Re: Lynmouth [odnośnik] 17.02.21 10:04\n16 X 1957\nSłońce nieśmiało przemykało między zielenią, wyznaczało ścieżkę od trawiastych wzniesień po skalne wzgórza, zaglądało w korony drzew i tliło się wśród krzewów; połowa października przyniosła dziwacznie ciepły dzień, niemal abstrakcyjny wśród wiatrów i jesiennych podrygów Devon. Rozgrzała powietrze, otuliła ziemię i zastopowała mroźny wiatr – uważała to za znak, a może po prostu tak sobie wmawiała, bo łatwiej było znaleźć w tym wszystkim jakiś cel. W plotkach, pogłoskach, zasłyszanych słowach, które prędko uleciały z wiatrem.\nDevon było tropem – lichym i niepotwierdzonym, ale wciąż jakimś. Jakimkolwiek. A tropów było mało, coraz mniej i mniej; kurczyły się niebywale szybko, tak jak szybko jesień chciała królować na błękitnym niebem i lekko po nadejściu popołudnia zmieniała jasność w mrok, a ogrzewające słońce w chłód pozornej nocy.\nTeraz miała jeszcze trochę czasu; dość dużo, bo południe nie nadeszło, a leniwy, ciepły poranek ścielił się na zazielenionych wzgórzach i ścieżkach, pozwalając ostatkom ptasich treli wybrzmiewać gdzieś w górze. Miał być lasek, potem dolina i potem kolejny lasek; aż zza leśnych kotar ujrzy pierwsze dachy i ściany domostw. Tak mówiła mapa, przestudiowana pospiesznie i wepchnięta gdzieś do torby, między najpotrzebniejsze szpargały codzienności a najnowszą gazetę Proroka Codziennego, którą znalazła pod drzwiami w mieście.\nByć może samo posiadanie akurat tego pisma sprowadzało na nią niebezpieczeństwo, ale to nie było teraz ważne. Ważna była wędrówka i słońce wiszące wysoko nad ziemią, koronami najwyższych drzew, nad jej głową, w które wciąż tliła się nadzieja. Tliła; płomień kurczył się z dnia na dzień, czasem faktycznie podrygiwał się do swoistej walki, by dzień później znów zmienić się w żar. Ale wciąż płonął. Tylko to się teraz liczyło.\nInformacje – liczyła na tyle.\nCichy strzępek, drobne wskazanie, lichą myśl, która popchnie ją dalej. I dalej, aż w końcu do niego.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 17.02.21 20:13\nWyprostowałam się, unosząc rękę, żeby jej wierzchem przetrzeć czoło, odsuwając rude kosmyki włosów. Spojrzenie moje zawisło na drzewach przez które nieśmiało przebijało się słońce. Niczym niepewne, wątpliwe, jakby nie wiedziało, czy może wejść wyżej, zajrzeć dalej. Opuściłam rękę przez chwilę wpatrując się w ten urokliwy widok. Ah, jak cieszyło mnie to, że nadal mimo wszystko byłam w stanie dostrzegać to, jaki świat był prawdziwie piękny. Całkowicie nieskalny. Było już zimno, dlatego na dziś miałam na sukienkę narzucony gruby wełniany sweter, który zrobiła mi cioteczka.\n- Neala. - usłyszałam za sobą ponaglający krzyk. Drgnęłam odrobinę, wyrwana z własnych przemyśleń. Obróciła głowę dostrzegając cioteczkę.\n- Idę, idę. - zawołałam, schylając się po wiadro w wodą, którą niosłam ze studni. Nigdy nie byłam zbyt silna ale z jednym wiadrem nawet ja dawałam sobie radę, robiąc po drodze krótką przerwę. Zaraz jednak byłam już w dużym rozstawionym namiocie do którego po chwilę odpoczynku i ulgi przychodzili czarodzieje, którzy niezmiennie stawali do walki. Czasem byli to ci, którzy właśnie uciekli z ziem, które pod władaniem tych potworów były. Nie miało dla mnie znaczenia. Wcześniej jednak już informację dostaliśmy, że w naszym kierunku zbliża się spora grupa. A skoro chwila była, przygotować też się można było. Trochę ciepłego napitku, czystych bandaży, wody do przemycia twarzy. Wszystko na miejscu się swoim zdawało być. Ułożyłam dłonie na biodrach przesuwając spojrzeniem po wnętrzu, jakby zastanawiając się, czy czegoś jeszcze nie brakuje. Na moim ramieniu znalazła się ręka, a gdy głowę odwróciłam spojrzeniem na wujaszka trafiłam. Powiedział, żebym usiadła i odpoczęła chwilę. Siły zebrała, bo zacznie się kiedy pierwszy człowiek na horyzoncie zamigota. I rację miał. Rzadko właściwie kiedy się mylił. Przechodziłam między uzdrowicielami przynosząc im potrzebne rzeczy, zabierając to, co już do użytku się nie nadawało, czasem unosząc rękę, żeby przetrzeć czoło i ruszyć dalej w mój własny bój. I wtedy ją nagle zobaczyłam w wejściu włosy jej jak zawsze słońce rozświetlały, zostawiając jasną poświatę. Oh, na najpiękniejsze sasanki, jakże moje serce z ulgą zabiło widząc ją całą. Kilka słów do cioteczki wypowiedziałam, puszczając się biegiem w jej stronę.\n- Ania! - uniosłam głos, kiedy znajdowałam się już blisko, na tyle, że ręce mogłam na ramiona jej zarzucić i objąć mocno i dokładnie. - Na wszystkich założycieli Hogwartu, jak dobrze, że nic ci nie jest. - wypowiedziałam z ulgą cofając się o krok, by zmierzyć ją wzrokiem. - Martwiłam się okrutnie. - powiedziała unosząc ręce, żeby złapać ją za obie dłonie i ścisnąć mocno. - Oh, ale jak się tu znalazłaś? - zapytałam jeszcze nie odejmując od siebie tęczówek. - Chcesz coś zjeść? Tam dalej coś znajdziemy. - zasypałam ją trochę gradem słów i pytań. Ale och, moja dusza radowała się, na widok tej drugiej z pewnością bratniej. Co do tego nie miałam żadnych wątpliwości.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 18.02.21 16:14\nMigoczące gdzieś w oddali domki, wychylające się zza wielkich drzew domostwa i jasne ścieżki przemykające zawiłym traktem; było w tym widoku coś niesamowicie uspokajającego, dodającego otuchy, niemalże kojącego. Przez chwilę nie zważała już na bolące stopy, ani podrygi chłodnego wiatru, które targały jasnymi kosmykami na wszystkie strony – schodziła w dół wzgórza, tego zalesionego, by wstąpić na dróżkę, która najwidoczniej była jedynie wstępem do wioski – nie do końca wiedziała jakiej, ale to nie miało znaczenia.\nSpojrzenie napotkało strumyk, nieduży, rześki, pluskający niemal wesoło – tyle wystarczyło, by w kącikach ust zadrgał wyraźny uśmiech. Nie wiedziała gdzie jest, ale coś podpowiadało jej, że w odpowiednim miejscu. Wzrok podniósł się z rzecznych zawijasów, osiadając na targanych przez wiatr połaciach materiału – wyglądały jak ścianki namiotów, może jakiś prowizorycznych domków; czym prędzej ruszyła w tamtym kierunku, przyspieszając nieco kroku, z obijającą się o udo torbą i wyrazem nadziei na nieco zmęczonej buzi.\nMinęła ludzi – wpierw kilku, później coraz więcej i więcej; wyrastali tu i ówdzie, jedni zatroskani, inni z uśmiechami, uwijali się i gdzieś pędzili. Nie chciała im przeszkadzać, nie chciała pytać o drogę. Na razie mogła rozejrzeć się sama.\nI rozglądała – badawczo, z ciekawością, uważnością – nie chcąc przegapić niczego, nikogo, najdrobniejszego znaku czy poszlaki, która mogła się przydać. Ludzie gdzieś chodzili, niektórzy trzymali w dłoniach różdżkę, drudzy kosze z pożywieniem; dopiero wtedy zdała sobie sprawę, jak bardzo burczy jej w brzuchu.\nRuszyła w stronę jednego z namiotów, tam gdzie ludzi było coraz więcej; z rozchylonymi ustami i pytaniem pobrzmiewającym we własnej głowie; zniknęło momentalnie, kiedy na horyzoncie zamigotały płomienne kosmyki.\nNiedługo później miała ją już w swoich ramionach, ściskając dziewczęce ciało z taką samą werwą, co samo ściskało ją; och, słodka panna Weasley.\n– Nela! – wypuszczone ciężko, niemalże na bezdechu, kiedy obejmowała jej plecy z wyraźną ulgą. Nie musiała pytać skąd się tutaj wzięła, ale dziwnym trafem zawsze, prędzej czy później, wpadały na siebie. Wypuściła ją z objęć dopiero po dłuższej chwili, teraz uśmiechnięta już od ucha do ucha.\n– Ale urosły ci włosy! – stwierdziła, nieco rozbawiona, dotykając opuszkami palców końców jej rudych kosmyków. Później splotła z nią dłonie, pozwalając samej sobie na długi wydech.\n– To długa historia, trochę się pokomplikowało... szukam Petera, rozdzieliliśmy się, jakiś czas temu...widziałam w gazecie, słyszałam o... o was – wyjaśniła pokrótce, rozglądając się wciąż dookoła – Ale nie miałam pojęcia, że tu jesteś, ale niespodzianka! – cichy śmiech znaczący słowa wypłynął, kiedy pokiwała głową i pozwoliła poprowadzić się tam, gdzie mogłyby coś zjeść.\n– Co to za miejsce? Ci ludzie? – zapytała, zwracając uwagę na poszczególne twarze, które mijały po drodze. W końcu usiadły gdzieś na drewnianej ławie przy wysokim stole.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 18.02.21 20:55\nW życiu każdy w końcu trafia, na bratnią duszę. Byłam tego pewna, jak pewna tego, ze każdy z kwiatów zakwitnąć kiedyś miał. I kiedy na taką się trafiało wiedziało się to od razu. Przynajmniej tak uważałam ja. Mama powiedziała, że bratnie dusze czasem odnaleźć można w tych, których się o to nawet nie podejrzewa. Nie wierzyłam w to za bardzo, ale pamiętałam rady, które mama dawała. Z Anią jednak było tak, jak w moim mniemaniu być powinno. Wiedziałam to od razu. Czułam dokładnie, mimo, że świat miał w jakimś dziwnym nawyku splatać nasze drogi, by potem brutalnie nas rozdzielać. Tak było już w Hogwarcie, kiedy pierwszy raz ze sobą na jedną drogę weszłyśmy, by potem żegnać się płacząc okrutnie, składając sobie przysięgi, których trzymałam się kurczowo. Oh, jakie szczęście miałam, że Londyn swoją łaskawość mi okazał, ponownie łącząc nas ze sobą. To miłe były dni, pełne śmiechu i słońca, nawet jeśli za oknem deszcz zalewał ulice. A potem, jak to z nami bywało znów rozstać się musiałyśmy. Starsze, nadal jednak tak bliskie sobie jak dawniej. Ale rzeczywistość brutalna była. A ja, choć moje serce rozpadało się na pół, wiedziałam, że bez Brendana sama zostać nie mogę, choć samodzielna byłam już od czasu sporego. Nie chciałam jednak, by walcząc o lepszy świat, musiał martwić się o siostrę w Londynie. Może przeczuwał w kościach w jakiś sposób wiedział, do jakich tragedii tam dojść może. Fakt, że znów stała przede mną, wydawał się jak sen. Ale był realny, zrozumiałam to gdy tylko ręce wokół niej zacisnęłam. Oh, jakże ja tęskniłam za nią całą. Dźwiękiem wypadających słów, uśmiechem na pięknej twarzy otulonej aureolą jasnych, pięknych włosów, których tak strasznie zawsze jej zazdrościłam. Zaśmiałam się, lżej czując się na duszy, że cała i zdrowa mimo tego szaleństwa jest. Splotłam dłonie z tymi należącymi do niej, zaciskając palce.\n- Twoje są tak samo piękne jak zawsze. - westchnęłam z pełnym uwielbieniem dla jasnych kosmyków, po których przejechałam spojrzeniem. Cieszyłam się, że jest obok. Z nią zawsze jakoś raźniej było. Wysłuchała słów, którymi wyjaśniała powód, dla którego znajduje się właśnie tutaj, marszcząc do tego brwi. Wydęłam usta, zastanawiając się chwilę. - No jestem, Devon to ziemia krwi mojej. A wiesz, że jak Brendan wyjechał to ja do cioteczki i wujaszka przenieść się musiałam. Pomagają gdzie się da, a ja razem z nimi. Robię co mogę, od prania po gotowanie czy leczenie jakiś siniaków. - wytłumaczyłam, łapiąc ją za rękę by poprowadzić znajomymi sobie ścieżkami. - To konkretne to tymczasowy obóz dla tych co z innych hrabstw napływają i tych co pomocy medycznej potrzebują. Tam dalej są namioty do spania. A zaraz znajdziemy się w takim większym, gdzie prowiant można dostać. - wyjaśniałam dalej, pokazując ręką. Lynmouth nie było dużo, ale leżało dostatecznie blisko ziem Abbotów, by móc robić dla nich za drugą, bezpieczną linię. Odebraliśmy po misce zupy i kawałku chleba i wyszłyśmy na dwór, żeby usiąść przy ławkach. - Dobrze, tylko roboty dużo. Zawsze co robić jest. - uniosłam łyżkę wkładając sobie zupy do buzi. Rozejrzałam się dookoła. Ludzie przechodzili obok, wokół ciągle zdawało się coś dziać. Ktoś dokądś zmierzał. - Myślisz że Peter może być tutaj? - wróciłam do tematu marszcząc krótko brwi, spoglądając na nią strapiona. Niedobrze, że brat z siostrą rozdzieleni zostali. Źle bardzo.\n- Neala! - usłyszałam za sobą znajomy głos, nawołujący mnie. Poderwałam się na chwilę podbiegając do niej, wcześniej Ani mówiąc, że wrócę zaraz. Łapiąc kobietę o równie płomiennych włosach za dłonie i tłumaczyłam jej żywo zaistniałą sytuację. Kilka kiwnięć głową i byłam znów na miejscu.\n- Cioteczka mówi, żeby do namiotu medycznego iść pomóc jak jeść skończymy. Wujaszek tam jest, on lepiej powinien się orientować, jak w ogóle szukać pośród tych ludzi wszystkich co tu są. - zaproponowałam zatapiając znów łyżkę w zupie. - Sama tu przyszłaś? - zapytałam jeszcze zerkając na nią znad miski.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 22.02.21 12:55\nWszyscy żyli tam w jakimś swoim dziwacznym rytmie, którego nie widziała już od dawna; pozornie zwyczajnym, zrozumiałym, codziennym – być może przypominali jej pracowite mrówki otaczające mrowisko, być może byli innymi żyjątkami, które wiedzą, że człowiekowi potrzebny jest drugi człowiek.\nBo potrzebowali siebie nawzajem – tak jak ona potrzebowała jej, i jak uśmiech na wargach potrzebował jej słów o włosach, uroczych i beztroskich, na które mogły sobie pozwolić, na króciutką, dobrą chwilę. Tak jak ranni potrzebowali medycznej pomocy, a ci pod namiotami, które wskazała dłoń Neali, potrzebowali mieć się kim zaopiekować. Może żeby nie myśleć o tym, że sami potrzebują opieki.\nI ci, którzy potrzebowali snu, pożywienia i wody.\nByć może byli po prostu tymi, którzy dawali nadzieję; sunęła wzrokiem po krzątających się sylwetkach, wpierw wędrując z miską zupy w dłoniach ostrożnie, nie chcąc – mimo własnego poruszenia i nerwowości w żołądku – rozlać choć kropelki. Później wiosłowała łyżką prędko, słuchając słów panny Weasley uważnie.\nByła u siebie; na swoich ziemiach, w swoim domu. Wśród swoich ludzi, którzy pomagali jej, a ona pomagała im. Przez krótką chwilę zastanawiała się, czy z jej bratem na pewno wszystko dobrze, czy może jak Peter, błądził gdzieś po świecie, nie mogąc trafić do swoich.\nAle nie powiedziała tego na głos, decydując się zostać przy potakiwaniu głową i pospiesznym jedzeniu.\nDziewczęce wargi rozchyliły się i zamknęły prędko; myśli nawiedził niepokój i zwyczajna...niewiedza, wobec której ciężko jej było dywagować, nawet ze samą sobą. Chwilę później rozbrzmiał czyjś głos, kobiecy, a spojrzenie Anne powędrowało wzdłuż źródła dźwięku, zaraz potem za oddalającą się sylwetką młodej Weasley.\nKolejnym kilku łyżkom towarzyszyła czujna obserwacja otoczenia; patrzyła jak Neala rozmawia z kobietą o włosach takich samych jak jej; kiedy dziewczyna wróciła, tamta pani okazała się jej ciocią.\nMłoda Beddow w pośpiechu pokiwała głową, kończąc własną miskę z zupą.\n– Nie wiem – rzuciła po chwili, wracając do rozmowy o Peterze – Gdyby tutaj był, pewnie byś o tym wiedziała, prawda? – rzuciła nieco niepewnie, w międzyczasie przegryzając kromkę chleba – Widziałabyś go, rozpoznała – nawet jeśli byłby w namiocie dla rannych, do którego miały iść. Mimo to, dziwaczne ukłucie niepokoju pojawiło się gdzieś w trzewiach i rozlało się w górę kręgosłupa.\nCo jeśli tam był?\nCo jeśli leżał na noszach i potrzebował pomocy, a jej nie było przy nim tak długo i długo?\n– Bo... nie macie tu... martwych? – wymamrotała, nie do końca rejestrując, czy skierowała słowa do niej, czy tylko samej siebie. Odległe i niepewne, jakby nie należały do niej.\nNie, to nie było możliwe.\nPokiwała głową na słowa rudowłosej po jakimś czasie, odkładając pustą miskę na bok.\n– Spotkałam kilka osób po drodze, znajomych – mruknęła po chwili – Ale to tylko na moment. Muszę znaleźć Petera przed zimą.\nJedyny cel, jedyna wiadoma w tym świecie. Potrzebowała tylko tyle i aż tyle.\nZaczekała aż Neala skończy jeść, a kiedy obydwie miski stały puste, wraz z panną Weasley odłożyła je na należne miejsce i ruszyła w kierunku, który wcześniej wskazała pani ciocia Neali.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 27.02.21 23:44\nOh, jakże moje serce i oczy radowały się na widok bratniej duszy, która właśnie przede mną stała. Martwiłam się ostatnio okrutnie, kiedy sowa wracała nie niosąc żadnej odpowiedzi. Czas lubił na okrutnie rozdzielać. Ale szczęśliwi dla mnie zawsze też jakoś łączył nas ponownie. Żałowałam, że jeszcze nie wiem jak korzystać z teleportacji, wtedy nasze kontakty mogłyby być bardziej swobodne. Zaciskałam dłonie na tych należących do Annie, zaraz prowadząc ją w stronę namiotów w której przygotowywane było jedzenie dla wszystkich. Żadne tam rarytasy, czy wykwitności. Zwykła zupa na mięsie z warzywami, chleb też jakiś niezwykły nie był. Ale smaczna była, czuć to było. Bo w jedzeniu nie chodziło o te wszystkie kawiory, szampany i inne tego typu rzeczy, tylko żeby było z odpowiednią dbałością i uczuciem przygotowane. Zaczęłam mówić, wyjaśniać jej sytuację choć chwila to za mało było, żeby wszystko opowiedzieć dokładnie co i jak. Krótkie wezwanie cioteczki poderwało mnie, po którym wróciłam, żeby znów zasiąść na przeciw niej wałkując łyżką zupę. Zmarszczyłam rude brwi, kiedy z ust blondwłosej wydostawało krótkie pytanie, na które pokręciłam przecząco głową przeżuwając jedzenie.\n- Rozpoznałabym jeśli bym widziała. - zgodziłam się najpierw zanurzając łyżkę w resztkach pozostałej zupy. - Tylko od rana w kuchni z cioteczką siedziałam. Taki gar zupy to nie lada wyzwanie jest. - włożyłam kolejną łyżkę do buzi i ugryzłam trochę chleba. - Właściwie tylko z samego rana jak żeśmy przyjechali to zapoznaliśmy się w trójkę z układem tutaj. - wyznałam przesuwając spojrzeniem dookoła. Wokół mijali ich ludzie, wchodzili po jedzenie nowi, zastępując na miejscach tych, co skończyli już jeść.\nNa kolejne z pytań otworzyłam szerzej oczy, ale zaraz jakby wróciły do normy. Bo jednak, wiedziałam, że są miejsca w których są i jest ich więcej. Trwała wojna, wiedziałam o tym dokładnie. Widziałam zranionych, zrozpaczonych ludzi, którzy stracili swoje własne bratnie dusze.\n- Tu nie. - przyznałam więc spokojnie, wsadzając do ust ostatnią łyżkę zupy i kawałek chleba. Chwilę później opłukane miski odstawiliśmy na kuchnię.\n- Znajomych? - zapytała, obracając ku niej głowę, kiedy prowadziłam ją w stronę namiotu medycznego. - Znam któryś? - chciałam wiedzieć, robią kolejne kroki przez chwilę nie patrząc przed siebie, ale drogę znałam, zaraz też wzięłam i zerknęłam na drogę, żeby przypadkiem kroków nie postawić źle. - Oczywiście, że musisz. - zgodziłam się z nią spokojnie. Wyobraźnie wielką miałam, a może i serce samo mi mówiło, że normalnie nie robiłabym niczego innego, gdyby z Brendanem mnie świat rozdzielił, a nie była to jego decyzja. Przeszłyśmy przez wejście do magicznego, namiotu w środku zdecydowanie większego. Znajdowały się tak trzy rzędy łóżek, a przed nami wyrósł wujaszek.\n- Nela, Annie, tak? - upewnił się spoglądając na blond dziewczynkę. - Nela wie, ale tobie wyjaśnię. - powiedział najpierw. Za plecami wujaszka ludzie uwijali się, zajmując miejsca przy pacjentach. - Są trzy grupy, najtrudniejsze przypadki, zranienia zaawansowane i te podstawowe. Marina i Dorotha działają, ale trochę ich jest. - odwrócił się na pięcie, żeby odejść, jednak zatrzymał się, jakby sobie coś przypominając. - Brata szukasz, słyszałem, przejdź się najpierw i zobacz, czy tu jest, ale twoja pomoc zda się. Mało rąk zawsze jest. Porozmawiamy więcej potem, dobrze? - upewnił się jeszcze zostawiając nas same. Ruszyłam w kierunku kobiet o których i obróciłam głowę do kobiet. - Pomożesz? - zapytałam jej jeszcze, bo przecież wcale nie musiała, może śpieszyła się gdzieś. - Wiesz, mogłabyś u nas zostać, jeździmy w różne miejsca w Devon. - wyjaśniła niby nie spytała ani cioci, ani wujka, ale wątpiła, żeby odmówić mieli komuś, kto potrzebował pomocy.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 28.02.21 19:27\nLos był dziwacznym tworem. Płatał figla bezustannie, pogrywał w dziwną grę, która zdawała się nie mieć żadnych zasad, niszczył i naprawiał, przynosił nadzieję i wraz z drobnym podmuchem wiatru potrafił ją odebrać; jakimś dziwnym trafem raz po raz stawiał je na swojej drodze, a to było wystarczającym, by była mu wdzięczna, nieważne jak niesprawiedliwym potrafiłby być. Prędzej czy później trafiały na siebie, zwykle w całkowicie przypadkowych momentach i chwilach, wrzucone w absurdalne punkty swojego życia, raz jedna, raz druga, z jaskrawym wspomnieniem pierwszych, wspólnych dni pośród murów Hogwartu. I tam panna Weasley się nią opiekowała; być może właśnie los postawił rudowłosą dziewczynkę w takim miejscu – miała być jej stróżem, opiekunem, wraz z ujęciem dłoni pomocą w przebyciu kolejnej z dróg.\nRaz po raz potakiwała głową na słowa dziewczyny; robili tutaj wiele, potrzeba było jeszcze więcej – i rąk do pomocy, i pożywienia, i surowców, i pewnie miliona innych rzeczy, których nie mogła im ofiarować. Tylko odrobinę własnego czasu, chociażby w formie wdzięczności za miskę zupy.\n– Oj, chyba nie, chociaż... – odpowiedziała, marszcząc na moment brwi. Przypadkowe spotkania, przypadkowe rozmowy, gesty i słowa – wszystko to, co pozornie nieważne, potrafiło zmienić tryb, wywrócić jej dzień do góry nogami; widywała znajome twarze ze szkoły, parę miesięcy temu zdarzyło jej się nawet dostrzec dzieci z sierocińca. Ostatnie tygodnie były jednak nieco inną bajką.\n– Chłopca, a nawet dwóch, z Gryffindoru. Starszych od nas – skwitowała, wracając wspomnieniem do Marcela, który był właśnie tym przypadkiem – pozornie nieważnym, nawet niechcianym, finalnie zmieniającym niemalże wszystko. Był też ciemnowłosy James, którego kojarzyła ze szkoły nieco bardziej. Teraz jednak wspominki starszych prawie-znajomych – choć sama nie rozumiała jeszcze, kim byli dla siebie teraz, w wojennej zawierusze, rozrzuceni po surowym świecie – nie były na miejscu. Nie kiedy znalazły się w namiocie, wewnątrz dużo większym niż na zewnątrz, zaraz obok mężczyzny, który okazał się wujkiem Neali.\nPowoli pokiwała głową, słysząc własne imię, później słuchając uważnie instrukcji, o których mówił; o magii leczniczej wiedziała niewiele, bardzo mało, a ćwiczenia na lekcjach w Hogwarcie wydawały się czymś niesamowicie odległym; szczególnie teraz, gdy błądziła wzrokiem po okolicy, zawieszając go na dłuższe chwile na zgromadzonych ludziach – tych, którzy leżeli na noszach, o twarzach wykrzywionych bólem, z przemokniętymi od krwi bandażami.\nPrzytaknęła głową raz jeszcze, bardziej żywiołowo, w międzyczasie z cichym sykiem wciągając powietrze; gdzieś w środku poczuła ukłucie, bolesne, niechciane, uwierające – strach. Strach, że Peter mógł być gdzieś tutaj. Strach o to, że ktoś lada chwila mógł tutaj umrzeć, nawet jeśli nikogo nie znała. Śmierć była czymś przerażającym.\n– Oczywiście – wypuszczone w kierunku Neli słowa wybrzmiewały tym niepokojem; wciąż rozglądała się wokół, kiedy podchodziła bliżej niej – Czym mam się zająć? Nie wiem zbyt wiele, ale postaram się pomóc – wymamrotała cicho, podnosząc spojrzenie na koleżankę nieco niepewnie, jak gdyby nie wiedziała, czy faktycznie będzie umiała zrobić cokolwiek.\n– Ja... tylko się rozejrzę, dobrze? Rozejrzę i zaraz do ciebie wrócę – powiedziała niemal szeptem, biegając spojrzeniem po buzi rudowłosej. Zaraz potem odwróciła się i powolnym, jakby uwięzionym w letargu krokiem ruszyła przez środek namiotu; korytarz między łóżkami okazał się przerażającą ścieżką, śledzenie wzrokiem zajętych przez kolejne osoby łóżek sprawiało, że serce biło jej niespokojnie, głośno, obijając się o więzienie żeber niemalże boleśnie. Kolejne ciało, kolejna twarz, kolejny ból, większy i mniejszy – jak wielu było ludzi, którzy potrzebowali pomocy? Jak wielu wojna chciała jeszcze pożreć?\nMinęła dłuższa chwila – przedłużała ją nieświadomie, nie potrafiąc przyspieszyć kroku, rozglądając się uważnie, zawieszając wzrok na dłużej niż to wymagane; ale bała się okropnie. Zobaczyć go tutaj. Po raz pierwszy brak jego widoku był zbawieniem.\nKiedy wróciła do młodej Weasley, czuła, jak drżą jej dłonie – z ulgi bądź strachu; nie potrafiła stwierdzić.\n– C-co mogę zrobić?\nRe: Lynmouth [odnośnik] 09.03.21 23:52\nZajadając zupę, po prostu się cieszyłam. Los miewał w zwyczaju rozdzielać nas od siebie, ale szczęśliwie w zwyczaju miał również na nowo stawać obok siebie. Zajadałam, wiedząc, że potrzebuje energii, bo dzień był w rozkwicie a do zrobienia nadal pozostawało wiele.\n- Dużo? - zapytałam z zaciekawieniem, wkładając do ust łyżkę zupy. - Powiesz o nich coś więcej? Gryfonów to było sporo z tego co pamiętam. - przyznała, nabierając kolejną porcję. Chociaż pamięć z czasem się rozmyła. Niewielu ludzi zapamiętałam z czasu Hogwartu, bo i niedługo tam byłam. Rok ledwie, zdawał się niczym w porównaniu do pięciu lat po nim. Nie marnowałyśmy czasu, jednocześnie korzystając z szansy, którą rzucił nam los, chciałam wiedzieć możliwie jak najwięcej, kiedy wędrowałyśmy w stronę namiotu uzdrowicieli.\nZnałam ją, byłam moją duszą bratnią wiedziałam o tym doskonale, dlatego nawet teraz, bo rozłące którą sprezentował im los byłam w stanie dostrzec, jak wciąga w płuca powietrze. Musiała się denerwować. Nie potrafiłam nawet wskazać dokładnie, jak mocno drżałoby moje serce gdybym była w jej sytuacji. Stała tutaj w całkowicie obcym mieście mając zaraz dowiedzieć się, czy na którymś z tych łóżek nie leży Brendan. Wypowiedziane potwierdzenie chęci pomocy, jedynie potwierdzało to, co zdawało się już wiedzieć.\n- Marina i Dorotha nam powiedzą, nie martw się, też nie potrafię wiele. Ale nawet tyle zabierze trochę roboty z ich ramion. - przysunęłam się bliżej, widząc, jak niepewność ogarnia ją całą. Uniosłam dłonie łapiąc ją za rękę, kiedy jej usta opuściły kolejne słowa.\n- Chcesz żebym poszła z tobą, Annie? - zapytałam ściskając mocniej jej w jednym geście chcąc okazać jej wsparcie i pomoc, gdyby takiej właśnie potrzebowała. Wolałabym sama stawić czoła takiej wycieczce i Ania zrobiła to samo, tylko chwilę obserwowałam ją, kiedy zaczęła przesuwać się między łóżkami - jak sądziłam z ciężkim i ściśniętym sercem. Byłam obok, miałam nadzieję, że mimo wszystko miałam ku temu świadomość. Wzięłam wdech w płuca odwracając się na pięcie i podbiegając do działających już kobiet, które przywitały mnie krótkim uśmiechem.\n- Od lewej Neala, najtrudniejsze mają zaleczone. Nakładaj bandaże i likwiduj siniaki, patrz czy nie ominęłyśmy czegoś. Jak niewielkie sama działaj, wiesz już dużo więcej niż wcześniej. Kiedy z jakimś skończysz i rozmawiać z tobą będzie wołaj chłopaków, niech wynosząc go na namioty, odkażaj miejsce i dalej. - przytaknęła krótko głową, biegiem pokonując kilka kroków, podwijając długie rękawy sukienki, zakładając przez szyję biały fartuch, który dostałam, drugi odkładając na bok dla przyjaciółki. Zatrzymałam się przy pierwszym pacjencie.\n- Dzień dobry, jestem Neala... - przedstawiłam się, rozpoczynając rozmowę. Nigdy z nimi nie miałam problemów. Tak poznawałam kolejnych ludzi, kolejne historie, wszystkie z nich zdawały się w tych czasach jednak ciężkie, uśmiechałam się pokrzepiająco, zmieniając bandaż, lecząc otarcia, jak mi nakazano. A kiedy pacjent nie skarżył się na nic więcej, wołałam jednego z chłopców, by pomógł opuścić prowizoryczny szpital. Tak naprawdę, nie było to trudne zajęcie, ale przy tylu rannych tymi mniejszymi ranami, nie zawsze miał kto się zająć. Kiedy Ania znów podeszła znajdowała się już przy trzecim pacjencie.\n- Tam na krześle jest fartuszek. Potrafisz magii leczniczej trochę? Jak nie, to zajmij ich rozmową, podaj szklankę wody, bandaż zmień. - spytała zawieszając na niej spojrzenie. Podając jej szklankę z czystą wodą. - Do nas należą siniaki, otarcia i oparzenia mniejsze. Czasem migreny, albo zmiana bandaży. Czasem po prostu porozmawiać z kimś potrzebują. Będziemy działać razem, raźniej nam będzie. - obiecałam posyłając jej pokrzepiający uśmiech. - Wszystko w porządku? - zapytała ją jeszcze zanim ruszyły razem w kierunku kolejnego łóżka.\nMinuty mijały jedna z drugą, nawet na moje barki kładąc zmęczenie. Po takim dniu przypominało mi się, jak Brendan kiedyś przyszedł i mówił, że nadgarstek nadwyrężył i czarować wieczorem móc nie będzie. Teraz rozumiałam dlaczego. Zaklęcia nie wychodziły zawsze. Niektórzy pacjenci marudni byli, niektórzy wręcz przeciwnie, widocznie potrzebowali chwili, by ktoś porozmawiał z nimi otwarcie i szczerze. Na jedno wolne i zdezynfekowane miejsce, pojawiał się ktoś kolejny i tak przez chwilę ilość osób zdawała się nie mieć końca. Ale po godzinie, może jej połowie, zaczęło się robić lepiej. Lżej zdecydowanie. W końcu robota była skończą. Opadła na jedno z łóżek.\n- Padam z nóg. - wyznała szczerze, pociągając za sobą przyjaciółkę. - Myślałaś, Annie, o tym co mówiłam ci wcześniej? Mogłabyś zostać na dłużej. Jutro z tego co wiem, będziemy kierować się do Blackpool. - zapytała podnosząc się, żeby odebrać od Mariny dwa kubki z herbatą. Jeden z nich podała dziewczynie znów zajmując wcześniejsze miejsce.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 10.03.21 18:14\nRozmowa o chłopcach, których spotkała na swojej drodze była niemalże surrealistyczna z zestawieniem kolejnych kroków, działań, spojrzeń i gestów, jakim musiała stawić czoła; w drodze do namiotu opowiadała Neali o przypadkowych spotkaniach, o tym, że ma chyba niebywałe szczęście, bo dobrzy ludzie znajdują ją sami i w tym dziwacznym, abstrakcyjnym rozgardiaszu codzienności, w jakiś dziwaczny sposób wywracają jej świat do góry nogami, a potem układają go na nowo, może nawet lepiej. W Hogwarcie spędziły wspólnie tylko jeden rok, ale na tyle ile potrafiła, przedstawiła jej sytuacje.\n– Nie, ja... poradzę sobie – cicho wypowiedziane słowa były jedyną odpowiedzią; uprzednio pokiwała głową, zgadzając się z młodą Weasley – miały tutaj wiele do zrobienia i choć nie znała tych ludzi, chciała pomóc, na tyle ile potrafiła.\nŚcieżka, którą wyznaczały jej stopy, niemal na ślepo, między rzędami łóżek i kolejnymi osobami, zdawała się dłużyć w nieskończoność, i choć minęło zaledwie kilka chwil nim ponownie nie pojawiła się przy Neali – z uczuciem ulgi bądź kompletnym jej brakiem, sama już nie wiedziała – czuła się tak, jakby upewnianie się, że Petera tutaj nie ma, trwało całe wieki. Skinęła ledwo zauważalnie głową, dając znać koleżance, że starszy brat tutaj nie trafił. To chyba dobrze – chciała w to wierzyć.\nPodreptała w kierunku krzesła, a kiedy przygotowany fartuszek znalazła swoje miejsce na wełnianym swetrze, zabrała się za to, co poleciła panna Weasley; Anne nie znała się zbytnio na zaklęciach leczniczych, pamiętała kilka prostych zwrotów i formułek jeszcze z czasów szkolnych, ale tyle, ile zdążyła sobie przypomnieć, wyczarowała. Częściej sięgała jednak po zwykłe bandaże, chcąc uporać się z ranami i skaleczeniami poszczególnych czarodziejów, raz po raz zerkając w kierunku Neali, kiedy nie była czegoś pewna.\nByło coś oczyszczającego, jednocześnie zaciskającego się boleśnie na dziewczęcym sercu – widok zranionych ludzi, takich, którzy utracili nie tylko zdrowie, co cały dobytek, bliskich, nawet wiarę; mogła zrobić dla nich tylko tyle, opatrzeć rany i spróbować się uśmiechnąć, choć drgające kąciki ust zdradzały bardziej nerwowy, współczujący grymas, niż faktyczną radość młodej dziewczyny.\nJak wielu takich czekało na pomoc? Jak wielu wojna miała zamiar skrzywdzić?\nTo te pytania kołatały w głowie, kiedy przechodziła – z łóżka do łóżka, z jednej osoby do drugiej – nie myślała o zmęczeniu, nie rozmyślała nad tym, czy powinna poradzić się magii, czy może bandaże wystarczały; chciała tylko im pomóc. Może nawet pomóc sobie, poczuć, że naprawdę nie jest tak bezsilna, jaką się czuje.\nKiedy mogły w końcu odsapnąć, podciągnęła kolana pod brodę, przyjmując od rudowłosej kubek z herbatą.\n– Nie wiedziałam, że może ich być tak wielu – wyznała w końcu, po cichu, upijając łyk ze swojego kubka. Ich – rannych, potrzebujących, ubogich.\nPytanie młodej Weasley spotkało się pierw z cichym westchnięciem, później Beddow pokiwała głową.\n– Co na to twoja ciocia i wujek? – zapytała wprost, podnosząc spojrzenie na dziewczynę. Przecież to od nich zależało to wszystko – Mogłabym, Nela, to znaczy... chyba – przez jasne brwi przemknęło drobne zawahanie – Ale naprawdę muszę go znaleźć. Petera. Potem mogę już iść gdziekolwiek, naprawdę. On pewnie też pomoże – znajdzie go, i wtedy przyjdą do Neali, a potem pójdą do pani Weasley i powiedzą, że pomogą; była tego niezaprzeczalnie pewna.\n– Mogę zostać... do jutra. Przed jutrzejszym zmrokiem muszę iść dalej.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 16.03.21 23:16\nSłuchałam uważnie historii która opowiadała Ania o tym, kogo spotkała i jak to się wszystko stało i podziało co jakiś czas machając krótko głową, albo martwiąc się, że coś złego rzeczywiście stać się mogło. Słuchała opisów i padających słów. Przygryzając dolną wargę.\n- Oh, Ann. - powiedziałam, łapiąc ją za rękę, czując, jak czerwienią zalewam się cała. - Jak żałuję, że nie były cię tu ze mną, jak okrutnego upokorzenia główną aktorką się stałam. - wypowiedziałam na jednym wdechu nad miską zupy. - Ciocia w ogóle nie potrafiła zrozumieć mojej pogrążonej w rozpaczy duszy. - zamarudziłam biorąc kolejną łyżkę do ust zaczynając opowieść. O tym jak nieuważnie na kamieniu się poślizgnęłam i nic by to było, gdyby nie fakt, że całość obserwował chłopak niewiele starszy, który potem chyba pomóc chciał ale ja zła i upokorzona taka, mokra, brudna, słowa pierwsze co na język powiedziałam przyszły. Okropna, okropna sprawa. I jak niesłusznie w myślach go wzięłam i posądziłam o to, że koszyk mi zabrać chciał, chociaż sama o nim chwilę wcześniej zapomniałam a on po konia poszedł i ostatecznie mi pomógł. Widocznie zbolała byłam, ale nadal nie wiedziałam, co bolało mnie najbardziej.\nPrzeszłyśmy dalej, na namioty i tam na kilka chwil rozdzieliliśmy się od siebie. Pozwoliłam, że Annie odbyła tą podróż sama. Właściwie, sama też bym wolała. Kiedy wróciła znajdując się znów obok, jasne tęczówki przesuwały się po jej twarzy a ręką znów ścisnęła tą należącą do niej. Przysunęła się bliżej obejmując ją ramionami. Naprawdę wierzyłam, że znajdzie brata, bo rodzina była najważniejsza i razem powinna się trzymać. Największy koszmar, jaki można sobie wyobrazić, to kiedy los tak brutalnie bierze i rozdziela nas ze sobą. A my tylko chodzić i szukać możemy z nadzieją, że w końcu trafimy tam, gdzie należy.\nLudzie zmienili się przez jakiś czas na łóżkach i widać było, że nikt nie zwalnia. Dlatego też i my staraliśmy się pomagać tam, gdzie tylko mogliśmy. Zawsze, a może wcześniej zdawało mi się, że to niewiele które umiem, na równie niewiele zdać się może. Ale odciążając z najgłośniejszych rzeczy starszych, dawałyśmy im więcej czasu. Koniec, no przynajmniej największej fali, sprawił, że opadłam na jedno z łóżek.\n- Niektóre dni są… żywsze niż inne. Pewnie i tak jest spokojniej niż w Dorest czy Somerset przy granicach. - odpowiedziałam przyjaciółce wzruszając łagodnie ramionami. - Ale wielu ludzi szuka tutaj schronienia. Niedobrze, że rok chyli się ku końcowi. Zima zawsze ciężka jest. - westchnęła, unosząc kubek, żeby samej napić się wody.\n- Hm? - oderwała się od obserwowania ludzi w szpitalu, by zaraz uśmiechnąć się w kierunku Annie. - Pytałam cioteczki wcześniej, czy możesz z nami być, jeśli zechcesz. Nie ma problemu. - kiedy zawahanie pojawiło się na jej twarzy zacisnęłam ponownie rękę na tej należącej do niej. - Wiem, że musisz. - zapewniłam ją cicho, bo i moje serce mówiło mi, że to odpowiednia, choć trudna droga jest. Kiedy zgodziła się zostać na noc, moja twarz rozpogodziła się momentalnie. Przygarnęłam ją do siebie obejmując mocno. - Nawet nie wiesz, jak się cieszę. - wyszeptałam, podnosząc się i ciągnąć ją za sobą. - Chodźmy coś zjeść, pomożemy trochę przy kolacji. - zapowiedziałam razem z Ania opuszczając szpital polowy i kierując się na namiot kuchenny. Dzień jeszcze miał dla nas tyle do zaoferowania.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 17.03.21 22:03\nnoc z 16 na 17 X 1957\nDzień minął szybciej, niż bym tego w ogóle chciała. Właściwie, to nie chciałam wcale pragnąć delektować się - całkowicie odpowiednie słowo - każdym ułamkiem chwili, które dane było spędzić mi z Annie, wiedząc, że czas naszego rozstania zbliża się i nadejdzie, jak mocno nie próbowałabym go zatrzymać. To wlewało trochę smutku w moje serce, ale wiedziałam, że tak po prostu trzeba, bo gdybym to ja chodziła po Anglii za Brendanem, też bym nie spoczęła, póki bym go całego nie znalazła. Wieczór minął przy przygotowywaniu kolacji i krótkim rozluźnieniu, a kiedy wszystko było gotowe chwilę miałyśmy żeby spędzić tylko ze sobą, ciągnąć ją za rękę prowadziłam nas między uliczkami miasta do niewielkiego domku. Sporo domów opustoszało, kiedy ciemne chmury coraz wyraźniej nad Anglią zawisły. Podróżując po Devon czasem sypialiśmy w namiotach innym razem w jednym z wolnych domów. Najbliższy tydzień mieliśmy spędzić w drodze powrotnej do Ottery, jednocześnie zatrzymując się w kolejnych wioskach i tam, gdzie było coś do roboty. Dzisiaj jednak sen miał być wygodny, na łóżku, chociaż jego, wcale nie zapowiadało się długo, bo kiedy robiłyśmy kolację obok znalazła się Dalia, trochę starsza dziewczyna, która pomagała i którą poznałam z samego rana i powiedziała nam o potańcówce, która dzisiaj miała być wieczorem otwarta. Oczy mi się zaświeciły, bo właściwie to nigdy na takiej prawdziwej nie byłam. Więc kiedy cioteczki w pobliżu nie było zaczęłam snuć już plany i obiecałam pożyczyć Ani sukienkę, kilka ze sobą miałam, więc wszystko miało wyjść dobrze i pięknie. Namawiałem, solennie zapewniając, że jej chwila wytchnienia też się przyda. A przecież…. Wystarczyło tylko poczekać, aż wujek z ciocią spać się nie położą.\n- Annie… Nie usnęłaś?- szepnęłam w ciemność. Odrzucając z siebie i z niej przykrycie. Pokój był nieduży, ale łóżko miał spore całkiem. Milczałyśmy wcześniej, żeby cioteczka nie przyszła nas uciszać tylko pomyślała, że padłyśmy w wycieńczenia po zajęciach i kąpieli ciepłej. Włosy właściwie mi już do końca wyschły a do łóżka kładłam się w sukience. Błękitną, przewiązywaną w pasie paskiem podarowałam Ani, ładnie podkreślała kolor jej oczu i wyglądała w niej przepięknie. Sama zaś wzięłam białą, licząc na to, że nie upadnę gdzieś po drodze. - Wyjdziemy przez okno. - szepnęłam do niej, podnosząc się ostrożnie, żeby nie wprawić łóżka w głośniejsze skrzypienie. Na palcach podeszłam do wspomnianego okna, uchylając je możliwie jak najciszej. Z niewielkiej torebki wyciągnęłam pergamin, na którym napisałam gdzie jesteśmy - no bo jakby już się wydać miało, to lepiej tak, niż kazać cioteczce od zmysłów odchodzić a potem podeszłam do okna wyglądając przez nie. Nie było wysoko, ale trudniej będzie wrócić tą samą drogą, na razie jednak nie przejmowałam się tym zbytnio. Bo oto przed nami stała całkiem nowa przygoda. Przerzuciłam nogi przez okno i zeskoczyłam w trawę. - Chodź. - ponagliłam szeptem przyjaciółkę, łapiąc za jej dłoń, kiedy znalazła się już na dole. Potaknęłam się o jakąś trawę, ale niegroźnie, zaśmiałam się zatykając ręką usta, żeby być dalej cicho. Pociągnęłam Anie za sobą w kierunku centrum wioski, do niewielkiego i właściwie chyba jedynego lokalu, który tutaj był. Czułam pulsującą w żyłach adrenalinę. Właściwie nigdy wcześniej nie wymykał się nocą z domu. Po kilkuset metrach do naszych uszu zaczęły docierać dźwięki stłumionej budynkami muzyki. Z każdym krokiem moje serce biło coraz mocniej, a dźwięcząca muzyka sprawiała, że usta rozciągały się w uśmiechu. - Ależ jestem podekscytowana, ale Annie… oh, wstyd taki… ale ja nie umiem tych nowych tańców. Mama kiedyś pokazała mi trochę tych z bali na które chodziła. Nie zostawiaj mnie samej, dobrze? - zwierzyłam się, zaraz zadając pytanie z wypiekami na twarzy, kiedy znalazłyśmy się przed drzwiami ściskając mocniej jej dłoń. Cioteczka mówiła, że czasem jestem papla, ale jak można było słowa powstrzymywać, kiedy te same pchały się na usta? Spojrzałam na nią, czując jak moje nogi same przebierają, żeby wejść do środka. Byłam jednocześnie zachwycona i przerażona. - Gotowa? - zapytałam ją jeszcze, puszczając jedną z dłoni, odrzucając na plecy kilka kosmyków rudych włosów. Część zostawiłam luźną, te górne splotłam z tyłu głowy w warkocz, wiążąc na jego końcu błękitną wstążkę. Wzięłam dwa głębokie wdechy i popchnęłam drzwi. Teraz wycofywać się już nie zamierzałam.\nżeby nam się nie wlekło to takie 72h, co wy na to?\nRe: Lynmouth [odnośnik] 18.03.21 12:44\nŻycie bywało niesamowicie przewrotne.\nMyślała o tym kończąc kolację, myślała kiedy obmywała ciało podczas kąpieli, kiedy szczotkowała włosy i gasiła świecę, by niedługo później zająć miejsce na materacu zaraz obok Neali.\nRankiem, kiedy wyruszała w drogę, a palec niezbyt umiejętnie śledził starą, wysłużoną mapę, nie miała najmniejszego pojęcia, że mogłaby tutaj spotkać pannę Weasley. Nawet jeśli, być może, doskonale zdawała sobie sprawę, że Devon jest ziemią, w której faktycznie mogłaby ujrzeć znajome, płomienne kosmyki włosów, taka doza nadziei była czymś, czego Anne starała się do siebie nie dopuszczać. Na wszelki wypadek. Żeby się nie rozczarować.\nAle ona tutaj była.\nCała i zdrowa, uśmiechnięta, radosna, dodająca jej otuchy; swoim widokiem, swoimi słowami, troską, którą wytworzyła nad nią. Beddow nie myślała nawet o zadaniach, jakie zostały im powierzone, wypełniając je chętnie, z werwą i zaangażowaniem, nawet, a może jednak przede wszystkim dlatego, że dotyczyły obcych. Obcych ludzi w potrzebie.\nCiocia i wujek Neali raz po raz doświadczali nieco zakłopotanego wzroku blondynki, bo nieważne jak bardzo starała się powiedzieć coś odpowiedniego, podziękować wystarczająco, brakowało jej słów, a na policzki wpływał rumieniec. Ale czasami chyba lepiej było nie mówić nic.\nByły tutaj razem; przez krótką chwilę, godzina za godziną, faktycznie mogła nacieszyć się jej obecnością. Niemalże poczuć się tak, jakby przez moment wszystko znów było normalne.\nJak gdyby były tylko tym, co świat chciał im wyrwać.\nDziewczynami. Nastolatkami. Młodymi kobietami, które powinny się bawić, tworzyć, rozwijać – nie myśleć o śmierci i stracie.\nBłękit materiału napawał optymizmem; nie ważyła się nawet zbytnio poruszać pod ciepłą pierzyną, byleby tylko nie wygnieść podarowanej sukni. Jasne pukle potraktowała zaklęciem, kiedy pani Weasley zamknęła za sobą drzwi; fale spływały wzdłuż ramion i pleców łagodnie, kołysząc się delikatnie, kiedy Neala dała znać.\nEkscytacja pęczniała w żołądku; na Merlina, nie pamiętała już chwil, w których naprawdę tak się czuła. Beztrosko, z nutą adrenaliny przemykającą pod mięśniami, z drżącymi lekko dłońmi, kiedy przyciągała pasek w talii.\n– Prowadź – wyszeptane słowa niosły ze sobą całe pola zaintrygowania; zanim podeszły do okna, zanim Nela poradziła sobie z jego ramą, sięgnęła jeszcze do swojej torby, wyjmując z niej małe, metalowe zawiniątko; niedługo później srebrna spinka z mieniącym się wielobarwnie motylem szczyciła jej włosy na wysokości skroni.\nWydostały się dość prędko, sprawnie; Anne omiotła spojrzeniem pozostawioną dla pani Weasley notatkę, później stawiając stopy na miękkiej ziemi i wraz z rudowłosą powstrzymując chichot.\n– Shhhhh.... – wyrzuciła z siebie, splatając palce z tymi należącymi do niej, by rozpocząć krótką wędrówkę. Po drodze przygładziła swoją – nieswoją – sukienkę jeszcze miliony razy, czując, jak dobiegająca nieopodal muzyka rozpędza podjudzane ekscytującym wymknięciem serce.\nTylko tyle i aż tyle; czy naprawdę mogły na moment zapomnieć? Na chwilę przestać myśleć o wszystkim wokół? Poddać się temu, jak powinno wyglądać ich życie, z dala od wojny, strachu i żalu?\n– Dasz sobie radę, Nela, proszę cię, kto jak nie ty? – słowa wybrzmiały w pełnym uśmiechu, odrobinę zdenerwowanym, ale radosnym, takim, na który od dawna nie mogła sobie pozwolić.\n– Gotowa. Ty też mnie nie zostawiaj. Och, na Merlina, co my robimy... – zgłoski zniekształciły się odrobinę przez pospieszny chichot, a moment później przez muzykę; ta wybrzmiała donośniej, kiedy weszły do środka.\nNie szczędziła ani chwili; wzrok od razu zaczął krążyć po pomieszczeniu, dostrzegać skromne, acz napawające radością dekoracje, drobne stoliki, przy których siedziały pary i grupki przyjaciół. Dźwięki przemykały między meblami w powiększonym za sprawą magii pomieszczeniu, gościły na drewnianym parkiecie i pulsowały na twarzach poszczególnych ludzi – po chwili nawet i na jej buzi.\nCzysta, piękna, choć nikt nie machał tutaj różdżką. Nie zastanawiała się długo, by pochwycić dłoń Neali i ruszyć z nią do przodu; na początku wokół, w bok, tu i tam, byleby się rozejrzeć i dostrzec każdy piękny kąt tego miejsca.\nRe: Lynmouth [odnośnik] 19.03.21 0:30\nKiedy młody Carter odezwał się do niego ponownie z pytaniem, czy nie chce znów zarobić paru knutów nawet się nie wahał, odpowiedział od razu. Devon było piękne, inne od Londynu, w którym gęste powietrze zatrzymywało się poniżej dachów kamienic zawsze wtedy, gdy niebo pokrywało się chmurami, tworząc niemożliwą do przerwania barierę. Devon pachniało nowością, wolnością. Było świeże i wciąż spokojne w porównaniu z tym, do czego dochodziło w stolicy. Devon niosło przyjemne skojarzenia i wiedział, że zwyczajnie chciał tam wrócić, choć minęło ledwie kilka dni od ostatniej podróży. I kiedy zaproponował to Marcelowi prawdopodobnie liczył na to, że przyjaciel oderwie się trochę od kontuzjogennej pracy cyrkowca i zajmie czymś zwyczajnym, tak dla odmiany. Odetchnie od dziewcząt, które mieszały mu w głowach, całując i porzucając po chwili, na ostatnią chwilę wychodząc za mąż. Odetchnie od miasta i grasującym po nim złych ludzi, którzy mordowali cudze matki i polowali na mugoli. Tu, na wsi życie toczyło się inaczej, czas płynął wolniej, wojna odcisnęła na Lynmouth znacznie mniejsze piętno niż w stolicy.\nSallow zniknął dość prędko i wrócił dość późno. Kiedy się zjawił, James przemywał wodą z mydłem głowę, pachy i kark, a potem całe ręce w metalowym wiadrze. Pokój, który za psidwacze pieniądze wynegocjował od dobrych ludzi na tę noc znajdował się na poddaszu i jedyną drogą do niego była wysoka, drewniana drabina. Był mały, prawie bez żadnych mebli — wygniecione materace służyły za łóżka, ale zimno październikowej nocy nie mogło im uprzykrzyć wypoczynku. Z dołu dochodził głośna, skoczna muzyka, ale tylko mógł podejrzewać, co się tam działo od kilkudziesięciu minut. Wytarł ręcznikiem ciemne włosy i spojrzał na przyjaciela, jakby spodziewał się od wejścia wyczerpującej opowieści o krajoznawczych wycieczkach, które przez cały dzień musiał odbywać. A przynajmniej liczył na coś porywającego, skoro go już tak niewdzięcznie porzucił na pół dnia.\n— Zbłąkana wróżka znalazła drogę do domu.— Spojrzał na niego niecierpliwie, unosząc brwi. — Zacząłem się zastanawiać, czy przerobili cię już na ingrediencje, czy jeszcze walczą, próbując cię związać — burknął, zakładając bawełnianą koszulę w kratę, którą zaklęciem udało mu się oczyścić z brudu po całym dniu pracy. Zapiął guziki i wsunął ją w spodnie.— Studnia jest na dole — dodał po chwili, nie patrząc już na niego, położył się na materacu, ręce podkładając pod głowę, gapiąc się w sufit, kiedy ten się krzątał, a że Marcel nie potrafił usiedzieć i ustać spokojnie, o spaniu mógł zapomnieć przynajmniej przez najbliższą chwilę.\nA może i w ogóle.\nO tym, że na dole odbywały się tańce dowiedział się już od niego i to on namówił go, by zeszli się rozejrzeć. Rock'n'rollowe rytmy rozbrzmiewały dość wyraźnie, jeszcze kiedy byli na piętrze, a później było tylko lepiej. Widok tańczących par — wszędzie — na parkietach, między stolikami, przy mało wystawnym barze, przyprawił go o szeroki uśmiech. Grupki znajomych siedziały już po kątach, pijąc i paląc papierosy. Kobiece spódnice wirowały w obrotach, zdecydowanie i bez skrępowania ukazując kolana, męskie ramiona manewrowały w prawo i lewo — zupełnie jak w innym życiu, innym świecie niedotkniętym wojną. Gdzieś przy drzwiach mignęły mu rdzawe włosy, ale nim się dobrze za nimi rozejrzał, spojrzał na Marcela. Na górze zanudziliby się na śmierć, miał rację; i ruszył w kierunku baru.\n— Dwa portery.— Pochylił się nad blatem, konkurując z muzyką o uwagę barmana, właściciela tego miejsca, z którym już przyszło mu rozmawiać. Oparł się przedramionami o drewniany kontuar i spojrzał na Marcela, jakby chciał spytać, czy jest zadowolony, ale ostatecznie tego nie zrobił, wiedząc, że będzie mu dogryzał, że chciał iść spać. Obrócił się przez ramię, przez chwilę rozglądając się po towarzystwie i wtedy nabrał w końcu pewności, że wcale mu się nie przywidziało. Jak to możliwe? Płomiennowłosa panna w towarzystwie nikogo innego, jak poszukującej brata Anne. Uśmiechnął się powoli i klepnął Marcela wierzchem dłoni w pierś, wskazując mu kierunek brodą, po czym obrócił się znów w stronę właściciela. — Albo cztery.— Wyłożył przed siebie parę monet, te, które dzisiaj otrzymał od Carterów, patrząc, jak mężczyzna otwiera kolejne dwie butelki piwa.\nNie ćwiczył od dwóch dni, magmomedyk mu zabronił, odkąd usnął na kole po raz pierwszym - i pewnie by się zabił, gdyby nie miał w pobliżu asekuranta. Uzdrowiciel twierdził, że przypadłość przejdzie sama, że potrzebował tylko paru dni spokoju, dni, w trakcie których na Arenie był jednak całkiem bezużyteczny - i pod żadnym pozorem nie mógł znajdować się na wysokości. Ćwiczył ciało naziemnie, ale to nie to samo co przygotowania do pokazów - z jego własnych go wyłączono, a nadmiar wolnego czasu nigdy mu nie służył. Same napady narkolepsji były na tyle krótkie, że na co dzień nie aż tak dotkliwe, ale towarzyszące im koszmary nie przestawały go prześladować. Zaproszenie od Jimmy'ego spadło mu jak z nieba, zwłaszcza że nazwa wioski i tak dźwięczała mu w uszach od pewnego czasu - słyszał o chłopcu z Londynu, który miał tutaj rodzinę i bardzo chciał do niej wrócić, ale bardzo nie mógł wyjść na ulicę. Postanowił ich odnaleźć, omówić szczegóły, zaplanować akcję: jeśli tylko młody będzie współpracował, może nawet nie przypłaci tego głową - i może zdarzy się cud zwieńczony szczęśliwym zakończeniem. Na koniec rozmów otrzymał owinięty w szary papier pakunek, który zawierał ponoć przedmiot bliski chłopcu i który miał pomóc mu zyskać jego zaufanie - to z nim wrócił do wynajętego pokoju, w kieszeni kurtki, którą niedbale zrzucił na pryczę. Doskonale rozumiał pytającą ciszę, uniesioną brew, ale nie mógł na nie odpowiedzieć. Znał Jima zbyt dobrze, rozmawiał z nim zbyt wiele razy. Znał jego wątpliwości. Ciężko opadł na krzesło obok, okrakiem i tyłem do przodu, wspierając się łokciami o jego tylne oparcie - wzrokiem powiódł za przyjacielem, kiedy obmywał się właśnie wodą.\n- Wiesz, co robią wróżki? Spełniają marzenia - oznajmił z zapałem, jak gdyby nigdy nic, całkiem ignorując emocje, które kryły się za tymi słowy. Była szansa, że po prostu odpuści? - Słyszałem, że na dole jest dzisiaj potańcówka. Jeśli puścisz mnie tam samego, wrócę dopiero nad ranem albo wcale - zastrzegł, bo przecież mógł znowu zasnąć każdej chwili, a wtedy już na pewno rozkroją go na ingrediencje. W trakcie dzisiejszych działań zdarzyło mu się to dopiero trzy razy - za każdym razem w rodzinnym domu Lenkinsów; na szczęście pani Lenkins była raczej wyrozumiała i zrzuciła to na karb przepracowania, nie wyprowadził jej z błędu, jej wytłumaczenie brzmiało nieco poważniej. - Zobaczymy, jak się bawi prowincja - rzucił z przekorą, rzeczywiście bardzo rzadko bywając na zabawach poza stolicą, a teraz i w stolicy, miasto dotknięte wojną zapomniało już, czym była radość. I nie zamierzał odpuszczać, póki nie wymusił od niego zgody - dopiero wtedy podążył jego śladem, wpierw wymieniając wodę, potem obmywając się po całym dniu.\nKiedy znaleźli się już na dole, jego twarz rozjaśnił uśmiech; noga już w drodze do baru podrygiwała do tańca, a kilka uniesionych w wirującym tańcu kolorowych spódnic instynktownie przyciągnęło spojrzenie. Oderwało je dopiero szturchnięcie w pierś, kiedy podążył wzrokiem za gestem przyjaciela i odnalazł wskazane przez niego dziewczęta - Anne, tutaj? Błękitna sukienka podkreślała barwę jej oczu, błyszczącą na tle złocistych fal jej włosów, ledwie przypominając dziewczynę błąkającą się po zakurzonych ruinach miasta - ale poznał ją, oczywiście, że tak. Oprzytomniał, słysząc dźwięk szkła, które barman położył przed nimi, zabierając dwie butelki - z jednej od razu pociągając większy łyk, na odwagę, nim lawirując między roztańczonym towarzystwem znaleźli się przy nich.\n- Cześć - Podniesiony głos miał przedostać się przez zaczarowaną muzykę, dopiero teraz odnajdując spojrzeniem rudą; jej nie znał. - Jestem Marcel - przedstawił się. - A to James - Skinął głową na przyjaciela, szukając wzroku Anne. Choć ani słowem ani gestem nie zdradził się ich znajomością, w dłuższym spojrzeniu było coś niepozbawionego znaczenia. - Zgubiłyście się? - zapytał, głupio, wyciągając w kierunku Anne butelkę nienapoczętego otwartego portera. Dasz sobie postawić piwo?\ntrzeci dzień narkolepsji, na 1 zasypiam, dzięki za datę, jesteście najlepsi


