4 powody, dla których trzeba przeczytać "Cyberiadę" Stanisława Lema ~ Pozycje Obowiązkowe\nIzabela Witorzeńć / 13 stycznia 2016 / fantastyka, książka, Stanisław Lem\n4 powody, dla których trzeba przeczytać "Cyberiadę" Stanisława Lema\nKiedy pisałam książkowe podsumowanie 2015 (kto jeszcze nie czytał, niech szybko tu zerknie), obiecałam Wam recenzje książek, które znalazły się w pierwszej trójce tych najlepszych, przeczytanych w zeszłym roku. Numer dwa i trzy znajdziecie odpowiednio tu i tu. Dziś przyszła pora na numer jeden, czyli „Cyberiadę” Stanisława Lema. Oto 4 powody, dla których ta książka została absolutnym zwycięzcą rankingu:\nGłównymi bohaterami są dwaj konstruktorzy – Trurl i Klapaucjusz, prawdopodobnie najzdolniejsi twórcy maszyn w całym wszechświecie. Lubią się i nienawidzą, wspierają się i chcą zniszczyć siebie nawzajem. Są chciwi, zazdrośni, lecz jednocześnie niezwykle błyskotliwi i z ogromnym poczuciem humoru. Mimo wad, nie sposób ich nie lubić a ich słowna szermierka i celne riposty to jeden z najmocniejszych punktów książki.\nAbsolutnie niepowtarzalny styl obrazów Daniela Mroza to kolejna zaleta "Cyberiady". Właściwie można by je zebrać i sprzedawać jako całkowicie odrębne dzieło. Jestem pewna, że rysunkowa wersja tej książki zrobiłaby furorę. Zresztą, sami zobaczcie.\nNie jest to łatwa książka - aby nadążyć za bujną fantazją autora, cały czas trzeba się intensywnie koncentrować. Jednak mimo to, uśmiech nie schodzi nam z ust przez cały czas. Czasem jest to humor inteligentny, pokazany we wspomnianych już wcześniej przezabawnych dialogach konstruktorów, czasem humor „śmiertelnie poważny” a’la Buster Keaton a czasem totalne opary absurdu jak w Monthy Pythonie. Jedno jest pewne – brzuchy wam się wytrzęsą.\nCzego tu nie ma: księżniczki, smoki, władcy tyrani, podróże międzygwiezdne, książęta na koniach. A do tego oczywiście całe mnóstwo robotów. Nowoczesne maszyny i średniowieczni rycerze, hmm… dla większości to nie do połączenia, dla Lema to jednak nie stanowiło żadnego problemu. Historie plotą się i skręcają w zupełnie nieoczekiwanych kierunkach, kiedy myślimy, że już koniec przygody, nagle następuje całkowity zwrot akcji , opowieści zagnieżdżają się jedna w drugiej, aż w końcu gdy wydaje się, że autor zabrnął w ślepą uliczkę, historia nieoczekiwanie znajduje zakończenie. Nie znam innego pisarza, który tak ciekawie i wbrew pozorom prosto potrafiłby poprowadzić tak pokrętne opowieści. Geniusz.\nCzy wiecie, że Philip K. Dick napisał na Lema kilka donosów do FBI? Fragment jednego z nich brzmiał następująco:\nLem jest najprawdopodobniej wieloosobowym komitetem, a nie pojedynczym osobnikiem, gdyż pisze wieloma stylami i raz zna niektóre obce języki, a raz nie - dąży do zdobycia monopolistycznej pozycji pozwalającej kontrolować opinię poprzez krytykę i artykuły pedagogiczne, stanowiąc zagrożenie dla całej naszej dziedziny science fiction z jej swobodną wymianą poglądów i myśli.\nPomijając wszystko inne, trudno nie przyznać racji amerykańskiemu pisarzowi w kwestii wielości stylów. Rzeczywiście, jego książki bardzo różnią się od siebie. Moja siostra do tej pory ma awersję do Lema, ponieważ w szkole zmuszano ją do przeczytania „Opowieści o pilocie Pirxie”, których nie mogła strawić. Jeżeli Wy też zraziliście się kiedyś twórczością tego autora, to jest najlepsza pozycja na ponowne nawiązanie przyjaźni. To podobno ulubiona ksiązka samego Lema – i wcale się nie dziwię.\nAbsolutnie dla wszystkich! Są jednak grupy, którym spodoba się w szczególności:\nMatematyczne freaki (to ja) – strasznie podobały mi się wszystkie rozważania uwzględniające całki podwójne, potrójne, liczby urojone i inne tego typu ustrojstwa. Chwila nostalgii za studiami\nJęzykowe freaki (też ja) – cudowne neologizmy, zabawy językowe, konstrukcje zdań, zaklęć, nazw własnych (KOBYSZCZE!)\nDzieciaki – moim zdaniem książkę można zacząć dawkować już nawet czterolatkom – jeżeli mają pokochać książki, w szczególności fantastykę, najlepiej zacząć od prawdziwych mistrzów\nPoczątkujący w świecie fantastyki – fantastyka jest tu podana bardzo lekkostrawnie, połączenie bajek braci Grimm z Gwiezdnymi Wojnami. Idealne na początek J\nJeżeli nie należysz do żadnej z powyższych grup, i tak sięgnij po tę książkę. Gwarantuję, że będziesz zachwycony.\nMama Balbinka 14 stycznia 2016 23:17\nJestem tylko w jednej grupie- "językowe freaki". Za to książkę muszę polecić mojej siostrze. ona jest w aż trzech grupach, które wymieniłaś ;)\nIzabela Witorzeńć 14 stycznia 2016 23:20\nSuper! mam nadzieję, że siostrze się spodoba :)\nMama Balbinka 15 stycznia 2016 01:17\nJeszcze bardziej zachwycony tą pozycją był szwagier ;)\nUnknown 18 stycznia 2016 16:09\nTeraz to chyba nie mam wyjścia i muszę dać mu szansę...ale i tak zamierzam zacząć od Donna Tartt\nIzabela Witorzeńć 18 stycznia 2016 16:12\nNo i dobrze :) w tym roku Donna Tartt wyda kolejną książkę, więc spiesz się, bo zaraz Ci się kolejka wydłuży ;-)


Zawory, nyple do zbiorników INOX - ENOPOL\n» Zawory, nyple do zbiorników INOX\nZawory i nyple do zbiorników Inox — dbamy o każdy szczegół!\nW tej kategorii posiadamy produkty, które będą Ci niezbędne do produkcji wina. Drobne akcesoria, takie jak zawory, czy nyple do zbiorników sprawią, że ułatwią Twoją pracę. Z wielką dokładnością selekcjonujemy sprzęty, aby do Ciebie dotarło to, co najlepsze. Pilnujemy także, abyś mógł u nas kupić każdy element potrzebny do tworzenia najlepszych trunków. Dzięki szerokiej gamie dostępnych produktów możesz być pewny, że niczego nie przeoczysz.\nNiezawodność i solidność!\nOd wielu lat pracujemy w branży i zdajemy sobie sprawę z tego, co potrzebujesz. Jako profesjonaliści, dbamy, by sprzęt, który jest dostępny w naszym asortymencie, był najlepszej jakości. Tylko on zapewni Ci niezawodność, solidność i trwałość produktu. Dzięki naszej wiedzy i doświadczeniu dokładnie wiemy jakie produkty wybierać. Proponujemy Ci więc wspaniałe akcesoria, które świetnie sprawdzą się w Twojej winnicy. Chętnie Ci doradzimy! Zaufaj nam i wybierz to, co najlepsze!\nZawory, nyple do zbiorników INOX\nNypel 1" na wąż 25 mm\nNypel - gwint 1" na wąż 25 mm\nZawór spustowy 1" do zbiorników PROFI\nZawór spustowy do zbiorników INOX EKO od 75 l do 300 l\nWaga: 0,160 g\nZawór spustowy 1/2" do zbiorników EKO\nZawór spustowy 3/8" do zbiorników PROFI


Edu temat - Studia a rynek pracy : Edukacyjne Forum Dyskusyjne Marka Twain'a\nWysłany: Sro Kwi 12, 2017 9:10 am Temat postu:\nWysłany: Wto Cze 27, 2017 8:15 am Temat postu:\nMoim zdaniem jednymi z przyszłościowych studiów są studia informatyczne. Zawody programisty, grafika, administratora, developera czy testera są często poszukiwane, dlatego pracy w tych działach nie powinno zabraknąć. A poza tym, jeśli interesujemy się tą branżą to tym bardziej warto spróbować.\nWysłany: Pią Cze 30, 2017 11:29 am Temat postu:\nOd lat największym problemem wyższego szkolnictwa jest jego nieprzystosowanie do rynku. Pytanie brzmi - jak do poradzenia sobie na rynku pracy mogą dobrze przygotowywać ludzie, którzy mają z nim tak mało wspólnego? Mam na myśli wykładowców. Ciężko sobie bowiem wyobrazić bardziej oddaloną od rynku rzecz, niż uniwersyteckie stanowisko\ncentrumfotelikow.pl - foteliki Maxi Cosi\nWysłany: Czw Lip 20, 2017 6:25 am Temat postu:\nstudia w niczym nie pomagają\nWysłany: Czw Sie 17, 2017 4:27 pm Temat postu:\nInformatyka nadal jest dobrym kierunkiem. Komputeryzacja ciągle idzie do przodu, ciągle coś się dzieje. Informatycy nadal są potrzebni na rynku.\nWysłany: Pon Sie 21, 2017 7:24 am Temat postu:\nNie każde studia są dobre Wiele jest kierunków dziwnych, które nie dają konkretnego wykształcenia. A moim zdaniem warto jest wybrac się na kierunek, który daje nam praktyczne umiejętności.Cos konkretnego. Jak\nO dziwo szkoły policealne mają teraz o wiele wiecej interesujących propozycji\nNa witrynie Atut szkoły jest ich sporo. Polecam zorientować się w ich zapisach na ten rok ponieważ na wiele kierunków jest teraz dobra promocja ( przy zapisie można otrzymać bonus pienięzny).\nWysłany: Wto Sie 22, 2017 11:17 am Temat postu:\nMoim zdaniem teraz na równi z wykształceniem idzie fach w ręku. Bez odpowiednich umiejętności ciężko znaleźć pracę :/\nWysłany: Wto Sie 22, 2017 1:11 pm Temat postu:\nWarto próbować przewidzieć rynek. Na pewno to jaki jest teraz a za 5 lat to nie to samo... ja i tak polecam studiować to co lubimy, a nie iść za pieniędzmi.\nWysłany: Sob Sie 26, 2017 1:17 pm Temat postu:\nStudia grafiki i multimediów to ciekawa propozycja, pracy po tym keirunku nie powinno zabraknąć\nWysłany: Czw Sie 31, 2017 11:04 am Temat postu:\nWszelki studia związane dzisiaj z jakąś technologią, techniką informatyką są dobrym rozwiązaniem\nWysłany: Pią Wrz 01, 2017 3:01 pm Temat postu:\nTo prawda, jest to najlepszy wybór\nWysłany: Pią Wrz 01, 2017 4:40 pm Temat postu:\nZgadzam się w 100% z poprzednikiem. Nic dodać, nic ująć\nWysłany: Pon Wrz 11, 2017 10:43 am Temat postu:\nDzisiejsze studia i w ogóle uczelnie, kompletnie nie odpowiadają wymogom rynku..\nSwitche przemysłowe - Navi-net.pl\nWysłany: Wto Wrz 19, 2017 4:01 pm Temat postu:\nMało kto jest w stanie przewidzieć, jak się będzie kształtować rynek pracy w najbliższych latach. To, że teraz informatyka i nowoczesne technologie rządzą nie znaczy, że tak samo będzie za 5, 10 czy 15 lat. Wiadomo, że najlepiej iść za tym, czym się człowiek interesuje, tylko albo kierunki z tym związane nie są tak atrakcyjne albo nie dają przyszłości. Dużo uczelni zaczyna pomału zauważać, że rynek pracy ceni sobie umiejętności ponad teorię i daje dużo programów, praktyk, staży i laborek, ale wiadomo, zależy to od regionu i dofinansowania. Ja polecam w przypadku wyboru kierunku stary, ale sprawdzony sposób, to znaczy przeglądanie programów kierunków na najbliższych uczelniach, a także wymogów, i wyselekcjonowanie tych, które brzmią dla nas sensownie. To jedyny sposób, który pozwoli ograniczyć ryzyko dostania się na nietrafiony kierunek.\nWysłany: Czw Wrz 21, 2017 7:51 pm Temat postu:\nNajlepsi studiują i pracują jednocześnie. To recepta na karierę.


