził systemy uzbrojenia, nic nowego, standardowe działa laserowe zamontowane na obu skrzydłach statku, jednakże bardzo szybkostrzelne. Przytrzymując dłużej spust mógł wystrzelić rakiety energetyczne, za pomocą których doładuje generatory mocy pobudowane na Omedze. Tylko cholera, ludzkość nie znała energii, która napędza kosmiczną fortecę i przez to – nie był wyposażony w takie pociski… Ponoć znajdzie je w samej twierdzy, zaś jego samolot udźwignie takich maksymalnie pięć… Co zresztą było celem jego misji – znajdź rakiety ze starożytną energią i wystrzel je w 10 rdzeni reaktora, by przywrócić pełną sprawność Omedze. Zauważył, że bak z paliwem starcza mu naprawdę na długo, zaś silniki Mamby spalają taką samą jego ilość niezależnie od prędkości lotu. Do jasnej ciasnej, niezbędne będzie jednak tankowanie! Tylko gdzie? W niebieskich tunelach paliwowych zbudowanych przez starożytnych. Dużo później, kiedy przelatywał przez pierwszy taki zbiornik, zauważył, że zmagazynowanie zbyt dużej ilości paliwa – grozi przeciążeniem myśliwca i jego zniszczeniem.\nStrona tytułowa gry oraz wnętrze kosmicznej fortecy. Ten mały zielonkawy obiekt to nasz samolot.\nKiedy doleciał do Kosmicznej Fortecy Omegi ta poraziła go swoim rozmiarem. Monstrualnej wielkości twierdza rozciągała się na cały widoczny horyzont i początkowo sprawiała wrażenie naturalnej struktury – latającej bezkresnej asteroidy, wypełnionej kompleksem jaskiń i pieczar. Czy to aby na pewno budowla pradawnego architekta? Nie zachwyciła go swoim pięknem, w swoich podróżach po wielu rozpikselizowanych światach widział budowle zdecydowanie atrakcyjniejsze pod względem wizualnym. Ot, ogromny skalny labirynt wydrążony w litej skale, przez który musi się przebić. Skoordynował pułap lotu, wyhamował pęd i powoli skierował się w pierwszy widoczny wlot do tunelu…\nJakimś cudem Omega połączyła się z ekranami CRT pulpitów jego statku i pozwoliła wybrać mu stopień trudności misji z trzech dostępnych. Dziwne… Nie jest przecież miękką fają robiony, jednakże była to wyprawa w nieznane – wybrał więc standardowy. Kiedy wyruszył przeraził się początkowo trudnością wyzwania jakie przed nim stawiano. Ale nie pękał! Niejednokrotnie lecąc na najmniejszej prędkości przeciskał się poprzez wąskie korytarze fortecy rysując skrzydłami skały. Musiał być ciągle skupiony i planować z wyprzedzeniem przelot poprzez zdradliwe jaskinie, wybierać odpowiednią trasę, kontrolować poziom paliwa… Zwrotność czarnej Mamby pozwalała mu na wykonywanie naprawdę karkołomnych wyczynów, kiedy w ułamku sekundy leciał bokiem, od jednej ściany fortecy do drugiej, zmniejszając prędkość w ostatniej chwili i wykonując precyzyjny manewr. Obliczony co do metra, centymetra, piksela. Jeden moment nieuwagi i roztrzaskałby się w drobny mak! Wtedy zorientował się, że Omega to jedna wielka pułapka, świetnie zaprojektowana przez szalonego geniusza, tylko po to – by żaden śmiałek nie dotarł do jej wnętrza… Jego umiejętności pilotażu pozwalały mu na czerpanie radości z tej misji, jednakże mniej doświadczeni piloci polegliby, zanim zdążyliby docenić kunszt tego dzieła…\nSegmenty Omegi mają naprawdę zróżnicowaną architekturę.\nI wtedy okazało się, że labirynt wąskich tuneli to nie jest jego główne zmartwienie! Pułapki i najróżniejsze przeszkody pojawiały się dosłownie wszędzie! Metaliczne płyty, które musiał niszczyć swoimi pociskami, podnoszące się i opadające granitowe bariery, wielkie trójkątne skały poruszające się powoli w większych pieczarach… Trafiał też na olbrzymie wrota blokujące drogę do niektórych pomieszczeń, a w dalszych etapach nawet na zwijane ostrza wychodzące powoli ze ścian… Niejednokrotnie rozbił Czarną Mambę zanim nauczył się omijać zagrożenie, na szczęście Omega rekonstruowała jego ciało i pojazd w wyznaczonych do tego checkpointach. Co prawda rozmieszczenie ich nie wydawało mu się do końca sprawiedliwe i często musiał pokonywać ponownie długą drogę zanim dotarł do miejsca kraksy. Nie będzie jednak narzekał, najważniejsze, że jego tyłek pozostał w jednym kawałku… Odnosił wrażenie jakby forteca jednak chciała mu pomóc! Unoszące się gdzieniegdzie, lub poukrywane litery kodu DNA, z których musiał ułożyć napis EXTRA – zwiększały ilość jego istnień dostępnych na jeden przelot. Kolekcjonując je musiał jednak uważać, gdyż co kilka sekund przybierały inny symbol…\nOczywiście wredni kosmici nie byliby sobą, gdyby nie przygotowali dla niego komitetu powitalnego! Szybował akurat w obszernej hali i dawał odpocząć swoim zmysłom. Wtedy zaatakowali! Dwa pojazdy Obcych o zupełnie odmiennym wyglądzie. Pierwszy przypominał wielką komórkę i początkowo wziął go za tutejszą faunę, drugi budził skojarzenia z Tie Fighterami, które widział dawno temu w odległej galaktyce. Jednak obydwaj rzucili się na niego w identycznej trajektorii ataku, co nie pozostawiło mu złudzeń! Działają razem, zaś ich cel był tylko jeden – wyssanie energii, paliwa ze zbiorników jego statku! Szybkim uskokiem w bok uniknął kontaktu z napastnikami, zaś oni jakby nawet tego nie zauważyli. Nie byli najwidoczniej zręcznymi pilotami. Zanim zmienili kierunek lotu – zdążył wpakować w nich kilkanaście laserowych pocisków! Fakt, ich bariery ochronne były zadziwiająco odporne, lecz w końcu wybuch obu pojazdów odbił się głośnym echem od ścian Omegi. Sayonara skurczysyny! Walka z nimi na otwartej przestrzeni nie będzie żadnym wyzwaniem… Później atakowali go jeszcze wielokrotnie w postaci spodków, lewitujących węży czy latających robotów… Niekiedy wykorzystali jego nieuwagę i zanim zorientował się, że wrogowie potrafią przeniknąć przez wszelką materię – przypłacił to stratą paliwa, a nawet życiem. Musiał unikać wszelkiej konfrontacji w trakcie najbardziej czasochłonnych manewrów! Inżynierowie Obcych mogli bardziej popisać się przy projekcie swoich jednostek, ale nie będzie narzekał… Spodobało mu się, że z wrogich wraków wypadają nieraz różne bonusy. Trochę bardziej martwił go fakt, że wymiana ognia z nieprzyjacielem schodzi na dalszy plan w tej wyprawie. A lubił złomować tych drani! Omijaj, eksploruj, dopiero strzelaj! Dawał sobie wytyczne w myślach. W sumie takie rozłożenie atrakcji w Omedze było dosyć nowatorskie…\nW trakcie lotu spotkamy wiele przeszkód: bariery, lasery itp. Na dolnych screenach widać żółte generatory mocy – cele naszej misji.\nZdziwił go fakt, że znajdowane po drodze rakiety wypełnione antyczną energią były tak rzadkie. A dodatkowo wkurzyła go trochę niedokładna detekcja ich zbierania. Zdarzyło mu się, że przeleciał Czarną Mambą nad czubkiem pocisku, lub jego podstawą – a chwytaki pojazdu nie zadziałały. Przecież miał jeszcze wolną przestrzeń w swoim luku rakietowym! Podobnie było z niektórymi metalicznymi płytami, raz topiły się po jednej salwie jego laserów, innym razem potrzebowały kilku… Dziwnym był fakt, że generatory mocy, które musiał aktywować, zaczęły pojawiać się dopiero gdzieś w połowie pierwszego, mozolnego etapu. Jeżeli nie przeczytałby wcześniej instrukcji – nie wiedziałby co do cholery jest celem jego misji! Przez pierwsze kilka podejść do Omegi – myślał nawet, że coś przeoczył… Najbardziej zdenerwowały go jednak wszelkie wskaźniki umieszczone na jego konsolecie. Zupełnie nieczytelne na monitorach CRT zamontowanych w jego antycznym, lecz nowoczesnym frachtowcu. Ile celów pozostało mu do końca misji? Jaki jest jego wynik punktowy? Za cholerę nie mógł się doczytać. Mocno wkurzony uderzył nawet kilka razy pięścią w ekran! Nie pomogło… Żałował także, że Omega nie punktuje brawurowego, szybkiego lotu, że takowy nie wpływa na wynik misji. Wtedy opłacałoby się bardziej ryzykować, a jak powszechnie wiadomo ryzyko zawsze podnosi adrenalinę… Delikatnie irytowała go także cisza, a raczej skąpstwo efektów dźwiękowych dochodzących do jego uszu. Wystrzały, odgłosy tankowania, irytujące