[ 1854 posty(ów) ] Idź do strony Poprzednia 1 ... 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93 Następna\nTemat postu: Airbnb- polecenie.\n#1761 Wysłany: 15 Kwi 2019 22:08\nMam mały problem z bonusem z polecenia, rejestrowałem się przez link znajomego i miałem dostać ileś tam funtów do wykorzystania na pierwszy nocleg, w którym miejscu odejmuję kwotę czy jakoś inaczej to działa? Korzystał ktoś z was i może wie?\nTemat postu: Re: Airbnb- polecenie.\n#1762 Wysłany: 15 Kwi 2019 22:27\nAutomatycznie, przekroczyłes mwz?\n#1763 Wysłany: 15 Kwi 2019 22:35\nWłaśnie nie mogę sprawdzić ile jest, wydaje mi się, ze tak , coś odejmuje jak klikam "wyslij prośbę o rezerwację" ale nie wiem czy to nie jest to, że połowa płatności teraz a połowa pózniej bo tak to chyba w airbnb działa czasem, że placi się cześć teraz a resztę może później?\n#1764 Wysłany: 16 Kwi 2019 18:24\nJak zrobisz kalkulacje a przekroczysz mwz to powinna pojawić się pozycja środki na podróże i tam widać ile Ci odliczy od ceny podstawowej, na przykładzie poniżej widać że odjęło mi 12 eu\n#1765 Wysłany: 16 Kwi 2019 19:51\nA orientujesz się ile wynosi w tej ofercie mwz?\n#1766 Wysłany: 16 Kwi 2019 20:44\nZ poniższego screnu wynika że z polecenia dostaniesz 23 eu, minimalna wartość domu to 70eu (ok300zł) ale z tego co pamiętam nie wlicza się opłat airbnb i innych opłat typu sprzątanie itp.\n#1767 Wysłany: 26 Kwi 2019 19:41\nW dniu dzisiejszym przeglądając historię mojej karty kredytowej zauważyłem transakcję z airbnb, która nie była przeze mnie autoryzowana. W tytule transakcji aibnb umieszcza numer rezerwacji, więc przeszukałem wszystkie moje rezerwacje na airbnb ale nie znalazłem tego numeru. Sprawę zgłosiłem przez facebooka do airbnb, po zebraniu ode mnie wszystkich niezbędnych informacji przez messengera zostałem poinformowany że sprawa zostaje przekazana do innego działu. Po godzinie pracownik airbnb zadzwonił do mnie z pytaniami czy nie robiłem dla kogoś rezerwacji lub czy nie dzieliłem się z kimś danymi z karty kredytowej. Po moich negatywnych odpowiedziach zostałem poinformowany, że sprawa jest przekazywana dalej do kolejnego działu. Po godzinie od tej rozmowy dostałem maila, że złożyli dyspozycję o zwrot mi pieniędzy bez żadnego wyjaśnienia. Po moich pytaniach czy był to błąd airbnb czy może ktoś wykradł dane mojej karty i ją użył na airbnb dostaję wymijającą odpowiedź, że nie mogą udzielić żadnych informacji, zasłaniają się ochroną danych osobowych (fragment ich odpowiedzi poniżej). Czy kogoś z Was spotkała podobna historia?\n"Unfortunately, due to Data Protection laws, we are unable to release any information regarding the reservation or the user accounts involved without a formal request from a government agency or law enforcement, such as a subpoena."\n#1768 Wysłany: 27 Kwi 2019 00:39\nTak czy inaczej koniecznie zastrzeż kartę i wyrób nową. Nawet jeżeli to błąd Airbnb, to nie można wykluczyć, że jej dane wyciekły.\n#1769 Wysłany: 30 Kwi 2019 14:28\nMam taki problem... Gospodarz mi napisał, że jest po operacji i nie będzie w stanie mi przekazać kluczy do domu. Prosi o anulowanie rezerwacji. Rezerwacja zrobiona w styczniu. Pobyt 6-11 maj Toronto. Wiadomo, że nie anuluje bo zostanę obciążony kosztami anulacji. Napisałem do airbnb, ale na razie bez odpowiedzi. Czy jest możliwość kontaktu telefonicznego z airbnb ? Czy w takich sytuacjach mogę liczyć tylko na zwrot czy jeszcze ewentualnie jakiś kupon ? Sytuacja trochę kiepska bo jest dużo mniej opcji noclegowych niż kilka miesięcy temu...\n#1770 Wysłany: 30 Kwi 2019 14:59\nCzy jest możliwość kontaktu telefonicznego z airbnb ?\nŻeby nie skłamać, więcej niż 10 sekund to nie zajęło.\nZadzwoń to się wszystkiego dowiesz, bardzo możliwe, że pokryją różnicę w kwocie (w granicach rozsądku) nowej rezerwacji.\nW zeszłym roku w Japonii rząd zażyczył sobie rejestracji hostów, rezerwacje u tych, którzy się jeszcze nie zarejestrowali można było anulować, dostać 100% zwrotu, dodatkowy kupon na kwotę równą kwocie anulowanej rezerwacji (do wykorzystania w ciągu 6 miesięcy bez ograniczeń terytorialnych, termin pobytu dowolny) + 100$ na AirBNB expirence.\n#1771 Wysłany: 30 Kwi 2019 15:09\nMiałem podobnie z moim noclegiem w Dubaju. Ponieważ noclegi tam do tanich nie należą starałem się zarezerwować apartament klika miesięcy wcześniej. Niestety moja rezerwacja była 3 razy odwoływana przez różnych wynajmujących, ostatnia anulacja przypadła na miesiąc przed moim przyjazdem, kiedy ceny i dostępność ofert była dużo gorsza. Napisałem w tej sprawie do Airbnb na messenger ale poradzili tylko żebym przy kolejnej próbie rezerwacji poprosił wynajmującego o rabat. Ta odpowiedź/rada trochę mnie wkurzyła, więc wylałem swoje żale w publicznym komentarzu na profilu facebookowym Airbnb w efekcie czego w ciągu kilku godzin dostałem od Airbnb wiadomość z kuponem rabatowym obniżającym kolejny nocleg o 10%.\nTemat postu: Airbnb - pytanie do Januszy podróżowania\n#1772 Wysłany: 25 Maj 2019 08:53\nWitam wszystkich podróżników. Planuję ze znajomymi intensywne wakacje w wielu miejscach w Europie które polecano na forum. Szukając fajnych miejscówek noclegowych w przystępnych cenach przyszedł mi do głowy pewien "myk". Pytanie kieruję do ludzi którzy dużo korzystają z Airbnb, znają się na podróżowaniu a przy okazji lubiących czasem przyjanuszyć\nCzy można kilkukrotnie korzystać ze zniżek linku polecającego? Mam tu na myśli sytuację z rezerwacją kilku noclegów w różnych miejscach z założeniem kilku kont z linków polecających. Czy do każdej rezerwacji opłacanej przez tą samą kartę będzie odjęta zniżka?\nTemat postu: Re: Airbnb - pytanie do Januszy podróżowania\n#1773 Wysłany: 25 Maj 2019 09:02\nJeśli jedziecie w kilka osób to lepiej założyć prawdziwe konta kilku osobom i rezerwować zgodnie z zasadami stosując różne karty.\n#1774 Wysłany: 25 Maj 2019 09:10\nAirbnb wycina multikonta z determinacją godną lepszej sprawy, a wiele kont z podpiętą tą samą kartą jest multikontem najoczywistszym z oczywistych.\nWarto również wiedzieć, że konto warto jednak jakoś zweryfikować (chociażby fejsbukiem), jako że "prawdziwe" Airbnb (czyli takie niebędące hotelem), prowadzone przez żywych ludzi bardzo niechętnie wynajmowane są świeżym kontom bez żadnej weryfikacji (z oczywistych przyczyn).\nAczkolwiek, jeżeli grupa jest wieloosobowa, to nic nie stoi na przeszkodzie pozakładanie prawdziwych kont każdemu z grupy i rozdzielenie organizatora per nocleg (w przypadku wielu noclegów).\nRozbijanie jednego noclegu na wiele rezerwacji jest bezsensowne z uwagi na opłaty za sprzątanie oraz zniżki za dłuższy pobyt.\n#1775 Wysłany: 25 Maj 2019 09:44\nMiałem tu na myśli różne miejsca pobytu. Dwa dni będziemy w Belgii, później ruszamy w kierunku Francji, następnie Malta i Włochy w kilku miastach. W każdym tym miejscu trzeba wynająć nocleg. Łącznie będzie trzeba zrobić 6 rezerwacji w 6 różnych miastach.\n#1776 Wysłany: 25 Maj 2019 10:00\nAirbnb dość sprawnie banuje multikonta do których podpięto jedną i tą samą kartę.\ncarl.johnson uważa post za pomocny.\n#1777 Wysłany: 25 Maj 2019 21:55\nZakładając osobne konta pamiętajcie o nie używaniu tego samego urządzenia do wchodzenia na konto. Dla airbnb to sygnał o multikoncie i blokada wszystkich podejrzanych.\n#1778 Wysłany: 31 Maj 2019 10:26\ndawno nie robiłem rezerwacji a chciałbym się upewnić aby nie zostać ofiarą podwójnego przewalutowania\npobyt w Hiszpanii - zawsze używałem karty euro z Aliora - czy jeżeli na rezerwacji widnieje kwota 150 euro to z aliora mi pobierze 150 euro? czy coś się zmieniło ?\nBo wyczytałem, że spora część osób podpina kartę z aliora pod paypal.\n#1779 Wysłany: 31 Maj 2019 11:26\nNie powinno być przewalutowania jezeli rezerwacja jest w € i karta w €. Inna sprawa, że obecnie można swobodnie zmieniać walutę rezerwacji (na samym dole strony airbnb) i płacić właśnie w takiej walucie, a ich przelicznik w zasadzie nie odbiega od aktualnych kursów rynkowych. Ja obecnie zmieniam na PLN i płacę kartą, z której mam jakieś dodatkowe profity.\n#1780 Wysłany: 04 Lip 2019 21:19\nBędę pierwszy raz kupował na airbnb i jest jakaś zniżka dla nowych, albo coś w tym rodzaju?


