Kamyki w brzuchu Jon Bauer. Książka, ebook - Księgarnia Editio.pl\n» 📚 Literatura obca\nOpis książki Kamyki w brzuchu\nJon Bauer jest najlepszy w odkrywaniu dziecięcego umysłu... Wybitny debiut.\nDebiut powieściowy o wielkiej mocy.\nPasjonująca lektura... W sposób fascynujący mówi o brutalnej prawdzie intensywności rodzinnych relacji.\nBauer snuje swoją mroczną, psychologiczną historię z iście dramatyczną precyzją.... Tym, co najbardziej zachwyca, jest niezwykłe oko Bauera do fizycznych i emocjonalnych detali.\nO książce w programie "Sztuka czytania w TVP Kultura (od 12. minuty)\nKamyki w brzuchu Jon Bauer\n17,83 zł ( 38% )\nOceny i opinie klientów: Kamyki w brzuchu Jon Bauer (0)\nRecenzje książki: Kamyki w brzuchu (16)\nTa powieść mną wstrząsnęła. Gdybym nie wiedziała, że to fikcja literacka to moje dłuższe przemyślenia na\npunkcie tego, czy ludzie są w gruncie rzeczy źli czy dobrzy skończyłyby się na stwierdzeniu, że są bardzo źli. Historia w książce jest przedstawiona oczami 8-letniego chłopca i jego o 20 lat starszej wersji. Dużo się nie różnią. Przesiąknięci żalem do matki, że nie poświęciła im wystarczająco dużo uwagi, bo zajmowała się dziećmi z pogotowia opiekuńczego nie tylko robią przeróżne głupie rzeczy, ale wręcz tragiczne w skutkach. W efekcie jego działań, do czego się przyznaje dopiero w obliczu śmierci matki, jego przybrany brat ulega wypadkowi, w skutek którego doznaje ciężkiego porażenia mózgowego. Od tego czasu matka i syn odsuwają się od siebie jeszcze bardziej. Po śmierci matki przychodzi do niego policjant z podejrzeniami o jej morderstwo... Czy bohater zabił swoją matkę?\nJest to naprawdę wstrząsająca historia, pełna agresywnych wątków. Taką powieść mógłby napisać chyba tylko mężczyzna.\nOtwieram pralkę i teraz Alfie chce jednak zostać na moich rękach, wpija się we mnie pazurami, ale i tak go wsadzam do środka, zamykam pokrywę i przytrzymuję. Śmieszni brzmi jego miauczenie z wnętrza pralki. Patrzę na programator i próbuję coś wybrać. Przekręcam go bardzo powoli, żeby tata nie usłyszał żadnego zgrzytnięcia. "Tkaniny delikatne" to będzie chyba najlepszy wybór. Ustawiam więc "Tkaniny delikatne", ale jeszcze nie włączam pralki, bo Alfie potrzebuje trochę piany w swojej kąpieli..\nJadę na rowerze przez Malfour Park i myślę, czy się nie zatrzymać i nie porzucać kamieniami w gołębie, chociaż czuję odwagę na leje po bombie.\nStaję się zła-kniony.\nTak, zabiłem ich. To moja wina. Po prostu ich pozabijałem.\nTroje z głowy, jeszcze ja.\nPowieść z gatunku psychologicznych. Często czytając tą książkę, miałam ochotę zaliczyć ją do psychicznych. Ale naprawdę bardzo polecam. Wciąga i skupia uwagę. Jest wstrząsająca, ale.. w gruncie rzeczy taka prawdziwa.\nMoże tak właśnie jest, może ludzie w gruncie rzeczy są źli? Jak Wy uważacie? Ludzie są w gruncie rzeczy źli czy dobrzy?\nZ tego właśnie składa się życie, z tych krótkich chwil pomyślności. Być może nawet da się ocenić życie na podstawie liczby takich momentów. Jeśli więc wszyscy wpadamy w sidła samobójstwa, alkoholu, przemocy czy zgorzknienia, dzieje się tak dlatego, że wpadamy w szczeliny między tymi chwilami pomyślności.\nPewnie sam wpadłem w jedną z nich, jako ośmiolatek.\nWtedy głos księdza się zmienia, jakby zdradzał jakąś tajemnicę. Mówi, że wie, że każda matka ma w brzuchu taki kamyk. Że wie, że wszystkie matki noszą takie kamyki tam, gdzie kiedyś nosiły dzieci. I że te matki są bardzo dzielne, dlatego, że mają te kamyki. I że już zawsze będą nosiły w brzuchu kamyki zamiast dzieci, które straciły.\nOgnistastrzala.blogspot.com Ognista Strzała\nPrawdopodobnie jest to pierwszy raz, kiedy sięgnęłam po książkę psychologiczną. I tak jak wcześniej nie miałam kontaktu z tym gatunkiem, tak teraz stwierdzam, że chciałabym poznać więcej. Ale jak to się stało, że postanowiłam wypożyczyć tą powieść? Otóż, pałętając się między regałami w bibliotece dostrzegłam interesujący tytuł: Kamyki w brzuchu. Pomyślałam wtedy, o co może chodzić? O jakąś chorobę czy może kryje się za tym jakieś drugie dno? I nie pomyliłam się.\nKsiążka jest napisana w pierwszej osobie, a głównym bohaterem jest dwudziestoośmioletni mężczyzna, którego imienia nie poznajemy, aż do końca. Osobiście już kilkakrotnie zastanawiałam się nad tym zabiegiem i wysunęło się z tego kilka teorii, a najbardziej prawdopodobną z nich jest to, że autor chciał przyczynić się do utożsamienia czytelnika z bohaterem. Nie powiem, ale wyszło mu to przerażająco dobrze.\n,,W przypadku wielu pokus chodzi właśnie o moment poddania się, a nie o samą nagrodę. Po prostu lubimy ulegać słabościom.”\nNie dość, że mamy pełen wgląd w psychikę mężczyzny to powoli z każdym rozdziałem zaczynamy myśleć, czuć i rozumieć to co on przeżywa. Lecz na szczęście nie w pełni, tylko w jakimś ułamku. W pewnym momencie zauważyłam, że próbowałam rozwiązać zadanie jakim było zrozumienie w całości psychiki mężczyzny, ale do końca( nawet teraz) nie jestem w stanie jej pojąć.\nRozdziały w powieści są pisane przez jedną osobę, lecz raz poznajemy myśli i działania ośmioletniego chłopca, dzięki którym możemy zobaczyć co miało względny wpływ na to kim się stał, a za drugim razem jego dwudziestoletnią, starszą wersję. Rozdziały są pisane na przemian i po każdym skończeniu rozmyślań ośmiolatka możemy dostrzec połączenie z jego teraźniejszymi czynami.\n,,Myślę, że mali chłopcy, którzy robią takie rzeczy jak ty, chowają wiele uczuć, które nie są ich winą. Tacy chłopcy po prostu potrzebują więcej troski. Emocje są trudne.”\nNie wątpliwie przyczyną jego problemów psychicznych jest matka. Matka, która chcąc postępować słusznie, została wraz z mężem rodziną zastępczą dla dzieci dotkniętych problemami w rodzinie. Między innymi, kiedy jedno z rodziców zaczyna mieć jakieś kłopoty w pracy lub pragnie rozwodu lub ogólnie w domu piszczy bieda, to opieka społeczna zabiera dziecko i oddaje tymczasowo, póki sprawa się nie rozwiąże, rodzinie zastępczej. Dlatego też nasz główny bohater wychowywany w środowisku, gdzie co chwilę pojawia się jakieś nowe dziecko, zaczyna czuć się samotnie, a nawet potrafi sobie wmówić, że to on jest adoptowany.\n,, Razem to moje ulubione słowo.”\nJego zachowania wywoływały we mnie często szok, a nawet przerażenie. Sposób w jaki on postrzegał wszystkie rzeczy był trudny do zrozumienia, ale tak jak wspominałam, z czasem zaczynamy się w jakiejś części z nim identyfikować. Nie mówię, że mam jakieś problemy w rodzinie lub coś w tym stylu, tylko w jakiś sposób – może za pomocą empatii - potrafiłam poczuć to samo co on.\n,,Nie istnieje coś takiego jak szczere współodczuwanie. Jest tylko pozorowana empatia. Jedynie okruchem siebie potrafimy czuć to, co odczuwa drugi człowiek.”\nGdy czytałam końcówkę książki nadal przeżywałam wiele zaskoczeń, ale potrafiłam również dostrzec nadzieję dla bohatera. Nadzieję, że jednak uda mu się przezwyciężyć trudności jakimi został obarczony jego umysł. Jednakże zakończenie powieści jest tak niepewne, że każdy czytelnik może sam sobie dopisać jak potoczą się losy mężczyzny.\nMyślę, że Kamyki w brzuchu są książką wywołującą wiele tematów do dyskusji, ale tak to jest chyba z powieściami psychologicznymi oraz tymi, które naruszają trudne tematy. Mogę również przyznać, że jest to lektura ambitna, którą bez żadnych wątpliwości mogę polecić wszystkim prócz osobom, które są słabe psychicznie.\n,,Nie można żyć prawdziwym życiem, jeżeli się go nie dzieli z drugim człowiekiem.”\nDziecięca zazdrość. O starszego brata, o młodszą siostrę. O to, że on ma, a ja nie. O to, że jej wolno, a mnie nie pozwalają. O zbyt długi uścisk mamy, zbyt wiele uwagi taty. O wszystko. Nasz bohater nie ma wprawdzie rodzeństwa, ale nie wychowuje się sam. Jego rodzice co rusz przygarniają innych chłopców, tworząc dla nich rodzinę zastępczą.\n"Pamiętam Marcusa. Przez niego przesiedziałem dwie godziny na drzewie. Pamiętam złego Marcusa, który podkładał pod dywan w moim pokoju pinezki szpicem do góry".\nObecnie zamiast Marcusa jest Robert.\n"Moja Mama mówi o sobie, że jest szczególnie dobra i właśnie dlatego bierze na wychowanie dzieci, których matki i ojcowie nie są tak dobrzy albo walczą ze sobą, chociaż głęboko w środku są dobrymi ludźmi".\nRobert ma złych rodziców. I dwanaście lat, prawie trzynaście. Może więc siedzieć z przodu samochodu. Później chodzić spać. Robert lubi chmury. Jest grzeczniejszy, bardziej dojrzały, właściwie niemal dorosły. W odczuciu małego bohatera, nowy lokator jest dla niego zagrożeniem. Jakby to on był rodzonym synem Mamy, jakby to jego kochała bardziej.\nAkcja poruszającej powieści Jona Bauera "Kamyki w brzuchu" toczy się dwutorowo. Dorosły mężczyzna wraca do swego rodzinnego domu, by zaopiekować się matką. Chora na raka mózgu kobieta niknie w oczach, ledwie mówi, wymaga stałej kontroli. Powrót do niej to także powrót do wspomnień, nie najlepszych, nie najpiękniejszych. Żal syna do matki jest wyraźny. Chłopiec mógłby mieć takie szczęśliwe dzieciństwo, gdyby to na nim skupiła się cała uwaga rodziców, gdyby nie musiał się dzielić ich miłością z dziećmi, które przewijały się przez ich dom. "Kiedy pojawiają się dzieci, wszystko psują. Mama i Tata strasznie się dla nich starają, a one prawie nigdy nie są wdzięczne, prawie nigdy nie odwzajemniają miłości. A ja kocham Mamę i Tatę i jestem im wdzięczny, więc nie rozumiem, dlaczego po prostu nie przestaną wpuszczać do domu niemiłych ludzi". Poznajemy więc zarówno teraźniejszość (zmagania z chorobą matki i wspomnieniami), jak i przeszłość (nierówna walka z zazdrością i poczuciem osamotnienia) bohatera.\nZazdrość pojawia się od pierwszych chwil, od momentu, w którym Robert przekroczył próg domu. Towarzyszyła jej nienawiść. "Jego nienawidzę najbardziej. A jeszcze bardziej nienawidzę jego rodziców za to, że byli źli, bo gdyby byli dobrzy, tak jak moja Mama, to nie musiałbym się nią dzielić". Mimo upływu czasu, negatywne emocje nie znikają. Będą towarzyszyć bohaterowi także jako dorosłemu mężczyźnie i nie znikną nawet wtedy, gdy Roberta już nie będzie. Agresję wzbudza w nim wszystko to, co przywołuje obrazy z dzieciństwa. Wyładowuje się na matce, na obcym mężczyźnie, demoluje studio, w którym przed laty fotograf próbował uwiecznić rodzinne szczęście. Poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, żal, złość, nienawiść - taka kumulacja negatywnych uczuć ma niesamowitą siłę niszczącą. Emocje, przez wiele lat przechowywane w sercu i pamięci, znajdują ujście. Ze wspomnień wyłania się dramatyczna historia. Co jeszcze wydarzyło się przed dwudziestoma laty, że bohater wciąż nie potrafi uporać się z przeszłością?\nZostañ naszym opiekunem!\n"Kamyki w brzuchu" to jedna z tych historii, które emocjonalnym ładunkiem uderzają w przeponę czytelnika, odbierając mu oddech. Ośmiolatek, spragniony całej uwagi rodziców, nie potrafi sobie poradzić z zazdrością, z obecnością w domu "konkurenta". Niejednokrotnie podkreśla, że sam czuje się jak przybrane dziecko, jakby to on był tym dodatkowym lokatorem, na dodatek niechcianym. Ileż w tym chłopcu żalu, złości! Ile myśli, które wzbudzają niepokój. Ile smutku. Paczki z podarkami urodzinowymi dla Roberta wydają mu się zbyt wielkie jak "na siatkę z prezentami dla kogoś, kto nawet nie jest ich synem". "Jeśli się tego wystarczająco pragnie można ukraść życzenie urodzinowe osobie, która zdmuchuje świeczki. Życzę sobie w myślach, żeby Robert umarł". Przechodzą mnie dreszcze. Jak bardzo trzeba czuć się samotnym, odrzuconym, by dopuścić do siebie takie myśli? Osamotny - mówi o sobie chłopiec. Po latach nie jest już taki pewny, czy rodzice faktycznie go zaniedbywali, czy też to niczym nieuzasadniona zazdrość była (i jest!) powodem frustracji. Wciąż jednak jest samotny, nie potrafi stworzyć trwałej relacji z innymi ludźmi.\nMały, a później już całkiem dorosły narrator opowiada swoją historię niezwykle przejmująco. Jego emocje się udzielają, niepokój czytelnika rośnie tym bardziej, im więcej bohater zdradza ze swej przeszłości.\nGdy zamyka się tę książkę, wszędzie zapada cisza. Nawet mucha nie bzyczy, wcale nie dlatego, że jesień, że chłodno, więc niemrawo porusza się po parapecie. Powieść Jona Bauera to emocjonalny nokaut, to powieść brutalnie szczera, boleśnie prawdziwa. Po jej odłożeniu każdy dźwięk wydaje się nie na miejscu. Cisza zapewnia odpowiednie tło do rozmyślań. A jest o czym myśleć, to pewne. Autor postawił bohaterów w niezwykle trudnej sytuacji. Małżeństwo chce pomóc dzieciom z trudnych rodzin, zapewnić im dach nad głową, odrobinę czułości, uwagi, dać poczucie bezpieczeństwa, pomóc w miarę bezboleśnie przejść przez dzieciństwo, przygotować do dorosłego życia. To piękne i godne podziwu. Z drugiej strony jest jednak mały chłopiec, który nie rozumie, dlaczego obcy dzieciak skupia na sobie uwagę JEGO mamy, JEGO taty. Może to zwykła dziecięca zazdrość, silniejsza, niż gdyby "ten drugi" był rodzonym bratem, co usprawiedliwiałoby zainteresowanie nim rodziców, a może faktycznie opiekunowie za bardzo starali się stworzyć rodzinę dla przygarniętego chłopca, zaniedbując przy tym własnego syna?\nNie znam odpowiedzi i nie potrafię ocenić bohaterów. Wiem natomiast jedno: "Kamyki w brzuchu" Jona Bauera to przejmująca historia, wspaniały wgląd w dziecięcą psychikę, powieść, która gwarantuje intensywność przeżyć. Nie da się potraktować jej obojętnie. Po takim nokaucie czytelnik łatwo się nie podniesie.\n"Nie wiem co jest prawdą: ich zaniedbanie czy moja zazdrość. Co faktycznie miało miejsce? Czy tylko moja zazdrość, czy również zaniedbanie?"\nmoznaprzeczytac.pl Natalia, 2014-01-24\nKiedy w psychologii mówi się o zaburzeniach osobowości wielu praktyków sięga do przeszłości danej osoby, tam często upatrując problemu, który narastał z każdym dniem. Jon Bauer pisząc swoją książkę Kamyki w brzuchu, postąpił podobnie.\nPrzedstawiam Wam pewnego ośmiolatka, którego dzieciństwo nie było łatwe. Jego rodzice, a w szczególności mama, postanowili, że będą tworzyć zastępczą rodzinę dla innych dzieci, które aktualnie nie mogą być u siebie w domu. Każde nowe dziecko było potrzebującym i pragnącym miłości „podrzutkiem”, którego chłopiec nienawidził. Jego mama nie dość, że nie zauważała tego, to jeszcze faworyzowała „nowych” twierdząc, że potrzeba im miłości i opieki. Każde było jeszcze lepsze, grzeczniejsze i bardziej potrzebujące. Tak właśnie chłopiec dorastał, aż zdarzyła się tragedia…\nNa kartach książki przeplata się jednocześnie inna historia, historia mężczyzny, który wyrósł z ośmiolatka. Mężczyzna przyjeżdża do chorej i umierającej już matki…Tej samej matki, od której próbował uciec, która zmieniła jego dzieciństwo w ciągłą walkę o uwagę, miłość i zainteresowanie rodziców. Zostaje tylko on i jego koszmar z dzieciństwa…\nDawno już nie czytałam książki, która by wstrząsnęła mną w ten sposób. Jak nigdy, w pewnych momentach odkładałam lekturę, ponieważ trudno było mi to wszystko czytać. Nie, dlatego że była źle napisana, albo były w niej wulgarne sceny, tylko, dlatego że odbiór przekazywanych informacji był naprawę trudny. Nie wiem właściwie, kogo było mi żal najbardziej z bohaterów, ale to jak wyglądała ich przyszłość, nie było kolorowe. Decyzje rodziców chłopca, choć bardzo szlachetne skrzywdziły ich własne dziecko, w sposób, którego oni sami na pewno się nie spodziewali.\nNa obwolucie widnieje cytat J.M. Coetzee „doskonały wgląd w psychikę dziecka”. Całkowicie się z tym zgadzam, ta książka jest przerażająco doskonałym studium dziecka, a później i człowieka dorosłego cierpiącego odrzucenie i samotność. Jak nigdzie indziej widzimy jak dzieciństwo przekłada się na nasze przyszłe życie. Jak jego wpływ ma znaczenie podczas tworzenia związków, zawierania przyjaźni i odnajdywania swojego miejsca w życiu. Po zakończeniu lektury, czuję, że wydarzenia z przeszłości chłopca będą ze mną jeszcze długo, gdyż to jedna z tych pozycji, której łatwo się nie zapomina.\nOprócz tego, że historia chłopca/mężczyzny powala na kolana, muszę pochwalić niesamowity kunszt pisarski pana Bauer’a. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić jak niesamowicie ciężko jest zaczynać pisanie z perspektywy ośmiolatka, by potem nagle dwie kartki dalej stworzyć z tego małego chłopca dorosłego mężczyznę. Byłam pod ogromnym wrażeniem dokładności i realności stworzonych postaci. Obu bohaterów autor przedstawia nam tak, że jedyne, co pozostaje to wyciągnięcie do nich ręki i przedstawienie się.\nKsiążkę polecam wszystkim, choć sama nie wiem czy odważę się przeczytać ją raz jeszcze, być może po jakimś czasie, kiedy sama będę rozważać macierzyństwo, będę pamiętać o książce Kamyki w brzuchu i traktować, jako przestrogę. Jednak trudno jest ukryć, że sięgnięcie po nią wywarło na mnie ogromne wrażenie.\nDziennik Literacki 2014-01-19\nJego matka mówi na niego Robert, choć on woli, kiedy ojciec pieszczotliwie nazywa go Kajtkiem. Innym przedstawia się jako Michael, ponieważ nikt nie wie, że to imię jego zmarłego brata. Jon Bauer celowo pozostawia go bezimiennym, bo jak mówi, chce go zatrzymać dla siebie. W każdym jego kroku pisarz widzi chęć zachowania pamięci po jego umierającej matce. Jednak czy rzeczywiście pozbawiony imienia mężczyzna jest kimś wyjątkowym? Bezsprzecznie jest najbardziej osamotną osobą na świecie.\nDwudziestoośmioletni mężczyzna po wieloletniej nieobecności wraca do domu, aby zaopiekować się cierpiącą na nowotworowy guz mózgu matką. Nieuleczalnie chora kobieta dosłownie niknie w oczach – ledwie mówi, niewiele pamięta, nikogo nie rozpoznaje. Wymaga stałej opieki. Syn chce spędzić z nią ostatnie tygodnie jej życia także dlatego, że ma nadzieję, że przed jej śmiercią uda mu się z nią szczerze porozmawiać. Chce wyjaśnić pewne kwestie, poprosić o wybaczenie. Jego relacja z matką nigdy nie należała do najłatwiejszych. Powrót do rodzinnego domu wiąże się dla niego z wieloma emocjami. Mężczyzna szybko przekonuje się, że pomimo upływu czasu nie straciły one na intensywności. Kiedy przekracza próg domu, przykre wspomnienia wracają, a tłumione w dzieciństwie uczucia wybuchają w nim z nową siłą. Choć od tragicznych zdarzeń minęły dwie dekady, dwudziestoośmiolatek wciąż nie potrafi uporać się z przeszłością. I tak już pogmatwane relacje między matką i synem stają się jeszcze bardziej napięte. Mężczyzna mimo woli wraca pamięcią do czasów dzieciństwa i do tragicznych zdarzeń, które na zawsze zmieniły życie jego rodziny. Do wypadków, z powodu których on sam idzie przez życie z kamykami w brzuchu…\nKamyki w brzuchu (2010) to debiut powieściowy Jona Bauera – australijskiego pisarza, scenarzysty, autora słuchowisk radiowych. Prozaik urodził się w Wimbledonie, jednak od dekady mieszka w Melbourne. W 2011 roku otrzymał australijskie obywatelstwo. Jon Bauer to dwukrotny laureat The Bridport Prize. Za Kamyki w brzuchu był nominowany do International IMPAC Dublin Literary Award i Miles Franklin Award. Uhonorowano go także Indie Award za rok 2011 za najlepszy debiut powieściowy. Obecnie Jon Bauer dzieli swój czas pomiędzy Australię a angielskie Chewton.\nZ bohaterem jego książki łączy go to, że podobnie jak on w dzieciństwie także malował graffiti w miejscach, w których nikt nie mógł go zobaczyć. Ale też to, że również jego matka zapadła na raka mózgu. Pomysł na powieść dojrzewał w nim bardzo długo, bo od 1998 roku. Do napisania Kamyków w brzuchu zainspirowało go zdjęcie, jakie zobaczył na gzymsie kominka w domu należącym do jego przyjaciół. Fotografia przedstawiała trzynastoletnią upośledzoną umysłowo dziewczynkę. Kiedy zapytał o nią znajomych, dowiedział się, że była to ich przybrana córka. Na tyle związali się z dzieckiem, że ustanowili dla niego rodzinę zastępczą. Niestety, wkrótce potem dziewczynka zmarła.\nKamyki w brzuchu to powieść rozpisana na dwa głosy wybrzmiewające z ust jednego bohatera – ośmioletniego chłopca i zarazem dwudziestoośmioletniego mężczyzny, patrzącego na rzeczywistość przez pryzmat swojego dzieciństwa. Rodzinny dom budzi w nim przykre wspomnienia. Jako dziecko był jednym z tych chłopaków, którzy nigdy nie płaczą, nawet jeśli mają po temu dość dobre powody. Okres jego dorastania to czas pełen tłumionego żalu, smutku, frustracji i złości. Chłopiec jest jedynakiem, lecz mimo to nie jest niczyim oczkiem w głowie. Czuje się opuszczony i osamotniony. Mówi, że jest osamotny. Nie ma dnia, żeby nie dopominał się o miłość rodziców, a każdy jej, nawet najdrobniejszy przejaw, jest dla niego wręcz na wagę złota.\nDwa okresy w moim życiu zawsze mnie zachwycają. Pierwszy, kiedy moi rodzice pozbywają się przybranych dzieci i zostajemy we troje: Mama, Tata i ja. Jakby wigilię, urodziny i zamknięte drogi włożono do jednej dużej czekoladowej kuli. (…) Drugi najbardziej zachwycający moment w moim życiu to ten, kiedy po tym jak zwymiotowałem, Mama pozwoliła mi przyjść do łóżka do siebie i do Taty. W telewizji było coś o delfinach, a my, wszyscy razem, przytulaliśmy się do siebie. „Razem” to moje ulubione słowo.\nJednak dla rodziców małego bohatera słowo razem obejmuje także cudze dzieci. Jego rodzina jest rodziną zastępczą dla chłopców, których opiekunowie znajdują się w trudnej sytuacji. W ciągu trzech lat jego matka przyjęła na wychowanie w sumie dziewięciu podopiecznych.\nJednak chłopcu nie podoba się to, do czego zobowiązują się jego rodzice. Czuje się zepchnięty na drugi plan, niekochany. Jest zazdrosny zwłaszcza o matkę, która jest bez reszty pochłonięta opieką nad przybranymi podopiecznymi. Chcąc im zrekompensować ich trudną sytuację i brak miłości ze strony rodziców, kobieta poświęca im całą swoją uwagę. To dlatego ośmiolatek ma wrażenie, że jego własna matka traktuje go tak, jakby to on był przybranym dzieckiem.\nKiedy się pojawiają przybrane dzieci, wszystko psują. Mama i Tata strasznie się dla nich starają, a one prawie nigdy nie są grzeczne ani wdzięczne, prawie nigdy nie odwzajemniają miłości. A ja kocham Mamę i Tatę i jestem im wdzięczny, więc nie rozumiem, dlaczego po prostu nie przestaną wpuszczać do domu niemiłych ludzi. Chłopiec nie rozumie, dlaczego rodzice chcą pomagać innym dzieciom. Nie pojmuje, dlaczego to on nie jest dla nich najważniejszy. Obecność innych chłopców bardzo go stresuje, a swoje zdenerwowanie przyrównuje do stresu, jaki pojawia się przed klasówką z matematyki albo wizytą u dentysty. Ośmiolatek ma kamyki w brzuchu. Czasem węże, które wijąc się, nie pozwalają spać i sprawiają ból. Z biegiem czasu pełzające gady zaczynają przejmować kontrolę nad zachowaniem dziecka. Chłopiec zaczyna moczyć się w łóżku, nawet okaleczać. Rozpaczliwie chce zwrócić na siebie uwagę. Jednak matka nie dostrzega (a może nie chce dostrzegać) zmian jakie zachodzą w jej synu. Jego dramatyczne, niewysłowione apele o pomoc, odrzuca, uznając za niesforność i surowo każe. Nie zgadza się też, mimo nalegań ojca, aby ośmiolatek korzystał z pomocy psychologa dziecięcego. Chłopiec zostaje ze swoim bólem zupełnie sam. W końcu zaczyna on znajdować swe ujście w agresji. Ośmiolatek przestaje panować nad swoimi emocjami – staje się gwałtowny i napastliwy, momentami sadystyczny. Wytwarza swoje mroczne alter ego, które nazywa Trójwargim Macavoy’em, a które daje o sobie znać zwłaszcza wtedy, kiedy w domu zamieszkuje Robert.\nRobert ma dwanaście lat, kiedy trafia pod dach rodziny zastępczej. I w niczym nie przypomina innych podopiecznych. Jest grzeczny i spokojny, dużo bardziej dojrzały. Inteligentny, błyskotliwy, o nietypowych zainteresowaniach. Chłopiec godzinami wpatruje się w chmury. Zna je wszystkie. Cirrusy, cumulusy, cumulonimbusy… Białe obłoki nie mają przed nim tajemnic. On sam także bardzo otwiera się przed przybranymi rodzicami. Robert nawiązuje z nimi bardzo bliski kontakt. Szczególnie fascynuje go Mary, którą zaczyna darzyć prawdziwie synowskim uczuciem. I podczas, gdy ona cieszy się, że Robert odnalazł się w jej domu, jej ośmioletni syn traktuje go jak najeźdźcę. Chłopiec ma poczucie, że dwunastolatek jest dla niego zagrożeniem. Że może ukraść mu matkę. To dlatego Robert szybko staje się obiektem ataków ośmiolatka. Początkowo nastolatek je bagatelizuje, jednak w miarę jak się nasilają, zaczyna na nie odpowiadać. Między chłopcami wybucha prawdziwa wojna. W końcu zachowanie ośmiolatka doprowadza do wielkiej tragedii.\nTytułowe kamyki nosi w swoich brzuchach wielu bohaterów. Nosi je chłopiec, nosi je Robert, nosi je ojciec ośmiolatka. Noszą je matki, w miejsce dzieci, które niegdyś nosiły pod sercem. Zaczynają je nosić także czytelnicy, bo debiutancka powieść Jona Bauera nie przynosi pocieszenia. Kamyki w brzuchu to poruszający, momentami wstrząsający dramat psychologiczny o tym, do czego może doprowadzić rozpaczliwe pragnienie miłości. Australijczyk nie tylko snuje swoją mroczną historię, ale stawia też pytania – o granice dobra i zła, o definicję odpowiedzialności za innych, a wreszcie o odpowiedzialność dziecka za swoje czyny. Świetnie poprowadzona fabuła, wyśmienicie skrojone sylwetki bohaterów i bardzo dobry język. Gorąco polecam.\ndojrzalakobieta.pl Joanna Pastuszka-Roczek\nWspaniała, poruszająca powieść o męskim dojrzewaniu i skomplikowanych relacjach między synem i matką. Jedna z nielicznych powieści, która ukazuje, jak trudno jest wzrastać wrażliwemu dziecku w kulturze, gdzie “chłopaki nie płaczą”, a ból, rozczarowanie, strach i frustrację należy ukrywać za wszelką cenę.\nNasz bohater wraca po siedmiu latach do rodzinnego domu. Cały ten czas spędził budując swoją niezależność, pewność siebie, ucząc się jak żyć z daleka od przeogromnego wpływu matki. Teraz jednak musi wrócić, by się nią zaopiekować, a wzajemne pretensje, krzywdy i żal wybuchają ze zdwojoną siłą.\nTo bardzo mądra i wbrew pozorom ciepła książka o gorącej miłości wrażliwego dziecka do matki, która nosi wciąż tytułowe, metaforyczne kamyki w brzuchu. Kamyki, które pozostają po noszonych kiedyś w łonie dzieciach, utraconych, odległych… każda matka ma podobno taki kamyk, a im większa strata, tym większy ciężar. Czy bohaterom uda się razem udźwignąć kamyk dzięki miłości i wybaczeniu?\ngranice.pl Karolina Mucha\nCzy świat jest różowy?\nOczywiście, że nie. Choć czasem usilnie próbujemy w to wierzyć. Chcemy widzieć tylko tych ludzi, którym w życiu się udało – żyjących na określonym poziomie, robiących wyłącznie właściwe rzeczy, odnoszących sukcesy. To o nich najczęściej czytamy: dla odprężenia, relaksu, oderwania od codzienności. Jeśli tego właśnie szukamy, nie sięgajmy po Kamyki w brzuchu - na to wszystko nie pozwala bowiem opowieść o chłopcu-mężczyźnie, w którego brzuchu zamieszkały węże zła.\nBohatera Kamyków w brzuchu spotykamy w dwóch różnych momentach jego życia. Po pierwsze: jako młodego mężczyznę, powracającego do rodzinnego domu, by zaopiekować się śmiertelnie chorą matką. Po drugie – jako ośmioletniego chłopca. Warto jednak podkreślić, że głos pochodzący z dzieciństwa nie stanowi zapisu wspomnień bohatera. Przeplatające się tu narracje obejmują po prostu różne teraźniejszości, mówiące o rozgrywających się właśnie wydarzeniach i odczuwanych emocjach. Wartość takiej konstrukcji podnosi jeszcze fakt, że obie opowieści prowadzą do tego samego zdarzenia, punktu, w którym nareszcie się spotkają, nabierając nowego znaczenia i łącząc w całość.\nOkazuje się bowiem, że obecna sytuacja dwudziestoośmioletniego mężczyzny stanowi jak gdyby odbity w krzywym zwierciadle obraz jego życia sprzed dwudziestu lat. Oto on, tak bardzo niegdyś łaknący miłości i czułości, spragniony najdrobniejszych przejawów zainteresowania i akceptacji, staje się właściwie jedynym opiekunem swojej matki. Tym razem to ona jest od niego całkowicie zależna, nie posiadając żadnej władzy – nawet nad swoim ciałem. A pomiędzy nimi wciąż nierozwiązane sprawy i trudne emocje: złość, poczucie winy. Czy jednak mały chłopiec i dorosły mężczyzna to ta sama osoba? Czy silna, dominująca kobieta i schorowana staruszka to ta sama mama?\nPrócz stawiania niebanalnych pytań, kreowania wiarygodnych postaci oraz perfekcyjnego wykorzystywania języka dla wyrażania złożoności świata (gdzie przedmioty, wydarzenia i emocje splatają się w całość), Jon Bauer może zachwycić jeszcze jedną umiejętnością: nakłada czytelnikom dziecięce okulary. Jakże wszystko się zmienia! Nagle znów bardziej intensywnie odczuwamy świat; uwrażliwieni na drobiazgi, zaczynamy dostrzegać szczegóły, na które zwykle jesteśmy "zbyt dorośli". Spadające po szybie samochodu krople, zaciśnięcie ust, najdrobniejszy gest – to wszystko nabiera znaczenia. W takim ujęciu dzieciństwo nie przypomina sielanki czy utraconego raju. Jest raczej smutne. Bolesne. Pełne trudnych emocji, zależności od dorosłych i ciągłych niemożności. Jest realne.\nCzy to oryginalny temat? Niekoniecznie. Być może o wielu sprawach, poruszonych w Kamykach w brzuchu czasem myślimy, czytamy, słuchamy. W końcu Jon Bauer mówi jedynie o życiu, śmierci, miłości, osamotnieniu. Ale te tematy nigdy nam się nie znudzą.\nWłaśnie dlatego, że świat nie jest różowy.\nJest jedynakiem, ale niezupełnie - ten właśnie fakt zaważył na całym jego życiu. Kiedy miał dwa lata, urodził się jego brat Michael, który nie przeżył całego dnia. Potem mama jako "szczególnie dobra osoba" (takie jej słowa przytacza chłopiec) "bierze na wychowanie dzieci, których matki i ojcowie nie są tak dobrzy albo walczą ze sobą, chociaż głęboko w środku są dobrymi ludźmi". Zawsze są to chłopcy: "Ani razu nie przyjęliśmy na wychowanie dziewczynki. Nigdy. Być może dlatego, że dziewczynki traktuje się lepiej niż chłopców. Albo dlatego, że dziewczynki są grzeczniejsze. Albo dlatego, że rodzice bardziej kochają dziewczynki niż chłopców. Albo dlatego, że dziewczynki rodzą się tylko dobrym rodzicom". Chłopców było dziewięciu: "Daje to trzy lata opieki dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie wspominając tych siedmiu lat, które poświęciła Robertowi".\nW tych kilku cytatach można by odnaleźć obraz matki - osoby doświadczonej przez los, ale niezwykle wielkodusznej, pomocnej, nieobojętnej na innych. Ale też i historię chłopca, który czuł się nierozumiany, mniej ważny, chłopca pozostawionego samemu sobie z jego rozterkami, uczuciem zazdrości wobec pojawiających się w domu kolejnych dzieci. One też mają swoje problemy, przyzwyczajenia, nie zawsze z sympatią odnoszą się do tego "nowego" brata, zatem dzieciństwo zamiast czasem radości staje się pasmem napięć, nieporozumień, frustracji.\nZatem pierwsze strony przynoszą obraz dorosłego bohatera, wracającego w trudnej chwili do rodzinnego domu dwudziestoośmiolatka. Kolejny rozdział przenosi nas w przeszłość, do chwili, gdy w domu ośmioletniego wówczas bohatera pojawia się ostatni z chłopców wziętych pod opiekę - niespełna trzynastoletni "Robert Chmurny". Aż do końca lektury te dwa spojrzenia będą się przeplatały, z ich przenikania się, dopełniania powstanie obraz zdarzeń, które rozegrały się przed laty i zaważyły na całym życiu bohatera.\nMatka nazywa go Robertem, on sam przedstawia się jako Michael, opowiada, że jest adoptowany, wymyśla wciąż nowe historie o sobie, bo i dla niego prawda jest bolesna, trudna do zrozumienia. Po śmierci ojca po raz pierwszy wraca w rodzinne strony. Działa chaotycznie, drobiazgi doprowadzają do do wybuchu, zmaga się z prawdą i docieka - czy to, co się stało, to wyłącznie wina rodziców, czy wprost przeciwnie: "co jest prawdą: ich zaniedbanie czy moja zazdrość".\nTa poruszająca lektura nie pozostawi chyba nikogo obojętnym: autorowi udało się doskonale ukazać psychikę dziecka, sposób patrzenia na świat, pojmowania go. Bohaterowi nie udaje się do końca wyprostować spraw z przeszłości, które rzutują na jego obecne życie. Czytelnik także długo pozostanie pod wrażeniem poznanej historii...\nDziecięca zazdrość. O starszego brata, o młodszą siostrę. O to, że on ma a ja nie. O to, że jej wolno, a mi nie pozwalają. O zbyt długi uścisk mamy, zbyt wiele uwagi taty. O wszystko. Nasz bohater nie ma wprawdzie rodzeństwa, ale nie wychowuje się sam. Rodzice ośmiolatka co rusz przygarniają innych chłopców, tworząc dla nich rodzinę zastępczą.\nPamiętam Marcusa. Przez niego przesiedziałem dwie godziny na drzewie. Pamiętam złego Marcusa, który podkładał pod dywan w moim pokoju pinezki szpicem do góry.\nMoja Mama mówi o sobie, że jest szczególnie dobra i właśnie dlatego bierze na wychowanie dzieci, których matki i ojcowie nie są tak dobrzy albo walczą ze sobą, chociaż głęboko w środku są dobrymi ludźmi.\nRobert ma złych rodziców. I dwanaście lat, prawie trzynaście. Może więc siedzieć z przodu samochodu. Później chodzić spać.\nRobert lubi chmury. Jest grzeczniejszy, bardziej dojrzały, właściwie niemal dorosły. W oczach naszego małego bohatera, nowy lokator jest dla niego zagrożeniem. Jakby to on był rodzonym synem Mamy, jakby to jego kochała bardziej.\nAkcja poruszającej powieści Jona Bauera Kamyki w brzuchu, toczy się dwutorowo. Dorosły mężczyzna wraca do swego rodzinnego domu, by zaopiekować się matką. Chora na raka mózgu rodzicielka niknie w oczach, ledwie mówi, wymaga stałej kontroli. Powrót do niej to także powrót do wspomnień, nienajlepszych, nienajpiękniejszych. Żal syna do matki jest wyraźny. Chłopiec mógłby mieć takie szczęśliwe dzieciństwo, gdyby to na nim skupiła się cała uwaga rodziców, gdyby nie musiał się dzielić ich miłością z dziećmi, które przewijały się przez ich dom. Kiedy pojawiają się dzieci, wszystko psują. Mama i Tata strasznie się dla nich starają, a one prawie nigdy nie są wdzięczne, prawie nigdy nie odwzajemniają miłości. A ja kocham Mamę i Tatę i jestem im wdzięczny, więc nie rozumiem, dlaczego po prostu nie przestaną wpuszczać do domu niemiłych ludzi. Mamy tu więc zarówno teraźniejszość (zmagania z chorobą matki i wspomnieniami) oraz przeszłość (nierówna walka z zazdrością i poczuciem osamotnienia).\nZazdrość pojawiła się od pierwszych chwil, od momentu, w którym Robert przekroczył próg domu. Towarzyszyła jej nienawiść. Jego nienawidzę najbardziej. A jeszcze bardziej nienawidzę jego rodziców za to, że byli źli, bo gdyby byli dobrzy, tak jak moja Mama, to nie musiałbym się nią dzielić. Mimo upływu czasu, negatywne emocje nie znikają. Będą towarzyszyć także bohaterowi jako dorosłemu mężczyźnie i nie znikną nawet wtedy, gdy Roberta już nie będzie. Agresję wzbudza w nim wszystko to, co przywołuje obrazy z dzieciństwa. Wyładowuję się na matce, obcym mężczyźnie, demoluje studio, w którym przed laty fotograf próbował uwiecznić rodzinne szczęście. Poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, żal, złość, nienawiść - taka kumulacja negatywnych emocji ma niesamowitą siłę niszczącą. Emocje, przez wiele lat przechowywane w sercu i pamięci, znajdują ujście. Ze wspomnień wyłania się dramatyczna historia. Co jeszcze wydarzyło się przed dwudziestoma laty, że bohater wciąż nie potrafi uporać się z przeszłością?\nKamyki w brzuchu to jedna z tych historii, które emocjonalnym ładunkiem uderzają w przeponę czytelnika, odbierając mu oddech. Ośmiolatek, spragniony całej uwagi rodziców, nie potrafi sobie poradzić z zazdrością, z obecnością w domu "konkurenta". Niejednokrotnie podkreśla, że sam czuje się jak przybrane dziecko, jakby to on był tym dodatkowym lokatorem, niechcianym, na dodatek. Ileż w tym chłopcu żalu, złości! Ileż myśli, które wzbudzają niepokój. Ile smutku. Paczki z podarkami urodzinowymi dla Roberta wydają się zbyt wielkie jak na siatkę z prezentami dla kogoś, kto nawet nie jest ich synem - ocenia chłopiec. Jeśli się tego wystarczająco pragnie można ukraść życzenie urodzinowe osobie, która zdmuchuje świeczki. Życzę sobie w myślach, żeby Robert umarł. Po ciele przechodzą mnie dreszcze. Jak mocno trzeba czuć się samotnym, odrzuconym, by dopuścić do siebie takie myśli? Osamotny - mówi o sobie chłopiec. Po latach nie jest taki pewien, czy rodzice faktycznie go zaniedbywali, czy to niczym nieuzasadniona zazdrość była (i jest!) powodem frustracji. Wciąż jednak jest samotny, nie potrafi stworzyć trwałej relacji z innymi ludźmi.\nMały, a później już całkiem dorosły, narrator, opowiada swoją historię w sposób niezwykle przejmujący. Emocje się udzielają, niepokój rośnie tym bardziej, im więcej nasz bohater zdradza ze swej przeszłości.\nGdy zamyka się tę książkę, wszędzie zapada cisza. Nawet mucha nie bzyczy, wcale nie dlatego, że jesień, że chłodno, że śnięta niemrawo porusza się po parapecie. Powieść Jona Bauera to emocjonalny nokaut, to książka brutalnie szczera, boleśnie prawdziwa. Po jej odłożeniu, każdy dźwięk wydaje się być nie na miejscu. Cisza zapewnia odpowiednie tło do rozmyślań. A jest o czym myśleć, to pewne. Autor postawił bohaterów w niezwykle trudnej sytuacji. Małżeństwo chce pomóc dzieciom z trudnych rodzin, zapewnić im dach nad głową, odrobinę czułości, uwagi, zapewnić poczucie bezpieczeństwa, pomóc w miarę bezboleśnie przejść przez dzieciństwo, przygotować do dorosłego życia. Piękne i godne podziwu. Z drugiej strony jest jednak mały chłopiec, dziecko, które nie rozumie, dlaczego obcy dzieciak skupia na sobie uwagę JEGO mamy, JEGO taty. Może to zwykła dziecięca zazdrość, silniejsza, niż gdyby "ten drugi" był rodzonym bratem, co usprawiedliwiałoby zainteresowanie nim rodziców, a może faktycznie opiekunowie zbyt mocno starali się stworzyć rodzinę dla przygarniętego chłopca, zaniedbując przy tym własnego syna?\nNie znam odpowiedzi i nie potrafię ocenić bohaterów. Wiem natomiast jedno: Kamyki w brzuchu Jona Bauera to przejmująca historia, wspaniały wgląd w dziecięcą psychikę, powieść, która gwarantuje intensywność przeżyć. Nie da się potraktować tej powieści obojętnie. Po takim nokaucie, czytelnik łatwo się nie podniesie.\nNie wiem co jest prawdą: ich zaniedbanie czy moja zazdrość. Co faktycznie miało miejsce? Czy tylko moja zazdrość, czy również zaniedbanie?\nmiłośnikom powieść z dużym ładunkiem emocjonalnym\nwielbicielom historii opowiadanych przez dzieci\nposzukujących powieści skłaniających do refleksji\nchętnie sięgającym po trudne tematy\n„Kamyki w brzuchu” autorstwa Jona Bauera to debiut literacki. Od razu zaintrygował mnie opis z tyłu okładki oraz tytuł, więc nie czekając długo zabrałam się za czytanie. Bohaterem jest 28-letni mężczyzna, który musi wrócić do rodzinnego domu, aby zaopiekować się umierającą na raka matką. Niestety ich relacje nie należą do standardowych, bowiem demony z przeszłości nie chcą odejść. Jak uporać się z zakorzenionym w dzieciństwie bólem i cierpieniem? Jak odciąć się od doznanych w młodym wieku krzywd? Czy można to zapomnieć? Jego rodzice chcieli dobrze. Mieli szczytny, prawy cel. Stanowić rodzinę zastępczą dla innych chłopców, porzuconych, poturbowanych przez los. I tak też zrobili. Przez ich dom przewinęło się wiele dzieci z problemami. Nikt nie pytał o zdanie ośmiolatka. Nikt nie zwrócił większej na niego uwagi. I tu, w dzieciństwie, w najważniejszym okresie rozwoju, zaczął się dramat chłopca, który pragną kochać i być kochanym. Wrażliwy, tęskniący, sfrustrowany... Jestem pod dużym wrażeniem! Ważna tematyka, podana w niebanalny, przejmujący sposób. Na wyróżnienie zasługuje mistrzowska analiza psychologiczna dziecięcego umysłu. Autor rozkłada na czynniki pierwsze wszelkie uczucia, emocje, lęki, marzenia. Z dbałością o detale, z nieustępliwą drobiazgowością i trafnym spojrzeniem, Bauer kreśli przed nami portret zagubionego chłopca a potem dorosłego, ale wciąż nie pogodzonego z przeszłością, mężczyzny. Książka przesiąknięta jest pewną dawką nostalgii, zadumy oraz smutku. Bardzo intymna, emocjonalna opowieść, która szarpie za najdelikatniejsze struny, zmusza do głębokich refleksji, nie daje o sobie zapomnieć długi czas. Jeżeli cenicie mądre, wymagające książki, to zdecydowanie musicie sięgnąć po powyższą lekturę. Polecam!\nSzczecin czyta Wioleta Słoka, 2013-10-08\n„Kamyki w brzuchu” to przejmujące do szpiku kości wyznanie dwudziestoośmioletniego mężczyzny, który nie może wyzwolić się od traumatycznych przeżyć z dzieciństwa. Po wieloletniej nieobecności w domu wraca, aby zaopiekować się nieuleczalnie chorą na raka matką.\nCzas rozłąki nie ukoił bólu, pomiędzy zdawałoby się najbliższymi osobami panuje nieustanne napięcie. Bohater zastanawia się, dlaczego, gdy był mały, jego matka zdecydowała się zapewnić opiekę jako rodzina zastępcza innym chłopcom, ograniczając tym samym do minimum swoją czułość i zainteresowanie wobec własnego syna. Jest przekonany, że to z powodu tego, iż nie potrafił spełnić pokładanych w nim oczekiwań. Był bowiem tzw. trudnym dzieckiem. Jako ośmiolatek sprawiał kłopoty. Był nerwowy i impulsywny. Robił rzeczy, które jemu samemu nie do końca się podobały, nie potrafił się jednak temu przeciwstawić. Był przekonany, że ma jakiegoś węża w brzuchu, który skłania go do takiego a nie innego postępowania. Problemy nasilały się, gdy do domu przybywali nowi przybrani synowie. Chłopiec nie mógł zrozumieć, dlaczego rodzice tak bardzo starają się dla nich a nie dla niego. Wąż w jego brzuchu robił się niespokojny, swoim zachowaniem chłopiec przekazywał niepokojące sygnały informujące, że pilnie potrzebuje pomocy. Jego rodzice nie traktowali tego jednak zbyt poważnie. Mama mówiła nawet swoim wychowankom, że jej własny syn jest nieszkodliwy i szybko się uspokaja. Sytuacja chłopca staje się jednak krytyczna w chwili, gdy w domu pojawia się trzynastoletni Robert. Matka dolewa jeszcze oliwy do ognia poświęcając nowemu podopiecznemu szczególnie dużo uwagi i troski.\nBohater utworu nie jest już w stanie sam sobie poradzić z targającymi nim emocjami. Zaczyna moczyć się w nocy. Chwilowe ukojenie w cierpieniu przynosi jedynie samookaleczanie się. Aby wzbudzić zainteresowanie swoją osobą stara się jak może wszystkich zadziwić udowadniając na przykład, że najdłużej na świecie potrafi trzymać rękę w ogniu nad kominkiem. Po takim „wybryku” trafia do szpitala a potem do psychologa, ale i tam nie znajduje pomocy, co w efekcie doprowadza do tragicznych w skutkach wydarzeń. Blizna na ręku podobnie jak nieutulony w sercu żal pozostają na całe życie.\nBohater książki jako dorosły mężczyzna wciąż nie potrafi panować nad swoimi emocjami. Jest brutalny, agresywny i kłamliwy a jednocześnie uprzejmy, przyjacielski i troskliwy. Ukojenia z emocjonalnego bólu szuka w alkoholu i seksie. Los sprawia, że znów jest blisko swojej matki. Chciałby móc przytulić się do niej, ale ona nadal jest oschła. Być może jest to spowodowane jej stanem zdrowia, ale raczej ma to być kara za grzechy dzieciństwa. I na nic zdaje się rozpaczliwe wezwanie dorosłego syna: „Miałem tylko osiem lat. Byłem dzieckiem. (…) Dlaczego nie byłem dla ciebie wystarczająco dobry?”\nTa książka nie przynosi pocieszenia, nie rozwiązuje problemów, nie daje nawet nadziei. To przenikliwe studium psychiki samotnego i cierpiącego dziecka. Czytając ją uzmysławiamy sobie, że nie zawsze to, co jest złe, jest naprawdę złe, a to, co dobre jest naprawdę dobre. Bo czyż złe może być bezradne dziecko, które nie rozumie, co się z nim dzieje? A czy dobra może być matka, która chce stworzyć prawdziwy dom dzieciom z zaniedbanych rodzin, a swojego rodzonego syna zamyka za drobne przewinienie w zamrażarce? Przecież dziecko to nie kamyk, który można rzucić, gdzie popadnie. A może dziecko to jednak kamyk, taki noszony w brzuchu ciężar? Na te pytania po lekturze książki powinien odpowiedzieć sobie w głębi duszy każdy czytelnik.\nTa książka oszałamia. Jest lekturą, której się nie zapomina i do której się wraca. Tej książki nie można spokojnie odłożyć na półkę. Po przeczytaniu chce się ją mieć przy sobie, dotykać, głaskać a nawet przytulić do serca, jakby chciało się przynajmniej w ten sposób złagodzić cierpienia nieznanego z imienia bohatera.\nŚwietny debiut autorski Australijczyka Jona Bauera. Polecam wszystkim, którzy chcieliby przejrzeć na wskroś tajemnice udręczonej duszy dziecka. Dziecka, które nade wszystko potrzebuje miłości.\n"Zawsze jest jakiś powód, z jakiego trafia do nas kolejne przybrane dziecko. Czasami bierzemy na przechowanie dziecko, którego mama albo tata siedzą w więzieniu. Czasami któreś z rodziców jest chore albo oboje kłócą się przed sądem. Jedni rodzice są po prostu lepsi niż inni. Moja Mama mówi o sobie, że jest szczególnie dobra i właśnie dlatego bierze na wychowanie dzieci, których matki i ojcowie nie są tak dobrzy albo walczą ze sobą, chociaż głęboko w środku są dobrymi ludźmi."\nBauerowi udało się jednak doskonale wczuć w psychikę ośmiolatka, świetnie uchwycić zawiłości relacji syna z matką i uczynić portret powieściowej rodziny boleśnie przejmującym. I to jest naprawdę bardzo wiele.\nkulturaonline.pl Łukasz Jaroń, 2013-10-01\nDebiutancka powieść Australijczyka Jona Bauera "Kamyki w brzuchu" to przenikliwa wiwisekcja trudnych rodzinnych relacji i opowieść o tym, jak potrzeba czynienia dobra może wywołać lawinę destrukcji. Nie ma tu pozytywnych bohaterów, a choć wszystkim zdają się przyświecać szczere i czyste intencje, spod cienkiej warstwy moralności przenika agresja i poczucie winy.\nGłówny bohater "Kamyków w brzuchu" jest niezwykłym, nadzwyczaj inteligentnym jak na swoje osiem lat chłopcem. Ma wiele zainteresowań, jest wygadany i bystry. Sielankę jego dzieciństwa przerywa jednak decyzja rodziców, którzy postanawiają zostać rodziną zastępczą dla pochodzącego z patologicznego domu nastolatka. Od chwili, kiedy starszy o pięć lat Robert pojawia się w ich domu, jest dla młodego narratora rywalem w walce o pierwszeństwo do miłości rodziców. Walce, w której wszystkie chwyty są dozwolone. Kiedy do głosu dochodzą frustracja i sadyzm, niespodziewany wypadek bezpowrotnie wywraca do góry nogami i tak już skomplikowane życie całej czwórki...\nOpowieść Jona Bauera wciąga jak bagno. Nie ma w niej pozytywnych postaci, a jeśli istnieją, padają ofiarami małostkowości i nie do końca świadomego okrucieństwa innych. "Kamyki w brzuchu" skonstruowane są niemal jak grecka tragedia, ale jednocześnie debiutancka powieść australijskiego autora to mistrzowsko poprowadzony dramat psychologiczny. Bauer z ogromną dezynwolturą operuje monologami wewnętrznymi ośmioletniego chłopca, potrafi też nakreślić przekonujący portret zagubionego 30-latka, na barki którego spadł obowiązek opieki nad umierającą matką. Ta sytuacja, naznaczona tragedią z przeszłości, sprzyja próbie porozumienia i wzajemnego wybaczenia. Nawet to jednak okazuje się niemożliwe.\n"Kamyki w brzuchu" nie są książką o nadziei i przepracowywaniu traum. To przede wszystkim wnikliwe studium niezaspokojonego pragnienia miłości, które prędzej czy później musi wybuchnąć wielką falą, niszcząc wszystko, co napotka na swojej drodze. Nieznany z imienia główny bohater powieści Jona Bauera przez całe życie czuje się naznaczony, nie potrafi nawiązać zdrowych relacji z innymi ludźmi, nie kontroluje swoich impulsów. Jego matka, zafiksowana na idei czynienia dobra, krzywdzi własnego syna w imię źle pojętej sprawiedliwości. Kiedy po latach spotykają się, by stawić czoła demonom, które zniszczyły im życie, okazuje się, że na pogodzenie jest już chyba za późno... Książka Australijczyka, jak najlepsze powieści Doris Lessing, przynosi galerię bohaterów, z którymi nikt nie chciałby się identyfikować. "Kamyki w brzuchu" to powieść łatwa, bo napisana porywającym stylem, ale na pewno nie przyjemna. Mimo to czyta się ją z fascynacją i zapartym tchem.\nLubimy Czytać Iwona Migowska\nJon Bauer wkracza na rynek wydawniczy w Polsce w mistrzowskim stylu. Debiutuje powieścią pt „Kamyki w brzuchu”. Podejmuje bardzo trudny temat, ale już na wstępie pragnę zaznaczyć, że poradził sobie doskonale.\nWiemy jak ważny w życiu każdego człowieka jest okres dzieciństwa. To właśnie wtedy kształtują się nasze emocje i charakter. Te momenty odgrywają znaczącą rolę w późniejszym życiu nadając mu odpowiedni bieg. W książce „Kamyki w brzuchu” autor pokazuję zależność, jaka istnieje pomiędzy dzieciństwem a dorosłością. Wspomnienia odgrywają znaczącą rolę, a z pamięci nie da się wymazać tego, co najbardziej bolało.\nPo latach wraca do domu dwudziestoośmioletni mężczyzna, aby zająć się swoją chorą na raka matką. Relacje syna z rodzicielką od pierwszej chwili wydają się być mocno niepoprawne. Sama chwila wejścia do rodzinnego domu powoduje u mężczyzny ból brzucha i brutalny powrót wspomnień z dzieciństwa. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, iż matce pozostało niewiele czasu. Choroba postępuje bardzo szybko. Syn stara się, aby te ostatnie chwile życia wykorzystać na posprzątanie życia ich obojga, ale niestety powroty do przeszłości okazują się bardzo bolesne.\nJako ośmiolatek przeżył zdecydowanie zbyt wiele, aby móc odwrócić się za siebie i spokojne spojrzeć w przeszłość swojej rodziny. Rodzice chłopca bardzo chętnie sprawowali opiekę nad innymi chłopcami w formie rodziców zastępczych. Przez ich dom przewijały się dzieci skrzywdzone i porzucone przez biologicznych rodziców. Piękna to idea i piękne zachowanie… jednak tego zdania z pewnością nie podzielał ich syn.\nNadmiar obowiązków, chęć naprawienia błędów innych osób i nie mam pojęcia co jeszcze sprawiły, że matka, szczególnie ona, tak bardzo skrzywdziła własne dziecko. Kolejni chłopcy pojawiający się w domu bohatera kaleczyli jego dzieciństwo i odbijali ślad w jego psychice na zawsze. Dziecko nie radziło sobie z własnymi emocjami, mając obok siebie pozornie idealnych rodziców.\nJon Bauer w swojej książce serwuje czytelnikowi ogromną dawkę emocji. Nie potrafiłam odnaleźć się w przedstawionej przez autora sytuacji, szczególnie jako matka, która też ma syna. Po zamknięciu książki usiadłam oszołomiona tym, co przeczytałam i chociaż minął kolejny dzień, w mojej głowie wciąż „trawi się” ta opowieść. Nie potrafię określić jednoznacznie kto bardziej ucierpiał, kto jest winny, kto lub co doprowadziło do tak ogromnej tragedii. Pojawiają się kolejne pytania i wiem, że odpowiedzi nie znajdę, dopóki nie przeczytam po raz drugi tej książki.\n„Kamyki w brzuchu” to historia, która porusza do głębi. Jest doskonałym portretem dziecięcej psychiki. Autor potraktował bezwzględnie rolę rodziców i dzieci. Odarł obydwie strony z wszelkich zbędnych koloryzacji, pokazując brutalną prawdę. Być może ona boli, bo prawda może boleć najbardziej… ale uwierzcie drodzy czytelnicy, nikt nie pożałuje czasu spędzonego z tą lekturą. Jest to niesamowite doświadczenie, warte polecenia każdemu bez wyjątku.\n2013-08-19 Data wydania ebooka często jest dniem wprowadzenia tytułu do sprzedaży i może nie być równoznaczna z datą wydania książki papierowej. Dodatkowe informacje możesz znaleźć w darmowym fragmencie. Jeśli masz wątpliwości skontaktuj się z nami sklep@editio.pl.


