Spoons Cafe, McKinney - recenzje restauracji - TripAdvisor\nHotele w pobliżu lokalizacji Provident\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Spoons Cafe\nNajlepsze dania typu Ciastka z krabem - McKinney\nAtrakcje w pobliżu obiektu Spoons Cafe\nNr 8 wśród 255 Restauracje w lokalizacji McKinney\nByłem tam kilka razy i zawsze wychodzimy po podobał mi się posiłek. Śniadanie jest przygotowane tak, jak można wymagać i nasza kelnerka była naprawdę słodka.\nLepiej być bardzo głodni\nSuper jedzenie i to dużo. Serwery były świetne. To miejsce jest zawsze tłoczno, ale warto poczekać. i czyste toalety! !\nBardzo pracowity, ale waitperson było dobre.\nTrzeba było czekać ale przewijanym tekstem mówi gdy stół był gotowy. Menu było bardzo ciekawe i dobre wybory. Desery wyglądały dobrze. Waitperson było dobre. Jedzenie było dobre i obfite. uczestniczą oni w karmić za bardzo wymagający i kiedy przyszedł w traktowali go tak jak każdego...innego klienta.Więcej\nMam nadzieję jesteś głodny\nOdwiedziliśmy Spoon jest we wtorek, 27 czerwca, 2017 około 2 : 00. Wierzcie lub nie było bardzo tłoczno mimo, że była to pracują dzień i dobrze, po lunchu godzinę. Słyszeliśmy, że jedzenie było bardzo dobre i obfite. Nie pamiętam kto powiedział mi, że, ale były...one prawdziwe. Każdy jest inny rodzaj kanapki i na stronie. Kanapka z jednej strony. Ja pamiętam były około 8 - 10 do wyboru. Miałem smażone Pickle frytki i moja żona smazone okra. Były doskonale panierowane i smażone do perfekcji. Mój Pickle frytki z zwykle sos Ranch do. Suwaki były niesamowite. Przygotuj się, żeby ktoś ci pomóc ich jeść, chyba że jesteś bardzo głodny. Ja byłem zmuszony do końca każdy kawałek suwaka i ogórków. Byłem bardzo cierpi pełne z bardzo smacznym posiłkiem. Deser? Wybór wyglądał przepyszne, ale nie mieliśmy pokój na brzuch. Następnym razem będzie na kawę i deser. Podają śniadanie przez cały dzień. Być może na jednym z naszych przyszłych wizyt. Nie należy się spodziewać się, że będzie tak samo pyszne i sycące nasz po południu posiłek.Więcej\nłyżek ma niesamowite jedzenie dla każdego, to w bardzo rozsądnych cenach, a pracownicy są super. Ich słodkie ziemniaki są wyjątkowe i moje dzieci uwielbiają do gofrów belgijskich.\nŚwietne śniadanie, świetna obsługa!\nDostać się tu przed 9: 30 rano w sobotę aby uniknąć czekania. To była nasza druga wizyta i to było cudowne, tak jak nasz pierwszy. Na śniadanie mają siedzenia w dwóch " bary " i na zewnątrz jeśli nie chcesz czekać i pokój jest dostępny....Jest tam również "łyżek garażu " za rogiem, która właśnie widziałem jak wychodziliśmy. Mają śniadanie w formie bufetu jeśli się spieszysz. Dzieci jedzą za $ 5 . 95 i 10 dla dorosłych za 500 $. 95 . Ich śniadanie menu jest bogate. Mają wspaniałe omlety, francuskie tosty, gofry, naleśniki, ciastka i sos, itp. uwielbiam ich chrupiący boczek! To było doskonałe! Nasz kelner był bardzo przyjazny i stale meldowania się na nas. Jest to fajne, miła atmosfera.Więcej\nCiesz się zatrzymać się na przekąskę na obiad. Obsługa jest zawsze dobra, a jedzenie uderza na marka: maleńki - przygotowane i wiele możliwości wyboru.\nMoja rodzina, przyjaciele i ja spotkać tu na śniadanie na okazje. Jest to idealne miejsce spotkań, doskonałe jedzenie i wspaniała kawa! bywam nauczyć Migas lub śniadanie taco, ale tak naprawdę nie może się nie udać z menu. łyżek do garażu to mniejsze miejsca. Jest to...na Kentucky od strony ulicy.Więcej\nPrzyjemne popołudnie lunch.\nMieliśmy towarzystwo z miasta na Memorial Day i postanowiliśmy pokazać im centrum Mckinney. Zdecydowaliśmy się pójść do łyżek na rogu. Nie zauważyłam, że było prawie czasu zamknięcia ale byli szczęśliwi, że nas i tak siedzieć. Wszyscy byli bardzo zadowoleni z dania zamówione. Porcje są duże,...a jedzenie bardzo smaczne. Jem tam wiele razy. Jest to zdecydowanie na nasze - na liście.Więcej\nDobre jedzenie w rozsądnych cenach. Byliśmy tam dwa razy i jesteśmy zadowoleni z obu wizyt. Polecam to miejsce dla Southern Comfort jedzenie. Weź ze sobą rodziny.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Spoons Cafe.\nAdres: 100 E Louisiana St, McKinney, TX 75069-4412\nNumer telefonu: +1 972-548-6900


Rashguard męski BJJ, MMA i na siłownię dla profesjonalistów i amatorów - FitTimeShop.pl\nWyświetla 121 - 148 z 148 produktów\nPokaż: 60Pokaż: 120Pokaż: 300\nExtreme Hobby rashguard WRESTLING długi rękaw\nPoundout rashguard z kapturem Azur\nExtreme Hobby rashguard Combat Game długi rękaw\nDoskonały rashguard MMA- Extreme Hobby koszulka kompresyjna Extreme Hobby przylegado ciała. Wysokiej jakości materiał z właściwościami termoregulacyjnymi utrzymuje wysoką wydajność treningu.\nExtreme Hobby rashguard Angry Wasp długi rękaw\nMMA koszulka, BJJ- Koszulka do ćwiczeń siłowych- doskonale sprawdza się na macie. Reguluje temperature ciała dzięki zwiększeniu oddychalności materiału. Wysokiej klasy materiał.\nRashguard - ✔ odzież funkcyjna od MMA do biegania\nModne koszulki na siłownię zapewniają komfort podczas dużego wysiłku fizycznego. Rashguard męski sprawdzają się również w warunkach ekstremalnych. Rashguard BJJ poza funkcją termoaktywną chronią skórę przed otarciami oraz promieniami słonecznymi. To idealna propozycja na trening zarówno w sali, jak i na świeżym powietrzu. Atrakcyjna kolorystyka i wzornictwo sprawiają, że tego typu koszulki na siłownię męskie są szczególnie popularne. Zobacz, która sprawdzi się u ciebie.\nRashguard powstał w Australii jako odzież do sportów wodnych takich jak surfing, windsurfing. W kolejnych latach odzież ta została zauważona wśród osób uprawiających Grappling jako odzież ochronna przed otarciami oraz infekcjami skórnymi. Stosowanie rashguardy w treningu pozwala ci się cieszyć treningami na matach mając zabezpieczenie przed infekcjami. Poza walorami ochronnymi rashguard posiada również włąściwości regeneracyjne poprzez funkcje kompresyjne, rashguard przylega do ciała reguluje temperaturę, odprowadza wilgoć na zewnątrz. Rashguard męskie wykonane są najczęciej z materiałów elastycznych takich jak spandex, elasten. Wykorzystują płaskie szwy, które zapobiegają otarciom. Cechą charakterystyczną rashguardów są zastosowane grafiki takie jak np. u producenta odzieży do sportów walki Poundout Gear, które są bardzo bogate i nawiązują do różnych tematów od Japońskiej kultury po materiały komiksowe. W naszej ofercie posiadamy również modele producenta Extreme Hobby rashguardów który poza świetnymi rashguardami na mate i siłownie posiada w swojeje ofercie serie rashguardów patriotycznych.