Pobierz TICS Jie Apk v1.9 na Androida\nTICS Jie Apk dla Androida Darmowe pobieranie\nv1.9 dla Android\nCzy nie jesteś wystarczająco zabawiony i rozbawiony przez TICS Jie Apk? Być może nadszedł czas, aby spróbować śledzić inne aplikacje w Internecie, które specjalizują się w tworzeniu treści, która jest nieco monotonna, ale może uzyskać wygląd od wszystkich i różnorodnych. Mówimy o aplikacji takiej jak CabeRawit Tube v9.8 APK, Mango Live MOD 3.3.7 APK (Unclock Room), Overtube HD APK v6.7, MLive Hot Live Show MOD APK v2.3.5.5 (Unlock All), New CabeRawit Tube 9.8 APK, .\nTICS Jie Apk APK to jedna z najpopularniejszych aplikacji komunikacyjnych stworzonych przez TICSJIE dla Androida. Zawiera kilka zaawansowanych funkcji naprawdę łatwych w użyciu. To fajna darmowa aplikacja i na pewno warto ją mieć w telefonie.\nNajnowsza wersja TICS Jie Apk to v1.9, Możesz pobrać TICS Jie Apk v1.9 bezpośrednio na Apkdart.com. Ponad użytkownicy oceniają przeciętnego 5 użytkowników na temat pobierania TICS Jie Apk App. Ponad 10 000 000 gra teraz w tę aplikację / grę.\nZapewniamy bezpłatną wersję TICS Jie Apk dla telefonów z Androidem. możesz pobrać aplikację TICS Jie Apk za darmo jednym kliknięciem. Jest pobierane ponad 10 milionów w Google Play Store.\nPobierz plik TICS Jie Apk apk i zainstaluj za pomocą menedżera plików. Nie potrzebujesz żadnego logowania ani rejestracji.\nTICS Jie Apk przeszedł test bezpieczeństwa przed złośliwym oprogramowaniem, wirusami i innymi złośliwymi atakami i nie zawiera żadnego zagrożenia.


