Temat: Re: Kuchnia 18.10.16 23:00\nPrzyzwyczaił się, że dla większości aurorów praca - równała się z życiem. Dosłownie. To, czym zajmowali się za dnia (lub nocnej warty), przekładali na swój wolny czas, który momentami nie przypominał czegokolwiek, co można było nazwać "wolnym". Doskonale zdawała sobie z tego sprawę Lizzy, a Skamander nie był wyjątkiem. Ale nie próbował znajdować wytłumaczenia. Sam wybrał drogę aurora i absolutnie nie planował jej zmieniać - Nie miałaś na kim ostrzyć zębów? - zaczął rozbawiony - a urzędniczki...cóż, widocznie nikt się do nich więcej nie uśmiecha - wzruszył ramieniem, jakby była to najbardziej oczywista rzecz. Niektórym kobietom rzeczywiście brakowało zainteresowania. Lizzy o takowe martwić się nie musiała. W szkole, była pierwszą, która zatrzymała Samuela na dłużej.\n- To zależy, co na tym Sylwestrze robisz. I nie mam na myśli alkoholu - skrzywił się lekko, ale odwrócił głowę, skupiając się na zalewaniu herbaty. Nie miał ochoty ciągnąć tematu, który wciąż rysował mu się irytująca nutą wspomnień - Ty też znasz to długoletnie doświadczenie - słowa przyobleczone w uszczypliwość, szybko zniknęły, gdy chwile przemykały przez palce, sięgając tematu, który sprowadził ich oboje do spotkania. Mimo, że właściwie codziennie widywali się w pracy, nie pamiętał kiedy ostatnio rozmawiali bardziej prywatnie. uwagi kierowane do siebie na korytarzach Ministerstwa, czy podczas misji odrywał obraz Elizabeth, jaki zdążył poznać przez czas w Hogwarcie. I nie mógł się powstrzymać przed ulotnym uśmiechem, gdy wspominał ich...burzliwe spotkania. I tak ciche spotkanie. Zupełnie, jakby przypadkiem ominęli jakiś tajfun. Może dlatego zbyt długo utkwił wzrok w kobiecych źrenicach?\n- A to tylko wierzchołek góry lodowej - potwierdził, zaciskając odrobinę mocniej swój kubek. Pamiętał, że sam czuł się nieco zbity z tropu, gdy opowiadała mu o wszystkim Dorea. A dziś - wszystko wydawało się jeszcze bardziej skomplikowane i nawarstwione powodami - W dużej mierze, ale... nie tylko - imię hogwarckiego dyrektora wibrowało w jego uszach i przynosiło ze sobą niejasne poczucie odległego niebezpieczeństwa.\n- Wiem, dlatego o tym ci mówię, dlatego chciałem zaproponować ci miejsce wśród osób, które myślą i wierzą podobnie. Zanim jednak dokończę... - przechylił głowę na bok, przyglądając się uważniej kobiecej twarzy - ..nie miałaś ostatnio żadnych dziwnych snów? Żadnych..magicznych stworzeń? pieśni? - i chociaż był pewien, że na piórku pojawiło się dokładnie imię i nazwisko jego dawnej dziewczyny, to - musiała potwierdzić. Nie mógł mieć pewności, co dokładnie mogło śnić się Lizzy, ale sen był podstawą i zapewnieniem, że wybór był trafny, a feniksowe piórko czekało na właścicielkę.\nTemat: Re: Kuchnia 15.11.16 21:36\nCzasem wydawało się jej, że wykonuje syzyfową prace. Za każdym razem jak udało im się złapać przestępcę pojawiał się następny. Czasami nigdy nie odnajdywali winnych, a sprawa na zawsze pozostawała nierozwiązana. W tym świecie było tyle zła, że nie było możliwości jego wyeliminowania, więc pozostało im tylko walczyć. Każda uratowana przez nich osoba była warta poświęcenia. Aurorzy często żyli swoją pracą, bo czuli, że robią coś ważnego i istotnego. Sama Elizabeth nie mogła czasem po powrocie do domu zapomnieć o pracy, bo była ona pochłaniająca.\n- A może zatęskniłam po prostu za twoją wspaniałą osobą?- zapytała ironicznie grają w jego grę. Musiała przyznać, że trochę jej go brakowało – jeśli z daną osobą spędza się tak dużo czasu to jej brak jest zauważalny. – Dziwisz się? Gdy idę do nich w sprawach służbowych zawsze są nieprzyjemne jakby ktoś im za to płacił. – poskarżyła się marszcząc brwi. Wiedziała, że o żadnej z nich Samuel nie myśli poważnie (ku ich rozczarowaniu), ale zabawne było obserwować ich interakcje. Domyślała się co te kobiety mogą widzieć w Skamanderze, przecież sama była z nim kiedyś związana. Tylko że Lizzy serce szybciej biło do nastoletniego Gryfona, który zaciągał się swoim pierwszym papierosem w życiu. Przez tyle lat znajomości była świadkiem jego dorastania i zmian jakie w nim zachodziły. Był teraz mężczyzną, w którym czasem jeszcze dostrzegała jego o dziesięć lat młodszą wersje, ale do dzisiaj nie potrafiła powiedzieć, którą wolała. Zbyt bardzo lubiła również mężczyznę jakim się stał, by móc wybrać. Byli wtedy tak różni i ich uczucia się zmieniły – były obecnie bardziej trwałe i mniej porywcze, a i na pewno bardziej dojrzałe.\n- Co chcesz przez to powiedzieć? Co ty wiesz Samuel? – zapytała patrząc na niego niepewnie szukając w jego twarzy odpowiedzi na jej wątpliwości. Po jej zrelaksowanej postawie nie została już ani śladu. Jej ciało została postawione do gotowości, gdyż czuła, że to co teraz może usłyszeć jest bardzo ważne. Czy ta wiedza jaką posiada ma związek z jego nieobecnością? Czy ukrywał coś przed nią? Tyle pytań, a jedyna możliwość to poczekać na jego słowa. Była cierpliwa, ale w tym momencie miała ochotę na niego krzyknąć, by się pośpieszył.\n- Tak, kilka dni temu. Nie zrozumiałam tego snu, ale pamiętam śpiew feniksa. Ty też miałeś ten sen? I co w tym wszystkich chodzi? Odpowiedz mi na te pytania. – zażądała patrząc na niego ostro. Nie odejdzie z tego mieszkania bez odpowiedzi, nie mógł się nią tak bawić i zostawić z niczym.\nTemat: Re: Kuchnia 30.11.16 23:36\nPraca. Wpisana w życie i nieustająca określająca każdego, kto takowej się podejmował. Każda miała znaczenie, ale istniały stanowiska, które wymagały czegoś więcej niż odpowiednich umiejętności i kwalifikacji. To, czym zajmowali się aurorzy - sięgało po więcej, zachłannie. Chodziło o poświęcenie. Każdy, kto w końcu podejmował się pracy w zakresie zwalczania zła musiał wciąż coś poświęcać. Swój czas, swój upór, prywatność, czas wolny, a w ostateczności - i własne życie. Tego Skamander był świadomy i to kierowało go w stronę Zakonnych idei, coraz mocniej zatapiając się w ich przestrzeni. Taki naturalny, w przypadku Samuela, bieg rzeczy. I głęboko wierzył, że Lizzy odnajdzie się tam równie dobrze.\n- Czasem myślę, że chciałbym - skwitował nieco ciszej. To, co łączyło ich kiedyś minęło, ale sentyment pozostawał. Aurorka zmieniła się - jak on, jak każdy wyrastając z lat młodzieńczych (albo powinien) - i wypracowali między sobą specyficzny tryb relacji, która ciężko było zburzyć. Nawet jeśli nie byli już ze sobą, łączyły ich więzy silniejsze, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać - Może też tęsknią za mną?...albo są zazdrosne - uniósł kącik ust, ale urwał temat, kręcąc głową. Nie o to tu chodziło, a żarty ostatecznie musiał odłożyć nieco dalej. Przynajmniej na tych kilka chwil, gdy chciał przekazać jej tę najważniejszą treść.\n- To znaczy, że za naszymi plecami dzieje się więcej niż chcielibyśmy, żeby się działo...pamiętasz akcję z Karkarov? - zawiesił głos. Chociaż temat Melanie można było uznać za zamkniętym Skamander wciąż pamiętał co zrobiła. To jednak na czym skupić się musieli, to informacje, które przechwycili - pamiętasz listy? - dodał, uzupełniając swoje pytania - To tylko skrawki wiedzy i działań, które cieniem snują naszą czarodziejską rzeczywistość. Grindewald...zabił Dumbledore'a - o tym wiedział każdy - ...ale go nie pokonał - wypuścił powietrze, łapiąc się na tym, że szuka w kieszeni kolejnego papierosa. Zatrzymał gest, przechylając się w stronę kobiety - jakkolwiek to brzmi, zadbał o to, by powstała siła, która przeciwstawił się temu złu - mówił patrząc jej w oczy, skupiając się na każdym słowie. I nawet jeśli wszystko brzmiało jak wyrwane z bajki - było szalenie ważne - Zakon Feniksa - sięgną po różdżkę, by prostym gestem przywołać piórko, które w mgnieniu oka znalazło się w dłoni czarnowłosego - A to symbol przynależności do tej organizacji. Garret..był pierwszym wśród jego członków - podsunął Falwey mieniący się czerwienią przedmiot - Każdy z nas ma taki, transmutowany zazwyczaj w sygnet, czy pierścionek. Jeśli jest spotkanie, pojawi się na nim data. Mamy swoja kwaterę, ale musi cie wprowadzić tam jeden ze strażników..jestem jednym z nich - zostawił piórko na kobiecej dłoni i sam sięgnął za kołnierz koszuli i magicznie ulepszony rzemyk, przy którym przytoczone były dwie obrączki. Zsunął jeden, wskazując go Lizzy. Teraz już wiedziała.\nTemat: Re: Kuchnia 06.01.17 20:14\nZastanawiała się czasem czy Sam wierzy w siły wyższe – w Boga lub bogów, którzy obserwują poczynania z nieba. Czy widząc zło na świecie można było wierzyć? A może właśnie za sprawą tych widoków poszukiwał jeszcze mocniej wsparcia ze strony wyznawanej religii. Był to dość … niepopularny temat wśród czarodziejów. Wiedziała, że większość mugoli wyznaje jakąś religie, ale czarodzieje nigdy nie ogłaszali tego jako swój priorytet. Każdego dnia miała kontakt ze przestępcami, krzywdą ludzką i niezrozumieniem, ale były to czysto ludzkie sprawki. Niektórzy powiadają, że więcej ciemności można znaleźć w ludzkich sercach niż w jakiejkolwiek czarnej magii.\n- To nic złego mieć marzenia, Samuelu. – powiedziała do niego, nie chcąc nawet zastanawiać się nad znaczeniem jego słów. Sentyment … Nie warto było żyć przeszłością jak słodka by nie była, gdyż człowiek ma skłonność do ocieplania i ubarwiania swojego wcześniejszego życia. Zapomina o tych co niewygodne, gdyż tak jest łatwiej – pamiętać tylko dobre rzeczy. – Na pewno za tobą tęsknią. – zgodziła się ochoczo patrząc na niego litościwie. Mimo wszystko Skamander powinien uważać, by żadnej z nich nie urazić, bo potem czeka go koszmar. Jego sprawy zawsze będą załatwiane na końcu i to jeszcze ślimaczym tempem czyli ich ulubionym.\n- Oczywiście, że pamiętam. Wiem, że to była bardzo osobista dla ciebie sprawa, ale nie wiedziałam, że znaczy jeszcze więcej. – Przed oczami miała wspomnienia z ich akcji, poszukiwać Karkorov i minę przyjaciela, gdy w końcu ją dopadli. Niektórych rzeczy się po prostu nie zapomina. – Listy? To one są najważniejsze w całej tej historii? Czyli to Grindewald? Kto inny mógłby to być... Mój ojciec zawsze powtarza, że póki jest on w Anglii to będą problemy. Znowu miał rację i niezmiernie mnie to irytuje, choć przecież to takie oczywiste. Nie pokonał, powiadasz. – westchnęła głośno dając mu czas na odpowiedź. Wszystko zaczęła się układać w całość i nagle puzzle znowu do siebie pasowały. Tyle wydarzeń umknęło jej, a przecież tak lubi mieć poczucie stabilności. Wzięła od niego obrączkę obserwując ją uważnie. – Zakon Feniksa, nie brzmi to źle. Czym on się zajmuje? I będziesz musiał mnie wprowadzić do tej kwatery, gdyż wchodzę w to. Ale jak zginę to chce mieć niesamowity pogrzeb. – pogroziła mu palcem i poczuła się trochę swobodniej wiedząc, że nie wszystko jest jeszcze stracone.\nTemat: Re: Kuchnia 08.01.17 0:56\nSłyszał o religii. Któż by nie słyszał, jeśli miał styczność ze światem niemagicznym? A jednak, ciężko było aurorowi wyobrazić sobie, że istnieje jakiekolwiek bóstwo, tym bardziej jedno, które pozwalało na chaos, jaki aktualnie miał miejsce. Czasami, przyglądał się wierzeniom, ale tylko jedna wydawała mu się mocno intrygująca. Jeden bóg. Wszechmocny. To, akurat Sam odnosił do ulubionej dziedziny literatury - filozofii i koncepcji Absolutu. I chociaż wiele z teorii, otulających absolutystyczne elementy czytanych dziedzin - zbywał przez znajomość magii, niektóre kwestie wciąż go poruszały. Nieczęsto miał okazję rozmawiać o podobnych klimatach, ale nie znaczyło to, że sam ograniczał się do ignorancji tematu. Nawet jeśli o tym nie mówił.\n- Podobno trzeba uważać, o czym się marzy - skwitował krótko. Sentymenty zawsze pozostawały i gdyby nie jedno wydarzenie, już dawno puściłby przeszłość za siebie, nie oglądając się. Zdawał sobie sprawę, że nie powinien odpuścić, ale wina i przeplatający się z nim ból - działały nadal. Mógł dziękować, że zamiast go rzucić na kolana - pchnęło na właściwą ścieżkę, ale ciężar wspomnień nadal go męczył. Osobisty demon?\nDrgnął w uśmiechu. Nigdy nie starał się o uwagę, którą otaczały go ministerialne kobiety. Nie wszystkie - oczywiście, ale zwracał na siebie uwagę, co - mimo wad - łechtało ego Samuela. Ot, typowo męski wyznacznik natury. I zapewne, doki nie angażował się mocniej, pozostawiając wszystko na stopie uśmiechów, posyłanych , gdy pojawiały sie obok - mógł sie czuć "bezpieczny". Chyba.\n- Okazała się dużo bardziej znacząca, nie tylko dla mnie - kiwnął głową, po czym odwrócił się, zerkają w stronę okna, jakby dostrzegł tam niewyraźny błysk - To akurat nie robota Grindewalda, a rosnącej siły, podobnego plugastwa, obleczonego w ideologiczną manię czystości krwi. Jeszcze nie wiemy o nich wiele, ale...Dumbledore ostrzegał przed drugą siłą. Teraz, naszym głównym celem jest właśnie hogwardzki dyrektor i mamy podstawy sądzić, że miesza swoje palce także w aktualnych działaniach Ministerstwa - odwrócił się na powrót do kobiety, badawczo przyglądając jej twarzy. Tak jak za pierwszym razem - Twój ojciec to bardzo mądry człowiek - podkreślił, ale na powrót wrócił do tematu i pióra, które Lizzy właśnie otrzymała - To organizacja, tajna organizacja, która walczy właśnie o to, by taka...ciemność nie panoszyła się nad nami. Tak, wprowadzę cię i...nie, żebym coś miał przeciw, ale życzę ci, żebyś jednak oglądała mój, a nie swój pogrzeb - możne czarny humor, ale cóż. Wśród aurorów podobne życzenia były całkiem popularne - cieszę się, że jesteś z nami - dodał na koniec. I nawet jeśli miał jeszcze dłuższą część wieczoru odpowiadać jej na pytania, gotów był to uczynić, czerpiąc niejasną satysfakcję z całości spotkania.\nTemat: Re: Kuchnia 21.02.17 12:03\n| Koniec kwietnia\nRozłożona gazeta leżała na blacie stołu, przy którym siedział Skamander. W skupieniu przyglądał się literom, które układały w nieprzyjemną dla jego świadomości treść. Właściwie, z chęcią wrzuciłby egzemplarz na mały stosik i patrzył jak ogień zachłannie pożera kartki, roszcząc sobie prawo do coraz większej powierzchni. Ale Samuel miał inny cel. Numer gazety starszy, niż wypadałoby trzymać w dłoniach, ale tym się nie przejmował. Pamiętał referendum i głosowanie, które nie mogło mieć nic wspólnego z idiotycznymi wynikami. Zmiany wcielone w życie wieściły zdarzenia, które wywróciły czarodziejski żywot do góry nogami, najmocniej uderzając w tych, pochodzenia mugolskiego. Zacisnął dłoń mocniej na blacie stolika, a palce przejechały po papierze, tylko po to, by zatrzymać się na nagłówku. Rozświetlam mroki - szepnął, wypuszczając powietrze z płuc. Litery mieniły się, przesuwały, a na pierwszej stronie pojawiło się zupełnie nowe ogłoszenie. Wygładził dłonią zagięcie, które przed momentem sam spowodował Skrywam światło - zakończył działanie, by przywrócić pierwotny widok gazety.\nW mieszkaniu nie było nikogo innego, więc Skamander mógł spokojnie używać zaklęć bez konieczności tłumaczenia się....z ich efektu. gdyby chodziło o zwykłą dziedzinę czarów - bez wahania odłożyłby różdżkę na bok. A jednak badania nad skutecznością działania Popiołów, wymagało pracy z czymś, czego Samuel unikał, na ile to było możliwe. Transmutacja, nigdy nie należała do jego ulubionych zajęć i będąc młodszym - krzywił się na samą myśl używania. Nie mógł jednak długo być ignorantem i mimo niechęci, postanowił działać własnie w zakresie przemiany. Z jednej strony, było w tym coś głupiego. Ktoś, kto nie należał do wybitnych przedstawicieli tejże dziedziny, ale - jedna myśl nie dawała mu spokoju. Magia rzeczywiście potrafiła być nieprzewidywalna. Skoro więc aktualny etap badań nakazywał testowanie nałożonych zaklęć - wypadałby sprawdzić efekty tych...nieudanych? Co mogło się wydarzyć, gdy nieumiejętnie czarujący rzucił na gazetę klątwę niedoskonałą?\nPrzysunął do siebie różdżkę, do tej pory leżącej obok, na brzegu stolika, tuz obok stygnącej już kawy - Geminio - zaczynał od prostszych inkantacji, przyglądając się, jak - tym razem - magia ulega jego woli, a na pierwszym egzemplarzu "Proroka" pojawił się drugi. Dokładnie taki sam. Powtórzył jeszcze dwa razy. Zastanawiając się, czy ilość miałaby znaczenie w kolejnym rozrachunku? Rozłożył powstały stosik w duchu zastanawiając się, gdzie mógłby spalić ich większą część. To nie był jednak koniec. Z każdą kolejną mijającą chwilą, Skamander wypowiadał kolejne, trudniejsze zaklęcia, które wymagały skupienia i hamowania dziwnie skręcającego się w torsjach żołądka, gdy jedna z gazet poruszyła się, tylko częściowo zmieniając w niezidentyfikowaną, ptasią formę - bez skrzydeł. Na jego długim, zakrzywionym dziobie, wciąż widniał chełpliwy napis Znamy wyniki głosowania. Samuel skrzywił się, kończąc zaklęcie, które rozsypało się - zamiast w stertę piór - w skrawki dawnego "Proroka". Miał wrażenie, że czekała go jeszcze długa droga z dziedziną, która wymagała od niego kolejnych, zwiększonych porcji kawy i trzymanych na uwięzi nerwów.\nOstatnio zmieniony przez Samuel Skamander dnia 21.02.17 12:03, w całości zmieniany 1 raz\nTemat: Re: Kuchnia 24.10.17 21:16\nTo był długi dzień. A wszystko i tak zdawało się w dziwacznym zawieszeniu, nie kwestionowałam jednak niczego, nie chcąc zatapiać się w ponurych myślach. Tata zgodził się na podróż, a właściwie przeprowadzkę do Kornwalii, obiecałam dostarczyć mu cały sprzęt niezwłocznie i tak właśnie zrobiłam. Przygotowanie pogrzebu było wyzwaniem, na szczęście była obok babcia i ciocia, oraz Eileen i Leanne, bez nich pewnie nie byłabym w stanie przebrnąć przez to wszystko. Bez nich i Samuela, który nadal niestrudzenie pomagał mi co noc, gdy próbowałam zasnąć. I niezmiennie nie wychodziło z tego nic, poza niespokojnym wierceniem się w łóżku aż do świtu, kiedy to sen zmagał mnie i zabierał siłą wrzucając w ramiona kilku godzin niespokojnego snu przeplatanego koszmarami.\nDochodziła północ, siedziałam przy stole w kuchni zaciskając dłonie wokół kubka z gorącą herbatą, kompletnie nie potrafiąc zrozumieć, kiedy zdecydowałam się ją polubić. A może piłam ją, bowiem potrzebowałam poczuć coś gorącego, wręcz palącego w język - nie chciałam jednak sięgać po alkohol, on zaburzał jasność umysłu, a ja nie wiedziałam kiedy będę go potrzebowała całkowicie sprawnym. Zagłębiałam się w kolejne stronice teorii magii, które znalazłam na jednej z półek Samuela, próbując zrozumieć to, co w ogóle czytam. Niektóre ze zdań musiałam czytać kilka razy i nie raz żałowałam, że nie ma obok Leanne, by wyjaśniła mi czego dany akapit dotyczył od razu. Niestrudzenie jednak czytałam każde jedno zdanie, a potem każdy kolejny akapit jeszcze raz i raz jeszcze, tak długo, aż w końcu nie docierał do mnie sens czytanych zdań. Gdzieś na drugim z moich wielu myślowych torów zastanawiałam się nad tym, co dalej. Nie chciałam, żeby Leanne sama mieszkała. Lou nie powinien też zostawać sam, a w mieszkaniu, które zajmowałyśmy z Margaux a w którym obecnie przebywała ona, Ben i Lou zaczynało brakować miejsca. Mogliśmy wykorzystać mój rodzinny dom - wiedziałam, że tak w ten sposób Lea nie byłaby sama, a Margo, Ben i Lou zyskaliby więcej miejsca. Ja... nie potrafiłam jeszcze wrócić do siebie, ani na st. James Str. ani do domy przy Manore Road. Wiedziałam jednak, że zanim ten plan będzie mógł w ogóle wcielony w życie musiałam posprzątać pokoje, zrobić w nich miejsce dla nowych lokatorów - i nie byłam w stanie się do tego przemóc.\nPrzewróciłam kolejną stronę, zerkając na zegarek, tęskniąc za sylwetką Skamandera i zamarłam z stroną w powietrzu widząc przed sobą rosłego niedźwiedzia przemawiającego głosem Eileen. Podniosłam się z miejsca niemal natychmiast, wbiegając do korytarza, by siadając na ziemi i wkładając różdżkę w zęby założyć w pośpiechu buty. Zarzuciłam na ramiona płaszcz zbierając się do wybiegnięcia w ciemność nocy, gdy zamarłam w półkroku marszcząc brwi. Nie mogłam po prostu wyjść, nie, gdy mógł wrócić i nie zastać mnie w domu, a zamiast tego otwartą książkę i parującą herbatę. Nie wiedziałam co tam się stało, ale głos Eileen brzmiał na wystraszony i sądziłam, że obecność aurora pomoże nam opanować sytuację. Wyciągnęłam różdżkę. Musiałam powiedzieć mu gdzie idę.\n| korzystam z przywileju I poziomu biegłości Zakonu Feniksa - Expecto patronum 35 ST\nTemat: Re: Kuchnia 26.10.17 22:38\nJasny promień wydobył się z mojej różdżki, już otwierałam usta by przekazać wiadomość świetlistemu przyjacielowi gdy ogarnęła mnie chwilowa konsternacja. Usta pozostały lekko rozchylone, gdy spoglądałam ze zdziwieniem na kształt, który pojawił się przed moją jednostką. Zamiast znajomego bernardyna, który towarzyszył mi od czasu, gdy po raz pierwszy udało mi się wyczarować cielistą formę wpatrywałam się w zwierze, które widziałam już wcześniej, jednak nie u mnie. Koziorożec, tak znamienny dla Skamandera teraz jawił się przede mną - i to nie dlatego, że jego opiekun przyniósł mi wiadomość. Umysł w pierwszy momencie zdawał się całkowicie oszaleć nie potrafiąc znaleźć wytłumaczenia i jednoznacznej odpowiedzi, a ja potrafiłam tylko stać, wpatrując się w niego ze zmarszczonymi brwiami. Parę sekund później, które mnie zdawały się minutami, a może nawet godzinami zamrugałam kilka razy wracając do rzeczywistości.\nPrzekazałam patronusowi wiadomość, zaciskając dłoń mocniej na różdżce. Chciałam się teleportować, ale magia nadal zdawała się mało stała, dlatego pomknęłam do miejsca w którym trzymał swoją miotłę i z nią w dłoni wybiegłam z mieszkania, nadal nie potrafiąc przestać się dziwić.\nTemat: Re: Kuchnia 29.11.17 1:10\n| 7 maja '56\nNigdy nie sądził, że kiedykolwiek przyjdzie mu oglądać apokalipsę na własne oczy, ale z każdym kolejnym dniem maja był coraz bardziej przekonany, że właśnie na to patrzył – bez względu na to, czy wyglądał akurat przez okno, czy zerkał w rozkładówkę porannej gazety.\nLondyn tonął – i to nie tylko w chaosie; deszcz, który zaczął padać dokładnie siedem dni temu – siedem – nie ustał ani na sekundę, stale przybierając za to na sile i stopniowo zamieniając się w niekończącą, lodowatą, wodną zasłonę, potrzebującą niecałych pięciu sekund, żeby przeniknąć przez absolutnie wszystkie warstwy ubrania. Stadion Jastrzębi, celowo pozbawiony zaklęć, które ochroniłyby go przed kapryśnymi warunkami atmosferycznymi (ich kapitan uważał, że powinni uczyć się latać w każdych okolicznościach) zamienił się w rozmoknięte bagnisko i treningi czasowo wstrzymano, w obawie przed anomaliami rezygnując z prób przywrócenia go do stanu używalności. Zresztą – część zawodników wciąż nie doszła jeszcze do siebie do pierwszomajowym wybuchu; obaj pałkarze znajdowali się aktualnie na wypadkach przedmiotowych w Mungu, gdzie uzdrowiciele robili wszystko, żeby powyciągać z nich fragmenty zaczarowanego drewna, a obrońca odnalazł się dopiero dwa dni temu, mocno oszołomiony po pięciodniowej wędrówce po lasach południowej Szkocji.\nByć może właśnie ten bezruch sprawił, że Billy nie do końca wiedział, co ze sobą zrobić; przerwanie spartańskiego reżimu ćwiczeń zaowocowało paraliżującym poczuciem zagubienia kompletnego. Czuł się niepotrzebny, przytłoczony własną bezczynnością, jak wtedy, gdy po raz pierwszy uczył się pływać i spazmatyczne machanie rękami posłało go na dno, zamiast pomóc mu utrzymać się na powierzchni. On też tonął – choć było to tonięcie bardziej we własnych myślach niż w deszczu, nawet jeżeli ten drugi aktualnie zamieniał go w przemoczonego psidwaka, bo oczywiście po raz kolejny zapomniał o wzięciu parasola (podobno jakiś posiadał, aczkolwiek mógłby przysiąc, że nie widział go na oczy od co najmniej dwóch lat). Szukanie sobie zajęć w mieszkaniu pomagało, choć tylko na chwilę; tydzień wystarczył, żeby udało mu się naprawić zupełnie wszystko, co było do naprawienia, i to nie tylko w jego własnych czterech kątach, ale też w całej okolicy. Dokładnie tyle czasu zajęło mu też zrozumienie, że to nie jego ręce i nogi potrzebowały zajęcia, a myśli; wyglądało na to, że wstrząśnięty ostatnimi wydarzeniami umysł nie zdołał wszystkiego przetrawić samodzielnie, nękając go niechcianymi obrazami i nie do końca nieuzasadnionymi obawami o jutro. Zazwyczaj w takich momentach cudownym lekarstwem był Quidditch, ale coś Billy’emu mówiło – choć w życiu nie przyznałby tego na głos – że to nie o brak treningów chodziło tym razem, i to właśnie owo przekonanie zaprowadziło go pod drzwi kamienicy Samuela.\nRzecz niebywała – potrzebował porozmawiać.\nCzyjeś zniecierpliwione burknięcie wyrwało go z zamyślenia, coś szturchnęło go mocno w ramię; odwrócił się, po to tylko, żeby napotkać przepełnione irytacją spojrzenie przygarbionej staruszki. No tak, stał w wejściu, skutecznie je blokując. – P-p-p-przepraszam panią n-najmocniej – powiedział, szczękając zębami z zimna i otwierając drzwi przed kobietą, która wyminęła go, nie zaszczycając go spojrzeniem ani słowem podziękowania, najprawdopodobniej mrucząc pod nosem coś na temat dzisiejszej młodzieży. Odczekał chwilę, aż zniknęła na prowadzących na piętro schodach i dopiero potem również wszedł do środka, otrzepując się jak wykąpany szczeniak i pozostawiając za sobą ślady w postaci niewielkich kałuż deszczówki. Na szczęście dotarcie do odpowiedniego mieszkania nie zajęło mu dużo czasu – pół minuty i już był pod trójką, wyciągając przed siebie zwiniętą w pięść dłoń i stukając energicznie metalową kołatką.\nTemat: Re: Kuchnia 01.12.17 23:52\nTrudno jej było jednoznacznie określić rzeczywistość, która zdawała się nadzwyczaj dziwna i zakrzywiona, jakby wręcz wyrwana wprost z ram krzywego zwierciadła. Przestawała już rozumieć i chyba przestała też się starać. Wszystko było inne. Inne niż znała do tej pory, inne niż wszystko to, czego się spodziewałam, kompletnie niespodziewanie rozrzucone na każde możliwie strony, ale i powiązane ze sobą tak mocno, że aż boleśnie. I chaos który panował w Justine, zdawała się oszczędzać wszystko wokół niej, spowijając każdą jedną rzecz w jej otoczeniu bolesnym chłodem, który przezierał przez jej całą jednostkę.\nI gubiła się w tej nierealnej realności dni, a nawet życia. I za każdym razem gdy myślała już, że dociera do odpowiedzi, choć jednej na milion niewypowiedzianych pytań, całość nadal pozostawała dla niej nieprzejednanie utajniona.\nTrwała w lekkim zawieszeniu, jakoby wiedząc, co zrobić powinna, ale i bojąc się wykonać kolejny krok. Jakby dostając odpowiedzi na które od zawsze czekała, ale nie wszystkie, a może nie takie, na jakie liczyła. A może nawet nie takie, jakich chciała.\nJednak trwała tutaj dalej, bezsprzecznie jak zawsze mimo wszystko, czując się na miejscu, u siebie. A przecież wcale nie była na miejscu, nie była też u siebie. Te dwa określenia od dawna oscylowały wokół małego mieszkania na St. James Street. Dlaczego więc rozdzierała ją bitwa którą toczyła w głowie, wojna o to gdzie należała bardziej.\nTam, gdzie w poduszkowym forcie, w zapachu malinowej herbaty, małym pokoju, niewielkich ścianach które mieściły wielkie serca, odnalazła swój drugi dom. Czy może tutaj, w wojskowym ładzie, ciemnym spojrzeniu i marsie na czole, miejscu w którym potrafiła zasypiać, miejscu, które należało do niego.\nNadal nie wiedziała.\nA dni całkiem nie przekór nie przynosiły odpowiedzi, nie zbliżały jej nawet w ich stronę choćby odrobinę, pozostawiając w ciemności z na ślepo wyciągniętymi dłońmi.\nPytała siebie czasem nawet kilka razy dziennie, jednak odpowiadała jej jedynie głucha cisza, splamiona cichym tykaniem zegara. Ból nadal rozsiewał się po klatce, ból nie tylko fizyczny, ale i ten drugi trącającej jakąś metafizyczną strefę. Pierwsza niedziela bez mamy minęła okrutnie, boleśnie, realnie przypominając o jej stracie. Dopiero ruszając w stronę drzwi już kompletnie ubrana, dopiero łapiąc za klamkę uświadomiła sobie, że docierając na Manor Road nie przywita jej znajomy zapach jabłecznika. Nie przywita jej łagodne spojrzenie znad kuchennego blatu. Nie zobaczy też ojca siedzącego w fotelu i czytającego najnowsze wydanie mugolskiej gazety. On też zniknął z jej życia, razem z nią - ale to była świadoma decyzja. Nie mogła zgodzić się na to, by pozostał tutaj w oku cyklonu, tutaj w miejsc w którym nic i nikt nie było już bezpieczne. W końcu w miejscu w którym była ona - swoisty magnez na każdy rodzaj problemów w które życie wciągało ją zupełnie nieświadomie.\nPukanie do drzwi wyrwało mnie z czytania. Tylko to ostatnio robiła między dyżurami na pogotowiu a próbą zmrużenia oczu, bez ramion, które jako jedyne potrafiły przynieść sen, a które ostatnią noc spędziły na kanapie z dala od niej. Czuła się winna, może nawet niepotrzebna, a jednak mimo to nie potrafiła odejść, bowiem przecież powiedział jej, że nigdzie nie idzie. Uniosła się z krzesła, które odsunęło się z cichym skrzypnięciem i powędrowała w stronę drzwi, które pociągnęła.\nTrudno jej było jednoznacznie stwierdzić kiedy ostatnio stała na przeciw niego sama. Nie na trybunach, otwarcie udając, że nie podziwia jego gry, czy że wcale nie kibicuje mu najmocniej by złapałam małego złotego znicza. Nie też na spotkaniu Zakonu.\n-Billy. - stwierdziła, przy okazji pytając. Brwi zmarszczyły się lekko, jakby zastanawiała się co go tutaj sprowadza - czy może co go do niej sprowadza. Jakby zapominając całkowicie - a może zadomawiając się kompletnie - o tym, że przecież mieszkanie nie było jej, a ona nawet nie była pewna na jak długo tutaj jest.\nTemat: Re: Kuchnia 04.12.17 17:02\nNie spodziewał się jej tam zobaczyć – głupio z jego strony, Samuel przecież wspominał mu, że się u niego zatrzymała – i jego własne imię, wypowiedziane kobiecym głosem, na chwilę zatrzymało go w pół kroku. Nie tylko dlatego, że okazała się nie być wysokim aurorem z brodą (choć właściwie gdyby chciała, pewnie by mogła); chodziło raczej o jakąś nieuchwytną zmianę, niewidzialną aurę, która zdawała się od niedawna otaczać całą jej sylwetkę, koncentrując się głównie na oczach w kolorze spłukanego deszczem nieba, aktualnie wpatrujących się w niego pytająco. Może sobie to jedynie wyobrażał, może umysł płatał mu figle, ale w tym zamglonym (tylko odrobinę) spojrzeniu, ramionach przygarbionych w ledwie dostrzegalny sposób i kryjącym się na krawędziach cieniu, rozpoznawał coś boleśnie znajomego; coś, co cofało go wspomnieniami w miejsc, których nie miał ochoty już odwiedzać.\nOtworzył usta, żeby odpowiedzieć na lakoniczne powitanie, ale jego słowa – jak to mu się często zdarzało – utknęły gdzieś między Just, a Tonks, w efekcie wypełniając ciszę coraz bardziej niezręcznym milczeniem. Tak samo, jak nie mógł zdecydować się, którego wyrazu użyć, nie był też w stanie nigdy określić jasno relacji, jaka właściwie ich łączyła. Z jednej strony znał ją od zawsze; była jedną z pierwszych osób, na które zwrócił uwagę w Hogwarcie, głównie ze względu na niecodzienny kolor włosów – choć nie tylko to odróżniało ją w jego oczach od całej reszty dziewcząt. Miała w sobie jakąś wewnętrzną siłę, nieokiełznaną energię, za którą jednocześnie ją podziwiał, jak i jej zazdrościł, obserwując ją z daleka częściej, niż byłby skłonny przyznać. Nie miał pojęcia, dlaczego finalnie się nie zaprzyjaźnili, bo było przecież mnóstwo rzeczy, które ich łączyły; nie raz i nie dwa zdarzyło im się wspólnie zdrapywać resztki nieudanych eliksirów ze ścian klasy, ale choć nie mógł powiedzieć, że jej nie lubił, to zdania padające pod jej adresem zawsze zamieniały się w jego ustach w niedorosłe docinki. Może naprawdę nie mógł wybaczyć jej, że tak cholernie dobrze grała w Quidditcha; może ona nie chciała wybaczyć jemu, że rozpowiedział wszystkim, że specjalnie pozwolił jej na złapanie znicza, który zagwarantował Krukonom spektakularne zwycięstwo.\nNa marginesie – wygrała z nim uczciwie.\nOdchrząknął nerwowo, w nieświadomym odruchu przechylając głowę i drapiąc się po karku. Rzecz w tym, że nie pamiętał, kiedy po raz ostatni rozmawiał z nią tak po prostu. Przez ostatnie dni unikał nawet nawiązywania kontaktu wzrokowego, gdy Zakon zmuszał ich do znalezienia się w jednym pomieszczeniu, bo na pewien sposób przerażała go ta nowa, dziwna kruchość gestów i szarość tęczówek, sprawiająca, że nagle nie widział w niej już zawodniczki przeciwnej drużyny, której chciał dociąć. Widział siebie, i to siebie w możliwie najgorszym, najpaskudniejszym okresie własnego życia – i przerażało go to bardziej, niż byłby skłonny przyznać.\nA teraz stał naprzeciwko niej, w wąskim korytarzu, zmagając się z wyrazami, które jak zwykle za nic w świecie nie chciały uformować się w dźwięki, przygnieciony zażenowaniem, rosnącym wprost proporcjonalnie do powiększającej się pod nim kałuży deszczówki. – J-j-justine – odezwał się w końcu, chociaż może lepiej by było, żeby tego nie robił, bo nieświadomie z dwóch możliwych opcji wybrał trzecią, najgorszą. – P-przyszedłem – dalej, Billy, świetnie ci idzie – S-sam. – A jednak coś poszło nie tak. – T-to znaczy, nie, że p-przyszedłem sam, t-t-tylko d-do Sama. T-to znaczy, s-sam też jestem, n-n-nikogo ze mną n-nie ma.\nTo nie była jej wina, uświadomił sobie. Że przypominała mu o rzeczach, o których nie chciał pamiętać; że mimo starań nie mógł wyrzucić z głowy momentu, w którym na spotkaniu Zakonu opowiadała o tym, co przeżyła na odsieczy; że dziurę w brzuchu wierciły mu te nieznośne, dudniące wyrzuty sumienia, że jego siostra wróciła cała i zdrowa, a jej mama nie; że czuł się paskudnie ilekroć łapał się na radości z faktu, że jego rodzina uniknęła najgorszego. Westchnął cicho. – J-jest z tobą? – zapytał, chociaż znał już odpowiedź. Nie było go; gdyby był, to on stałby teraz w drzwiach zamiast Just, bo w czasach, w których tak trywialna czynność, jak odpowiedzenie na pukanie, wiązała się z ryzykiem śmierci, na pewno zrobiłby to za nią.\nTemat: Re: Kuchnia 13.12.17 23:55\nJeden z mięśni drgnął lekko, zwyczajowo, jak zawsze, gdy wypowiadały to imię usta inne, niż mamine. Spojrzenie kompletnie nieświadomie przeniosło się na małą kałużę formującą się wokół stóp stojącego w drzwiach mężczyzny. Usta uchyliły się lekko na chwilę, jakby chcąc zabrać się do automatycznego, prawie wbudowanego w jej jestestwo, zaprzeczenia, czy też cichej groźby kryjącej się zazwyczaj w warknięciu brzmiącym zawsze tak samo: nie mów do mnie, Justine.\nJednak zamiast tego usta zacisnęły się ponownie w wąską linie, gdy uświadomiła sobie, że boleśnie chciała, a wręcz pragnęła by właśnie tak ktoś ją nazwał. Tylko tym kimś nie był stojący przed nią mężczyzna. Tym kimś był ktoś, kogo boleśnie wyrwano z tego świata siłą. Ktoś, kogo nie udało jej się ocalić.\nNiby nic nadzwyczajnego – grzebać własnego stworzyciela. Świat właśnie taką miał konstrukcję i z racji kolejności w której pojawiały się jednostki na świecie, to starsi odchodzili z niego pierwsi. Ale Just nie mogła pogodzić się z tym w jaki sposób odeszła jej matka. Nie, nie chciała się z tym pogodzić. Jane powinna umrzeć ze starości, ze zmarszczkami na twarzy świadczącymi o przeżytych latach, niosącymi ukryte historie pod każdym zgubieniem na dłoniach czy w liniach rysujących się wokół uśmiechu, nie zaś na zimnej kamiennej podłodze Hogwarckiej wieży. Nie zaś dlatego, że ona była za wolna, za głupia, za słaba.\nZ zamyślenia wyrwały ją kolejne dźwięki, słowa. Uniosła niebieskie tęczówki ku górze, umiejscawiając spojrzenie ponownie na jego twarzy. Po pierwszych dwóch słowach prawa brew drgnęła lekko, jakby chcąc unieść się w niemym wyrazie zapytania, jednak i ona odpuściła powracając na swoje miejsce – dokładnie tak, jakby zabrakło jej sił na utrzymanie się w górze. Wzrok zatrzymał się na jego twarzy, gdy mówił dalej – czy może bardziej próbował. Czasem zastanawiała się, skąd bierze siłę, czy też chęć, by mówić w ogóle. Widziała przecież, jak się męczy, jak każde zdanie jest walką o wypowiedź i nigdy, ale to nigdy nie przerwała mu gdy mówił. Nie przerywała jak inni, nie zaśmiewała się z wady, na którą nie miał wpływy bo dobrze wiedziała, jak jest nad czymś nie panować. Co znów nie znaczyło, że traktowała go z litością czy inaczej niż każdą jedną, inną jednostkę. Odpowiadała równie żarliwie i zacięcie na każdy z komentarzy którym ją uraczył, mimo że na niektóre musiała poczekać chwilę dłużej. I czekała. Czekanie nigdy jej nie przeszkadzało, a mimo że zazwyczaj – czy może bardziej wtedy, kiedy żadne z nich nie miało w głowie nic poza sianem – były to docinki, paradoksalnie czekała jeszcze wytrwalej. Czekała grzecznie nawet wtedy, gdy umysł podpowiadał jej, jak zakończy zadanie. I choć nie raz się nie myliła, nigdy nie wypowiedziała sama jego słów, choć cisnęły się na usta.\nTeraz jednak w głowie panowała tylko pustka.\nI wiedziała, że normalnie – choć normalność zdawała się dziwną względną, która świadomie i zdecydowanie zmieniła swoje ramy – pewnie odpowiedziała by coś na to niecodziennie powitanie. Pewnie ucieszyłoby ono ją bardziej, niż powinno. A na pewno poprawiło humor, gdyby miała parszywy. Jednak tego nastroju nie potrafiło zmienić, trąciło jedynie jakąś ledwie widoczną, ciepłą nutę gdzieś pod bijącym ledwie organem, która mizernie zapaliła się w spojrzeniu.\nWłaściwie nie wiedziała jak długo trwało to ich specyficzne powitanie – z pewnością dłużej niż zwyczajowe, bardziej dziwne w dziwności której nie potrafiła opisać.\nOmijała ostatnio ludzi, czy może raczej omijała spotkań z nimi. Znajdowała sobie zadania – cele, które zajmowały myśli; naprawa magii, klub pojedynków, zdjęcie klątwy, czytanie, nauka przed przystąpieniem do egzaminu na kurs aurorski, cokolwiek byle coś robić. Cokolwiek, byle nie musieć obserwować w spojrzeniu innych... litości. Bo Justine nienawidziła litości. Nie znosiła jej i marszczyła na nią nos. A już najpewniej nie potrzebowała jej w ogóle. Potrzebowała jabłecznika. Tak, powinna go upiec.Tylko on patrzył na nią inaczej od ostatniego wyznania, ale jednocześnie miała wrażenie, jakby z każdą chwilę był coraz dalej jakby świadomie odsuwając się od niej i wiedziała, że niedługo czara się przeleje, a z niej wypłyną kolejne słowa nie hamowane już niczym.\nJest z tobą?\nNiewinne pytanie rozlało kolejną kawalkadę myśli. Czy był z nią? Tak, czasami, jeśli nie wychodził. A ostatnio nie było go prawie wcale i trudno było wytłumaczyć samej sobie, że to sprawy wyciągają go poza dom, nie zaś potrzeba nie znajdowania się zbyt blisko. Ale czy był? To już zdawało się podbiegać pod większą wątpliwość. Bo czuła, że jej wyznanie nie polepszyło nic i choć pozornie zdawało się też nic nie zmieniać, ona widziała zmiany. Brakowało jej ramion, które bez wytłumaczenia zajęły miejsce na kanapie pozwalając jej gubić się w za dużym łóżku.\nW końcu pokręciła przecząco głową, jakby przypominając sobie, że nadal nie odpowiedziała.\n- Nie, Sam sam wyszedł. - ratować świat, ścigać tych złych, być z dala ode mnie. Kompletnie nie zwróciła uwagi, że sama lekko weszła w jego grę słowną. - Wejdź, Billy. - powiedziała w końcu, robiąc krok w tył. - Stoimy tu jak idioci. - próbowała się uśmiechnąć, ale uśmiech pojawił się na wargach na chwilę, zbyt kruchy by zostać na dłużej, zbyt zakłamany, by kogoś oszukać. Odchrząknęła, odwracając się na bosej pięcie i ruszając do kuchni, chcąc ukryć własne zażenowanie, założyć na twarz maskę starej Just, ponownie zacząć kłamać. Włosy, krótkie jak nigdy - ledwie sięgające za uszy - i równie biały jak nigdy, całkiem pozbawione koloru, zafalowały gdy wykonywała gest. - Herbaty. - postanowiła. - Kawy? - zapytała dalej, westchnęła lekko. - Właściwie nie wiem co pijasz. - zdradziła spokojnie, zerkając przez ramię w jego kierunku i chwilę później znikając w kuchni.\nNigdy nie był w tym najlepszy. W zgadywaniu ludzkich emocji, w czytaniu pomiędzy wierszami, w błyskawicznym reagowaniu na małe, pozornie tylko nic nieznaczące gesty. Wiedział co prawda, że istnieli ludzie, którzy niemal czytali innym w myślach, bez problemu wychwytując słowa, które nie padły i myśli, które nie uformowały się w wyrazy, jednak dla niego owa sztuka pozostawała daleko poza zasięgiem; potrzebował jasnych komunikatów i jednoznacznych stwierdzeń, które nie pozostawiały zbyt dużego pola do wolnej interpretacji, bo gdy się tak działo, to natychmiastowo w tej przestrzeni się gubił, odpowiadając niewłaściwie i tylko pogarszając sprawę. Być może miało to coś wspólnego z jego przypadłością; nie był pewien.\nNie miał też pojęcia, dlaczego tym razem działo się inaczej; dlaczego, chociaż Just prawie się nie odzywała, to ledwie zauważalne drgnięcie jasnej brwi opowiedziało mu tak wiele? Sięgnął dłonią do karku, drapiąc się nieco nerwowo po szyi, jak zawsze, gdy potrzebował zamaskować odbijającą się w oczach i rysach niezręczność, przez moment walcząc z chęcią wykonania szybkiego odwrotu – ale coś w jej spojrzeniu zatrzymało go w miejscu, nie pozwalając mu na ten pokaz wstydliwego tchórzostwa. Zabawne i smutne, jak łatwo było mu jej dokuczać, gdy uśmiechała się szeroko albo patrzyła na niego spod byka – i jak wielki trud sprawiało mu odnalezienie czegokolwiek sensownego do powiedzenia, kiedy stała przed nim boso, obleczona w jakąś niepasującą do niej bezradność, której – jeżeli miałby być szczery sam ze sobą – odrobinę się bał.\nWidział, jak jej uwaga się rozmywała, w jednej chwili skupiona na słowach potykających się o jego własne wargi, w drugiej dryfująca swobodnie w rejony, do których nie miał wstępu. Nie popędzał jej jednak, nie wypełniając dłuższych niż zwykle pauz niepotrzebnymi dźwiękami i starając się nie czynić swojej obecności natrętną. Nie z litości, bo tej w żaden sposób jej nie okazywał, nie uważając jej bynajmniej za osobę, nad którą litować się należało; współczuł jej, to prawda, choć nawet i to uczucie wywołało w nim lekkie zaskoczenie, gdy tylko odnalazł je pośród krążącej po jego umyśle, chaotycznej mieszanki. Z drugiej strony, czy rzeczywiście było to aż takie dziwne? Może nie byli ze sobą blisko, nie spędzali weekendów nad szklanką ognistej whisky i, prawdę mówiąc, wiedział o jej życiu mniej, niż byłby skory przyznać, ale była jedną z nich; już od dawna nie grali dla przeciwnych drużyn. A może tak naprawdę nie grali dla nich nigdy.\nWszedł za nią do mieszkania, starannie zamykając za sobą drzwi. Może powinien był odmówić, ale coś mu nie pozwalało; wciąż pamiętał, jak bardzo nie chciał zostawać sam, gdy świat odebrał mu osobę dla niego najważniejszą. Choć wydawałoby się, że najgorszym momentem jego życia był ten, w którym prostą trumnę pokryła świeżo skopana ziemia, to nie była to prawda. W dzień pogrzebu miał dookoła siebie wszystkich, na których mu zależało, skaczących dookoła i robiących wszystko, by tylko odwrócić jego uwagę od tej przerażającej pustki, która pojawiła się gdzieś za mostkiem. Najgorsze nadeszło potem – gdy krewni wrócili do siebie, gdy listy przestały przychodzić, gdy został sam na sam ze swoimi myślami i codziennością, na każdym kroku przypominającą mu o tym, że nic nie będzie już takie samo jak wcześniej. Nie płakał nad grobem – płakał przy śniadaniu, wpatrując się w puste, przysunięte do stołu krzesło, którego nikt nie ośmielił się zająć; płakał w poranki przed ważnymi meczami, gdy orientował się, że na jego parapecie nie pojawi się sowa z listem z prośbą, by na siebie uważał; płakał we własne urodziny, gdy po raz pierwszy od kilkunastu lat nie dostał w prezencie zrobionego własnoręcznie swetra. Zastanawiał się, czy właśnie dlatego Just nie wróciła po odsieczy do swojego mieszkania, podświadomie starając się uniknąć wszystkiego, co mogłoby przywołać rozsadzające serce wspomnienia. – Tak – odpowiedział, zsuwając ze stóp buty i odwieszając płaszcz, żeby nie nanieść deszczu do dalszej części pomieszczenia. Efekt był marny, bo jego skarpetki również okazały się przemoknięte. – T-to znaczy – zreflektował się, dopiero po kilku skonfundowanych sekundach zauważając, że jego odpowiedź, nie była odpowiedzią na zadane pytanie – herbata będzie w p-p-porządku.\nPrzestrzeń mieszkania wypełniona jej obecnością wydała mu się zupełnie inna, niż pamiętał, a jednak w jakiś sposób nadal czuł się tutaj swobodnie; może nie na tyle, żeby opowiedzieć głupi dowcip i udać się na poszukiwanie czegoś słodkiego (jak zrobiłby to w towarzystwie Sama), ale też nie stąpał po posadzce jak po kruchym szkle. Nie usiadł jednak biernie przy stole, zdając sobie sprawę, że bezruch tylko dołożyłby kolejną cegiełkę do wzniesionego (głównie przez niego) muru niezręczności; zamiast tego podszedł do rzędu szafek, stając tuż obok Tonks. – Wstawię wodę – powiedział, odkręcając kran i podstawiając pod niego czajnik, podczas gdy Just wsypywała zasuszone liście do kubków. Była w tym wszystkim jakaś nieokreślona harmonia i to chyba ona skłoniła go do opuszczenia w dół bariery ostrożności i sztucznego dystansu, którą sam wcześniej wzniósł. – P-p-przykro mi – powiedział tak po prostu, bez zbędnego dramatyzmu i przerysowanych emocji, a zwyczajnie, szczerze. Może nie do końca neutralnie – bo temat nie należał do tych, które w ten sposób byłby w stanie traktować – ale ciepło. Postawił czajnik na kuchence, nie podnosząc spojrzenia i nie szukając kontaktu wzrokowego, żeby nachalnie nie naruszać jej prywatności – jeżeli jej potrzebowała. – Z powodu t-t-twojej mamy – dodał – nie dlatego, że tak należało, a dlatego, że chciał. Miał nadzieję, że zdawała sobie z tego sprawę; on sam nie znosił wymuszonego współczucia, słów płynących z fałszywej przyzwoitości.\nWyciągnął z kieszeni różdżkę, stukając w czajnik i rzucając niewerbalne facere. Miał nadzieję, że anomalie nie ukarzą go za ten brak taktu.


