Tańcz, póki nie zabraknie ci sił i walcz do ostatniej kropli krwi...: Rozdział 5\nSiedział na kozetce w skrzydle szpitalnym, opierając się plecami o ścianę i mrużąc oczy ze zmęczenia, ale jednocześnie cierpliwie poddając się niezbędnym zabiegom lekarskim. Nie był do końca świadomy, jakim sposobem znalazł się w tym miejscu - jak przez mgłę pamiętał drogę powrotną do domu i to, jak wiele krwi za sobą pozostawił. Nadal czuł to potworne drżenie, które owładnęło całym jego ciałem i nie pozwalało stawiać pewnych kroków. Pamiętał, że widmo śmierci coraz śmielej zaglądało mu w oczy. Mimo to nie zamierzał się poddać. Miał olbrzymie pokłady determinacji, choć może bardziej była to kwestia zwykłego szczęścia... W każdym razie udało mu się uciec przed czarną panią i dotrzeć tam, gdzie zamierzał. Tylko na tyle wystarczyło mu sił. Gdy tylko przekroczył próg posiadłości, ugięły się pod nim nogi i otoczyła go ciemność. Solt nie wiedział, co nastąpiło potem ani kto sprowadził pomoc. Obstawiał Findera, bo zwierzak nie zostawił go samego nawet na chwilę, jakby przeczuwając, że z jego panem nie jestem dobrze. Podczas powolnej wędrówki przez las, wąż ciągle wpatrywał się w niego z uwagą, która nie pasowała do tego gatunku.\nTeraz jednak było już lepiej. Organizm wojownika regenerował się w błyskawicznym tempie. Co prawda, Solt nadal czuł się słaby, ale z całkiem innego powodu niż utrata krwi. To podane znieczulenie powoli zaczynało na niego działać. Wprowadzało w stan odrętwienia, blokując napływające fale cierpienia. Było skuteczne, ale on i tak krzywił się nieznacznie, ilekroć igła przekuwała jego skórę, sprawnie zszywając poszarpaną ranę. Nie, nie robił tego z bólu. Raczej na sam widok ostrego narzędzia, które raz po raz znikało w jego ciele, zakładając szwy. Chciał odwrócić wzrok, ale nie potrafił przestać patrzeć. Sprawne ruchy lekarki robiły wrażenie, niemal go hipnotyzowały.\n- Zostanie blizna. - Starsza, siwowłosa kobieta ubrana w biały, lekarski kitel, zerknęła na niego czujnie spod okularów, choć nie do końca oczekiwała na jakąkolwiek reakcję. Nie wydawało się jej, aby chłopak przejmował się takimi błahostkami. Wiedziała, że był on wojownikiem i nosił już wiele znaków odbytych walk. Kolejne takie znaczenie nie powinno stanowić czegoś wyjątkowego. Dla niego. Staruszka jednak odbierała to inaczej i nie do końca podobało się jej podobne nastawienie. W końcu traktowała tych chłopców, jak własne wnuki, a wszystko, co przytrafiało się im, dotykało ją niemalże bezpośrednio. Kobieta uśmiechnęła się lekko sama do siebie i pokręciła głową. Chyba podchodziła do tego zbyt emocjonalnie.\n- Dziękuję, Escall - mruknął, przyglądając się dziele lekarki. Dla pewności poruszył palcami i napiął mocniej mięśnie, aby przekonać się, czy w trakcie potyczki z nietypowym przeciwnikiem, nie został uszkodzony jakiś ważny nerw. Wszystko działało prawidłowo. Solt westchnął z ulgą, po czym przeniósł wzrok na kobietę. - I przepraszam. Wydaje mi się, że ostatnio goszczę u ciebie zbyt często.\n- Słońce, to moja praca. Mam obowiązek pomagać wam w każdy, możliwy sposób i dbać o wasze zdrowie. - Staruszka mrugnęła do niego porozumiewawczo. Chciała go uspokoić, lecz on nie wyglądał na przekonanego. Lekarka westchnęła cicho. Odwróciła się w stronę blatu, aby wrzucić zakrwawione narzędzia do stojącego tam sterylizatora, po czym chwyciła bandaż, którym sprawnie owinęła przedramię chłopaka. Założyła opatrunek, ale nie odsunęła się od razu. W zamian przytrzymała go nieco dłużej, niż wymagała tego ta czynność, pragnąc, aby uważnie wysłuchał tego, co miała mu do powiedzenia. - Solt, ja bardzo to lubię. Nie rób sobie wyrzutów.\nNie robił. Doskonale wiedział, że starsza pani uwielbia swoją pracę. W przeciwnym razie nie byłaby tak świetna w tym fachu, a Daskall by jej nigdy nie zaufał. Prawdopodobnie. Mistrz znał się doskonale na ludziach, ale nie był nieomylny. Czasami popełniał błędy i dawał szansę, tym, którzy na to nie zasługiwali. To Solter wiedział więcej o ich emocjach, a one nigdy nie kłamały. Jasno wskazywały, gdy ktoś próbował minąć się z prawdą. Chłopak bez problemu odczytywał uczucia, a zarazem intencje starszej kobiety. Gdyby była nieuczciwa, natychmiast by to wychwycił. Tymczasem, za każdym razem, gdy ją odwiedzał, wyczuwał najpierw zalewającą ją falę niepokoju, a potem ogrom radości, gdy okazywało się, że nie przychodzi do niej z czymś, co mogłoby bezpośrednio zagrozić jego życiu. Escall natychmiast dostrzegała takie rzeczy. Na tym polegał jej dar. Rozpoznawała wszelkie urazy oraz choroby, a potem błyskawicznie odnajdywała najlepsze sposoby na ich okiełznanie. Pod tym i innymi względami była niezastąpiona.\n- Chyba już pójdę. - Płynnym ruchem zeskoczył z kozetki. Nieco się przy tym zachwiał, ale udało mu się utrzymać równowagę. Widział, że Escall uważnie go obserwuje, starając się wyłapać choćby najmniejszą nieprawidłowość. Nie mógł jej na to pozwolić. Dlatego też wzruszył beztrosko ramionami, starając się pokazać, że to nic nie znaczyło, po czym, obdarowując staruszkę nieśmiałym, niemal chłopięcym uśmiechem, zbliżył się do drzwi. Nie chciał, aby wyglądało to tak, że przychodzi do niej tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebuje, a potem czym prędzej ucieka. To byłoby niekulturalne, ale Solt nie miał siły, żeby starać się zachować w inny sposób. Po prostu źle się czuł w tym pomieszczeniu. Miętowe ściany gabinetu mocno go przytłaczały, ostre światło jarzeniówek raziło w oczy, a przykry zapach medykamentów oraz środków czystości drażnił jego wrażliwy nos i tępił zmysły.\n- Dbaj o siebie, Solt - zwróciła się w jego stronę, a w spojrzeniu ciepłych, czekoladowych tęczówek zamigotał niepokój, jakby doskonale wiedziała, że takie obrażenie nie powstało na drodze przypadku, jak próbował jej to wytłumaczyć zaraz po odzyskaniu przytomności. Chłopak zauważył ten zmartwiony wyraz twarzy od razu, choć otumaniony zmysł węchu tym razem nie przekazał mu klarownych informacji. Widział, że lekarka boi się o niego, a świadomość ta sprawiła, że miał przemożną ochotę ją uspokoić, chociażby wymyślając byle jakie kłamstwo. Tak, będę ostrożniejszy. Tak, będę się bardziej pilnować. Z całą pewnością nie wywiązałby się z tych obietnic, ale na szczęście wcale nie musiał ich składać. Ktoś go uratował. Zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, niezapowiedziany gość z rozmachem i bez pukania wszedł do gabinetu. Solter w ostatniej chwili uniknął zderzenia z drzwiami. Odskoczył, a potem obdarzył przybysza podirytowanym, choć lekko zdziwionym spojrzeniem. Reed. Chłopak wmaszerował do pomieszczenia energicznym krokiem, nie rozglądając się szczególnie na boki. Nie zauważył przyjaciela. Nie od razu.\n- Ból trochę zelżał, Escall - obwieścił, pocierając dłonią skronie. Widać było, że coś mocno go martwi. - Myślisz, że jest szansa, że...\nReed zamarł z pół słowa, kiedy w końcu wychwycił czyjąś obecność. Zamilkł, a jego wzrok od razu pomknął w stronę przyjaciela, jakby zostając przyciągnięty niewidzialną siłą. Reed natychmiast pojął, jak wielki błąd popełnił, tracąc na chwilę czujność. Zaklął. Przez chwilę patrzył zlęknionym wzrokiem to na przyjaciela, to na lekarkę. Nie był przygotowany na takie starcie. Albo inaczej - liczył się z nim, doskonale wiedział, że nadejdzie. Kiedyś. Nie teraz. Nie tak szybko.\n- Co ci się stało? - Reed zadał pytanie, zanim Solt zdążył przeanalizować wypowiedziane przez niego słowa i dojść do właściwych wniosków. Ciemnowłosy chłopak cofnął się o kilka kroków, po czym przeskanował przyjaciela czujnym spojrzeniem, poszukując widocznych obrażeń. Jego wzrok zatrzymał się na zabandażowanym przedramieniu, po czym szybko przeskoczył wyżej, poszukując odpowiedzi wymalowanej w oczach swojego rozmówcy.\n- Mały wypadek przy pracy - odparł Solt, choć jego mina jasno wskazywała na to, że nie zamierza dać się tak łatwo zbyć zmianą tematu. Przybrał ofensywną pozycję. Stanął w lekkim rozkroku, założył ręce na piersi i zmarszczył groźnie brwi. To zwykle działało i wywoływało odpowiednią reakcję rozmówcy. Na Reedzie nie zrobiło jednak wrażenia. Nie dał się zastraszyć.\n- Jak bardzo mały? - drążył, wskazując ruchem głowy na opatrunek.\nSolt uśmiechnął się kpiąco i poprawił podwinięty rękaw bluzy tak, aby zakrywał ranę przed wścibskim wzrokiem Redda.\n- Maluteńki - mruknął na odczepnego i zaczerpnął głębiej powietrza, węsząc charakterystycznej woni kłamstwa lub poddenerwowania. Nic z tego. Zapach lekarstw dominował, przykrywając swoją intensywnością wszystko inne. Nie na długo.\n- Nie wygląda na mały. - Reed nie chciał odpuścić. Chociaż w jego głosie brzmiała beztroska, zaraz pod nią znajdowały się olbrzymie pokłady troski i strachu. Solt był tego świadomy, ale nie naciskał na przyjaciela. Odpuścił i pozwolił mu udawać jeszcze przez krótką chwilę, zanim nie znajdą się na osobności. - Chyba, że było to spotkanie z jamnikiem obdarzonym szczęką rekina, wtedy zrozumiem. Bo wiesz, te psy są naprawdę przerażające i...\n- Uznajmy zatem, że prawie zgadłeś - przerwał mu Solt, po czym chwycił delikatnie, choć stanowczo za ramię i wyprowadził z gabinetu, wcześniej żegnając się jeszcze raz z lekarką i ponownie dziękując jej za pomoc. Kiedy tylko zamknęły się za nimi drzwi, puścił przyjaciela, po czym obdarzył go oceniającym spojrzeniem. Jego zmysły wciąż były nieco otumanione, choć powoli zaczynały działać w prawidłowy sposób. Jednak nawet bez nich Solt wiedział, że Reed nie mówił mu wszystkiego. - Co ty tutaj robisz?\n- Zwiedzam - odparł nieszczerze. W jego oczach zabłysło chwilowe rozbawienie, ale nastrój zapachniał goryczą. Była to nikła woń, z początku ledwo wyczuwalna, ale szybko nabierająca intensywności. Dla Solta wystarczająca.\n- Kłamca - syknął Solter i przewrócił oczami. Męczyły go takie gierki.\n- Może, ale to ty zacząłeś - wytłumaczył się Reed, ale widząc buntowniczą minę przyjaciela, machnął na odczepne dłonią i ruszył przed siebie. Chciał odejść, aby Solt nie mógł poznać prawdy, a poznałby ją lada moment. Wywęszyłby ją w powietrzu. Reed nie miał co do tego wątpliwości, dlatego postanowił uciec. Było to egoistyczne zagranie, choć on tłumaczył sobie, że robi to tylko po to, aby nie zranić kumpla. Gdyby został, musiałby wyznać prawdę lub kłamać w żywe oczy, a żadne z tych rozwiązań nie było tym trafnym. Szczerość zazwyczaj bywała trudniejsza niż drobne oszustwo, ale w tym przypadku działało to całkiem inaczej. Kłamstwo stało na równi z prawdą. Może wynikało to z tego, że oboje znali się od dzieciństwa i do tej pory nie posiadali przed sobą sekretów. Może, ale nigdy wcześniej dręczące ich problemy nie osiągały aż takiej wagi.\nReed dotarł do drzwi i uchylił je, nieświadomy, że ktoś nieopodal otworzył okno. Kiedy tylko to zrobił, gwałtowny podmuch wypełnił wąski korytarz świeżym powietrzem. Otrzeźwił umysł Solta, opłukując z nadmiaru morfiny, a w zamian napełnił go gamą zapachów. Chłopak przymknął powieki, nieco zaskoczony takim napływem różnorakich bodźców. Oddychał powoli i głęboko, rozpoznając kolejne wonie. Bez trudu wychwycił zapach kropel deszczu powoli spływających po chropowatych liściach bluszczu pnącego się po ścianie tuż pod otwartym oknem. Zapach mokrych, nastroszonych piórek niewielkiego wróbelka, który przycupnął na parapecie, aby schronić się przed wilgocią. Intensywny zapach pobliskiego lasu. Solt wczuwał się w nie, podążał za nimi, czując, że ogarnia go ujmujący spokój. To było dobre, choć nie trwało zbyt długo. W pewnym momencie wszystko się zmieniło. Nie wiadomo skąd, do jego nozdrzy napłynął zgniły, kujący w nos odór. Solt syknął z obrzydzeniem. Natychmiast skojarzył tę woń. Taka sama ciągnęła się za starszym bratem Redda, gdy ten mierzył się z ostatnim stadium choroby. Jednak to nie mogła być prawda. Zmysł musiał go oszukać. Przecież Scotta już z nimi nie było. Nie żył, bo wykończył go glejak. Złośliwy nowotwór mózgu, który wodził za nos lekarzy i odbierał nadzieje pacjentom. Pozostawał jedną, wielką niewiadomą dla medycznego świata.\nSolt nie chciał w to wierzyć. Potrząsnął lekko głową i zmusił się, aby spojrzeć przyjacielowi prosto w twarz. Nie miał pojęcia, co powiedzieć. Nic mądrego nie przychodziło mu do głowy.