Wirtualne Starachowice - www.wirtualnestarachowice.pl - Sport - Majówka dla Niepodległej\nSroda, 02 maja 2018r. (godz. 14:36)\nStarosta Starachowicki Danuta Krępa zaprasza wszystkich mieszkańców do uczestnictwa w obchodach Święta Flagi oraz Święta Konstytucji 3 Maja.\n2 maja - Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej - polskie święto wprowadzone na mocy ustawy z dnia 20 lutego 2004. Starosta Danuta Krępa zaprasza mieszkańców Powiatu Starachowickiego na Tort dla Niepodległej, który będzie słodkim prezentem dla wszystkich, którzy włączą się we wspólne świętowanie Dnia Flagi Rzeczpospolitej Polskiej w środę, 2 maja o godz. 16.00 na Rynku w Starachowicach. W programie jest poczęstunek "Tortem dla Niepodległej" oraz występy Dziecięcego Zespołu Folklorystycznego "Kukułeczka" i wokalistów Młodzieżowego Domu Kultury w Starachowicach. Zachęcamy mieszkańców do udekorowania swoich domów flagami państwowymi dla uświetnienia tego szczególnego dnia.\n3 maja, tak jak co roku, odbywać się będą w Starachowicach obchody kolejnej już, 227. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja. Rozpoczną się one mszą świętą o godz. 9.45 w kościele pw. Wszystkich Świętych w Starachowicach, po której wszyscy przemaszerują pod Pomnik Niepodległości, gdzie odbędzie się złożenie kwiatów i program artystyczny w wykonaniu uczniów Szkoły Podstawowej nr 12 w Starachowicach.\n- Polska flaga i konstytucja są symbolami, które powinny jednoczyć wszystkich Polaków, niezależnie od przekonań politycznych, wyznania, czy miejsca na ziemi. Pomimo burzliwej historii, pomimo zmian w naszym kraju, duma z biało - czerwonej flagi i Konstytucji 3 Maja była i będzie w każdym Polaku. Wyraźmy tę dumę, jak potrafimy najlepiej, naszą obecnością podczas obchodów Dnia Flagi Rzeczpospolitej Polskiej i Święta Konstytucji 3 Maja. Bądźmy tam razem. Niech to będzie nasz wyraz szacunku dla Niepodległej - apeluje starosta Danuta Krępa.