Dziennik Ustaw z 1930 roku - Strona 17 - Dziennik Ustaw - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1930 r. o zmianie granic miasta Hrubieszowa w powiecie hrubieszowskim, województwie lubelskiem.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 50 poz. 420\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1930 r. o zmianie granic miasta Warki w powiecie grójeckim, województwie warszawskiem.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 50 poz. 419\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1930 r. w sprawie nowego podziału obszaru celnego Rzeczypospolitej Polskiej.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 50 poz. 418\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1930 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1924 r. o ustanowieniu tabeli stanowisk we władzach i urzędach państwowych.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 50 poz. 417\nDziennik Ustaw z 14 lipca 1930\nOświadczenie Rządowe z dnia 24 czerwca 1930 r. w sprawie ratyfikacji przez Danję Konwencji Międzynarodowej w sprawie zwalczania obiegu i handlu wydawnictwami pornograficznemi, podpisanej w Genewie dnia 12 września 1923 roku.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 416\nOświadczenie Rządowe z dnia 21 czerwca 1930 r. w sprawie ratyfikacji przez Jugosławję Deklaracji w sprawie uznania prawa do bandery Państw, pozbawionych wybrzeża morskiego, podpisanej dnia 20 kwietnia 1921 roku w Barcelonie.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 415\nOświadczenie Rządowe z dnia 20 czerwca 1930 r. w sprawie ratyfikacji przez Jugosławię Konwencji i Statutu o wolności tranzytu, podpisanych w Barcelonie dnia 20 kwietnia 1921 r.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 414\nRozporządzenie Ministra Skarbu z dnia 18 czerwca 1930 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych w sprawie zaliczenia poszczególnych miast do II klasy miejscowości pod względem wymiaru akcyzowych opłat patentowych.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 413\nRozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem Skarbu z dnia 11 czerwca 1930 r. o zmianie rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem Skarbu z dnia 9 sierpnia 1920 r. w sprawie zmian do ustaw probierczych, obowiązujących na terenie b. zaboru rosyjskiego.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 412\nRozporządzenie Ministra Poczt i Telegrafów z dnia 17 czerwca 1930 r. w sprawie taryf telefonicznych obowiązujących na sieciach eksploatowanych przez Polską Akcyjną Spółkę Telefoniczną.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 411\nRozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 26 kwietnia 1930 r. w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych, dotyczące zmiany załącznika do rozporządzenia Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego z dnia 26 marca 1929 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych o wykonaniu art. 61 ustęp ostatni ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym z dnia 23 maja 1924 r.Dziennik Ustaw rok 1930 nr 49 poz. 410


Grupy krwi. - Człowiek - Biologia - Bryk.pl\nW zależności od występowania lub braku określonych substancji chemicznych na powierzchni czerwonych krwinek oraz w osoczu krwi u człowieka wyróżniono cztery Cztery\npodstawowe grupy krwi: A, B, AB, O. Taki podział na grupy oparto na reakcji, jaka zachodzi pomiędzy antygenami krwinkowymi, czyli aglutynogenami (antygenami w erytrocytach) a skierowanymi przeciwko nimi izoaglutyninami (przeciwciałami w osoczu). We krwi człowieka występują dwa aglutynogeny A i B oraz izoaglutynogeny α i β. U ludzi nie mogą występować aglutynogeny i przeciwko nim skierowane izoaglutynogeny, ponieważ nastąpiłoby wytrącanie krwinek. We krwi grupy A w erytrocytach występuje aglutynogen Aglutynogen\nwystępujący w błonie erytrocytów. Antygeny krwinkowe są uwarunkowane genetycznie i odpowiadają za grupę krwi. Obecność\naglutynogenu (antygenu) A warunkuje grupę krwi A, aglutynogenu B, grupę...\nA oraz przeciwciało w osoczu, czyli izoaglutynina anty - B (β). We krwi grupy B w erytrocytach występuje aglutynogen B i przeciwciało w osoczu (izoaglutynina) anty - A (α). We krwi grypy AB w erytrocytach występuje aglutynogen A i B natomiast brak jest przeciwciał w osoczu. We krwi grupy o w erytrocytach nie występuje aglutynogen, ale w osoczu występują dwa przeciwciała anty - A (α) i anty - B (β). W błonach erytrocytów występują też pewne glikoproteiny o właściwościach antygenowych. Najważniejsze z nich oznaczone są symbolami A, B, H. W antygenie H resztą oligosacharydowego determinanta jest fruktoza, do której w antygenie A przyłączana jest galaktoza, zaś a antygenie B przyłączana jest N - acetylo - galaktozamina. We frakcji glutaminowej osocza występują przeciwciała wobec antygenów A i B a nie antygenu H. Jeden osobnik nie może mieć przeciwciał wobec antygenu, który niosą jego krwinki. Przetoczenie krwi osobnikowi mającemu przykładowo grupę A z osobnika, który posiada grupę krwi B powoduje zlepianie się krwinek (aglutynacja erytrocytów), ponieważ dochodzi do reakcji z aglutynogenem krwinkowymi i obecnymi we krwi izoaglutyninami. Najkorzystniejsze jest przetaczanie krwi z grupy O, gdyż nie ma ona aglutynogenów. aglutynogenów osobach z tą grupą krwi mówi się że są "uniwersalnymi dawcami", ponieważ taka krew może być przetoczona osobom z dowolną grupą krwi. Uniwersalnymi biorcami są osoby z grupą AB tzn., że mogą otrzymywać krew od każdej grupy. Stosując coraz dokładniejsze metody badań wykryto, że aglutynogen A występuje w odmianie A1 i A2. Odmiana A2 jest rzadsza od A1. W praktyce lekarskiej wyróżnia się 6 podklas aglutynogenu A - A1, A2, A3, A4, A5 i A6. We krwi ludzkiej wykryto jeszcze inne systemy o bardzo dużym znaczeniu np.: MNSs - antygeny M, N, S, s, aglutynogeny M i N, ten system wykorzystuje się do badań spornego ojcostwa P - antygen P1, P2 w surowicy osób o fenotypie P występują alloprzeciwciała o silnych właściwościach hematolitycznych Lewis (Le) - antygen LeA i LeB, znajduje się w wydzielinach np. w ślinie, bardzo często wykrywane są u kobiet w ciąży Kidd Dufny KellGrupy krwi są dziedziczne. Grupa krwi A, B, AB dziedziczą się jak cechy dominujące, a grupa O jak cecha recesywna. Rozmieszczenie grup krwi na świecie nie jest jednakowe. W Polsce jest najwięcej osób z grupą A około 37%, z grupą O około 32%, z grupą B około 20% a z grupą AB tylko około 8%. W miarę rozwoju nauki o grupach krwi, czyli serologii wykryto wiele dodatkowych antygenów, które warunkują dodatkowe grupy krwi. Bardzo duże znaczenia ma wykryty przez Laindsteinera w 1941 roku antygen Rh. Po raz pierwszy wykryto go u małp makaków Rhesus (stąd jego oznaczenie). U większości ludzi w błonach erytrocytów występuje ten antygen a ich krew oznaczono jako Rh"+". U pozostałych osób nie ma tego czynnika a ich krew oznaczono jako Rh "-". Z bardzo licznych układów grupowych należy wymienić czynnik Rh. Może on być źródłem zaburzeń przebiegu ciąży i może doprowadzić do tzw. konfliktu serologicznego. Konflikt taki może wystąpić, gdy płód odziedziczył po ojcu antygen czerwonokrwinkowy, nazwany czynnikiem Rh, którego nie zawiera krew matki. Krew płodu należy wtedy do grupy Rh"+", a krew matki do grupy Rh"-''. Z różnych przyczyn może dochodzić do kontaktu krwi płodu z krwią matki, na co organizm matki odpowiada wytwarzaniem przeciwciał na antygen Rh. W czasie pierwszej ciąży taka reakcja jest stosunkowo słaba i nie ma widocznych ujemnych objawów. Ale w następnej ciąży poziom przeciwciał może być tak wysoki, że obecne we krwi przeciwciała niszczą erytrocyty, powodując ich rozpad, czyli hemolizę. Przy każdej następnej ciąży krążące we krwi przeciwciała matki mogą uszkodzić płód i spowodować poronienie lub chorobę hemolityczną noworodka. Dlatego bardzo ważna jest profilaktyka ciąży i szybkie poznanie czynnika Rh obojga rodziców. Jeżeli czynniki Rh rodziców różnią się a jest to już druga ciąża to po konsultacji lekarskiej i podaniu odpowiednich leków nie dojdzie do konfliktu serologicznego. Polecamy na dziś


Patriotyzm wczoraj i dziś – Strona Senatora RP Antoniego Szymańskiego\nWytrwać w odwadze\nceniąc drożej nad życie, nad szczęśliwość osobistą, egzystencję polityczną, niepodległość zewnętrzną i wolność wewnętrzną narodu, którego los w ręce nasze jest powierzony, chcąc na błogosławieństwo oraz, na wdzięczność współczesnych i przyszłych pokoleń zasłużyć, mimo przeszkód, które w nas namiętności sprawować mogą, dla dobra powszechnego, dla ugruntowania wolności, dla ocalenia Ojczyzny naszej i jej granic z największą stałością ducha, niniejszą Konstytucję uchwalamy…\nZarówno treść jak losy Konstytucji III Maja stanowią dla nas Polaków od stuleci lekcję wartości i mówią dużo o naszej tożsamości. Jesteśmy ambitnym narodem, stawiającym sobie szlachetne cele. Potrafimy porozumieć się w chwilach trudnych i wydobyć twórczy potencjał. Chcemy i umiemy być kreatorami własnej historii. Jednak, jak uczą dzieje (również konstytucji majowej), brakuje nam często dalekowzroczności, samoorganizacji i determinacji. W przywołanym fragmencie preambuły pierwszej polskiej ustawy zasadniczej, uderza kilka fundamentalnych rozstrzygnięć: Po pierwsze Twórcy dokumentu zadeklarowali pierwszeństwo wolności narodu i jego niepodległości w stosunku do wartości indywidualnych takich jak szczęście osobiste czy nawet życie. Wypada zapytać własnych sumień, w jakim stopniu czujemy się takim postawieniem sprawy zobligowani również w czasach współczesnych? Czy mimo archaicznych sformułowań, kryjące się pod nimi treści pozostają nadal dla nas żywe? Nie będzie przesadą stwierdzenie, że od odpowiedzi na to pytanie w dużej mierze zależy istnienie Polski jako wspólnoty politycznej.