\n- Dobrze się czujesz? - Naiwne pytanie. Nie mógł zadać gorszego.\n- Doskonale. - Reed odsunął się od drzwi, pozwalając, aby zatrzasnęły się pod wpływem kolejnego powiewu wiatru. Chłopak zgarbił się nieco i wzruszył ramionami, choć to, że przyjaciel domyślił się prawdy, było dla niego jasne. Nie musiał dalej udawać. To nie miało sensu, ale on nie potrafił się przyznać. Chciał, aby to Solt pierwszy poruszył ten temat. - Czemu pytasz?\n- Reed, nie kłam. To nie ma sensu.\n- Nie patrz na mnie w ten sposób - poprosił, siląc się na spokojny ton. Wcale się tak nie czuł. Jego nastrój pachniał przerażeniem. - Przecież wiesz, że nie mam na to wpływu.\n- Solt, to nic - uciął, patrząc przepraszająco na przyjaciela. Solter odwzajemnił to spojrzenie, a obrzeża jego pola widzenia zabarwiły się na szaro. Depresyjna barwa. Kolor porażki, rezygnacji. Tak właśnie wyglądały uczucia człowieka, który był dla niego najważniejszą osobą w życiu. Solt miał ochotę zamknąć oczy, wstrzymać oddech i odciąć się od tego wszystkiego. Reed mu na to nie pozwolił. Skoro już został przyciśnięty do muru, postanowił, że właśnie teraz nadeszła chwila, aby wszystko wyjaśnić. Ciągnął swoją kwestię bezlitośnie, pragnąc, aby kumpel wreszcie zrozumiał. Nie liczył, że szybko się z tym pogodzi. Wcale tego od niego nie wymagał. - Oboje wiedzieliśmy, że kiedyś musiało do tego dojść. Od śmierci Scotta minęło już ponad dwa lata. To i tak dziwne, że to cholerstwo dało o sobie znać tak późno, bo dopiero teraz. Wiesz tak samo dobrze, jak ja, że już dawno powinienem nie móc się ruszać z łóżka. Może nawet...\n- Powinienem nie żyć, Solt. - Reed wykrzywił usta w pogodnym, nieco zakłopotanym uśmiechu. Uśmiechał się, jakby właśnie stwierdził, że popełnił błąd decydując się na koszulkę o takim fasonie, a nie przewidywał własną śmierć. Dla Soltera było to absurdalne zachowanie, kompletnie niepasujące do zaistniałej sytuacji.\n- Prawda, Solt! - krzyknął, tracąc na moment cierpliwość, ale po chwili zdołał się opanować. Zamknął oczy i ścisnął palcami nasadę nosa, poszukując w głowie odpowiednich słów. Kiedy ponownie spojrzał na przyjaciela, jego spojrzenie było spokojne, a nastrój zapachniał ciężką wonią determinacji. - Musisz się z tym pogodzić. Dla mojego dobra i swojego własnego. Poza tym, codziennie ktoś umiera. Nie rób z mojego przypadku czegoś wyjątkowego. Też byś się tak mazał, gdybym któregoś razu nie wrócił z misji?\nSolter patrzył na niego z przerażeniem. Nigdy wcześniej nie brał takiej opcji pod uwagę. To, że Reed zawsze był tuż obok stanowiło coś oczywistego. Razem wykonywali wszelkie zadania, razem ćwiczyli, razem odpoczywali. Przez myśl mu nie przeszło, że taki stan rzeczy mógł nie trwać wiecznie. Przecież byli sobie bliscy... Bliscy, jak bracia, a nawet bardziej, bo w przypadku rodzeństwa często zdarzały się kłótnie i padały okropne słowa. Oni nigdy nie podnosili na siebie głosu. Jasne, czasami się sprzeczali, ale zawsze znajdowali najlepsze rozwiązanie i szybko się godzili. Tym razem nie miało to nastąpić. Solt nie potrafił pogodzić się z myślą, że życie jego najlepszego przyjaciela znalazło się w niebezpieczeństwie, a on sam nie może nic z tym zrobić.\n- Ile? - Nie chciał znać odpowiedzi na to pytanie, a mimo to je zadał. Wciąż miał nadzieję, że Reed zacznie się śmiać i powie, że to tylko kolejny żart, na który on, Solter, dał się w brawurowy sposób nabrać. To nie nastąpiło.\n- Nie wiem. Escall daje mi rok, jeżeli podejmę próby leczenia. Jednak żadna z moich dotychczasowych wizji nie sięgała tak daleko. Myślę, że to kwestia kilku miesięcy.\nPrzeklął. Nie takiej odpowiedzi się spodziewał. Nie takie słowa pragnął usłyszeć. W te, które dotarły do jego uszu, nie chciał wierzyć. Nie chciał, ale zapachy nigdy nie kłamały. One wskazywały prawdę i tym razem stały się klarowne, jasne i przejrzyste. Pachniały świeżością. Pokazywały, że Reed jest z nim zupełnie szczery.\nDwa dni. Tylko tyle miała dostać na zastanowienie i podjęcie ostatecznej decyzji, a raczej przyjęcie do świadomości zaproponowanej oferty nie do odrzucenia. Czterdzieści osiem godzin niby-wolności, które spędziła leżąc skulona na łóżku, zamknięta w jednej z sypialni. Za towarzysza miała jedynie wycofanego i milczącego Maraudera. Chłopak zjawiał się bardzo często, ale nie szukał kontaktu z dziewczyną. Wchodził do pokoju, przynosząc jej jedzenie, które ona odrzucała lub w końcu przyjmowała, lecz z ogromną niechęcią. Marauder nie reagował na jej humory. Całkowicie ją ignorując, zajmował miejsce przy oknie na parapecie. Nie mówił. Nie patrzył na nią. Po prostu był, a Maddie czuła się całkiem nieźle w jego obecności. Nie potrafiła tego racjonalnie wytłumaczyć, ale kiedy chłopak pojawiał się w pobliżu, ją samą zalewała fala spokoju. Czuła się beztrosko, choć momentami aż anemicznie. Nie miała siły ani do buntu, ani do rozmowy. Powieki jej ciążyły, znużenie mocno dawało o sobie znać. Najchętniej przespałaby kilka kolejnych dni. Jednak podobne uczucia nie towarzyszyły jej ciągle. Gdy tylko nie było przy niej strażnika, odzyskiwała trzeźwość umysłu i zaczynała planować ucieczkę. Raz udało się jej wymyślić całkiem niezły plan, ale właśnie wtedy Marauder zjawił się znowu, a ona porzuciła swoje zamiary. Niemal natychmiast ogarnęła ją niechęć do jakiegokolwiek działania, jakby to chłopak ją kontrolował. Tak to wyglądało, ale Maddie raz po raz odsuwała od siebie tę absurdalną myśl. Przecież to było niemożliwe. Nikt nie miał takich umiejętności. Chyba.\nDwa dni minęły jej błyskawicznie, a potem przyszły kolejne nie przynosząc żadnej zmiany. Chociaż każdego ranka budziła się z oczekiwaniem, że w końcu ktoś coś się wyjaśni, to jednak wieczór zjawiał się nieproszony, odbierając jej wszelką nadzieję. Madeleine straciła rachubę. Nie była pewna, ile czasu upłynęło, od kiedy została uprowadzona. Z początku liczyła wschody i zachody słońca, ale kiedy doszła do okrągłego tygodnia, zaprzestała. Potem chciała do tego wrócić, ale nie potrafiła się na nowo odnaleźć. Nie chciała też pytać. Miała swój honor. Honor, który jednak uległ przewartościowaniu. i któregoś dnia całkiem się załamał.\n- Dlaczego jeszcze go nie ma? - rzuciła to pytanie, wychylając się na chwilę z malutkiej łazienki, do której miała dostęp. Marauder spojrzał na nią przelotnie i wzruszył ramionami. Nie był najbardziej rozmownym człowiekiem, z jakim Maddie miała do czynienia. Dziewczyna dziwiła się, że potrafi on tyle wytrzymać, nie wypowiadając ani jednego słowa. Ona też milczała, ale do tej pory miała powód. - To czemu mnie nie wypuścisz?\nPrzeczuwała, że usłyszy podobną odpowiedź. Chłopak był ślepo posłuszny poleceniom, a wszelkie próby zwerbowania go mijały się z celem. Madeleine o tym wiedziała, choć nie przestawała mieć nadziei. Marauder był jej jedyną nadzieją i jego wsparcie mogło okazać się wyjątkowo cenne. Miała tę świadomość, choć tym razem wszelkie starania spełzły na niczym. Dziewczyna jęknęła z frustracją i wróciła do łazienki, trzaskając za sobą drzwiami. Poczuła się bezsilna. Uczucie desperacji raz po raz zaglądało w jej oczy. Gdyby nie kojący wpływ obecności chłopaka, zapewne już dawno zrobiłaby coś głupiego.\nDziewczyna podeszła do niewielkiej umywalki, po czym odkręciła kurki. Wsłuchując się w odgłos spływającej wody, zmoczyła dłonie i przetarła twarz niespiesznym gestem. Nie pomogło. Wciąż czuła się zrezygnowana. Powoli wyprostowała się i zerknęła na wiszące wyżej lustro. Była zmęczona, tego nie dało się ukryć. Ciemne podkówki wyraźnie zarysowały się pod jej oczami, a jadeitowe tęczówki nie błyszczały tak, jak zwykle. Rude, sprężyste loki oklapły, poplątały się i wyglądały nędznie. Maddie przestawała poznawać samą siebie. Zastanawiała się, co się stało z tą zimną, wyrachowaną jędzą, którą widziała w odbiciu każdego dnia. Odpowiedź była prosta - została zamordowana. Znikła, całkowicie ją stłamszono. Brakowało jej świeżego powietrza, brakowało światła dziennego. Ta nowa Maddie również miała dość. Zrobiłaby wszystko, aby wydostać się na zewnątrz chociaż na kilka chwil. Bała się, że ściany niewielkiego pomieszczenia w niedługim czasie zgniotą ją albo zawalą się jej na głowę. Klaustrofobia, która nękała ją w dzieciństwie, coraz śmielej o sobie przypominała. Nie, tak nie mogło być. Musiała coś z tym zrobić. Bezczynność w niczym jej nie pomagała. Madeleine zrozumiała to, ponownie zerkając na tafle lustra i dostrzegając ostatnią iskierkę determinacji tlącą się we własnych oczach. Podjęła decyzję. Nie mogła odpuścić. Wróciła do sypialni.\nMarauder wciąż tkwił nieruchomo na swoim stałym miejscu, z niezwykłą uwagą przyglądając się pejzażowi za oknem. Nawet nie drgnął, kiedy dziewczyna stanęła tuż przy nim i głośno odchrząknęła, aby zwrócić na siebie uwagę.\n- Porozmawiajmy - mruknęła, przewracając oczami. Chłopak westchnął, ale posłusznie przeniósł na nią wzrok. Miał przedziwne tęczówki. Dopiero teraz to spostrzegła. Niby intensywnie zielone, ale na ich obrzeżach czaiły się niebieskie plamki, które zdawały się niespiesznie zagarniać dla siebie coraz większy obszar. Im dłużej się na nie patrzyło, tym mniej było się pewnym, jaki właściwie kolor dominował. Niezwykłe oczy czarowały. Maddie też nie pozostała na nie obojętna. Na jedną, krótką chwilę zamarła, kompletnie ją zamurowało. Czuła, że w płucach zaczyna brakować jej tchu, a z głowy uciekły wszystkie słowa, którymi chciała uraczyć swojego rozmówcę. Nie trwało to długo, dziewczyna szybko wzięła się w garść. Odsunęła się nieco, jakby to przestrzeń była głównym winowajcą jej złego samopoczucia, i spojrzała na strażnika ze wściekłością. Nie chciała się unosić, ale coś kazało jej zachować się w ten sposób. Planowała rozwiązać to w sposób pokojowy, ale lodowata furia zakradła się do jej serca i doradziła, że będzie lepiej, gdy wyładuje swoją frustrację właśnie na tym chłopaku. Maddie posłuchała. Krzyknęła. - Nie macie prawa, żeby mnie tu przetrzymywać! Mój ojciec pewnie już zdążył zgłosić zaginięcie. Policja się tym zajmie, a wy będziecie mieli kłopoty!\n- Trzęsiemy się ze strachu - parsknął chłopak, ale w tym śmiechu zabrakło wesołości. Również jego oczy pozostały niezwykle poważne. On nigdy się nie uśmiechał. - Słuchaj, księżniczko, twój kochany tatuś nie kiwnie palcem, aby cię odzyskać, nawet, gdybyśmy mu taką możliwość zaoferowali. Jestem przekonany, że jest nam szalenie wdzięczny za to, że uwolniliśmy go od problemu. Ba, ja wiem, że sam to wszystko ukartował, bo nie mógł dłużej znieść twojego widoku.\n- Kłamiesz - syknęła. Nie wierzyła mu ani przez chwilę. Ojciec nie mógł jej tak po prostu zostawić. Nigdy nie wyraziłby się o niej w taki sposób. Kochał ją. Chyba. Poczucie zwątpienia oraz niepewności uderzyło w nią niespodziewanie i gwałtownie.\n- Nie, to ty oszukujesz samą siebie - mruknął. - Myślisz, że dlaczego nigdy nie było go w domu? Nie przyszło ci do głowy, że zwyczajnie cię unika? Przecież to oczywiste. Zabiłaś jego ukochaną kobietę. Odebrałaś mu sens życia. Jak mogłaś to zrobić, Mads?\n- Zamknij się! - Policzki dziewczyny przybrały czerwoną barwę. Była wściekła, ale o to właśnie mu chodziło. Przez pewien czas miał utrzymywać ją w letargu, a potem niespodziewanie podburzyć. Miał sprawdzić, ile wytrzyma i jak zareaguje na tak gwałtowną zmianę. To była próba, która ostatecznie miała zadecydować o losie dziewczyny. Takie wyznaczono mu zadanie, dlatego kontynuował. Wślizgnął się głębiej do jej podświadomości i podkręcił do granic możliwości receptory odpowiedzialne za konkretne emocje. Wcale tego nie chciał. Wydawało mu się to nieludzkie, a przecież sam był człowiekiem. Nie umiał podejść do tego zupełnie bez uczuć. Może i potrafił wpływać na te obce, ale własnych nie kontrolował. Sam przy tym cierpiał.\n- W jego oczach jesteś diabelskim pomiotem - wyszeptał. Mówił prawdę, ale nie czuł się z tym dobrze. Wydawało mu się, że to wszystko zaczyna go przerastać. Pokornie opuścił głowę i odwrócił wzrok. - Tak cię kiedyś określił, wiesz? Według mnie do diabła trochę ci brakuje, ale idziesz w dobrą stronę. Charakterek masz niezły. Trzeba tylko nieco nad nim popracować.