sygnały pojawiających się Obcych, czy proste dżingle kiedy coś zbierał. Dobrze, że chociaż przyjemnie brzmiące odgłosy pracy silników zastępowały mu nieobecną muzykę…\nKorytarze wydrążone w fortecy nauczą cierpliwości i pokory każdego pilota…\nKiedy zagłębiał się coraz dalej do wnętrza bastionu docenił jego zróżnicowanie pod względem budowy. Jednakże mniej zdolni piloci mogą tam nigdy nie dotrzeć… Drążone w skale, jakby naturalne labirynty zmieniły się w komnaty budowane pewnikiem ludzką ręką, gdzie można było rozróżnić nawet poszczególne cegły. Gdy już przyzwyczaił się do tych swojskich widoków zaskoczył go zupełnie nieziemski projekt kolejnego odcinka trasy. Jakby wlatywał do wielkiego statku matki tych cholernych przybyszów z gwiazd, z elektronicznymi ścianami i dziwnymi trójkątnymi kokonami. Oczywiście przedstawionymi w dosyć prosty, oszczędny sposób, jednakże miało to swój unikalny urok. Zauważył, że poszczególne wystroje wnętrza Omegi powtarzają się wielokrotnie w ciągu bardzo długich poziomów jakie musiał przebyć. Zbyt długich! Tylko nieliczni żołnierze dotrwają do końca pierwszego, ci najbardziej wytrwali i zajadli w bojach! On, ziemski heros podoła! Gdyby jednak kreator tego miejsca skrócił etapy, gdzie każdy wystrój byłby kolejnym – na pewno zdynamizowałby wyzwanie tutaj zawarte. Nawet żółtodziób lotnictwa mógłby się wtedy cieszyć, że przeszedł chociaż jedną planszę…\nKolejne zgony i ponowne mozolne próby oraz zdobyte w trakcie nich doświadczenie – pozwalały mu dolatywać coraz dalej i dalej… Nie ma co owijać w bawełnę – to misja tylko dla najbardziej wytrwałych pilotów. Musiał sobie dawkować ją z przerwami, odpocząć od kolejnych podejść do pokonania Omegi. Potrzebował wytchnienia, a nawet chciał porzucić tę wyprawę i poświęcić całą ludzkość! Coś jednak powodowało, że powracał na śmiertelny szlak, coś wzywało go w głąb kosmicznej twierdzy… Z każdym kolejnym przelotem ściany Omegi zmieniały swoją barwę, a on coraz bardziej doceniał wymyślną budowę poszczególnych jej segmentów oraz tajemniczą atmosferę tej samobójczej misji. Odwiedzając ponownie te same obszary – zauważył, iż niektóre elementy twierdzy są generowane losowo. Rozmieszczenie reaktorów, czy rakiet przeznaczonych do ich aktywacji, albo metalowych płyt do zestrzelenia… Wcześniej zamknięte wrota okazywały się teraz otwarte i pozwalały zwiedzić nowe miejsca… Wprowadzało to trochę świeżości do całej przygody i nie nudziło pomimo wielu prób…\nMacierzysta planeta najeźdźców zniszczona! Forteca wraca do domu, podobnie jak nasz bohaterski pilot. Ilustracja: Fortress Earth Arrival, autor: Adam Burn.\nKiedy przytrzymał dłużej spust i wystrzelił rakietę w ostatni reaktor mocy – wnętrze Omegi rozbłysło żółtym światłem. Nie zdziwiło go to, przecież widział ten błysk zawsze, gdy aktywował każdy z poprzednich generatorów. Tym razem jednak trwał on zdecydowanie dłużej, a czas przestał biec na krótką chwilę… Antyczna energia wypełniła wszelkie przewody ukryte w ścianach kosmicznej fortecy i skierowała się do elektronicznego mózgu w centrum dowodzenia. Nastąpił restart wszystkich systemów operacyjnych sztucznej inteligencji Omegi, przywracający jej defaultowe ustawienia. Gwiezdna twierdza zawróciła z kursu kolizyjnego z Ziemią i skierowała się do układu planetarnego Obcych. Przekierowała całą odzyskaną energię w zamontowane na jej grzbiecie silosy wyrzutni jądrowych i wprowadziła koordynaty planety macierzystej najeźdźców. Pozostali tylko wspomnieniem, planetarnym pyłem w tamtejszej galaktyce, zaś ludzkość po raz kolejny została uratowana…\nOn, najlepszy pilot na Ziemi, w nagrodę za wykonanie zadania mógł szkolić swoje umiejętności bojowe wykonując kolejne misje we wnętrzu fortecy. Na początku nawet ucieszył się z tego powodu, bo dobrego treningu nigdy za wiele… Jednakże kiedy zobaczył, że każdy następny etap z kolejnych dziewięciu jaki zasymulowała przed nim Omega – jest wariacją pierwszego – nie ucieszył się. Wnętrze fortecy zostało urozmaicone przez kilka nowych przeszkód i pułapek, metaliczne płyty stały się bardziej wytrzymałe, a wirtualne odpowiedniki kosmitów uzyskały umiejętność rzucania niszczycielskich bomb. Na ścianach całego kompleksu pojawiły się drobne ozdobniki, jednakże trasa przelotu – pozostała identyczna. Przeszedł jeszcze dla wprawy kilka kolejnych leveli, po czym wyfrunął z wnętrza Omegi w poszukiwaniu nowych wyzwań. Był jednak pełen uznania dla Jasona Kendalla – architekta tego miejsca, który stworzył je w pojedynkę. Pomimo nie najlepszego pierwszego wrażenia jakie zrobiła na nim ta wyprawa, z biegiem czasu docenił jej klasę. Bardzo wymagająca, dosyć nowatorska i niespodziewanie rajcowna podróż. Żeby w pełni się nią cieszyć musiał ujarzmić Czarną Mambę. Najbardziej dumny był jednak z faktu, że zmierzył się z legendą przekazaną mu w młodości przez ojca… Możliwe, że kiedyś powróci jeszcze do wnętrza kosmicznej fortecy w celu pobicia swoich wyczynów. Chociaż wieść niesie, że na zawsze oddalił się do rozpikselizowanej galaktyki Retro Na Gazie, gdzie wszyscy chętni mogą śledzić jego dalsze ekscytujące przygody. Zarówno w atarowskich, jak i innych małobitowych systemach…\nSPACE FORTRESS OMEGA (ATARI XL/XE)\nPS1. O głównym nurcie przygód Pilota Czasu przeczytacie w następujących artykułach RetroBorsuka i nie tylko.\nSTART LUB FIRE – rozpoczęcie gry.\nOPTION – dostosowanie ekranu do pionowego wyświetlania.\nSELECT – zmiana poziomu trudności. Od TRENINGU (najwolniejszy, najkrótsze poziomy, najmniej zajadli wrogowie, bez ubywającej energii w trakcie lotu, z 2 dodatkowymi życiami), poprzez PILOTA (standardowe ustawienia gry), kończąc na ASIE LOTNICTWA (szybsza rozgrywka, manualna zmiana uzbrojenia poprzez przytrzymanie fire).\nDŻOJ: FIRE – strzał, przytrzymanie FIRE – wystrzelenie rakiet (trzeba być ustawionym naprzeciw reaktora), DÓŁ – najwolniejszy pęd statku, POZYCJA NEUTRALNA WOLANTA – średnia prędkość, GÓRA – najszybszy pęd. LEWO PRAWO (oraz skosy) – szybowanie w poziomie. Żeby odnieść sukces należy sobie przyswoić umiejętność precyzyjnych manewrów co do piksela…\nSPACJA – pauza. Wracamy do rozgrywki poprzez ruch dżojem.\nOPTION – jednorazowe uzupełnienie baku.


Wsparcie dla opieki medycznej i ratownictwa z regionu - chojna24.pl - największy portal powiatu gryfińskiego, telewizja internetowa\nHome / Gryfino / Polityka / Zdrowie / Wsparcie dla opieki medycznej i ratownictwa z regionu\nWsparcie dla opieki medycznej i ratownictwa z regionu\nRedakcja piątek, października 16, 2020 Gryfino, Polityka, Zdrowie\nNa walkę z COVID-19 Samorząd Województwa przeznacza kwotę blisko 31,5 mln w ramach Zachodniopomorskiego Pakietu Antykryzysowego. Środki te trafią do szpitali wojewódzkich, powiatowych, resortowych i klinicznych oraz ratownictwa medycznego. Sam projekt Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowe opiewa na 5 mln zł.\nDzięki temu wsparciu WSPR zakupi m.in. cztery ambulanse wyposażone w respiratory, defibratory czy automatyczne urządzanie do kompresji klatki piersiowej w trakcie resuscytacji. Uruchomienie środków było możliwe dzięki elastycznemu podejściu Komisji Europejskiej do wydatkowania funduszy unijnych na przeciwdziałanie skutkom COVID-19.\nW regionie z pomocy skorzysta docelowo 30 podmiotów. Przyznane środki pozwolą m.in. na refundację wydatków na środki ochrony osobistej, ale także wynagrodzenia czy zakup sprzętu. Obecnie placówki przystępują do zawierania umów, umożliwiających przekazanie niezbędnego dofinansowania.\nW poniedziałek odbędzie się wideokonferencja z podmiotami, dla których sporządzono już umowy. W spotkaniu wezmą udział: Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego Olgierd Geblewicz, dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie Andrzej Przewoda oraz przedstawiciele placówek leczniczych z regionu.