Urząd Statystyczny w Warszawie / Dla mediów / Informacje prasowe / Rynek Pracy w styczniu 2016 r.\nBudownictwo mieszkaniowe w województwie mazowieckim w 2018 roku\nW 2018 r. na Mazowszu oddano do użytkowania więcej mieszkań niż rok wcześniej, ale zmniejszyła się ich przeciętna powierzchnia użytkowa. Ponad połowa nowych mieszkań w województwie była zlokalizowana na terenie Warszawy.\nW 2018 r. w województwie mazowieckim oddano do użytkowania 40,8 tys. mieszkań, z czego 57% w Warszawie. Poza stolicą najwięcej mieszkań przekazano w powiatach piaseczyńskim (2178) i wołomińskim (1590), najmniej w żuromińskim (48) i łosickim (53).\nNajwięcej mieszkań wybudowano z przeznaczeniem na sprzedaż lub wynajem: w województwie mazowieckim ich udział w ogólnej liczbie mieszkań oddanych do użytkowania wyniósł 76%, natomiast w Warszawie 96%. Mieszkań oddanych do użytkowania przez inwestorów indywidualnych w województwie było 22%, a w stolicy 3%.\nPrzeciętna powierzchnia użytkowa mieszkania oddanego do użytkowania w 2018 r. w porównaniu z 2017 r. zmniejszyła się zarówno w województwie mazowieckim, jak i w Warszawie (odpowiednio o 5,2 m2 i 2,9 m2).\nLiczba mieszkań, na których budowę wydano pozwolenia lub dokonano zgłoszenia z projektem budowlanym zmniejszyła się o 0,4% (w porównaniu z 2017 r.), natomiast w Warszawie wzrosła o 3,9%. W porównaniu z 2017 r. wzrosła liczba mieszkań, których budowę rozpoczęto — w województwie o 7,6%, w Warszawie o 6,5%.