Opera 9.01: Jak zainstalować Javę?\nOldboyJack we czwartek 31 sierpnia 2006 o 1459 napisał(a):\nmam pytanie: jak zainstalować javę, żeby działała w Operze 9.01 (Madriva 2006, GNOME 2.10.2)?\nSzkodnik we czwartek 31 sierpnia 2006 o 1752 napisał(a):\nInstalujesz normalnie a żeby działała w Operze musisz w Narzędziach > Preferencjach > Zawartości > Opcjach javy podać ścieżkę do środowiska uruchomieniowego java. Ja na przykład mam taką: /usr/java/jre1.5.0_07/lib/i386/\nPogooglałem i znalazłem fajną instrukcję instalacji javy w systemie linux\nOldboyJack we czwartek 31 sierpnia 2006 o 2048 napisał(a):\nDzięki za pomoc i fajny link :-) Kłopot w tym, że z powodu jakiegoś osłabienia władz umysłowych ni cholery nie mogę znaleźć rpma z Javą na stronie Sunowskiej... :-(\ndanadam w piątek 01 września 2006 o 1114 napisał(a):\nOriginally posted by OldboyJack:\nKłopot w tym, że z powodu jakiegoś osłabienia władz umysłowych ni cholery nie mogę znaleźć rpma z Javą na stronie Sunowskiej... :-(\nNa http://java.sun.com/javase/downloads/index.jsp klikasz przycisk "Download" obok "Java Runtime Environment (JRE) 5.0 Update 8". Na stronie, która się załaduje zaznaczasz, że akceptujesz licencję, a poniżej będziesz miał link "Linux RPM in self-extracting file".\nOldboyJack w piątek 01 września 2006 o 1715 napisał(a):\nDzięki. Javę szczęśliwie zainstalowałem, tylko teraz nie wiem, jak zmienić ustaweinia w Operze, żeby Opera Javę zobaczyła... :-(\nkrzychoocpp w piątek 01 września 2006 o 1735 napisał(a):\nJeśli nie widzi, a powinna zobaczyć sama, to: Narzędzia → Preferencje → Zaawansowane → Zawartość → Opcje Javy i ustawiasz właściwą ścieżkę.\nOldboyJack w piątek 01 września 2006 o 1855 napisał(a):\nDzięki. Ustawiłem scieżkę jeszcze raz - tym razem poprawnie i działa!.\nA tak zupełnie by the way: nie wiesz dlaczego Opera sama tej Javy nie zobaczyła??\nkrzychoocpp w niedzielę 03 września 2006 o 2023 napisał(a):\nOdpowiedzi trzeba chyba szukać w skrypcie uruchamiającym Operę, u mnie jest w /usr/bin/opera. Nie przyglądałem się mu długo, ale wśród możliwych katalogów Javy nie ma "jre1.5.0_07" (są poprzednie wersje), byc może to powoduje problem, ale nie jestem pewien.\nOldboyJack w poniedziałek 04 września 2006 o 2237 napisał(a):\nFisiu w piątek 08 września 2006 o 2239 napisał(a):\na jak odpalić javę x86_64 na SuSE w wersji x86_64. A jak wiadomo Opera jest 32 bitową aplikacją?? Dodam, że nie pomaga zainstalowanie java-plugin w wersji 32 bit.\nZaufany w sobotę 09 września 2006 o 0145 napisał(a):\nOpera nie obsługuje pluginów Javy, a obsługuje ją bezpośrednio. Jeśli dobrze pamiętam, trzeba było zainstalować 32-bitową Javę, aby działała w Operze.


Anna Dereszowska wsparła Paulinę Młynarską. "Z całą pewnością dużo ją to kosztowało" - WP Gwiazdy\nanna dereszowskapaulina młynarskamasektomia\nAnna Dereszowska wsparła Paulinę Młynarską. "Z całą pewnością dużo ją to kosztowało"Źródło: AKPA\nKilka dni temu Paulina Młynarska wyznała na Facebooku, że ma za sobą podwójną profilaktyczną mastektomię. Badania wykazały, że w przyszłości mogłaby zachorować na złośliwego raka piersi, dlatego zamiast długotrwałego brania leków, wybrała leczenie operacyjne. Dziennikarka ma nadzieję, że jej historia pomoże choćby jednej kobiecie.\n- Nie wchodząc w szczegóły, jakiś czas temu odkryto u mnie zmiany morfologiczne, których obecność świadczy o wysokim ryzyku zachorowania na złośliwego raka piersi w przyszłości. Na tym etapie, miałam jeszcze wybór. Mogłam zdecydować się na ścieżkę "zachowawczą", czyli branie leków przez długie lata i częste badania kontrolne, lub na "ostre cięcie"- leczenie operacyjne z jednoczesną rekonstrukcją plastyczną - zdradziła Młynarska.\nOdważne wyznanie Młynarskiej doceniła szczególnie Anna Dereszowska.\n– Jak najbardziej popieram, żeby mówić o tym głośno. Jeśli to przyniesie kobietom wsparcie i sprawi, że będą się mniej bały oraz nie będą o sobie źle myślały, bo niestety mastektomia często do tego prowadzi, że kobiety nie myślą o sobie jako o 100% kobiecie – powiedziała aktorka w rozmowie z "Faktem".\n– Jeśli takie publiczne wyznanie kogoś, kogo lubią i szanują, sprawi, że choć jedna kobieta poczuje się lepiej, to jak najbardziej jestem za. I tutaj Paulinę z całą pewnością to dużo kosztowało, dlatego tym bardziej ją podziwiam. To są bardzo intymne, prywatne i delikatne sprawy z całą pewnością mówienie o tym publicznie, czy jest się osobą znaną, czy nie na pewno nie jest łatwe - dodała Dereszowska.


Ubezpieczenie telefonu komórkowego lub laptopa - Pogaduszki - Forum SEO - PiO - Pozycjonowanie i Optymalizacja\nUbezpieczenie telefonu komórkowego lub laptopa\n24 Maja 2012 w Pogaduszki\nChciałbym wziąć na abonament smartfona. Nie ukrywam, że będę płacił wysoki abonament, żeby ten telefon dostać w dobrej cenie. Nie chciałbym się znaleźć w sytuacji, gdy zgubię/zniszczę/zostanie mi skradziony telefon, a abo będę musiał płacić nadal.\nUbezpieczaliście kiedyś sprzęty elektroniczne typu telefony, laptopy? Polecicie jakieś firmy? Ile to mniej więcej kosztuje? Do wyceny bierze się pod uwagę wartość rynkową, czy koszt zakupu?\nRaz ubezpieczałem laptopa i jednorazowo płaciłem 300 zł. Taką ofertę mi zaproponowano w sklepie i myślę, że w salonie powinni Ci najlepiej doradzić.\nNie wiem u jakiego operatora telefon bierzesz, ale Orange ma w ofercie ubezpieczenie telefonu.\nO ubezpieczeniach w sklepie wiem, znajomy ubezpieczał kiedyś laptopa w RTV Euro AGD.\nPytałem o zewnętrznego ubezpieczyciela, ale może faktycznie Orange da radę.\nTylko dokładnie przeczytaj warunki ubezpieczenia aby potem nie było że rzeczoznawca stwierdzi że odszkodowanie się nie należy bo to Twoja wina np. bo go nosiłeś w kieszeni o zbyt małych wymiarach .\nOstatnio jak kupowałem lodówkę sprzedawca opowiadał mi jak w MediaExpert wcisnęli ubezpieczenie tv i po awarii rzeczoznawca stwierdził że klient za długo oglądał tv i się popsuł z jego winy (tv nie mógł być włączony dłużej niż 8h).\nA jakiej firmy? Jeśli chodzi o jakość usług reklamacyjnych to jak na moje Samsung rządzi udało mi się jakimś cudem rozwalić solida (mikrofon ledwo zipał). No może nie jakimś cudem, bo często myłem go pod bieżącą wodą, rzucałem nim o podłogę czy gadałem po prysznicem. Oddałem przez salon plusa, po tygodniu dostałem nowy telefonik bez żadnych problemów\nTak jak Gibon napisał, trzeba najpierw dokładnie dowiedzieć się o warunki ubezpieczenia, bo te są bardzo restrykcyjne i skonstruowane tak, że w większości "przykrych" przypadków ubezpieczyciel się łatwo wywinie z płacenia.\nTak jak koledzy mówią wyżej orange ma Ciekawe ubezpieczenia z tego co pamiętam. Ale PZU też ma fajną ofertę "Bezpieczny telefon" czy coś takiego że nawet jak ci ukradną i wydzwonią to jestes ubezpieczony. Nie wiem czy to tel Link ale masz\nW razie czego jak zadzwonisz do PZU to ci powiedzą\nKilka miesięcy temu szukałem ubezpieczyciela dla laptopa. Ofert było mało, ceny wyższe niż 10% wartości a okoliczności, które muszą być spełnione przy utracie/uszkodzeniu sprzętu pełne haczyków


25.06.2020 „Jedziemy na wycieczkę”\nDodał: anna Data: 21/06/2020 - 07:29:42\nScenariusz zajęć zdalnych dla dzieci i rodziców\n(propozycje wspólnych działań na cały dzień)\nprzygotowała: Anita Stanisławska\nTematyka tygodniowa: „Wakacje tuż, tuż”\nTemat zajęć: „Jedziemy na wycieczkę”\nCele zajęć, dziecko:\n– dostrzega humorystyczny charakter bajki\n– proponuje sposób poruszania się do znanych miejsc wypoczynku\n– wie, które przedmioty potrzebne są na wakacyjnych wycieczkach\n– interpretuje ruchem znane pojazdy\n– wie, jak bezpiecznie korzystać ze środków transportu\n–wymyśla własna wakacyjną opowieść\n– tworzy ilustracje do opowiadania\n– planuje swoją wypowiedź tak, aby tworzyła logiczną całość\n– chętnie wykonuje pracę plastyczną\nWszystkie pomoce do zajęć przesłane są na Messenger grupy IV.\nZadanie 1 – oglądanie bajki „Pierwszy dzień wakacji. Bolek i Lolek na wakacjach”\nZadanie 2 - „Podróże, fajna sprawa” – zabawa dydaktyczna, wskazywanie najpopularniejszych miejsc wyjazdów wakacyjnych, nazywanie przedmiotów przydatnych na wycieczkach oraz sposobów komunikacji w wybrane miejsca. Przedstawiamy dzieciom możliwe miejsca wyjazdów wakacyjnych i pytamy, czym tam pojedziemy, dzieci naśladują ruchy pojazdów:\n-do ciepłych krajów – samolotem,\n-nad morze – samochodem,\n-nad jezioro – rowerami, a po jeziorze mogą popływać łodzią.\nNastępnie dzieci szykują wakacyjne akcesoria; wykonują z klocków walizkę, rysują i wycinają takie, które przydadzą się podczas wakacji, np.: kompas, okulary, rower, ręcznik, koło ratunkowe, krem do opalania, kapelusz, łopatkę. Po ich wykonaniu pakują walizkę i wyruszają w wybraną podróż. Do zabawy można też wykorzystać gotowe przedmioty, które są w domu.\nZadanie 3 - „Wakacyjna przygoda” – zabawa dydaktyczna, układanie opowiadania według własnych pomysłów dzieci, tworzenie ilustracji i tytułu do wymyślonej historii. Dzieci mają przed sobą kilka białych kartek. Wspólnie z dziećmi konstruujemy książkę. Dzieci opowiadają wymyśloną przez siebie wakacyjną historię. Rysują ilustracje do opowiadania. Spinamy książkę w całość i układamy w pokoju dziecka.\nZadanie 4 - „Makaronowe ciepło” – praca plastyczna, wykonanie słońca z makaronu, żółtej farby i pasteli. Rysujemy na dużym arkuszu papieru kontury słońca. Zadaniem dzieci jest wypełnić kontur słońca makaronem. Promienie słońca mogą być zrobione z żółtej włóczki lub bibuły. Dzieci mogą również samodzielnie prowadzić swobodne linie proste, używając pasteli. Makaron malujemy żółtą farbą.