\nNie odpowiedziała. To go zaskoczyło. Marauder zerknął na nią ze zdziwieniem, spostrzegając, że dziewczyna nadal stoi tuż przed nim, ale nie patrzy w jego stronę. Utkwiła wzrok w posadce, pozwalając, aby plątanina rudych loków zakryła jej twarz i ukryła ją przed jego badawczym spojrzeniem. Nie takiej reakcji się spodziewał. Spróbował jeszcze raz podsycić jej wściekłość, a tym samym wymusić kolejną nerwową odpowiedź. Nie udało się. Marauder nie potrafił przebić się przez tak grubą warstwę rozpaczy, która pojawiła się znikąd i to zupełnie nieproszona. Stracił kontakt z dziewczyną, ona sama wymknęła się spod jego wpływu, co przyjął niemalże z ulgą. Czuł, że sam by więcej nie wytrzymał.\nMarauder powoli opuścił stopy z parapetu na podłogę i zacisnął dłonie na marmurowej płycie, aby opanować ich drżenie. Widział, że Maddie odwraca się, wraca na łóżko i zwija ciasno w kulkę, próbując ukryć przed nim łzy. Nieudolnie. Stłumiony szloch wstrząsał jej ciałem raz po raz. Nie chciał na to patrzeć. Zamknął oczy. Nie sądził, że krzywdzenie tej dziewczyny okaże się takie trudne. Że jemu samemu przyniesie tyle bólu.\nRozdział publikuję z ogroomnym opóźnieniem i z jeszcze większymi wątpliwościami. Ten okres przedświąteczny z całą pewnością nie wpłynął dobrze na moją wenę... No, ale są święta, nie będę marudzić. Jedynie obiecam, że kolejne rozdziały będą lepsze, może nie do końca weselsze, ale... Nieco bogatsze w akcję, której tutaj brakowało. Obiecuję też, że niebawem postaram się nadrobić wszelkie zaległości, których trochę mi się nazbierało.\nCo jeszcze? Mokrego Dyngusa Kochani! Mam nadzieję, że Wielkanoc minęła wam wszystkim w cudnej, rodzinnej atmosferze.\nIdąc za radą (dzięki Iwuś!) zmieniłam przypadłość, na którą zachorował Reed. Faktycznie, nie doczytałam, że priony dają o sobie znać nieco w późniejszym wieku, więc przypadek mojego bohatera i jego brata byłby czymś niesamowitym, wręcz niemożliwym. Moja wina, bardzo przepraszam!\nAutor: mocca o 12:29\nRed Criminal 29 marca 2016 10:23\nPodoba mi się postać tej lekarki. Sprawia wrażenie takiej... matki całego tego zbiorowiska. Troskliwa, martwiąca się o innych, pomagająca. Już ją lubię! Może dlatego, że ja mam słabość do dobrych postaci:D\nŻal mi tego Reed'a chociaż nie było go tu dużo i nie miałam kiedy się z im bardzo zżyć. Ale coś mi się wydaje, że jeszcze mi na to pozwolisz i ta śmierć może wywołać duże emocje. W sumie chciałabym, bo przecież właśnie o emocje chodzi. Ta rozmowa była bardzo przykra, melancholijna, smutna, ale świetnie ci wyszła! Ciekawa jestem, co na to wszystko Solter... Jak się będzie zachowywał, co czuł. To mu na pewno nie pomoże na i tak już rozchwiana psychike...;/\nNatomiast coraz bardziej ciekawi mnie postać tego Maraudera. Nie wiem czego mogę się po nim spodziewać, ale już tutaj widać, że jest to pozytywna postać. Co prawda zdołował Mad, sprawił jej ogromną przykrość i tak dalej, ale dzięki temu fragmentowi pokazałaś, jakim jest wrażliwym człowiekiem. On też to odczuł, więc... mam co do niego dobre przeczucia. Mimo wszystko.\nMonia 29 marca 2016 11:18\nTak, lekarka to taka dobra duszyczka, która wszystkim chce pomóc, choć nie zawsze jest to możliwe. O Solta martwi się podwójnie, bo dobrze wie, jaki jest porywczy ;)\nReed jeszcze się pojawi. Od tego momentu znacznie częściej będziecie mogli obserwować go przy boku Solta, co ma swoje dobre i złe strony.\nMarauder... Cóż, powiem tak - nie całkiem przypadkowo otrzymał właśnie takie imię ;) Trudno jednoznacznie określić, czy jest dobrą, czy złą postacią. Ma dużą wrażliwość, ale to tylko jeden z czynników, które mogą przesądzić o całej sprawie. Wszystko będzie zależeć od wyborów, które kiedyś tam dokona. No, ale nie zdradzam więcej, bo tradycyjnie się rozgadałam ;)\nCondawiramurs 29 marca 2016 11:52\nBardzo zasmuciła mnie wieść o chorobie Reeda. Proony- to nie wróży dobrze. Szczegolnie ze na dodatek dar Reeda pozwala mu na określenie, kiedy umrze..: dlaczego mu to robisz? Przy okazji musze stwierdzić, ze dar S.jest fascynujący...! Ciekawe, jaki bedzie posiadała Maddie... Której współczuje swoją droga, bo kompletnie nic nie wie. Mairader jest chyba najbardziej fascynująca postacią tego opowiadania, gdyby nie opis z jego perspektywy, nadal myślałabym, ze jest wyjątkowo bezduszny. A teraz... Jest interesujący! Dlaczego starcowi az tak zależy, by złamać Maddie?\nMonia 29 marca 2016 12:11\nWiem, wiem jestem bezduszna, że tak od początku się znęcam nad tymi moimi bohaterami :D No, ale jeszcze będziecie mogli nacieszyć się Reedem ;)\nTak, dar Solta jest niezwykły, ale ma swoje wady. W tym przypadku pewnie Reed przeklina niesamowity węch swojego kumpla, bo w innym przypadku mógłby po prostu skłamać, że wszystko jest ok.\nDar Maddie jeszcze przez chwilę zostanie tajemnicą, ale już niebawem go odkryjecie ;) W sumie między wierszami już pojawiły się pewne wskazówki - może ktoś odgadnie wcześniej o co chodzi ;)\nJa Maraudera postawiłam dość wysoko w rankingu moich ulubionych postaci. Śmiało może konkurować z Soltem, więc cieszę się, że i ciebie zaciekawił :)\nA na ostatnie pytanie nie odpowiem! Niedługo wszystko stanie się jasne, tymczasem bardzo dziękuję za komentarz!\nOna 29 marca 2016 17:16\nDziś z komentarzem będę w miarę na bieżąco. Tak dla małej odmiany :)\nZaskoczyłaś mnie zamianą narracji. Tak przywykłam, że zaczynałaś zawsze od Maddie, że aż ciężko mi się było przestawić :) Jednak tym małym zabiegiem zachowałaś spójność akcji. Dlatego rozumiem to :)\nEscall (swoją drogą ciekawe i bardzo ładne imię) już zdążyłam polubić. To taka ciepła i wrażliwa kobieta. I mimo, że pewnie nie będzie ona odgrywała żadnej istotnej roli w tym opowiadaniu, to i tak wiem, że swoim charakterem wprowadzi tu nieco ciepła. Natomiast szkoda mi okropnie Reeda. Nie było go do tej pory w opowiadaniu za dużo, ale bardzo go polubiłam. Najgorsze jest teraz to, że za każdym razem kiedy będę o nim czytała, będę też miała na uwadze to, że on zginie. Z drugiej strony może lepiej powoli przygotować się na jego śmierć, niż żeby była ona nagła?\nMaddie ktoś w końcu utarł nosa. Nawet w tym rozdziale było mi jej żal. Co do Maraudera – jest to dla mnie zagadkowa postać. Podoba mi się dar jaki posiada, ale to chyba w najmniejszym stopniu mnie zaintrygowało. Na początku myślałam, że jest on bezduszny i sprawia tyle przykrości dziewczynie jedynie dla własnej przyjemności. Jednak później, kiedy przedstawiłaś nieco dokładniej jego perspektywę zaczęłam mieć wątpliwości. Chłopak został do tego zmuszony i wcale mu się to nie podobało, więc z całą pewnością nie może być bezduszny. Jest tylko mocno podporządkowany sile wyższej. Zastanawiam się tylko dlaczego :)\nTwoje opowiadanie wciąga coraz mocniej z rozdziału na rozdział. Mam szczerą nadzieję, że kolejna jego cześć pojawi się niedługo :)\nZnalazłam też chyba jeden błąd w zdaniu „przestrzeń była głównym winowajcom jej złego samopoczucia” – chyba powinno być tu „winowajcą”? Tak przynajmniej brzmi narzędnik w liczbie pojedynczej. „Winowajcom” występuje chyba jedynie w liczbie mnogiej i to w celowniku. Przynajmniej według mojej wiedzy :)\nMonia 31 marca 2016 21:00\nTak, troszkę zmieniłam kolejność narracji, żeby to wszystko miało ręce i nogi ;) Poza tym zastanawiam się nad wprowadzeniem trzeciej perspektywy, ale waham się, czy to za bardzo nie namiesza... Będę musiała to porządnie przemyśleć.\nEscall powstało od nazwy Esculapa, co jest symbolem lekarz :D Lubię tak kombinować z różnymi słowami, aby dane imię coś znaczyło. Podobnie było z imieniem Soltera i Maraudera :D\nWracając jednak do Escall. Tak, jest ona poboczną postacią, ale mam nadzieję, że sam fakt jej obecności wprowadzi taką pozytywną aurę :)\nJeżeli o Reeda chodzi... Też mi go szkoda, bo mimo wszystko strasznie go polubiłam. I tutaj może nie do końca się z tobą zgodzę... Fatalnie jest żyć, wiedząc, że godzina śmierci zbliża się nieubłaganie. Wydaje mi się, że takiemu człowiekowi przestaje zależeć na czymkolwiek. Inaczej funkcjonuje ktoś, komu wydaje się, że ma przed sobą całe życie i śmierć zakrada się do niego niespodziewanie, niż ktoś, kto tylko odlicza swoje dni. Przynajmniej mi się tak wydaje, ale mogę być w błędzie.\nMarauder chciałby być bezduszny ;) Ile rzeczy by to ułatwiło! No, ale tak się nie da i chłopak kłóci się sam ze sobą. Czemu tak postępuje? To już innym razem ;)\nCo do błędu - bardzo dziękuję za czujność! Oczywiście masz rację. Sama go wyłapałam, jak ponownie czytałam rozdział następnego dnia na komórce z tym, że nie miałam do niego dostępu, żeby go poprawić.\nOna 1 kwietnia 2016 15:43\nJa jestem zdecydowanie za trzecią perspektywą. Głównych bohaterów już poznaliśmy, więc wprowadzenie w tym momencie kolejnej perspektywy z pewnością mniej namiesza niż na początku. Tak mi się przynajmniej wydaje. Bo kiedy na samym początku opowieści pojawia się mnóstwo różnych bohaterów to ciężko się wówczas połapać kto jest kim i jaką pełni rolę. U Ciebie, po pięciu rozdziałach z pewnością nie będzie to problemem. Oczywiście decyzja w tej kwestii należy do Ciebie :) Ja wyraziłam tylko swoje zdanie. I w tym momencie zgaduję, ale czy miałaś na myśli perspektywę Maraudera? Jeśli tak, to ja jestem za tym, tym bardziej! :)\nCzy jeszcze jakieś imiona Twoich bohaterów mają jakieś ukryte znaczenia? Spodobała mi się ta geneza imienia Escall :)\nCo do Reeda. Mi raczej chodziło o to, że ja wolę przygotować się do śmierci bohatera, niż zostać zaskoczoną i żeby zginął on nagle. Co do bohatera. Dla niego z całą pewnością byłoby lepiej gdyby nie wiedział kiedy umrze. Mam nadzieję, że chłopak mimo tej beznadziejnej sytuacji w jakiej się znalazł jakoś da sobie radę i nie popadnie w żadną depresję :)\nJeszcze raz pozdrawiam ciepło i czekam na kolejny rozdział :)\nmocca 1 kwietnia 2016 17:05\nZgadłaś, chodziło mi o Maraudera ;) Pomyślałam sobie, że jest on na tyle ciekawą postacią, że fajnie byłoby lepiej zarysować jego psychikę, ale muszę się zastanowić, czy będzie mi to pasować do dalszych wydarzeń i za bardzo nie spowolni akcji ;)\nTak :D Solter jest kombinacją dwóch słów Sol (słońce - co jest dość przewrotne, bo jego charakterek jest jaki jest i daleko mu do pogodnego człowieka :D) i soldier (żołnierz - z wiadomych względów). Oczywiście jeszcze Marauder, ale tutaj sprawa jest prosta, bo wzięłam to słówko z angielskiego i oznacza tyle co - maruder, a czemu tak to wyjaśnią jego przyszłe losy :D\nA! No tak :D Patrząc z perspektywy czytelnika, to też wolę wiedzieć wcześniej, chociaż ja jestem na tyle sentymentalna, że nawet taka zapowiedziana śmierć robi na mnie wrażenie.\nDziękuję za zainteresowanie :) Pozdrawiam!\nHunter 29 marca 2016 17:42\nSolter zyskał w moich oczach jeszcze bardziej. Podoba mi sie w nim to, że myśli o innych, jak np. pani lekarce, nie chciał wyjść z pomieszczenia od razu po leczeniu, żeby jej nie urazić. Do tego to, jak zmartwił sie chorobą Reeda. To bardzo wrażliwy chłopak. To się ceni. Lubię jego dar, bardzo przydatny. Od razu może mieć pewnosć, czy warto komuś ufać czy nie. Jestem ciekawa co Reed jeszcze wniesie do historii. Kim dokładnie był jego brat? Niech wymyślą jakiś lek i go wyleczą. ;<\nBiedna Maddie... Katują ją psychicznie. Wydaje mi się, że poprzez rozbudzenie jej wściekłosci próbują jakby uaktywnić jej moce. Wypuszczą ją jak już im sie uda? Chyba ciężko pójdzie, bo dziewczyna jest naprawdę opanowana. Wmawianie jej, że tata jej nie kocha jest naprawde chamskie. Czy uda się ją w końcu złamać? Mam taką cichą nadzieję, że jednak nie. Że wstanie i skopie im wszystkim tyłki.\nMonia 31 marca 2016 21:37\nTak, Solt myśli o innych, ale o sobie pomyśleć najczęściej zapomina, co najlepsze nie jest...\nCo wniesie Reed? Masę optymizmu ;) A do tego kim był jego brat jeszcze wrócę.\nMaddie jest silna, ale czy wytrzyma tak wiele? Sami zobaczycie!\nSerena 29 marca 2016 17:54\nWidzę, że sporo się wydarzyło.\nNajpierw Solt i Reed (swoją drogą fantastyczny facet z jajami dzisiaj mało jest takich).\nI jeszcze Maddie.\nWciąż mam mieszane uczucia co do dziewczyny.