Rezerwy Barcelony przypieczętowały awans. Juventus, Sevilla i Chelsea już też w 1/8 finału Ligi Mistrzów | aktualnosci24\nRezerwy Barcelony przypieczętowały awans. Juventus, Sevilla i Chelsea już też w 1/8 finału Ligi Mistrzów\nhttp://www.aktualnosci24.com/polska/rezerwy-barcelony-przypieczetowaly-awans-juventus-sevilla-i-chelsea-juz-tez-w-18-finalu-ligi-mistrzow/1034353-wiadomosci listopada 24, 2020 22\nBarcelona, Juventus Turyn - z Wojciechem Szczęsnym w bramce - oraz Sevilla i Chelsea Londyn już w 4. kolejce fazy grupowej zapewniły sobie awans do 1/8 finału piłkarskiej Ligi Mistrzów.\nBarcelona po raz czwarty sięgnęła po komplet punktów w obecnej edycji rozgrywek, pokonując w Kijowie Dynamo 4:0. Dwa gole uzyskał duński napastnik Martin Braithwaite, który zastąpił w podstawowej "11" Lionela Messiego. Argentyńczyk nie przyjechał na Ukrainę, gdyż trener Ronald Koeman pozwolił mu odpocząć.\nCałe spotkanie w barwach Dynama rozegrał obrońca reprezentacji Polski Tomasz Kędziora.\nW drugiej potyczce grupy G Juventus pokonał w Turynie Ferencvaros Budapeszt 2:1. Goście objęli prowadzenie w 19. minucie, kiedy kontrę wykończył Albańczyk Myrto Uzuni, pokonując z bliska Szczęsnego.\nW 35. minucie wyrównał niezawodny Cristiano Ronaldo. Portugalczyk płaskim strzałem zza pola karnego uzyskał 131. bramkę w Champions League i umocnił się na prowadzeniu w klasyfikacji strzelców wszech czasów. Czwarty w tym zestawieniu Robert Lewandowski ma 70.\nW drugiej minucie doliczonego przez arbitra czasie gry wygraną i awans zapewnił turyńczykom hiszpański napastnik Alvaro Morata, który zaliczył piąte trafienie w tym sezonie LM. Po jego strzale głową nie popisał się jednak węgierski bramkarz gości Denes Dibusz.\nBarcelona ma 12 punktów, "Stara Dama" z dziewięcioma jest druga, a mistrz Węgier i Dynamo wywalczyły dotychczas po jednym.\nWe wtorek rozstrzygnęły się losy awansu do fazy pucharowej w grupie E. Chelsea Londyn i Sevilla zapewniły sobie udział w 1/8 finału wygrywając po golach w doliczonym przez sędziego czasie gry.\nAngielski zespół pokonał na wyjeździe debiutującą w Champions League ekipę Rennes 2:1, a sukces na ojczystej ziemi zapewnił mu Francuz Olivier Giroud, który wykorzystał bierną postawę obrońców gospodarzy po tym, jak ich bramkarz odbił do góry piłkę broniąc sytuację sam na sam z Niemcem Timo Wernerem.\nJeszcze dłużej, bo do piątej minuty doliczonego czasu gry, na gola na wagę zwycięstwa czekali piłkarze i kibice Sevilli. Triumfator poprzedniej edycji Ligi Europy po trafieniu Munira El Haddadiego pokonał w Rosji innego debiutanta w LM - FK Krasnodar 2:1.\nEkipa hiszpańska i Chelsea mają po 10 punktów, a drużyny z Krasnodaru i Rennes po jednym. Ich bezpośredni pojedynek za tydzień w Rosji zdecyduje prawdopodobnie o trzeciej pozycji w tabeli i kontynuowaniu rywalizacji w fazie pucharowej LE.\nŁukasz Piszczek z ławki rezerwowych Borussii Dortmund obserwował wygraną z Club Brugge 3:0. Dwa gole strzelił Erling Haaland. 20-latek z sześcioma trafieniami jest najskuteczniejszy w bieżącej edycji LM, a łącznie w tych rozgrywkach uzbierał ich już 16, czego dokonał w... 12 występach.\nNorweg jest najmłodszym piłkarzem, który osiągnął granicę 15 goli w Champions League. We wtorek miał 20 lat i 126 dni. 180 dni starszy był Francuz Kylian Mbappe, Messi takim wynikiem mógł się pochwalić w wieku 21 lat i 288 dni, a Lewandowski mając 25 lat i 111 dni.\nBorussia z dziewięcioma punktami wciąż prowadzi w tabeli grupy F. Punkt mniej ma Lazio Rzym, które na własnym stadionie wygrało z Zenitem Sankt Petersburg 3:1. Dwukrotnie bramkarza gości Michaiła Kierżakowa pokonał najlepszy strzelec lig europejskich sezonu 2019/20 Ciro Immobile. Szymona Czyża zabrakło w meczowej kadrze włoskiej ekipy.\nNadzieje na dalszy udział w LM przedłużyli piłkarze Paris Saint-Germain. Finaliści poprzedniej edycji w trzecim w ciągu trzech miesięcy spotkaniu z RB Lipsk wygrali 1:0.\nSukces zapewniło im trafienie Brazylijczyka Neymara z rzutu karnego w 11. minucie. Chwilę wcześniej Austriak Marcel Sabitzer przewrócił w polu karnym Argentyńczyka Angela Di Marię.\nParyżanie zrównali się punktami z niemieckim rywalem - po sześć. Trzy więcej ma Manchester United, który we wtorek zwyciężył turecki Istanbul Basaksehir 4:1. Dwa gole, w tym pierwszego wyjątkowej urody uderzeniem zza pola karnego już w siódmej minucie, strzelił portugalski pomocnik Bruno Fernandes. Z kolei po raz piąty w tej edycji LM piłkę do siatki posłał, tym razem z rzutu karnego, Marcus Rashford.\nW środę na boiska wyjdą drużyny z grup A-D. Awans do 1/8 finału mogą sobie zapewnić mające w dorobku komplet punktów broniący trofeum Bayern Monachium Roberta Lewandowskiego, który zagra z FC Salzburg, triumfatora rozgrywek z 2019 roku Liverpool oraz Manchester City. Szczególnie ciekawie zapowiada się jednak spotkanie plasujących się na dole tabeli grupy B Interu Mediolan z Realem Madryt.\nWyniki, tabele i program 4. kolejki piłkarskiej Ligi Mistrzów:\nStade Rennes - Chelsea Londyn 1:2 (0:1)\n1. Chelsea Londyn 4 3 1 0 9-1 10 - awans\n2. Sevilla 4 3 1 0 6-3 10 - awans\n3. Stade Rennes 4 0 1 3 2-7 1\n4. FK Krasnodar 4 0 1 3 4-10 1\n1. Borussia Dortmund 4 3 0 1 9-3 9\n2. Lazio Rzym 4 2 2 0 8-4 8\n3. Club Brugge 4 1 1 2 3-8 4\n4. Zenit Sankt Petersburg 4 0 1 3 3-8 1\n1. FC Barcelona 4 4 0 0 13-2 12 - awans\n2. Juventus Turyn 4 3 0 1 8-4 9 - awans\n3. Dynamo Kijów 4 0 1 3 3-10 1\n4. Ferencvaros Budapeszt 4 0 1 3 5-13 1\n1. Manchester United 4 3 0 1 12-4 9\n2. Paris Saint-Germain 4 2 0 2 5-4 6\n3. RB Lipsk 4 2 0 2 4-7 6\n4. Istanbul Basaksehir 4 1 0 3 3-9 3\nAtletico Madryt - Lokomotiw Moskwa (21.00)\nBayern Monachium - FC Salzburg (21.00)\nBorussia Moenchengladbach - Szachtar Donieck (18.55)\nOlympiakos Pireus - Manchester City (18.55)\nOlympique Marsylia - FC Porto (21.00)\nLiverpool - Atalanta Bergamo (21.00)\nAjax Amsterdam - FC Midtjylland (21.00)\nLepiej nie rozmawiać w metrze lub autobusie. Większe ryzyko zakażenia koronawirusem\nSzpaRAP - Sabrina Spellman vs Bellatrix Lestrange - [ Szparagi ]