Kryzys? - The Sunrise\nW ostatnich miesiącach to chyba ulubiony temat mediów oraz rozmów zwykłych ludzi. Gdziekolwiek się człowiek nie obejrzy, wszędzie słyszy się o kryzysie nie tylko na świecie ale i w Polsce. Aż w końcu człowiek sam zaczyna się zastanawiać czy rzeczywiście jest ten kryzys?\nNo cóż nie da się ukryć, że najlepiej się w kraju nie dzieje. I mniejsza o to co wyprawia rząd i o co się jak zwykle kłóci. Nawet ktoś nieobeznany z giełdą widzi że indeksy lecą na łeb na szyję a złotówka słabnie i słabnie… Kto musi zapłacić w euro albo dolarach odczuje to bardzo boleśnie. A przecież to tylko wierzchołek góry lodowej.\nNajgorsze są zwolnienia. Zaczęło się od pomniejszych firm, a potem to już leci co chwilę inny zakład. Zwolnienia w telekomunikacji dotknęły sporą ilość ludzi. Aż coś człowieka bierze jak w telewizji mówią, że prezes TP SA w tym samym czasie zarabia grube miliony. A ludzi się wyrzuca….. Polskie Linie Lotnicze też nie mają różowej sytuacji. Są na grubym minusie i szykują się zwolnienia. A znając życie na tym się nie skończy.\nNawet jeśli nikogo zwolnienia nie dotknęły i tak się da odczuć, że najlepiej nie jest. Bo podwyżki cen się zdarzają coraz częściej.\nJednak trzeba przyznać, że trochę to wszystko jest nakręcane przez samych ludzi. Mówi się o tym za dużo i za bardzo wszędzie wietrzy spisek. A co poniektóre filmy mają niezły pretekst do zwolnień – no przecież kryzys…\nO ile jeszcze niedawno w urzędach pracy było podobno sporo ofert, teraz każdy bierze co może. A jak to się wszystko skończy?\nNa pewno nie skończy sie szybciej niż kryzys na świecie. Chcąc nie chcąc nasza gospodarka jest ściśle związana z tym co dzieje się na świecie.\nPozostaje nam to wszystko przeczekać. Pewnie trzeba będzie czasem trochę oszczędzać ale myślę, że jakoś to wszystko stanie na nogi. Szkoda tylko tych wszystkich zwolnionych ludzi. Jednak najwięcej tych zwolnień jest w polskich firmach. A co ten kryzys przyniesie? Trudno powiedzieć. Raczej trudno będzie się światu szybko pozbierać po tym wszystkim. Ale to nie pierwszy i nie ostatni taki kryzys… Trzeba po prostu jakoś to przetrwać 🙂\nA wy macie jakieś własn spostrzeżenia na temat tego co się dzieje? A może zaobserwowaliście jeszcze inne symptomy tego, że ten kryzys jest wokół nas? Zapraszam do dyskusji.\nPogoń za…życiem? Idą święta…Czy jesteśmy na nie gotowi? To mi się należy! Anonimowość w sieci Czy reklamy muszą wkurzać?


Co nam latem gra: hity na wakacje\nJakie hity na lato 2010 przygotowali dla nas muzycy? Argentyńskie rytmy, taneczne hity, włoskie szlagiery…. Lato ze słuchawkami na uszach zapowiada się interesująco!\nJakie hity na lato 2010 przygotowali dla nas muzycy? Argentyńskie rytmy, taneczne hity, włoskie szlagiery… Lato ze słuchawkami na uszach zapowiada się interesująco.\nNie zapomnij więc zabrać ze sobą na wakacje mp-trójki ze słuchawkami i płyt do samochodu. W mieście także tegoroczne letnie hity będa dobrze brzmieć, bo nie wszystkie stworzone zostały z myślą o imprezie na plaży. Niedzielny grill na działce też wymaga muzycznej oprawy - lato to po prostu czas muzyki, zawsze i wszędzie.\nCzego warto słuchać tego lata, i jakie płyty koniecznie musimy mieć w torbie podróżnej? Sprawdź nasz przegląd muzycznych hitów na lato 2010!\nTym z nas, które chciałyby poczuć w swoim ciele gorące rytmy, a czeka je zimny Bałtyk, możemy zaproponować składankę muzyczną rodem z Argentyny.\n"A night in Argentina" to muzyka tętniąca życiem, pachnąca gorącym słońcem i ostrymi przyprawami z kuchni argentyńskiej. Już czuć pod stopami rozgrzaną podłogę, już same ruszamy pierwsze do tanga… Można się rozmarzyć i zrezygnować z planowanego zakupu sukienki na rzecz oszczędności na kolejny wyjazd.\nSkładanki „Night In” poprowadzą nas śladami światowej muzyki, odkryją przed nami rytmy miejsc, które będziemy musiały kiedyś odwiedzić. W serii odnajdziemy jeszcze muzykę z Meksyku, Brazylii, Kuby , Włoch i wielu innych rozpalonych tańcem miejsc.\nSiostry Casady przyzwyczaiły nas już do swojej odmienności, zachwyciły poetyką snu, swoim szeptem i odgłosami powstałymi w ich kuchni, które potem zarejestrowały na płycie. Tym trudniej będzie nas teraz zaskoczyć i zafascynować. Na nowej płycie\nSierra i Blanca ponownie kładą ręce na każdym instrumencie, który im się nawinie. Znajdziemy tu m.in. perkusję, pianino, harfy, oczywiście trochę elektro i, co ciekawe, dziecięce zabawki, które potrafią generować całkiem ciekawe dźwięki. Po raz czwarty dostajemy zaproszenie do niezwykłego świata wyobraźni dziewcząt, do którego przy tym albumie dołączył Gael Rakotondrabe, znany jazzowy pianista. Podobno współpraca grupy układała się tak dobrze, że pierwsza sesja nagraniowa trwała 5 dni i nocy. Była to jedna wielka nieustająca improwizacja, a jako pierwszy singiel nagrano „God Has A Voice, She Speaks Through Me”, taneczny song o duchowej ekstazie i samobójstwie.\nW jedną z kompozycji, „Undertaker”, siostry wplotły wokal swojej mamy ze starej kasety z lat 70’, na której śpiewa folkowe piosenki w języku czirokeskim\nPo premierze „Seksu w wielkim mieście” można spodziewać się wysypu damskich wypadów na miasto i dziewczyńskich nocy przy dźwiękach muzyki w towarzystwie... kolorowych drinków.\nŻeby zabawa była udana, potrzebna jest i dobra muzyka. W tym pomoże składanka ballad i hymnów ostatnich kilkunastu lat - piosenki, które znamy i lubimy (lub nie mamy innego wyjścia, jak tylko lubić) nucić pod nosem: Britney Spears, Shakira, Anastacia, P!nk, Christina Aguilera i wiele troszkę starszych przebojów, zaczynając od gorącego „Ms Jackson” zespołu Outkast, „Boogie Nights” Heatwave po najpiękniejsze ballady: „I Belive I Can Fly” R.Kelly, „Un Break My Heart” Toni Braxton czy „All By Myself” Eric Carmen.\nOd czasu poprzedniej płyty Christina Aguilera zbudowała nowy dom, urodziła dziecko i wydoroślała. Takiej Christiny jeszcze nie widzieliście! Jej repertuar do tej pory oscylował w granicach popu, soulu i r’n’b, ostatnia płyta „Back to Basics” przyniosła fascynację jazzem i bluesem, muzyką rodem z kabaretu czy teatru burleski. Co więc wokalistka zaproponuje tym razem?\nJuż sam tytuł płyty podkreśla jej wszechstronność i rozległe fascynacje muzyczne, jeśli do tego doda się jeszcze współpracę z Trickym Stewartem, Ladytron oraz Lindą Perry, która skomponowała z Christiną singiel „Lift Me Up”, całość zapowiada się co najmniej interesująco.\nPamiętamy Morcheebę z aksamitnych, łatwo wpadających w ucho piosenek na poziomie. Takich, które zostają z nami przez cały dzień, takich, które poprawiają humor z samego rana. Zespół bardzo wiele zawdzięczał Skye Edwards, która swoim ciepłym głosem prowadziła nas w ich przyjazny świat. Gdy Skye odeszła, sympatia fanów do grupy trochę zmalała. Teraz Skye powraca na łono zespołu po kilku latach przerwy i własnej solowej płycie, która także nie okazała się sukcesem. Najwidoczniej tylko w oryginalnym składzie Morcheeba podbija muzyczne listy przebojów.\nCzekamy więc na ich klasyczne, leniwe piosenki, zabarwione soulem i popem. Skye z dużym entuzjazmem wypowiadała się na temat odnowienia ich przyjaźni: „Bracia Godfrey zapytali mnie, czy nie chciałabym zaśpiewać z nimi kilku piosenek i początkowo się nie zgodziłam. Potem jednak pomyślałam: dlaczego miałabym śpiewać tylko w kilku utworach? Chcę zaśpiewać we wszystkich. Powinniśmy nagrać ten album wspólnie i stworzyć coś specjalnego!”. I dobrze zrobili! Album "Blood Like Lemonade" promuje świetny singiel „Even Though”.\nCzyżby na naszą scenę zawitał nowy talent? Lena Piękniewska jest w branży muzycznej od kilku lat, ale dopiero teraz wypływa na szerokie wody. Do tej pory współpracowała z wieloma znakomitymi artystami. Laureatka 41 Studenckiego Festiwalu Piosenki. Zdobywczyni I miejsca podczas XXX Spotkań Zamkowych w Olsztynie. Laureatka konkursu na interpretację piosenek Agnieszki Osieckiej „Pamiętajmy o Osieckiej” w Warszawie. W 2007 roku zostało jej przyznane prestiżowe Stypendium im. Marka Grechuty. Wiosną 2008 roku występowała jako gość w czasie polskiej trasy koncertowej, znakomitej jazz'owej wokalistki Stacey Kent. Jest autorką własnych tekstów i recitali.\nNa jej pierwszej płycie "Wyspa" możemy wsłuchać się w drogę jaką przebyła by poczuć się dorosłą kobietą. Są tu ślady uczuć, przyjaźni, radości i utraty złudzeń. „Wyspa” to taka podróż pomiędzy światem realnym a tym wewnętrznym. Nie chodziło o to, by zadziwić słuchaczy fajerwerkami głosu czy aranżacjami muzycznymi, króluje tu raczej prostota. A co za tym idzie - prawda…\nSuzanne Vega wkrótce pojawi się na koncertach w Polsce (Kołobrzeg, Olsztyn, Wrocław), by uraczyć słuchaczy swoimi największymi przebojami. Wizyta związana jest z promocją nowej płyty artystki - „Close Up vol. 1. Love Songs”, zbioru utworów o miłości nagranych w wersji akustycznej.\nNa płycie na pewno nie zabraknie sztandarowych piosenek z lat. 80’ i 90’, choćby słynnego „Luki”, który dla wielu stał się już hymnem. Na pewno ciekawie będzie skonfrontować dawne przeboje z tym, czego słuchamy dzisiaj, tym bardziej, że po tej akurat artystce nie można się spodziewać rewolucji w zakresie aranżacji czy nagłej wolty w kierunku innego stylu muzycznego. Suzanne Vega stworzyła sobie przez lata swoje własne miejsce w muzyce, i z wiekiem jest coraz smaczniejsza. „Love songs” będzie pierwszą płytą z nowego cyklu w dyskografii Vegi, kolejna, „People & Places”, pojawi się we wrześniu.\nMike Patton znany jest i wielbiony przez większość słuchaczy przede wszystkim za Faith no More. Jego wibrujący, elektryzujący głos, przyprawiał o dreszcze niejedną nastolatkę zafascynowaną bardziej awangardową muzyką. Lata minęły a Patton wcale się nie zestarzał, nie osiadł na laurach jak inni giganci. Równolegle do swej kariery z macierzystym zespołem, rozwijał swoje inne wcielenia w zespołach Tomahawk, Fantomas, Mr Bungle i Peepieng Tom, stopniowo odchodząc od śpiewu konwencjonalnego w stronę muzyki eksperymentalnej.