\nMa trochę na sumieniu co sprawia, że wydaje się być bardziej realistyczna niż większość.\nMam również nadzieję, że nie zabijesz Reeda. Jedna z moich ulubionych postaci tutaj. W ogóle chyba bardziej wolę Reeda niż Solta.\npozdrawiam mocno i życzę weny!\nMonia 31 marca 2016 21:41\nTroszkę się zadziało, ale akcja jeszcze nie toczy się jeszcze takim tempem, jak powinna ;)\nTak, ja też lubię Reeda. Jest mega pozytywnym człowiekiem i nie straci tej pogody ducha nawet w obliczu choroby. Tyle mogę obiecać.\nA co do Maddie... Niełatwo ją określić ;) Myślę, że do tego potrzebny jest czas.\nApartamentowiec na Manhattanie 31 marca 2016 20:25\nWreszcie udało mi się przeczytać do tego momentu. Od samego początku, kiedy pierwszy raz zobaczyłam szablon i przebiegłam wzrokiem po pierwszych zdaniach prologu, wiedziałam, że czytając twoje opowiadanie nie mogłabym się absolutnie niczym rozczarować i okazuje się, że miałam rację. Bardzo podoba mi się ta historia, jeszcze bardziej - sposób, w jaki ją prowadzisz. Muszę przyznać, że pisanie z podziałem podobnym jak u ciebie, czyli raz mamy do czynienia z Maddie, a raz z Solterem, niezbyt mi podchodzi, ale u ciebie sprawdza się to bardzo dobrze. Szkoda mi tego Soltera, już od samego początku. Smutno mi się robi, czytając o nim oraz o tym, jaki jest zmęczony i przytłoczony tym, co się dzieje wokół niego i tyl, co dzieje się z nim samym. Marauder sprawia wrażenie takiej marionetki, posłusznej każdemu rozkazowi, ale w głębi duszy to go męczy, coś stara się mu powiedzieć, że tak nie powinno być. No i Reed. Uwielbiam tego chłopaka. Z nim nie może dziać się nic złego, bo nie wiem, co ze sobą zrobię. Tak to już jest, że najsmutniejsi ludzie uśmiechają się najjaśniej.\nNie pozostaje mi nic innego, jak życzyć ci wszystkiego dobrego. Trzymaj się ciepło :)\nMonia 31 marca 2016 21:55\nNawet nie wiesz, jak mi miło! Wprost lejesz miód na moje serducho ;)\nCo do podziału na dwie różne perspektywy - mi on nie przeszkadza za bardzo. W tym przypadku wręcz ułatwia wiele spraw, bo mogę dokładnie pokazać, jak wygląda życie Maddie, i jak Soltera póki nie mają ze sobą najmniejszego kontaktu, a potem będzie łatwiej zarysować uczucia zarówno jego, jak i jej. Tak myślę, a jak będzie w rzeczywistości... to już czas pokaże ;)\nCo do Maraudera masz dobre przemyślenia, a właściwie prawie ;) Na czym będzie polegała różnica wyjawię już niedługo.\nReed jest iskierką optymizmu w tym opowiadaniu, ale sam nie uniknął kłopotów. Ma swoje problemy, które mocno go dobijają, a mimo to nie chce tracić uśmiechu. Za to go uwielbiam :D\nBardzo dziękuję ci za komentarz i w ogóle za to, że znalazłaś czas i chęci, aby nadrobić wszystkie rozdziały. Jestem szalenie wdzięczna :)\nLady In Blue 1 kwietnia 2016 18:02\nSzkoda mi strasznie tego Reeda. Niby na razie niewiele o nim było, ale sprawia wrażenie tak pozytywnej postaci, że aż przykro się robi na myśl, że kiedyś zabraknie go w tym opowiadaniu... no chyba że znajdzie się jakiś sposób na to, by żył, na co mam ogromną nadzieję!\nCiekawi mnie bardzo postać Maraudera. To jak przejął się cierpieniem Maddie sprawiło, że zaczęłam go lubić i juz nie mogę się doczekać, by bardziej go poznać i zrozumieć ;) W ogóle muszę ci powiedzieć, że wszystkie twoje postacie są takie prawdziwe i wyraziste. Każda z nich ma swój niepowtarzalny charakter i każdą da się lubić. Zazdroszczę ci tego, że umiesz je przedstawić w taki naturalny sposób :)\nPozdrawiam i życzę mnóstwa weny! :*\nmocca 1 kwietnia 2016 18:15\nTak, mi też jest szkoda Reeda. On nie zasłużył na taki los, ale cóż, moje postaci nie mają ze mną lekko.\nCieszę się, że polubiłaś Maraudera ;) Ja też go lubię, choć do najłatwiejszych postaci nie należy... Może przez to wydaje się taki ciekawy :)\nOgólnie jest mi strasznie miło, że tak pozytywnie odbierasz tych moich bohaterów. Staram się, jak mogę, aby ich zachowania były naturalne.\nEve 3 kwietnia 2016 18:41\nPojawiłam się i ja. Zacznę od Reed'a, jeśli pozwolisz, dobrze? :) Mimo iż nie chciał powiedziec prawdy swojemu przyjacielowi to polubiłam go od samego początku. Mieć świadomość, że się umiera to..coś jak mieć demona wewnątrz siebie i czekać aż zaatakuje, lecz mimo wszystko Reed nie powinien odtrącać swego przyjaciela.\nSolter - wojownik-buntownik, sama nie wiem dlaczego tak sobie go nazwałam. :) Wojowniczy twardziel - mogłabym napisać po tym rozdziale. Woli być optymistą niż realistą, jeśli chodzi o kogoś bliskiego.. nie chce przyjąć wiadomości o umieraniu, lecz niestety będzie musiał stanąć z tym twarzą w twarz.\nO lekarce bardzo mało wiemy, chociaż ona wydaje mi się oazą spokoju. Bardzo potrzebna wojownikom nie tylko przez umiejętności medyczne.\nmocca 3 kwietnia 2016 19:59\nMiło mi, że wpadłaś, a jeszcze mi milej, że Reed zyskał twoją sympatię :) To porównanie z tym demonem czającym się wewnątrz nas jest bardzo trafne i zdecydowanie mi się podoba.\nReed nie do końca odtrącił Solta. Po prostu chciał odwlec w czasie prawdę, ale mu to nie wyszło. Przy kimś, kto jest obdarzony takimi darami, jak Solter ciężko cokolwiek długo utrzymać w tajemnicy.\nSolt optymistą? Odważne stwierdzenie :D Ja bym się o nie chyba nie pokusiła. On po prostu zaprzecza prawdzie, którą przekazał mu przyjaciel. Trochę na siłę oszukuje samego siebie...\nLekarka jest postacią drugo-, a nawet trzecio-planową. Może nie odegra tutaj bardzo ważnej roli, ale jest istotna. Solt ma w niej duże oparcie. Reed zresztą też.\nAivalar 10 kwietnia 2016 16:43\nWow, naprawdę świetny rozdział! Przepraszam, że komentuję dopiero teraz, ale jestem totalnie pochłonięta pracą licencjacką i co jakiś czas robię sobie zaległości w blogosferze. Ale już jestem :)\nNo, no, zaserwowałaś nam naprawdę mnóstwo emocji. Cieszę się, że na dłuższą metę Soltowi nic się nie stało - miał sporo szczęścia, poza tym Escall faktycznie musi mieć jakiś dar w rękach. Od razu polubiłam tę staruszkę; da się wyczuć jej troskliwość, a przy tym inteligencję i ogromną wiedzę medyczną. Raz-dwa połatała Soltera, tak że był prawie jak nowy. Wielka szkoda, że tego samego nie da się powiedzieć o Reedzie... Jestem bardzo nieprzyjemnie zaskoczona informacją o jego chorobie. Widać, jak on i Solt są ze sobą zżyci, poza tym jakoś tak zapałałam do Reeda sympatią, a tu się okazuje, że choruje bez szans na wyleczenie. Jeszcze ten wyrok "maksymalnie rok"... Nie wyobrażam sobie, jak to jest żyć z czymś takim. Tymczasem w tej sytuacji trudno powiedzieć, kto bardziej to przeżywa: Reed czy Solt, który nawet nie chce przyjąć do wiadomości, że jego przyjaciel, przyszywany brat, za kilka miesięcy może odejść z tego świata. Chociaż Scotta nie dało się uratować, ja będę do samego końca trzymała kciuki za Reeda. Może znajdzie się jakieś cudowne lekarstwo... Muszę w to wierzyć.\nTeraz już wiem, o co Ci chodziło, kiedy podkreśliłaś Maraudera jako ciekawego bohatera :D Jest niesamowity! Sam jego wygląd, zachowanie, umiejętności... Wydaje się na pierwszy rzut oka taki profesjonalny i zdystansowany, tymczasem wyszło na jaw, że wcale nie jest chłodny ani tym bardziej nieczuły. Jak widać, nawet jemu przetrzymywanie Madeleine nie sprawia przyjemności. Doskonale rozumiem frustrację dziewczyny, sama dostałabym szału. Te słowa Maraudera dotyczące jej ojca były okrutne, ale... Obawiam się, że w pewnej części miał rację. Maddie znienawidził jej własny rodzic. W momencie, kiedy doprowadziła do śmierci swojej matki, więź między nimi pękła. Z jednej strony nie mogę go za to winić, jednak z drugiej... Czy naprawdę zostawiłby swoje dziecko na pastwę losu? Czy rzeczywiście uważa ją za szatański pomiot?\nJestem niesamowicie ciekawa, co wydarzy się dalej, historia nabiera tempa. Czekam na kolejny rozdział <3\nmocca 22 kwietnia 2016 21:04\nSerdecznie dziękuję! A brak czasu to ja doskonale rozumiem - u mnie pod koniec maja zaczyna się sesja letnia, a juz teraz jestem przeciążana prezentacjami i esejami różnego typu. Także nie jest lekko...\nReed nie ma łatwo, bo ja również nie wyobrażam sobie znaleźć się na miejscu osoby, która wie, że niedługo umrze. Nie wiem, jak w takich warunkach można cieszyć się z czegokolwiek, choć może jest inaczej... może taka osoba uczy się cieszyć z najdrobniejszych rzeczy? Ciężko stwierdzić nie będąc na miejscu takiego człowieka... Solt też nie ma lekko, bo on z kolei doskonale wie, co czuje przyjaciel i oprócz własnego lęku, odczuwa także strach, w jakim żyje Reed.\nTak czułam, że Marauder wam się spodoba :) On stara się być profesjonalny i zdystansowany, ale nie zawsze mu to wychodzi. Po prostu w jego ślicznej główce zderzają się ze sobą dwie, sprzeczne wartości. Z jednej strony wie, że przetrzymywanie Maddie i znęcanie się nad nią nie jest moralne, ale z drugiej ma świadomość, że nie może się zbuntować, bo zbyt wiele może go to kosztować... Ale o tym kiedy indziej :)\nOjciec Maddie to specyficzna postać. Marauder miał sporo racji wypowiadając się o nim w taki sposób, ale też nie tak do końca.\nNicole Khan 15 kwietnia 2016 22:08\nREZERWUJĘ TO MIEJSCE DLA SIEBIE :D Przepraszam,że tak późno jestem,ale egzaminy już w poniedziałek więc totalny zapierdziel i brak czasu na co kolwiek. Byś nie martwiła się że mam cie gdzieś i zapomniałam o tobie to chciałam napisać tylko że nadrabiam w przyszły weekend zaległość. (Wybacz że tutaj) a tym czasem zapraszam do siebie; znów opuźnienie i na dodatek strasznie mało napisałam,ale no cóż...lepiej zawsze cos niż wcale :) http://dilseeeee.blogspot.com/2016/04/rozdzia-5-cicha-nocswieta-noc.html?m=1 pozdrawiam i życzę wiecej weny\nmocca 22 kwietnia 2016 21:05\nDoskonale to rozumiem, ja też niewiele czasu poświęcam obecnie na blogi, bo sesja letnia tuż, tuż, a już teraz mam mnóstwo zaliczeń...\nTakże nie rób sobie wyrzutów! Ja cierpliwie poczekam i obiecuję, że wpadnę do ciebie na dniach.\nSovbedlly 7 maja 2016 18:56\nReed jest tak fajną postacią, że szkoda by było, gdyby zniknął z Twojego opowiadania. Reed musi bardzo przeżywać swoją chorobę. Szczerze mówiąc, on bardziej mi przypadł do gustu niż Solt. Może jednak mnie zaskoczysz i sprawisz, że Reed nie umrze? Kto wie? :)\nPostać lekarki jest taka, jaką zwykle lubię - pomaga innym i jest dobroduszna!\nSytuacja Maddie mnie porusza. Ciekawe, jaki będzie posiadała dar...?\nNicole Khan 12 maja 2016 10:42\nW końcu do Ciebie dotarłam i wybacz,że obiecałam ci komentarz dużo wcześniej,a daję go dzisiaj! Ale nabrałam dużo nowej siły na czytanie,więc szybko nadrabiam i zabieram się też za nowości.\nDar Maddie? Mhm...bardzo ciekawe. Ciekawi mnie jaki to będzie ona miała dar. Jakby to ująć...intrygujące. jaki dar i jakie jego będą właściwości i czy Maddie sobie z nim poradzi. Co do części z Soltem: zgadzam sie z koleżanką powyżej. To w pewien sposób urocze to jak Reed przeżywa chorobę. Szkoda mi chłopaka (Solt) odczuwa swój lęk,co jest pewno bardzo uciążliwe dla niego,bo nie łatwo się żyje pewnie w jego świecie z strachem przed własnymi lękami i najsłabszymi punktami. Do tego dochodzi odczuwanie strachu kumpla....przerażające.\nPozdrawiam i jeszcze raz przepraszam! ;**** życzę dużo weny i siły na kolejne wspaniałe rozdziały, tym czasem zapraszam do siebie na 5 rozdział.\nNicole Khan 22 maja 2016 18:59\nZapraszam na notatkę informacyjną odnośnie SDSH i dalszych losów Meer mam nadzieję ze ze mną zostaniesz ;* http://dilseeeee.blogspot.com/2016/05/to-jeszcze-nie-koniec-notka-informacyjna.html?m=1\nKarolina 17 czerwca 2016 18:11\nUdało mi się dotrzeć tutaj ; ))\nSkrzydło szpitalne kojarzy mi się z "Harrym Potterem" :D\nA teraz o samej treści - nie podoba mi się to, że Reed jest ciężko chory. Tzn. to ciekawe i w ogóle, ale jego naprawdę polubiłam i nie wiem, czy moja psychika jest gotowa na jego śmierć. Zastanawiam się, co to za cholerstwo tak na niego działa i czy uda im się znaleźć lekarstwo (może istnieje...?)\nW sprawie Maddie czekam na dalszy rozwój wydarzeń. Widać, że dziewczyna jest totalnie pozbawione pewności siebie i trochę balansuje na granicy załamania nerwowego. Teraz jestem w stanie lepiej ją zrozumieć - skorupa jędzy, żeby chronić się przed okropnym światem. Nie wiem, czy ten ojciec naprawdę jej nie kocha czy po prostu tak zgrabnie nią manipulują, ale szkoda mi jej :(\nmocca 17 czerwca 2016 19:17\nW sumie mi też, ale zabrakło mi odpowiedniejszego słowa na nazwanie punktu medycznego :D\nKwestia choroby Redda stanie się niebawem jasna i stanie się wiadomym, czy uda mu się ją pokonać.