W sierpniu Silesian Jazz Orchestra w Polanicy-Zdroju – Gazeta Wrocław – informacje lokalne\nSilesian Jazz Orchestra wystąpi już 12 sierpnia o godz. 19.00 w Teatrze Zdrojowym w Polanicy-Zdroju. Będzie to niepowtarzalna okazja, aby posłuchać na żywo świetnych muzyków w licznych utworach jazzowej klasyki. Ceny biletów od 45 zł.\n← Półmaraton Szlakiem RIESE\nThe World Games 2017 – Ju-Jitsu →


Pośrednik nieruchomości Krzysztof Szymczak - Lloyd Properties sp. z o.o. (id agenta 223457)\nCiche i słoneczne 2 pokojowe mieszkanie gotowe do wprowadzenia NIERUCHOMOŚĆ: Mieszkanie o powierzchni 35, 29 m2 składa się z SALONU (18, 1 m2), sypialni (6 m2), aneksu kuchennego, łazienki z WC (4, 82 m2) oraz przedpokoju. Mieszkanie jest jednostronne - okna wychodzą na stronę południową. Na podłogach w pokojach leży parkiet z drewna egzotycznego, natomiast w pozostałych pomieszczeniach terakota. W przedpokoju znajduje się praktyczna szafa w zabudowie. Łazienka z WC wykończona jest glazurą i terakota, wyposażona w kabinę prysznicową, WC, pralkę oraz umywalkę. Kuchnia jest w pełni umeblowana...\nMieszkanie 3 pokoje Rodziny Ulmów\n3 pokojowe mieszkanie w pobliżu stacji metra Imiein NIERUCHOMOŚĆ: Prezentowana nieruchomość o powierzchni 55, 2 m2 składa się z trzech pokoi, kuchni, łazienki z WC oraz przedpokoju. Z jednego z pokoi mamy bezpośrednie wyjście na LOGGIE (5 m2). Wymienione są okna, parapety, drzwi wejściowe, kaloryfery. Mieszkanie jest dwustronne. Okna jednego z pokoi oraz kuchni skierowane są na południowy zachód, natomiast dwa pokoje mają ekspozycję północno-zachodnią. Na podłogach w kuchni oraz w przedpokoju leży terakota. natomiast w pokojach parkiet oraz parkiet przykryty wykładziną PCV. Łazienka jest...\n2 pokojowe mieszkanie na zamkniętym osiedlu w pobliżu metra Ursynów NIERUCHOMOŚĆ: Przedstawiam Państwu 2-pokojowe mieszkanie o powierzchni 59, 33 m2. Mieszkanie składa się z dużego salonu, sypialni, oddzielnej widnej kuchni, łazienki, osobnego WC oraz przedpokoju. Z części dziennej mamy wyjścia na zabudowany balkon (12 m2). Łazienka została wykończona glazurą i terakotą, wyposażona w kabine prysznicową, umywalkę oraz pralkę. W salonie, sypialni oraz w przedpokoju na podłodze leżą panele, natomiast w kuchni terakota. Kuchnia zabudowana jest meblami na wymiar i wyposażona w sprzęt AGD –...\nMieszkanie 3 pokoje Pawła Edmunda Strzeleckiego\nRozkładowe 3 pokojowe mieszkanie na Ursynowie NIERUCHOMOŚĆ: Prezentowana nieruchomość o powierzchni 56 m2 i składa się z SALONU połączonego z otwartą kuchnią, dwóch pokoi ( 16/11 m2), łazienki z WC oraz przedpokoju. Łazienka wyposażona jest w wannę, kabinę przysznicową, WC oraz umywalkę. Z jednego z pokoi mamy bezpośrednie wyjście na LOGGIE (6 m2). Wymienione są okna, parapety, drzwi wejsciowe, kaloryfery. Kuchnia jest umeblowana i wyposażona w sprzęt AGD. Mieszkanie jest dwustronne. Okna salonu, kuchni oraz jednej z sypialni skierowane są na północny-wschód, natomiast trzeci pokój ma...\nMieszkanie 4 pokoje Ludwika Hirszfelda\n4 pokojowe mieszkanie w cichej i spokojnej okolicy NIERUCHOMOŚĆ: Prezentowane 4-pokojowe mieszkanie o łącznej powierzchni 74 m2 składa się z SALONU (19, 4 m2), trzech sypialni (10, 6/10, 5/8 m2), widnej kuchni z jadalnią (9, 8 m2), łazienki z WC (5, 2 m2) oraz przedpokoju. Mieszkanie jest dwustronne. Okna przestronnego salonu, kuchni oraz jednej z sypialni wychodzą na stronę południową, natomiast pozostałych pokoi na północ. W salonie znajduje się wyjście na LOGGIĘ (6 m2), z której roztacza się widok na ciche podwórko. Na podłogach w pokojach leży parkiet dębowy - w pozostałych...\nMieszkanie 5 pokoi Jerzego Zaruby\nPrzestronne 5 pokoi na kabatach w stanie deweloperskim NIERUCHOMOŚĆ: Na prezentowane mieszkanie o łącznej powierzchni 128, 08 m2 składają się: salon - 32, 05 m2 trzy sypialnie - 12, 64/ 15, 05/ 15, 50 m2 kuchnia - 11, 25 m2 łazienka - 7, 41 m2 wc - 1, 50 m2 gabinet - 4, 69 m2 hall - 12, 92 m2 dwa przedpokoje - 5, 59 i 3, 43 m2 dodatkowe pomieszczenie (obok mieszkania, z osobnym wejściem) - 6, 05 m2 balkon - 9 m2 Mieszkanie jest w stanie deweloperskim do pełnej aranżacji przez kupującego. Przedstawiony plan ukazuje obecny układ, który można jednak dowolnie zmienić według własnych potrzeb...