\nGrywał z Johnem Zornem, Sepulturą, Bjork a nawet Sergem Gainsbourgiem. Tym razem nagrał płytę ze swoim projektem Mondo Cane, najbardziej nietypowym ze wszystkich jego muzycznych eksperymentów. Płyta nagrana została w języku włoskim, a Patton wyśpiewuje na niej szlagiery włoskie z lat 50-tych i 70-tych, z udziałem 40-osobowej orkiestry, chóru i swojego zespołu. Kolekcja zawiera m.in. utwór uwielbianego przez Pattona - Ennio Morricone, który w 1968 napisał „Deep Down” do filmu „Danger: Diablik”. Sam Patton wypowiada się w ten sposób o albumie: „Sięgnąłem do tych utworów nie po to, by wskrzesić przeszłość, czy ze względów nostalgicznych, chciałem przez bardziej nowoczesną i śmiałą interpretację pokazać, jak żywa i ważna cały czas jest ta muzyka”. Płyta jest niezwykłą muzyczną podróżą, w która można nawet zabrać swoich rodziców i dziadków.\nPatton wystąpi 22 lipca na festiwalu Era Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Koncert, który odbędzie się na Wyspie Słodowej, zainauguruje europejskie tournée promujące nową płytę artysty Mondo Cane\nSia to 25-letnia wokalistka rodem z Australii, rodaczka Kylie Monigue, choć jeszcze nie tak znana. Śpiewa piosenki popowe, o zabarwieniu jazzowym, o lekko zwolnionym tempie, które przyjemnie towarzyszą leniwym przemyśleniom.\nTeraz wydaje trzecią płytę, ale na koncie ma też współpracę z Massive Attack, Zero 7 i słynnym Williamem Orbitem. Jedna z jej piosenek znalazła się na ścieżce dźwiękowej serialu „Sześć stóp pod ziemią”.\nAlbum „We Are Born” jest trochę bardziej taneczny, więcej w nim elektro i energetycznych rytmów. W pracy nad albumem pomagał jej Greg Kurstin, znany ze współpracy z Lily Allen, Britney Spears i Kylie Minogue. Na płycie można również usłyszeć gitarzystę The Strokes, Nicka Valensi. Wokalistka podczas pracy nad materiałem szukała inspiracji wśród dokonań Blondie, Talking Heads, ale i The Cure czy The Pretenders. Na pierwszy singel Sia wybrała „Clap your Hands”, w którym gościnnie pojawiają się Fred Falke i Diplo.\nKylie Minogue powraca z jedenastą płytą studyjną, podobno bardziej dojrzałą i kobiecą. Po swoich życiowych zakrętach, wygranej z rakiem piersi i rozstaniu z partnerem, aktorem Olivierem Martinezem, Kylie skupiła się na pracy. Odzyskała siły, znalazła sobie nowego chłopaka (modela Andresa Velencoso) i napisała teksty, które hołdują kobiecości. Gwiazda przyznała, że jest zafascynowana innymi kobietami, ich siłą życiową, energią i sposobem w jaki radzą sobie z przeciwnościami losu.\nWśród fanów Kylie jest wiele osób o orientacji homoseksualnej, które uznają ją wręcz za swoja ikonę. W niedawnym wywiadzie dla „The Sun” piosenkarka przyznała właśnie, że wiele ją z nimi łączy, bowiem sama uważa, że to kobiety rządzą tą planetą. Na płycie znalazło się 12 piosenek utrzymanych w klimacie, do którego przyzwyczaiła nas piosenkarka. Dance-pop, trochę elektroniki, dużo glamu i dobrej zabawy.\nChyba już wiadomo, przy jakich hitach będziemy się bawić tego lata…!\nFestiwal w Cannes 2014: 10 filmów, na które czekamy oraz powody, dlaczego właśnie na nie\nPiosenki na lato 2014. 5 największych hitów tych wakacji


Wykaz wpisów problematyka wynajem w witrynie Wesela - http://wesela.blys.com.pl/\nWykaz wpisów problematyka wynajem w witrynie Wesela\nmeble eventowe kraków Meble eventoweJeśli działasz w branży reklamowej, to z całą pewnością wiesz, że przygotowanie dobrego eventu jest czasochłonne. Należy wtedy zadbać o wszystkie szczegóły, żeby było ładnie, ciekawie oraz oryginalnie. Ludzie przecież mają zapamięta przeczytaj resztę\nwypożyczalnia mebli Takie meble możemy również zobaczyć wDzisiaj można za pieniądze wynająć praktycznie wszystko. Jeśli chcemy mieć w domu szybko jakiś mebel, to możemy go po prostu go wynająć. Jest to bardzo wygodne rozwiązanie, ponieważ wynajem mebli jest przecież t zobacz\nwypożyczalnia stołów katowice Większość wydarzeń nie odbywa sięKażdy z nas lubi od czasu do czasu brać udział w różnych wydarzeniach, zarówno tych publicznych, takie jak koncerty, festiwale czy wystąpieniach, ale również tych prywatnych, t pomocne wskazówki\nmeble eventowe kraków Wprawdzie w dobie pandemii znacznemu ograniczeniuWynajem mebli, wypożyczalnia mebli, meble eventowe to propozycje, które z całą pewnością nie zostaną niezauważone. Nawiasem mówiąc, dobrze, że na rynku mamy takowe oferty, bo okazuje się, że chętny czytaj dalej na tej stronie\nwynajem hokerów kraków Organizacja eventuZdarza się, że na naszych barkach spoczywa organizacja danego eventu. Zadanie, któremu musimy sprostać, nie należy do najłatwiejszych. Dobry plan działania oraz organizacja pracy to podstawa sukcesu. Tematy odkryj więcej\nwypożyczalnia mebli na eventy Meble eventowe to podstawa każdej większejOrganizacja imprezy to nie lada przedsięwzięcie! Przyjęcia rozrywkowe oraz plenerowe, śluby i wesela, konferencje, targi, spotkania biznesowe najczęściej wiążą się z dużą liczbą zaproszonych gości czytaj\nwypożyczalnia barów kraków Jeśli uznamy że jesteśmy w stanieZaproszenie na ślub i wesele, a na nim data, miejsce ślubu i adres przyjęcia weselnego: podwórko u Państwa Młodych! Wesele na własnym podwórzu to ciekawy i oryginalny pomysł. ciąg dalszy\nwynajem mebli śląsk Rodzaje krzeseł do wynajęciaWynajem krzeseł może okazać się bardzo przydatną usługą przy organizowaniu wielu różnych imprez i wydarzeń. Wypożyczalnia mebli imprezowych posiada szeroki wybór spośród modeli i rodzajów krzeseł. Różne rodzaje krzeseł b czytaj tu\nkrzesła chiavari na wynajem Wynajem krzeseł na weselaWynajem krzeseł jest przydatną usługą oferowaną przez wypożyczalnie mebli imprezowych, z której korzystają organizatorzy różnych spotkań oraz imprez. Jedną z okoliczności, podczas któryc doczytaj wszystko\nmeble eventowe katowice Wypożyczanie sofWypożyczalnia mebli imprezowych oferuje usługę wynajmu różnego rodzaju mebli na takie okazje, jak imprezy okolicznościowe czy różnorakie wydarzenia. Jednym z rodzajów mebli oferowanych przez wypożyczalnie są sofy i kanapy. Wynaj czytaj dalej\nwynajem krzeseł chiavari Jak wygląda transport mebli imprezowychWynajem mebli imprezowych jest przydatną usługą, z której korzysta wiele osób, między innymi organizatorów jakiś wydarzeń, imprez czy spotkań. Wypożyczalnia mebli eventowych c odkryj więcej\nmeble eventowe kraków Wypożyczalnia krzeseł imprezowychJedną z najczęstszych usług, które oferuje wypożyczalnia mebli, jest wynajem krzeseł na różnego rodzaju wydarzenia oraz imprezy. Wynajem krzeseł jest bardzo przydatną usługą, z której korzystają organizatorzy różn reszta poradnika\nwynajem krzeseł katowice Wypożyczalnia namiotów eventowychPlanujesz urządzić imprezę firmową, komunię albo może organizujesz jakiś festiwal letni na świeżym powietrzu lub wesele plenerowe i potrzebujesz namiotu na taką okazję? Jeśli tak, t reszta artykułu\nkristom.pl Wypożyczalnia stołówWypożyczanie stołów nie wydaje się być zbyt częstą praktyką, ale jeśli się nad tym zastanowić korzystanie z takiej oferty może być przydatne przy organizowaniu nie tylko wszelkich bankietów, które zazwyczaj odbywają się na stojąco, ale t sprawdź\nwynajem barów kraków Akcesoria dostępne w wypożyczalni mebli imprezowychWbrew powszechnej opinii w wypożyczalni mebli imprezowych, poza podstawową ofertą, taką jak krzesła, stoły i sofy, można znaleźć także akcesoria do wypożyczenia. doczytaj więcej\nwypożyczalnia stołów katowice Wypożyczalnia mebli festiwalowychCzy może być coś lepszego, niż wzięcie udziału w naszym ulubionym, letnim festiwalu organizowanym cyklicznie co roku? Festiwale są jedną z nieodłącznych rozrywek podczas ciepłyc przeczytaj wszystko\nwypożyczalnia krzeseł śląsk Lady recepcyjne do wypożyczeniaWypożyczanie lad recepcyjnych nie jest aż tak częstą praktyką, jak na przykład wypożyczanie krzeseł, stołów czy namiotów na imprezy, ale może być bardzo przydatne w niektórych sytu całość na stronie\nwypożyczalnia mebli na eventy Wesela pleneroweJednym z najpopularniejszych trendów weselnych, zapoczątkowanych przez amerykańskie filmy i seriale, jest właśnie wesele w plenerze. Tego typu wesele z pewnością robi ogromne wrażenie na gościach i jest coraz częściej widy więcej pomocy\nwypożyczalnia hokerów kraków Transport mebli z wypożyczalniBycie organizatorem jakiegoś wydarzenia czy większej imprezy może być stresującym i wyczerpującym zadaniem, wymagającym zaangażowania i wiedzy z różnych dziedzin oraz właściwego rozporządz zobacz stronę\nwynajem mebli Meble eventowe zajmują zresztą dużo miejscaUrządzanie przyjęcia to nie lada wyzwanie. W dawnych czasach nie przywiązywało się uwagi do takich detali jak dzisiaj. Kiedyś imprezy, które odbywały się w domach strażackich lub w wiejskiej stodole cieszyły się zobacz więcej\nWesele i wynajęte stołyHale namiotoweJak zorganizować pokaz tańca na sto procent!Kto powinien skorzystać z usług wypożyczalni mebli?Jakie meble na eventPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak wypożyczyć krzesła na imprezęOto Jak pożyczć meble W 12 DniJak wypożyczyć meble?Zobacz te informacje jak wypożyczyć hokerPożyczć meble w nowy sposóbJak zorganizować pokaz tańca z przyjemnością?Gdzie wypożyczyć krzesła?Czy warto zobaczyć pokaz tańca Warszawa?Wynajem krzesełCzy wiesz jak pożyczć meble żeby później tego nie żałować?Wynajem sofKto pożycza masowo krzesła?Czy Wiesz Jak pożyczć meble W 12 Dni?Meble na stoiskaJakie meble na eventWypożyczalnia mebli eventowychOto Plan Od A Do Z Aby obejrzeć pokaz tańca we Wrocłwiu W 9 DniCzy jest nowe prawo jak zobaczyć taniec w Krakowie?Chciałeś kiedyś wypożyczyć hoker ale nie wiesz jak sie za to zabrać?Kto Jeszcze Chce pożyczć meble?Wynajem mebli eventowychJak obejrzeć pokaz tańca we Wrocłwiu Natychmiastowo?Czy jest nowe prawo jak zobaczyć taniec w Krakowie?Wynajem foteli