\nDla Maddie te wszystkie wydarzenia to coś absurdalnego. Normalnie pewnie długo wypierałaby je ze świadomości, gdyby nie to, że już wcześniej miała pewną styczność z tym innym, niezwykłym światem. A tak? Została jej tylko taka poddańcza postawa.\nLucky 24 czerwca 2016 19:06\nW końcu się zjawiam... Zaskoczyło mnie to, że mimo, iż nie było mnie tu naprawdę długo, miałam tylko jeden rozdział do nadrobienia. Chociaż w sumie cieszę się, że mogłam go przeczytać :)\nPrzykro mi z powodu Reeda. Jakoś nie potrafię sobie wyobrazić jego śmierci. Zresztą on jest ważny dla Soltera, a to samo w sobie sprawia, że nie chcę, aby umierał. Mam jednak wrażenie, że jego los jest nieunikniony. Niemniej jednak podobało mi się, jak poprowadziłaś tę rozmowę między tą dwójką. Co prawda za każdym słowem kryło się na początku niedopowiedzenie i trochę wkurzało mnie, że nie mogą wyłożyć "kawy na ławę", ale i tak naprawdę przyjemnie mi się to czytało. Najważniejsze, że wpływało to też na moje emocje :)\nCo do Maddie... Nie spodziewałam się, że będzie ona trzymana tak długo. Swoją drogą to rzeczywiście była próba czasu, tak długi czas w zamknięciu... Jakoś jednak troszeczkę bardziej współczuję Marauderowi. Fakt to dziewczyna dostała "cios" i to on go spowodował, ale z racji tego, że przedstawiłaś to bardziej z jego perspektywy, to było mi przykro, że jest zmuszony do zrobienia tego... Zastanawia mnie tylko, co w ten sposób miał osiągnąć... No i co zdarzy się dalej? Mam nadzieję, że kolejny rozdział pojawi się tu niebawem, a tymczasem życzę Ci WENY! Tak i to ogromnych jej ilości! Niech zapuka do Twoich drzwi i przytuli na powitanie, a co! :) Pozdrawiam serdecznie! ;*\nmocca 14 lipca 2016 14:08\nLosy Reeda nie są jeszcze do końca przesądzone, ale zbyt pozytywnych perspektyw przed sobą nie ma - to trzeba przyznać.\nMarauder to niewątpliwie ciekawa postać :D Jeszcze trochę tu o nim będzie :)\nTa wena coś dawno zwlekała, ale chyba nieśmiało do mnie zagląda, więc może na dniach powstanie jakiś nowy rozdział.\nWindy 12 lipca 2016 21:51\nTak tu piszesz o tych zapachach wyczuwanych przez Solta, aż ja poczułam smród palących się ziemniaków xD Na szczęście Zdążyłam na czas je wyłączyć.\nCo do opowiadania - bardzo się cieszę, że do niego wróciłaś i poprawiona wersja prezentuje się o wiele lepiej. Jak już Ci pisałam prywatnie - bardzo lubię, jak dobierasz słowa, przez co, czytając, ma się wrażenie, że się płynie wraz z tekstem. Tylko nie ogarnęłam, co to jest jadeit xDDD\nTrochę ciężko mi będzie skomentować wszystkie rozdziały na raz, toteż zacznę od mojej opinii dotyczącej bohaterów. Cieszę się, że nie zrobiłaś z Solta silnego wojownika, który jest tak twardy, że nie odczuwa emocji, nie poddaje się, nigdy nie dzieje mu się krzywda. Dzięki temu, że ma swoje słabostki, jest bardziej ludzki, choć posiada nadzwyczajne zdolności. Wydaje mi się, że jest całkowitym przeciwieństwem Maddie - on niesłusznie obwinia się o śmierć chłopca, wyrzuty sumienia nie dają mu spać i stają się silniejsze z dnia na dzień, podczas gdy Maddie bezlitośnie bawi się emocjami innych tak, by czerpać z nich odpowiednie korzyści.\nDodatkowo - życie z umiejętnością odgadywania uczuć innych, nawet wbrew własnej woli, musi być niezwykle trudne. W końcu czasem wolałoby się nie wiedzieć o pewnych sprawach, lecz Solterowi podobna możliwość została odebrana - on nie może tak zwyczajnie uwierzyć w kłamstwo, nie może nie przejmować się czyimś smutkiem.\nInformacja o chorobie przyjaciela właśnie dlatego dobiła go podwójnie. Nie potrafił zignorować zapachu zgnilizny... to aż przerażające. Mam nadzieję, że Reed jednak wywinie się od śmierci, chociaż szczerze w to wątpię. Prionów niestety jeszcze nikt nie opanował :P Tylko mała uwaga techniczna - te choroby się objawiają po trzydziestce plus to choroby układu nerwowego, więc Reed raczej nie byłby w stanie tak normalnie sobie pogadać z Soltem, dlatego nie wiem, czy by nie było lepiej, gdybyś zmieniła na raka, bo w sumie też często się zdarza, że jeśli jedna osoba w rodzinie choruje, to druga też :)\nCo do Maddie - zaskoczyła mnie jej nieoczekiwana przemiana, lecz, choć na szczęście nie doświadczyłam tego na swojej skórze, wydaje mi się, że trafnie opisałaś emocje osoby porwanej. Dziewczyna popadała w swego rodzaju niemoc i poniekąd zaczęła się przyzwyczajać do obecnego stanu rzeczy. Marauder nie ułatwia sprawy. To, co powiedział, było naprawdę bezlitosne i nawet taka osoba jak Madds nie zasłużyła na takie słowa. Ciekawi mnie, jak dalej rozwiąże się ta sprawa i kiedy dziewczyna zostanie wypuszczona ze swoistej niewoli.\nCo do całej historii - akcja jest niesamowicie płynna, ani się nie dłuży, ani nie jest za szybka, znalazłaś złoty środek i za to należą Ci się wielkie gratulacje <33\nPozdrawiam Cię serdecznie i czekam, ąz weźmiesz się za pisanie <3\nmocca 14 lipca 2016 14:18\nDziękuję za komentarz i to taki długaśny!\nHah, dobrze, że zdążyłaś, bo miałabym twój obiad na sumieniu :D\nNieskromnie powiem, że ta poprawiona wersja też bardziej mi się podoba. Jest lepiej przemyślana, a przynajmniej mam takie wrażenie.\nJadeit to taki szmaragdowo-zielony kamyczek, minerał :D W każdym razie ma ładną barwę, nie taką typowo zieloną :D\nDobrze rozszyfrowałaś tych moich bohaterów. Solt w żadnych wypadku nie miał wyjść na silnego wojownika. W głębi duszy, to takie zagubione dziecko, które nie radzi sobie ze swoimi problemami i trochę zbyt wiele od siebie wymaga.\nMaddie jest zakochana w sobie i do tego wydaje jej się, że świat należy do niej, ale sytuacja, w której się znalazła, nieco jej poukłada w głowie. Może :D\nDzięki za uwagę - faktycznie lepiej będzie, jak to zmienię ;)\nBardzo dziękuję! Tym komentarzem obudziłaś moją wenę, która chyba potrzebowała kilku słów analizy od kogoś "z zewnątrz", aby wziąć się w garść ;) Może na dniach uda mi się stworzyć coś ciekawego.\nMari Kim 16 lipca 2016 19:58\nW końcu dotarłam i nadrobiłam za jednym zamachem zaległości u Ciebie. Wybacz, że nie komentowałam pod każdym rozdziałem, ale jak czasem czytam parę rozdziałów na raz to jest mi lepiej. Bo się nie rozpraszam. Ale spokojnie. Spróbuje zawszeć w komentarzu wszystko, co ważne z tamtych rozdziałów również.\nNa początek powiem, co najbardziej rzuciło mi się w oczy i najbardziej mnie "boli" to pisanie o rzeczach, które są oczywiste. Wiele razy w opisach umieściłaś stwierdzenia, których nie trzeba było dodawać. Nieraz powtarzałaś je. A przede wszystkim boli mnie jeszcze bardziej wyprzedzanie faktów. Nie wiem, jak było w prologu, roz1 i roz2, nie pamiętam już, może nie było to aż tak widoczne, albo tego nie było wcale. Tutaj muszę powiedzieć, że często psujesz klimat zdobywania informacji czytelnikowi. Podajesz fakty, które odbiorca powinien sam się domyślić bądź zdobyć z czasem. Sam przekonać się o tym, np. jaki jest dany bohater. I podam Ci przykładów, bo gdy u mnie wspomniano takie rzeczy, nie miałam pojęcia, w których momentach to zrobiłam i co powinnam usunąć. Tak więc, ja tego błędu nie popełnię i nie obejdę bez tego. Oczywiście wszystkiego nie wypiszę.\n1. "- Tak, ale z całkiem innego powodu, niż ciebie. Bo widzisz, wcale go nie rozumiem. Nie mówię jego językiem. Mogę za to sprawić mu dotkliwy ból, a on jest tego świadomy i robi to, czego od niego oczekuję. Dokładnie tak, jak pozostali. Ty jednak nie musisz się obawiać, Mads. Wykonasz wszystko, co będzie konieczne, nie zmuszając mnie do użycia siły, prawda?\nGroźba. Subtelna, dokładnie ukryta pod grubym woalem charyzmy starszego, dobrze wychowanego, pana. Szantaż prawie nie do rozpoznania."\nGroźbę można spokojnie wyczuć, nie musiałaś pisać o tym, dla potwierdzenia faktu. Jakby czytelnik nie umiał sam wyczuć w wypowiedzi podstępu. To było zbędne.\n2. "Postanowił nie krzywdzić jej w najbliższym czasie. Pragnął wytrwać w tym postanowieniu." - znów wyprzedziłaś fakt, dzięki czemu ja osobiście nie martwiłam się o Maddie, bo wiedziałam, że nic jej nie będzie groziło, a facet nie jest taki zły, na jakiego powinien wypaść\n3. "Koszmar trwał nadal, a jego epicentrum skoncentrowane było w niedalekiej przyszłości, czego ona nie była jeszcze do końca świadoma." - podobną wskazówkę napisałaś przy Solterze, ale nie mogę teraz tego znaleźć. I znów wiemy, że coś się szykuje, co psuje niespodziankę potem.\n4. "Przez pewien czas miał utrzymywać ją w letargu, a potem niespodziewanie podburzyć. Miał sprawdzić, ile wytrzyma i jak zareaguje na tak gwałtowną zmianę. To była próba, która ostatecznie miała zadecydować o losie dziewczyny. Takie wyznaczono mu zadanie, dlatego kontynuował. Wślizgnął się głębiej do jej podświadomości i podkręcił do granic możliwości receptory odpowiedzialne za konkretne emocje. Wcale tego nie chciał. Wydawało mu się to nieludzkie, a przecież sam był człowiekiem. Nie umiał podejść do tego zupełnie bez uczuć. Może i potrafił wpływać na te obce, ale własnych nie kontrolował. Sam przy tym cierpiał." - perspektywa Mad, ale narrator wchodzi też do umysłu faceta i od razu mamy kawa na ławę jego charakter. Dobry człowiek, pod złym rządzeniem pana. Żadnej niespodzianki, nie dowiemy się więcej o nim z czasem, bo już wiemy jaki jest. Znamy jego zamiary, co od razu psuje nam zabawę i już nie obawiamy się o los bohaterki, bo wiemy, że to co robi Marauder jest celowe, choć on tego nie chce. Nie pozwalasz na poznanie drugiej postaci przez czas tylko od razu dużo dajesz od razu na tacy. Dla mnie w tym nie ma frajdy. Wolałabym dowiedzieć się z czasem i przez czyny, że Marauder jest dobrym człowiekiem, a nie przy pierwszym jego spotkaniu. Choć kreujesz go na tego "złego" to otoczka ta została już rozchwiana. Postać może i fajnie by wyszła, ale już po ptakach trochę. Za dużo informacji na raz. Przenikamy do jego głowy, choć narrator był przy Maddie. Zero tajemnic o nowo poznanych osobach. A szkoda.\nTo tylko parę przykładów, bo jest tego więcej. Mi osobiście nie przypada to do gustu. Nie czuję niespodzianek. Nie czuję wtedy chęci poznania bohaterów, bo wiem o nich dużo od razu. "Pan" byłby również ciekawą postacią, ale wiem, że nie jest z niego taki zły człowiek, choć ma zadatki na wspaniałą postać.\nTeraz jakieś może pozytywy. Podoba mi się Reed. Może dlatego, że sama lubię pogodne osoby, a skoro on jest taki, to i ja bym lgnęła do niego. Uśmiechnięty chłopak zawsze przyciąga bardziej niż ponurak. Szkoda tylko, że jest chory i współczuję mu. Mam nadzieję, że chociaż nie uśmiercisz go w połowie opowiadania, bo choć krótko był to zdążyłam go polubić.\nSolter... hm... nie wiem, czy wcześniej pisałam, że go lubię. pewnie tak. Tzn. dalej go lubię, ale wydaje mi się strasznie słaby. Tym bardziej jeszcze na faceta, wojownika. I nie, nie chodzi mi o jego siłę fizyczną, bo z niedźwiedziem mało kto by wygrał, ale psychicznie. Był skrzywdzony i ma prawo mieć swoje blizny w zachowaniu, ale mimo wszystko lata minęły, a on wciąż o tym samym. Tak jakby miał w sobie więcej z kobiecej psychiki. Na odwrót ma się podobnie z Maddie, chociaż brakuje mi u niej teraz tej jędzowatości. Była twarda baba, a teraz spotulniała. Nie wiem, co prawda jak by się taka twarda baba zachowała w takiej sytuacji, ale dla mnie szybko zmieniła się w owieczkę. Choć fajnie, że czuje strach, bezsilność i nie jest taka całkiem ze stali.\nTwoi bohaterowie mają zalety i wady i są ludzcy to muszę przyznać. Na razie polubiłam Maraudera choć cały czas czytam "Marudera" i nie sądzę by tak szybko mi przyszło albo kiedykolwiek bym właściwie czytała jego imię. Niektóre imiona przekręcam bez mojej woli. xD wybacz\nJestem ciekawa, gdzie znalazła się Maddie, dlaczego się tam znalazła i kto jaki ma w tym cel. Dałaś wskazówkę, że będzie coś wielkiego, więc teraz pozostaje mi tylko czekać na to wydarzenie. Myślę, że ono sprawi iż Solter oraz Maddie się spotkają i będą musieli połączyć siły. Jeszcze przeczuwam romans między nimi, nawet jeśli jeszcze się nie znają. XD Ja po prostu wyprzedzam fakty i w większości udaje mi się zgadnąć. Za dużo filmów i książek w moim życiu było, by teraz coś mnie zaskoczyło. xD\nMam nadzieję, że Cię nie uraziłam tymi uwagami. Po prostu Twoje opowiadanie jest świetne. Masz bardzo lekki styl i tworzysz piękne opisy, ale te rzeczy moim zdaniem bardzo psuję całość. Takie zabiegi mogą potem utrudniać zaskakiwanie czytelnika.