Michał Probierz kontuzjowany Sport\nderdzik 04.10.2004 00:00\nPomocnik Widzewa raczej nie zagra w meczu z RKS Radomsko. - Jakaś szansa jednak jest - przekonuje Probierz\nW pierwszej połowie meczu ze Stasiakiem KSZO właściwie każde dojście Probierza do piłki kończyło się ostrymi atakami rywali. - Piłkarze KSZO polowali na moje i Andrzeja Rybskiego nogi - żalił się Probierz. W faulowaniu piłkarza Widzewa przodował zwłaszcza Arkadiusz Miklosik. - Taka jest piłka. Ja też nie raz faulowałem rywali i nie mam wielkich pretensji - mówi Probierz. - Nikt nie mówił zresztą, że będzie lekko. Rany przecież się zagoją.\nPomocnik Widzewa aż dwa razy znoszony był z boiska. Za pierwszym razem Jerzy Mastalerz, lekarz zawodników Widzewa, sygnalizował nawet szkoleniowcom, że konieczna będzie zmiana. W 78 min za Probierza wszedł Przemysław Urbaniak. Czy uraz wykluczy go z występu przeciwko RKS? - Jakaś szansa jest, myślę, że około 20 proc. - nie daje za wygraną widzewiak.\nTo już druga kontuzja Probierza w tym sezonie. Po meczu z Ruchem Chorzów piłkarz miał naciągnięty mięsień dwugłowy i stłuczone ścięgno Achillesa.\nTwardziele dawniej i dziś\nBartłomiej Derdzikowski: W sobotę dwa razy opatrywaliście Michała Probierza...\nJerzy Mastalerz, lekarz piłkarzy Widzewa: W pierwszej połowie po jednym z fauli Michał miał ranę na lewej goleni. Zszyłem ją jeszcze na boisku i wrócił do gry. W drugiej połowie znów został sfaulowany, tym razem rywal kopnął go w kolano prawej nogi. Na szczęście to uraz zewnętrzny, więzadło nie zostało naderwane. Michał ma stłuczony przyczep mięśnia tzw. krawieckiego. Moja diagnoza potwierdziła się w poniedziałek, Kiedy Probierz pojechał do Piekar Śląskich na badania.\nPo pierwszej kontuzji pokazywał Pan trenerowi Stefanowi Majewskiemu, że konieczna będzie zmiana.\n- Tak uważałem, ale zawodnik chciał dalej grać. Ma do tego prawo, więc nie protestowałem. Na szczęście szwy były jeszcze zasłonięte przez ochraniacz, dlatego mógł wrócić na boisko.\nProbierz zagra w niedzielę z RKS Radomsko?\nPamięta Pan takich twardzieli z Widzewa?\n- Na pewno numerem jeden na długo pozostanie Darcy Monteiro. Pamiętam mecz, kiedy Brazylijczyk rozciął głowę. Uraz był bardzo poważny, krew lała się strumieniem. Zszyłem mu ranę jeszcze na boisku, założyłem chyba dziewięć szwów. Z dużymi oporami zaprowadziłem go do szatni, a on spojrzał w lustro i powiedział, że wygląda dobrze i chce wracać do gry. Musiałem go przekonać do zmiany decyzji. Tłumaczyłem, że inny piłkarz już go zastąpił. Darcy nie mógł się z tym pogodzić. Dawniej twardzielem był też Zdzisław Kostrzewiński. Kiedyś rywal strasznie rozciął mu nogę. Wtedy jednak nie szyło się takich ran, a jedynie zakładało opatrunek i piłkarz wrócił do gry. To były jednak inne czasy. Piłkarze nie mieli tak dobrej opieki jak teraz. Chcieli po prostu grać w piłkę i to mimo bólu i kontuzji.\nA z dzisiejszej kadry Widzewa ktoś może dorównać Probierzowi?\n- Na pewno twardzielem jest też Artur Wyczałkowski. Doznał poważnej kontuzji i powinien nosić gips przez cztery tygodnie. Już po dwóch przekonywał mnie, że trzeba zdjąć opatrunek, bo nic go nie boli. Poprosiłem, by wstrzymał się jeszcze przez tydzień. W niedzielę Artur wystąpił w meczu rezerw. Musiałem zostać do końca meczu, bo chciał grać także w drugiej połowie, a tego byłoby już za wiele. Radziłem mu, żeby się oszczędzał i zrezygnował z długich podań. Jestem pod wrażeniem, bo on wrócił do gry po pięciu tygodniach od poważnej kontuzji. Ale wszyscy chcą grać, żeby nie wypaść z kadry.