Jasielska Agora w ilustracjach | Jaslonet.pl | Jasielski Portal Internetowy – Jasło\nTagi: DRA, jasło, miasto, powiat\nJasielska Agora w ilustracjach\n9 stycznia 2018 09:02\nTo tytuł nowego albumu, który ukazał się pod koniec ubiegłego roku na jasielskim rynku wydawniczym. Ta publikacja powstała dla upamiętnienia 100-lecia odzyskania Niepodległości Polski.\nRozmaite materiały pisane, ubogacone unikalnymi fotografiami przygotował zespół redakcyjny w składzie: Antoni Bosak, Grzegorz Chomicki, Barbara Czajka, Aleksandra Dacyl, Zbigniew Dranka, Andrzej Gawlewicz, Barbara Hamada, Wiesław Hap, Felicja Jałosińska, Tomasz Kasprzyk, Agata Koba, Edward Lecheta, Jacek Nawrocki, Monika Niziołek, Ryszard Oleszkowicz, Katarzyna Pacwa, Ewa Pietraszek, Kazimierz Poniatowski, Mariusz Świątek, Zdzisław Świstak, Ewa Wawro, Leszek Znamirowski, Henryk Zych, Barbara Żegleń. Projekt okładki: Stanisław Midura. Korekta: Maria Karpińska, Zbigniew Dranka. Pomoc adiustacyjna: Marcin Karpiński, Monika Szot, Jakub Świstak. Przygotowanie do druku i skład komputerowy: Krzysztof Nowak.\nNa blisko 500 stronach zawarto faktograficzny zapis jasielskiego Rynku. Zamysł i ostateczne opracowanie powstało pod redakcją Zdzisława Świstaka.\n“Jasielska agora w ilustracjach” to album szczególny. Już sam tytuł może intrygować nieco egzotycznym, wydawać by się mogło, odwołaniem do nazwy, jaką w starożytnej Grecji określano miejsce zgromadzenia ludowego a zarazem centrum życia handlowego i społecznego – czytamy we wstępie przedstawionym tu w 7 językach poza polskim.\nCo ujmie czytelnika? Czy historia Rynku od zarania poprzez lata okupacji i II wojny. Albo sylwetki niektórych postaci zamieszkujących w tym miejscu? A może wizytówki urzędów samorządu lokalnego? Co bardziej zobrazuje losy naszego centrum miasta: opis architektury, stare pocztówki, współczesne zdjęcie czy komiksowe rysunki? Na ile wzruszą wiersze? A wydarzenia, czy odżyją? Co uzmysłowią fotografie licznych tu tablic pamiątkowych?\nMa się o tym przekonać 200 szczęśliwców, którzy nabędą tę publikację, bowiem taki jest nakład I wydania wydrukowany w Poligrafii Redemptorystów w Tuchowie. Książka do nabycia w księgarni „U Jacka”.