\nInną wartością przyświecającą twórcom Konstytucji jest chęć zasłużenia na błogosławieństwo i wdzięczność obecnych i przyszłych pokoleń. Pragnienie dobrej sławy i pozostawienia własnego śladu w historii wydaje się atrakcyjne również dziś, szczególnie dla osób sprawujących funkcje publiczne. Jednak w praktyce dość łatwo mylone bywa go z „celebrytyzmem” i zdobywaniem popularności za pomocą tanich „sztuczek” medialnych i socjotechnik. Aby ustrzec się tych błędów sięgnijmy wyobraźnią do czasów w jakich żyć będą nasze dzieci i wnuki. Czy przyszłe pokolenia będą mogły od nas się uczyć tak, jak my próbujemy uczyć się od twórców Konstytucji?\nW przytoczonym fragmencie preambuły uderza również realizm. Autorzy świadomi są licznych przeszkód, „które w nas namiętności sprawować mogą”. Rozumieją, że zachowanie prymatu dobra wspólnego wymaga szczególnej dojrzałości i trudu. Jeden wybór zasadniczy zamienia się w szereg wyborów szczegółowych dokonywanych każdego dnia. Przekroczenie zwykłego egoizmu i „sobiepaństwa” wymaga odwagi i wytrwałości niemalże wszędzie i zawsze, zaś w sprawowaniu funkcji publicznych w szczególności.\nChcielibyśmy wytrwać w odwadze, dlatego potrzebujemy święta Konstytucji III Maja. Świętowanie potrzebne jest, by nie zawodziła nas pamięć – o tym na jak wiele nas stać szczególnie w chwilach trudnych. Pomaga to wierzyć w Polskę i wytrwać w patriotyzmie dnia powszedniego. Czego wszystkim Polakom z serca życzę.\nJak się masz? Świetnie! – jestem Polakiem\nPamiętamy promocję godła „Teraz Polska”, ostatnio zaś akcję „Dobre, bo polskie”, skupioną na promowaniu polskich produktów. Dziś na szczególną uwagę zasługuje inicjatywa stworzenia Polskiej Fundacji Narodowej. To przedsięwzięcie spółek Skarbu Państwa, które za swoją misję i cel przyjęło budowanie za granicą pozytywnego obrazu naszego kraju.\nPolacy postrzegani są za granicą jako rodzinny, ciepły i gościnnie nastawiony naród. Być może na pierwszy rzut oka wizerunek ten nie wydaje się biznesowo czy politycznie atrakcyjny. Za rodziną idą jednak takie wartości, jak wierność, przyjaźń, szacunek, dotrzymywanie obietnic, uczciwość. Te z kolei przekładają się wyraźnie na stabilność i zaufanie w biznesie. Udowadniają to polskie rodzinne firmy, które zaczynając od przysłowiowego zera, doszły do sukcesów i rozpowszechniają swoje produkty i usługi na największych światowych rynkach. Angażując w biznes najbliższe osoby, udowadniają, że w ekonomii najważniejsze są relacje. Nie zastąpią ich bezduszne procedury ani globalne mechanizmy. Rodzinne firmy podtrzymują żywotność i wspierają innowacyjność, decyzje bowiem podejmowane są tam szybko i odważnie, bez obciążenia balastem korporacyjnej biurokracji. Rodzinność w biznesie stoi również na straży indywidualności i chroni przed globalizacyjnym upodabnianiem do siebie wszystkiego i wszystkich.\nKatalog silnych stron Polski można byłoby rozbudowywać i uszczegóławiać. Jedno wydaje się pewne: nie przyciągniemy innych do siebie, jeśli będziemy próbowali się do nich na siłę upodabniać lub tandetnie przymilać. Paradoksalnie im bardziej widać w nas samoakceptację i odwagę bycia sobą, tym większe wzbudzamy zainteresowanie. Gdy ktoś nas zapyta: „jak się masz?”, nie odsłaniajmy przed nim łańcucha porażek. Pomyślmy o tym, co nam się udało, a może nawet byłoby czym pochwalić się za granicą…\nBądźmy bliżej siebie 11 listopada i potem\nKażdy naród ma swoje „główne” święto, związane z ważnym wydarzeniem historycznym w dziejach państwowości. Obchodom przyświeca cel wspólnego radowania się własną tożsamością i możliwością samostanowienia. Czy potrafimy radośnie świętować polską niepodległość czy też musimy „upijać się nią na smutno”?\nSzukam dobrej definicji patriotyzmu. Kto z Polaków jest na tyle niekwestionowanym autorytetem, by cytując go nie narazić się na replikę? Jest nim święty Jan Paweł II, który powiada: Patriotyzm oznacza umiłowanie tego, co ojczyste: umiłowanie historii, tradycji, języka czy samego krajobrazu ojczystego. Jest to miłość, która obejmuje również dzieła rodaków i owoce ich geniuszu. A zatem patriotyzm jest to… MIŁOŚĆ, czyli coś pozytywnego, rozwijającego, uskrzydlającego. Patriotyzm jest pełną szacunku i serdeczności relacją z tym, co WSPÓLNE – historią, tradycją, językiem, terytorium.\nPodobnie pojmował tą wartość św. pam. Prezydent Lech Kaczyński, który w 90 rocznicę odzyskania niepodległości mówił: w czasie bardzo krótkim zbudowano nową Rzeczpospolitą. (…) Dlaczego? Dlaczego wtedy udało się to uczynić tak szybko? Bo nikt nie kwestionował tego, że przywiązanie do Ojczyzny, że patriotyzm, to najwyższe wartości. (…) Patriotyzm bierze się z miłości, z poczucia utożsamienia się ze wspólnotą, ze wspólnoty kultury, historii. I taki patriotyzm był wtedy i w równym stopniu potrzebny jest dzisiaj.\nPozwolę sobie do tych pięknych stwierdzeń dołączyć kilka słów komentarza. Patriotyzm moim zdaniem polega na codziennej dbałości o jakość więzi za które ponosimy odpowiedzialność. Pierwszym kręgiem odpowiedzialności jest rodzina. Jakie są moje relacje w rodzinie? Czy można być dobrym patriotą, nie będąc dobrym ojcem, matką, mężem, żoną, synem, córką, dziadkiem? Kolejnym kręgiem jest „patriotyzm rodowy” – patriotyzm rodziny wielopokoleniowej i wielorako rozgałęzionej. Czyż wspaniała tradycja zjazdów rodzinnych to nie jest przejaw patriotyzmu? Największe gromadzą po kilkaset osób! Na Kociewiu, w moim okręgu wyborczym jest to tradycja szczególnie żywa!\nDalej następuje patriotyzm małej ojczyzny. Czy znam historię własnego miejsca zamieszkania? Czy potrafię czuć dumę z regionu, w którym żyję? Jednym przychodzi to łatwiej, innym trudniej, bo różnice w rozwoju, bo różne stopnie zakorzenienia. Potem wymieniłbym patriotyzm kultury – znajomość i szacunek tego, co nas Polaków łączy. Znów wrócę do Jana Pawła II: Ojczyzna, więc to jest dziedzictwo, a równocześnie jest to wynikający z tego dziedzictwa stan posiadania – w tym również ziemi, terytorium, ale jeszcze bardziej wartości i treści duchowych, jakie składają się na kulturę danego narodu.\nNo i na koniec pozostaje patriotyzm polityczny. Ten rodzaj patriotyzmu wymaga szczególnych poświęceń, bo nie polega tylko na tym, że raz na kilka lat mobilizujemy się do odwiedzenia lokalu wyborczego. Chodzi również o codzienny trud analizy pracy aktorów polskiej polityki, o świadome rozeznanie i wysiłek oddzielania ziarna od plew. Chodzi o pracę intelektualną, polegającą na mozolnym przedzieraniu się przez politykę wizerunkową i zasłony medialnego marketingu wyborczego.\nTak rozumianego patriotyzmu można i trzeba się uczyć. Święta narodowe mają nam do tej nauki dodawać energii i motywacji. Oby tak stało się w tym roku. Radosnego i twórczego patriotyzmu, na co dzień, życzę wszystkim Rodakom, wierząc, że każdy kolejny 11 listopada będzie nas do siebie zbliżał, a nie oddalał.\nDuma narodowa oparta na realizmie\n15 marca 1017 lat temu w Gnieźnie zakończył się zjazd w którym uczestniczył polski książę Bolesław i niemiecki cesarz Otton III oraz otaczające ich świty dostojników, dyplomatów i wojowników. Polski władca rozmawiał z ówczesnym liderem naszego kontynentu jak równy w równym. W efekcie uzyskał wzmocnienie roli Polski na arenie międzynarodowej. Czy dziś czujemy się równie pewnie?\nKrytykując centro-prawicowych braci Kaczyńskich, ich polityczni konkurenci z różnych stron, „od zawsze” suponowali im antyeuropejskość. Rzekomo Prawo i Sprawiedliwość jest zbyt mało elastyczne, „krnąbrne” i „zaściankowe”, przynosząc nam wstyd na europejskich salonach. Ten schemat myślenia lansuje się do dziś. Widać go w ostatnich doniesieniach, sugerujących jakoby kandydatka do urzędu prezydenta Francji Marine Le Pen razem z Jarosławem Kaczyńskim, wspólnie mieli przygotowywać demontaż UE. Co z tego, że Kaczyński zaprzecza, skoro i tak w wyniku medialnej manipulacji, na niektórych Polaków padł strach, że ktoś odpycha nas od Europy. Jak na ironię, nie kto inny, tylko Jarosław Kaczyński od lat przez polityków „z prawej strony”, krytykowany jest jako euroentuzjasta.\nZwróćmy uwagę jakimi stereotypami gra się w polskiej polityce. Jest to polski „kompleks ciemnogrodu”, będący skrajnym przejawem poczucia niskiej wartości i braku rozsądku w ocenie współczesnego świata. Nie jest prawdą, że kluczem do sukcesu danego kraju jest bezwzględna uległość wobec instytucji międzynarodowych lub przeciwnie – izolacjonizm i niezdolność do kompromisu. O powodzeniu i pozycji międzynarodowej decyduje realizm w ocenie własnych zasobów i umiejętne wykorzystanie mocnych stron. Czy my jako Polacy jesteśmy świadomi naszych atutów?\nWedług ubiegłorocznych sondaży CBOS, prawie trzy czwarte ankietowanych (74%) jest dumnych z polskiej przynależności narodowej. Tylko jedna czwarta uczestników badań przyznała, że utożsamianie się z naszym narodem wprawia ją w dumę bardzo rzadko (21%) lub praktycznie się to nie zdarza (tylko 3%!). Wydawałoby się zatem, że nie jest tak źle. Swoją przynależność narodową najchętniej wyrażamy ucząc dzieci miłości do ojczyzny, pielęgnując polskie tradycje, okazując szacunek dla symboli narodowych, poznając historię czy kibicując sportowcom. Gorzej wygląda zaangażowanie w nieodpłatne prace na rzecz społeczności lokalnej, uczestnictwo w demokratycznych wyborach, działalność w organizacjach pozarządowych, czy płacenie podatków.\nWygląda na to, że nasz patriotyzm bardziej lokujemy w sferze symboli i emocji niż w konkretnych czynach. Tak jakby duma narodowa związana była raczej z przeszłością niż teraźniejszością kraju. Taka tendencja dominuje w polskim patriotyzmie od lat. Przydałoby nam się więcej wiary w dzisiejszą Polskę. Zapewne nie balibyśmy się wówczas tak bardzo o naszą pozycję w Europie i trochę bardziej szanowali wysiłki tych, którzy pracują dla jej mocnej pozycji i prestiżu.