FARMINA Vet Life Renal - Animalglob Artykuły zoologiczne\n> Dla psów>Dla psów karmy weterynaryjne>FARMINA Vet Life Renal\nzbilansowana dietetyczna karma dla...\nzbilansowana dietetyczna karma dla dorosłych psów cierpiacych na przewlekłą lub okresową niewydolność nerek, pomaga także w leczeniu zastoinowej niewydolności serca\nVet Life Renal jest kompletnym dietetycznym pożywieniem wskazanym dla dorosłych psów cierpiących na przewlekłą lub przejściową niewydolność nerek. Badania kliniczne potwierdzają, że dzięki specjalnej charakterystyce Vet Life Renal poprawia jakość i długość życia psów cierpiących na niewydolność nerek oraz w początkowych stadiach niewydolności serca\n- Niska zawartość białek obniża poziom retencji katabolitów azotowych, pomaga w kontrolowaniu nadciśnienia tętniczego;\n- Dodatkowe kalorie niepochodzące z białek;\n- Flawonoidy zmniejszają stres oksydacyjny i poprawiają perfuzję nerkową;\n- Obniżona zawartość fosforu i sodu;\n- Zwiększona zawartość witamin z grupy B;\n- Zwiększona zawartość kwasów tłuszczowych Omega-3 poprawia filtrację kłębuszkową i przeciwdziała zwłóknieniu nerek;\n- Zwiększona zawartość rozpuszczalnych włókien;\n- Dodatkowa L-karnityna zwiększa tolerancję na wysiłek fizyczny.\nVet Life Renal jest niewskazany dla szczeniąt oraz ciężarnych i karmiących suk.\nJak stosować Vet Life Renal\nNiewydolność nerek: Leczenie przewlekłej niewydolności nerek za pomocą diety i preparatów leczniczych ma dwa cele: zmniejszenie odkładania się odpadów azotowych oraz wydłużenie aktywności zdrowych nefronów poprzez obniżenie nadciśnienia tętniczego wywołanego przez zapalenie kłębuszków nerwowych. W przypadku przewlekłej niewydolności nerek stosować przez całe życie.\nNiewydolność serca: Dieta stosowana podczas leczenia niewydolności serca powinna mieć na celu unikanie zatrzymywania nadmiernej ilości sodu i wody w organizmie. Dzięki temu obniża się nadciśnienie tętnicze krwi, co prowadzi z kolei do poprawienia pracy serca. W większości przypadków Vet Life Renal nie potrzebuje żadnych dodatkowych składników. Zalecane dzienne dawki mogą ulec zmianie w zależności od rasy, środowiska, wysiłku fizycznego, dyspozycji oraz natężenia choroby. Ilości karmy przedstawione w tabeli mają charakter czysto orientacyjny i należy je dostosowywać w zależności od pożądanej docelowej wagi ciała zwierzęcia. Dawkę można podzielić na dwa lub więcej posiłków w ciągu dnia. Należy zapewnić psu stały dostęp do czystej i świeżej wody.\nJak działa Vet Life Renal\nZmniejsza poziom białek, fosforu oraz sodu w organizmie, żeby zredukować retencję katabolitów azotowych; zmniejsza hiperfosfatemię oraz nadczynność przytarczyc. Pomaga kontrolować nadciśnienie tętnicze (u psów cierpiących na początkowe stadium niewydolności serca) i kwasicę metaboliczną. Dodatkowe kwasy tłuszczowe Omega-3 korzystnie wpływają na filtrację kłębuszkową i przeciwdziałają zwłóknieniu nerek.