Roboty nie zastąpią ludzi, uważają pracodawcy. Polscy też? - Biznes, Finanse i Prawo\nNika 03-07-2018, 16:46\nCzy ludzie pracy obawiają się, że zastąpią ich roboty? Zdecydowanie nie. Tak wynika z raportu Skills Revolutions 2.0. Aż 92% z 20 tysięcy przebadanych na jego potrzeby pracodawców uważa, że maszyny nie zagrażają ich pracy. W 34 na 42 badane państwa, dzięki automatyzacji spodziewany jest wzrost zatrudnienia. Czy Polska znalazła się w gronie optymistów?\nZ przeprowadzonego na potrzeby raportu Skills Revolutions 2.0 badania wynika, że na 100 zapytanych managerów, aż 92 planuje utrzymanie na niezmienionym poziomie lub nawet zwiększenie zatrudnienia z powodu postępującej automatyzacji. Dlaczego tak się dzieje?\nSławomir Kuźniak z firmy BPSC zauważa, że maszyny wkraczają w coraz to nowsze dziedziny życia i wykonują czynności zarezerwowane dla człowieka. Roboty pracują już w przemyśle, usługach czy rolnictwie. W jednych obszarach zastępują ludzi, ale w innych tworzą miejsca pracy. Zawody wymagające kreatywności, zarządzania ryzykiem oraz wykorzystania umiejętności społeczno-emocjonalnych przynajmniej na razie pozostaną według eksperta domeną ludzi.\nWpływ technologii na poziom zatrudnienia w najbliższych dwóch lat będzie różny dla poszczególnych gospodarek świata. Spośród 20 tysięcy pytanych pracodawców, zdecydowana większość, bo aż 86%, planuje utrzymać lub zwiększyć liczbę pracowników. Tylko 10% deklaruje, że zamierza zmniejszyć zatrudnienie z powodu postępującej cyfryzacji. 4% nie potrafi określić, czy robotyzacja wpłynie na wzrost lub spadek zatrudnienia.\nPolska zdaniem ekspertów będzie wpisywać się w ogólnoświatowe trendy. W naszym kraju automatyzacja może wygenerować nawet 10% wzrostu zatrudnienia. Dzięki inwestycji w robotyzację może być on wyższy o nawet 1%, oceniają eksperci. A to nie wszystko. Postępująca automatyzacja przełoży się na wzrost produktywności. Dzięki niej w 2030 r. PKB Polski może urosnąć o 15%, jak podają analitycy McKinsey.\nZdecydowana większość (79%) pracowników w wieku 18-35 lat, czyli tzw. "millenialsi" uważa, że technologia tworzy więcej miejsc pracy niż niszczy, wynika z ogólnoświatowego sondażu opublikowanego w 2016 roku badania przez Światowe Forum Ekonomiczne (WEF). Czy słusznie? Ekspert z firmy BPSC zauważa, że młode pokolenia dorastały z technologią i jest im ona znacznie bliższa niż ich rodzicom. Dlatego nie obawiają się jej, a wręcz upatrują w niej nadzieję.\nPolski oddział firmy McKinsey wymienił branże, które są najbardziej zagrożone automatyzacją. Jak wynika z prognoz są to sektory: przemysłowy i logistyczno-transportowy. Według firmy doradztwa strategicznego za 12 lat aż 49% czasu pracy Polaków może zostać zautomatyzowane.\nsztuczna inteligencja Skills Revolutions 2.0 Sławomir Kuźniak rynek pracy robotyzacja raport inPlus Media BPSC