\nA powodów do realistycznego i czynnego patriotyzmu jest sporo. Należą do nich osiągnięcia polskich naukowców, inżynierów, twórców, a ostatnio – szczególnie krzepiące – sportowców. Mamy swoją niepowtarzalną kulturę i historię pełną pięknych epizodów. Posiadamy duży potencjał w relacjach społecznych, rodzinności, gościnności, szacunku dla tradycji i dobrych obyczajów. Mamy prawo skutecznie chroniące życie i ustawodawstwo coraz lepiej promujące rodzinę i dzietność. Mimo silnych i nieraz zbyt brutalnych tarć politycznych nie leje się u nas krew. Respektujemy demokrację i potrafimy podporządkować się jej wyrokom.\nŻyjemy w pięknym kraju i jeśli chcemy, potrafimy odczuwać satysfakcję z życia. Oto jakie wrażenie zrobiliśmy ponad 1000 lat temu na Ottonie III – spadkobiercy cesarstwa rzymskiego: Na koronę mego cesarstwa, to co widzę większe jest niż wieść głosiła! Myślę, że również dziś Europa może mieć wiele powodów do szacunku dla Polski. Pamiętajmy jednak, że najwięcej poszanowania ma się dla tych, którzy postępują roztropnie i szanują samych siebie.\nWspólna pamięć, wspólna przyszłość\nWczoraj, dziś i jutro naszej narodowej suwerenności zależało i będzie zależeć od naszej – Polaków – zdolności do współpracy. Czy przygotowania do obchodów setnej rocznicy odzyskania niepodległości w 2018r., staną się świadectwem zgodnego współdziałania dla wspólnego dobra?\n9 marca bieżącego roku niemalże jednomyślnie (434 głosów za, 4 przeciw, 2 wstrzymało się od głosu), polski Sejm uchwalił Ustawę o Narodowych Obchodach Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. 29 marca poparł ją Senat prowadzając kilka poprawek. Treść dokumentu warta jest szczególnej uwagi z dwóch powodów: ze względu na przyjęty cel, a także sposób jego osiągnięcia. Celem jest godne uczczenie okrągłej rocznicy odzyskania niepodległości z 1918 roku, zaś drogą doń – powołanie ciała organizacyjnego, które zajmie się kompleksowymi przygotowaniami obchodów.\nTrudno wskazać wartość, która bardziej niż niepodległość, jednoczyłaby narody. Czym jest owo niezwykłe „magiczne” słowo? Słownik języka polskiego pod red. prof. Szymczaka określa niepodległość jako niezależność jednego państwa (narodu) od innych państw w sprawach wewnętrznych i stosunkach zewnętrznych; niezawisłość, suwerenność, wolność. Z kolei Wielki Słownik Języka Polskiego pod red. prof. Piotra Żmigrodzkiego, wskazuje, że jest to cecha państwa lub narodu, które nie zależą pod względem politycznym od innego państwa lub narodu.\nIstotą niepodległości państwa jest zatem fakt, że jego obywatele niezależnie i w sposób wolny chcą za pomocą wybranej przez siebie władzy, decydować o własnych losach. Fakt, że niepodległość jest dla nas ważna, oznacza, że przyznajemy się do siebie jako naród, że WIERZYMY W POLSKOŚĆ. Jan Paweł II wypowiada się na ten temat: To jest nasza Ojczyzna — to jest nasze „być” i nasze „mieć”. I nic nie może pozbawić nas prawa, ażeby przyszłość tego naszego „być” i „mieć” zależała od nas. (Westerplatte 12.06.1987)\nAby kultywować wartość niepodległości, potrzebna jest przede wszystkim dobra wspólna pamięć. Utrwalaniu tej pamięci służą obchody rocznic narodowych, w szczególności jubileuszowe. Dlatego ustawa dąży do wzmocnienia znaczenia niepodległości w naszej świadomości, powołując Komitet Narodowych Obchodów Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjątkowość tej inicjatywy wyraża się w fakcie, że w skład tego ciała mają wejść praktycznie wszystkie kluczowe podmioty nadające kształt polskiemu życiu politycznemu. Znajdą się tam przedstawiciele władzy politycznej (Prezydent, marszałkowie Sejmu i Senatu, premier, wybrani ministrowie), przedstawiciele niektórych państwowych instytucji, a także przewodniczący lub przedstawiciele partii politycznych, komitetów wyborczych, koalicji wyborczych, przedstawiciele kościołów i innych związków wyznaniowych, środowisk kultury i nauki, związków zawodowych, organizacji kombatanckich i innych organizacji lub osób szczególnie zasłużonych dla Państwa Polskiego.\nReprezentatywność Komitetu wskazuje na ambitny zamysł wypracowania wspólnej dla Polaków wizji upamiętniania własnej suwerenności. To wyraźny kierunek na to, by pamięć historyczna łączyła, zamiast wykorzystywana jej jako instrumentu walki politycznej i antagonizowania. Dlatego inicjatywa i zaangażowanie Prezydenta RP jest tak ważne i jest najlepszym gwarantem sukcesu. Ważnym moim zdaniem krokiem do osiągnięcia celu, jest podkreślenie w ustawie zasług dla niepodległości nie jednej lecz kilku polskich tradycji politycznych: Ojcami Niepodległości uznajemy: Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Wincentego Witosa, Ignacego Jana Paderewskiego, Wojciecha Korfantego. Wymienienie nazwisk legendarnych polskich przywódców stanowi gest w kierunku dowartościowania wielu nurtów myśli politycznej, które dziś kształtują polską demokrację i suwerenność.\nCzy powoływany Komitet spełni swoje zadanie? Czy polskie elity polityczne zdecydują się odłożyć na bok własne ambicje i zgodnie pracować dla wspólnego dobra? – wkrótce się przekonamy. Osobiście uważam, że samo podjęcie wysiłku już w pewnym stopniu stanowi sukces polskiej demokracji. Dlatego wspieram tą ustawę i całym sercem będę wspierał jej realizację. Do czego i Państwa zachęcam.\nSenat uhonorował Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół”\nSenat Rzeczypospolitej Polskiej podjął 20 kwietnia 2017 r. uchwałę z okazji 150. rocznicy powstania Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Rola tej organizacji dla kształtowanie świadomości obywatelskiej, podtrzymywania tożsamości narodowej, rozwijania i pielęgnowania wartości patriotycznych jest niezaprzeczalna.\nPoczątków działalności „Sokoła” należałoby szukać w 1867 r. we Lwowie. Tam 7 lutego 1867 r. ustanowiono Związek Towarzystw Gimnastycznych „Sokół”. Organizacja powstała zaledwie trzy lata po upadku Powstania Styczniowego. Wpisując się w nurt pozytywistyczny epoki i ducha galicyjskiej autonomii, miała podtrzymać w młodym pokoleniu ducha patriotycznego, kształtować dyscyplinę i charakter, o krzepie fizycznej nie zapominając. Pierwszym prezesem „Sokoła” we Lwowie był lekarz, Józef Milleret, a jego zastępcą pisarz Aleksander Fredro. Pierwsi, „Sokołowie” uprawiali gimnastykę, szermierkę, a także organizowali wycieczki i lekcje gimnastyki w szkołach. Organizacja rozrastała się w rekordowym tempie. Jej koła tworzono na wszystkich ziemiach polskich, objętych zaborami.\n„Sokół”, którego dewizą było hasło „w zdrowym ciele zdrowy duch” skonsolidował Polaków i przyczynił się do patriotycznego wychowania kilku pokoleń. Członkowie „Sokoła”, niezależnie od pochodzenia i pozycji społecznej, byli druhami (czyli braćmi). Ćwiczeniom towarzyszyły spotkania poświęcone historii i tradycji narodowej, czytano poezję patriotyczną, śpiewano pieśni. Z okazji rocznic narodowych w miejscach ważnych dla historii Polski organizowano zloty – wielkie masowe pokazy gimnastyczne, na których prezentowano sprawność i dyscyplinę poszczególnych gniazd sokolich. Jednocześnie odbywała się rywalizacja sportowa.\nStrój członków Towarzystwa został zaprojektowany przez artystę malarza Artura Grottgera. Przypominał mundur i składał się z rogatywki z piórem, czamary kroju wojskowego z rabatami, noszonej często na lewym ramieniu, spodni spiętych szerokim pasem z klamrą ozdobioną inicjałem, wpuszczonych w wysokie buty oraz karmazynowej koszuli ze stojącym kołnierzykiem spiętym okrągłą zapinką z wizerunkiem sokoła. Autorem optymistycznych słów do „Marszu sokołów”, zapowiadających „nowe życia koleje”, jest Jan Lam, powieściopisarz, satyryk i dziennikarz. Muzykę do tego utworu skomponował Wilhelm Czerwieński, lwowski kompozytor, pianista i dyrygent. Słowa do piosenek „sokołów” pisali również: Adam Asnyk. Henryk Sienkiewicz, Jan Kasprowicz i Włodzimierz Tetmajer.\n„Rotę” do słów Marii Konopnickiej, z muzyką Feliksa Nowowiejskiego, zaczynającą się od słów „Nie rzucim ziemi skąd nasz ród” po raz pierwszy odśpiewano w 1910 r. na zlocie w Krakowie. Działo się to w 500-lecie bitwy pod Grunwaldem, na placu Jana Matejki, pod nowo odsłoniętym pomnikiem króla Władysława Jagiełły. Fundatorem pomnika był wybitny mąż stanu, kompozytor i pianista, Ignacy Jan Paderewski, honorowy druh „Sokoła”. W zlocie uczestniczyło prawie 8 tys. „sokołów” z polskich ziem pod zaborami, a także z USA, Francji, Belgii i ze Wschodu, w tym z Kowna, Wilna, Moskwy, Mińska i Petersburga.\nGdańskie gniazdo „Sokołów”, które w momencie założenia liczyło zaledwie 38 osób, napotykało na olbrzymie trudności ze strony miejscowej policji. Zachowane akta wskazują na inwigilację towarzystwa oraz liczne szykany, których przejawem był m.in. zakaz używania w oficjalnych pismach języka polskiego czy stosowania polskiego nazewnictwa. Mimo to „Sokoły” działały bardzo aktywnie. W poniedziałki i czwartki spotykano się na ćwiczeniach, raz w miesiącu odbywały się odczyty, organizowano wycieczki i wyjazdy na zloty. Warto w tym miejscu przypomnieć nazwiska kilku pionierów gdańskiego sokolnictwa i członków pierwszego zarządu towarzystwa: prezesa Ludwika Szuberta, jego zastępcy Czesława Kusztelana czy inicjatora powołania towarzystwa, założyciela i wydawcy „Gazety Gdańskiej”, Bernarda Milskiego.\nWażnymi zasługami Sokołów było przystąpienie części członków Towarzystwa do Legionów Polskich (głównie II Brygady pod dowództwem gen. Józefa Hallera).\nPo powstaniu w 1918 r. niepodległego państwa polskiego – II Rzeczypospolitej, siedziba Związku została przeniesiona do Warszawy. Organizacja została scalona i zreorganizowana. Rok później „Sokół” bierze pod swe skrzydła harcerzy, którzy usamodzielniają się w 1919 r., tworząc Związek Harcerstwa Polskiego. W okresie międzywojennym Związek Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce był członkiem Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej.\nIstotnym faktem jest też to iż Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” mimo wielu przeszkód i delegalizacji działa do dziś. W całym kraju „Sokół” zrzesza obecnie ok. 8 tys. członków zorganizowanych w ok. 80 gniazdach. Dobrze zatem, że tak ważnej dla naszej Ojczyzny organizacji oddano cześć wspomnianą uchwałą Senatu Rzeczpospolitej Polski w rocznicę 150-lecia powstania Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.\nMiedzy 16 a 19 lipca 1797 r. (dokładna data nie jest znana) czyli 220 lat temu nastąpiło pierwsze publiczne wykonanie Mazurka Dąbrowskiego – utworu patriotycznego opartego na motywach ludowych, który od 26 lutego 1927 r. jest oficjalnym hymnem Rzeczypospolitej Polskiej. Okrągłe rocznice skłaniają do refleksji.\nW Gdańsku w niedzielę 16 lipca 2017 r. przed Domem Artusa odbyło się publiczne wykonanie polskiego hymnu narodowego. Kilkaset osób razem z Chórem Mieszczan Gdańskich, Chórem Music Everywhere i Kartuskim Chórem Męskim, upamiętniło rocznicę powstania pieśni. Pomorze ma szczególne powody, by upamiętniać historię „Mazurka Dąbrowskiego” gdyż twórca słów hymnu urodził się w Będominie koło Kościerzyny, kształcił się zaś w Kolegium Jezuickim w Gdańsku. Obecnie w dworku, w którym przyszedł na świat Józef Wybicki, mieści się Muzeum Hymnu Narodowego.\nMazurek Dąbrowskiego powstał w północnych Włoszech, w trudnym momencie dziejów Polski. Naszego państwa nie było wówczas na mapie świata. Istniała jednak nadzieja na restaurację niepodległości dzięki Napoleonowi Bonaparte, który usiłował potęgą militarną porewolucyjnej Francji zaprowadzić nowy porządek w Europie. W jego kampanię włączyły się polskie siły militarne – Legiony, którymi dowodził generał Jan Henryk Dąbrowski. Słowa napisane zostały pod wpływem wzruszenia, jakie ogarnęło Wybickiego, gdy po raz pierwszy zobaczył polskie mundury, sztandary i insygnia narodowe legionistów. Energia patriotyzmu zawarta w tekście i melodii spowodowała, że utwór jeszcze długo zanim stał się hymnem narodowym, cieszył się popularnością w całej Europie jako swego rodzaju wyznanie wiary w wolność.\nJeśli hymn polski jest wyznaniem wiary, to w takim razie w jaką Polskę wierzymy? Zgodnie z rękopisem Wybickiego pierwsze słowa pieśni brzmią:\nDla mnie osobiście poruszające jest tu utożsamienie kraju z żywą osobą. Ojczyzna jak człowiek – może umrzeć, jednak żyje, dopóki żyją jej obywatele i są zdeterminowani, by bronić własnej tożsamości za cenę krwi. Dopóki żyją Polacy dopóty istnieje Polska. Wydaje mi się, że obecnie gdy naszej niepodległości nie zagraża zewnętrzna agresja, czasem zapominamy, że nie terytorium ani dobrobyt ekonomiczny są najważniejszym atrybutem polskości, lecz duch jej obywateli.\nKolejne dwie zwrotki przywołują momenty chwały oręża polskiego w czasie zaboru szwedzkiego, a także wiarę w powodzenie kampanii napoleońskiej. Potem następują części, które obecnie nie są już śpiewane (a szkoda):\nNadzieja jest polską cechą. Mimo największych prób dziejowych nigdy nie straciliśmy wiary w przyszłość. Jednak w wolnej Polsce nie oczekujemy już pomocy „z ziemi włoskiej” czy innych kierunków geograficznych. Owe „tarabany” (bębny) należą do nas samych i to my mamy w nie uderzyć. Uderzyć w dobrą pracę, szacunek do człowieka, wspierać rodzinę, strzec wiary, przekazywać młodemu pokoleniu wartości na których zbudują swoją przyszłość. Czas na świadome życie w pięknej Polsce. Ona nie umrze kiedy my ŻYJEMY!\nCzy odczuwacie czasem zmęczenie demokracją? Może to nie demokracja nas męczy lecz jej mozolna nauka? Zaczęło się niedawno bo zaledwie 37 lat temu…\nChoć tradycyjnie łączymy porozumienia sierpniowe z tym co dokonało się 31 sierpnia 1980 r. w gdańskiej stoczni, warto pamiętać, że dzień wcześnie sygnowano porozumienie w Szczecinie a potem były jeszcze dwa porozumienia: w Jastrzębiu-Zdroju 3 września 1980 i w Hucie Katowice – 11 września 1980. Wybrzeże i Śląsk wyznaczały symbolicznie granice walki o polską wolność, walki w której udział brał cały kraj. Wracam do tamtych zmagań, ciesząc się z przywileju, że przyszło mi mieć w nich swój skromny udział.\nKto uważa, że panowała wtedy jednomyślność, myli się bardzo. Spory były od samego początku. Pierwszy zjazd „Solidarności” był tego najlepszym przykładem. Jednak trzymały nas razem wówczas dwa ważne powody: po pierwsze mieliśmy wspólny cel, a po drugie umieliśmy i chcieliśmy ze sobą rozmawiać. Zadanie było jasne: poszerzyć na ile się da polską wolność i wprowadzać krok po kroku demokrację. Hamulcowym był ówczesny komunistyczny establishment, wsparty potęgą militarną „wielkiego brata”. Różnice poglądów i agentura wewnątrz ruchu osłabiała tempo zmian, lecz nie była w stanie powstrzymać tego do czego byliśmy ogromnie zmotywowani: walki o pełnię wolności.\nSzliśmy do przodu – szybko i dla władzy zbyt szybko. Nasza jedność w różnorodności okazała się dla systemu tak niebezpieczna, że dopuścił się siłowego rozwiązania. Wolnościowa fiesta trwała tylko niespełna półtora roku. Co było dalej od 13 grudnia 1981 – pamiętamy doskonale. Osłabienie ducha aktywności społecznej, kontynuacja rujnowania gospodarki, próby tworzenia demokracji fasadowej.\nAby miłość do ojczyzny była dla nas odświętna i powszednia zarazem\nWywieszając rok temu flagę narodową z okazji Święta Niepodległości, zadałem sobie pytanie: Co chcę przez to wyrazić? W tym momencie mój wzrok padł na sąsiada, który robił dokładnie to samo co ja. Pozdrowiliśmy się uśmiechem i… już wiedziałem jak sobie odpowiedzieć na pytanie.\nTen biało-czerwony materiał powiewający za moim oknem oznacza, że ja, mój sąsiad oraz miliony rodaków nad Wisłą i na całym świecie przynależymy do tego samego „rodu”. Łączy nas przyznawanie się do tej samej historii, języka, kultury, tradycji, rytuałów, symboli i wartości. Ta przynależność i przyznawanie się ma charakter dobrowolny. Jestem Polakiem nie tylko dlatego, że nim się urodziłem i zostałem tak wychowany. Jako dorosły i świadomy obywatel potwierdzam ten fakt własnym wyborem.\nMówi się, że patriotyzm to postawa szacunku i umiłowania swojej Ojczyzny. Jednak z drugiej strony – jako forma miłości – jest on również źródłem satysfakcji i spełnienia. Dzieje się tak, gdyż przeżywanie zakorzenienia we wspólnocie narodowej daje poczucie bliskości. Sprawia, że wyraźniej dostrzegamy sens naszej codziennej pracy i wyrzeczeń. Mamy świadomość, że jako osoby, rodziny, społeczności lokalne, tworzymy elementy większej całości, która pozostanie nawet, gdy nas już tu nie będzie. Sprawia to radość i daje poczucie samorealizacji. Bo człowiek został tak skonstruowany, że bez wspólnoty żyć nie może.\nPodobnie jak polscy biskupi proponuje się tu patriotyzm relacji, przejawiający się w trosce o potrzeby ludzi, których Pan Bóg postawił na naszej drodze. Kluczową rolę odgrywają więzi rodzinne, w szkole, zakładzie pracy czy miejscu zamieszkania. Patriotyzm taki uwzględnia różnorodność narodowości i wyznania, unika pogardy i wywyższania się jednych nad drugich. Jego istotną cechą jest obywatelskość manifestująca się w pracy, aktywności społecznej, trosce o ekologię, opłacaniu podatków, itd. Uzupełnieniem tego są tradycyjne przejawy patriotyzmu takie jak szacunek dla symboli narodowych, historii i tradycji.\nW szczególnie doniosłych lub dramatycznych momentach historii powiadamy: „oczy świata skierowane są na Polskę”. Jednak Polsce nie tyle zależy, aby być w centrum uwagi świata, lecz by przyciągać wzrok własnych obywateli.\nPodczas uroczystego Zgromadzenia Narodowego zwołanego z okazji 150–lecia urodzin Józefa Piłsudskiego, które odbyło się 5 grudnia 2017 roku, Andrzej Duda wygłosił jedno z najbardziej inspirujących przemówień w historii swojej prezydentury. Celem uroczystości było zapoczątkowanie obchodów 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości, których kulminacja nastąpi 11 listopada 2018 roku. W tym kierunku właśnie zmierzała tematyka wystąpienia głowy państwa.\nNawiązując do historii, nakreślił wizję nadchodzącego roku, poświęconego wspólnemu świętowaniu niepodległości, zaznaczając, że może stać się on przełomowy dla dziejów Polaków pod wieloma względami. Szczególny nacisk położył na tematykę pojednania narodowego i stwierdził: Nadeszła pora, aby istotą naszego życia publicznego przestało być nieustanne, wyniszczające starcie wrogich plemion. Czas na rzeczową debatę w gronie rodaków. Na rozmowę pomiędzy depozytariuszami bezcennego dobra, którym jest nasze wspólne, niepodległe państwo.\nCzy ktoś ze słuchaczy miał wątpliwości, o jakie „wrogie plemiona” chodziło? Nie sądzę. Jednak gdybyśmy mieli wówczas dostęp do umysłów zgromadzonych parlamentarzystów u niejednego z nich dostrzeglibyśmy myśl: „On chyba nie mówi o mnie! Nie przesadzajmy, przecież taka jest polityka… Moje ugrupowanie to nie jest żadne plemię!” Na szczęście jestem pewien, że nie dotyczyłoby to wszystkich zgromadzonych, gdyż część z nas zdaje sobie sprawę, że początkiem pojednania jest uderzenie się we własne, a nie cudze piersi.\nPrezydent kontynuował: Polska nie jest niczyją własnością. Polska nie jest nawet naszą własnością, naszego pokolenia. My tylko jesteśmy jej wybrańcami, jej sługami i opiekunami. Wskazał tym samym na etos sługi i pokorę jako cnotę niezbędną dla niejednokrotnie zapatrzonych w siebie polityków. To prawda, potrzeba nam pokory, gdyż zanadto jesteśmy zapatrzeni we własne osiągnięcia i często wierząc we własną nieomylność boimy się umniejszenia swoich racji. Skąpimy innym zaufania, a odmienność bywa dla nas zagrożeniem.\nCzy coś jest w stanie odwrócić naszą uwagę od zachwytu nad samym sobą? Polska – wiecznie młoda i zniewalająco piękna, groźna, ale i pełna majestatu – wciąż budzi w nas nowe siły i zdolności, dumę i odwagę, wielkie idee i żywe uczucia. Wzrasta razem z nami. Jest silna naszą siłą i naszymi sukcesami. Opiekę nad tym skarbem przekażemy kiedyś naszym dzieciom i wnukom – mówił Prezydent. Porównanie Polski do kobiety (w duchu poetów romantycznych), która pociąga i skłania do zaopiekowania się nią ze szlachetnego odruchu serca, jest moim zdaniem mistrzowskie.