Usługa DSR to dobrowolne i czasowe obniżenie przez odbiorców zużycia energii elektrycznej lub przesunięcie w czasie jej poboru na polecenie OSP, czyli PSE, w zamian za oczekiwane wynagrodzenie. DSR przyczynia się do zachowania stabilności w KSE w przypadku wystąpienia trudnej sytuacji bilansowej, w szczególności w godzinach szczytowego zapotrzebowania na energię elektryczną.\nZ roku na rok wzrasta zapotrzebowanie na energię elektryczną w Polsce. Według wielu rynkowych analiz, zużycie energii w kolejnych latach będzie nadal rosnąć wraz z rozwojem gospodarczym kraju. Z drugiej strony nagłe zdarzenie w postaci lockdownu spowodowanego epidemią COVID-19 skutkowało znacznym spadkiem zużycia energii. OSP musi zatem zarówno efektywnie zarządzać posiadanymi zasobami mocy oraz przyłączać do systemu nowe, elastyczne źródła wytwórcze, jak również dynamicznie reagować na nagłe, nowe wyzwania.\nPotencjał krajowych jednostek wytwórczych powinien być wystarczający, by pokryć zapotrzebowanie w każdych warunkach. Ich moc zainstalowana jest większa, niż wynosi maksymalne zapotrzebowanie. Trzeba jednak pamiętać, że elektrownie nie zawsze dysponują pełną mocą: muszą przechodzić remonty, ulegają awariom, muszą czasowo zmniejszyć produkcję itp. W wyjątkowych sytuacjach może dochodzić do ekstremalnych warunków funkcjonowania KSE, w których równowaga pomiędzy zapotrzebowaniem na energię elektryczną, a możliwościami jej wytworzenia i przesłania jest chwilowo naruszona.\nAby sprostać tego typu zdarzeniom PSE dysponują środkami zaradczymi, które stosują w celu zapewnienia ciągłości dostaw energii elektrycznej. W 2020 r. należą do nich m.in. pomoc międzyoperatorska, praca interwencyjna elektrowni szczytowo-pompowych, rezerwa zimna i usługi redukcji zapotrzebowania na polecenie OSP. W 2021 r. katalog środków zaradczych będą stanowić: pomoc międzyoperatorska, rynek mocy i usługa Interwencyjnej Redukcji Poboru.\nJak działa Interwencyjna Redukcja Poboru, czyli przywołanie do usługi\nWszyscy Wykonawcy usługi Interwencyjna Redukcja Poboru podpisują z PSE umowy na ten sam okres. W tym czasie OSP może powiadomić Wykonawców o planowanej redukcji mocy. Wykonawcami usługi Interwencyjna Redukcja Poboru, oprócz odbiorców końcowych, mogą zostać również agregatorzy, którzy w relacjach z PSE, w ramach zakontraktowanych produktów, reprezentują podmioty posiadające zdolności redukcyjne obiektów ORed.\nPSE wezwą Wykonawców usługi Interwencyjnej Redukcji Poboru do redukcji poboru mocy wyłącznie w sytuacji zagrożenia stabilności KSE. Takie zagrożenie występuje wtedy, gdy OSP przewiduje, że ilość energii w systemie może być niewystarczająca do zaspokojenia potrzeb jej odbiorców.\nWykonawcy usługi Interwencyjna Redukcja Poboru otrzymają w dobie poprzedzającej dzień redukcji wezwanie do składania propozycji sprzedaży bezpośrednio od PSE (w przypadku bezpośredniej umowy z PSE) lub od agregatora, z którym mają relacje umowne. Informacja o redukcji zostanie przesłana wcześniej ustalonym sposobem komunikacji, którym jest dedykowany system informatyczny oraz dodatkowo sms i e-mail.\nPo otrzymaniu wezwania, Wykonawca usługi Interwencyjna Redukcja Poboru może złożyć propozycję sprzedaży, zawierającą komplet parametrów dotyczących oferowanej przez Wykonawcę redukcji. W przypadku akceptacji przez OSP ww. propozycji, Wykonawca otrzyma komunikat z poleceniem redukcji, w wyniku którego jest zobowiązany zredukować zużycie zadeklarowanej mocy, we wskazanym przez siebie okresie.\nPo udanej redukcji Wykonawcy usługi Interwencyjna Redukcja Poboru otrzymają wynagrodzenie.\nMaksymalne wynagrodzenie Wykonawcy usługi Interwencyjna Redukcja Poboru będzie zależało od:


Dom Kultury Kadr to nowoczesna instytucja edukacyjno-kulturalna w trakcie spektakularnej przemiany.\nKadr ma dla nas wiele znaczeń, nie tylko tych związanych z filmem i fotografią. „Kadrując” rzeczywistości chcemy ją oswajać, nadawać jej nowe, niezwykłe skojarzenia i emocje. Wydobywać ukryte sensy, uczyć wrażliwości estetycznej i poznawczej.\nInteresuje nas żywa oraz rozwijająca kultura, która jest otwarta oraz dostępna dla każdego, działa stymulująco i twórczo na swoich odbiorców, nie patrzy z góry. Wspiera własną, indywidualną drogę ekspresji oraz realizacji potrzeb.\nPrzyświecają nam poniższe wartości:\n– swoboda eksperymentowania\n– rozwijająca kultura\n– otwarta wspólnota\nNaszą misją jest zbliżanie ludzi. Zbliżanie, dzięki któremu zmniejszamy dystans społeczny, pielęgnujemy lokalne więzi i uczymy odpowiedzialności za swoje najbliższe otoczenie.\nHistoria i teraźniejszość.\nDom Kultury Kadr powstał w 1978 roku, za sprawą oddolnej, społecznej inicjatywy. W jego początkowej działalności silnie wybrzmiewała specjalizacja filmowa (DKF, kino). Współczesny Kadr realizuje szereg działań statutowych w obszarze edukacji kulturalnej i upowszechniania kultury w Dzielnicy Mokotów. W drugim kwartale 2017 r. oddajemy do użytku nową siedzibę – pociągnęło to za sobą szereg fundamentalnych zmian: funkcjonowania, struktury, poszerzenie oferty zajęć, nowej identyfikacji wizualnej, odświeżonego repertuaru itd. Nowy budynek zainspirował nas do stworzenia nowoczesnego i adekwatnego programu, który jest efektem wielomiesięcznej pracy.\nChcemy sprostać tym wyzwaniom i oczekiwaniom, dlatego uczestniczyliśmy w kilku procesach, które pomogły nam stworzyć KADR na nowo (Laboratorium Edukacji Twórczej, konsultacje społeczne, liczne szkolenia, grupy eksperckie, projekty animacyjne itp.).\nKultura to nie tylko idee, symbole i artefakty – to przede wszystkim ludzie i ich osobiste historie. Dlatego poprzez nasze działania chcemy integrować lokalną społeczność. Stajemy się lokalnym liderem: wsłuchujemy się w oczekiwania, wpieramy oddolne inicjatywy, tworzymy nowoczesną i zrównoważoną ofertę odpowiadającą wymaganiom współczesności.\nNowy Kadr staje się przestrzenią do bycia, dlatego warto bywać w kadrze.\n28 marzec 2021, niedziela -


MF ma projekt dot. ujawnienia danych podatkowych 4,5 tys. największych firm - Money.pl\nStrona głównaGiełdaWiadomości giełdoweMF ma projekt dot. ujawnienia danych podatkowych 4,5 tys. największych firm\nWarszawa, 28.06.2017 (ISBnews) - Ministerstwo Finansów chce umożliwić ujawnianie danych dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), a także m.in. wysokości przychodów w odniesieniu do 4 500 największych przedsiębiorstw, wynika z projektu nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, który trafił właśnie do uzgodnień międzyresortowych.\n"Obecnie indywidualne dane podatkowe dotyczące podatników podatku dochodowego od osób prawnych nie są publicznie dostępne. Powoduje to, iż brak jest elementu społecznej kontroli nad działalnością takich podmiotów, w tym odnoszących się do wysokości odprowadzanych przez nie zobowiązań publicznoprawnych z tytułu podatku CIT" - czytamy w ocenie skutków regulacji (OSR).\n"Podawane do publicznej wiadomości będą dane dotyczące 4 500 podatników o najwyższych przychodach (co odpowiada ok 1% wszystkich podatników podatku dochodowego od osób prawnych), a także podatników posiadających status podatkowej grupy kapitałowej bez względu na wysokości przychodów" - podano w uzasadnieniu projektu.\nProjekt przewiduje udostępnianie danych zawartych w zeznaniach podatkowych. Upublicznianie informacji dotyczących rozliczeń podatkowych będzie możliwe dzięki zniesieniu tajemnicy skarbowej w stosunku do niektórych danych wynikających z zeznań składanych przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych. Minister właściwy do spraw finansów publicznych uzyska kompetencję do podania do publicznej wiadomości takich informacji, w szczególności poprzez publikację elektroniczną, podano też w uzasadnieniu.\n"Zakłada się, iż zakres informacji z zeznań podatkowych objętych upublicznianiem obejmie przychody, koszty uzyskania przychodów, osiągnięty dochód lub poniesioną stratę, podstawę opodatkowania i kwotę należnego podatku. Publikowane będą także dane identyfikujące podatnika, tj. nazwa i identyfikator podatkowy NIP wraz ze wskazaniem roku podatkowego, za który te informacje są publikowane. Podana do publicznej wiadomości będzie mogła być także efektywna stopa podatkowa obliczona jako procentowy udział kwoty podatku należnego w zysku brutto wykazanym w sprawozdaniu finansowym" - czytamy dalej w uzasadnieniu.\nWedług projektu ustawy, ujawniane indywidualne dane obejmują:\n1) nazwę i numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;\n2) wskazanie roku podatkowego;\n3) informacje o wysokości:\na) osiągniętych przychodów,\nb) poniesionych kosztów uzyskania przychodów,\nc) osiągniętego dochodu albo poniesionej straty,\nd) podstawy opodatkowania,\ne) kwoty należnego podatku.\n"Wskazany zakres danych ma charakter szeroki. Projekt przewiduje, że niektóre kategorie informacji mogą nie być podawane do publicznej wiadomości. Faktyczny zakres upublicznianych danych uwzględniać będzie możliwości techniczne, a także postęp w digitalizacji poszczególnych danych źródłowych" - podkreślono w uzasadnieniu.\nUstawa ma wejść w życie 1 stycznia 2018 r.