Porcelana kantynowa z okresu III Rzeszy - Strona 2 - Strażnicy Czasu\nPostautor: Karolina Kot » sobota 10 mar 2018, 07:11\nEkspozycja prezentowana w Muzeum Armii Krajowej w Krakowie:\nCeramika (1).JPG (50.75 KiB) Przejrzano 1231 razy\nCeramika (2).JPG (42.67 KiB) Przejrzano 1231 razy\nCeramika (3).JPG (40.99 KiB) Przejrzano 1231 razy\nCeramika (5).JPG (41.51 KiB) Przejrzano 1231 razy\nCeramika (4).JPG (42.4 KiB) Przejrzano 1231 razy\nPostautor: tom1977 » wtorek 28 sie 2018, 19:05\nPrzy okazji poszukiwania kolejnej baterii flak ,trafiłem kolejny destrukt kubka/filiżanki Luftwaffe, więcej tutaj: Gliwice - bateria Flak\nIS_IMG_9805.jpg (73.92 KiB) Przejrzano 978 razy\nPrzy okazji identyfikacji znaleziska na podstawie zdjęcia podobnego egzemplarza, rzucił mi się w oczy orzełek .\nIS_IMG_9807.jpg (92.98 KiB) Przejrzano 977 razy\nPrzypomniałem sobie że taki sygnowany fragment porcelany już posiadam lecz kojarzyłem go za sprawą orzełka głównie z PRL. Dzisiaj dokładnie się przyjrzałem oprócz sygnatury producenta widać również fragment swastyki.\nPostautor: Karolina Kot » piątek 26 paź 2018, 07:31\nA tu mamy zbiór wyrobów porcelanowych i ich fragmentów, znalezionych na terenie dawnego niemieckiego poligonu w Bliźnie i prezentowanych na wystawie w Parku Historycznym:\nBlizna - porcelana (1).JPG (44.51 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (6).JPG (42.8 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (5).JPG (38.34 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (4).JPG (34.7 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (3).JPG (34.36 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (2).JPG (29.24 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (10).JPG (34.24 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (9).JPG (39.55 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (8).JPG (35.59 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (7).JPG (54.63 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (12).JPG (34.53 KiB) Przejrzano 842 razy\nBlizna - porcelana (11).JPG (33.53 KiB) Przejrzano 842 razy\nPostautor: Karolina Kot » wtorek 05 mar 2019, 18:53\nTo człowiek się ugania po muzeach, żeby sobie sfotografować przedwojenne talerze ze swastyką, a tymczasem w Gorzowie znajdował się cały składzik tego typu zabytków!\nTym razem natknęli się na piwnicę - pozostałość po jednej z kamienic, która ucierpiała w czasie drugiej wojny światowej. Zajrzeliśmy do środka. Piwnica pełna porcelany Piwnica nie była pusta. Jak się okazało, składowano w niej porcelanę. Znalezisko dokładnie obejrzeli archeolodzy z Muzeum Lubuskiego.\nLubuscy archeolodzy nie przypominają sobie podobnego znaleziska na tak dużą skalę. - Na razie przenosimy tę porcelanę. Zostanie poddana renowacji, a potem odpowiednio skatalogowana.\nJest już nawet pewien pomysł na wystawę - informuje Sinkowski.


To zabrzmi irracjonalnie ale kochając bardzo swojego męża jednocześnie wciąż czaję się wokół niego ostrożnie spodziewając się w każdej chwili ataku.\nNasze konflikty nie są krwawe i pewnie nie różnią się od drobnych codziennych nieporozumień wielu innych małżeństw ale mimo to:\n- nigdy nie wychodzę po kłótni z domu, a jeśli nawet to zabieram dziecko ze sobą. Żeby w razie czego nie mozna było mnie oskarżyć przed sądem o porzucenie rodziny i obciążyć alimentami.\n- kasuję historię przeglądania po każdym użyciu komputera (nie żebym oglądała japońskie porno, ale np. dla zachowania bloga do własnej wiadomości)\n- posiadam konto zarejestrowane na własne nazwisko, które w razie czego natychmiast podaję w pracy do przelewu wynagrodzenia, by zabezpieczyć sobie własne środki na przetrwanie\n- wącham koszule po służbowych imprezach (nie jestem Grenouille ale perfumy męskie od damskich odróżniam)\nI żyję złudną nadzieją, że nigdy mi się to wszystko nie przyda...\nTagi: małżeństwo rozwód\n19:54, very_bad_mother , Małżeństwo\nPrzy okazji powolnego przekopywania się przez stos tygodników przywleczonych z roboty przez KM trafiłam na ten smakowity kąsek http://stylzycia.newsweek.pl/facet-z-miotla--czyli-wyznanie-domowego-obiboka,85985,1,1.html\nBingo! Mój Korporacyjny należy do elitarnej grupy 6%, której odkurzacz nie gryzie. Po wielu latach, podczas których konserwacja życiowej powierzchni płaskiej należała do moich wyłącznych obowiązków, dzięki narodzinom nowego potomka małżonek przypomniał sobie, z której strony jest włącznik odkurzacza. I to po zaledwie 3-krotnym pozostawieniu go samego z dziećmi.\nNiezmiernie się cieszę. Niestety, nie zmieniło to mojej sytuacji w znaczący sposób.\nNadal mając w perspektywie sprzątanie chałupy zalewam się łzami.\nPrzyznaję, że to bardzo głupi powód do płaczu. Sprzątanie to jednak czynność przeze mnie tak szczerze i głęboko znienawidzona, podświadomie negatywnie uwarunkowana, że niemal nigdy nie obywa się bez okazywania gwałtownych emocji. Bywa, że jeżdżę szmatą i płaczę. Bywa, że wyżywam się na rodzinie. Albo oba naraz. Anthea Turner to ja na pewno nie jestem.\nMoja matka spędzała większość czasu na sprzątaniu. Podejrzewam, że była to czynność kompulsywna, kanalizująca stres życia w PRL-u z dwojką dzieci i Wiecznie Nieobecnym. Odkąd pamiętam byłam sztorcowana za okruchy na podłodze, kapnięte mleko, rzucone ubranie. Jako 7-latka miałam za zadanie polerować naszą rumuńską meblościankę na wysoki połysk. Kiedy dumna z siebie zapraszałam do podziwiania swego dzieła, matka znajdowała niedoczyszczoną półkę albo krytykowała zbyt wysokie zużycie pasty do polerowania.\nPowinnam zbuntować się i jako dorosła żyć w syfie. Wyuczony odruch jest jednak zbyt silny. Kurz na podłodze powoduje, że robię się nerwowa, zaczynają mnie swędzieć ręce, nie mogę się uspokoić dopóki nie przejadę odkurzaczem. Nasze gniazdko wychodzi na południe, co sprawia, że światło z okien przepięknie (szczególnie zimą, gdy słońce swieci nisko) eksponuje najcieńszą nawet warstewkę kurzu i każdą plamkę na panelach.\nKilkakrotnie próbowałam outsourcować znienawidzoną czynność. Pojawiały się różne Luby i Tatiany. Jednakże trafia mnie szlag na widok kobiety, która 8 godzin poświęca na coś, co ja robię w 2 (jestem ekspresowa, upraszczam i usprawniam co się da), cały dzień kręci mi się po chałupie a i tak nie zrobi wszystkiego co bym chciała.\nKiedyś dyskutowałam ze znajomą zakup maszyny Rainbow. Byłam generalnie niechętna wydawaniu dwóch pensji na coś, z czym i tak trzeba w garści zasuwać po mieszkaniu (co innego gdyby odkurzał sam). Dialog wyglądał tak:\nJa: No więc własnie był ten przedstawiciel i mimo wszystko nie jestem przekonana.\nZnajoma: To okropnie hałasuje, jak nasza pani odkurza to muszę bardzo podgłaszać telewizor.\nWiecie, jak ja jej cholernie zazdrościłam? Nie, że ją stać na rainbow i panią do jego obsługi. Bo mnie też stać. Zazdrościłam jej, że potrafi siedzieć i oglądać telewizję, kiedy ktoś jej sprząta.\nBo ja bym nie potrafiła. Łaziłabym i sprawdzała, czy szmata do paneli nie za mokra, dlaczego jeszcze kafelki nie umyte, wytykała, że blaty w kuchni to jednorazowym ręcznikiem a nie szmatką ze zlewu.\nWięc sama sprzątam. I płaczę.\n14:14, very_bad_mother , Małżeństwo


Jesteś tutaj » aktualności > Zapowiedzi > Europejski Dzień Bez Samochodu\nEuropejski Dzień Bez Samochodu organizowany 22 września w ramach Europejskiego Tygodnia Zrównoważonego Transportu to dzień, w którym namawiamy kierowców, aby zostawili swoje samochody w domu i skorzystali z darmowej komunikacji miejskiej. Tego dnia wszystkie kasowniki znajdujące się w autobusach Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego zostaną wyłączone, a wszyscy pasażerowie będą mogli skorzystać z darmowych przejazdów.\nOrganizacja Dnia Bez Samochodu związana jest z najważniejszą ideą zrównoważonej mobilności, jaką jest kształtowanie wzorców zachowań proekologicznych, dbających o kondycję miasta i środowiska. Zrównoważony transport oznacza mniej korków, mniej zanieczyszczeń i mniejszy hałas. Przyłącz się do akcji, zostaw samochód w garażu, skorzystaj z darmowych przejazdów lub przesiądź się na rower i „Bądź bardziej EKO!”.\nTwoje działania mogą realnie zmienić Twoje otoczenie!