Najskuteczniejsze tabletki na odchudzanie,suplementy diety - ranking - skuteczne odchudzanie.\nRanking najskuteczniejszych preparatów i tabletek na odchudzanie\nPrzedstawiamy nasz Ranking najlepszych tabletek na odchudzanie i suplementów diety.\nTabletki na odchudzanie to najskuteczniejsze i najczęściej kupowane suplementy diety. Każda apteka posiada bogaty asortyment tych preparatów. W internecie jest również mnóstwo sklepów z suplementami diety i tabletkami odchudzającymi. Taka duża ilość preparatów sprawia że można się pogubić i nie wiesz co wybrać. Przeglądając je zastanawiasz się które tabletki odchudzające wybrać? Które suplementy diety są skuteczne? Jak wybrać najlepsze tabletki na odchudzanie? Nasz ranking przedstawia najlepsze tabletki na odchudzanie i ułatwi Ci wybór.\nPostanowiliśmy przetestować najczęściej polecane preparaty na odchudzanie i stworzyć ich ranking. Nasz ranking odzwierciedla opinie osób, które przeprowadzały kuracje na zdrowe odchudzanie.\nZapraszamy do zapoznania się z najlepszymi tabletkami na odchudzanie.\n1. Vitaler Max\nOpinie i Oceny konsumentów:\nVitaler Max - to najczęściej wybierany przez Konsumentów preparat wspomagający odchudzanie oraz Top 1 Naszego rankingu.\nVitaler Max jest to obecnie najbardziej skuteczny produkt wspomagający odchudzanie, który możesz znaleźć na naszym rynku. Utrata kilogramów z jego pomocą staje się bardzo prosta i szybka. Jego skuteczność opiera się na bardzo starannym doborze składników, których działanie jest kluczowe podczas procesu odchudzania. W składzie preparatu znalazły się zatem: wyciąg z jagód Acai, chrom, zielona herbata, a także kofeina. Każdy z tych składników ma ogromny wpływ na utratę kilogramów. Najważniejsze są oczywiście jagody, gdyż zawierają niezwykle dużo witamin i mikroelementów, które wzmacniają organizm i pobudzają go do lepszej przemiany materii. Chrom natomiast przyspiesza metabolizm, a także ma właściwości antystresowe – co podczas zrzucania kilogramów może naprawdę bardzo się przydać. Nieoceniona jest również zielona herbata, która oczyszcza cały organizm z toksyn oraz kofeina, która doda Ci energię. Produkt ten został również dokładnie przebadany i jest w pełni bezpieczny dla Twojego organizmu, a co więcej, dzięki zawartym składnikom jest niezwykle zdrowy! To wszystko sprawiło, że zyskał on duże zaufanie i został numerem jeden pośród wszystkich preparatów wspomagających odchudzanie.\nZdaniem naszych ekspertów, są to najlepsze tabletki na odchudzanie dostępne na polskim rynku\n2. Acai Power\nAcai Power - suplement diety, który skutecznie wspomaga odchudzanie.\nAcai Power jest to obecnie najbardziej skuteczny produkt wspomagający odchudzanie, który możesz znaleźć na naszym rynku. Utrata kilogramów z jego pomocą staje się bardzo prosta i szybka. Jego skuteczność opiera się na bardzo starannym doborze składników, których działanie jest kluczowe podczas procesu odchudzania. W składzie preparatu znalazły się zatem: wyciąg z jagód Acai, chrom, zielona herbata, a także kofeina. Każdy z tych składników ma ogromny wpływ na utratę kilogramów.\nNajważniejsze są oczywiście jagody, gdyż zawierają niezwykle dużo witamin i mikroelementów, które wzmacniają organizm i pobudzają go do lepszej przemiany materii. Chrom natomiast przyspiesza metabolizm, a także ma właściwości antystresowe – co podczas zrzucania kilogramów może naprawdę bardzo się przydać. Nieoceniona jest również zielona herbata, która oczyszcza cały organizm z toksyn oraz kofeina, która doda Ci energię. Produkt ten został również dokładnie przebadany i jest w pełni bezpieczny dla Twojego organizmu, a co więcej, dzięki zawartym składnikom jest niezwykle zdrowy!\nTo wszystko sprawiło, że zyskał on duże zaufanie i został numerem jeden pośród wszystkich preparatów wspomagających odchudzanie\n3.\tUltra Slim\nULTRA SLIM – szybkie, pewne i skuteczne odchudzanie!\nUltra Slim to perfekcyjny suplement diety przygotowywany wyłącznie z naturalnych składników – ekstraktu z gorzkiej pomarańczy, ekstraktu z guarany z kofeiną, piperyny (na bazie pieprzu), ekstraktu z zielonej herbaty, tyrozyny i kofeiny, który szybko i efektywnie likwiduje nadmiar tkanki tłuszczowej. Dzięki swojej rewelacyjnej formule gwarantuje pohamowanie Twojego apetytu, przyspieszenie metabolizmu oraz wzrost energii, co w efekcie umożliwia schudnąć i cieszyć się skutkami przez długi czas bez troski o efekt jojo. Ultra Slim to szczuplejsze ciało i pokłady energii bez żadnych skutków ubocznych.\nTysiące naszych klientów na całym świecie przekonało się na własnej skórze i ciele, że ten niezawodny spalacz tłuszczu, jakim jest Ultra Slim jest naprawdę funkcjonalny i bezpieczny. W większości przypadków waga spadła w rekordowym tempie dzięki naszemu spalaczowi tłuszczu, jak również ćwiczeniom fizycznym. Gdyby nie one, nasi bohaterowie z pewnością zgubiliby kilogramy, ale spadek wagi nie byłby taki niesamowity. To wszystko za sprawą Ultra Slim, który koryguje wytrzymałość i sprawność fizyczną podczas ćwiczeń, zapewniając bardziej skuteczne odchudzanie.\nChcąc prędko schudnąć i osiągnąć zamierzone efekty, nie zapomnij o ćwiczeniach, które nie tylko umożliwią Ci spalić więcej kalorii, ale również ujędrnią Twoje ciało. Pamiętaj o zbilansowanej diecie, gdyż to, co spożywamy ma ogromny wpływ na sylwetkę, a jeszcze większy na Twoje zdrowie!\nThermaCuts – bardzo mocny spalacz tłuszczu dla kobiet i mężczyzn.\nŚrodek na odchudzanie ThermaCuts dzięki nowoczesnej formule potwierdza szybką utratę wagi zespalając dwa procesy:\nThermaCuts zapewnia szybkie spalanie tłuszczu nagromadzonego w Twoim organizmie. Dzięki temu tracisz wagę bez trudu, wysiłku i męczących diet.\nThermaCuts to znakomita mieszanka wyjątkowych składników ziołowych, zapewniających efektywne odchudzanie. Niepowtarzalna formuła ukryta w każdej kapsułce ułatwia asymilację pożywienia i powiększa konsumpcję pochodzących z nich składników odżywczych. Dzięki temu ThermaCuts to najlepsze, efektywne tabletki na odchudzanie!\nChcesz zaprezentować się znajomym w jak najlepszej kondycji? Chcesz szybko schudnąć i móc zachwycać designem siebie i najbliższych? Farmaceutyki na odchudzanie mają długotrwałe przeznaczenie i na przewidywane efekty musisz długo oczekiwać. ThermaCuts to jedyny spalacz tłuszczu, którego wyniki działania zobaczysz zaledwie po paru dobach – bez siłowni, bez diet, bez ryzyka! ThermaCuts to najlepsze tabletki na odchudzanie bez recepty!\nTabletki na odchudzanie – szybka metoda spalania tłuszczu\nWylewamy siódme poty, ćwiczymy od niewiadomo jakiego czasu. I nic. Nic nie daje zintensyfikowanie treningu, nic nie daje zmiana diety. Codzienne poranne bieganie, codzienne ćwiczenia, setki powtórzeń, których nijak nie widać w naszym wyglądzie. Czas na radykalne, ale bezpieczne działania. Takie jakie oferują nam tabletki na odchudzanie.\nSzybkie, skuteczne i bezpieczne. Czy to nie brzmi jak oksymoron? Nie, dzięki współczesnym osiągnięciom możliwe jest to wszystko zamknięte w niewielkiej pastylce. Pastylce, której zażycie może zmienić wiele. Może bowiem wpłynąć na nasz metabolizm – czyli przemianę materii, która powodem jest naszych wiecznych frustracji. Nie ma chyba osoby, która nie uskarżałaby się choć raz na nią. Oczywiście nie chodzi nam o uzyskanie rozstroju żołądka – wręcz przeciwnie. Tabletki odchudzające zafundują zmiany, które pozytywnie wpłyną na nasze samopoczucie, nie wpływając niekorzystnie na układ trawienny. Przyswajane kalorie łatwiej będzie spalić, a odkładany latami tłuszcz nareszcie zacznie znikać. Choć brzmi jak bajka to czysta prawda.\nZatem jeśli marzy nam się świetna figura, to warto wspomóc naszą ciężką pracę. Ciężka i bezowocna – równa się totalnie bez sensu. Odpowiednie tabletki to świetny wspomagacz, który pozwoli czuć się i wyglądać lepiej niemalże od razu. A o natychmiastowych efektach marzy każdy, prawda? Szczególnie teraz, gdy lato już niemal za pasem, a sezon bikini niedługo zostanie oficjalnie otwarty. Tabletki pozwolą się z tego w pełni cieszyć.\nTabletki odchudzające – skutecznie i szybko.\nCały dzień zajęta. Cały dzień za biurkiem, cały dzień spędzony w pracy. Wracasz do domu i jedyne o czym marzysz, to aby położyć się na kanapie, albo pójść wcześniej spać. A tymczasem przydałoby się pójść na siłownię. Bo lato coraz bliżej, a figura sama się nie zmieni. Jednak mając tak niewiele czasu potrzebujesz pomocy. Solidnej pomocy, która zapewni ci efekty. A taką oferują tabletki odchudzające.\nOczywiście, że bez twojego wkładu nic się nie uda. Ale tabletki odchudzające to coś, co wspomoże cały proces. Wspomoże i co najważniejsze bardzo przyspieszy. Tabletki tego typu działają przede wszystkim na sam proces spalania. Który jest o wiele szybszy i efektywniejszy niż normalnie. Co jednak jest bardzo ważne – aktywują go na tyle, że spalane zaczynają być także zapasy tłuszczu. Te, które najczęściej są zmorą odchudzających się, których działania czasem przynoszą jedyny efekt jakim jest to, że nie tyją jeszcze bardziej. Na szczęście tabletki odchudzające i na to wpływają, pozwalając na zniszczenie nadmiernego bagażu komórek tłuszczowych. Jeśli więc potrzebujesz wspomagacza, wiesz co robić.\nCo najważniejsze – spalanie jest „uruchomione” cały dzień. Czy jesteś na siłowni, czy akurat grzejesz swoje miejsce w biurze. Tak czy owak – tracisz zbędne centymetry, a kilogramy przestają być przeszkodą w drodze na plaże. Kolejnym plusem jest fakt, że tabletki na odchudzanie są w zupełności bezpieczne. Nie masz co obawiać się skutków ubocznych – poza świetnym samopoczuciem i takim samym wyglądem.\nSzybkie odchudzanie bez efektu jojo.\nZostawiasz to na ostatnią chwilę. Odwlekasz, jesz jeszcze jedno ciasteczko, a potem następne. Potem pizza z przyjaciółmi, a w weekend wieczorny wypad na piwo. Maj otwiera sezon tłustej kiełbasy z grilla, a odchudzanie znowu zostaje przełożone. I tak w nieskończoność, aż zaczyna się czerwiec i sytuacja zaczyna być tragiczna. Możesz rozpocząć morderczy trening, możesz zacząć głodować. Jednak o wiele lepszym wyjściem będzie to które nie tylko jest skuteczne, ale przede wszystkim sprawdzone. I proste w dodatku. Oczywiście chodzi o tabletki odchudzające. Kilka pigułek, które dzielą ciebie i twoje szczęście.\nJeśli musisz działać szybko – to wyjście najlepsze. Szybkie efekty, które nie znikną i nie dopuszczą do efektu jojo. Jedynym efektem jaki może być to natychmiastowe schudnięcie. Tabletki na odchudzanie to coś co sprawi, że z miejsca łatwiej ci będzie schudnąć – te same ćwiczenia przynoszą lepsze efekty. Ta sama dieta jest wystarczająca by zrzucić o wiele więcej. Jedyne co nie jest takie samo – to ciało. To zmienia się diametralnie. Zmienia się jego rozmiar, redukuje się tkanka tłuszczowa. Wszystko dzieje się o wiele szybciej niż tylko przy użyciu diety i ćwiczeń.