Produkty sezonowe - Pan Bogdan\nProdukty sezonowe (3)\n12,90 zł - 300,00 zł (1)\nArvex Kotwa tulejowa KHA 10mm x 80mm - 10szt\nCena: 12,90 zł / opak. (netto: 10,49 zł / opak. ) cena brutto cena brutto\nCersanit zestaw podtynkowy z miską CREA\nKod produktu: 395200\nCena: 1 429,00 zł / kpl. (netto: 1 161,79 zł / kpl. ) cena brutto cena brutto\nCersanit zestaw podtynkowy z miską CREA oraz deską wolnoopadającą.\nKOD PRODUKTU: S701-318\nstelaż podtynkowy AQUA 52 PNEU S QF z gwarancją długoletniego i bezproblemowego użytkowania\nmiska zawieszana CREA CleanOn prostokątna z ukrytym montażem\ndeska CREA SLIM prostokątna duroplastowa, wolnoopadająca, z funkcją łatwego wypinania jednym przyciskiem\nprzycisk spłukujący pneumatyczny ACCENTO SQUARE chrom błyszczący\nSolidna rama została wykonana z 40 mm pełnych profili z możliwością obrócenia stóp. W zestawie zastosowano funkcjonalne rozwiązania: system QUICK FIX, doprowadzenie wody na cztery sposoby, regulową rurę odpływową. Dzięki zastosowaniu innowacyjnej technologii CleanOn oraz higienicznego FRESH SYSTEM, miska pozostaje zawsze czysta i bezpieczna w użytkowaniu. Oszczędność wody zapewni ekonomiczny system spłukiwania: 2/4 lub 3/5 L\nCersanit zestaw podtynkowy z miską ZEN\nKod produktu: 446500\nCena: 1 389,00 zł / kpl. (netto: 1 129,27 zł / kpl. ) cena brutto cena brutto\nCersanit zestaw podtynkowy z miską ZEN oraz deską wolnoopadającą.\nKOD PRODUKTU: S701-411\nstelaż podtynkowy AQUA 52 PNEU S QF\nmiska zawieszana ZEN CleanOn z ukrytym montażem\ndeska ZEN duroplastowa, wolnoopadająca, z funkcją wypinania jednym przyciskiem\nprzycisk spłukujący pneumatyczny ACCENTO CIRCLE chrom błysk;


Head Gravity – najnowsza linia Head już dostępna!\nHEAD GRAVITY to zupełnie nowa seria rakiet tenisowych Heada! Stworzona z myślą o współczesnym, agresywnym tenisiście, który jest gotowy aby zdominować grę.\nZaprojektowana z myślą o potrzebach oraz stylu gry współczesnych i nadchodzących tenisistów, seria Gravity posiada większy sweet spot, który przeniesiony jest wyżej, czyli dokładnie tam, gdzie zawodnik uderza piłkę.\nDlaczego powstał Head Gravity?\nWiększy sweet spot sprawia, że rakiety są niezwykle wybaczające i mocne. Polecana przez Alexandra Zvereva, seria GRAVITY to również zupełnie nowe podejście do wyglądu rakiety.\nHead Gravity – głębsze wdrążenia na naciąg\nHead Gravity spiralnie skręcone włókna dla lepszych uderzeń\nRodzina GRAVITY wyposażona jest w nową technologię Grahene 360+, czyli połączenie słynnej, zapewniającej lepszy transfer energii technologii Graphene 360 z innowacyjnymi spiralnie skręconymi włóknami, dla jeszcze lepszej elastyczności i uczucia czystego uderzenia.\nModel PRO TOUR MP MP Lite S Lite\nKod produktu 234209 234219 234229 234239 234249 234259\nTechnologia Graphene 360+ Graphene 360+ Graphene 360+ Graphene 360+ Graphene 360+ Graphene 360+\nCPI 200 300 400 500 600 700\nRozmiar główki 645cm ²/ 100 in² 645cm ²/ 100 in² 645cm ²/ 100 in² 645cm ²/ 100 in² 670cm ²/ 104 in² 670cm ²/ 104 in²\nWaga 315g / 11.1oz 305g / 10,8oz 295g / 10.4oz 280g / 9.9oz 285g / 10.1oz 270g / 9.5oz\nBalans 315 mm / 1in HL 320 mm / 1 in HL 325 mm / 0.7 in HL 325 mm / 0.7 in HL 325 mm / 0.7 in HL 335mm / 0.3 in HL\nRama 20mm 22 mm 22 mm 22 mm 24 mm 24 mm\nDługość 685 mm / 27in 685 mm / 27in 685 mm / 27in 685 mm / 27in 685 mm / 27in 685 mm / 27in\nUkład strun 18/20 18/20 16/20 16/20 16/20 16/20\nSRP 1050 zł 1000 zł 1000 zł 860 zł 820 zł 760 zł\nDesign rakiet tenisowych\nRakiety z linii Gravity to nie tylko świetna technologia, ale także i design. Producent stworzył dwustronną, modną grafikę. Z turkusowym kolorem z jednej strony i ognistym pomarańczowym z drugiej, design serii idealnie pasuje do agresywnego, dominującego tenisisty, dla którego rakiety zostały stworzone.\nControl Power Index rakiet Head\nPoniżej w tabeli prezentujemy index CPI rakiet Head. Index CPI to opisane przez producenta zestawienie poszczególnych modeli rakiet tenisowych w odniesieniu do kontroli i mocy-power’u rakiety\nRakiety juniorskie z najnowszej linii rakiet\nU nas znajdziesz wszystkie modele rakiet Head. Nowa grafika, nowe ramy – super technologie!\nZanim kupisz przetestuj, serdecznie zapraszamy do testowania rakiet tenisowych w Klub Tenisowy Marki, ul. Piłsudskiego 117, 05-270 Marki. Rakiety testowe dostępne są również wysyłkowo – zapraszamy do kontaktu!\nPo najnowszy sprzęt Head Gravity zapraszamy tutaj\nTagi: gravity head, head gravity\nMCK Sport / Newsy / Tenis / Head Gravity – najnowsza linia Head już dostępna!


It's never too late [zakończone]: maja 2012\nAutor: Vick o 22:06 6 komentarze\nDzisiaj dwie piosenki: część Louisa i część Klary\nKolorowe światła padły na mnie i czwórkę moich przyjaciół. Kolejny raz tego wieczora. Odruchowo zmrużyłem oczy i na chwilę straciłeś zdolność widzenia. Powinienem się już przyzwyczaić. Dziki krzyk fanek rozległ się w całej okolicy. Kolejny raz tego wieczora. Uśmiechnąłem się sam do siebie. To niesamowite, że te dziewczyny ciągle jeszcze przy nas trwały, mimo że ostatnio tak je zawiedliśmy. A raczej, wróć, błąd, ja zawiodłem. Pierwsze miesiące po katastrofie lotniczej były nie do wytrzymania. Tego co się ze mną działo nie można było nazwać życiem. Zapadłem w głęboki letarg. Nie pamiętam tego okresu, jednak opowieści moich przyjaciół mnie przerażają. Podobno z nikim nie rozmawiałem, nie jadłem, nie piłem. Było tak źle, że prawie wylądowałem w szpitalu. Gdyby nie to, że Klara miała tam kontakty nie pozwolono by mi zostać w domu. Leżałem pod kroplówką aż do pewnego wieczora, który wszystko zmienił. Czemu śmierć Jasminy tak na mnie wpłynęła? Przecież zaakceptowałem to, że wyjeżdża do Maroka, a to miałoby dla mnie taki sam skutek jakby umarła. Jednak przez to sobie coś uświadomiłem. Miłość od pierwszego wejrzenia nie jest wcale żadnym wymysłem. Ona istnieje, tylko w XXI wieku odrzuca się wszystko na co nie ma naukowego poparcia. A ona jest czymś magicznym, nieziemskim, niemożliwym do wyjaśnienia. Chyba sam sobie odpowiadam na pytania. Właśnie o to tutaj chodzi. Kochałam Jasminę, a miłość nie zna egoizmu. Uwierzyłem, że przy boku Abdula, tam w Maroku będzie szczęśliwsza. A przecież to jest najważniejsze. Jednak gdy dowiedziałem się o tym, że nie żyje, że zasnęła snem sprawiedliwych, gdzieś tam wśród dziesiątek innych ciał… Tego uczucia nie da się opisać słowami. Tego bólu spowodowanego przez śmierć bliskiej osoby. Coś takiego trzeba przeżyć, żeby zrozumieć. Ale teraz już wszystko było dobrze. Nawet lepiej niż dobrze. Ostatnia piosenka. Przyglądałem się milionom roześmianych twarzy i od razu zrobiło mi się cieplej na serduszku. Brakowało mi tego. Tak, to kolejna rzecz, którą sobie jeszcze bardziej uzmysłowiłem. Muzyka była całym moim życiem. Scena to zdecydowanie miejsce gdzie zostanę tak długo, aż mnie z niej nie zrzucą. A wtedy i tak wejdę od drugiej strony. Chciałem wnosić radość i szczęście w szarą, przepełnioną problemami codzienność tych ludzi. Chciałem po prostu śpiewać. Ostatnie nuty ustały, a pisk się nasilił. W innych okolicznościach pewnie byśmy zostali na bisy, ale nie dzisiaj. Dzisiaj mi się spieszyło. Ostatni raz wyciągnąłem rękę w pożegnalnym geście i wleciałem do długiego, białego korytarza za sceną. Słyszałem śmiechy moich przyjaciół. Pewnie znowu idą na jakąś imprezkę. Mnie to już jakoś nie kręciło. Jedna wielka masa półnagich dziewczyn, głośna muzyka i nachlani faceci. Nie, miałem lepsze zajęcia. Widziałem jak jeszcze Harry mnie nawołuje, ale tylko przecząco pokręciłem głową. Udałem się długą, wąską alejką do miejsca, które tak dobrze znałem. Do miejsca gdzie tak wiele przeżyłem. Do miejsca, które poznało mój płacz i śmiech. Tafla jeziora znowu błyszczała jakby ktoś tam wsypał tonę brokatu. A może to ja z takim nasileniem odbierałem wszystkie wrażenia wzrokowe. Nie ważne. Teraz nic się nie liczyło. Smukła postać stanęła po drugiej stronie jeziora. Światło księżyce idealnie na nią padało tworząc srebrną poświatę. Nie zważając uwagi na nic innego wskoczyłem do wody i po chwili już przy niej stałem.