Egzekucja w Piekiełku – Mieszkaniec\nNiemiecka fotografia przedstawiająca obóz pracy w Buchniku lub Piekiełku. Zdjęcie wykonano prawdopodobnie w 1941 roku, kiedy Niemcy przeprowadzali wizytację obozów pracy. Źródło: Archiwum Państwowe w Warszawie.\nZapomniane miejsce zbrodni powinno zostać uhonorowane i w końcu znaleźli się ludzie, którzy chcą to zrobić. Ku czci ludzi zabitych przez niemieckich żandarmów miałby powstać zielony skwer pamięci, a w nim symboliczny kamień.\n– Nie potrzebujemy kolejny betonowych pomników. Utwórzmy zielony skwer pamięci upamiętniający największą zbrodnię niemiecką na terenie dzisiejszej Białołęki. Przy posterunku policji jest miejsce na tego typu infrastrukturę rekreacyjną, która zarazem będzie pełniła ważną rolę edukacyjną. Pamiętajmy o historii, budując przyszłość naszej Białołęki – mówi radny Marcin Korowaj, który razem z mieszkańcami zapowiada starania o utworzenie zielonego miejsca pamięci.\nO tym jak wielka i okrutna była zbrodnia opowiada Krzysztof Gutowski – historyk, mieszkaniec Białołęki:\n– Tuż obok miejsca, w którym stoi dziś białołęcki komisariat policji, niemieccy żandarmi kierowani przez kapitana Karla Liebschera rozstrzelali w październiku 1942 roku 80 osób – rodziny przymusowych robotników, budujących wał przeciwpowodziowy między Żeraniem a Jabłonną. Tragedia wydarzyła się najpewniej między 10 a 15 października 1942 roku. W styczniu 1949 roku zwłoki zamordowanych ekshumowano i przeniesiono na cmentarz żydowski przy ul. Okopowej w Warszawie. Miejsca największej egzekucji w naszej dzielnicy do tej pory w żaden sposób nie upamiętniono.\nNiemiecki projekt umacniania i budowy wałów przeciwpowodziowych\nPod koniec 1940 roku okupacyjny rząd Generalnego Gubernatorstwa – tej części Polski, która nie została wcielona bezpośrednio do III Rzeszy Niemieckiej – przyjął plan szeroko zakrojonych prac wodnych, mających zapobiec powodziom i lepiej wykorzystać rolniczo tereny nadrzeczne. Prace polegały m.in. na melioracji pól, rekultywacji nieużytków, budowie zapór wodnych i regulacji rzek. W okolicach Warszawy miano się skoncentrować na umacnianiu i rozbudowie wałów przeciwpowodziowych. W tym celu urząd inspekcji wodnej w okolicach Warszawy zorganizował kilka obozów, w których pracowali Żydzi. Obóz centralny zlokalizowany był w Wilanowie, a podlegały mu filie m.in. w Kępie Zawadowskiej, Kępie Falenickiej, Karczewie, Moczydłowie i Piekiełku.\nTeoretycznie nie były to obozy pracy przymusowej tylko najemnej i pracujący w nich Żydzi mieli otrzymywać wynagrodzenie. W praktyce pieniędzy nie wypłacano, a nadzorcy traktowali robotników tak samo brutalnie, jak w obozach koncentracyjnych. Z tego powodu chętnych do pracy nie było wielu, do obozu trafiali głównie ci, którzy nie mieli pieniędzy i znajomości by wykupić się od pracy, a więc najczęściej wycieńczeni i chorzy biedacy. Ich praca nie mogła być wydajna.\nObóz w Piekiełku\nObóz, nazwany obozem w Piekiełku, został utworzony – bez zgody właściciela – na polu rolnika Kurlanca, położonym między wsią Świdry Stare a opuszczoną niemiecką kolonią Świdry Nowe, kilkaset metrów od ulicy Modlińskiej w kierunku Wisły. Dzisiaj to miejsce znajduje się na terenie trasy Mostu Północnego (im. Marii Skłodowskiej-Curie) w pobliżu skrzyżowania z ulicą Myśliborską. Miejsce nazwę przyjęło od najbliższego przystanku kolejki wąskotorowej Jabłonna – Karczew.\nPrawdopodobnie decyzja o powstaniu obozu w Piekiełku zapadła już jesienią 1940 roku. Jak większość miejsc podległych urzędowi gospodarki wodnej, funkcjonował jednak sezonowo, od wiosny do jesieni – na zimę pracę zawieszano, a robotnicy wracali do gett.\nW Piekiełku w 1941 r. pracowali Żydzi z getta warszawskiego, pilnowani przez „lagerschutz”, specjalnie powołaną przez Niemców straż. Składała się z ochotników – Ukraińców i Polaków, a kierowana była przez niemieckiego oficera policji. Strażnicy szybko stali się znani z brutalności, korupcji i pijaństwa.\nJuż wiosną 1941 roku Niemcy podjęli decyzję o likwidacji straży, odtąd na wniosek samorządu żydowskiego robotników mieli pilnować policjanci żydowscy. Podjęto także decyzję o zastąpieniu Żydów z getta warszawskiego robotnikami z mniejszych podwarszawskich gett, którzy mieli być lepiej odżywieni, a przez to mniej wycieńczeni i bardziej wydajni. W ten sposób w Piekiełku w 1942 roku pojawiło się 350 Żydów z getta w Jabłonnie i 38 byłych żydowskich policjantów ze zlikwidowanego w sierpniu 1942 roku getta w Otwocku, których pilnować miało 12 otwockich żydowskich policjantów. Wcześniej do getta w Jabłonnie wysiedlono Żydów z Białołęki, Winnicy, Henrykowa, Płud, Piekiełka i Żerania.\nObóz pracował do końca listopada 1942 roku. Po jego zamknięciu pracowników przeniesiono do warszawskiego getta. Wiosną 1943 roku ponownie rozpoczął działalność, ale nie funkcjonował długo – został ostatecznie zlikwidowany 5 maja 1943 roku, razem z kilkoma ostatnimi żydowskimi pracownikami, których rozstrzelano i pochowano na miejscu.\nRobotnicy żydowscy z obozu w Buchniku lub Piekiełku. Zdjęcie wykonane prawdopodobnie podczas inspekcji obozów pracy przeprowadzonej w 1941 roku, mające wyjaśnić niską wydajność pracy pracowników z getta warszawskiego. Źródło: Archiwum Państwowe w Warszawie.\n„Było piękne słoneczne południe”\nNie udało się ustalić dokładnej daty egzekucji. Nie zachowały się żadne niemieckie dokumenty z tej akcji. Miejsce było ustronne, jedynymi świadkami byli robotnicy z obozu, których los także był już przesądzony. Mimo to zachowały się relacje aż trzech świadków zbrodni. Według najbardziej znanej relacji Caleka Perechodnika, spisanej rok po wydarzeniu, miało ono miejsce „mniej więcej tydzień” po likwidacji getta w Legionowie, która miała miejsce 4 października 1942 roku. Drugie świadectwo jest autorstwa urodzonej w 1925 roku Chany Ruty Magied, której matka i siostra zginęły w Piekiełku. Wspomina ona, że tragedia nastąpiła, kiedy „już przeszło 10 dni tułały się kobiety z dziećmi po okolicy”. Jej relacja spisana została w 1959 roku. Jedyny żyjący naoczny świadek, mieszkanka Świdrów Starych pani Krystyna Dyszkowska (wtedy – Dąbrowska), nie pamięta daty wydarzenia, w pamięć zapadło jej to, że „było piękne, słoneczne południe”, kiedy pod obóz zajechały motocykle z żandarmami. Jej relację spisano jednak niedawno, ponad 70 lat po egzekucji.\nChociaż ani Perechodnik, ani Magied nie widzieli samego momentu rozstrzeliwania ofiar, przebywali tuż obok oraz rozmawiali z naocznymi świadkami bezpośrednio po tragedii. Z ich relacji da się zrekonstruować przebieg wydarzeń.\nPrzed południem (wtedy, kiedy pracujący przy budowie wału robotnicy z Perechodnikiem byli już w pracy, a Krystyna Dyszkowska pracowała na polu sąsiada), do obozu przyjechało ok. 10 niemieckich żandarmów na motocyklach. Przeprowadzili wokół obozu obławę, w wyniku której zgromadzili kilkadziesiąt osób – głównie kobiet i dzieci, członków rodzin pracujących w obozie – a następnie przeliczyli zatrzymanych i polecili żydowskiej policji pilnować zgromadzonych, sami zaś odjechali. Według Chany Magied było to 68 kobiet i dzieci. Perechodnik twierdzi, że przeznaczonych do rozstrzelania było około 80 osób, w tym kilku „nadliczbowych” mężczyzn, którym pozwolono wcześniej pracować w obozie. Żydowscy policjanci ściśle wypełniali polecenie Liebschera, ale skutecznie namawiali do ucieczki Lifcię Lipowicz, którą Niemcy pominęli przy liczeniu.\nOfiary czekały na egzekucję kilka godzin. Tak długo, że zdążyli z pracy wrócić robotnicy, którzy tego dnia, uprzedzeni o wydarzeniach w obozie, nie spieszyli się z powrotem. Pracowali od rana do zmroku, a w połowie października słońce zachodzi kilkanaście minut przed godziną 18.00. Mimo to wrócili przed żandarmami, którzy wrócili wieczorem. Według Perechodnika wszyscy Niemcy byli pijani tak, że „ledwo stać mogli na nogach”. Następnie robotnikom rozkazano wykopać dół, a kiedy był już gotowy poprowadzono skazańców na miejsce egzekucji, tam kazano się rozebrać i rozstrzelano.\nWedług Krystyny Dyszkowskiej, która obserwowała tragedię ze sporej odległości przez okienko na poddaszu domu państwa Bochenków, egzekucja wyglądała tak: „Kiedy ukończyli kopanie dołu ustawiono ich nad tym dołem po kilku w szeregu, po ośmiu, a może i więcej (…) Z tyłu stał karabin maszynowy, z którego Niemcy posyłali serie w kierunku ludzi, którzy następnie wpadali do tego dołu. Potem kolejni i następni. (…) Kiedy ucichł karabin jeden lub dwóch Niemców kręciło się jeszcze wokół tych ludzi z pistoletami dobijając tych, którzy jeszcze się ruszali. Tych Żydów, którzy kopali dół też Niemcy zabili. Dół zasypali i odjechali do baraku”.\nDzięki relacji Krystyny Dyszkowskiej można dość dokładnie określić miejsce egzekucji. Znajdowało się ono kilkadziesiąt metrów od obozu, po drugiej stronie dzisiejszej ulicy Myśliborskiej (która wtedy biegła nieco inaczej – i dochodziła do ulicy Świderskiej mniej więcej na wysokości BOK-u. Dom państwa Bochenków – drugi od polnej drogi nazywanej Wygonem (dziś ulicy biegnącej obok trasy mostu), stał mniej więcej tam, gdzie dzisiaj biurowiec byłej fabryki domów.\nProwadzone na stracenie ofiary zostały ustawione w kilkurzędowej kolumnie, która po wyjściu z obozu poszła w kierunku krzyża otoczonego bzami, stojącego wtedy nieco bliżej mostu niż ten obecnie stojący przed komisariatem. „Następnie skręcili za krzyż na łąkę, która była niżej”. W przybliżeniu jest to teraz miejsce na tyłach komisariatu od strony trasy mostu.\nSzkic miejsca egzekucji sporządzony przez p. Krystynę Dyszkowską, naocznego świadka wydarzenia. (źródło: archiwum Autora)\nEkshumacja i identyfikacja ofiar\nNiedługo po wojnie, w styczniu 1949 roku, przeprowadzono ekshumację ofiar. Wydobyto 80 ciał, które przeniesiono na cmentarz żydowski przy ulicy Okopowej. Nie dokonano identyfikacji. W Żydowskim Instytucie Historycznym zachowała się, na szczęście, notatka o tym wydarzeniu.\nDzięki relacji Chany Magied można z dużym prawdopodobieństwem ustalić personalia czterech z osiemdziesięciu ofiar. Tego dnia zginęły m.in. Rachel Magied z domu Geldblum i Sara Magied, matka i siostra Chany Magied, córki szocheta (rzeźnika rytualnego) z Legionowa, matka Lifci Lipowicz oraz Chana Rozenberg, żona Chila Rozenberga, prezesa legionowskiego Judenratu (powołanego przez Niemców żydowskiego samorządu getta). Rozenbergową wśród ofiar wymienia również Calek Perechodnik.\nNotatka w księdze ekshumacji ofiar Holokaustu dotycząca ofiar rozstrzelanych w Piekiełku. Źródło: Żydowski Instytut Historyczny\nInne egzekucje w pobliżu Piekiełka\nOpisana „akcja” była największą egzekucją przeprowadzoną przez Niemców w pobliżu obozu i w ogóle na terenie dzisiejszej Białołęki. Ale nie jedyną w tym miejscu. Calek Perechodnik informuje jeszcze o co najmniej trzech innych. Przed opisaną tragedią Liebscher z drugim żandarmem miał zabić pewnego dnia „około dziesięciu ludzi, których z miejsca ‘rozwalono’ i pochowano pod obozem”. Później to samo spotkało kobietę i dwóch byłych żydowskich policjantów, których Liebscher zauważył poza terenem obozu.\nKrystyna Dyszkowska widziała także, jak pewnego dnia żandarm na motorze dogonił i zastrzelił w pobliżu obozu „znajomego Lopka z Piekiełka”. A 5 maja 1943 roku zabito i zakopano na miejscu nieustaloną, ale niewielką grupę pozostałych przy życiu robotników.\nŁącznie w pobliżu obozu zginęło więc przynajmniej sto osób – robotników i członków ich rodzin, pochodzących z Jabłonny, Legionowa i Otwocka, ale także dzisiejszej Białołęki: Henrykowa, Płud, Winnicy, Piekiełka i Żerania. Nie wszystkie ciała odnaleziono, a być może część została wywieziona na wysypiska wraz z ziemią i gruzem wydobytym przy budowie trasy mostu im. Skłodowskiej-Curie.\nMinęła osiemdziesiąta rocznica wybuchu drugiej wojny światowej. To najwyższy czas, żeby godnie upamiętnić wszystkie ofiary, które w jej wyniku zginęły, także w naszej dzielnicy.\nMoże znajdzie się ktoś, kto pomoże upamiętnić miejsce największej białołęckiej tragedii, gwałtownej śmierci rodzin przymusowych budowniczych wału, który jest dziś tak ważnym miejscem dla naszej społeczności. Wystarczy znak, że pamiętamy nie tylko o wielkich bohaterach.\nKrzysztof Gutowski, historyk, mieszkaniec Białołęki, razem z reżyserem Maćkiem Janiszewskim przygotowują film dokumentalny na temat wojennych dziejów dzisiejszej Białołęki. Przypominają w nim nieznane dotąd tragedie, ale również postaci bohaterów i zbrodniarzy oraz niezwykłe wydarzenia, które wydarzyły się tutaj. Film jest już prawie gotowy, ale wciąż brakuje im środków na jego zakończenie. Chętnie przyjmą każdą pomoc, ponieważ film tworzą bez żadnego wsparcia instytucjonalnego. Zwiastun można obejrzeć tutaj: https://www.youtube.com/watch?v=QtUXSOloguY


Strona Główna > Poradnik dla budującego - Od czego zacząć?\nJeśli rozważasz budowę własnego domu, to już w tej chwili mogę Ci pogratulować. Dom jednorodzinny jest luksusem, który część ludzi błędnie kojarzy z zimną bryłą obarczoną masą obowiązków. Nic bardziej mylnego. Czasy, w których ogrzewanie domu i dostęp do ciepłej wody wymagał ciągłych wizyt w brudnej kotłowni dawno już minęły. Obecnym standardem jest powszechny dostęp do sieci wodociągowej, a obsługa centralnego ogrzewania ograniczona została do pokrętła temperatury w salonie. Jeśli więc rozglądasz się za mieszkaniem tłumacząc to rozwiązanie wygodą w użytkowaniu – zastanów się. Wygoda współczesnych domów niczym nie ustępuje mieszkaniom, a koszt ich budowy stanowi skuteczną konkurencję dla lokalnych deweloperów.\nZanim jednak podejmiesz decyzję i rozpoczniesz przygotowania do procesu budowlanego, warto wcześniej wykonać podstawową analizę tego przedsięwzięcia, a przede wszystkim analizę kosztów. Zacznij od stworzenia budżetu, który uchroni Cię przed nieprzyjemnym rozczarowaniem. Pamiętaj, że bez względu na sposób prowadzonych robót (zlecony lub gospodarczy) nawet najtańszy pracownik czy materiał ma swą minimalną cenę i bez względu na własne zaangażowanie nie będziesz w stanie zejść poniżej pewnych kosztów. Jeśli dodatkowo planujesz zakup działki, uwzględnij również ten koszt w budżecie. Działka o powierzchni 600-700m2 pod średniej wielkości dom i niewielki ogród powinna wystarczyć. Koszt 1m2 jej powierzchni na terenach podmiejskich będzie Cię kosztował co najmniej 80zł.\nAby zaspokoić Twoją ciekawość poniżej przedstawiam, zdobyte na podstawie własnych doświadczeń, szacunkowe koszty budowy domu. Z pewnością przybliżą Ci one wartość tego przedsięwzięcia. Rachunek jest prosty – jeśli marzysz o domu z salonem, kuchnią, dużą łazienką, czterema pokojami i dwustanowiskowym garażem o powierzchni netto (pow. podłóg) 160m2, to szacunkowy koszt takiej inwestycji otrzymasz mnożąc tę powierzchnię przez sumę kosztów kolejnych etapów z tabeli poniżej.\nW łatwy sposób możesz obliczyć, że koszt wykonania 1m2 powierzchni średniej wielkości domu w standardzie deweloperskim (etapy od 1 do 7) przez profesjonalną firmę budowlaną (systemem zleconym) szacować należy na kwotę 2000-2100 zł brutto, a wykończenie „pod klucz” wraz z zagospodarowaniem działki to kolejne 550 zł brutto/m2. Pamiętaj ,że znaczna część robót nie będzie zależna bezpośrednio od powierzchni budynku, dlatego koszty budowy małych domów (w standardzie deweloperskim) wynieść mogą nawet do 2600 zł brutto/m2. System zlecony jest metodą nieco droższą. Daje on jednak ogromny komfort, zwalniający Cię z wszelkich uciążliwości związanych z budową. Podpisując umowę wykonania domu na określonych warunkach, płacisz i otrzymujesz gotowy produkt w uzgodnionym terminie.\nBudując ten sam dom w systemie gospodarczym, przy znaczącym wkładzie pracy własnej i członków rodziny, oraz skrupulatnym rozliczaniu finansów, prawdopodobnie uda Ci się zaoszczędzić do 10% powyższej kwoty (bez obniżenia jakości materiałów, których koszty zakupu stanowić będą 70% kosztów inwestycji). Pamiętaj aby nie przeceniać swych sił jako wykonawca. Pewne prace będą wymagały zarówno wiedzy teoretycznej, jak i praktyki. Nie uchronisz się przed koniecznością zatrudnienia wykwalifikowanych rzemieślników. Warto w tym miejscu zadać sobie również pytanie ile czasu będziesz w stanie poświęcić budowie. Niewykluczone, że po takiej analizie dojdziesz do wniosku, że jednak lepiej zlecić budowę profesjonalistom.\nBez względu na wynik analizy oraz obrany plan postępowania chciałbym zaproponować Ci oferowane przez naszą firmę usługi. Wykonujemy zarówno drobne zakresy robót budowlanych jak i kompleksowe prowadzenie budowy. Ponadto świadczymy usługi kierownika budowy, reprezentowania Inwestora w procesie administracyjnym, jak również doradztwa technicznego przy odbiorze mieszkań. Więcej informacji uzyskasz w każdym z działów.