Wara. Zakończenia roku szkolnego w Zespole Szkół. Nagrody i niespodzianki od Wojciecha Janasa, wspierającego zdolnych uczniów gminy Nozdrzec. - Brzozowiana.pl - Regionalny Portal Informacyjno-Kulturalny\nWara. Zakończenia roku szkolnego w Zespole Szkół. Nagrody i niespodzianki od Wojciecha Janasa, wspierającego zdolnych uczniów gminy Nozdrzec.\nśroda, 02 lipiec 2014 15:28\nCzytany 44927 razy\n27 czerwca był ważnym dniem dla wszystkich polskich uczniów i nauczycieli. Po dziesięciu miesiącach ciężkiej pracy oraz zdobywania nowych wiadomości nadszedł czas wakacji i odpoczynku.\nW Zespole Szkół w Warze uroczystość rozpoczęła się od Mszy Świętej w miejscowym kościele. Uczniowie Szkoły Podstawowej i Gimnazjum, ich rodzice oraz nauczyciele dziękowali za kolejny, wspólnie spędzony rok, rozwijanie talentów i poszerzanie wiedzy. Ksiądz proboszcz Henryk Szpila w homilii zwrócił się do zebranych, by w czasie wakacyjnego odpoczynku pamiętali o Bogu i modlitwie. Mówił także, by rodzice okazali swoim dzieciom miłość i radość z osiągniętych na miarę każdego ucznia sukcesów.\nNastępnie uczestnicy uroczystości udali się do szkoły i zebrali na sali gimnastycznej. Po odśpiewaniu hymnu państwowego oraz przekazaniu sztandaru szkoły przyszłym uczniom klasy III Gimnazjum oraz VI Szkoły Podstawowej, głos zabrał Dyrektor Zespołu Szkół w Warze Aleksander Fil. Powitał on przybyłych na uroczystość gości: Wójta Gminy Nozdrzec – pana Antoniego Gromalę oraz przyjaciół szkoły- państwa Krystynę i Wojciecha Janasów z Warszawy.\nUczniowie klasy VI przedstawili program artystyczny na zakończenie nauki\nw Szkole Podstawowej. Społeczność szkolna oraz zaproszeni goście przenieśli się do mitologicznego Olimpu i byli świadkami skarg uczniów na dyscyplinę oraz ucisk ze strony dyrektora i nauczycieli. Bogowie greccy oraz widzowie uwierzyli w niezwykle ciężki los uczniów i byli gotowi skazać dyrektora szkoły na męki w Hadesie. Wówczas na scenę wkroczyła Fortuna i powiedziała, że w szkole porządek być musi, a uczniowie muszą spędzać swoją młodość w ławkach. Wszystko skończyło się dobrze, a posłaniec bogów – Hermes zakończył przedstawienie morałem „ że jeszcze się taki nie urodził, któryby naszemu Szkolonowi zaszkodził”. Młodzi aktorzy zostali nagrodzeni gromkimi brawami za swój pełen humoru i perfekcyjnie przygotowany występ.\nW dalszej części uroczystości, scena została opanowana przez absolwentów Gimnazjum. Uczniowie dziękowali nauczycielom za życzliwość, zrozumienie\ni przekazywaną przez trzy lata wiedzę. Podsumowaniem ich gimnazjalnego życia, była piosenka „ Ostatni raz z moją klasą”, śpiewana przez Mariannę Uryć. Niezwykle wzruszająco brzmiały słowa: „Nie do wiary jak szybko płynie czas, wczoraj mali dziś dorosły świat, wciąż pamiętam pierwszy szkolny dzień…”.Uczniowie klasy III Gimnazjum wyrazili swoją wdzięczność dla nauczycieli poprzez wręczenie im kwiatów.\nNastępnie przyszedł czas na wyróżnienie uczniów, którzy ciężko pracowali przez cały rok szkolny i zasłużyli na nagrody. Pan Wojciech Janas wręczył nagrody rzeczowe: laptop, drukarkę i skaner uczennicy klasy III Gimnazjum Karolinie Kłak, która osiągnęła najlepsze wyniki w nauce w gminie Nozdrzec, była laureatką olimpiady przedmiotowej z języka polskiego na szczeblu wojewódzkim oraz bardzo dobrze napisała egzamin gimnazjalny. Warto tutaj podkreślić, że to w naszej szkole już trzecia osoba została w ten sposób obdarowana oraz, że pan Wojciech Janas już od kilku lat wspiera zdolną młodzież w gminie Nozdrzec z własnych środków finansowych. Nagrodzona uczennica podziękowała za wyróżnienie jej oraz zaapelowała do młodszych kolegów, że warto jest się uczyć.\nNie był to jednak koniec niespodzianek i wyróżniania zdolnych uczniów. Andżelika Adamska z klasy VI, która odgrywała Fortunę, rewelacyjnie wcieliła się w rolę i ujawniła swój aktorski talent. Jej gra bardzo podobała się uczestnikom uroczystości, a gość z Warszawy ufundował dla niej kolonijny pobyt nad morzem. Łzy na twarzy dziewczynki, które świadczyły o jej radości z nagrody, wywołały wzruszenie u wielu nauczycieli. Pan Janas sfinansował także kolonie nad morzem dla dwóch uczniów z gminy Nozdrzec. Taka postawa jest rzadka we współczesnych czasach i warta naśladowania. Wpisuje się ona w nauczanie patrona szkoły – Świętego Jana Pawła II, który mówił: „Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada,lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma,lecz przez to, czym dzieli się z innymi”.\nPotem Dyrektor szkoły wręczył uczniom świadectwa z wyróżnieniem i nagrody książkowe. Pozostali uczniowie odebrali świadectwa i dyplomy bardzo dobrego ucznia z rąk swoich wychowawców i udali się na zasłużone wakacje. Nadszedł upragniony czas wędrówek, podróży, zabawy oraz nabierania sił na kolejny rok Do zobaczenia w szkolnych murach za dwa miesiące. Monika Jedynak\nOstatnio zmienianyponiedziałek, 07 lipiec 2014 23:18\nWięcej w tej kategorii: « Ania Dąbrowska z Wesołej w kolejnym etapie "The Voice Kids 2" Izdebki Camp 2014 Country Edition »