\n- Wariacie, przeziębisz się – wykrzyczała, a jej perlisty śmiech rozniósł się po całym parku zaglądając w każdą jedną dziuplę.\n- To może wtedy wreszcie do mnie przyjdziesz, żeby przynieść ciepły rosołek – odpowiedziałem i zaczepnie się uśmiechnąłem. Dziewczyna momentalnie spochmurniała.\n- Lou, nie zaczynaj znowu. Przecież wiesz, że ja nie mogę się ujawnić. Jakby oni się dowiedzieli. Jakby on się dowiedział. Zabiłby mnie. – pojedyncza łza spłynęła po jej policzku, lecz szybko ją otarłem. Wiedziałem, że sytuacja jest trudna. Nawet bardzo. Gdyby Kadir wiedział, że Jasmina nie wsiadła do tego samolotu… lepiej nie myśleć co by się wtedy działo. Podszedłem do niej i ją mocno przytuliłem. Moja biedna, delikatna kruszynka. Tyle przeszła. Miesiące tułaczki, ukrywania się po opuszczonych ruderach, spania w przytułkach dla bezdomnych. Ciągły strach, lęk przed osobą, która powinna być oparciem. Nigdy nie zapomnę tej nocy kiedy stanęła w moich drzwiach. Taka przerażona, wychudzona, zaniedbana, zapłakana. Na początku myślałem, że zobaczyłem ducha, że zaczynam już mieć zwidy. Jednak wpuściłem ją do środka. Nikogo wtedy nie było w domu, pewnie dziewczyna na ten moment czekała. Umyła się, przebrała w jakieś rzeczy Klary, dałem jej jeść, pić i pozwoliłem się wyspać w cywilizowanych warunkach. Rano mi opowiedziała całą historię. Tego wieczoru kiedy mieliśmy się spotkać brat złapał ją gdy próbowała się wymsknąć. Kazał jej przyznać się gdzie idzie, pod groźbą podcięcia gardła. Gdy już się wszystkiego dowiedział wpadł w furię. Prawie ją zabił i bardzo dotkliwie pobił. Potem kazał napisać list. Czuwał nad każdym jednym słowem. A potem pojechali na lotnisko i wsadził ją do pierwszego samolotu. Już prawie wylecieli, kiedy Mina powiedziała, że zapomniała torebki z sali odlotów. Przy wyjściu szepnęła stewardesie , że nie wróci i żeby tego nie nagłaśniać. Uciekła. Wiedziała, że tam, w Maroku miałaby jeszcze większe piekło niż tutaj. Podziwiałem ją za tą odwagę. Nie wiem, czy ja na jej miejscu potrafiłbym tak się sprzeciwić całemu światu.\n- Jas, kochanie, ja wiem, że musisz być ostrożna, ale ile można? Nigdy nie zaczniesz normalnie żyć? Wiesz, że możesz mieszkać u mojej babci ile tylko chcesz, ale mam powoli dość takiego ukrywania się. Chcę Cię wziąć za rękę i pójść z Tobą do kina, a potem postawić Ci największe lody w naszej kawiarni. Rozumiesz? – sam nie wiem czemu to powiedziałem. Przecież powinienem być dla niej oparciem, a ja wylewałem swoje własne żale i pretensje. Co ze mnie za człowiek. – i wiesz co? Mam pomysł. Wprowadź się do nas. Tam jest ochrona, więc będziesz bezpieczna, a gdy Kadir zacznie Ci grozić pójdziemy na policję. Wiesz, że moją sprawą szybko się zajmą. Mina chcę Cię mieć na co dzień, a nie od święta. – dziewczyna chyba mnie już nawet nie słuchała tylko sama rozważała możliwe wyjścia. Tak, cała Jasmina. Samodzielna, najmądrzejsza. Ale za to ją kochałem. Za tą siłę.\n- Możemy jechać do pani Rose? Chcę zabrać swoje rzeczy. Masz rację, Lou. Muszę zacząć żyć od nowa. Żyć tak jak chcę. Żyć przy Twoim boku. Niezależnie od konsekwencji. Skoro Allach zesłał nam miłość to znaczy, że wyraża na nią zgodę. – powiedziała i pogładziła mnie po policzku. Drgnąłem jak od porażenia prądem. Powinienem już się przyzwyczaić do jej delikatnego dotyku, ale nikt na mnie tak nie dział jak ona. Co poradzić, takie życie. Posiedzieliśmy tak jeszcze chwilę wpatrując się w gwiazdy, a potem udaliśmy się do domu mojej babci. Tak, teraz zdecydowanie mogłem powiedzieć, że jestem szczęśliwym człowiekiem. I chyba dobrze, że sprawy się tak potoczyły. Przez to, że byłem pewny, że ją straciłem, teraz jeszcze bardziej doceniałem jej obecność. Była jak dar od losu. Słońce, które zgasło po to, żeby zaświecić ze zdwojoną siłą. Gdyby nasz związek był taki normalny, przyziemny, zgodny ze schematem: poznają się, zaprzyjaźniają, zakochują, pewnie nie zdawałbym sobie sprawy jak ta drobna istotka dotrzymująca mi kroku, jest dla mnie ważna. I mam dziwne przeczucie, że ja dla niej też.\nLeżałam w łóżku i znowu rozmyślałam o tym wszystkim co się ostatnio dzieje. Z dnia na dzień coraz bardziej się od siebie oddalaliśmy. Znikał mi powoli z horyzontu, a ja byłam taka bezradna. Bo przecież nie mogłam się na wszystko zgadzać, prawda? Nie twierdzę, że to tylko jego wina. Ja też ostatnio może i za często się irytowałam. W sumie to nie wiem dlaczego. Może po prostu jakaś granica została przekroczona. Miałam dość robieniem za gosposię i prawie całkowitego braku życia towarzyskiego. Ciągle tylko Zayn , Harry, Niall, Louis i Liam. Kochałam ich wszystkich i byli dla mnie jak rodzina, ale potrzebowałam czasem kogoś innego. Powoli zaczynałam się dusić w tym domu. Zawsze bałam się, że kiedyś dobrowolnie oddam moją wolność i nie będę umiała jej odzyskać. Stało się. Nagle usłyszałam głośne trzaśnięcie drzwiami i tupot. Zamknęłam oczy i udawałam, że śpię. Nie chciałam nowej kłótni. Nie miałam na nią siły. Drzwi do sypialni głośno się otworzyły. Chwila i już poczułam jak ktoś kładzie się obok mnie na łóżku. Przylgnął do moich pleców, a odór alkoholu okalał całą moją twarz uniemożliwiając normalne oddychanie. Momentalnie zesztywniałam i jeszcze mocniej zacisnęłam oczy. To nie był pierwszy raz. Ostatnio takie sytuacje ciągle miały miejsce. Ja wiedziałam, że on to robi żeby odreagować, że też się o nas boi, ale to nie jest żadna metoda. Wiedziałam jednak, że tłumaczenie mu tego teraz nie miałoby najmniejszego sensu.\n- Skarbie, wiem, że nie śpisz. Stęskniłem się za Tobą.– wybełkotał jeszcze mocniej mnie do siebie przyciągając.\n- Zayn, zostaw mnie. Jesteś pijany – odburknęłam i wyślizgnęłam się z jego uścisku.\n- Już mnie nie kochasz? – zapytał i usiadł na łóżku. Płakał. Mój silny, dzielnym, męski twardziel szlochał jak małe dziecko. Zrobiło mi się go żal, ale co ja wtedy mogłam zrobić? Nic.\n- Jakbym Cię nie kochała to już bym Cię dawno zostawiła. Teraz idę na dół, a Ty się połóż. Prześpij się, bo rano Cię będzie bardzo bolała głowa. – sama się zdziwiłam jak suche i pozbawione emocji były moje słowa. Czy naprawdę stałam się taka oziębła i zobojętniała jak mi to zarzucał? Czy nasza miłość naprawdę zaczyna się powoli wypalać? Stracenie go byłoby najgorszą rzeczą jaka mogła by mnie spotkać. Nie po to tyle walczyłam, żeby teraz się poddać. Widziałam tylko jedno wyjście z tej sytuacji. Musimy od siebie odpocząć. Przemyśleć sobie to wszystko i od nowa poukładać w głowie. Zatęsknić za sobą. Odczekałam chwilę i ponownie weszłam do sypialni. Mulat już dawno pogrążony był w kamiennym śnie. Wyciągnęłam dużą, czarną walizkę i wrzuciłam do niej wszystkie ubrania, kosmetyki i laptopa. Zostało jeszcze tylko jedno. Wyrwałam kartkę z mojego pamiętnika i napisałam duże drukowane litery. Jeszcze żadne słowo pisane nie przyniosło mi tyle bólu. WYJEŻDŻAM. MUSZĘ TO PRZEMYŚLEĆ.. WRÓCĘ. KOCHAM CIĘ. TWOJA KLARA. Położyłam kartkę na stoliku nocnym i ostatni raz spojrzałam na twarz Mulata. Tyle się zmieniło od czasu kiedy się poznaliśmy. Jak dziś pamiętam ten dzień kiedy obcy chłopak wyciągnął mnie znad przepaści. Dosłownie i w przenośni. Albo chwilę kiedy przyszedł do mnie z różami pozwalając zatopić się w swoich czekoladowych tęczówkach. Przejąć je na własność. Nie chciałam płakać. Przecież to nie ostateczny koniec. To tylko przerwa, żeby dać sobie szansę na nowy początek. Zostając dalej byśmy się niszczyli, aż w końcu by mnie znienawidził ze wzajemnością.