\nIstotnie! Lekarstwem na pychę i narcyzm jest zmiana obiektu zachwytu. Chodzi o to, aby swoją uwagę przenieść z samych siebie na fascynujące dziedzictwo duchowe, kulturalne i materialne, jakim jest Polska – wiecznie młoda i zniewalająco piękna, groźna, ale i pełna majestatu. Odwróćmy oczy od samych siebie i trzymajmy je utkwione w Polsce – tak można by spuentować przesłanie Pana Prezydenta i wytyczenie drogi do narodowego pojednania.\nOdwołując się do historii, mówca przywołał 6 postaci, które uważane są za ojców założycieli polskiej niepodległości w 1918 roku: Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Ignacego Jana Paderewskiego, Ignacego Daszyńskiego, Wincentego Witosa oraz Wojciecha Korfantego. Zauważmy, że ludzi tych różniło bardzo wiele i z pewnością mogliby zapiekłym konfliktem zaprzepaścić podjęte dzieło. Co im w tym przeszkodziło? Dlaczego nie stali się dla siebie „wrogimi plemionami” i potrafili doprowadzić dzieło niepodległości do szczęśliwego finału? Czyż nie to, że zmierzali ku porozumieniu, mając oczy utkwione w „wiecznie młodej i zniewalająco pięknej”?\nKażdy z nich wraz z szeregiem anonimowych rodaków, torował drogę do niepodległości. Do tego grona dołączyć może każdy z nas. Tak jak wówczas celem była niepodległość, tak dziś jest nim pojednanie i dialog w perspektywie jubileuszu. Takie jest zresztą generalnie przesłanie wszelkich „okrągłych rocznic”. Nie chodzi o magię liczb, lecz o symboliczną mobilizację charakterów i działań na rzecz pokoju społecznego.\nCzy wygłoszone przesłanie prezydenckie przyniesie pożądany efekt? Z pewnością nie stanie się tak od razu. Mam jednak przekonanie, że mądre słowa nie pozostaną bez odpowiedzi. Liczę na szereg działań, które w nadchodzącym czasie podejmiemy na różnych poziomach i w różnych zakresach, aby w duchu dialogu i porozumienia uświetnić własną niepodległość i wzmocnić dumę z bycia Polakami. Mamy bowiem swoje lepsze i gorsze dni, lata czy epoki, wyznajemy różne poglądy polityczne, okazujemy wiele słabości i nieraz uciążliwe przyzwyczajenia, ale przecież mamy wiele do zaoferowania i sobie wzajemnie, i ukochanej Ojczyźnie.\nJeśli ktoś sądzi, że dzielące Polaków bolesne spory dotyczą tylko obywateli zamieszkałych na stałe w naszym kraju, ten głęboko się myli. Dlatego dobrze, że są dni w których celebrujemy polską jedność i patriotyzm bez granic.\nOd 2002 roku dzień 2 maja obchodzony jest przez Polaków na całym świecie jako Dzień Polonii i Polaków za Granicą. Tekst ustawy, która 16 lat temu uchwalona została z inicjatywy Senatu RP wskazuje na wielowiekowy dorobek i wkład Polonii i Polaków za granicą w odzyskanie przez Polskę niepodległości, wierność i przywiązanie do polskości oraz pomoc Krajowi w najtrudniejszych momentach. Celem Dnia Polonii i Polaków za granicą jest potwierdzenie więzi z Macierzą i jedności wszystkich Polaków, tak mieszkających w Kraju, jak i żyjących poza nim. (por. Dz.U. z 2002 r. Nr 37, poz. 331) Dobrze się składa, że to ważne święto łączy się w kalendarzu z Dniem Flagi Rzeczypospolitej Polskiej. Dzięki temu jeszcze wyraźniej wybrzmiewa idea patriotyzmu rozumianego jako budowanie jedności w różnorodności.\nZwiązane z Dniem Polonii uroczystości i imprezy, w różnych miejscach świata rozciągają się nieraz na dni wolne od pracy najbliższe drugiemu maja. W tym roku miałem zaszczyt wziąć udział w brukselskich obchodach święta polonii w niedzielę 6 maja. Punktem szczytowym była Msza święta, odprawiona w przepięknym kościele Notre Dame de la Chapelle. Teksty liturgiczne, traktujące o wzajemnej miłości chrześcijan stanowiły w tym dniu wyjątkowo sprzyjającą kanwę do refleksji na temat tego co łączy wszystkich Polaków a także wyzwań jakie stoją przed nami na drodze do jedności.\nDużą pomocą w tych refleksjach były słowa homilii księdza profesora Waldemara Chrostowskiego z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie – znanego biblisty, konsultora Rady Episkopatu Polski, człowieka od lat zaangażowanego w dialog polsko-żydowski. Ten wybitny kaznodzieja potrafił poruszyć bliskie memu sercu struny, nazywając po imieniu kluczowe problemy, stojące na drodze do jedności Polaków nie tylko w kraju ale również poza jego granicami. Pozwolę sobie przytoczyć niektóre cenne myśli tej homilii.\nCzy jest coś, co rzuca cień na polskie życie społeczne i polityczne, nierzadko nawet na życie towarzyskie i rodzinne? – pytał retorycznie kaznodzieja – Tak, niestety tak! To podziały istniejące w Ojczyźnie i na emigracji, czasami tak głębokie jak mroczne i groźne bywają przepaści. O ile różnice opinii, poglądów, stanowisk i zapatrywań są uzasadnione, a nawet potrzebne, bo mogą być ożywcze i stymulujące, o tyle takie społeczne podziały, które wyrastają z szerzenia wrogości i nakręcania złych emocji, są wielce niszczycielskie i gorszące.\nZdecydowanie podzielam tą opinię i ogromnie boleję nad faktem, że nadal tak trudno nam postrzegać różnorodność jako bogactwo i potencjał. Zbyt łatwo kwalifikujemy jako przeciwnika kogoś, kto nie podziela naszej wizji, ma inne zdanie na dany temat, realizuje konkurencyjny projekt, wyznaje inne wartości, nie posiada wystarczającej wiedzy itp. Niejako z automatu przypisujemy mu złą wolę, postrzegamy jako zagrożenie, czujemy się w obowiązku uratować świat przed jego „zgubnym” wpływem.\nCzy jest na to rada? Prof. Chrostowski ratunek widzi w dobrze rozumianym patriotyzmie: Prawdziwy patriotyzm w naszych czasach polega więc także na tym, aby budować jedność w różnorodności. Polskość wyrażana od wieków dwoma barwami – białą i czerwoną – powinna oznaczać biel niewinności i dobroci, zaufania i współpracy, oraz czerwień ofiary i gotowości do poświęcenia, solidarności i miłości. Taki właśnie patriotyzm – włączający a nie wykluczający – jest rzeczywistym owocem wiary i biblijnie rozumianego „nowego narodzenia”– stwierdził kaznodzieja.\nJak wiemy jedność między Polakami sprawdza się w momentach próby. Przykładem takiej próby jest głośna w chwili obecnej sprawa planów usunięcia pomnika katyńskiego w miejscowości Jersey City w USA. W bezsensownym, podszytym brudną polityką i prawdopodobnie prywatnym interesem sporze, zaatakowany został przedstawiciel najwyższych władz polskich, wzniecono niedobre emocje i pozwolono im zataczać coraz szersze kręgi. Paradoksalnie jednak takie nieprzyjemne sytuacje mogą stanowić pomoc w uświadomieniu sobie, że nas Polaków o wiele więcej łączy niż dzieli. I rzeczywiście – polonia nie tylko Jersey City zdaje wspaniale egzamin solidarnego opowiadania się za wspólnymi dla Polaków wartościami, zachowując przy tym zimną krew i sięgając po demokratyczne środki sądowe.\nOby solidarne wysiłki podejmowane w obronie symboliki narodowej nie tylko przyniosły oczekiwany skutek, ale również stanowiły inspirujący przykład cywilizowanego rozwiązywania sporów i współpracy ponad podziałami. Polonii w Belgii, Europie, Ameryce i na całym świecie a także Polakom w kraju składam najserdeczniejsze życzenia jedności w różnorodności.\nJako społeczeństwo od ponad ćwierćwiecza przyzwyczajające się do wolności, stopniowo nabieramy śmiałości, aby w sposób szczery i nieskrępowany odkrywać i nazywać własne obywatelskie emocje. Nie musimy już na zawołanie uczestniczyć w pokazowych pochodach i manifestacjach; nie jesteśmy skazani na to, by oglądać je w telewizji; nie jest koniecznością udawanie wzruszenia tylko dlatego, że oczekują tego od nas inni. Możemy w sposób indywidualny i kreatywny poszukiwać form doświadczania tego, czym dla nas jest Polska.\nCzłowiek nie jest szczęśliwy w oderwaniu od środowiska, w którym żyje. Sam przed sobą może udawać, że nie obchodzi go los własnej społeczności, ale w głębi ducha odczuwa brak radości gdy inni się smucą, brak pokoju gdy inni okazują agresję, brak optymizmu itd. Jesteśmy od siebie nawzajem zależni – czy chcemy tego, czy nie. Z Polską i Polakami stykamy się na co dzień. Nie uciekniemy od faktu, że tak wielu z nas dorabia się wykorzystując innych; że tyle afer wokół, tyle urzędniczych nonsensów, tyle nieprofesjonalnej polityki, banalnej i płytkiej rozrywki. Tyle straconych publicznych pieniędzy, tyle zmarnowanych młodych talentów. To wszystko też jest Polską – Polską realną, codzienną, chociaż czasem daleką od „epickich” wyobrażeń.\nCzy potrafimy zaakceptować Polskę i przyjąć ją taką, jaką jest? Pokochać – chociaż nieraz „bez wzajemności”? Czy potrafimy dostrzec w niej piękno prawdziwe i nieudawane? Czy dostrzegamy je we wspaniałej i zarazem trudnej historii, urokach krajobrazu, w niepowtarzalnej kulturze, waleczności sportowców, uścisku najbliższych nam osób, czystych oczach dziecka, które z ufnością patrzy w przyszłość? Czy dostrzegamy piękno w Polsce „bez makijażu”? Jeśli tak, to właśnie wtedy rodzi się w nas patriotyzm. Nasz osobisty, intymny, z serca i w sercu przeżywany. Możemy go doświadczać „w środku”, ale powinniśmy okazywać go także na zewnątrz. Służą temu symbole, gesty, flagi, uroczystości i zgromadzenia.\nAle pamiętajmy o jednym: patriotyzm nigdy nie jest przeciwko komuś. Miłość ojczyzny cierpliwa jest i łaskawa. Taka miłość nie zazdrości sukcesu rodakowi, jest bezinteresowna i nie szuka poklasku, nie unosi się pychą, która uniemożliwia pojednanie i kompromis; nie dopuszcza się bezwstydu (również w mediach), nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Prawdziwa miłość do Ojczyzny nigdy nie ustaje! Mam nadzieję, że św. Paweł wybaczy mi, iż sparafrazowałem zawartą w 13 rozdziale Listu do Koryntian zachwycającą wizję miłości. Wszak miłość do Ojczyzny jest odmianą miłości bliźniego, która ma korzenie w miłości Boga do człowieka.