Kilka słów o filmie Venom | O Filmach Gadam — Steemit\nKilka słów o filmie Venom | O Filmach Gadam\nneiwem (52) in polish • 7 months ago\nW dużym skrócie - spodziewałem się niczego, a i tak się zawiodłem.\nVenom jest tak słaby, że aż żal wymyślać żarty na jego temat. I nie ma za bardzo z czego się śmiać, to nie jest jeden z tych filmów, które są tak słabe, że śmieszą swoją nieudolnością. Niestety, jako fan złego kina muszę podejmować ryzyko i oglądać filmu, które pewnie będą słabe, ale nie wiadomo, czy przy tym będą zabawne. Venom w żaden sposób nie bawi. Zwiastun sugerował żenujące teksty jak "będziesz latał jak kupa na wietrze" i w filmie nie ma już niż na równie słabym poziomie. Jak ktoś zaczyna od kupy na wietrze, to dalej powinno być tylko gorzej, a tu nic! Gdzie moje denne teksty! Ja tu czekam na nową wersję This is Katana z Legionu Samobójców, albo COUNTING TO GEOSTORM. co zrobić. Jeżeli nie możesz cieszyć się dobrym filmem, albo śmiać się ze słabego, to prawdopodobnie będziesz męczyć się na nudnym.\nNie wiem gdzie zacząć w fabule filmu. Na samym początku dowiadujemy się, że ludzie są zdolni do podróży międzygwiezdnych i odkrywania tam obcych form życia i to wszystko jest potraktowane jako norma, której w żaden sposób nie trzeba przedstawiać. Kto by zwracał na to uwagę, to tylko największe odkrycie od czasu wypłynięcia Kolumba na Santa Maria. Tom Hardy jest dziennikarzem śledczym, który ma własny program, jest poważany i powszechnie uznawany za ostrego gracza, który nie boi się zadać mocnych pytań. więc nie powinno dziwić, że podczas wywiadu z CEO koncernu farmakologicznego robi z siebie idiotę, który rzuca oskarżenia bez jakichkolwiek dowodów. Ech. Tak można wymęczać każdą scenę, ale ogólny sens jest chyba zrozumiały - jest słabo.\nTonacja filmu to zagadka, którą można by wykorzystać do zablokowania superkomputera gotowego do zniszczenia ludzkości. Nigdy nie uda mu się odkryć, jakie emocje miał generować ten film. Po co komu problemy milenijne? Sceny w którym Tom Hardy nie może siłę kontrolować, bo ma w sobie glutowatą, inteligentną masę z kosmosu wydają się być komediowe, ale zagrane są z rozedrganą energią, która nie pozwala się śmiać. Chwile później zaczyna rzucać ludźmi po ścianach, co na pewne nie jest żartem. A może jest? Bo smołowate coś rzuca żartami? Nieważne. Na planie nikt się tym nie przejmował, ja też nie muszę.\nSceny akcji są koszmarnie brzydkie. Zgłasza w finale, kiedy jakiś geniusz uznał, że dwa czarne, trudne do odróżnienia stwory będą walczyć ze sobą w środku nocy. Nie wiadomo, gdzie jeden stwór się zaczyna, a drugi kończy. Pamięta ktoś scenę z filmowego Dennisa rozrabiaki? Czasem się pojawi w niedzielę na Polsacie. Tę, w której Dennis przyspiesza kolejkę górską tak bardzo, że wszyscy zaczynają na siebie rzygać? To jest finał Venoma, tylko wszystko jest czarne, w nocy i z CGI z 2000 roku.\nZabrakło kilku klasycznych motywów w filmach od Sony – było mało reklam. Sony lubi wrzucać masę reklam do swoich filmów i tutaj zdaje się, że się od tego powstrzymali. Trudno liczyć to jako sukces, ale to film Sony, tu naprawdę nie ma na co liczyć. Nie było też próby udawania, że Venom ma coś wspólnego z MCU. Widać ktoś od Disneya tupnął nogą i nie było na to szans.\nJedyna dobra rzecz jaka pojawiła się w filmie to napisy końcowe. I to nie jest nawet żart, że hehe, dobrze, że się skończył. Nie piszę zbyt ciekawie, ale aż takimi banałami nie zajadę. Podczas napisów można usłyszeć nowy utwór od Run The Jewels, co zawsze cieszy. Nie chciałem oglądać sceny po napisach, a zostałem w kinie, żeby sobie posłuchać. Dobry kawałek im wyszedł, jak zawsze. Szkoda tylko, że trzeba było najpierw cały film zobaczyć.\n7 months ago by neiwem (52)\nJakoś nie czułem specjalnej presji by ten film obejrzeć, a po Twojej recenzji to się chyba nawet nie będę do seansu przymierzał.


Po drugiej stronie lustra | Relacje z klientem | Szef Sprzedaży\nDynamika procesów sprzedażowych ciągle przybiera na sile. Skupienie na wyniku w danym kwartale, nowa strategia lub nowy produkt – duże tematy, a każdy z najwyższym priorytetem. Dobrze to znamy. Tak mocny rytm często sprawia, że brakuje czasu na rewizję naszego podejścia, zarówno w perspektywie osobistej, jak i całego działu sprzedaży. Istnieje jednak dość prosty sposób, aby dokonać takiego audytu.\nBardzo dobrą okazją, by spojrzeć pod innym kątem na to, jak realizujemy codzienną misję, jest możliwość poznania nowego modelu sprzedaży. To trochę jak z wycieczką do innego kraju i poznaniem zupełnie innej kultury. Dzięki temu zmienia się perspektywa i jesteśmy w stanie chociaż przez chwilę ocenić kurs, który nadaliśmy własnym aktywnościom. Być może zakradł się tu element psychologiczny, ale sprzedaż to również psychologia relacji.\nKiedy zatem jest najlepszy czas, żeby położyć się na kozetce i poddać analizie? W momencie gdy odwracają się role i do gabinetu szefa sprzedaży przychodzi inny sprzedawca.\nPodzielę się kilkoma przemyśleniami i przykładami, aby pokazać, co znajduje się po drugiej stronie sprzedażowego lustra. Będę robił, co w mojej mocy, aby owa druga strona nie zamieniła się w krzywe zwierciadło. W końcu chodzi o dobre praktyki.\nCzy rzeczywiście jest tak dużo okazji, żeby zamienić się rolami? Bardzo. Często nawet nie zdajemy sobie sprawy, że jesteśmy stroną procesu sprzedażowego. Trudno ci sobie przypomnieć, kiedy ostatnio wystąpiłeś w charakterze kupca? Proponuję prześledzić otrzymane zaproszenia i konwersacje na portalu dla profesjonalistów – LinkedIn. To właśnie tutaj jak w zwierciadle odbijają się nici powiązań, zależności, wektory interesów. Po prostu – każdy próbuje tutaj coś sprzedawać.\nArtykuł podzieliłem na dobrze znany wszystkim asom i szefom sprzedaży układ: otwarcie, diagnoza potrzeb, prezentacja oferty, finalizacja.\nOtwarcie, czyli „,Niech żyje szablon”\nPandemia, obostrzenia i praca zdalna zmieniły profesjonalne relacje, a szczególnie ich nawiązywanie. Zdigitalizowały ten etap. Brak targów, konferencji, spotkań twarzą w twarz przetasowały układ sił w procesach zakupowych. Nie są to już relacje budowane na spotkaniach, lunchach i konferencjach, ale rozmowy na Teamsach czy Meetach, udostępnianie ekranu i... szybkie ustawienie kamery na posprzątaną część mieszkania.\nGdzie w takim razie rodzą się profesjonalne relacje? „Witam, mam dla Pana ciekawą propozycję...” Około 80% komunikacji komercyjnej przez LinkedIn zaczyna się właśnie w ten sposób. Takie podejście to już przekraczanie granicy marketplace komiwojażerów. Mam czasem wrażenie, że etap otwarcia jest zupełnie pomijany w przygotowaniach do prezentacji produktu lub usługi. Tak jak gdyby zaciekawienie drugiej osoby, zaintrygowanie jej nie było w ogóle istotne. Tymczasem jest!\nWklejony szablon z moim imieniem – wow! Aż nie mogę się powstrzymać, aby zajrzeć dalej.\nCzy w masowym i szablonowym podejściu tkwi modus operandi współczesnej zdigitalizowanej sprzedaży?\nZ dominującej części moich ostatnich doświadczeń wynika, że niestety tak. Rozumiem oczywiście, że serwis LinkedIn nabrał takiej specyfiki. Wiem, że istnieją wyspecjalizowane firmy, wysyłające tysiące zunifikowanych zaproszeń dziennie. Rozumiem i przyjmuję to do wiadomości. Wiem też jednak, że można inaczej: „Dzień dobry, widziałem na Państwa stronie, że proponują Państwo usługi walutowe dla firm. Od razu widać, że doceniają Państwo segment e-commerce. Szczególnie bliskie zawodowo są dla mnie płatności odroczone. Podczas rejestracji do portalu zaciekawiła mnie jedna rzecz (opis obszaru współpracy). Czy mógłby mi Pan poświęcić pięć minut i o tym porozmawiać?”.\nMożna zaintrygować w kilku słowach? Tak! Przepis na dobry starter polega na tym, że zaproszenie jest skierowane do mnie, jest też unikalne i poparte doświadczeniami oraz wykonaną pracą, określono również czas, który mam poświęcić. Palce same przejechały po klawiaturze: „OK”.


Search Results for ‘targi’\nCo będzie się działo? - omówienie prac i ogłoszenie wyników IV edycji konkursu o nagrodę im. Macieja Nowickiego - Zrównoważony rozwój? Tak, ale dlaczego nie? - Rainer Mahlamäki, Finlandia - Low & High Architecture – Marcin M. Kołakowski Low architecture Architektura ze słomy, ekologiczne...\nBUDMA · Nov 18, 2010\nWitam czy dysponujecie jakimiś informacjami o targach intertraffic ? Chodzi mi głównie o polskie relacje może ktoś tam pojechał może ma jakieś fotki itp ? A głownie chodzi mi o nowości jakie się tam pojawiły. Widzę że na razie tylko coś jest na edrodze...\nszopik · Mar 23, 2010\nMyślę, że to jest dobry czas aby założyć osobny wątek dla TK. W końcu inwestycje za prawie 200 mln Pln to nie byle co. Mam propozycję abyśmy na razie w miarę możliwości powstawiali trochę zdjęć stanu istniejącego Targów Kielce a w następnej kolejności plany rozbudowy, wizualizacje i wreszcie na...\nmsz2 · May 19, 2009\n[Łódź] Międzynarodowe Targi Łódzkie - Inwestycje\nhttp://lodz.naszemiasto.pl/wydarzenia/712362.html Pewnie to troche kaczka dziennikarska i propaganda sukcesu ale mozna mimo wszytsko to tu zamiescic, tym bardziej ze z tydzien temu dyskutowano o tym gdzie indziej\nBartas2004 · Mar 21, 2007\ninwestycje międzynarodowe targi\n[Zagłębie] Centrum targowe Silesia Expo\nWielka inwestycja Kolportera w Zagłębiu Anna Roży, Przemysław Jedlecki 2006-10-11, ostatnia aktualizacja 2006-10-12 00:09 Kosztem nawet kilkudziesięciu milionów złotych kielecka spółka wybuduje w Sosnowcu drugie co do wielkości centrum targowe w Polsce Szczegóły inwestycji owiane są na razie...\nluk7 · Oct 13, 2006


Różowa bluza oversize z okrągłym dekoltem C22SF-2B-004-R-0 - Pako Lorente\nRóżowa bluza oversize z okrągłym dekoltem C22SF-2B-004-R-0\nKod produktu: C22SF-2B-004-R-0\nStylowa bluza w mocnym, różowym kolorze, wykończona okrągłym dekoltem. Model o kroju oversize, z ciekawą grafiką umieszczoną z tyłu. Must-have stylizacji sportowych i casualowych. Do bluzy pasują szorty lub spodnie dresowe w tym samym odcieniu.\nUbranie uszyte z przewiewnej, miękkiej w dotyku bawełny. Naturalne włókna mają wiele zalet – są przyjemne dla skóry, hipoalergiczne, wytrzymałe i odporne. Bawełniana bluza dobrze komponuje się z pozostałymi częściami garderoby – spodniami, szortami, T-shirtami.\nBluza o luźniejszym kroju, wykończona okrągłym dekoltem, który fantastycznie układa się pod szyją. W pasie i przy mankietach elastyczne ściągacze. Model oversize to kwintesencja swobody i nieformalnego stylu.\nBaza stylizacji w mocnym, intensywnym różowym kolorze ożywi look i sprawi, że całość będzie wyglądała lekko, świeżo i nowocześnie. Do bluzy można dobrać spodnie lub szorty w tym samym kolorze. Idealnie sprawdzą się również jeansy bądź beżowe chinosy.\nBawełniana bluza łączy wygodę noszenia z aktualnymi trendami. Model wkładany przez głowę to dobra alternatywa dla innej góry outfitu – T-shirta, swetra czy koszuli. Pod spód można założyć polówkę, a kołnierzyk wyciągnąć na zewnątrz.\nS 54,5 40 69,5 49 60 - / + 1,5\nM 58,5 47 70 53 63,5 - / + 1,5\nL 64 51,5 73,5 57 63,5 - / + 1,5\nXL 69 56,5 75 61 64,5 - / + 1,5


Wychodzisz w pracy na papierosa? Będziesz musiał to odpracować „po godzinach” | Te-mysli\nStrona główna Magazyn Wychodzisz w pracy na papierosa? Będziesz musiał to odpracować „po godzinach”\nPalaczy czekają spore zmiany. Komisja kodyfikacyjna powołana przez rząd proponuje wprowadzenie zmiany w kodeksie pracy, która z pewnością nie spodoba się palącym. Jeśli pracodawca zezwoli pracownikom na przerwy na papierosa, będzie mógł się domagać, by osoby które z nich skorzystają, odpracowały ten czas. Oczywiście „po godzinach”.\nJak donosi „Dziennik Gazeta Prawna”, pracownicy korzystający z przerw na papierosa, muszą liczyć się z tym, że będą musieli je odpracować. Ta propozycja zmiany w kodeksie pracy pojawiła się wśród pomysłów opracowanych przez rządową komisję.\nOdpracowanie przerw na papierosa nie będzie obowiązkowe. Czy takie rozwiązanie zostanie wprowadzone, będzie zależało od pracodawcy. Możliwe więc, że część osób nadal będzie znikać „na papieroska”, ku ubolewaniu pracowników wolnych od tego niezdrowego nałogu.\n„DGP” pisze również, że w kodeksie pracy szykują się też duże zmiany w wypłacaniu wynagrodzenia za nadgodziny. Nie trafiałoby ono od razu do kieszeni zatrudnionego. Jak tłumaczy wiceprzewodnicząca komisji prof. Monika Gładoch w rozmowie z gazetą, pensja za nadgodziny „trafiałaby na specjalne konto powiernicze pracownika prowadzone przez przedsiębiorcę”.\nPoprzedni artykułMusicie zobaczyć jak ten wujek czyta siostrzenicy bajkę. Już po chwili tak jak dziewczynka nie będziecie mogli powstrzymać śmiechu!\nNastępny artykułTo, co spotkało tego mężczyznę za znęcanie się nad własną dziewczyną, zapamięta na bardzo długo\nNauczyciele pochwalili się jakie pensje dostali za czas strajku. Wielu jest...\nTrwający 19 dni ogólnopolski protest w oświacie znacząco odbił się na wynagrodzeniach strajkujących. Choć pedagodzy liczyli się z tym, że za...\nKsięża chcą, żeby kierowcy płacili za każdy przejechany kilometr\nDo udziału w “Akcji św. Krzysztof”, czyli opłaty 1 grosz za każdy bezpiecznie przejechany kilometr, zachęca wiernych episkopat Polski. Zgromadzone podczas tygodnia św. Krzysztofa...