\nGdy dotarłam na lotnisko było już około czwartej nad ranem. Słońce nieśmiało zaczęło wyglądać zapowiadając kolejny gorący dzień. Udało mi się. Samolot miałam za dwie godziny. Były to jedne z najdłuższych 120 minut w moim życiu. Rozważałam wszystkie za i przeciw. Miałam taką wielką ochotę biec do domu i się do niego przytulić. Już mi go brakowało. Wszystkiego. Ale jeszcze bardziej tęskniłam z Zaynem sprzed roku. Za kochającym, czułym, radosnym, Malikiem. Za tymi spontanicznymi wygłupami i cieszeniem się każdą wspólną chwilą. Za brakiem kłótni i napiętej atmosfery. Wysoka kobieta w czarnym uniformie wezwała mnie do drzwi numer 4. Przed wyjściem na zewnątrz jeszcze raz się obróciłam. Stał i ze zdezorientowaniem się we mnie wpatrywał. Lecz w tym spojrzeniu było coś jeszcze. Ból. Zraniłam go. Zraniłam człowieka, którego kochałam najbardziej na świecie. Lecz sytuacja tego wymagała. Kiedyś zrozumie i mi podziękuje, że podjęłam taką a nie inną decyzję. Pokonując te paręnaście schodów moje nogi były ciężkie jak ze stali. W końcu dostałam się na pokład i zajęłam miejsce koło jakiejś młodej dziewczyny. Nawet mnie nie zauważyła, gdyż z wielkim przejęciem i ogromnym uśmiechem pisała do kogoś smsa. Odwróciłam głowę i oparłam się o szybę. Samolot powoli zaczął wzbijać się w powietrze coraz bardziej oddalając się od lotniska. Od Londynu. Od mojego domu. Od przyjaciół. Od Zayna.\nCześć kochani. Dzisiaj moja notka będzie dłuższa niż zawsze, kto wie, może nawet dorówna postowi, ale jako że jest to ostatni post to mogę sobie na to pozwolić. To znaczy nie ostatni, bo to by oznaczało, że nie wrócę. A ja przysięgam, że kiedyś jeszcze mnie tu zobaczycie. Podejrzewam, że jak się zaczną wakacje, ale nie obiecuję. Zaskoczone, że Jasmina żyje? Szczerze to ja też. Stworzyłam tą postać po to, żeby ją kiedyś zabić. I już miałam cudowną, wzruszającą scenę na cmentarzu kiedy do akcji wkroczyła Young i mi namieszała w głowie. W sumie to jej dedykuje ten rozdział, bo to właśnie dzięki niej (a może przez nią, oceńcie same) wygląda on tak jak wygląda. Dziękuję Ci. Nawet nie wiecie jak fajnie wróciło mi się do Klary. Kocham ją pisać. Przepraszam, że tak jej namieszałam, ale jak u Lou jest tak pięknie to na kimś musiałam się wyżyć, prawda? Ale ja wierzę, że mi wybaczycie. Pisząc sobie tak tą notatkę i zaśmiecając pod swoim własnym postem tym bezsensownym zlepkiem słów łza mi się kręcą w oku. Zaraz będę płakała jak bóbr, dobrze, że nikt nie widzi. Dla wielu blogerek ich blogi to tylko zwykła historia. Opowiadanie, które piszą z nudów, albo, żeby się sprawdzić. Potem je kończą i piszą następne. I tak w kółko i w kółko i w kółko. Dla mnie to znaczy coś więcej. O wiele więcej. Po pierwsze znalazłam tu akceptację dla mojej twórczości. Wcześniej pisałam sobie coś do szafki i zastanawiałam się czy warto. Wszyscy na mnie dziwnie patrzyli widząc jak zamiast iść na imprezę czy do kina ja wolę siedzieć nas tym zeszytem i coś uparcie notować. Ale taka już jestem, a pisanie jest dla mnie całym życiem. Nie wyobrażam sobie, żeby tego nie robić, choć zdaję sobie sprawę, że są miliony osób lepszych ode mnie. Po drugie poznałam tu genialnych ludzi. Jestem wdzięczna losowi, że zesłał mi was wszystkie, choć nie ukrywam, że są dwie osóbki, z którymi rozumiem się bez słów. Wcześniej nie wierzyłam, że są ludzie tacy jak ja. Którzy tak samo myślą, czują... Oj uwielbiam Was i jesteście wystarczającym powodem, dla którego nigdy nie będę żałowała, że założyłam tego bloga. Jestem wdzięczna wam wszystkim każdej jednej osobie, która nabiła tu o jedno wejście więcej. A jeśli dodałaś komentarz to już wogóle bajer w ciapki. Niewyobrażalnie podniosłyście mi pewność siebie z minus sto do plus jeden ;) Kocham Was wszystkie. Ok, ale nie roztkliwiam się już dalej, bo mi się makijaż rozmazał. Jak na pewno zauważyłyście dodałam ankietę. Zrobię tam jak zadecydujecie, choć nie ukrywam, że jest tam pozycja za którą trzymam kciuki. Mam ogromną nadzieję, że wygra. Jeśli możecie piszcie mi w komentarzach czemu akurat tak zagłosowałyście. To jest dla mnie bardzo ważne. No właśnie, komentarze. Mam nadzieję, że trochę się ich nazbiera podczas mojej nieobecności. Bo to, że niczego nie dodaję nie znaczy, że mnie tu nie ma. Mój duch cały czas nad wami będzie czuwał ;p I obiecuję, że odpiszę na wszystkie komentarze, chyba że będzie jakaś klęska żywiołowa i nie będę miała internetu. Ale to jest tak samo prawdopodobne jak koniec świata ;p Jejku mam jeszcze milion słów do napisania, ale trzeba zachować choć resztki przyzwoitości jeśli chodzi o długość tej notki. Ale ostrzegałam, tak? A zapomniałabym. Zapraszam do Lissy .Wiecie co? Zmniejszę czcionkę, to może się wyda krótsza. Dobra, nie przedłużam. Podsumowując: Kocham, Dziękuję, Wrócę.\n♥♥Wasza Gabi ♥♥\nAutor: Greta o 22:13 24 komentarze\nPiosenka od Vick :D\nSiedziałem na brzegu tego jeziora już ponad pół godziny. Na zewnątrz było tak spokojnie. Lekki wiatr tańczył walczyka z zieloni koronami topoli i jesionów, sowy odbywały swój planowy koncert, a księżyc jak co noc przeglądał się w gładkiej, granatowej tafli. A pośród tego wszystkiego ja. Ja z burzą w mojej duszy. Stary, beztroski, roześmiany i optymistyczny Tomlinson został przyduszony przez… właśnie przez co? Przez problemy prawie obcej dziewczyny. O ironia losu. Gdy byłem potrzebny rodzinie, dawnym przyjaciołom moje oczy były zamknięte. Egoistycznie izolowałem się w swoim małym światku. Przecież ja mam karierę, koncerty, na tym się muszę skupić – myślałem. Ale teraz wszystko się zmieniło. Dla tej nieznajomej byłem gotów oddać życia. Chciałem jej bronić przed całym złem tego świata. Wystarczyło parę tygodni, żeby stała się dla mnie kimś tak ważnym. Kilkadziesiąt rozmów o niczym, sto spojrzeń w oczy i dwieście uśmiechów. Tak niewiele, a tak dużo. Siedząc tak przypominały mi się wszystkie tak na pierwszy rzut oka nic nie znaczące momenty. Próby do naszego przedstawienia. Temat jakby stworzony dla nas. Młody pastuszek Dafnis i pastuszka Chloe, którzy poszukują odpowiedzi na pytanie czym jest miłość. Tacy niedoświadczeni, niepewni, nieśmiali. Wiele razy udawałem, że coś mi nie wychodzi, tylko po to, żeby jeszcze raz to przećwiczyć. Nieraz po takiej próbie wychodziliśmy do jakiejś kawiarni. Jasmin otwierała się przede mną coraz bardziej. Były tematy, które omijała szerokim łukiem, ale ja to akceptowałem. Miała prawo do swojej prywatności. Przy niej stawałem się innym człowiekiem. Dała mi to czego tak bardzo szukałem. Szacunek. Ciągle gdzieś tam był pasiasty, tęczowy Lou, pełen dobrej energii i kipiący optymizmem, ale chodzi o to, że rozmawialiśmy na wszystkie tematy. Uzależniałem się od niej coraz bardziej, choć znaliśmy się tylko miesiąc. Ćpałem jej łagodność, naturalność i mądrość. Tak bardzo się bałem tego co mi miała do powiedzenia. Nagle w krzakach coś się poruszyło. Niewielka, zakapturzona kobieta podbiegła do mnie, nerwowo rozglądając się na boki. Już miałem zacząć wykłaszać mój monolog, który tak dawno sobie ułożyłem, lecz kiedy światło księżyca padło na jej twarz, zorientowałem się, że to wcale nie na nią czekałem.\n- Jasmina nie mogła przyjść. Prosiła, żeby Ci to przekazać. A teraz przepraszam, ale muszę wracać, zanim ktoś zauważy, że mnie nie ma. – wyszeptała i już jej nie było. Zostałem sam z małą, białą, gładką kopertą. Strach pomieszany z zaciekawieniem spowodowały, że moje serca zaczęło jeszcze szybciej bić. Szybkim ruchem ją otworzyłem. Zwykła kartka zapełniona czarnymi znaczkami. Niby nic wielkiego. Niby.