\nAle mimo to, tabletki odchudzające nie wpłyną negatywnie na organizm. Nie uzależnią, nie rozregulują mechanizmów odpowiedzialnych za metabolizm. Wręcz przeciwnie. Możesz być również pewna, że po ich odstawieniu nie wrócisz od razu do dawnej wagi, ani co gorsza ją przekroczysz. To produkt skuteczny i bezpieczny – idealny.\nTabletki na odchudzanie i inne suplementy diety.\nTabletki na odchudzanie niejedno mają imię. Są dobre i złe, ale... jak wybrać te dobre? Chyba najprościej zastosować jakieś kryteria. Odchudzanie to fajna rzecz, ale wszystko trzeba robić z rozsądkiem. W sieci istnieją na pewno rankingi tabletek na odchudzanie. Rankingi takie uwzględniają takie kryteria jak np. brak skutków ubocznych, trwałość rezultatów, cena, szybkość utraty wagi, czy dostępność na rynku. Istotnym kryterium jest też oczywiście skuteczność działania. Dla wielu osób to największe kryterium pigułek odchudzających.\nOdchudzające tabletki muszą być bardzo bezpieczne. Na pewno nie należy kupować takich tabletek w podejrzanych źródłach. Pigułki na odchudzanie to nie kolorowe cukierki.\nTabletki na odchudzanie oraz inne suplementy diety mają jednak taką zaletę, że czasem działają jak środek dopingujący. Czasem nie ważne jest samo działanie, co iluzja. Jeśli chcemy w coś bardzo wierzyć, to się stanie. Ten kto czytał książkę o „Sekrecie”, ten wie, o co chodzi. Zresztą już prawo przyciągania mówi o tym, że podobne przyciąga podobne, czyli nadzieja na schudnięcie przyciąga pozytywne skutki. Tabletki odchudzające należy więc aplikować rozsądnie, ale... nie zapominać też o magii, a właściwie prawie przyciągania.\nCopyright © http://tabletkinaodchudzanieee.pl - Ranking tabletek na odchudzanie\n100% Valid: | Compatible browsers:


EnregistrerEnregistrer Pojecie Dyskursu w Poststrukturalizmie Derrida Lac... pour plus tard\nPolityka przymusu wobec ciała. Filozofia społeczna M. Foucaulta w kontekście problematyki płci\nPAN Dobre Obyczaje\nThom - Ku Odrodzeniu Filozofii Przyrody\nAnaliza tekstu w dyskursie medialnym-Małgorzata Lisowska-Magdziarz\nMichaela Foucault koncepcja 'dyskursow' i mozliwośc jej zastosowania do dziejow medycyny i farmacji\nSlodkie Sny - Daniel C. Dennet\n10 szkĂlĹ- alternatywnych\nPojęcie(„dyskursu”(w(poststrukturalizmie: ! Derrida,(Lacan,(Foucault %\nThis&item&was&submitted&to& the&oPUB&Repository&of&the&University&of&Lower&Silesia . &\nCitation :% Rasiński,& L . & (2009).& Pojęcie& „ dyskursu”&w&poststrukturalizmie:&Derrida,&Lacan,&\nFoucault.&Teraźniejszość& – & Człowiek& – & Edukacja,&3( 47) ,& 7Q 23.& &\nVersion: & Publisher's&version &\nLOTAR RASIŃSKI Dolnośląska Szkoła Wyższa, Wrocław\nPojęcie „dyskursu” w poststrukturalizmie:\nDerrida, Lacan, Foucault\nPojęcie „dyskurs” stało się w ostatniej dekadzie, można powiedzieć, pojęciem modnym. Stosowane jest w wielu kontekstach i wielu dyscyplinach badawczych, często bez ścisłego określenia jego zakresu czy znaczenia. Sprawę utrudniają jeszcze potoczne skojarzenia, przypisujące dyskursowi znaczenie czegoś w rodzaju „uporządkowanej dyskusji”. Pojęcie to pojawia się obecnie w psychologii, socjologii, pedagogice, filozofii, antropologii, języ- koznawstwie i innych dyscyplinach nauk społecznych w tak wielu kontekstach i odcie- niach znaczeniowych, że sformułowanie jego jednoznacznej i ostatecznej definicji, która zadowoliłaby wszystkich przedstawicieli tych dyscyplin, staje się zadaniem niemożliwym. Ernesto Laclau, umieszczając pojęcie „dyskursu” na ogólnej mapie współczesnej filozofii politycznej, zalicza je do zjawiska, które można by nazwać transcendentalnym zwrotem w filozofii nowożytnej, czyli do typu analiz skierowanych nie tyle na fakty, ile raczej na warunki ich możliwości (Laclau 1998, s. 555). Analiza dyskursywna opiera się na założeniu, iż każda ludzka myśl, postrzeżenie czy działanie zależy od ustrukturyzo- wania pola znaczeniowego, które poprzedza każdą bezpośredniość faktów. Według Laclau, podejście to różni się wszelako od Kantowskiej refleksji nad apriorycznymi formami poznania bądź fenomenologicznego uznania podmiotu za ostatecznego nośnika znaczenia. Jego zdaniem teoretycy dyskursu zakładają zdecydowanie historyczny cha- rakter „dyskursywnych form apriorycznych”, dziedzinę dyskursu zaś rozpatrują w kategoriach wypracowanych w ramach Saussure’owskiej teorii znaku, tj. posługują się pojęciem struktury, które niweluje rolę podmiotu w konstytucji sensu. L. Philips i M.W. Jørgensen w książce poświęconej analizie dyskursu podają następującą ogólną definicję tego terminu: dyskurs to szczególny sposób mówienia o świecie (lub jakimś jego aspekcie) i rozumienia go (Philips, Jørgensen 2002, s. 1). Wspólnym elementem wszystkich „analiz dyskursu”, podkreślają autorki, jest założe-\nnie, że nasz sposób mówienia o świecie nie odzwierciedla neutralnie świata, lecz ra- czej odgrywa aktywną rolę, tworząc go i zmieniając. Wychodząc od tak określonego „konstruktywizmu społecznego”, zarysowują one trzy główne dziedziny „analizy dys- kursu”: teoria dyskursu Ernesta Laclau i Chantal Mouffe, krytyczna analiza dyskursu Normana Fairclougha, oraz psychologia dyskursywna (np. Potter i Wetherell 1987). Celem tego artykułu jest prześledzenie historycznej ewolucji pojęcia dyskursu, począwszy od Saussure’owskiej koncepcji znaku, oraz bliższe przyjrzenie się trzem poststrukturalistycznym koncepcjom „dyskursu” – Derridy, Lacana i Foucaulta, które utorowały drogę współczesnym ujęciom tej problematyki. Jak będę się starał pokazać, bardziej szczegółowa analiza poszczególnych koncepcji dyskursu występujących w poststrukturalizmie pokazuje, że już u samych początków występowały dość istotne różnice w pojmowaniu tego fenomenu, co podważa tezę o istnieniu spójnej refleksji, którą można by nazwać teorią czy analizą dyskursu. Można założyć, że różnice te są poniekąd „naturalne”, zważywszy na interdyscyplinarność tego, co nazywamy post- strukturalizmem – naturalnie czym innym będzie dyskurs w kontekście analizy ludzkich struktur nieświadomości (Lacan), a czym innym, gdy posłużymy się nim do analiz np. władzy (Foucault). Jednakże cele, które przyświecają poszczególnym teoretykom przy podejmowaniu badań nad dyskursem, często w istotny sposób wpływają na konkretne rozwiązania teoretyczne oraz opracowywanie specyficznej terminologii, których naj- częściej nie da się przełożyć na propozycje innych. „Teoria dyskursu” stanowi więc heterogeniczne pole „pokrewnych” koncepcji, w których istotną rolę odgrywa kon- struktywistyczne ujęcie języka, zakładające, iż język jest elementem konstytuującym rzeczywistość społeczną (w słabszej wersji: jest warunkiem możliwości poznania świata społecznego), jednakże relacja między dyskursem a światem społecznym może przybierać w poszczególnych rozwiązaniach zgoła odmienne formy. U Derridy pojęcie dyskursu służy przede wszystkim jako model „dekonstrukcjonistycznej” lektury tek- stów, w której zasadniczą funkcję pełni marginalizacja pojęcia „ośrodka”. U Lacana dyskurs łączy się z tym, co społeczne, poprzez to, co jednostkowe, a w dodatku tak nie- uchwytne, jak pokłady nieświadomości obecne w ludzkim umyśle. U Foucaulta nato- miast głównym problemem zdaje się określenie statusu tego, co nazywamy „naukami humanistycznymi”, jako pewnego poziomu wiedzy, gdzie pytanie o funkcjonowanie języka splata się z pytaniami o jego relacje z otoczeniem społecznym i instytucjonal- nym, wpływającym na produkcję wypowiedzi w określonym czasie i miejscu.\nDe Saussure i jego krytycy\nFerdynand de Saussure w cyklu wykładów zatytułowanym Kurs językoznawstwa ogólnego, analizując pojęcie znaku, podzielił jego części składowe na element znaczą-\nPojęcie „dyskursu” w poststrukturalizmie: Derrida, Lacan, Foucault\ncy (obraz akustyczny, signifiant) i znaczony (pojęcie, signifié), odrzucając tym samym\nreferencyjną koncepcję języka, opartą na rozróżnieniu nazwa-rzecz. De Saussure za- kłada, że związek pomiędzy signifiant i signifié ma charakter dowolny (de Saussure 1991, s. 90). Żaden element znaczony nie posiada jednego przypisanego do siebie elementu znaczącego, a więc żadne pojęcie nie zakłada z góry jakiegoś określonego obrazu dźwiękowego. Pojęcie, powiada de Saussure, można porównać do wartości, która sama w sobie jest czymś całkowicie względnym. F. de Saussure posługuje się interesującą analogią, odnoszącą system języka do gry\nw szachy. Na przykład konik szachowy sam w sobie, czyli poza polem szachownicy i określonymi warunkami gry, nie stanowi dla gracza żadnej konkretnej wartości. Konkretnym i rzeczywistym elementem staje się on dopiero podczas gry, gdy wchodzi\nw relację z innymi figurami i przybiera odpowiednią wartość. Przypuśćmy, że w cza-\nsie rozgrywania partii figura zniszczy się lub zginie: czy możemy wtedy zastąpić ją inną? Oczywiście, i może być to zupełnie niepodobna figura, wystarczy, by zastąpiła\njej miejsce i przybrała jej wartość. Wartość zależy więc w znacznej mierze od tego co\nw języku istnieją tylko\nróżnice. Co więcej: różnica na ogół zakłada istnienie składników pozytywnych, mię- dzy którymi się ustala; ale w języku istnieją tylko różnice bez składników pozytyw- nych. Gdy weźmiemy signifiant czy signifié, język nie zawiera ani pojęć, ani dźwięków,\nktóre istniałyby przed systemem językowym, lecz tylko różnice pojęciowe i różnice dźwiękowe wypływające z tego systemu (tamże, s. 143). Element znaczący i element znaczony, wzięte każdy z osobna, mają charakter czysto różnicujący i negatywny, dopiero ich połączenie staje się czymś w pewnym sensie pozytywnym. A zatem figura szachowa nie posiada żadnego pozytywnego znaczenia, oprócz te- go, które przybiera podczas gry w szachy. Podobnie znak językowy przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie, gdy będziemy rozpatrywać go w izolacji od innych elemen- tów systemu językowego. To, co zachodzi w języku, nie będzie więc w żaden sposób uwarunkowane tym, co pozajęzykowe. Można powiedzieć, że język w pewien sposób „artykułuje” rzeczywistość, jednakże proces ten jest całkowicie arbitralny. A zatem nie tylko istnieje arbitralna więź między pojęciem i obrazem akustycznym, która kon- stytuuje artykulację językową, ale także nie ma żadnego ścisłego związku pomiędzy\npojęciem a przedmiotem pozajęzykowym, do którego się odnosi. Możemy poznawać przedmioty rzeczywiste, ale tylko w takiej mierze, w jakiej pozwoli nam na to język. Należy tu jednak podkreślić, że de Saussure uznaje, iż pomiędzy porządkiem ozna- czania a porządkiem bycia oznaczanym ostatecznie istnieje ścisły izomorfizm.