Julie Pelipas twarzą najnowszej kolekcji OCHI\nJulie Pelipas w kampanii OCHI na sezon wiosna-lato 2019 (Fot. Materiały prasowe)\nUkraińska marka OCHI, która specjalizuje się w okryciach wierzchnich, pod koniec września zaprezentowała w Paryżu swoją najnowszą kolekcję. Propozycje brandu na sezon wiosna-lato 2019 roku skupiają się wokół trenczu. Twarzą kolekcji została dyrektor działu mody ukraińskiego „Vogue’a”, Julie Pelipas.\nPodobno to studia filologiczne zaszczepiły w projektantce Ianie Kuznietsovej miłość do podróży i odkrywania nowych kultur. W 2016 roku postanowiła więc założyć swoją własną markę odzieżową OCHI. Miała jeden cel – skupić się na konkretnej kategorii ubrań, a dokładniej na okryciach wierzchnich.\nW koncepcji Kuznietsovej nie ma mowy o przypadku. Nazwa marki w języku ukraińskim oznacza oczy. I to właśnie one są punktem kluczowym filozofii OCHI. Okrycia wierzchnie pełnią bowiem rolę oczu, łącznika pomiędzy naszym ciałem, a światem zewnętrznym. W wizji Iany płaszcze, trencze i kurtki stanowią swego rodzaju ochronną warstwę kobiety, która je nosi.\nWłaścicielka OCHI tworzy zgodnie z ideą slow fashion. Przykłada dużą wagę zarówno do wysokiej jakości wykonania projektów oraz odpowiedniej jakości używanych materiałów. W najnowszej kolekcji na sezon wiosna-lato 2019 roku stawia na wszechstronność, skupiając się przede wszystkim na trenczu.\nKobieta, która nosi okrycia wierzchnie OCHI to współczesna nomadka, która porzuca swój bezpieczny dom, by wyruszyć na odkrywanie świata. Jej wyprawa wymaga odpowiednich stylizacji, które łatwo będzie zestawić z różnymi częściami garderoby. Nie bez powodu osobą, która zainspirowała powstanie kolekcji, była dyrektor działu mody ukraińskiego „Vogue’a”, Julie Pelipas. Pelipas, która została także twarzą nowej kampanii OCHI, idealnie oddaje ducha marki. Tak jak wspomniana wcześniej nomadka, podróżuje po świecie, opowiadając swoją historię za pomocą stylizacji.\nCo marka proponuje na przyszłoroczny sezon? Przede wszystkim naturalną paletę kolorystyczną. W kolekcji uwagę przyciąga musztardowy trencz w wersji midi z dużymi klapami, prosty, beżowy model z efektownymi falbanami na rękawach, a także subtelna i kobieca marynarka w białym odcieniu. Co więcej, projekty zdobią trzy obrazy stworzone specjalnie na potrzeby kolekcji przez ukraińską artystkę Vladę Ralko. Nowoczesne sylwetki z nutką vintage wykonano z lekkich materiałów takich jak bawełna i jedwab. Po raz pierwszy Kuznietsova sięgnęła także po sztuczne futra i sztuczną skórę.\nKolekcja OCHI na sezon wiosna-lato 2019 roku pojawi się w sprzedaży już w styczniu.\nJulie Pelipas OCHI wiosna-lato 2019 PFW