Adamek: To wcale nie musi być moja ostatnia walka » Boxingnews.pl\n20 kwietnia 2017\tAutor: Tomasz Ołdak, KN, PolsatSport.pl\nPodczas gali Polsat Boxing Night VII Tomasz Adamek (50-5-30) zmierzy się z Solomonem Haumono (24-3-2). „Góral” scharakteryzował swojego rywala oraz zdradził swoje plany na najbliższe tygodnie.\n– Jak to zawsze w ringu trzeba uważać na mocne ciosy. To jest waga ciężka, gdzie jeden cios zmienia bieg walki. Trzeba być bardzo szybkim i zwinnym w ringu, aby nie dać się zaskoczyć. Czeka mnie dziewięciotygodniowy obóz. W Łomnicy, podobnie jak poprzednio, czeka mnie ciężka praca – mówi Polak, który chwali swojego rywala. – Jest to ambitny zawodnik, idący do przodu, który nie boi się wymian ciosów, a w ringu właśnie o to chodzi – kibice chcą widzieć efektowne wymiany, to się najlepiej sprzedaje. Jeśli unika się walki, to ona nigdy się nie sprzeda. Kibice chcą zobaczyć nawet krew w ringu, bo na tym polega ten zawód. Boks to twarda robota i wszystko w ringu może się zdarzyć – zaznacza.\nAdamek zdradza jakie są jego plany na najbliższe tygodnie. – Wszystko dopięte jest na ostatni guzik, mają jeszcze być konferencje. Będzie jeszcze przygotowanie fizyczne, następnie przenosimy się już do Łomnicy, do osady „Śnieżka”, gdzie zaczynamy dalszą pracę, czyli fizyczne przygotowania, a we czwartek przyjeżdża już mój nowy trener, także jestem z nim w kontakcie. Czeka mnie dziewięć tygodni ciężkiej pracy by osiągnąć wynik na sto procent – mówi na koniec „Góral”.\npolsat boxing nightTomasz Adamek\nAutor: Tomasz Ołdak, KN, PolsatSport.pl\t- Kwi 19, 2017\nAutor: Tomasz Ołdak, KN, PolsatSport.pl\t- Kwi 20, 2017


Włókno ceramiczne - ceramic.com.pl - Moderowany Katalog Polskich Stron Internetowych\nWłókno ceramiczne to produkt, który charakteryzuje się niskim przewodnictwem cieplnym i pojemnością cieplną, wysoką odpornością termiczną oraz chemiczną. Wśród cech charakterystycznych włókna ceramicznego należy wymienić również wysoką odporność na wstrząsy cieplne, oraz brak przewodzenia prądu elektrycznego. Włókna ceramiczne z powodzeniem są stosowane przy budowie domów jak innych budynków. Włókna ceramiczne można kupić w firmie Ceramic. Przedsiębiorstwo to zajmuje się sprzedażą materiałów ognioodpornych od samego początku swojego istnienia. Obecnie bardzo mocno rozwija swoją ofertę w której oprócz włókien ceramicznych znajdziecie m. in: beton ogniotrwały, płyty ognioodporne, włókno ceramiczne, sznur ceramiczny rurki ceramiczne, papier ceramiczny oraz ceramiczne produkty włókniste.\nSłowa kluczowe: włókno ceramiczne, materiały ogniotrwałe, Ceramic\nPoznań to piękne miasto, bardzo szybko się rozwijające. Wiele osób ma tutaj swoje własne biznesy. Dzięki naszemu serwisowi informacyjnego w łatwy i szybki sposób dowiesz się o planowanych inwestycjach ...


Śluby wieczyste u oblatów [GALERIA]\nStrona główna / Wiadomości / Śluby wieczyste u oblatów [GALERIA]\nDziś podczas uroczystej Eucharystii pięciu naszych współbraci – Piotr Lichaczewski, Vadym Dorosh, Daniel Ziółkowski, Marcin Dyrda oraz Cezary Klocek – złożyło śluby wieczyste. Oznacza to dla nas, oblatów, że już na zawsze stajemy się członkami rodziny zakonnej Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Śluby składamy przed Superiorem Generalnym, naszym najwyższym przełożonym, lub przed jego delegatem, którym dziś był o. Paweł Zając OMI – prowincjał Polskiej Prowincji Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej.\nOjciec Paweł Zając przewodniczył Eucharystii oraz wygłosił homilię, w której podkreślił fakt włączenia profesów (składających śluby wieczyste) w dobra duchowe Zgromadzenia. „Ojciec Leo Deschatelets – nasz były generał – zdefiniował je w czterech słowach: kapłan, zakonnik, misjonarz, oblat”. Prowincjał zachęcił, by każdego dnia realizowali te wezwania jeszcze doskonalej. Jako wzór podążania za ideałem i walki z rozproszeniami ukazał Najświętszą Maryję Pannę, której święto narodzenia jest obchodzone 8 września.\nGaleria (39 zdjęć)\nGaleria oblaci święcenia


Sejm ustanowił rok 2020 Rokiem Leopolda Tyrmanda - tvp.info\nakune 26.04.2019, 10:26\nW 2020 r. przypada 100. rocznica urodzin Leopolda Tyrmanda (fot. arch. PAP/CAF)\nNazwiskiem pisarza, publicysty, miłośnika jazzu Leopolda Tyrmanda zostanie nazwany pasaż przy pl. Trzech Krzyży w Warszawie – zdecydowała Rada...\n„Leopold Tyrmand, autor kultowej powieści "Zły" i bezkompromisowego "Dziennika 1954" był jednym z najbardziej oryginalnych prozaików polskich drugiej połowy XX wieku. W najtrudniejszych czasach zachował wymagającą odwagi niezależność intelektualną” – napisano w uchwale, którą przed głosowaniem odczytał marszałek Sejmu Marek Kuchciński.\nPrzytoczono w niej słowa pisarza: „Nie pójdę na żadną służebność myśli, sumienia i egzystencji, nie poprawię sobie niczego w życiu za cenę tego, w co wierzę, co zdaje mi się słuszne i godne mej lojalności”. „Te słowa, notowane do szuflady w czarną stalinowską noc, można uznać za życiowe credo Pisarza. Zbigniew Herbert pisał: Na jego postawie moralnej wzorowałem się i naprawdę nie wiem, czy przeżyłbym bez niego te ciemne czasy”– podkreślono.\nJak zaznaczono, pisarstwo Tyrmanda i jego postawa stanowiły wyzwanie rzucone ideologom nowego ustroju. „Był on nie tylko bezlitosnym krytykiem komunizmu, lecz także arbitrem warszawskiej elegancji, znawcą i namiętnym propagatorem zakazanego w czasach stalinowskich jazzu. Nikt, kto skłonny jest walczyć o godność własną i chce pozostać w zgodzie z własnym sumieniem, nie zgodzi się na to, żeby nazywać dzień nocą, ciemnotę kulturą, zbrodnię przyzwoitością, niewolę wolnością - na mocy dekretu komunistycznych władców – pisał” – głosi uchwała.\nW połowie lat 60. Tyrmand zdecydował się na emigrację. „Zza oceanu celnie i błyskotliwie analizował system, który zniewalał Europę Środkową i Wschodnią. W pamflecie Cywilizacja komunizmu uznał ten ustrój za najgorszą plagę, jaka spotkała ludzkość. W epoce kontrkultury i młodzieżowego buntu Tyrmand był ważnym głosem amerykańskiego konserwatyzmu. Pozostawił miłośnikom wolności na całym świecie wspaniałe dziedzictwo – napisał po Jego śmierci prezydent Ronald Reagan” – dodano w uchwale.\n#Sejm podjął uchwałę ws. ustanowienia roku 2020 rokiem Leopolda Tyrmanda pic.twitter.com/GF5jww191b\nNie żyje Charlie Watts, perkusista Rolling Stones


Kortez - Bielsko-Biała / 2017-10-08 20:15 / 20189 - bilety online\n8 października 2017 o godz. 20:15\nSprzedaż trwa do: 8 października 2017 o godz. 19:15\nMostowa 5, Bielsko-Biała - mapa »\nUrodził się 24.06.1989 roku w Iwoniczu. Kompozytor, wokalista, tekściarz, wyedukowany pianista i puzonista z zacięciem do muzyki klasycznej. Na początku 2014 roku podpisał kontrakt z Jazzboy Records. Podczas pierwszej dwutygodniowej sesji w Warszawie zarejestrował 66 piosenek, które stały się jego pierwszym oficjalnym demo. W marcu 2015 roku ukazała się EPka "Jazzboy Session EP", na którą złożyły się trzy piosenki: "Zostań", "Joe" i "Co Myślisz?".Obdarzony jest wyjątkowym, głębokim i lekko szorstkim głosem z którego umiejętnie korzysta. Wysoki, małomówny o melancholijnym spojrzeniu. Godny zaufania. Prawdopodobnie jeden z największych talentów na naszym rynku. 24 września 2015 roku ukazała się jego debiutancka płyta "Bumerang", która jest intymnym zbiorem opowiadań o miłości i jej braku. To jedna z najlepiej sprzedających się i przyjętych płyt w ostatnich latach\nMiesiąc po premierze "Bumeranga" Kortez wydał drugą EPkę z trzema utworami: "Od Dawna Już Wiem", "Ćma Barowa" i "Kominy".\nW połowie grudnia sprzedaż Bumeranga przekroczyła 15 000 szt, a co za tym idzie debiut Korteza uzyskał status Złotej Płyty\nW drugiej połowie stycznia sprzedaż Bumeranga przekroczyła 30 000 egzemplaży i uzyskała status Platynowej Płyty.\nNa początku marca do Korteza i Krzysztofa Domańskiego dołączyli jeszcze Kuba Galiński, Lesław Matecki i Marcin Ułanowski. W tym składzie wyjechali na trasę promującą Bumerang jak i pozostałe utwory z tej sesji zebrane na Minialbumie, który miał premierę 11 marca.\n"Koncert istna magia:) bardzo klimatycznie, bravo"\n"KONCERT CUDO!!! WSPANIAŁY, MAGICZNY. "\n"Koncert znakomity !!!!! Hipnotyzujący głos Korteza i niesamowita gra świateł..."\n"piękny spektakl, polecam"\n"Kortez i zespół rewelacyjny! Super koncert. Byliśmy w marcu i teraz drugi raz, naprawdę warto!"\n"Jestem MEGA zadowolony!!! Mistrzostwo."\n"Jeśli chce ktoś posłuchać piosenek o rozstaniu i miłości to będzie zachwycony, jeśli ktoś chce zobaczyć przedstawienie i Korteza bawiącego publiczność to się zawiedzie, . Osobiście trochę się rozczarowałem, bo 2h piosenek o miłości potrafi trochę znudzić. "\n"Polecam świetny koncert - wokal Korteza, towarzyszący mu zespół i cała aranżacja "rewelacja"."\n"Super koncert! Klimatycznie, lirycznie, można odpłynąć w inny wymiar.. Polecam"


\tZapowiedź: „Girl Online” – Zoe Sugg – Magiczny Świat Książki i nie tylko\nZapowiedź: „Girl Online” – Zoe Sugg\nCategoryZapowiedziPosted on 10 stycznia 2015 10 stycznia 2015 AuthorSylwia Węgielewska1 Comment\nW I kwartale 2015 r., nakładem wydawnictwa Insignis, ukaże się w Polsce książka video-blogerki, gwiazdy serwisu YouTube – Zoe Sugg „Girl Online”.\n„Girl Online” to najszybciej sprzedająca się książka w Wielkiej Brytanii w 2014 roku. Powieść w pierwszym tygodniu po premierze sprzedała się w ponad 78 tys. egz. „Girl Online” porusza niektóre z najważniejszych problemów, z jakimi spotykają się dzisiejsze nastolatki. Autorka zachowuje przy tym lekki ton narracji zwyczajnej dziewczyny.\nZoe Sugg, znana jako Zoella, jest 24-letnią brytyjską vlogerką. Jej vlogi poświęcone urodzie, modzie, stylowi życia subskrybuje ponad 9 milionów użytkowników YouTube, a liczba wyświetleń często przekracza 12 milionów miesięcznie. W 2011 Zoe zdobyła nagrodę Cosmopolitan Blog Award dla „Najlepszego Bloga o Urodzie” w kolejnym roku otrzymała nagrodę dla „Najlepszego Vloggera” w kategorii uroda. W 2013 i 2014 roku otrzymała nagrodę dla „Najlepszego Brytyjskiego Vlogera” w ramach Radio 1 Teen Awards rozdawanych przez BBC Radio 1 oraz nagrodę Nickeledeon Kid’s Choice Award dla „Ulubionego Brytyjskiego Vloggera”.\nO czym właściwie jest powieść Zoe Sugg?\n„Debiut Zoelli, sensacji YouTube! Powieść, która świetnie uchwyciła zakochiwanie się i dorastanie w dzisiejszym cyfrowym świecie.\nSekret, który może zniszczyć blogową anonimowość Penny i jej wieloletnią przyjaźń – na zawsze.”\nCzujecie się zaintrygowani? Sięgnięcie po książkę Zoe? 🙂\nCategoriesZapowiedziTagsInsignis, zapowiedzi, Zoe Sugg\n← Previous Previous post: Stosiki ->> czyli jakie książki wzbogaciły moją biblioteczkę w grudniu 2014\nNext → Next post: Recenzja: „Należysz do mnie” – Karen Rose – Namiętność i zbrodnia