Polonicus – doroczne spotkania młodych Polaków na Dolnym Śląsku | Dobra Szkoła Nowy Jork\nStrona główna Szkoły letnie (Summer Schools) Polonicus – doroczne spotkania młodych Polaków na Dolnym Śląsku\nSą jeszcze miejsca na VIII Zlot Młodzieży Polonijnej POLONICUS 2016 odbędzie się w dniach 16-29 lipca na Dolnym Śląsku, który wspiera Senat RP, a medialnym patronem jest nasz portal.\nPolonicus – to niezwykłe wakacje w gronie rówieśników nie tylko z Polski, ale również polskich kolegów i koleżanek zamieszkałych na codzień w różnych krajach świata. W ubiegłym roku w Polonicusie wzięli udział młodzi Polacy z Hiszpanii, Francji, Argentyny, Włoch, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Rumunii, Rosji i Łotwy.\nProgram jak co roku jest bardzo bogaty i każdy uczestnik będzie w nim mógł znaleźć coś dla siebie. Podczas dwutygodniowego pobytu w Polsce uczestnicy w nieszablonowy sposób poznają tajniki języka polskiego oraz historii Polski. Oprócz bloku edukacyjnego w programie zlotu znajdują się warsztaty, spotkania, wycieczki, turnieje, zajęcia sportowe i rekreacyjne, karaoke, dyskoteki i wiele innych atrakcji.\nUczestnicy poznają polskie kino, biorą udział w zajęciach teatralnych, śpiewają polskie piosenki, pogłębiają polskie tradycje i zwyczaje. Opiekunowie posiadają doświadczenie i niezbędne uprawnienia MEN. Trenerzy i instruktorzy to ludzie z pasją i najlepszymi kwalifikacjami.\n– Termin zgłoszeń na tegorocznego Polonicusa upływa 31 maja,\n– Opłata za wycieczkę fakultatywną będzie pobierana na miejscu,\n– Każdego uczestnika obowiązuje zaliczka w kwocie 100 Euro płatna do 30 kwietnia,\n– Wszystkie opłaty kierujemy bezpośrednio na konto Fundacji:\nRaiffeisen: 54 1750 0012 0000 0000 3283 7123\nPoprzedni artykułWycieczka do Waszyngtonu , nagrodą za udział w konkursie w Polskiej Szkole Dokształcajacej w Lakewood , NJ\nNastępny artykułDać dobry przykład


Pod Poznaniem spłonął kombajn - Radio Poznań\nPod Poznaniem spłonął kombajn\nPublikacja: 10.07.2018 g.19:46 Aktualizacja: 10.07.2018 g.19:50\nStraż otrzymała informację o zdarzeniu o 12.30.\nFot. (OSP Granowo)\nPożar gasiło pięć zastępów straży pożarnej. Do zdarzenia doszło w miejscowości Smętówko w gminie Stęszew.\nStrażacy szybko podjęli interwencję. Udało się ugasić pożar i zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się ognia. Nikomu nic się nie stało.\nOSP Granowo /\nOn 10.07.2018 godz. 22:30\nBył ubezpieczony chyba\nZnane pisarki w Poznaniu\nRada Miasta uznała dziś nowymi patronkami ulic na Strzeszynie Literackim. Dziesięć z nich zaproponowała Fundacja Kochania Poznania.\nSzczyt państw UE i Bałkanów Zachodnich w Poznaniu\nOgłosił to dziś w Londynie premier Mateusz Morawiecki.\nPilanie wybierają się na Arktykę\nJuż jutro rozpocznie się wyprawa badawcza wzdłuż zachodniego wybrzeża Spitsbergenu.


Sami tworzymy naszą rzeczywistość - DZIENNIK WAREZA\nSami tworzymy naszą rzeczywistość\nopublikowany - 29 marca, 2022 w prawdziwie/świadomie/zdrowotnie\nSami tworzymy naszą rzeczywistość. Piszę o tym od jakiegoś czasu, a i tak sam nie umiem się z tym pogodzić. Zatem ta przeszkoda dotyczy nas wszystkich. A zrozumienie, które dotyczy natury świadomości pozwoli nam osiągnąć wszystko czego chcemy. I nie będzie to tylko zdrowie i dobre samopoczucie. To ogromna moc, która jest nieustannie do naszej dyspozycji w każdym momencie naszego istnienia. Możemy nią zmieniać wszystko, co zechcemy.\nZacznijmy od meritum. Woda, jak wiemy, jest powszechna i prawdopodobnie jest też najbardziej tajemniczą substancją na Ziemi. Oprócz tego, że daje życie, buduje bądź niszczy, jest nadprzewodnikiem, na głębokości 50 m woda morska ma skład identyczny do krwi ludzkiej, poza żelazem, jest tak niesamowita, że możemy poprzez ukierunkowane myśli zmieniać skład cząsteczek wody. Co to dokładnie oznacza?\nDoświadczając i zarazem projektując pozytywne emocje /miłość, szczęście, radość/, woda w naszym organizmie zmieni się w swojej krystalicznej strukturze i staje się uzdrawiającą i korzystną substancją dla nas i dla środowiska. Odkrycia tego dokonał dr Masaru Emoto. Ludzkie ciało składa się głównie z wody, więc wyobraźmy sobie, jaki wpływ ma ona na nasze samopoczucie. A wszystko to dzieje się za sprawą naszego sposobu myślenia. Co gorsza, nasze negatywne myślenie ma negatywny wpływ na naszą istotę.\nNasza ludzka energia, myśli, słowa, dźwięki, idee wpływają na molekularną strukturę wody. A ta woda to podstawowe źródło życia na naszej Ziemi. Ale woda może zmieniać się na poziomie molekularnym w odpowiedzi na bodźce zewnętrzne, takie jak pozytywne myśli. Przełomowe badania dr Masaru Emoto pokazują, że myśl na subtelnym poziomie energii może być replikowana na niższym i bardziej fizycznym poziomie. My sami zaś jesteśmy jednością z naszym środowiskiem, a ono z nami.\nNasze wzmocnione nauką ego sprawia, że wierzymy w oddzielenie od środowiska. Wierzymy, że naturę trzeba ujarzmiać i zdobywać. Nic bardziej mylnego, gdyż natura to uniwersum, to Bóg. Każda religia nam mówi, że nie jesteśmy oddzieleni od Boga. Zatem nie jesteśmy oddzieleni od natury.\nI to jest klucz ta jedność i zgodność ze wszystkim. Jako ludzkość poszliśmy drogą ego, a nie natury. Wymyślamy, tworzymy, budujemy, ale i niszczymy, zabijamy i degradujemy, bo nie czujemy jedności ze wszystkim, tylko się wywyższamy.\nA tak naprawdę to stan umysłu wpływa na nasze zdrowie i samopoczucie. Nie raz, gdy staram się tłumaczyć, ktoś się upiera, wówczas odpuszczam. Choć sam popadam czasem w smutek, wiem już, że np. emocja wściekłości, zawiści bądź nienawiści, może spowodować chorobę fizyczną. Pod tymi określeniami czai się piractwo drogowe, wojna, przemoc domowa, czy inna forma agresji. To te zjawiska mają poważne konsekwencje dla wysyłających tę złą energię.\nZatem to uczucia, których doświadczamy na co dzień, rzutują na nasz świat, mogą też wpływać na nasze DNA. Dobrą wiadomością jest fakt, że te szkodliwe skutki można odwrócić, odczuwając pozytywne stany emocjonalne.\nPozytywne uczucia wytworzone przez umysłową moc myśli wpływają na nas w tak bezpośredni i intensywny sposób, że czasami nawet ci z nas, którzy całkiem dobrze rozumieją te mechanizmy, wciąż są zdumieni tą mocą. A najpotężniejsze działanie mają uczucia miłości, radości i wdzięczności. One to powodują największe pozytywne zmiany, niejednokrotnie graniczące z cudem.\nKażdy z nas ma moc tworzenia wybranej przez siebie rzeczywistości poprzez nasze myśli i stany świadomości. W rzeczywistości każdy z nas robi to na co dzień. Dlatego też choroba, niedostatek, nieszczęścia znamionują zły stan naszego myślenia. Nie możemy też obwiniać zewnętrznych czynników za nasz stan emocjonalny. Myśli i emocje są nasze. Możliwość negatywnej lub pozytywnej reakcji na każdą sytuację jest całkowicie zależna od nas. Dlatego mówi się, że człowiek jest naczyniem miłości, które musi nieustannie napełniać. Otóż tak właśnie jest!\nSami tworzymy naszą rzeczywistość – Podsumowanie:\nTo miłość, radość i szczęście budują nasz dobrostan, a niskie uczucia i emocje nas degradują. Mówi się “jestem kim jestem”, “nie zmienię się”. Faktem jest, że nie jesteśmy tym, kim jesteśmy. Jesteśmy tym, kim myślimy, że jesteśmy. Mało tego, tym kim jesteśmy, zarządza nasze ego. A ciało i umysł mogą być kierowane w określony sposób przez język i myśli.\nTo zdolność świadomości do bycia skuteczną. Kierując naszą energię na wiarę w konkretny wynik, możemy wpływać na siebie zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Jeśli używamy energii w korzystnym celu, efekty będą zdumiewające. Jeśli używany w złowrogim celu, efekty nie będą przyjemne.\nPS. Jesteśmy tym co myślimy. Wszystko, czym jesteśmy, powstaje z naszych myśli. Naszymi myślami tworzymy nasz świat. – Budda\nTags: tworzymy rzeczywistość\nJak tworzymy naszą rzeczywistość? Fizyka kwantowa wciąż nam powtarza, że żyjemy w wieloświecie. Mało tego, nie\npoprzedni post Previous post: Co to jest Matrix?\nnastępny post Next post: Martwienie się to marnowanie energii