Niektóre maść na łuszczycę - Wyprysk jest przewlekłą rzutowo\nJerzy Zięba o łuszczycy trawa kirkazon łuszczyca\nTerapia PUVA łuszczycy w Jekaterynburgu Taman brud z łuszczycą, maść z neurodermitis atopowe zapalenie skóry czy swędzenie. Akrustal ma w aptekach Biorą w wojsku mam łuszczycę, leczenie egzemy w ciąży łuszczyca, że jest to historia.\nŁuszczyca i inne choroby skóry są wyleczalne - Mariola Biela lepiej leczyć łuszczycę skóry głowy\nWyprysk na twarzy trądzik Jakie są objawy łuszczycy, wyprysk u dorosłych ziołowy leczenie egzemy. Krem jak łuszczyca łuszczyca podczas ciąży wpływ na dziecko, skóra łuszczyca jak masz lakier do włosów w łuszczycy.\nTrudne życie z łuszczycą - o chorobie w "Pytaniu na śniadanie" Badania immunologiczne w atopowym zapaleniu skóry\nŁuszczyca, dieta dziecko Kwas salicylowy stosuje się w wyprysku, akrustal na Ukrainie typy egzemy na rękach niż leczyć. Najbardziej skutecznym sposobem na pozbycie się łuszczycy popiół z łuszczycą, wyprysk w wewnętrzny dziecka zdjęcie W starożytności łuszczycy.\nLuszczyca - Jak sobie z nia radze? Czego uzywam? leczenie hormonem łuszczycy\nŚrodki zmiękczające z suchym egzema szampon na łuszczycę, Usunąć łuszczącą się wypryski Krem akrustal 165 ml. SDA 3 w rozmazie w łuszczycy niebieski jod oceny maść łuszczyca, objawy wyprysk na brodawki Jest to możliwe, aby w pełni wyleczyć atopowe zapalenie skóry.\nŁuszczyca skóry głowy neurodermit pęknięcia na palcach\nAtopowe zapalenie skóry u dzieci przypomnienia dla rodziców ucieka się do leczenia łuszczycy, z łuszczycą solipsor Leczenie łuszczycy Setchenov. Ulubiony lokalizacja egzemy łuszczyca i HIV zdjęcia, łuszczyca maści hormonalne lub nie Atopowe zapalenie skóry odpowiedź.\nKrem/maść na łuszczycę i suchą, pękającą skórę - 72pk.tk Konsultacje medyczne dla neurodermitis\nI leczyć łuszczycę folk mokro na wyprysk dłoni, atopowe zapalenie skóry emulsja żywienia w leczeniu neurodermitis. Oznacza łuszczycy twarzy wyprysk grzybicze na twarzy zdjęcie, akrustal kupić w Samarze niż treat obrączkowego wyprysku.\nŁuszczyca - Domowe sposoby na łuszczycę Czynniki ryzyka dla gospodarstw domowych z atopowym zapaleniem skóry\nWygrałem atopowe zapalenie skóry jak leczyć suchy wyprysk na dłoniach i stopach od środków ludowej, mleczko pszczele na wypryski paznokcie wyprysk. Treat balsam łuszczyca związek chiński fluocynonid nalewka Leczenie łuszczycy modlitwa, Leczenie łuszczyca lub łuszczyca posiłków Olej z rokitnika egzemy na rękach Zdjęcie.\n72pk.tkzne ludowe metody leczenia. Opinie ludowa leczenie łuszczycy\nOlej oliwkowy czczo łuszczycy dziegieć łuszczycy skóry głowy, plamy na twarzy łuszczycy, jak leczyć znieść łuszczycy tłuszczu. Łuszczyca paznokci ból atopowe zapalenie skóry u niemowląt zdjęcia twarzy, płacząc egzemy na goleń wosk pszczeli łuszczyca.\nJak walczyć z Łuszczycą naturalnie. Wyprysk na twarzy u dzieci 1 rok\nZdjęcie pachwina wyprysk rodzaje maści i płyny łuszczycy, niż leczyć łuszczycę arthropathic jedna z gwiazd ma łuszczycę zdjęcie. Wyprysk na rękach przyczyn witamina A nerwowa, Dead Sea woda wyprysk lek w leczeniu łuszczycy głowy.\nJak leczyć łuszczycę? Rodzaje grzybicy. Zielony Detox nocne rozmowy #6 leczyć łuszczycę na zawsze\nBritney Spears zdjęcia łuszczyca Leczenie łuszczycy najnowszych technik, łuszczyca leczenie odwykowe SDA-3 i atopowe zapalenie. Kompensacja atopowe zapalenie skóry Leczenie łuszczycy w jeziorach Kazachstanie, atopowe zapalenie skóry u dzieci 10 latach leczenia Leczenie łuszczycy sanatorium Moskwa Region.\n11. Wrotycz Łuszczyca Swierzb cz.1 dezynfekcji rąk i wyprysk\nŁuszczyca u dziecka, aby rozpocząć egzema na głowie osoby dorosłej, jak leczyć wypryski na stopie łuszczyca na ciele dorosłego. Standardem opieki łuszczyca czerwona plama na palcu wyprysku, leczenie laserem feedback ocen łuszczycą Tabletki rzędu łuszczyca.\nDieta pomaga wygrać z łuszczycą od leczonego obrączkowego egzema\nMaść na łuszczycę jest najlepszy Jak nałożyć smar na łuszczycę, dziewczęta łuszczyca na twarzy Pęknięcia na palcach wyprysku. Leczenie egzemy wieku leczenie egzemy i żywność, od maści nerwowa na oczy palenie powoduje łuszczycę.\nZioła na łuszczycę. Jak pozbyłem się łuszczycy po 7 latach. jagody goji i opinie łuszczyca\nSok kalina z łuszczycą Łuszczyca na dłoniach niż leczyć dziecka zdjęcie, Wyprysk na nogach leczenie łuszczyca, którzy są chorzy z aktorów. Co do rozmaz maść na łuszczycę wyprysk na rękach przyczyn niż leczyć, tan w łuszczycy zdjęcie Terapia fotochemia łuszczycy.\nZ łuszczycą da się walczyć skutecznie Leczenie łuszczycy w ciąży\nLeczenie łuszczycy w Izraelu maść stawów łuszczyca, Leczenie łuszczycy w narządów płciowych u mężczyzn Smar ludowa leczenie łuszczycy. Maść Panthenol w atopowym zapaleniu skóry leki na łuszczycę, Leczenie łuszczycy wysiękowa mediów aktywów łuszczyca.\nChory na łuszczycę od 46 lat - relacja z przebiegu kuracji (pełen film) Testy na wypryski\nZ tego co egzema na głowie Forum mumia wyprysk, suche skórki łuszczyca ręce łuszczyca lekarz wyznaczony. Zimno alergii u dzieci z atopowym zapaleniem skóry miejsce do życia, jeśli masz łuszczycę, łuszczyca i sól morska kąpiel z powodu których znajdują się wypryski.\nMasz problemy z łuszczycą? Zobacz, jak sobie z nimi poradzić! atopowe zapalenie skóry może wieprzowina\nKremy i maści dla atopowego zapalenia skóry u dorosłych krem ze skóry i wyprysk, wyprysk drobnoustrojów postać numulyarnaya aby uniknąć zaostrzenia łuszczycy. Egzemy u dzieci do 5 lat leczeniu łuszczycy celandine, gdzie badane łuszczycy jeśli nie leczyć łuszczycę, co może skutkować.\nMAŚĆ NA ŁUSZCZYCĘ • psorgen atopowe zapalenie skóry i Staphylococcus aureus\nŚrodki zaradcze ludowej zapalenia skóry i łuszczycy niemowlęta glukonian wapnia z atopowym zapaleniem skóry, pozbyć się łuszczycy owłosionej skóry głowy propolisnoe olej z łuszczycą. Kąpiel miód na łuszczycę I cierpią z powodu egzemy, Kalanchoe lekarstwo na łuszczycę paratravmaticheskoy egzema zdjęcia.\nTrudne życie z łuszczycą czy dziecko z atopowym zapaleniem skóry kozie mleko\nMezhvodnoe leczenie łuszczycy w leczeniu łuszczycy, kontaktowego, zestaw zbiornik dzieci z atopowym zapaleniem skóry Leczenie łuszczycy tabletka. Jakie badania trzeba przejść w łuszczycy z którego można kąpać dziecko z atopowym zapaleniem skóry, Maść na łuszczycę klasztor kupna Choroba Skóra łuszczyca.\n20. Maść Mahoniowa na łuszczyce egzemy i inne choroby skóry przepis Laserowe leczenie łuszczycy\nNajlepsze lekarstwo na wyprysk rąk Atopowe zapalenie skóry ostatni etap, łuszczyca laktacja głowica pokrywa łuszczyca. Sól wyprysk laminina łuszczyca Kup, hofitol dla dzieci z AZS opinii Lorinden z opinii na łuszczycę.\nDermicoll masc przeciwko luszczycy i egzemie Blister leczenia wyprysku\nŁuszczyca, że taki opis Wyprysk u niemowląt niż leczyć, Dlaczego nie działa z łuszczycą choroby skóry, takie jak atopowe zapalenie skóry leczonych. Japońskie kosmetyki łuszczyca wyprysk na palec z rąk dziecko, Atopowe zapalenie skóry na zdjęcie dłoni liść laurowy nerwowa.\nDrobne zabiegi łuszczyca\nGwoździe z atopowym zapaleniem skóry\nSzczepienia i łuszczyca\nMaść łuszczycę tani, ale skuteczny\nEfekty neurodermit na płód w czasie ciąży\nZarówno zdiagnozowano wyprysku\nŁuszczyca do 30 lat


4 Noworoczny Trening Śremskich Biegaczy 2018 - Śremski Sport\n4 Noworoczny Trening Śremskich Biegaczy 2018\nPosted on 3 stycznia 2018 3 stycznia 2018 by Ryszard Mitmański\nW poniedziałek pierwszego dnia Nowego Roku odbył się już po raz czwarty Noworoczny Trening Śremskich Biegaczy. Frekwencja wyjątkowo dopisała – uczestniczyło ponad 50 osób z różnych grup biegowych. Trening odbywał się pod hasłem “Biegnij chwilę spal promile”, a celem było aktywne rozpoczęcie Nowego Roku w miłym towarzystwie śremskich biegaczek i biegaczy. Trasa tego treningu zaczynała się i kończyła przy obiekcie Śremskiego Sportu, a prowadziła ulicami Śremu i wzdłuż jeziora Grzymisławskiego. Każdy uczestnik przyniósł trochę słodyczy, które przekazaliśmy Fundacji Familia ze Śremu. Wśród wszystkich obecnych biegaczy wylosowaliśmy karnet na obiekt Śremskiego Sportu. Trening został zorganizowany wspólnie z biegowym Stowarzyszeniem Runner’s Power.


Marcin Ociepa: Trwają zawody, kto powie coś bardziej absurdalnego. Pierwszy jest Adam Bielan | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\noprac. Sebastian Rosłon 16.02.2021 11:19\n- Bez wątpienia trwają zawody, kto powie coś bardziej absurdalnego. Pierwszy jest Adam Bielan, który ogłosił się prezesem partii, której nie założył - powiedział Marcin Ociepa, wiceprezes Porozumienia, komentując konflikt trwający w partii. Ociepa podkreślił również, że wierzy w to, że obóz Zjednoczonej Prawicy przetrwa do końca kadencji.\nOd początku lutego w Porozumieniu trwa konflikt pomiędzy zwolennikami Adama Bielana i Jarosława Gowina. Adam Bielan ogłosił, że kadencja Gowina na stanowisku prezesa partii upłynęła w kwietniu 2018 r. Podkreślił również, że jako szef krajowej konwencji partii jest zobowiązany do czasowego przejęcia obowiązków prezesa. Z takim stanem rzeczy nie zgadzają się zwolennicy Gowina, którzy decyzją koleżeńskiego sądu usunęli z partii 10 polityków, w tym Adama Bielana i Kamila Bortniczuka.\nWiceprezes Porozumienia: Chcą wbić klin pomiędzy Porozumienie i Prawo i Sprawiedliwość\n- Bez wątpienia trwają zawody, kto powie coś bardziej absurdalnego. Pierwszy jest Adam Bielan, który ogłosił się prezesem partii, której nie założył i której prezesem nie został wybrany. Później się dowiadujemy o spotkaniach Jarosława Gowina z Tuskiem - powiedział Marcin Ociepa w "Porannej rozmowie" w RMF FM.\nKluzik-Rostkowska o Bielanie: Pracuje dla Kaczyńskiego. Zawsze\nWiceprezes Porozumienia zaprzeczył również doniesieniom, że członkowie jego partii prowadzą rozmowy z opozycją w sprawie przejścia do jej obozu. - Wszyscy, którzy mówią takie rzeczy, mają w tym swój interes polityczny. Nie dziwię się politykom opozycji, że mówią takie rzeczy, ponieważ wprost chcą wbić klin pomiędzy Porozumienie a Prawo i Sprawiedliwość - powiedział.\n- Jestem w stanie zrozumieć sytuację, że Adam Bielan przychodzi do Jarosława Kaczyńskiego i snuje przed nim wizję, że wszyscy parlamentarzyści stoją za nim, że Jarosław Gowin jest w zasadzie sam (...) Natomiast czymś innym jest odpowiedź Jarosława Kaczyńskiego, a tę słyszymy z ust np. Michała Dworczyka, który mówi jednoznacznie - liderem Porozumienia jest Jarosław Gowin.\nWiceprezes Porozumienia dodał, że w partii nie ma frakcji. - Jest jedna partia i ci, którzy zostali wyrzuceni - powiedział Ociepa. Podkreślił również, że według niego Zjednoczona Prawica przetrwa do końca kadencji, a w środku pandemii koronawirusa powinniśmy się skupić na ratowaniu życia, zdrowia ludzkiego oraz gospodarki, a nie "gierkach partyjnych".