Oczywistą sprawą jest, że w trakcie zbliżającego się wielkimi krokami Euro 2021 będziemy śledzić wydarzenia we wszystkich grupach, jednak z podwójnym zaciekawieniem będziemy zerkać na wyniki w grupie E. To tam zagrają Polacy, zaś rywalami podopiecznych Paulo Sousy los wyznaczył Hiszpanów, Słowaków oraz Szwedów.\nWszystkie mecze w tej grupie odbędą się na stadionach w Dublinie oraz Bilbao, zaś do kolejnej fazy na 100% awansują zespoły z miejsc 1 oraz 2, zaś trzeci zespół będzie musiał zerknąć na wyniki w pozostałych grupach.\nJakie będą rozstrzygnięcia w tej grupie? Jakie szanse bukmacherzy dają Reprezentacji Polski? Jaki zakład na Polaków warto obstawić u bukmachera?\nZobacz też analizę bukmacherską pozostałych grup na Euro 2021: typy grupa A, typy grupa B, typy grupa C, typy grupa D, typy grupa F.\nKto wygra grupę F w trakcie Euro 2021?\nEuro 2021 - grupa E. Polacy powalczą o awans? A może o coś więcej?\nPolska - historia występów na Mistrzostwach Europy\nTypy bukmacherskie na Polskę:\nEuro 2021 - grupa E. Hiszpanie pewni swego w tej grupie.\nHiszpania - pasmo sukcesów na Euro\nTypy bukmacherskie na Hiszpanię\nEuro 2021 - grupa E. Szwedom marzy się powtórka z 1992 roku.\nSzwecja - historia ME\nTypy bukmacherskie na Szwecję\nEuro 2021 - grupa E. Słowacy pierwszym rywalem Polaków.\nSłowacja - historia Mistrzostw Europy\nTypy bukmacherskie na Słowację\nOto kursy od bukmachera Fortuna dotyczące triumfatora grupy E:\nPoniżej prezentujemy szczegółowy kalendarz gier w grupie E:\n18 czerwiec, 15:00, Dublin - Szwecja - Słowacja\nKursy od bukmachera Fortuna nie pozostawiają cienia wątpliwości. Triumf Polaków w tej grupie należałoby rozpatrywać w kategoriach sporej niespodzianki, jednak promocja do dalszych gier znajduje się jak najbardziej w zasięgu Biało-Czerwonych, zaś kluczowe znacznie w kwestii awansu do fazy pucharowej będzie miał ostatni pojedynek w tej grupie ze Szwedami.\nEliminacje do turnieju wywołały w naszym kraju mieszane odczucia. Patrząc z boku Polacy osiągali bardzo przyzwoite wyniki (bo tak należy ocenić 8 zwycięstw w 10 meczach), jednak styl gry zespołu prowadzonego przez Jerzego Brzęczka pozostawiał sporo do życzenia.\nCzarę goryczy przelały bardzo słabe występy podczas jesiennej Ligi Narodów i pomimo, że Zbigniew Boniek przez cały czas zapewniał o pełnym poparciu dla Brzęczka, to jednak w końcu uznał, że ten selekcjoner nie daje nam gwarancji na pokazanie się z korzystnej strony podczas Euro 2021. Czy daje ją jego następca, Portugalczyk Paulo Sousa? Oczywiście, że nie daje i nie ma świecie trenera, który zagwarantowałby nam sukces na turnieju.\nMamy jednak wrażenie, że gorzej po prostu być nie może i sami zawodnicy z zadowoleniem przyjmą powiew świeżej krwi i z nieco większym respektem będą traktowali człowieka, który jako piłkarz dwukrotnie wygrywał Ligę Mistrzów, zaś jako trener prowadził kluby w Serie A oraz Ligue 1, niż Brzęczka, którego największym trenerskim osiągnięciem była niezła runda z Wisłą Płock.\nHistoria występów Biało-Czerwonych na mistrzostwach Starego Kontynentu nie prezentuje się olśniewająco. Polacy zadebiutowali na Euro dopiero w 2008 roku za sprawą Leo Beenhakkera, jednak furory w Austrii i Szwajcarii nie zrobili.\nRównie kiepsko poradzili sobie w 2012 roku podopieczni Franciszka Smudy, zaś rozczarowanie było o tyle większe, że wraz z Ukraińcami byliśmy współgospodarzami turnieju.\nZdecydowanie najlepsze wspomnienia mamy z Francji z 2016 roku, gdzie drużyna Adama Nawałki dotarła aż do ćwierćfinału, gdzie dopiero po rzutach karnych okazała się słabsza od Portugalii, natomiast żal jest podwójny, gdyż w półfinale czekali Walijczycy, czyli zespół zdecydowanie w zasięgu Polaków.\nJeśli mowa o wielkich turniejach to zdecydowanie lepiej wiodło nam się na Mistrzostwach Świata, z których przywieźliśmy dwa medale, jednak to dość odległe czasy. Czy w 2021 roku Robert Lewandowski i jego koledzy napiszą nową, piękną historię polskiego futbolu? Przekonamy się już niebawem.\nPolacy wygrają ze Słowacją (kurs 1.90 od bukmachera Superbet) - inauguracyjne starcie w tej grupie będzie miało kluczowe znaczenie w kwestii awansu do dalszych gier. Obstawiamy, że górą w tym pojedynku okażą się Polacy, którzy w optymalnej formie są po prostu lepszym zespołem od naszych południowych sąsiadów i posiadają w swoim składzie znacznie więcej indywidualności z najlepszym napastnikiem świata na czele.\nRobert Lewandowski będzie najlepszym strzelcem Polaków (kurs 1.44 od bukmachera forBET) - nie odkryjemy Ameryki pisząc, że jeśli Polacy mają odegrać jakąkolwiek rolę na tym turnieju, to będą potrzebowali goli swojego kapitana. Snajper Bayernu jest w życiowej formie, zaś dobrym występem na Euro 2021 będzie chciał uczynić spory krok w kierunku otrzymania Złotej Piłki.\nPomimo tego, że Reprezentacja Hiszpanii była w ostatnich latach targana rozmaitymi konfliktami, to nikt w tym kraju nie wyobraża sobie, żeby podopieczni Luisa Enrique mieli nie wygrać swojej grupy i nie zajść daleko na turnieju, a być może nawet go wygrać.\nHiszpanie jak burza przeszli przez eliminacje, zaś dwa remisy w silnej grupie z Norwegami, Szwedami oraz Rumunami ujmy im nie przynoszą. Tyle tylko, że podobnie jak w przypadku Polaków, tak również reprezentację Hiszpanii na turnieju poprowadzi inny selekcjoner, niż w eliminacjach. W tym przypadku sytuacja jest nieco bardziej zagmatwana i ma związek z olbrzymią rodzinną tragedią, jaka dotknęła Luisa Enrique, który z tej przyczyny przez kilkanaście miesięcy nie pełnił obowiązków selekcjonera.\nEnrique wrócił dopiero na jesienne mecze Ligi Narodów i od razu wygrał grupę z Niemcami, Ukraińcami oraz Szwajcarami, zaś wisienką na torcie okazało się ostatnie spotkanie grupowe, w którym Hiszpania ograła Niemcy aż 6:0.\nReprezentacja Hiszpanii to jedna z najważniejszych drużyn w historii Mistrzostw Europy. Ten zespół aż trzy razy okazywał się najlepszy na Starym Kontynencie, zaś w latach 2008 - 2012 wygrywał Euro dwa razy z rzędu, co nie udało się nikomu innemu.\nZnacznie gorzej Hiszpanom wiodło się na Mistrzostwach Świata, podczas których nierzadko kończyli zmagania już po fazie grupowej. Wyjątek stanowi Mundial na stadionach w RPA, gdzie podopieczni Vicente del Bosque okazali się bezkonkurencyjni i wrócili do ojczyzny ze złotymi medalami.\nNa poprzednich ME we Francji Hiszpanie pewnie awansowali ze swojej grupy, natomiast już w pierwszym meczu fazy pucharowej musieli uznać wyższość Włochów i błyskawicznie pożegnali się z turniejem.\nHiszpania wygra grupę (kurs 1.34 od bukmachera Betfan) - kurs nie zachwyca, jednak można go wykorzystać na podwójnym kuponie AKO. Hiszpanie mogli trafić gorzej w losowaniu, poza tym komplet spotkań grupowych rozegrają na własnym terenie w Bilbao i nie wyobrażają sobie innego rozwiązania, jak awansu z pierwszej pozycji.\nHiszpania będzie prowadziła do przerwy i wygra cały mecz ze Szwecją (kurs 2.02 od bukmachera Fortuna) - typujemy, że Hiszpania rozpocznie turniej od mocnego uderzenia i już na inaugurację bez problemu poradzi sobie ze Szwedami. Reprezentacja Trzech Koron od momentu zakończenia eliminacji mocno spuściła z tonu i jeśli na wiosnę Szwedzi nie przypomną sobie jak się gra w piłkę, to czeka ich srogi łomot w debiucie na Euro 2021.\nSzwedzi bez problemu przebrnęli przez kwalifikacje, zaś 21 punktów w grupie z Hiszpanami, Rumunami oraz Norwegami musi robić wrażenie. Tyle tylko, że po ostatnim meczu eliminacji Szwedzi zapomnieli jak się gra w piłkę, a ich jesienne wyniki wlały mnóstwo niepewności w serca tamtejszych kibiców.\nCo prawda będąc uczciwym trzeba przyznać, że Szwedzi nie mieli najłatwiejszej grupy w trakcie jesiennej Ligi Narodów, natomiast jedno zwycięstwo i aż pięć porażek w meczach z Francją, Portugalią oraz Chorwacją to z pewnością nie są wyniki, z których reprezentacja tego kraju może być dumna.\nGrę w kadrze postanowił wznowić Zlatan Ibrahimović i Szwedzi sporo sobie obiecują po zbliżającym się Euro 2021, jednak wiele wyjaśni się już po ich pierwszym występie i po tym, jak zaprezentują się w starciu z Hiszpanami.\nSzwedzi z łezką w oku wspominają połowę lat dziewięćdziesiątych minionego stulecia, kiedy to najpierw jako gospodarze zdobyli brązowe medale podczas Euro 92, zaś dwa lata później przywieźli krążki o takim samym kolorze z World Cup 94 w Stanach Zjednoczonych.\nSukcesy pokolenia Ravellego, Brolina, Larssona i Dahlina to jednak odległa przeszłość, do której Szwedzi w żaden sposób nie są w stanie nawiązać. Obecna reprezentacja tego kraju nie była w stanie awansować z grupy w trakcie trzech poprzednich turniejów ME i teraz uczyni wszystko, aby przełamać złą passę i zapisać dobrą kartę w trakcie Euro 2021.\nSzwedzi stracą bramkę w obu połowach w meczu z Hiszpanią (kurs 2.22 od bukmachera forBET) - w przypadku tego typu wiele będzie zależało od tego jakich Szwedów ujrzymy na inaugurację Euro 2021 - czy tych z eliminacji do turnieju, czy tych z jesiennych występów w Lidze Narodów? Jeśli tych drugich, to Hiszpanie przejadą się po nich jak walec, zaś bramkarz reprezentacji Trzech Koron będzie miał ręce pełne roboty.\nSzwedzi nie przegrają z Polską (kurs 1.52 od bukmachera Fortuna) - typ mało patriotyczny, natomiast dostrzegamy w nim spore value. Oczywiście z całych sił będziemy tutaj ściskać kciuki za naszą reprezentacją, natomiast fakty są takie, że Szwedzi nigdy nam specjalnie nie pasowali i ciężko nam się z nimi grało (7 ostatnich spotkań to komplet porażek i bilans bramkowy 2:15). Wygrana Polaków w tym meczu będzie dla nas przyjemnym zaskoczeniem.\nEuro 2021 rozpoczniemy meczem ze Słowakami w Dublinie i będąc zupełnie uczciwym należy przyznać, że mogliśmy trafić gorzej. Słowacja to nie jest rywal, którego powinniśmy się obawiać, o czym najlepiej niech świadczy fakt, że w swojej grupie eliminacyjnej zajęła dopiero trzecią lokatę za Chorwatami oraz Walijczykami, zaś bilety na Euro zawdzięcza wygranej w barażu.\nNie lepiej wiodło się Słowakom w trakcie jesiennej Ligi Narodów, podczas której reprezentacja tego kraju okazała się najsłabsza w grupie z Czechami, Szkotami oraz Izraelem i z pewnością nie jest to dobry prognostyk przed zbliżającym się turniejem.\nSłowacy ewidentnie przespali moment zmiany pokoleniowej i o ich obliczu decydują dość wiekowi gracze. Wystarczy powiedzieć, że główną twarzą kadry jest nadal zbliżający się do końca kariery Marek Hamsik, który żeby lepiej przygotować się do turnieju postanowił zamienić chińską Superligę na szwedzki IFK Goteborg.\nCzy to wystarczy, aby poprowadzić swoich kolegów do sukcesu na Euro 2021? Przy całej sympatii do naszych południowych sąsiadów obawiamy się, że niekoniecznie.\nSłowacy nie zapisali zbyt bogatej karty w historii wielkich turniejów, ale nie może być inaczej, gdyż aż do początku lat dziewięćdziesiątych minionego stulecia występowali przecież pod szyldem Czechosłowacji.\nNa wielkiej scenie zadebiutowali w 2010 roku podczas Mundialu w RPA (na który pojechali kosztem m.in. Reprezentacji Polski). W Afryce furory nie zrobili, jednak wyjście z grupy w debiucie na wielkim turnieju należy ocenić pozytywnie.\nPodobnie jak wyniki osiągnięte podczas jedynego występu na Euro w historii, kiedy to w 2016 roku we Francji Słowakom również udało się awansować do fazy pucharowej, jednak tam okazali się bez szans w starciu z Niemcami.\nJak będzie tym razem? Czy Słowakom znów uda się wyjść z grupy na trzecim kolejnym turnieju? Mając na uwadze interes Biało-Czerwonych mamy nadzieję, że nie!\nSłowacy nie awansują z grupy (kurs 1.60 od bukmachera STS) - naszym zdaniem Słowakom będzie szalenie trudno o awans, zaś gdyby potwierdził się nasz scenariusz i Polakom udałoby się pokonać Słowaków na inaugurację, to ta porażka praktycznie zamyka drogę do fazy pucharowej naszym południowym sąsiadom.\nSłowacy zajmą ostatnie miejsce w grupie (kurs 2.20 od bukmachera TOTALbet) - typ wynikający z poprzedniego zakładu, tyle że nieco odważniejszy i po zauważalnie wyższym kursie. Na papierze Słowacy są znacznie słabszą ekipą od każdej z drużyn, z którymi przyjdzie im się mierzyć w czerwcu i jeśli znajdzie to potwierdzenie w rzeczywistości, to Hamsik i spółka zajmą ostatnie miejsce w grupie E.\nUtworzono dnia 22.03.2021 , ostatnia aktualizacja dnia 03.06.2021 , Portal Bukmacherski Spryciarz.\nSkomentuj aktualność Euro 2021 - grupa E. Typy bukmacherskie.