\nNa samym początku chciałam Cię bardzo przeprosić za to, że nie zjawiłam się osobiście, ale nie mogłam. Piszę ten list głównie po to, żeby Ci podziękować. Jeszcze nikt nigdy się tak o mnie nie troszczył. Źle Cię oceniałam. Myślałam, że jesteś jednym z tych zapatrzonych w siebie gwiazdorów, którzy myślą, że mogą wszystko. Dałam się zwieść głupim stereotypom i teraz bardzo Cię za to przepraszam. Naprawdę dobry z Ciebie człowiek, Lou. Żałuję, że nie mieliśmy okazji się bliżej poznać. Coś czuję, że może nawet byśmy się zaprzyjaźnili. Niestety więcej już się już nie zobaczymy. Rezygnuję ze studiów i wyjeżdżam do kraju mojego ojca – Maroka. Nie ma mnie dzisiaj z Tobą, bo właśnie teraz siedzę w samolocie. I tutaj nadszedł czas, żeby Ci wszystko wyjaśnić. Louis, ja wyjeżdżam, bo taka jest wola Allacha. Tak, jestem muzułmanką. Mam nadzieję, że to Ci wszystko rozjaśni. Wybacz, że nie powiedziałam Ci o tym wcześniej, ale nie chciałam, żebyś zaczął mnie jakoś inaczej traktować. Nie wyjeżdżam do Maroka na wakacje, czy w odwiedziny. Za dwa tygodnie wychodzę za mąż za syna przyjaciela mojego ojca. Z opowiadań taty wiem, że Abdul to naprawdę porządny, uczciwy i pracowity człowiek. Nie musisz się o mnie dłużej niepokoić. Będę w dobrych rękach. Pewnie, ze trochę obawiam się tego małżeństwa, ale moja matka też poznała ojca w dzień ślubu i do dziś są szczęśliwym, zgodnym związkiem.\nNasza religia nie uznaje czegoś takiego jak przypadek. Każdy człowiek staje na naszej życiowej ścieżce w jakimś celu. Długo się zastanawiałam dlaczego Allach nas ze sobą poznał. Herbata wystygła, pióro wyschło, a ja dalej nie wiedziałam. A odpowiedź jest przecież taka oczywista. Mimo że tak krótko się znaliśmy, wniosłeś w moje życie radość. Nauczyłeś mnie, że nie można ciągle siedzieć nad książkami i izolować się od ludzi. Nauczyłeś mnie jak się uśmiechać. Ale to jeszcze nie wszystko. Historia waszego zespołu pokazała mi, że warto walczyć o swoje marzenia. Wynegocjowałam pozwolenie na podjęcie dalszych studiów, tam, w Maroku. Co prawda nigdy nie zostanę aktorką, ale będę mogła uczyć sztuki w tamtejszej szkole. Jest to i tak o wiele więcej, niż mogłam oczekiwać i chyba nigdy nie odwdzięczę się mojemu mężowi, za to że się na to zgodził.\nZnając Cię podejrzewam, że i tak będziesz się o mnie niepokoił. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, co Europejczycy mówią na nasz temat. Krytykują islam i traktowanie w nim kobiet. Uważacie, że dzieje nam się krzywda, ale wcale tak nie jest. To, że jesteśmy traktowane inaczej niż to się przyjęło w krajach chrześcijańskich, nie oznacza, że to jest złe. My stosujemy się tylko do słów Allacha, który przecież chce dla nas jak najlepiej. Utarło się, że każdy muzułmanin katuje i pomiata swoją żoną. Lecz czy u was nie ma takich przypadków? To czy człowiek jest dobry, czy zły nie zależy od religii. Nie zależy nawet od charakteru, bo przecież nikt nie rodzi się z czarnym sercem. To otoczenie, środowisko może tak zniekształcić sumienie człowieka i wydrzeć mu jego człowieczeństwo. Każdy dostosowuje się do panujących warunków. To taka obrona. Nie, nie usprawiedliwiam, ale próbuję zrozumieć. Zgadzam się, niektóre wersety Koranu są tak sformułowane, że można je zinterpretować w dwojaki sposób, jednak nie ujednolicajmy. Tam będzie mi o wiele lepiej, ponieważ nie będę się musiała więcej tłumaczyć i poznam ludzi takich jak ja. Czuję, że to właśnie mój dom.\nNa sam koniec chciałam Ci życzyć dużo szczęścia i… ludzi, którzy Cię zobaczą. Zobaczą prawdziwego Louisa Tomlinsona – inteligentnego, wrażliwego, uroczego optymistę z pasją, a nie zespołowego błazna. Odkryj się przed nimi, tak jak to zrobiłeś przede mną. Wcześniej bym nie przypuszczała, że oprócz żartów i przyziemnych tematów, potrafisz poruszać sprawy takie jak polityka, sztuka, czy nawet problemy egzystencjalne. To my sami się kreujemy w społeczeństwie. Od nas zależy za kogo nas wezmą. Myślę, że wszyscy jeszcze bardziej by Cię pokochali gdybyś im pokazał swoją drugą twarz. Trzymaj się tam cieplutko i żyj tak, żebyś niczego nie żałował.\nNie wiedziałem co o tym myśleć. Jasmin właśnie dostarczyła mi brakującego elementu tej układanki. Wszystko stało się takie jasne, oczywiste. I co teraz? Wszystko wróci do normy? Na pewno nie od razu. Ale widocznie tak musi być. Ona będzie tam szczęśliwa, a ja kiedyś też sobie ułożę życie. W końcu nic między nami nie było. Chyba wyolbrzymiałem. Tak bardzo potrzebowałem drugiej osoby, że sobie to wmówiłem. Przecież nie można się zakochać tak od pierwszego wejrzenia. Nie kocha się za wygląd, lecz za całokształt. Trzeba poznać, oswoić… Oj, Tomlinson, Tomlinson, tylko Ty mogłeś uwierzyć w taką bajkę. Naoglądałeś się Disneya i teraz masz za swoje. No ale już będzie dobrze. Po cichu, żeby nikogo nie budzić wszedłem do domu. Było już sporo po pierwszej. O Zayn znowu spał na kanapie. Ostatnio bardzo często kłócili się z Klarą. Już parę razy się pakowała, ale zawsze zostawała. Martwiłem się o nich. Bardzo się kochali, ale czasem to za mało. Obydwoje równie wybuchowi i nieustępliwi. Jak te pozory mylą. Gdy poznałem Klarę wydawała się być taka spokojna i opanowana. Dopiero potem pokazała pazurki. Ale co ja na to mogłem poradzić. Może i dobrze, że nie było tak idealnie. Gdyby byli tacy zgodni i wiecznie słodcy, to w końcu by się sobą znudzili. Jak to kiedyś mi ktoś niezwykle mądry powiedział ,, Czasem przychodzi burza, ale problemy są po to, żebyśmy byli w stanie docenić piękne chwile. Poza tym każda burza ma to do siebie, że prędzej czy później przemija, a potem zawsze wychodzi słońce”. Cóż, mogłem mieć tylko nadzieję, że gdy ich burza przeminie, ciągle jeszcze będą mieli siłę, żeby przy sobie trwać. Jeszcze raz spojrzałem na zmarszczoną twarz Malika i udałem się do siebie na górę.\nObudziły mnie głośnie krzyki. Tak, znowu to samo. Już miałem tego powoli dość. Jeszcze chwila i to ja się wyniosę.\n- Co Ty sobie wyobrażasz, co?! Że wystarczy to, że jesteś TYM Zaynem Malikiem i dlatego możesz wszystko?! Ja mam już tego serdecznie dość! Ja nie jestem Twoją sprzątaczką ! Czy to aż takie trudne pozmywać te cholerne naczynia?! Tak, jeszcze rączki jaśnie panu by się zmęczyły! Wybacz kotku, że chcę, żebyś się tak przemęczał. – wysoki, damski głos rozniósł się po całym mieszkaniu\n- Przepraszam Cię bardzo, moja droga, wiedziałaś na co się piszesz. Ja mam próby, spotkania z fanami, nagrywanie płyty. Chciałem zatrudnić gosposię, to powiedziałaś, że nie będzie Ci się obca baba panoszyła po domu – zripostował Mulat\n- A myślisz, że ja nie mam swoich zajęć?! Ale wiesz co?! Wiem jak możemy rozwiązać ten problem. Możesz sobie dzwonić po tą Twoją gosposię. Mam nadzieję, że dobrze się Tobą zajmie. Ja już dłużej nie mam zamiaru tego robić. Mam siedemnaście lat i powinnam bawić się na imprezach i szaleć ze znajomymi, a nie prasować i gotować piątce gwiazdorów. Wyprowadzam się i tym razem już mnie nie powstrzymasz. – oznajmiła. Tupot na schodach i trzaśnięcie drzwiami. Zwlokłem się z łóżka i poszedłem na dół. To było naprawdę chore. Sprzeczali się o takie drobnostki. Niepozmywane naczynia, niewyrzucone śmieci, nierozwieszone mokre ręczniki… Czy warto przez takie bzdury to wszystko niszczyć? Zayn siedziała na kanapie z kamienną twarzą. Przez ostatnie tygodnie nauczyłem się, że lepiej w takich sytuacjach do niego nie podchodzić, bo gryzie. Skierowałem się więc do kuchni i zrobiłem sobie płatki. Wziąłem zieloną miskę, usiadłem na kanapie i ignorując przyjaciela włączyłem telewizor. Po chwili rozległ się głośny stukot informujący o tym, że walizka Klary jest już gotowa. Chłopak w jednej chwili zerwał się z miejsca i stanął jej w drzwiach.\n- Klara proszę Cię. Przecież wiesz, że ja nie wytrzymam bez Ciebie. Nie pozwolę Ci wyjść, rozumiesz? – błagał ją prawie na kolanach\n- Właśnie w tym problem, kochanie. Ograniczasz mnie. Ja potrzebuję czasu, żeby pooddychać świeżym powietrzem. To nie jest koniec, tylko zawieszenie. A teraz mnie puść – patrzyłem na tą scenę rodem jak z wenezuelskiej telenoweli i miałem taką ogromną ochotę, żeby to skomentować. Gdyby tylko siebie widzieli. Ludzie sami sobie stwarzają problemy. Sadomasochiści. Przełączając kolejne kanały wreszcie natrafiłem na szukane wiadomości. Od razu rzucił mi się w oczy ogromny napis: KATASTROFA SAMOLOTU LONDYN – MARRAKESZ. WSZYSCY NIE ŻYJĄ. Duże, czarne litery powoli zaczęły docierać do mojej głowy. Przecież to właśnie ten samolot… przecież nim leciała… Dziki skowyt wydarł się z mojego gardła. A potem bezwładnie opadłem na ziemię Nie miałem już siły nawet na płacz czy krzyk. Mój ból był tak ogromny, że aż paraliżujący. Nie myślałem, nie czułem, nie żyłem. Umarłem.