Jerzy A. Wlazło – „Kot Syjonu” – Book-Beer Geek\nKsiążka wydana w 2011 roku i niesłusznie zapomniana. Przeszła praktycznie bez echa, a moim zdaniem jest to pozycja obowiązkowa dla amatorów wrażeń literackich związanych z czarnym kryminałem spod znaku Raymonda Chandlera.\nMamy w Polsce takich mało znanych pisarzy, o których nam się nie śniło. Dla mnie ten Autor to objawienie. To co on nawyrabiał literacko w tej książce powaliło mnie na kolana. Czysta rozkosz. Warto się przekonać. Piszę o niej na Dzikiej Bandzie, aby ocalić od zapomnienia i z nadzieją, że może kiedyś doczekamy się kontynuacji.\nO piwie nie ma co wspominać.\nA to pamiątka z Targów Książki w Krakowie z 2012 roku:\nBrowar Czarny kot, kryminał, noir


Co podarować nauczycielowi na koniec roku szkolnego? Ostatni dzwonek na zakupy! - rodzinny styl życia\nTikkurila Kids Style: w krainie dziecięcej fantazji\nEko pielęgnacja maluszka od pierwszych dni życia\nTikkurila Kids Style: w krainie dziecięcej fantazji - 1 March 2019\nEko pielęgnacja maluszka od pierwszych dni życia - 1 March 2019\nTłuszcze w diecie dzieci - 1 March 2019\nCo podarować nauczycielowi na koniec roku szkolnego? Ostatni dzwonek na zakupy!\nWarszawa, 18 czerwca 2018 r.\nKoniec roku szkolnego, który wypada już w ten piątek, to najlepszy moment, aby podziękować ulubionemu nauczycielowi lub wychowawcy za opiekę i pomoc. Coraz częściej odchodzimy od standardowych kwiatów czy czekoladek na rzecz bardziej spersonalizowanych prezentów. Do zakończenia roku pozostało tylko kilka dni – jaki prezent wybrać? Poniżej znajdziecie kilka propozycji od EmpikFoto.\nKalendarz na nowy rok szkolny\nKażdemu nauczycielowi przyda się kalendarz na nowy rok szkolny, czyli taki, który rozpoczyna się od 1 września i ma odpowiednio oznaczone wszystkie ważne w roku szkolnym daty. Może być to kalendarz w formie książki lub do postawienia na biurko. Każdy spełnia nieco inne zadania, ale jeden i drugi z pewnością ułatwi pracę wychowawcy.\nDobrym pomysłem jest również pióro. Delikatne i eleganckie z pewnością umili nauczycielowi uzupełnianie dziennika, czy zapisywanie notatek na pracach uczniów. Na piórze można dodatkowo wygrawerować dowolną sentencję dedykowaną wychowawcy.\nKażdy z nas zna nauczyciela, który bardzo chętnie otacza się różnego rodzaju gadżetami, i oczywiście niekoniecznie musi uczyć informatyki. Trafionym prezentem dla takiego wychowawcy może okazać się pokrowiec na laptopa, który pedagodzy coraz częściej wykorzystują w swojej pracy. Jeśli natomiast nauczyciel jest miłośnikiem kawy lub herbaty, można mu podarować kubek samomieszający. Dzięki temu prezentowi nie będzie musiał wracać się do pokoju nauczycielskiego, kiedy zapomni… łyżeczki.\nNauczyciele szkolnymi korytarzami przemieszczają się „obładowani” przeróżnymi rzeczami. Do klasy muszą bowiem dostarczyć dziennik, notatki, dodatkowe materiały czy klasówki uczniów. Chcąc ułatwić im zabranie tego wszystkiego z pokoju nauczycielskiego, warto obdarować ich torbą, na której znajdzie się personalizowany napis. „Torba na instrumenty” dla nauczyciela muzyki, „Torba na akcesoria techniczne” dla pani od plastyki, a „Torba na szkolne drobiazgi” dla wychowawcy.\nCiekawe fotoprezenty, nie tylko dla nauczycieli, można zamówić na Empikfoto.pl.\nempikfoto.pl to lider i pierwsza w Polsce platforma internetowa wyspecjalizowana w usługach fotograficznych i jednocześnie największy serwis oferujący produkty w pełni personalizowane. W ofercie empikfoto.pl znajdują się m.in. odbitki, fotoksiążki, fotokalendarze, fotokubki, a także obrazy i plakaty. Serwis daje możliwość darmowej dostawy produktów do ponad 230 salonów sieci Empik. empikfoto.pl istnieje na polskim rynku już od 2004 roku i jest częścią Grupy Empik.\nZarówno platformą www.empikfoto.pl, jak i sklepem www.empik.com zarządza spółka Empik E-commerce. Wieloletnie doświadczenie i wiedza Empik E-commerce na temat specyfiki polskiego rynku e-commerce, przekładają się na dynamikę rozwoju marki empikfoto.pl i empik.com oraz na silny związek z Klientami. Spółka Empik E-commerce należy do portfela funduszu Empik Media & Fashion S.A., notowanego na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie.\nciąża a praca 2011, cesarskie cięcie, ranking szpitali położniczych 2011, usg w czasie ciąży, prawa w ciąży 2011, ile usg w ciąży, porody, cesarka na życzenie warszawa 2011, prawa kobiet w ciąży 2011, ciąża po antykoncepcji doustnej\n2019 Co podarować nauczycielowi na koniec roku szkolnego? Ostatni dzwonek na zakupy! - rodzinny styl życia


Już wkrótce po raz kolejny tradycyjnie członkowie naszego stowarzyszenia spotykają się na MPI Poland Business Plan Summer Meeting, podczas którego będziemy mogli wspólnie popracować nad business plan dla naszej organizacji na kolejne lata. W tym roku spotkamy się w Łodzi w terminie 05-06 sierpnia 2017, a naszym gospodarzem będzie hotel Double Tree by Hilton, który jest partnerem tego wydarzenia.\nZapraszamy naszych członków do współtworzenia przyszłości naszej organizacji w Polsce. Chcemy usłyszeć ich głos – bo świetnie znają naszą branżę, jej strukturę, potrzeby, silne strony, ale też słabości. Stowarzyszenie nie może istnieć same dla siebie – jest tu po to, by wspierać swoich członków, przynosić wartość, rozwijać rynek - przy wykorzystaniu możliwości i zasobów, jakie daje i może nam dawać marka MPI. Na świecie jesteśmy największą organizacją skupiającą organizatorów spotkań i wydarzeń, trendsetterem wyznaczającym kierunki rozwoju, edukującym branżę na bazie najnowszych teorii, nowinek i badań, pokazujących przeobrażenia w przemyśle spotkań. A jak będzie w Polsce? Jaką organizacją chcemy być? Jaką mamy misję, jakie cele powinniśmy sobie wyznaczyć i jakie widzimy sposoby, aby te cele osiągnąć? Stowarzyszenie, jak każda firma, żeby móc dynamicznie się rozwijać, musi rozumieć prawa rynku, konkurencji, musi być świadoma swoich atutów oraz obszarów do rozwoju, musi szukać innowacji, aby się wyróżnić i musi mieć zasoby, aby wszystkie swoje cele płynnie realizować.


Strona startowa»Aktualności»Spotkanie Noworoczne 2014\nSpotkanie Noworoczne, które odbyło się w dniu 25 stycznia br., w Gminnym Ośrodku Kultury w Niegowie, zgromadziło ok. 150 osób. Jak co roku Wójt Gminy Niegowa Krzysztof Motyl, zaprosił do wspólnego powitania Nowego Roku lokalnych przedsiębiorców oraz osoby, które, na co dzień wspierają działania naszego samorządu. Na zaproszenie przybyli min. Wicemarszałek Województwa Śląskiego Pan Mariusz Kleszczewski, Dyrektor Śląskiego OR ARiMR Stanisław Gmitruk, Starosta Powiatu Myszkowskiego Wojciech Picheta wraz z wicestarostą Mariuszem Trepką oraz dyrektorzy i kierownicy placówek bankowych, państwowych jednostek budżetowych, proboszczowie, radni i sołtysi.\nSpotkanie było okazją do podsumowania minionego roku oraz przedstawienia planów na rok bieżący. Uczestnicy otrzymali od Wójta Gminy okolicznościowe medale noworoczne. Spotkanie uświetniła swoim występem Orkiestra Dęta Bliżyce, a o dobry nastrój zadbał śląski kabareciarz Grzegorz Stasiak.


1/20 Tommy Hilfiger pokazuje jesienną kolekcję w Szanghaju\nTommy Hilfiger pokazuje jesienną kolekcję w Szanghaju\nAmerykański sen spełnił się w Szanghaju! Tommy Hilfiger już po raz piąty zaprezentował kolekcję w trybie „See Now, Buy Now”. W jej skład weszły ubrania zaprojektowane przez mistrza Formuły 1, Lewisa Hamiltona, oraz top modelki, Hailey Baldwin i Winnie Harlow. Najlepsza wiadomość? Całość jest już dostępna w sprzedaży!\n– Ktoś mądry doradził mi, żeby podążać za klientem. To właśnie zrobiłem – mówił amerykański projektant Tommy Hilfiger za kulisami wczorajszego pokazu w Szanghaju. Dopiero co pisaliśmy o bajecznie bogatych Azjatach, a teraz mamy dowód na to, że rynek mody najprężniej rozwija się właśnie na Dalekim Wschodzie. Jeśli Hilfiger, znany z żyłki do interesów w większym nawet stopniu niż talentu do mody, inwestuje w Chiny, w jego ślad pójdą kolejni założyciele zachodnich imperiów mody.\nTommy Hilfiger w towarzystwie modelek i modeli (Fot. Materiały prasowe)\nAle azjatycka ekspansja to tylko jeden z punktów biznesplanu Tommy'ego. Wiedząc, że grono jego klientów poszerza się systematycznie o millenialsów, większość działań marketingowych kieruje właśnie do pokolenia instagrama. Domorośli influencerzy mogą bowiem nie pamiętać, że marka Tommy Hilfiger przechodziła różne etapy. Bywała cool, potem kojarzyła się z bananową młodzieżą, a w końcu z naśladowcami raczej niż innowatorami. Teraz odzyskuje formę.\n„Zjednoczeni tym, co nas różni. Zjednoczeni w naszej sile” – napisano w instagramowym poście z relacją z najnowszego pokazu kolekcji na sezon jesień-zima 2018/2019. Po przystankach w Los Angeles, Nowym Jorku, Londynie i Mediolanie latający cyrk Tommy'ego Hilfigera wylądował tym razem na brzegu rzeki Huangpu Jiang. W piątym sezonie działania tybu „See Now, Buy Now” projektant znów ominął kalendarz tygodni mody, organizując wydarzenie spektakularnością dorównujące igrzyskom olimpijskim. Z pierwszego rzędu podziwiali je azjatyccy idole, gwiazdy k-popu, Chanyeol Park z EXO oraz Taeyeon z SNSD, a na wybiegu pojawiła się nowa ambasadorka marki, chińska aktorka Maggie Jiang.\nNieprzypadkowo na wybiegu zbudowanym wzdłuż promenady Bund, która dzięki temu, że rozpościera się z niej widok na wieżowce dzielnicy Pudong, do złudzenia przypomina Brooklyn Heights Promenade, projektant pokazał dresy w niemal wszystkich kolorach tęczy. Poczynając oczywiście od ikonicznej hilfigerowskiej czerwieni.\nPanorama wybiegu (Fot. Materiały prasowe)\nNajnowsza kolekcja celebrująca różnorodność, porozumienie ponad podziałami i indywidualizm nawiązuje estetyką do mody przełomu mileniów. Wszystkie 112 looków to też odpowiedź na trend athleisure, który rozrósł się do takich rozmiarów, że właściwie możemy już mówić o wchłonięciu mody sportowej przez modę codzienną.\n– On uwielbia łączyć sportowy styl z casualowym, a z tej mieszanki powstaje przecież street style – tłumaczy tę ewolucję najlepiej sam Hilfiger, opowiadając o współpracy z mistrzem Formuły 1, Brytyjczykiem Lewisem Hamiltonem. Kapsułowa kolekcja TommyxLewis jego autorstwa, która jest niejako kontynuacją przebojowych linii tworzonych przez Gigi Hadid, została na wybiegu pokazana obok kolekcji Icons oraz regularnej propozycji na sezon jesień-zima 2018/2019. Znalazły się w niej parki oversize, kraciaste kurtki, okrycia chłopaków z drużyny, koszulki z numerami i oczywiście dżins.\nHilfiger zaprosił do współpracy także dwie top modelki. Hailey Baldwin i Winnie Harlow to jego Tommy Icons. Zgodnie z hasłem „The Leaders of Now are the Icons of Tomorrow” („Dzisiejsi liderzy są ikonami przyszłości”) projektant wybrał dziewczyny, które nie tylko lubią projektować, mają ogromną bazę fanów w mediach społecznościowych i znanych chłopaków (Hailey zaręczyła się z Justinem Bieberem, Winnie spotyka się z Wizem Khalifą), ale stały się wzorami do naśladowania dla przedstawicielek swojego pokolenia.\nHailey Baldwin, Tommy Hilfiger, Maggie Jiang, Lewis Hamilton i Winnie Harlow (Fot. Materiały prasowe)\nBaldwin w swojej definicji „ikony” podkreśla „pisanie własnej historii”, co jest szczególnie ważne w kontekście modelki pochodzącej z utytułowanej aktorskiej rodziny. Hailey mimo sławnego ojca i wujka nie spoczęła jednak na laurach, tylko zapracowała na własne nazwisko. Uroda, siła przebicia i energia Harlow udowadnia natomiast, że XXI wiek należy do niekonwencjonalnego piękna. W jej minikolekcji znalazły się wyłącznie rzeczy uniseksowe, Hailey postawiła natomiast na styl retro. – Moje ulubione elementy to kurtka narciarska, wygodny sweter z wielkim „H” na przodzie i króciutka bluza – mówi modelka.\nRegularna kolekcja nawiązuje natomiast do ubrań marki z lat 80. Jej najważniejsze elementy to dwurzędowe płaszcze noszone do dresów, cekinowe koszule, puchówki i puchowe kamizelki, w tym złote i połyskujące czarne, patchworkowe swetry, skórzane spodnie, o których Harlow mówiła, że każda dziewczyna powinna mieć ich parę, a także koszulowe i swetrowe sukienki, spodnie z lampasami i welurowe bomberki. Wszystkie te elementy mogliby nosić członkowie licealnych drużyn, studenci prestiżowych uczelni i, oczywiście, influencerzy, którzy w modzie szukają smaczków – nawiązań do kolekcji z dawnych lat, oldskulowych logo i mocnych zestawień kolorystycznych.\nWybieg pokazu Tommyego Hilfigera (Fot. Materiały prasowe)\nTak jak co sezon, ubrań Hilfigera nie da się pomylić z żadną inną marką. Pozostając wiernym swoim flagowym kolorom – czerwieni i granatowi, sportowemu stylowi i nawiązaniom do all American style, umiejętnie przemyca elementy u siebie nowe, takie jak chociażby cekiny, ale w dawkach lekkostrawnych nawet dla konserwatywnych klientów marki. Chociaż fani mody z Dalekiego Wschodu słyną z oryginalnego spojrzenia na modę, wciąż najważniejsze jest dla nich to, żeby wiadomo było, że to, co noszą, pochodzi z kolekcji znanego domu mody. Tworząc kolekcję bestsellerów, Hilfiger zapewnił sobie świetną sprzedaż. Nie tylko w Azji. Hailey Baldwin ma rację, mówiąc, że ikonę niełatwo zdefiniować. Ale jak się ją zobaczy, wiadomo, że to na to miano zasługuje. I tak, styl Hilfigera zapracował na ten status.\n1/20Tommy Hilfiger kolekcja jesień-zima 2018/2019\nPremiery Kolekcja kapsułowa TommyXGigi wiosna-lato 2018 Katarzyna Pietrewicz-Żero