\nmocca 16 lipca 2016 21:34\nWielkie dzięki za szczerą opinię ;) Ogólnie zgadzam się, ale kilka kwestii odebrałabym inaczej. Zaskakiwanie nie jest moją mocną stroną, więc wcale w te klimaty nie planuję iść, a w każdym razie nie gra ono tutaj najważniejszej roli. W moim poprzednim opowiadaniu od początku było wiadome, że główny bohater zginie i nawet szło się domyślić w jakich okolicznościach. Według mnie książki nie zawsze muszą ciągle trzymać w napięciu i zaskakiwać na każdym kroku. To też jest niedobre, bo człowiek za bardzo się irytuje, że ciągle dochodzą nowe tajemnice, a rozwiązań brak. Ja tego nie lubię i nie nadużywam w moich opowiadaniach. Wolę skupić się bardziej na psychice bohaterów - dlaczego zachował się w ten sposób, czemu dokonał takiego wyboru? To kwestia gustu i tutaj nie będę się z tobą sprzeczać. Tak samo z zapowiadaniem przyszłych wydarzeń - nie mówię, co konkretnie się wydarzy, tylko sygnalizuję, że coś ważniejszego będzie miało miejsce - to raczej powinno pobudzać ciekawość, zwłaszcza, że nie napisałam, kiedy to nastąpi. Taki zabieg raczej nie wywołuje reakcji typu "aha, coś się zdarzy czyli nic już zaskoczyć mnie nie może", ale bardziej: ciekawe kiedy.\nRzeczy oczywiste niby oczywiste, a część osób nie zwróciłoby uwagi, gdyby nie zostały dobitnie podkreślone. A teraz może odniosę się do tego, co wypisałaś:\n1 - Tu masz rację. Podkreślenie groźby było niepotrzebne dla czytelnika, ale to relacja Maddie. Miało wyrazić jej zdziwienie i mi to pasowało. O ile wiem, nie popełniłam przy tym żadnego błędu, więc też nie bardzo rozumiem takiego czepiania się ;)\n2 - to, że ktoś coś postanowił jest szalenie dalekie od jego rzeczywistego postępowania, o czym zresztą będzie jeszcze sporo okazji, aby się przekonać\n3 - tutaj powtórzenie podobnego zwrotu w przypadku Solta i Maddie było celowe, według mnie buduje nastrój, tak jak już wcześniej wspomniałam. Rozumiem, że nie wszyscy to lubią, ale według mnie nie jest to błąd.\n4 - Na całe szczęście psychika ludzka jest zawiła i niezrozumiała, a pewne sprawy, które na pierwszy rzut oka wydają się oczywiste, nie zawsze takie pozostają. Marauder może wydawać się na ten moment dobrym człowiekiem wykorzystywanym przez złych ludzi, ale kto powiedział, że taki jest w rzeczywistości albo takim pozostanie?\nWydaje mi się, że trochę za szybko wyciągasz wnioski. Jasne, to twoje prawo i nie mogę ani nie chcę ci go odebrać. Zresztą publikując opowiadanie, jednoznacznie nastawiam się na ocenę. Jednak nie powiedziane, że z tym zdaniem muszę się zgadzać całkowicie :)\nPan nie jest złym człowiekiem? Nie do końca wiem, dlaczego wysnuwasz takie wnioski. Póki co niewiele tu o nim było. To, że nie znęcał się nad Maddie fizycznie, bo psychicznie gnębi ją bardzo, ma oznaczać jego dobre serce? Chyba nie bardzo :D\nmocca 16 lipca 2016 21:35\nCieszę się, że jednak pewnych pozytywów się doszukałaś ;) Tak, Reed jest pozytywną postacią, ale co do jego losów nie zdradzam nic na ten moment.\nSolt jest strasznie słaby i tutaj nie ma co udawać, że jest inaczej. To skrzywdzony przez los człowiek. Zbyt wiele w życiu przeszedł, aby być choć w połowie tak radosnym, jak Reed. Rozpamiętuje pewne rzeczy, ale czy ktoś normalny po przypadkowym zabójstwie drugiego człowieka nie czułby wyrzutów sumienia do końca życia? Nie wiem, nigdy nie znalazłam się w takiej sytuacji i mam nadzieję, że nie znajdę, więc mogę się tylko domyślać.\nHmm... a w jaki sposób ma się okazywać jędzowatość u Maddie w takich okolicznościach? Przecież gdyby dalej grała sukę i otwarcie się buntowała pomimo upływu czasu, to źle by skończyła. Ona jakiś tam mózg ma i zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji. Poza tym jest jeszcze kilka powodów, dla których tak się zachowuje obecnie, co między wierszami zostało określone, ale widocznie zbyt mało dobitnie ;)\nSpoko, zmiana imienia w przypadku Maraudera żadnym błędem nie jest, bo właśnie tak się tłumaczy to imię z angielskiego ;)\nAbsolutnie nie czuję się urażona uwagami, a raczej bardzo ci za nie dziękuję. Choć nie ze wszystkimi się zgadzam, tak jak to już rozpisałam powyżej, to jestem ci szalenie wdzięczna za wyrażenie własnej opinii. To dla mnie bardzo ważne :)\nJeszcze raz dziękuję i pozdrawiam ciepło! :)\nShana 17 grudnia 2016 15:31\nKurcze, Solt to chyba ma nieco przerąbane. Wiedzieć tak wiele o uczuciach ludzi. Trzeba czasem nie być empatycznym, aby się nie zainteresować, a niektórzy tego strasznie nienawidzą. Też polubiłam tę lekarkę. Mimo, że za lekarzami nie przepadam :D. Ale taka miła, opiekuńcza starsza pani. Pewnie trochę ich traktuje jak własnych synów. Hm... co do Reeda, to pewnie na ogół jest taki wesoły, bo może nie chce nikomu pokazywać, a może wie, że musi się teraz cieszyć z każdego dnia, bo może mu zostać niewiele(niby nam wszystkim, ale on wie o tym szczególnie). Jeżeli Solt miał niewiele osób, które lubił, to zdecydowanie bardzo ucierpi po stracie kolegi. Chociaż może wydarzy się coś, dzięki czemu to się nie zdarzy?\nCo do wątku z Maddison, to w sumie jej ojciec może zachował się podobnie jak rodzice Solta? Może też woli trzymać córkę z daleka od siebie, bo zabiła jego żonę? A raczej wąż, ale to jej wąż? Niby nie powinien tego tak postrzegać, ale słowo "powinien" to jak jakiś nakaz, który nijak ma się do rzeczywistości. Ludzie nie da się zaprogramować, nie będą słuchać jednej osoby. Nie wszyscy. Zawsze się ktoś wyłamie. Czasem nie da się odepchnąć uczuć, które siedzą w nas głęboko. A jeżeli Maddison zastanowi się nad i dojdzie do wniosku, że skoro nie jest potrzebna ojcu, to wybierze ową propozycje?\nMówiąc szczerze, ja sama mam problem z tym, że mówię za dużo czytelnikowi, więc ogólnie problem rozumiem, ale czasem serio przeraźliwie dużo wyprzedasz i nie dajesz się zastanowić nad tym, jak ktoś to przyjął, wyczytać z reakcji, tylko oznajmiasz to i czasem brzmi to jak takie suche fakty do przeczytania. W opowiadaniu o Alku jakoś nie było to tak widoczne, można się było faktycznie spodziewać pewnych rzeczy, ale nie do końca. Np. wypadek Alek mimo, że wiadomo co ma się stać, to jednak sposób w jaki to się stało, nie był oczywisty. No i zdrada Mateusza... do dziś mu nie wybaczyłam :D.\n"Obstawiał Findera, bo zwierzak nie zostawił go samego nawet na chwilę, jakby przeczuwając, że z jego panem nie jestem dobrze." --> nie jest\n"Chociaż każdego ranka budziła się z oczekiwaniem, że w końcu ktoś coś się wyjaśni, to jednak wieczór zjawiał się nieproszony, odbierając jej wszelką nadzieję. " --> ktoś... coś... coś potrzeba do środka\nmocca 17 grudnia 2016 15:43\nNieco tak ;) Ja wychodzę z założenia, że czasem lepiej nie wiedzieć, niż dowiedzieć się czegoś za wiele. Ludzkie emocje mają jeszcze to do siebie, że nie da się ich udawać, więc Solt jest z góry na przegranej pozycji. Nawet chłopak nie może sobie poudawać, że wcale tak nie jest, jak mu się wydaje. Bo jednak jest.\nMam nadzieję, że niebawem znajdziesz odpowiedzi na swoje pytania :)\nWiem, wiem, że zdarzało mi się wyprzedzać. Obecnie już tego pilnuję, więc w przyszłych rozdziałach nie powinno się to aż tak rzucać w oczy, a jak będzie to nadstawiam łapska do lania ;)\nTak, ja też mam żal do Mańka :D A o Alku to sobie myślę czasami i strasznie mnie kusi, aby wrócić do tych tematów, ale wydaje mi się, że wszelakie sequele nie są zwykle dobrym pomysłem. No, ale kusi. Zobaczymy.\nPostaram się jutro wpaść do ciebie z komentarzem, bo już udało mi się nadrobić czytelniczo :D\nNocny Anioł 8 stycznia 2017 22:32\nWięcej emocji, to lubię ;3\nWłączyłam sobie muzykę klasyczną do czytania, i gdy doszłam do fragmentu z Reedem łzy naciekły mi do oczu :( to było bardzo... nie tyle wzruszające, co po prostu smutne. Solt po raz kolejny będzie musiała uporać się ze stratą. Może i nie rozpaczał po "stracie" rodziców, ale z pewnością bolało go, że go oddają, że stracił bezpowrotnie normalne życie, rówieśników, a przede wszystkim musiało boleć go to, że gwałtownie naszła diametralna zmiana.\nI odnośnie Reed'a, mam jedno pytanie. Studiujesz medycynę?\nFragment z Maddie również był przygnębiający. Usłyszeć z czyiś, obcych ust prawdę było przykre. Jeszcze, gdyby jej ojciec sam jej to powiedział jakoś, na spokojnie, nie wiem. Może i wtedy nie zareagowałaby mniej emocjonalnie, ale z pewnością byłoby to, nie wiem jak to powiedzieć, lekko lepsze czy coś.\nWiedziałam, że Maurder kontroluje i wpływa na jej emocjie. Skrótowo i sprytnie to opisałaś. To nie jest źle, że skrótowo, ale fajnie, że nie zrobiłaś z tego eseju od osobnego akapit; jak to działa i w ogóle, a wplotłaś to w tekst :)\nMaurder póki co nie okazał się lepszy od mego Solta ;3 nadal jestem wierna tylko jemu <3\nChociaż urzekło mnie nieco to, że jemu samemu nie podobało się do końca krzywdzenie Mad, że coś w ogóle czuł.\nRobi się coraz ciekawiej, a emocje rosną :)\nmocca 9 stycznia 2017 19:35\nStety albo niestety studiuję całkiem co innego. My się z biologią jeszcze jak cię mogę, ale z chemią to już mi po drodze absolutnie nie było i takim sposobem nierozwinięte, całkiem nieświadome marzenia o byciu lekarzem poszły sobie w siną dal :D\nTylko czy to była prawda? Nie mówię, że nie, ale czasami zbyt wiele rzeczy bierzemy za pewniaka, a wcale na to nie zasługują ;)\nAj, bo dar Maraudera będzie się ujawniał stopniowo, jak Maddie pozna go nieco lepiej ;)\nBo Mar ma takie coś, że urzeka stopniowo i powolutku wkrada się do serca, a Solt robi to z marszu :D Przynajmniej tak było w moim przypadku. Ba! Ja nadal nie wiem, w którym momencie Marauderowi udało się zepchnąć Solta z podium moich ulubionych postaci :D Co prawda, tylko na drugie miejsca, ale zawsze coś.\nmendoid Corteen 3 maja 2017 11:18\nDzień dobry. Pisałam o pokucie, że wrócę, będę nadrabiać, ogarnęłam komentarz do niemal całego rozdziału, ale coś wcisnęłam na laptopie, przeniosło mnie na dziwną białą wersję tego blożka z istnie szeryfową czcionką i gdy to wyłączyłam... tak, zjadło mi komentarz.\nNo to ten... Wybacz za coś absolutnie nieskładnego i może niechronologicznego. Zastanawiałam się, jak to z tymi wężami. Nietypowe dla gatunku... Ciekawe, co jest prawdą o tych gadzinach, a co to tylko stereotypy i skojarzenia z biblijnym Szatanem.\nNa początku nie rozumiałam sceny z Reedem. potem już ogarnęłam. Och, szkoda chłopaka... Mnie też się zrobiło smutno, gdy to czytałam. Dwa miesiące... tam dwa dni... jakaś presja czasuw tym rozdziale, wyliczanie, odliczanie. Bardzo... niepokojące? O Solta się chociaż gadzinka kochana troszczy. Maddie nie lubię, ale jej współczuję... och, ta klaustrofobia. I jeszcze słowa towarzysza z trudnym imieniem, którego nie zapamiętam ([*]). Nieładnie tak obwiniać, przypominać... musiało boleć.\nAaaa, no, jeszcze pisałam o lekarce. Kochana kobiecina. Ktoś się o chłopców troszczy. To nazwanie słoneczkiem i sugestywnie spojrzenie... aż się zaśmiałam z tej dwuznaczności. :) Miły, słodki przerywnik i dobra duszyczka.\nDar Maraudera (jak super, że mam to imię w komentarze wyżej!)... zobaczymy, jak się rozwinie. I nie wątpię, że będzie więcej Reeda, jeśli rzeczywiście zamierzasz go ustąpić. Znana taktyka. Jak się zabija, trzeba gościa przywiązać do czytelnika, by bardziej bolało... znane mi, to znane. :)\nDo kolejnego, pozdrawiam,\nmocca 6 maja 2017 20:26\nOj, znam to, znam to! Dlatego też jestem ci szalenie wdzięczna, że chciało ci się zaczynać jeszcze raz :)\nPrawda o wężach nieco później wyjdzie na jaw, w bardziej aktualnych rozdziałach, ale jesteś już tuż, tuż :D\nTak, lekarka to dobra duszyczka. Tak dobra, że niewiele tu takich zastaniesz niestety!\nOj tam, od razu zabijać, człowieku małej wiary :D Ja krzyżyka na nim wciąż nie postawiłam, więc kto tam wie, jak to się skończy!