\nBezradność. Najgorsze ze wszystkich uczuć. Gniew czy choćby rozpacz są o wiele lepsze. Można z nich czerpać siłę. Są jak rozwścieczona bestia rozrywająca nas od środka, ale napędzają do walki. Sprawiają, że się buntujemy i chcemy z nimi wygrać. Jednak są sytuacje tak beznadziejne, że nie ma w nich miejsca na dziką furię. Nie ma na nią siły. Wtedy właśnie wpada się w czeluść nicości. Ogarnia nas bezsilność i poczucie beznadziei, które powoli, niczym najwytrawniejszy z zabójców, niezauważenie skradają się i duszą swoim odorem. Nie ma już niczego. Nie ma serca, nie ma duszy. Zabawne. Dopiero w chwili gdy kogoś ostatecznie tracimy zdajemy sobie sprawę jak wiele znaczył.. Nie wiedziałem co będzie dalej. Ona zabrała ze sobą moją zdolność oddychania. Zabrała wszystko zostawiając tylko puste, bezużytecznie ciało.\nI co ja mogę wam powiedzieć? Mam nadzieję, że mi wybaczycie to, że tak maltretuję tych moich bohaterów, ale co ja poradzę, że właśnie takie rzeczy pisze mi się najlepiej. Moja droga Young, czy Ty zawsze musisz mnie rozgryźć? Przez Ciebie czuję się taka przewidywalna. Ech...brak słów. Przepraszam Was, że nie odpowiedziałam na poprzednie komentarze, ale... w sumie to nie wiem czemu. Jakoś tak wyszło. Ale wy przecież wiecie jak wdzięczna wam jestem za każde jedno słowo i jak bardzo was uwielbiam, prawda? Ten rozdział, który tam u góry widzicie (ani trochę mi się nie podoba, co za nowość, prawda?) jest ostatnim. Potem będzie jeszcze tylko epilog, taki po roku i zawieszam. Nie usuwam, nie kończę, tylko zawieszam. Wrócę do Was, o to możecie być spokojne. Nie miałabym serca tak się całkiem rozstawać. Ten blog za dużo dla mnie znaczy. Tutaj po raz pierwszy ktoś docenił moje pisarskie... nie wiem jak to nazwać, zdolności (taa jasne, talent jak stąd do Afryki, oczywiście). Bardzo Wam dziękuję, że tu ze mną jesteście. No ale nie rozpisuję się teraz, bo nie miałabym co napisać w ostatniej notce od autorki. Ostatnio zapomniałam was poprosić o komentarze i było ich mniej (i nie chodzi tu o to, że ja nie odpowiadałam, tylko samych waszych). Pewnie gdyby nie wsparcie Vick i Aleksji to bym tego rozdziału nie napisała. Dlatego proszę, żebyście zostawiali coś tam na dole. Przecież to wam zajmie minutę (już nawet usunęłam weryfikację obrazkową, żeby było szybciej), a dla mnie tak wiele znaczy. Ok, nie zaśmiecam sama sobie. Myślę, że epilog będzie w miarę szybko bo mam na niego pomysł. A i jeszcze jedno. Widziałam, że na innych blogach tak robią, to ja też mogę, bo czemu nie? Ten rozdział dedykuję Vick i Aleksji, bo tak jak napisałam wcześniej… oj po prostu nie dałabym bez was sobie rady. Buziaki :*\nA tu link do mojej kochanej Melissy - Do not call me Mel\nAutor: Greta o 19:44 8 komentarze


Wojciech Mitręga – historia to nie mordęga! | Magazyn nowiny.pl\n23 listopada 2018 23 listopada 2018 4 minute readby admin\nNa co dzień można go spotkać zakopanego w stosie pożółkłych dokumentów. Jest dumny, że może sprawować pieczę nad takimi okazami! Ocenia je przenikliwie co chwilę, poprawiając spadające z nosa okulary. Z należytym szacunkiem przegląda stronę po stronie. Zdaje sobie bowiem sprawę z wartości, jaką dany dokument ma dla jego narodowej tożsamości. Wojciech Mitręga interesuje się historią od 12 roku życia. Późniejsze studia na Uniwersytecie Wrocławskim ukierunkowały jego drogę życiową, prowadząc go do Archiwum Państwowego. Mam przyjemność zaprosić Państwa na wywiad z człowiekiem, który opowiadając o historii, tak naprawdę ją tworzy.\nWraz z Adrianem Szczypińskim tworzycie filmy o raciborskich zabytkach. Skąd wziął się ten pomysł?\nSamą ideę zaszczepił w nas Bogdan Durlag. Od pomysłu trudno nas było odwieść, ponieważ jesteśmy miłośnikami, pasjonatami historii w ogóle, a naszego miasta oraz powiatu w szczególności.\nW jaki sposób uzupełniacie się jako duet?\nAdrian jest fachowcem we wszystkich działaniach związanych ze sprawami technicznymi filmu: od montażu po grafikę. Ja z kolei ze względu na pracę w Archiwum mam możliwość dotarcia do materiałów źródłowych, na których w dużej mierze opierają się nasze filmy, nie licząc oczywiście wywiadów. Razem tworzymy scenariusz filmowy, jesteśmy producentami od A-Z . Przede wszystkim jednak obaj kochamy historię, co nas niezwykle napędza do działania.\nZ zawodu jesteś historykiem. Czy ten fakt ułatwia Ci pracę?\nMam fioła na punkcie historii. Dzięki temu nie tylko kręcę filmy, ale także działam w paru organizacjach pozarządowych. Jestem członkiem Stowarzyszenia Archiwistów Polskich przy Archiwum w Katowicach oraz Stowarzyszenia Przyjaciół Archiwum. Od wielu lat pełnię funkcję szefa Komisji Rewizyjnej NSZZ Solidarność przy Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach.\nJesteś także wychowawcą w Strefie. W jaki sposób starasz się zaszczepić miłość do historii swym podopiecznym?\nNie raz zdarzyło mi się przeprowadzić zajęcia na terenie Archiwum z lekcji historii naszego miasta i powiatu. To niecodzienne przeżycie, ponieważ dzieci mogą na własne oczy zobaczyć pergaminowe dokumenty nawet z 1380 roku, które opowiadają o naszej miejscowości. Młodzież na podstawie tych zajęć uczy się historii w namacalny sposób – może dotknąć dokumentu, co prowadzi do uświadomienia sobie wartości, jaką te dokumenty mają dla naszego dziedzictwa kulturowego czy tożsamości narodowej.\nCo robisz jako członek Stowarzyszenia Odra?\nOpracowuję materiały źródłowe. Obecnie jesteśmy w trakcie formalizowania legalnych badań przy pomocy wykrywaczy metali, dzięki którym chcemy poszukiwać artefaktów historycznych. Jesteśmy twórcami Izby Pamięci, której otwarcie można było podziwiać 22 listopada na Zamku Raciborskim. Gablota przedstawia pamiątki związane bezpośrednio z historią naszego miasta.\nWraz z Robertem Urbanowiczem zajmujesz się kwestią społeczności żydowskiej. Opowiedz coś o tym.\nStaramy się upamiętnić nasz kirkut (cmentarz) żydowski, przypomnieć o nim. Jesteśmy w trakcie gromadzenia dokumentów i artefaktów związanych z raciborskimi Żydami. Chcemy odnowić oryginalną bramę kirkutu.\nWróćmy jeszcze do filmu „Winiarnia Przyszykowskiego”, opowiadającego o tradycjach winiarskich w Raciborzu. Jego premiera odbyła się 22 listopada. Jesteś zadowolony z efektu?\nBardzo! To uczucie jest nie do opisania. Jakby na to nie patrzeć, dostałem jeden z najlepszych prezentów na moje 40. urodziny. Mogę więc powiedzieć, że życzenia naprawdę się spełniają.\nJak przygotowujecie się do filmu?\nWraz z Adrianem robimy rozeznanie wśród ludzi, kwerendy archiwalne (poszukiwanie w materiałach archiwalnych danych dotyczących określonego zagadnienia/osoby). Nie mamy problemu z materiałem. Korzystamy z Archiwum, a oprócz tego jesteśmy hojnie obdarowywani przez naszych przyjaciół, którzy udostępniają nam pocztówki, fotografie, dokumenty z prywatnych zbiorów, za co w tym miejscu chciałbym im serdecznie podziękować.\nZ jakimi trudnościami musisz się zmierzyć?\nWiele osób krępuje się przed kamerą. To chyba największy problem, ale zawsze udaje mi się go jakoś rozwiązać.\nIle trwała praca nad tą produkcją?\nOd 15 marca 2015 roku zbieraliśmy dokumenty, przeprowadzaliśmy z ludźmi wywiady. Na koniec Adrian przez parę miesięcy wszystko montował i wyszedł wspaniały, upamiętniający to miejsce film.\nPonad 30. Trzeba bowiem liczyć nie tylko tych, których można było podziwiać na ekranie. Pokłony należą się również tym, którzy udostępniali nam swoje zbiory, zapraszali do swoich lokali.\nJeśli ktoś zadałby Ci pytanie: a po co to wszystko?\nWszystkie moje działania mają na celu zabezpieczenie ocalałej części naszej historii, uświadomienie raciborzan o naszej bogatej kulturze historycznej, której początek sięga średniowiecza. Warto o tym pamiętać, bo mamy powody do dumy.