Dzień z życia M.: czerwca 2015\nOstatnio pisałam do Was dokładnie 2 miesiące temu... Ależ jestem nieogarnięta ;)\nNie ma co się usprawiedliwiać, przepraszać i bić w piersi. Wyszło jak wyszło, powodów było wiele. Odcięłam się na jakiś czas od życia w sieci i pożyłam intensywniej w realu. Czasami trzeba i tak :)\nZaległości już nie nadrobię, ale postaram się powoli zacząć na nowo odwiedzać Wasze blogi, no i rzecz jasna swój :D\nNa dobry początek, po długiej nieobecności postanowiłam pokazać Wam lakier, który jest ze mną od około 1,5 roku. Lakier, którego jakoś nie bardzo miałam jak i kiedy nałożyć, a do którego przekonały mnie paznokcie mojej siostrzenicy. To cudo tak bardzo niepozorne w buteleczce, na jej paznokciach wyglądało tak pięknie, że na drugi dzień sama musiałam go mieć. Mowa tutaj o lakierze marki Golden Rose z serii Selective w numerze 78.\nJest to wyjątkowo piękny odcień zgaszonego różu. Bardzo kobiecy i zmysłowy. Aplikuje się go bez problemu, dwie warstwy i gotowe. Nie smuży, nie bąbluje, wysycha w przyzwoitym tempie. Na moich paznokciach utrwalony Essie GTG trzyma się bardzo dobrze.\nAby nie było tak jednolicie, na mały i wskazujący palec nałożyłam Miss Sporty Candy Shine Glitter Effect w numerze 002. I gotowe.\nDajcie znać, co sądzicie o takim połączeniu. Ja jestem pod wrażeniem tego koloru. Jakie jest Wasze zdanie na jego temat? Jak zawsze czekam na Wasze komentarze.\nAutor: Dzień z życia M. o 20:44\nEtykiety: Golden Rose, NAILART, Paznokcie/lakiery, Recenzje, Róż, Selective 78


Epson L382 - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6641 + tusz Epson T6644 Zestaw z oryginalnym czarnym i żółtym tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6642 + tusz Epson T6643 + tusz Epson T6644 Zestaw z kompletem oryginalnych kolorowych tuszy.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6641 + tusz Epson T6642 + tusz Epson T6643 Zestaw z oryginalnym czarnym, niebieskim i czerwonym tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6641 + tusz Epson T6643 + tusz Epson T6644 Zestaw z oryginalnym czarnym, czerwonym i żółtym tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6641 + tusz Epson T6642 + tusz Epson T6644 Zestaw z oryginalnym czarnym, niebieskim i żółtym tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6642 Zestaw z oryginalnym niebieskim tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6643 Zestaw z oryginalnym czerwonym tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + tusz Epson T6644 Zestaw z oryginalnym żółtym tuszem.\nurządzenie wielofunkcyjne Epson L382 + kabel USB Reinston EKK01 + papier do drukarek Kodak Copier Paper A4 Zestaw z kablem USB o długości 1,8 m + papier do drukarek.\n•\tNiezawodne wydruki o wysokiej jakości\nBardzo fajna i prosra drukarka do domowego użytku. Tusze do tej drukarki sa niedrogie i na długo wystarczają.\nPo 5 dniach użytkowania pojawił się problem z drukiem, konieczne było oczyszczenie głowicy i poduszki, drukarka zalewa głowice, tusz zasycha zatyka dysze i znowu czyszczenie. Problem z zatykaniem dysz pozostał nie rozwiązany w porównaniu do starszego modelu L365 nic się nie zmieniło na lepsze w kwestii druku. Nie mnie szukać przyczyn wadliwego działania, mam nadzieję że nie będę stałym bywalcem serwisu Epson. Dużym plusem jest sposób zasilania w tusz, i koszt jednej butelki 25 zł. Tylko czy rzeczywiście drukowanie jest takie tanie, kiedy konieczne jest częste czyszczenie głowicy drukującej? Odradzam używania płynów udrażniających, nadmiar może uszkodzić głowice. W pracy używam drukarki Canon IP4700 stosuję zamienne kartridże, i wszystko działa nawet po tygodniowej przerwie w drukowaniu.\nja potrzebowałem drukarki prostej w obsłudze , z dużym zapasem atramentu , czasem do drukowania zdjęć , czasem do skanowania. i taka ona jest. prosta , wydajna , mała. jakoś drukowania odpowiednia ( nie potrzebuje matrycy lustra bez skazy) , na zdjęcia z dużego rozmiaru torchę schodzi jej czasu...ale efekt jest ok. myślałem o wyższych modelach z karata sd i automatycznym drukiem obustronnym ....ale z karty sd nigdy nie drukuje bo i tak ogladam zdjęcia w kompie ( Espon ma nawet fajny program w zestawie do obróbki wiec czytnik odpuściłem ) a z kartki ręczni przełożyć moge (choć mało drukuje obu stronie). mi ta drukarka odpowiada ..do domu mega :)\nDrukarkę posiadam od 2 tygodni ,wiec zbyt dużo o niej nie wiem. Po prostu miałem już dość zasychających wkładów z tuszami. Na razie jestem zadowolony.\nNajgorsze badziewie jakie kiedykolwiek miałem, a to nie moja pierwsza drukarka. Przeraźliwie głośna, bardzo słaba jakość wydruku, ponadto urządzenie kiepsko wykonane, delikatne, trzeba się z nim obchodzić jak z jajkiem żeby się nie rozleciało w rękach. Nie polecam, zdecydowanie najgorszy z produktów Epsona jakie kiedykolwiek spotkałem.\nKapitalne urządzenie, mniejszy krewny Epsona L386. Ma wszystko to co 386 poza łączem Wi-Fi, no i oczywiście jest odpowiednio tańszy. Dobra jakość druku + niskie koszty eksploatacji, świetne połączenie.\nBardzo fajne urządzenie wielofunkcyjne. W sam raz do pracy w domu lub małej firmie. Świetnie radzi sobie nawet z wydrukiem zdjęć, oczywiście trzeba wykorzystać papier fotograficzny. Dzięki funkcji druku bez marginesów wydrukowanych zdjęć nie trzeba przycinać.\nO tak zasychający tusz to chyba zmora wszystkich, oni nareszcie znaleźli na to rozwiązanie. Drukujemy rzadko więc dla nas to mega plus. Instalacja szybka i prosta. Dla nas w zupelności wystarcza.\nNajlepsza drukarka, jaką miałam, poprzedni sprzęt nie dorównuje Epsonowi. Bardzo dobra jakość wydruku, drukarka jest prosta w obsłudze, bez problemu można ja skonfigurować, poza tym jest tania w eksptoatacji, to jej najważniejszy atut. Polecam.\nDruk bardzo dbry zarówno w czerni jak i kolorze. Sama drukarka działa bez zarzutów. Bardzo dobry sprzęt, jak najbardziej wart swej ceny. Tusze podstawowoe starczają na bardzo długo. Plus zapas czarnego, u nas nadal nie ruszony. Ogroma pochwała za nowe rozwiązanie, dzięki czemu aplikacja tuszy jest mega łatwa i szybka, plus zapobiega wysychaniu tuszy.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Epson L382, wpisz 1096014 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Domowy wyrób serów - jak to wygląda? - Sery Korycińskie - Serowar Podlaski\nJak wygląda domowy wyrób serów\nDawniej, niemal w każdym wiejskim gospodarstwie, gospodynie robiły domowy ser o charakterystycznym smaku, wytwarzany ze świeżych, naturalnych składników. Dziś domowy wyrób sera nie wygląda tak jak dawniej – ser, który powstaje w naszym gospodarstwie i który trafia na stoły naszych Klientów, odznacza się jakością potwierdzoną przez profesjonalne instytucje (przede wszystkim Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych). Nie zmienia to jednak faktu, że każdy amator sera może w zaciszu własnej kuchni zmierzyć się z domowym wyrobem sera. Oto, na co należy zwrócić uwagę.\nMleko do domowego wyrobu serów\nDo wyrobu sera najlepsze jest świeże mleko od krowy, chociaż uda się zrobić ser także z mleka ze sklepu, pod warunkiem jednak, że nie będzie to mleko poddane ultrapasteryzacji (takie wyroby posiadają oznaczenie UHT), a jedynie pasteryzacji w niskiej temperaturze. Tak przetworzone mleko jest jednak uboższe w wapń, co oznacza, że będziemy mieli uzupełnić jego ubytki, dodając chlorek wapnia, czyli naturalną, bezpieczną dla organizmu, sól wapniową.\nJak w warunkach domowych wyrabia się ser?\nNiechłodzone przez dłuższy czas mleko zakwasza się pod wpływem bakterii rozkładających laktozę, z której powstaje kwas mlekowy. Tak powstaje tak zwane zsiadłe mleko, które zawiera skrzep z białkami i tłuszczami oraz płynną, składającą się przede wszystkim z wody, serwatkę. Jeśli do ścinania mleka wykorzystamy podpuszczkę, czyli enzymy odpowiadające za koagulowanie kazeiny (białka w mleku), otrzymamy ser, który będzie wymagał dojrzewania, czyli czasu, dzięki któremu jego smak i aromat nabiorą głębi.\nDziś już rzadko stosuje się tradycyjną podpuszczkę z suszonych cielęcych żołądków, najczęściej sięgamy po mikrobiologiczne preparaty wyprodukowane laboratoryjnie z mikroorganizmów (grzybów pleśniowych).\nDo tego, by wyrabiać ser w domu potrzebne są jedynie podstawowe kuchenne sprzęty:\nsporej wielkości garnek,\ndurszlak (lub forma serowarska)\nchusta do odcedzania.\nDomowy wyrób sera a miejsce jego leżakowania\nBy zapewnić serowi dobre warunki leżakowania potrzebne jest pomieszczenie, w którym temperatura nie wynosi mniej niż 5 stopni i nie więcej niż 17 stopni Celsjusza. Może to więc być piwnica. Ale jeśli wyrabiamy na własne potrzeby ser w niewielkim mieszkaniu, wystarczy, jeśli zapewnimy mu leżakowanie na najwyższej półce kuchennej lodówki. Ser koryciński świetnie smakuje zaraz po wytworzeniu, a dojrzewać może także pod pergaminowym przykryciem w lodówce. Serowar Podlaski posiada takie miejsca do odpowiedniego leżakowania sera.