Dżefri 10 Mar 2018 19:55 3072 21\n#1 10 Mar 2018 19:55\nW telewizorze FUNAJ 40FDB7514/10 spaliły mi się listwy LED Vestel Rev 0.2. Planuję je zastąpić innymi listwami led nie dedykowanymi do telewizorów, aczkolwiek z zachowaniem parametrów takich jak napięcie, tylko nie wiem jak z prądem i wydzielaną mocą... Listwy są na 12 V. Czy to dobry pomysł taka zamiana? Czy ktoś z użytkowników forum tak robił i czy to się sprawdzi? Niestety nie mogę znaleźć dokumentacji do Vestel żeby dokładnie dopasować parametry\nZastanawiam się na dwoma rodzajami:\nOPBxx3014-03012WO (dokumentacja: Link\nOPBxx3014-06012WO (dokumentacja: Link\nPo drugie zastanawia mnie dlaczego te listwy Vestel Rev 0.2 nie mają wbudowanych rezystorów.\n#2 10 Mar 2018 20:05\nzastanawia mnie dlaczego te listwy Vestel Rev 0.2 nie mają wbudowanych rezystorów.\nMożesz podać które mają?\n#3 10 Mar 2018 21:53\nNie wiem, robie to pierwszy raz. To, którą listwe wybrać?\n#4 11 Mar 2018 10:03\nTo, którą listwe wybrać?\nDo oświetlenia mebli nadają się obie.\nDo TV, przy twojej wiedzy, oryginał.\n#5 11 Mar 2018 10:39\nDedykowane takie jakie maja być... i koniec kropka.\nDostępne są nowe cały komplet w North.\n#6 11 Mar 2018 17:25\nZamówienia listwę o większej mocy z zamieszczonych tu przeze mnie. Oryginalne są za drogie.\n#7 11 Mar 2018 18:48\nZamówienia listwę o większej mocy\nPisz zrozumiale, podaj jaka matryca.\n#8 11 Mar 2018 19:40\nOdpuść sobie, ponieważ to nie zadziała. Szkoda czasu i pieniędzy na takie experymenty.\n#9 11 Mar 2018 19:49\nTop Serwis wrote:\nNiby dlaczego? To zwykła listwa led, żadnej filozofii nie ma. Zdjąłem plastikową soczewkę z jednej z diod listwy i pod spodem jest najzwyklejsza dioda.\n#10 11 Mar 2018 20:13\nJak pisal kolega @Top Serwis daj sobie siana, nie rozumiesz jak to dziala.\nZdjąłem plastikową soczewkę z jednej z diod listwy i pod spodem jest najzwyklejsza dioda.\nA czego sie tam spodziewales, okretu podwodnego\n(cyt. znany polski kultowy film)\n#11 11 Mar 2018 20:24\nNie wiem co tu jest do rozumienia... Podświetliłem matrycę diodą w telefonie i już było widać kawałek obrazu, a co dopiero 5 listw. Jedna z tych z TME, których dokumentacje zamieściłem w pierwszym poście jest o mocy 14,4 W i daje 1380 lumenów/m a taka diodka w telefonie ma z 15 lumenów... Nie chcę tylko zbyt obciążyć zasilacza... Nie mogę nigdzie znaleźć jakieś dokumentacji do oryginalnych listw...\n#12 11 Mar 2018 20:53\nw telefonie ma z 15 lumenów...\nodpal se ze dwie candele, tylko o kominie nie zapomnij.\n#13 11 Mar 2018 21:20\nSkąd ty wies ze listwy w tv są zasilane 12V...wiesz jaki prąd tam jest?\n#14 11 Mar 2018 23:29\nTakie diody jakie Ty chcesz wstawić się mogą nie nadać. Nie znasz ich parametrów - mocy, prądu, kąta świecenia, długości fali. Jeśli chcesz takie wstawić - robisz na własne ryzyko . Nie podałeś ile kosztują oryginały, a ile te "zamienniki" z jakimi kombinujesz. Ile zaoszczędzisz.. ? Do tego jest jeszcze robota związana z przełożeniem soczewek o jakich wspomniałeś. Jeden z kolegów wspomniał o możliwości kupna oryginałów- szkoda, że nie podał ceny. Co do rezystorów- musiałbyś sprawdzić na schemacie tv lub innego modelu. Możliwe, że rezystory są montowane w układzie na płycie.\n#15 12 Mar 2018 00:25\nJeden z kolegów wspomniał o możliwości kupna oryginałów- szkoda, że nie podał ceny.\nProszę. Cena 240zł. komplet\n#16 12 Mar 2018 00:28\nMało nie jest. 40 cali kupisz koło 1000. Nie dziwota, że kolega kombinuje.. Może wystarczy wymienić tylko poszczególne diody zamiast sznurami jechać..\n#17 12 Mar 2018 02:33\nChciałoby się powiedzieć "zjedz snickersa bo coś za dużo gwiazdorzysz"... Jak Ty tymi diodami trafisz w otwory po poprzednich w białej folii nie mam pojęcia, parametry i soczewki a raczej ich centryczne wklejenie to następny problem. Jesteś ze "stolycy" udaj się na Wolumen i sprawdź cenę jeśli chcesz wymieniać komplet. Tylko po co? wszystkie diody padły? Na koniec zastanów się dlaczego się uszkodziły? Jeśli podświetlenie było ustawione jako "dynamiczne" (a tak zapewne było) to masz odpowiedź i zmień ten parametr po naprawie.\n#18 12 Mar 2018 05:26\nW końcu jakieś rzeczowe komentarze, a nie wypowiedzi poprzednich "secjalystów".\nCo do parametrów zakupywanych diod to zamieściłem dokumentację. Sprawdziłem miernikiem, nie wszystkie diody poszły w poszczególnych listwach ale większość...\nSoczewki przyłoże na klej na gorąco od spodu, parametry optyczne się pogorszą ale lepsze to niż niedziałający telewizor. Co do foli to co za problem zrobić nowe otwory? Już nie przesadzajcie mu że od kilku nowych otworów odbicie się drastycznie pogorszy.\nGdzieś w sieci widziałem schematy i o dziwo diody nie mają rezystorów, ale jeszcze dokładnie poszukam... To mnie trochę martwi, bo diody lubią brać ile fabrryka dała zgodnie z ich charakterystyką. Chociaż znalazłem gdzieś w sieci (znowu nie potwierdzone info) że zasilacz w tej sekcji daje 6A i 12 V. Dla listw połączonych równolegle tych z 1400 lumenów, 1,2 A(patrz wyżej) byłoby na styk i się zastanawiam czy nie kupić tych 700 lumenow, 0,6 A (dokumentacja wyżej). Koszt jednej listwy 15-20 zł.\n#19 12 Mar 2018 06:46\nListwy to nie problem, 1-2zł za 1 diodę na listwie.\n#20 12 Mar 2018 08:13\nJeśli martwisz się poborem prądu przez diody to daj rezystor. Wartość rezystora wylicz z parametrów diod.\n"Specjaliści " tu są, ale nie każdy ma ochotę odpowiadać na oczywistą oczywistość. Może się okazać, że po zainwestowaniu w noname paski diod, wymianie diod, przeklejaniu i straceniu ileś tam czasu i pieniędzy kupisz oryginalne podświetlenie. I wtedy spojrzysz na początkowe posty, które mówią "daj oryginał"\nBądź kupisz nowy tv\n#21 12 Mar 2018 09:26\nSkoro kolega robi sam to 240zł to dużo?? no chyba oszalałeś...\nTo niech wymienia uszkodzone diody...a za miesiąc będzie to samo (może tak a może nie)\nSpecjaliści....widzę ze co jeden to bardziej utrudnia sobie życie takim czymś.....Po co wam to??\n#22 12 Mar 2018 09:51\nTaaak, wywalić 250 zł na tak trywialne przyrządy półprzewodnikowe jak diody... Wybacz ale porady typu "kup oryginał" są zbędne. Lepiej w ogóle nic nie pisać i nie zaśmiecać tematu ani nie robić sobie beki aby osoby mające podobny problem od razu trafiły na cenne porady. Nie trzeba znać zasady działania telewizora aby wymienić głupie diody sterowane PWM. Jeśli będzie trzeba dam odrębny zasilacz wydajny prądowo do zasilania diod (będzie bez rozjaśniania, trudno) ale raczej będzie to zbędne. Listwy zakupiłem. Temat do zamknięcia.\nSimilar topics to fUNAI - Podświetlenie LED wymiana - czy zwykła listwa led się nada?\nWitam, Poszukuje listwy LED do Samsung UE32ES6100W, zdjęcie w załączniku. Symbol na niej: Samsung 2012SVS32 7032NNB 44 2D.,Łatwiej by było jak byś... (2)\nKupię listwę podświetlenia LED do w/w TV. Matryca : U24F0XH Radiator z listwą : 1FM021302 Listwa LED : UDULED0SM003 Rev.B,Taka na 36-LED Widzi... (6)\nPodswietlenie EL.,Witam, Mam pytanie czy w odtwarzaczach Creative muvo podświetlenie jest zrobione na diodzie czy na folii EL? Pozdrawiam bf214,Dzi... (2)\nJak telewizor naprawiony? Naprawiony. Ale oddałem w końcu do serwisu i tobie też radzę.,Jak telewizor naprawiony? Mam dokładnie ten sam przypade... (7)\nWitam Telewizor jest martwy, zasilacz daje napięcie prawidłowe 12V , napięcie 5V jest robione na płycie głównej. Niby wszystkie napięcia są a nie... (10)


Dziś zapraszamy na koncert kolęd wenezuelskich! - Biblioteka Publiczna w Piasecznie\nStrona główna > Recenzje i polecenia > Dziś zapraszamy na koncert kolęd wenezuelskich!\n14 stycznia – Boska Pasterka\nWizerunek Matki Boskiej jako pasterki, znajduje się z w Sanktuarium w miejscowości Santa Rosa del Cerrito, na północnym zachodzie Wenezueli.\nMatka Boska przedstawiana jako pasterka jest otoczona kultem religijnym w kościele katolickim od początku XVIII wieku. Zapoczątkował go zakonnik, brat Isidoro de Sevilla w 1703 roku. Szybko, bo trzy lata później kult pojawił się w Wenezueli, wówczas hiszpańskiej kolonii. W stanie Lara, gdzie leży miejscowość Santa Rosa del Cerrito, Divina Pastora pojawiła się w postaci rzeźby w roku 1736.\nOśrodek ten jest jednym z najważniejszych miejsc manifestacji kultu maryjnego na świecie – uważa się go za trzeci pod względem wielkości, po Guadalupe w Meksyku i Fatimie w Portugali. Oryginalną miejscową tradycją jest wyprowadzenie z sanktuarium Santa Rosa del Cerrito wizerunku Boskiej Pasterki 14 stycznia każdego roku, kiedy to odbywała się procesja do Katedry w stolicy stanu Lara, Barquisimeto – wydarzenie to gromadzi nawet 4 miliony wiernych, stanowi więc największą procesję maryjną w Kościele Katolickim.\nData procesji związana jest z cudowna interwencją Boskiej Pasterki, dzięki której zakończyła się groźna epidemia cholery, która odebrała życie licznym mieszkańcom Barquisimeto i okolic. 14 stycznia 1856 roku ówczesny proboszcz Santa Rosa, ojciec Jose Macario Yepez, ofiarował własne życie Matce Boskiej, aby epidemią skończyła się. I tak się stało. Zmarł 16 czerwca tego samego roku, jako ostatnia ofiara strasznej choroby.\nW tym roku, po raz pierwszy w ciągu 165 lat, procesja nie odbyła się ze względu na Pandemię.\nProgram Koncertu Kolędowego SOLO TRES w Bibliotece Publicznej w Piasecznie\nEl Rorro – Kompozycja Marka Walawendera na motywach meksykańskiej kolędy ludowej – „Od słonia do komara, bądźcie cicho, nie róbcie hałasu!”\nNiño lindo – „Śliczne dzieciątko”, wenezuelska kolęda ludowa.\nEn el portal de Belén – Chilijska kolęda opisująca adorację pasterzy: „Chodźmy pasterze, chodźmy zobaczyć piękne dzieciątko, które się narodzi”.\nNavidad Guanche – Hiszpańska kolęda z Wysp Kanaryjskich, opowiadająca o adoracji małego Jezusa przez królów plemienia Guanches, pierwotnych mieszkańców tych wysp.\nHuachito torito – Kolęda z wysokich Andów. „Małemu dzieciątku, wszyscy darują prezenty. Jestem biedny, nic nie mam. Więc, ofiarowuję Mu swoje serce”.\nLa Peregrinación (Wędrówka do Betlejem). Należąca do cyklu „Navidad Nuestra” argentyńskiego kompozytora Ariela Ramireza. Maria i Józef wędrują do Betlejem przez argentyńskie niziny „pampas”, nie znajdując schronienia.\nNorteña – Duet gitarowy argentyńskiego kompozytora Jorge Gómez Crespo.\n« Ferioteka – I tydzień\nCzym jest gif? I jak go stworzyć? »


Dofinansowanie zakupu prac Eugeniusza Geta Stankiewicza - Powiat Wschowski\nZnajdujesz się Strona główna / Starostwo / Aktualności / Dofinansowanie zakupu prac Eugeniusza Geta Stankiewicza\n20 kwietnia 2018 roku w siedzibie Muzeum Ziemi Wschowskiej otwarto stałą wystawę prac Eugeniusza Geta Stankiewicza „Czas przez nikogo niezłapany”. W wystawie uczestniczył m.in. Wicestarosta Powiatu Wschowskiego Wojciech Kuryłło. Zarząd Powiatu Wschowskiego wsparł finansowo Muzeum Ziemi Wschowskiej w zakupie kolekcji dzieł Eugeniusza Geta Stankiewicza. Wschowską kolekcję wyróżnia duży zbiór unikalnych rysunków, linorytów, obrazów z wczesnego, młodzieńczego okresu twórczości. Regionalna kolekcja sztuki Eugeniusza Geta Stankiewicza służy budowaniu wiedzy o sztuce współczesnej i przemianach w niej zachodzących. Kolekcja będzie służyła jako inspiracja do programów edukacyjnych i promocyjnych np. warsztatów, gry miejskiej, wykładów. Wschowianie i goście spoza miasta poprzez kontakt z kolekcją prac Getasa dowiedzą się o wpływie Wschowy, w której artysta spędził dzieciństwo i młodość, na twórczość mistrza miedziorytu.\nWystawę można zwiedzać w siedzibie Muzeum przy Placu Zamkowym 2 we Wschowie.\nZapraszamy do zapoznania się z relacją filmową.\nŹródło: Muzeum Ziemi Wschowskiej- Grażyna Strózik, Krystyna Pruchniewska.\nOpublikowano 26/04/2018 o 10:31, przez Promocja, ostatnia aktualizacja 08/05/2018 o 08:51.


JEANSY PIONEER 9906 - - OVERSIZEMAN\nJEANSY PIONEER 9906 DUŻE ROZMIARY\nKod produktu: 9906 31\nKlasyczne jeansy niemieckiej marki Pioneer wykonane z wysokogatunkowej bawełny z dodatkiem elastanu, który zapewnia optymalne dopasowanie do sylwetki. Prosty, regularny krój z lekko zwężanymi nogawkami. Lekko przecierane na froncie. Marka Pionner słynie z dużej dbałości o każdy detal oraz gwarantuje wysoką jakość swoich produktów.\nSKŁAD: 92% bawełna 6% elastomultiester 2% elastan