Umowy długofalowe są najkorzystniejsze - Puls Biznesu - pb.pl\nPrzeważnie umowa długookresowa daje najlepsze rezultaty zleceniodawcy. Chyba że chodzi o testy.\nOutsourcing jest zdefiniowany jako długoletnia współpraca odbiorcy z dostawcą usługi. Aby współpraca była dobra, konieczne jest zatarcie między nimi granic w obszarze świadczonych usług.\n— Zespół odpowiedzialny za dostarczanie usług w ramach kontraktu outsourcingowego musi zostać niejako „zanurzony” w organizacji zlecającej te usługi. Zbudowanie takiej relacji wymaga czasu, a każde jej zakłócenie może prowadzić do pogorszenia jakości świadczonych usług — przekonuje Artur Wróblewski, starszy architekt rozwiązań outsourcingowych IBM Polska.\nJak zauważa Wojciech Wrzesień, dyrektor działu managed operations w Incenti, najczęstszym i najefektywniejszym organizacyjnie oraz finansowo modelem jest długofalowa współpraca z dostawcą usług outsourcingowych. Z reguły zaczyna się ona od świadczenia usług prostych i z czasem, w miarę poznawania i wzajemnego uczenia się, przechodzi w powierzanie outsourcerowi coraz bardziej skomplikowanych zadań związanych ze środowiskiem IT.\nW przypadku dobrze układającej się współpracy końcowym efektem tego procesu jest duża symbioza organizacyjna obu firm. Za długofalowym kontraktem przemawia ponadto fakt, iż każda migracja systemów do innego outsourcera to ryzyko organizacyjno-techniczne oraz dodatkowe koszty i to przy braku gwarancji poprawy lub chociażby utrzymania dotychczasowego poziomu usług. Pojedyncze, krótkoterminowe projekty zdarzają się, ale raczej incydentalnie. Z reguły są one wynikiem sytuacji awaryjnych u klienta niż rezultatem realizacji jego strategii — twierdzi Wojciech Wrzesień.\nGrzegorz Dziekan, dyrektor centrum przetwarzania danych Taleksu, informuje, że zdecydowanie częściej realizowane są projekty długofalowe. Wynika to z charakteru oferowanych usług, ich zakresu i stopnia skomplikowania. Przy umowach długoterminowych można jednocześnie osiągnąć wyższy poziom oszczędności w porównaniu z kosztami obsługi danej usługi, realizowanymi we własnym zakresie.\n— Zdarzają się też projekty pojedyncze, np. testy wydajnościowe przy wykorzystaniu sprzętu i zasobów data center. W ich wypadku czynnikiem decydującym o przeprowadzeniu ich w ośrodku partnera jest możliwość wykorzystania gotowej, różnorodnej infrastruktury bez konieczności jej zakupu. Znacząco skraca to czas potrzebny na przeprowadzenie testów i przyspiesza etap wdrożenia systemu produkcyjnego — zauważa Grzegorz Dziekan.\nGodząc się na dłuższy kontrakt, usługobiorca wcale nie zarzuca sobie na szyję pętli uzależnienia od jednego dostawcy.\n— Kontrakty outsourcingowe zawsze pozwalają na odstąpienie od umowy, o ile usługa jest dostarczana niestarannie lub opłaty są nieadekwatne do cen obowiązujących na rynku — lecz uzyskuje możliwość rozłożenia początkowych kosztów na dłuższy okres lub też znacznych obniżek ceny właśnie ze względu na długość trwania kontraktu. Krótszy kontrakt, np. tylko na 3 lata, powoduje znaczne podniesienie opłat miesięcznych oraz może pogarszać relacje między stronami, z powodu niepewności co do przyszłości — sumuje Artur Wróblewski.\nŚwiadczenia , Usługi , Umowa\nPuls Innowacji / Technologie / Umowy długofalowe są najkorzystniejsze


Pisarze dawnego Szczecina: zapomniani literaci | Prestiż Szczecin\nPisarze dawnego Szczecina: zapomniani literaci\nZnamy i lubimy wielu współczesnych pisarzy szczecińskich. Rzadko jednak sięgamy do literackiej przeszłości naszego miasta. Niesłusznie! Bardzo ciekawy jest przykładowo: nasz pisarski okres powojenny. Jerzy Andrzejewski, Konstanty Ildefons Gałczyński, Nina Rydzewska, Witold Wirpsza… To tylko kilka nazwisk związanych niegdyś ze Szczecinem. Polscy pisarze powojenni, złączeni losem z naszym miastem, to często twórcy niedoceniani i zapomniani. Tymczasem ich literatura jest naprawdę ciekawa, oryginalna oraz wartościowa. Warto przyjrzeć się im bliżej. Pisarze dawnego Szczecina mają wiele do powiedzenia, nawet będąc już od dawna w innym świecie.\nPisarze dawnego Szczecina: Gałczyński, Rydzewska, Andrzejewski, fot. Wiki., Książnica Pom.\nOkres bezpośrednio po wojnie to jeden z trudniejszych momentów w literaturze polskiej. Jednocześnie to także czas niezwykle ciekawy i bogaty w interesujące przykłady twórczości pisarskiej. Co istotne, w Szczecinie, w latach powojennych, mieszkało wielu słynnych literatów. Jedni przebywali tu kilka lat, inni zostali na dłużej, a nawet... na zawsze.\nPowojenny Szczecin literacki\nSzczecin po II wojnie światowej został oddany oficjalnie ludności polskiej 5 lipca 1945 roku. Osiedlali się tu przeważnie zwykli mieszkańcy, ludzie ciężko pracujący i szukający lepszego losu. Pierwszy wojewoda szczeciński widząc potrzebę intelektualnego rozwoju regionu, podjął misję zorganizowania „osadnictwa kulturalnego”. „Za jego sprawą do Szczecina zaczęli przyjeżdżać m.in. ludzie pióra – pisarze, publicyści, tłumacze”: w tekście „Pisarze i książki. Glosa do działalności zbiornicy księgozbiorów zabezpieczonych (1947-1950) w Szczecinie” podkreśla Agnieszka Borysowska z Książnicy Pomorskiej.\nLudzie kultury uzyskiwali wsparcie materialne, mieszkaniowe, pracę, a także odzyskiwali lub gromadzili tutaj księgozbiory. Przede wszystkim jednak – tworzyli i angażowali się w życie kulturalne miasta. W Szczecinie panował głód polskiej książki, na który starali się odpowiedzieć.\nPod koniec lat 40. XX wieku w mieście pojawili się m.in. poeta Witold Wirpsza z żoną, późniejszą tłumaczką i pisarką Marią Kurecką-Wirpszową. Później do naszego miasta przeprowadzili się także Jerzy Andrzejewski, Konstanty Ildefons Gałczyński oraz korespondent wojenny – Edmunt Osmańczyk.\nW Szczecinie zamieszkali też m.in. krytyk literacki i teatralny Walerian Lachnitt, pisarz i poeta Stanisław Telega, pisarz i reportażysta Franciszek Gil czy poeta, prozaik, dramaturg Tymoteusz Karpowicz, który w latach 1945-1949 pracował u nas w Polskim Radiu.\nW 1946 roku w Szczecinie założono stowarzyszenie o nazwie Klub Literacko-Artystyczny. Z jego inicjatywy organizowano „Czwartki literackie”, na które zapraszano wybitnych pisarzy z całej Polski. Kontynuacją tego był słynny Klub „13 Muz”. To tam integrowało się ówczesne środowisko kulturalne.\nDawni pisarze polscy związani ze Szczecinem\nWarto przyjrzeć się sylwetkom (oraz twórczości) związanych ze Szczecinem dawnych pisarzy i pisarek. Po wojnie tutaj pisali i tworzyli życie kulturalne. Mieli duży wpływ na literacki obraz miasta. Mimo, że nie ma ich już wśród nas, wciąż można sięgnąć po ich literaturę oraz przyjrzeć się biografiom. Dawni pisarze związani ze Szczecinem są warci zainteresowania.\nKonstanty Ildefons Gałczyński to wciąż popularny, lubiany poeta. Urodził się w 1905 roku, zmarł w 1953. Nie każdy wie jednak, że w jego życiu był epizod szczeciński. W 1947 roku Gałczyński przeniósł się z Krakowa i zamieszkał u nas. „Jego pobyt nie trwał długo, bowiem w czerwcu 1949 roku uległ ciężkiemu zawałowi serca i od tego czasu przebywał już w Warszawie. Jak donosi legenda, to właśnie on jest twórcą późniejszej nazwy wspominanego klubu literacko-artystycznego: „13 Muz”. Napisał tu m.in. wiersze „Polskie gwiazdy”, „Szczecin”, „Małe kina” i słynną „Satyrę na bożą krówkę”. W Książnicy Pomorskiej znajduje się poświęcona mu sala, a w Parku Gałczyńskiego stoi rzeźba inspirowana wierszem „Zaczarowana Dorożka”.\nJerzy Andrzejewski był prozaikiem, publicystą, scenarzystą, angażował się też w politykę. Urodził się w 1909 roku, a zmarł w 1983. Napisał m.in. z Czesławem Miłoszem scenariusz do filmu „Miasto nieujarzmione”, który był inspirowany doświadczeniami Władysława Szpilmana. W Szczecinie był związany z Klubem „13 Muz”. Mieszkał w willi w pobliżu jeziora Głębokiego, o czym pisał w jednym z listów do Czesława Miłosza. Najbardziej znany jest z napisanej w 1947 roku powieści „Popiół i diament”, przeniesionej na ekran w 1958 r. przez Andrzeja Wajdę.\nNina Rydzewska to znana dawniej polska poetka i powieściopisarka. Urodziła się w 1902 roku, zmarła w 1958. W młodości była związana z grupą Kwadryga. Szokowała swoją twórczością, a wiele gazet i wydawnictw odmawiało druku jej twórczości. Wydała marynistyczną powieść „Akwamaryna”, ukazującą problemy polskich kobiet i Kaszubów. W latach 50. zamieszkała w Szczecinie w willi przy Pogodnej 34, gdzie wcześniej przebywał przez pewien czas Jerzy Andrzejewski. Pracowała w Radiu Szczecin. Umarła w naszym mieście, jest pochowana na Cmentarzu Centralnym, jej nazwiskiem nazwano też jedną z ulic.\nWitold Wirpsza był poetą, prozaikiem, krytykiem oraz tłumaczem literatury niemieckiej. Urodził się w 1918 r., zmarł w 1985 w Berlinie. Pracował w Szczecinie jako redaktor tygodników i był związany z Polskim Radiem. Wraz z żoną Marią Kurecką przetłumaczył „Doktora Faustusa” Manna. Małżonkowie w swoim domu przy ul. Pogodnej zorganizowali salon literacki. Gościli w Szczecinie licznych pisarzy oraz artystów. Maria Kurecka-Wirpszowa pisała też książki biograficzne o H. Ch. Andersenie, a tłumaczyła m.in. „Dżumę” A. Camusa. Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa.\nPisarz i reportażysta Franciszek Gil zajmował się problemami polskiej wsi, uwielbiał wędrować po regionie, filozofował. Urodził się w 1917 r., zmarł w 1960 roku w naszym mieście. Został upamiętniony ulicą. Przyjaźnił się z pokrewną duszą. Jan Papuga był prozaikiem i marynarzem, człowiekiem o niezwykle barwnym życiorysie, jest patronem ulicy na Świerczewie. Urodził się w 1915 roku, zmarł w Szczecinie w 1974. Obecnie uważa się go za jednego z najciekawszych polskich marynistów.\nTo oczywiście nie wszyscy pisarze dawnego Szczecina. O naszych literatach można by napisać jeszcze bardzo, bardzo wiele. Warto dowiedzieć się nieco więcej na ich temat. Przy okazji, można pogłębić swoją wiedzę historyczną o regionie i poszerzyć horyzonty literackie. Być może ten tekst będzie do tego zachętą.\nkw/ źródła: zbc.ksiaznica.szczecin.pl, 13muz.eu, encyklopedia.szczecin.pl; wikipedia.org/ zdjęcia: Wikipedia, Książnica Pomorska, Encyklopedia Pomorza Zachodniego\nSzczecin w tle: książki na długie wieczory


Nobel 2018 z fizyki za optyczną pęsetę | Kwantowo.pl\n3rd paź '18\nLasery towarzyszą nam już ponad sześćdziesiąt lat i stały się czymś całkowicie powszednim. Związane z nimi odkrycia aż czterokrotnie były honorowane Nagrodami Nobla: w 1964 roku (za skonstruowanie maserów i laserów), w 1981 (za rozwój spektroskopii laserowej), w 1997 (za pułapkowanie atomów laserem) i wreszcie w 2018. Połowa tegorocznego lauru przypadła Gerardowi Mourou i Donnie Strickland, którzy opanowali technikę generowania rekordowo krótkich intensywnych impulsów optycznych. Przy tej okazji, pochodząca z Kanady Strickland przeszła do historii jako trzecia – po Skłodowskiej i Goeppert-Mayer – wyróżniona w ten sposób kobieta. Druga połówka nagrody trafiła do emerytowanego profesora Arthura Ashkina (na zdjęciu) – autora optycznej pęsety. Może brzmi niepozornie, ale wierz mi: ów wynalazek okazał się przełomem w pracy doświadczalników z całego globu. Przyjrzyjmy się bliżej temu zjawisku.\nŚcieżka prowadząca do tegorocznego Nobla miała swój początek trzy dekady temu, w słynnych Laboratoriach Bella. Leżący w New Jersey ośrodek, obecnie należący do Nokii, przez niespełna sto lat istnienia gościł w swych murach aż czternastu (obecnie już piętnastu) noblistów. W 1986 roku Arthur Ashkin rozpoczął tam zaawansowane prace mające udoskonalić, popularną już wtedy ideę pułapek optycznych. Jak wskazuje sama nazwa, chodziło o złapanie obiektu poprzez użycie odpowiednio zogniskowanej wiązki lasera. W tym samym czasie inny pracownik Bella, Steven Chu, opracował metodę pozwalającą na schładzanie i de facto ograniczanie ruchów pojedynczych atomów. W tym celu bombardował wybrany atom fotonami, które oddawały swój pęd, zatrzymując atom w oczekiwanej pozycji. Rzecz jasna wymagało to niesłychanie precyzyjnego dostrojenia aparatury, emitującej światło o bardzo specyficznej częstotliwości.\nAshkin postanowił pójść o krok dalej. Pragnął za pomocą lasera łapać, a wkrótce potem również manipulować obiektami o rozmiarach przekraczających 200 nanometrów. Oczywiście nadal poruszamy się w mikroskali, jednak przejście od pojedynczych atomów do ciał o wielkości porównywalnych z wirusem HIV (a później większych), to naprawdę radykalna zmiana perspektywy. Amerykanin w swoich doświadczeniach operował na specjalnych maleńkich dielektrycznych kulkach. To charakterystyczne przedmioty delikatnie lgnące w kierunku źródła promieniowania elektromagnetycznego. Sztuczka polegała na tym, aby lawirując między siłami przyciągającymi kulkę i ciśnieniem fotonów, znaleźć miejsce równowagi – stworzyć swoiste optyczne szczypczyki. Dało do Ashkinowi możliwość więzienia małych obiektów, a następnie manewrowania nimi. W ten sposób otrzymał coś w rodzaju mini-pęsety o gigantycznym potencjale.\nWynalazek Ashkina bardzo sprawnie zaadaptowali do swoich potrzeb biolodzy, choć wymagał on jeszcze paru usprawnień. Po pierwsze, nie każdy obiekt posiada właściwości dielektrycznych kulek, doskonale dostosowanych do takich zabaw. Po drugie, sięganie po laser niesie za sobą niebezpieczeństwo uszkodzenia, czy mówiąc wprost, przypalenia delikatnych żywych struktur.\nTe i inne bolączki wyeliminowano w dwojaki sposób. Przede wszystkim zaczęto używać lasera w zakresie podczerwieni o takiej długości, aby światło było możliwie nieabsorbowalne przez materię, a jednocześnie wywierało na nią nacisk. Ponadto, w pewnych przypadkach wprowadzono zmyślną metodę manipulowania pośredniego – przez kulki dielektryczne. Badane ciało przyczepione zostaje do kulki lub kilku kulek, którymi można dowolnie operować za pomocą optycznej pęsety. Początkowo precyzja takich procedur nie była zbyt wielka, ponieważ spułapkowane obiekty wprawiano w ruch… poruszając stolikiem lub podstawką z próbką. Dopiero w następnych latach eksperymentatorzy udoskonalili technikę przesuwania złapanych obiektów poprzez kalibrowanie układu optycznego.\nArthur Ashkin podarował mikrobiologom, bioinżynierom, biologom molekularnym i lekarzom potężne narzędzie badawcze. Używając jego pęsety, mogli oni manewrować pod mikroskopem z niespotykaną dotąd precyzją, przy zachowaniu maksymalnej sterylności. Nic nie stoi na przeszkodzie aby “chwycić” laserem rozmnażającą się bakterię czy zmierzyć elastyczność błony komórkowej. Jednak prawdziwym hitem wydają się operacje przeprowadzane na łańcuchach DNA i RNA. Do pokrytych streptawidyną (takie białko) kulek dielektrycznych przykleja się zmodyfikowaną przez biotynę (jeszcze inne białko) helisę. Kiedy jedna z kulek zostanie unieruchomiona, naukowiec chwyta optyczną pęsetą za drugą, mogąc np. rozplątać łańcuch.\nObecnie urządzenia oparte o działanie pęsety optycznej są już niemal powszechne, dostępne również na rynku komercyjnym. Pozwalają na chwytanie obiektów mierzących od kilkudziesięciu nanometrów (10−9m) do nawet 20 mikrometrów (10−6m). Tym samym lasery dają szansę wygodnych badań zarówno na strukturach mniejszych od jądra komórkowego, jak i większych od bakterii E.coli, czy nawet ludzkiego limfocytu – przy minimalnym ryzyku mechanicznego uszkodzenia lub zanieczyszczenia próbki. Już od wielu lat pęseta pomaga w dogłębnym poznaniu mechanizmu transkrypcji DNA, czy choćby właściwości fizycznych komórek rakowych.\nTegoroczny Nobel w dziedzinie fizyki bez wątpienia nagrodził odkrycie praktyczne, o jasnym i bezpośrednim zastosowaniu. Zresztą nie byłoby przesadą stwierdzenie, że 96-letni Arthur Ashkin mógłby równie dobrze zostać wyróżniony w dziedzinie medycyny i fizjologii. Zasłużył.\nM. Moyer, Laser Physicists, Including Third Woman Ever, Win Physics Nobel, [online: www.quantamagazine.org/donna-strickland-gerard-mourou-and-arthur-ashkin-win-physics-nobel-20181002];\nK. Erns, Laserowe chłodzenie pułapkowanie atomów, “Wiedza i Życie” nr 2/1998;\nM. Pierzchalska, Pęseta optyczna – Nowe narzędzie do badania systemów ruchowych komórek, “Postępy Biologii Komórki” tom 20, 1993, suplement nr 2;\nM. Bacia, S. Drobczyński, Pęseta optyczna jako narzędzie współczesnej bioinżynierii, [online: https://docplayer.pl/52141301-Peseta-optyczna-jako-narzedzie-wspolczesnej-bioinzynierii-optical-tweezers-as-a-tool-of-modern-bioengineering.html].