Puszysty, czekoladowy biszkopt, słodka masa kokosowa i ciemna polewa czekoladowa. Bajeczne ciasto, za które zabierałam się już od jakiegoś czasu. Połączenie kokosu z czekoladą jest strzałek w dziesiątkę! Ciasto odwzorowane na popularnym batoniku Bounty. Muszę przyznać, że smakuję wręcz identycznie :) Doskonałe dla osób początkujących, które uważają, że mają dwie lewe ręce w kuchni. Gorąco polecam! Składniki: (na blaszkę o wymiarach 24x35 cm) Biszkopt czekoladowy: 5 jajek w temperaturze pokojowej 150 ... Czytaj dalej na blogu Nastoletnie Wypiekanie\ncukier waniliowy, czekolada, kakao, wiórki kokosowe\npolewa, kokosowe, biszkopt, czekolada, ciasto, polewa czekoladowa, bounty, ciasto czekoladowe, ciasta czekoladowe, ciasto kokosowe, ciasto z masa, ciasta z masa, ciasto bounty, mleko w proszku, gorąca czekolada, ciasto z białek


Yerba Mate Pipore Despalada Sin Palo 500g - Coffee-World.pl\n> Yerba>Yerba Mate>Yerba Mate Pipore Despalada Sin Palo 500g\nPipore Despalada to yerba mate pochodząca z Argentyny składająca się z samych liści ostrokrzewu paragwajskiego.\nPipore Despalada to yerba mate pochodząca z Argentyny składająca się z samych liści ostrokrzewu paragwajskiego. Dzięki temu, że susz składa się z grubo ciętych listków i niewielkiej ilości pyłu oraz nie zawiera gałązek, to ma on wyjątkowy, delikatny, roślinny smak z dymnymi nutami oraz subtelną słodyczą.\nDuża ilość listków oznacza również większą ilość kofeiny, a zatem Pipore Despalada świetnie sprawdzi się jako zastrzyk energii. Napar ma przejrzysty, zielony kolor i przyjemną goryczkę. Za sprawą tego, że susz leżakuje aż półtora roku, napój ma tak delikatny smak, który przypadnie do gustu nie tylko tym zaczynającym swoją przygodę z yerba mate, ale także dla doświadczonym smakoszom.\nPipore Despalada to idealny wybór dla osób, które szukają dużego pobudzenia, a przy tym nie lubią nadmiernej goryczy i cierpkiego smaku.


Zegar Modern pistacjowy - Selsey\nKtóra godzina? To pytanie zadajemy sobie przynajmniej raz dziennie, dlatego warto mieć zegar w zasięgu wzroku!\nZegar Moder to nie tylko wyznacznik czasu, ale także doskonała dekoracja. Przyciąga uwagę i budzi zachwyt nawet takich o najbardziej wymagających gustach. Model wykonany jest z cementu, a następnie pomalowany na kolor pistacjowej zieleni. Czarne wskazówki dopełniają estetykę produktu. Jeśli cenisz minimalizm połączony z nowoczesnością to zegar Modern jest doskonałym wyborem.\nNie zwlekaj i spraw wyjątkowy prezent dla siebie lub bliskiej Ci osobie już dziś!


Etre Special Edition IV Lancetti perfumy - to perfumy dla kobiet\nEtre Special Edition IV Lancetti dla kobiet\nEtre Special Edition IV marki Lancetti to kwiatowo - owocowe perfumy dla kobiet. Nutami głowy są pomarańcza, brzoskwinia i nektarynka; nutami serca są irys, hiacynt, imbir i piwonia; nutami bazy są piżmo, drzewo sandałowe i cedr virginia. Perfume rating:\nWięcej o perfumach po angielsku / More in English language about Etre Special Edition IV by Lancetti.\nEtre Special Edition IV Recenzje Perfum\nJeśli brzoskwinię można nazwać zmysłową, to tu rzeczywiście tak się prezentuje, przynajmniej na początku, kiedy to wyczuwalna jest najbardziej. Lekko przypudrowana irysem wydobywa z siebie kuszący sok w towarzystwie pomarańczowych, egzotycznych kuzynek. Owoce wygrzewają się na słońcu ułożone na cedrowych balach, ich aromatyczny sok wsiąka w drewno i paruje. Melanż suchego drewna i soczystości daje przyjemny efekt stonowanej słodyczy, nie bijącej po nozdrzach ale pieszczotliwie mięciutkiej. Wyczuwam też kwiaty w towarzystwie pikantnego imbiru, który dodaje lekko ostrej nuty i momentami bierze górę nad resztą, ale czuję tez sandał, który go poskramia na swój ciepły, słodko-balsamiczny sposób.\nTen perfumy to ciekawa wędrówka z kilkoma charyzmatycznymi przewodnikami, gdzie co rusz jeden usuwa drugiego na dalszy plan, pokazując zapach ze swojej perspektywy. Kuszący, a jednocześnie radosny i witalny. Wibruje pozytywną energią, nie obezwładnia nadmiarem wrażeń, potrafi przycichnąć za uchem, by ponownie się wskrzesić dodając wigoru i wakacyjnego animuszu. Świetny na cieplejsze pory roku, choć raczej krótkotrwały i trzyma się blisko skóry\nTa strona zawiera informacje, recenzje, nuty perfumowe, zdjęcia, reklamy, plakaty i filmy dotyczące perfum Lancetti Etre Special Edition IV, ale nie gwarantujemy poprawności wszystkich danych. Jeśli posiadasz więcej informacji o zapachu Lancetti Etre Special Edition IV, możesz o nich nadmienić w recenzji perfum. Fragrantica posiada unikalny system klasyfikowania perfum Etre Special Edition IV marki Lancetti. Możesz kliknąć na właściwą cechę pod głównym obrazkiem, określającą dany zapach. Dodatkowo znajdziesz odnośniki do stron zewnętrznych / sklepów online, ale Fragrantica nie posiada wpływu na ich zawartość. Nie ponosimy odpowiedzialności za to, co znajdziesz pod tymi linkami, ani za konsekwencje ich odwiedzin. Recenzje użytkowników zapachu Etre Special Edition IV marki Lancetti reprezentują punkt widzenia poszczególnych osób, a nie opinie redakcji portalu Fragrantica.


Cięcie laserowe blachy z funkcją sortowania detali | Galeria Dom\nTechnologia obróbki metali przy pomocy wycinania laserowego to najszybsza i najbardziej precyzyjna technika, wykorzystywana w przemyśle. Od początku lat 70 do teraz stosowane metody i patenty ewoluowały, stawały się coraz bardziej powszechne i wydajne. W ostatnim czasie na znaczeniu zyskały urządzenia pozwalające na wykrawanie i sortowanie detali w pełni zautomatyzowanym procesie.\nMetoda cięcia laserowego z funkcją sortowania detali\nPrzy obecnym poziomie rozwoju przemysłu, automatyzacja procesów produkcyjnych jest podstawą każdego zakładu. Dzięki niej producenci znacznie zwiększają wydajność i bezpieczeństwo pracy. W przypadku laserowego cięcia metali, jednym z najczęściej wykorzystywanych systemów jest funkcja automatycznego sortowania i załadunku detali, przy wykorzystaniu urządzeń z inteligentnymi i wielofunkcyjnymi głowicami.\nW przypadku funkcji wykrawania oraz sortowania detali, nie chodzi o jedno urządzenie, ale o całą linię produkcyjną. Najważniejszym jej elementem jest wycinarka laserowa. Na szczególną uwagę zasługuje technologia laserowa Mitsubishi zintegrowana z systemem sortowania ASTES4. Jej zastosowanie w przedsiębiorstwie stanowi gwarancję zwiększenia szybkości operacji. Rozwiązania z serii ASTES4 umożliwiają pełną automatyzację procesu cięcia laserowego blachy wraz z funkcją sortowania detali. To prawdziwy skok milowy, jeśli chodzi o optymalizację obróbki laserowej  unikatowa technologia pozwala na automatyczne pobieranie materiału i sortowanie wyciętych elementów. Znacznie przyśpiesza to cykl produkcyjny, a przy tym nie wymaga dużego zaplecza logistycznego lub ingerencji operatora sprzętu.\nJakie urządzenia do obróbki wybrać?\nDla pełnego zautomatyzowania procesu cięcia i sortowania elementów, należy wybrać odpowiednie urządzenie do obróbki. W nowoczesnych systemach ASTES4 zastosowanie znalazły wycinarki laserowe. To sprzęt wysokiej klasy, nowy standard w technologii światłowodowej. Dzięki nim proces wycinania laserowego jest precyzyjnie monitorowany za pomocą układu sensorów dźwiękowych i optycznych. Zapewnia to maksymalną wydajność, a jednocześnie nie wymaga skomplikowanej obsługi i dużego zaplecza logistycznego.\nSzczególnie polecane na rynku urządzenia do cięcia blachy to wycinarka laserowa Mitsubishi Seria GX-F fiber. Maszyny z tej serii są kompatybilne z zestawami sortującymi ASTES4, które umożliwiają pełną automatyzację procesu. Wycinarki Mitsubishi posiadają ultraszybkie sterowniki D-Cubes, które zarządzają innowacyjnym źródłem wiązki laserowej. Dzięki wbudowanym algorytmom sztucznej inteligencji urządzenie jest w stanie korygować parametry cięcia i uruchamiać układ automatycznej wymiany dysz w każdej chwili, bez udziału operatora.\nUrządzenia Mitsubishi GX-F produkowane są z zachowaniem najbardziej rygorystycznych norm i zawsze spełniają oczekiwania klientów. Warto jednak wybrać taką wycinarkę, której wielkość oraz możliwości będą optymalnie pasowały do zamówień realizowanych przez zakład. Warto zwrócić szczególna uwagę na parametry, takie jak:\nmaksymalny obszar roboczy,\nmaksymalna waga obrabianego arkusza blachy,\nwymiary zewnętrzne maszyny,\nzakres pracy osi X, Y, Z oraz ich symultaniczne prędkości,\ndokładność i powtarzalność pozycjonowania,\nrodzaj głowicy tnącej.\nDzięki wykorzystaniu wycinarek laserowych Mitsubishi, w połączeniu z automatycznym systemem sortującym detale (ASTES4), proces cięcia staje się szybszy, wydajniejszy i generuje mniejsze koszty, pozwalając przedsiębiorstwu wypracować przewagę konkurencyjną.


Philips mcd708 - tematy na elektroda.pl\nZnaleziono około 11 wyników dla: philips mcd708\nMikrowieża Philips MCD708 i 120v...\nWitam wszystkich.. Mam "malutki"problem. Siostra sprowadziła z USA philips'a MCD708. zasilanie- jak to w USA-120v. niestety- jej kolega podpiął ten sprzęcik pod 220.. I coś podobno w środku tylko zasyczało. obecnie- po podłączeniu do 120v podświetla się na chwilkę guziczek od power- ale nie ma żadnej...\nPoczątkujący Serwisanci zywiciel 23 Mar 2008 16:17 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 953\nwitam! prosze o pomoc jak rozkodowac mikrowieze philipsa mcd708. Kupilem ja w USA i nie czyta polskich plyt? czy ktos wie jak rozkodowac to cholerstwo? z gory dziekuje - pozdrawiam! Post przeniosłem\nAudio Serwis Spitor 25 Lip 2008 15:25 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1209\nPHILIPS MCD708 instrukcja obsługi POLSKI\nPHILIPS MCD708 instrukcja obsługi POLSKI Producent: PHILIPS Model: MCD708 Jezyk: POLSKI\nAudio Instrukcje obsługi Fairgrounds 08 Paź 2007 20:33 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 1920\nphilips mcd708 - szukam wartości opornika R208\nw zasilaczu mini wierzy Philipsa mcd708 mam wypalony opornik R208 nie znam jego wartości ,będę wdzięczny za pomoc.\nAudio Serwis jarek 52 29 Sty 2013 14:30 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1041\nPoszukuje schematu bądź instrukcji serwisowej zestawu Philips MCD708.\nAudio Szukam dzimi 10 Kwi 2015 14:06 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 801\nphilips DVD 737 podczas odtwarzania zatrzymuje sie\nMiałem problem z moim Philipsem MCD708: odtwarzając płytę stawał w pewnym momencie. Potem nie chciał ładować dysku. Potem znowu przez jakiś czas było ok. i znowu problem. Po sprawdzeniu stwierdziłem, że powodem problemów jest silniczek płyty. W zasadzie jest do wymiany ale spróbowałem go "rozruszać"-...\nDVD/VCR/Kamery Początkujący walczewskia 20 Maj 2008 19:57 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 2018\nDVD/VCR/Kamery/BD Serwis Obecny 25 Lip 2008 13:17 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2215\nPytanie o pilot do mcd708 ??\nmam pytanie posiadam wieżyczke philips mcd708 jednak nie mam do niej pilota . Czy ktoś mógłby mi powiedzieć jaki pilot będzie do tego pasował?? Z góry dzięki za odp .\nEstrada Co Kupić buencke 10 Mar 2011 17:26 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1163\nz pickupem Kenwooda IDP-200A (MCD708/12V1.1 Oct 13 2005) Na kości flash'a jest naklejka z opisem : 89E18LX-2 L2MJ T031 LX-MCD708-12\nKupię transformator toroidalny 5,5V, 16,5V, 20V, 24V\nKupię transformator toroidalny: 5,5V, 16,5V, 20V, 24V. Dla ułatwienia- transformator z wieży philips MCD708.. ;)\nElementy elektroniczne Bazar oj 23 Mar 2008 21:41 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 1090\nJakie Nagłośnienie do Domu nomyzs 30 Maj 2014 19:12 Odpowiedzi: 0 Wyświetleń: 981\nczujnik podczerwieni telewizorze silnik szczotkowy pralka suszarka mokre gramofon skacze aster isuzu dymić średnica cewka głośnik podwójnie drukuje skrzynka bezpieczników vento lodówka dźwięki radio dominik usunięcie wyboru systemu