\nA zatem każdemu ciągowi dźwięków odpowiada dokładnie jedno pojęcie, tzn. możli-\nwe jest określenie w danym momencie ścisłego odniesienia między znaczącym a znaczonym w systemie języka. Warto również dodać, że de Saussure od początku podkreślał społeczny charakter języka (langue) (tamże, s. 36). O ile mówienie (parole)\nmoże kształtować się indywidualnie, o tyle zastosowanie mowy w praktyce może nastą- pić jedynie dzięki językowi, będącemu konwencją przyjętą przez grupę społeczną.\nznajduje się poza nią i wokół niej. F. de Saussure powie: (\nPrzeciw de Saussure’owi wysunięto szereg zarzutów. Podkreślano m.in. to, że\nskoro język jest jedynie formą, a nie substancją, i jeśli istnieje ścisły izomorfizm między porządkiem oznaczającym a porządkiem tego, co znaczone, to z formalnego punktu widzenia oba te porządki stają się nieodróżnialne i nie da się zachować dual- nego charakteru znaku językowego. Dlatego też tzw. glossematyczna szkoła kopenha- ska (L. Hjelmslev) zaproponowała zerwanie z Saussure’owską koncepcją izomorfi- zmu, wnosząc ideę podziału obu porządków na jednostki mniejsze od znaków:\n(znak calf składa się z trzech fonemów k/ae/ oraz f/). Dzięki zastosowaniu tej metody\ndo treści możemy wyróżnić w tym samym znaku przynamniej trzy elementy (\nsemy ( ) bydło/samiec/młody. Staje się teraz jasne, że tak usytuowane jednostki se-\nmantyczne i fonetyczne można odróżnić od siebie z formalnego punku widzenia: nie da się wykazać, że kombinatoryczne prawa dotyczące językowych fonemów odpowia-\ndają prawom dotyczącym semów (\n(Ducrot, Todorov 1979, s. 22; cyt. za: Laclau\n1998, s. 557). Z odwrotem tym związana jest niezwykle istotna dla późniejszej teorii dyskursu konsekwencja. Jeśli zakłada się, iż ów abstrakcyjny system reguł, jaki opisują fonolo- dzy, nie wiąże się koniecznie z żadną szczególną substancją, to oznacza to, iż za pomocą tych właśnie reguł można opisywać każdy znaczący system występujący w społeczeństwie, chociażby sposób odżywiania się, systemy pokrewieństwa, meble,\nmodę. Od tego założenia już niewielki krok do całkowitego odrzucenia substancjal- nych różnic między zjawiskami językowymi a pozajęzykowymi, czego dokonali\nE. Laclau i Ch. Mouffe w Hegemonii i socjalistycznej strategii. W ten sposób odrzu-\ncona zostaje również fenomenologiczna teza o zasadniczej roli podmiotu w konstytu- cji znaczenia.\nzwrócili uwagę na jednostki językowe mniejsze od znaków: fonemy (\nInnym ważnym punktem krytyki, jaką skierowano przeciw de Saussure’owi, było\nstosowane przez niego pojęcie „systemu” jako zamkniętej całości organizującej język. Problem ten ściśle wiąże się ze wspomnianą wyżej krytyką Saussure’owskiej idei izo-\nsam w sobie całością i zasadą\nklasyfikacji (de Saussure 1991, s. 37). I później: System językowy jest to szereg\nróżnic dźwiękowych połączonych z szeregiem różnic pojęciowych, lecz to zestawie- nie pewnej liczby znaków akustycznych z taką samą liczbą podziałów dokonanych w masie myśli rodzi system wartości; ten właśnie system stanowi rzeczywistą więź między elementami dźwiękowymi i psychicznymi w obrębie każdego znaku (tamże,\nmorfizmu. F. de Saussure powiada: Język jest (\nPojęcie „systemu” de Saussure’a w pismach strukturalistów zostało przekształcone\nw pojęcie „struktury”. Jako przykład mogą tu służyć tacy klasycy strukturalizmu, jak\nClaude Lévi-Strauss czy Roland Barthes 1 . Można więc uznać, iż krytyka strukturali- zmu i pojęcia struktury dokonana przez poststrukturalistów godzi pośrednio także\nw ideę „całości” i „zamkniętości” systemu de Saussure’a. Według Derridy pojęcie\nstruktury odnosi się jedynie do przestrzeni, geometrycznej lub morfologicznej, po- rządku form i miejsc. Struktura jest przede wszystkim strukturą organicznej bądź\nrządzonego przez jednoczącą\nzasadę (1978, s. 15). W ten sposób struktura staje się kolejną nazwą konstrukcji czy\nteż pewnej architektonicznej budowli, której wewnętrzny porządek determinowany jest istnieniem uprzywilejowanego ośrodka. Koncepcja ta, jak podkreśla Gasché (1986, s. 144-145), napotyka dwa zasadnicze problemy. Pierwszy z nich, związany\nz zamknięciem struktury, polega na tym, iż przejście z jednej struktury do drugiej\nmoże dokonać się jedynie w kategoriach przypadku bądź katastrofy. Drugi problem, związany z istnieniem w strukturze ośrodka, dotyczy zmiany, jaka może dokonać się\nw jej obrębie: będzie ona zawsze rezultatem wewnętrznej logiki struktury. Połączenie\ntych dwóch tematów wyraźnie wskazuje na pewną sprzeczność w pojęciu struktury i domaga się, jak stwierdza Derrida, dekonstrukcji tego pojęcia. W Letter to Japanese Friend Derrida stwierdza, że dekonstrukcja nie ma być ani obalaniem, ani analizą, ani krytyką, ani także metodą czy działaniem. Sama w sobie dekonstrukcja jest niczym, w takim sensie, że wszelka próba określenia dekonstrukcji musi skończyć się fiaskiem. Dlatego też powinno się ją rozumieć jako coś, co zacho- dzi na terenie, gdzie już coś istnieje (1988a, s. 4–5). Biorąc pod uwagę stwierdzenie Derridy, iż nie istnieje nic poza tekstem, dekonstrukcję można przyrównać do pracy tekstualnej w formie dwukrotnej lektury. Pierwsze czytanie ma podążać linią domi- nującej interpretacji tekstu, jego założeń, pojęć i argumentacji. Drugie czytanie na- tomiast polega na śledzeniu wykluczanej, represjonowanej, uznawanej za gorszą in- terpretacji, formującej pewien ukryty nurt tekstu. Ustanowienie owej tekstualnej hierarchii pomiędzy dwoma interpretacjami pokazuje, że interpretacja dominująca jest zależna od tego, co wyklucza. W ten sposób relacja między tymi dwiema interpreta- cjami staje się ważniejsza niż sama interpretacja dominująca. Derrida stwierdza, że spowodowane jest to „uzupełniającym” charakterem drugiej interpretacji, która za- pełnia pierwotny brak w interpretacji dominującej. Należy wszakże podkreślić, iż\nsztucznej pracy, wewnętrzną jednością skupiska (\n1 Np. Lévi-Strauss niejednokrotnie mówił o „zazdrości” czy „melancholii”, jaką żywi etnologia do językoznawstwa. Oto jak wypowiada się on na temat metody fonologicznej oraz pojęcia „systemu”, które miały stać się dla niego wzorem do naśladowania: po pierwsze, fonologia przechodzi od uświadamianych\nzjawisk językowych do badania ich nieuświadamianej infrastruktury; po drugie, nie chce ona traktować członów jako bytów niezależnych, czyni natomiast podstawą swej analizy zachodzące pomiędzy nimi\nrelacje; po trzecie, wprowadza pojęcie systemu (\nwreszcie, po czwarte, fonologia zmierza do odkry-\nwania ogólnych praw, bądź znajdowanych przez indukcję, bądź wywodzonych logicznie (Lévi-Strauss 1970, s. 91–92).\ncelem dekonstrukcji nie jest jedynie odwrócenie hierarchii interpretacji, tzn. posta- wienie na pierwszym miejscu interpretacji odrzucanej. Raczej stara się ona wyjaśnić nierozstrzygalną oscylację pomiędzy różnymi tekstualnymi strategiami, które metafi- zyczna hierarchia musi z konieczności zakładać (Torfing 1999, s. 65). Pojęcie „nierozstrzygalności” to jeden z ważniejszych punktów „analizy” dekon- strukcyjnej Derridy. Istnienie w języku „nierozstrzygalników” (indécidables) 2 , będą- cych „fałszywymi jednostkami sensu”, ma według niego świadczyć o tym, że żadna z interpretacji nie jest uprawniona do bycia dominującą 3 . „Nierozstrzygalność”, pod- kreśla Derrida, nie ma jednak nic wspólnego z „nieokreślonością”: Nierozstrzygalność jest zawsze zdeterminowaną oscylacją pomiędzy możliwościami (np. znaczeń, lecz także aktów). Możliwości te są same wysoce określone w ściśle zdefiniowanych sytu- acjach (np. dyskursywnej – syntaktycznej bądź retorycznej – lecz także politycznej, etycznej etc.). Są one zdeterminowane pragmatycznie (Derrida 1988b, s. 148; cyt. za:\nTorfing 1999, s. 65). W ten sposób dekonstrukcja staje się strategiczną interwencją w metafizykę, która stara się konfrontować metafizykę z jej „innym”. Metafizykę, której przejawem jest szereg pojęć filozoficznych opartych na kategorii „centrum” (ośrodka), „ostatecznej podstawy” czy „źródła”, takich jak eidos, arche, telos, transcendentalność, świado- mość, Bóg, człowiek, które, każde na swój sposób, pragną określić Byt jako „w pełni obecny”. W L’écriture et la différence Derrida stwierdza, że pełna obecność „cen- trum” odzwierciedla się w „sprzecznej spójności” pojęcia scentralizowanej struktury związanej z tym, iż „centrum” ma rządzić ustrukturyzowaniem struktury, samemu jednocześnie uciekając procesowi strukturyzacji. Centrum musi być więc zarazem w obrębie struktury, jak i poza nią. Paradoks ów, jak wyraża się Derrida, związany jest z „siłą pragnienia”, nakierowanego na opanowanie poczucia zagrożenia towarzy- szącego pewnemu sposobowi bycia wpisanemu w proces strukturyzacji. Owo nigdy niespełnione pragnienie owocuje wieloma przemieszczeniami i zastąpieniami idei centrum. Dlatego też nigdy nie mamy do czynienia z jego „pełną obecnością”, ale jedynie z jego substytutami. Należy więc raczej myśleć o „nieobecności centrum”, pewnym pustym miejscu, dającym możliwość kolejnych substytucji, nie zaś o jego „pełnej obecności”. Derrida konkluduje: wobec nieobecności centrum czy źródła wszystko stało się dyskursem (Derrida 2009, s. 81–82). Dyskurs rozumiany jest tu zatem jako system różnic, w obrębie którego gra oznaczania rozszerza się w nieskoń- czoność pod nieobecność transcendentalnego znaczonego. W świetle tej argumentacji jasny staje się atak Derridy na ideę „zamknięcia” struktury. Zamknięcie struktury jest skutkiem jej wysiłku w celu „totalizacji” i wy-\n2 Takie tłumaczenie tego wyrażenia znajduje się w książce B. Banasiaka (1995). 3 Przykładem „nierozstrzygalnika” Derridy może być tzw. logika hymenu, pojęcia, które niesie w sobie dwa sprzeczne znaczenia – małżeństwa i dziewictwa. Jest więc hymen (dziewictwo), gdy nie ma hymenu (kopulacja), i nie ma hymenu (dziewictwo), gdy jest hymen (małżeństwo) (Descombes 1996, s. 182).