Kołowrotek Shimano Biomaster FB (2500, 3000, 4000) BIO3000SFB - wedkarski.com\nWedkarski.com / Kołowrotki / Spinningowe / Kołowrotek Biomaster FB\nKołowrotek Shimano Biomaster FB (2500, 3000, 4000)\nNowy Biomaster jest technicznie ulepszoną wersją i następcą Twin Powera FC – ikony wielu wędkarzy – i z pewnością będzie się cieszył podobnie znakomitą reputacją. Wykorzystano w nim nowe technologie wprowadzone w naszej Stelli FE. Dzięki zastosowaniu nowego systemu X-SHIP pracuje z niewiarygodną płynnością, nawet pod obciążeniem. Zgodnie z tendencją używania mniejszych kołowrotków do cięższego wędkowania, materiał przekładni napędowej,...\nBIO2500FB 265 0.25/160 5.0:1 1 8\nBIO3000SFB 260 0.25/140 5.0:1 1 8\nBIO4000FB 295 0.30/180 4.8:1 1 8\nNowy Biomaster jest technicznie ulepszoną wersją i następcą Twin Powera FC – ikony wielu wędkarzy – i z pewnością będzie się cieszył podobnie znakomitą reputacją. Wykorzystano w nim nowe technologie wprowadzone w naszej Stelli FE. Dzięki zastosowaniu nowego systemu X-SHIP pracuje z niewiarygodną płynnością, nawet pod obciążeniem.\nZgodnie z tendencją używania mniejszych kołowrotków do cięższego wędkowania, materiał przekładni napędowej, podobnie jak i korpusu, zmieniono na bardzo mocne, lekkie aluminium, które wytrzyma nawet bardzo ciężkie warunki połowu. Lekka śruba mocuje składaną aluminiową korbkę bezpośrednio do przekładni, co eliminuje wszelkie luzy. Nowy Biomaster jest doskonały na łowiska śródlądowe i morskie, zarówno do lekkich, delikatnych metod, jak i do ciężkiego wędkowania.\nSFB - wersja z płytszą szpulą!!!\nS System + Zaufanie\nKoncepcja SR łączy w sobie koncepcję Reliance - zaufanie ze wszystkimi aspektami S-systemu: Smooth -płynność, Silent - cicha praca i Strong - siła. Koncepcja R oznacza, że marzenia dotyczące konstrukcji kołowrotka obecnie przeradzają się w rzeczywistość. Kołowrotki zaprojektowane pod flagą SR zawierają wszystkie wymienione cechy.\nWałek zębaty jest podparty z obu końców przez nasze łożyska S-ARB, przez co pracuje superpłynnie, a także jest odporny na korozję. Większe koło napędowe przekazuje więcej mocy na wałek zębaty, rezultatem czego jest bardziej płynne działanie i lepsze wykorzystanie mocy.


Edukacja domowa dla początkujących. E-book o nauczaniu w domu | Materiały edukacyjne Zmiany Mamy\nE-book „Edukacja domowa dla początkujących”\nStoisz przed podjęciem decyzji o przejściu na edukację domową? Wszystko już postanowione, ale wciąż nie wiesz, co Cię czeka?\nTa książka będzie dla Ciebie wsparciem.\nWskażę Ci akty prawne, które regulują edukację domową w Polsce, przeprowadzę przez procedury i pokażę, jak wygląda edukacja domowa bez lukru.\nAutor: Olga Śmierzewska\nDla rodziców dzieci w wieku 0-5 lat,\nktórzy zastanawiają się nad tym, jak powinna wyglądać edukacja w ich rodzinie.\ndla rodziców dzieci w wieku 6-18 lat,\nktórzy z różnych powodów chcą rozstać się ze szkołą, ale nie są pewni, czy edukacja domowa jest odpowiedzią na ich potrzeby.\ndla nauczycieli i edukatorów,\nktórzy współpracują z rodzicami i dziećmi edukowanymi domowo.\ndla nauczycieli ze szkół przyjaznych edukacji domowej\noraz dla każdego, kto interesuje się tematem edukacji domowej.\nKsiążka o tym, jak zacząć i prowadzić edukację domową z dziećmi w każdym wieku\nAutorka rozpoczyna od ram prawnych i procedur, pokazuje nam tło historyczne tego zjawiska i uczy, jak stawiać pierwsze kroki w tej nieznanej nam rzeczywistości. Dowiadujemy się, czym się różni nauczenie domowe młodszych dzieci i nastolatków, jak różnie może wyglądać edukacja domowa w zależności od potrzeb i sytuacji każdej rodziny.\nW książce znajdziemy również obszerne informacje na temat tego, jak optymalnie powinien przebiegać proces uczenia się, gdzie możemy szukać inspiracji do różnych form nauki oraz jak konstruować projekty naukowe, by były interesujące dla dzieci w różnym wieku.\nDziennikarka, księgarka online, twórczyni ZmianyMamy.pl – miejsca, gdzie możecie znaleźć książki i materiały edukacyjne dla dzieci i młodzieży testowane w edukacji domowej. Edukatorka domowa trójki dzieci w wieku 7, 9 i 13 lat. Absolwentka kursów trenerskich Rodzicielstwo Bliskości dla Profesjonalistów z Agnieszką Stein, rocznego studium Porozumienia bez Przemocy, licznych warsztatów z zakresu Self-Reg z Natalią Fedan i i rodzicielstwa z Małgorzatą Musiał. Jak sama mówi o sobie:\n„To, czego się uczę o rodzicielstwie i edukacji, testuję na mojej rodzinie. Ona jest moim poligonem doświadczalnym. Moje dzieci codziennie dają mi znać, czy jako matka i edukatorka domowa idę w dobrą stronę”.\nDla kogo jest ta książka? (4)\nSkąd się wzięła edukacja domowa? (7)\nJak przejść na edukację domową? (10)\nDlaczego warto dobrze wybrać szkołę? (19)\nNa jakie pytania warto sobie odpowiedzieć przed podjęciem decyzji o edukacji domowej? (22)\nPięć rzeczy, których nie warto robić w edukacji domowej, i dwie, które warto robić zamiast (25)\nOceny, czyli o tym, jak nie przenosić szkoły do domu (29)\nTrudności, które mogą się pojawić (34)\nNastolatek w edukacji domowej (48)\nMity w edukacji domowej (54)\nJak może wyglądać edukacja domowa? (61)\nJak można łączyć pracę zawodową z edukacją domową? (67)\nPlanowanie w edukacji domowej (70)\nJak (się) uczyć i dlaczego właśnie tak? (73)\nGdzie szukać inspiracji? (84)\nCo nam dała edukacja domowa? (89)\nBibliografia, czyli co przeczytać, by zmienić perspektywę (93)\nZOBACZ I POSŁUCHAJ, DLACZEGO WARTO KUPIC TEGO E-BOOKA\nKama Pasierbek\tWspółtwórczyni Wolnej Szkoły Baza w Koszalinie\nAlicja Dzierżak\tTrenerka komunikacji empatycznej, mediatorka w nurcie NVC, prowadzi warsztaty dla rodziców\nZ całego serca polecam każdemu, kto myśli o edukacji domowej, e-book Olgi Śmierzewskiej "Edukacja domowa dla początkujących"! Jest on napisany w bardzo przystępny sposób i rozwiewa wiele wątpliwości. Poza tym Olga porusza w nim zagadnienia, które warto mieć przemyślane, zanim zacznie się być edukatorem swoich własnych dzieci. Bo przekonania często blokują nasze racjonalne myślenie i nie pozwalają na spokojne życie. Po przeczytaniu e-booka jestem już o wiele bardziej spokojniejsza przed rozpoczęciem najciekawszej przygody, jaką jest edukacja domowa!\nLidia Kardasz\tMama 9-letniej Hani i 6-letniej Oli, twórczyni www.inspirujacemamy.pl\nNIE MASZ PEWNOŚCI, CZY TE MATERIAŁY O EDUKACJI DOMOWEJ SĄ DLA CIEBIE?\nDlaczego warto kupić tego e-booka?\nTo kompendium wiedzy, jakie będzie Ci potrzebne, jeśli zaczynasz przygodę z edukacją domową. Książka zawiera przepisy regulujące edukację domową w Polsce i opis procedury przechodzenia na edukację domową. Znajdziesz tam też rozdział o najczęstszych trudnościach, na które napotykają się rodzice i dzieci przechodzący na edukację domową. Opisuję, jak w edukacji domowej znajdują się dzieci wczesnoszkolne, a jak nastolatki. Pokazuję, jak wyglądają egzaminy w edukacji domowej, tłumaczę, dlaczego warto dobrze wybrać szkołę i mówię o tym jak warto (się) uczyć. To obszerna książka zaplanowana i napisana dla kogoś, kto się zastanawia nad podjęciem decyzji o edukacji domowej lub już ją podjął, ale chce sprawdzić co może go czekać.\nCzy jeśli nic nie wiem na temat edukacji domowej to ten e-book będzie dla mnie odpowiedni?\nTak. To książka dla osób, które nie miały wcześniej styczności z tą formą nauki. Dzięki niej dowiesz się wszystkiego, co będzie Ci potrzebne, by podjąć decyzję o przejściu lub nie na edukację domową.\nCzy po przeczytaniu e-booka będę wiedzieć wszystko na temat edukacji domowej?\nBędziesz wiedzieć wszystko, co potrzebne, by podjąć decyzję o przejściu (lub nie) na edukację domową oraz wystarczająco dużo, by się w niej utwierdzić. W tej książce pokazuję plusy i minusy przejścia na ED i wcale Cię nie namawiam do wyboru tej drogi. Daję narzędzia i pokazuję perspektywę, byś sama mogła zdecydować, czy to jest odpowiednia droga dla Ciebie i Twojej rodziny.\nPo zakupie e-booka dostajesz e-mail z linkiem do pobrania swojego egzemplarza. Jeśli wybierzesz szybkie płatności DotPay, oczekiwanie na e-mail trwa do kilku minut. W przypadku wyboru tradycyjnego przelewu musisz poczekać, aż pieniądze zostaną zaksięgowane na naszym koncie. Zazwyczaj zajmuje to do 1 dnia roboczego.\nPłatność online się nie powiodła. Co teraz należy zrobić?\nMożesz opłacić zamówienie za pomocą tradycyjnego przelewu, wpisując dane: Domowe Zmiany Olga Śmierzewska Jeziorna 19c, 75-669 Koszalin Nr konta: 37 1050 1559 1000 0092 4464 2204 lub możesz anulować nieudane zamówienie, złożyć nowe i ponownie wybrać opcję szybkich płatności.\nNa wpłatę czekamy 14 dni. Po tym czasie zamówienie zostaje anulowane.\nCzy mogę zwrócić e-booka?\nNiestety nie. Zwrotom podlegają tylko produkty fizyczne.\nMożesz opłacić swoje zamówienie tradycyjnym przelewem: Domowe Zmiany Olga Śmierzewska Jeziorna 19c, 75-669 Koszalin Nr konta: 37 1050 1559 1000 0092 4464 2204 lub zdecydować się na szybkie płatności DotPay.\nCzy dostanę fakturę za zamówienie?\nNaszą księgarnię prowadzimy w formie działalności gospodarczej, więc jeśli tylko dasz nam znać, wystawimy dla Ciebie fakturę i wyślemy Ci ją w formie elektronicznej..\nZapomniałem/-am zaznaczyć przy zamówieniu, że chcę fakturę. Co teraz mogę zrobić?\nNapisz do nas na adres olga@zmianymamy.pl, podając numer zamówienia i dane do faktury.\nPodałem/-am złe dane do faktury. Co teraz mogę zrobić?\nNie znalazłeś/-aś odpowiedzi na swoje pytanie?\nNapisz donas na adres olga@zmianymamy.pl.\nKSIĄŻKI, KTÓRE MOGĄ WESPRZEĆ RODZICÓW, ROZPOCZYNAJĄCYCH NAUCZANIE DOMOWE\nKSIĄŻKI, KTÓRE POMAGAJĄ W NAUCE\nKsięga angielskich słówek Kapitan Nauka\n24,99 zł Do koszykaWięcej\n64,90 zł Do koszykaWięcej\nSposób na matmę. Sprytne metody+mniej stresu=lepsze stopnie\n33,00 zł Do koszykaWięcej\n39,90 zł Do koszykaWięcej\nartykuły na blogu, które mogą cię zainteresować\nUmiejętność samodzielnego czytania to bardzo magiczna sprawa. Jako laik, który nauczył czytać dwoje [...]\n17 książek do nauki o ciele człowieka\nCiało człowieka jest dla dzieci bardzo interesującym tematem. Poznawanie samego siebie jest fascynujące. [...]\n20 najlepszych książek do nauki matematyki\nZauważyliście, że większość przedszkolaków lubi matematykę, ale im wyższy etap edukacji tym bardziej [...]