\nczerpania pola tożsamości, który nie pozostawia miejsca jakiemukolwiek ze- wnętrzu. Ideę tę można łatwo zakwestionować ze stanowiska empirycznego, od- wołując się chociażby do niespożytego bogactwa rzeczywistości, której nikt nie jest w stanie ująć w jeden, skończony i spójny dyskurs. Można także, powie Derrida, krytykować ją z punktu widzenia wolnej gry znaczenia: jeśli owo uzyskanie totalno- ści nie ma sensu, to nie z powodu niemożliwości objęcia skończonym spojrzeniem lub dyskursem pewnego nieskończonego pola, ale z powodu samej natury tego pola – czyli języka i to języka skończonego – uzyskanie totalności jest wykluczone: jest to bowiem w istocie pole pewnej gry, a więc nieskończonych podstawień w obrębie pewnego skończonego zbioru. Pole to pozwala na swe nieskończone podstawienia tylko dlatego, że jest skończone, czyli dlatego, że zamiast być, jak w hipotezie kla- sycznej, polem niewyczerpanym, zbyt wielkim, jest czegoś pozbawione, mianowicie pewnego centrum, w którym zatrzymuje się i uzyskuje ugruntowanie gra podstawień (tamże, s. 90). Innymi słowy, niemożliwość pełnego „ujęcia całościowego” (uzyskania totalno- ści) bądź zamknięcia wynika z braku utrwalonego ośrodka, co z kolei rozszerza pro- ces oznaczania w nieskończoność. Tak rozumiana struktura staje się polem oznacza- nia, w którym tymczasowy porządek zostaje ustanowiony przez obecność wielu wzajemnie wymieniających się ośrodków. Owo utworzenie względnego porządku strukturalnego jest warunkowane wykluczeniem „konstytutywnego zewnętrza”, za- grażającego owemu względnemu porządkowi struktury oraz zapobiegającego jej ostatecznemu zamknięciu (zob.: Torfing 1999, s. 86).\nLacan i dyskursywne podłoże podmiotowości\nKolejnym ważnym myślicielem na historycznej mapie teorii dyskursu jest Jacques Lacan, u którego problematyka dyskursu jest nierozerwalnie związana z rozważaniami na temat podmiotu. Jak zauważa Marshall W. Alcorn, istnieją dwie możliwości inter- pretacji relacji między podmiotem a dyskursem w myśli Lacana. Pierwsza interpreta- cja, której przyświeca duch poststrukturalizmu, ujmuje podmiot jako zależny w sto- sunku do dyskursu i przesuwa cały ciężar badań na systemy dyskursywne, w jakie uwikłany jest podmiot, które odgrywają konstytutywną rolę przy budowaniu jego tożsamości. Druga interpretacja, biorąca pod uwagę psychoanalityczną praktykę Lacana, relację podmiot–dyskurs traktuje odwrotnie niż poststrukturalistyczna, uzna- jąc, iż to właśnie podmiot – oczywiście rozumiany odmiennie niż w esencjalistycznej tradycji filozoficznej – odgrywa kluczową rolę w konstrukcji systemu dyskursywne- go. M.W. Alcorn stwierdza, iż w zasadzie obie linie interpretacyjne są uprawnione:\nPod pewnymi względami ujęcie podmiotu Lacana podąża linią analizy retorycznej.\nLacan jest zainteresowany figurami mowy oraz tym, jak mowa, tworząc systemy pra- gnienia i identyfikacji, porusza podmiot. Z jednej strony analiza ta jest wysoce teore- tyczna: Lacan jest w pełni zainteresowany konceptualnymi zasobami sformułowanymi przez myśl poststrukturalistyczną. Lecz z drugiej strony analiza Lacana jest wysoce praktyczna. Jako analityk Lacan napotykał podmioty, które opierały się efektom języ- kowym, zaprzeczały im czy też usuwały je. To popchnęło go do sformułowania opisu podmiotu dużo bardziej aktywnego i opornego niż podmiot, jaki wyobrażała sobie myśl poststrukturalistyczna (Alcorn 1994, s. 29). Mark Bracher przybliża Lacanowskie rozumienie „dyskursu” następująco: Dys- kurs, podkreśla Lacan, jest zasadniczą strukturą, która utrzymuje się w pewnych fundamentalnych relacjach i w ten sposób warunkuje zarówno każdy akt mowy, jak i resztę naszych zachowań i działań. Owe fundamentalne relacje mogą mieć kilka różnych porządków: relacji intrasubiektywnych lub psychologicznych, intersubiek- tywnych lub społecznych, oraz relacji ze światem pozaludzkim. Dyskurs, według Lacana, odgrywa rolę formacyjną i transformacyjną w każdym z tych trzech po- rządków (Bracher 1994b, s. 107). J. Lacan stwierdza, że konstytutywną rolę dyskur- su w naszych relacjach ze światem zewnętrznym być może najlepiej widać na przy- kładzie nauki. Nie jest ona, jak się często zakłada, rezultatem rzeczywistego coraz lepszego poznawania rzeczy, lecz jest raczej konstruowaniem rzeczywistości, której wcześniej nie byliśmy świadomi. Nauka nie konstruuje po prostu nowego modelu świata, lecz świat, w którym istnieją nowe zjawiska. A ów skonstruowany świat jawi się wyłącznie poprzez grę prawdy logicznej, ścisłą kombinatorykę: systemu znaczących, który ustanawia wiedzę naukową (tamże, s. 108). M. Bracher podkre- śla, iż w koncepcji Lacana dyskurs odgrywa także konstytutywną rolę w konstru- owaniu porządku społecznego, co jest konsekwencją ogólniejszego założenia, iż to od dyskursu zależy wszelka determinacja podmiotu (Lacan 1991, s. 178; cyt. za:\nBracher 1994b, s. 108), włączając w to myślenie, afekty, zadowolenie czy sens istnienia. J. Lacan niejednokrotnie podkreślał w swych pismach wagę, jaką miało, według niego, dla współczesnej psychologii i filozofii odkrycie przez Freuda nieświadomości. Odkrycie to miało być dużo radykalniejsze niż rewolucje Kopernikańska czy Darwi- nowska, ponieważ te wciąż pozostawały ufne w tożsamość ludzkiego podmiotu ze świadomym ego. Psychoanaliza natomiast przeciwstawia się każdej filozofii wypły- wającej bezpośrednio z cogito (Lacan 1977, s. 1) i sprzeciwia się tym samym łączeniu ego z podmiotem. Rozwijając i częściowo przekształcając teorię Freuda, m.in. przez podkreślanie roli języka w organizacji nieświadomości, Lacan formułuje swą teorię podmiotu na podstawie idei trzech porządków: realnego, wyobrażeniowego i symbo- licznego, które pozostają ze sobą w „cyrkularnej zależności”. Jednym z możliwych punktów wyjścia prezentacji teorii podmiotu i dyskursu La- cana – stosunkowo pomocnym przy wyjaśnieniu znaczeń idei wyróżnianych przez niego porządków – jest analiza doświadczenia dziecka, znajdującego się w tzw. fazie\nlustra (6–18 miesiąc życia). Moment, w którym dziecko radośnie rozpoznaje po raz pierwszy swe własne odbicie w lustrze, ma, według Lacana, zasadnicze znaczenie dla późniejszej konstrukcji jego tożsamości. Przed owym doświadczeniem jaźń dziecka jako wyodrębniona całość nie istnieje. Dopiero postrzeżenie i utożsamienie ze sobą obrazu w lustrze pozwala dziecku uznać siebie za funkcjonującą, osobną całość, czyli przyjąć tożsamość i jedność. Owo doświadczenie zostaje jednak w późniejszym okre- sie zaburzone przez oczywisty fakt rozpoznania przez dziecko dystansu do wyobraże- niowej jedności w lustrze. Lustrzany obraz pozostaje wciąż czymś obcym, odwróco- nym, powiększonym lub zmniejszonym czy też w inny sposób zniekształconym, co potęguje jeszcze realne doświadczenie fragmentaryczności i braku koordynacji dzie- cięcego ciała, którego nie da się pogodzić z wyobrażeniową jednością ciała. Ego, obraz, w którym się rozpoznajemy, jest zawsze obcym alter ego (Stavrakakis 1999, s. 15). J. Lacan podkreśla ową dwuznaczność wyobrażeniowego, wynikającą z kon- struowania przez dziecko tożsamości na podstawie tego, czym w istocie nie jest, swe- go „innego”. Dwuznaczność tego, co wyobrażone, jest w zasadzie związana z potrzebą utożsamienia siebie z czymś zewnętrznym, innym, odmiennym, ażeby uzyskać pod- stawę ujednoliconej przez siebie tożsamości (tamże, s. 15). Każda wyobrażeniowa relacja zawiera zatem, według Lacana, element różnicy, który podważa możliwość uzyskania przez nas stabilnej tożsamości, czyli godzi w tradycyjną koncepcję auto- nomicznego ego. Jeśli wyobrażeniowa reprezentacja nas samych nie jest w stanie dostarczyć nam stabilnego gruntu dla tożsamości, wydaje się, iż mogłaby tego dokonać reprezentacja językowa, czyli to, co symboliczne. Lacan podkreśla, że oddziaływanie symboliczne- go jest obecne już w fazie lustra. Przejście od wyobrażeniowego do symbolicznego porządku nie polega na następstwie chronologicznym, ale jest raczej teoretyczną abs- trakcją. Dziecko od samego momentu urodzenia wprzęgnięte zostaje w pewną sieć symboliczną, konstruowaną przez rodziców i rodzinę. Można wspomnieć tu chociaż- by o tym, że nierzadko imię dziecka wybierane jest jeszcze przed jego urodzinami i ów wybór jest efektem istniejącej wcześniej „rodzinnej mitologii”. Dlatego też moż- na stwierdzić, powiada Lacan, że nawet obrazy, z którymi identyfikujemy się w lu- strze są w dużym stopniu zależne od tego, jak widzą nas rodzice, tzn. są ustruktu- ryzowane językowo. Porządek symboliczny i wyobrażeniowy są więc nierozdzielne w procesie ustanawiania tożsamości. Zmienia się jedynie ich siła oddziaływania. Ob- raz w początkowej fazie lustra odgrywa rolę dominującą, jednakże rola ta zostaje szybko przechwycona, przekształcona i ożywiona na nowo przez to, co symboliczne. Jeśli ego pojawia się w wyobrażeniowym, podmiot pojawia się w symbolicznym – konkluduje Stavrakakis za Lacanem (tamże, s. 19). W tym kontekście nie mogą nas dziwić takie wypowiedzi Lacana, jak: podmiot jest podmiotem znaczącego – zdeterminowanym przez nie, czy porządek symboliczny jest konstytutywny dla podmiotu, bądź też o przewadze znaczącego nad podmiotem. Rozumienie Lacana pojęć „znaczące” czy „język” jest silnie związane z teorią znaku\nde Saussure’a, którą nakreśliłem wcześniej. Trzeba jednak dodać, że Lacanowska koncepcja związku między znaczącym a znaczonym daleko wykracza poza przypisy- wany przez Lacana de Saussure’owi „reprezentacjonizm”, tzn. koncepcję znaczonego jako zasadniczego w procesie konstytucji znaczenia, i w tym kontekście łączy się z krytyką de Saussure’a przeprowadzoną przez poststrukturalistów. Chodzi tu przede wszystkim o zachowaną przez de Saussure’a ideę izomorfizmu pomiędzy dwoma porządkami – znaczącego i znaczonego oraz braku naturalnej więzi między tymi dwoma porządkami. Według Lacana skoro nie istnieje naturalna więź między znaczą- cym a znaczonym, należy uznać, iż znaczone należy do sfery pozajęzykowej, czyli tego, co realne, czego konsekwencją jest przyznanie znaczącemu roli jedynie prze- chodniego wyraziciela znaczonego. Podejście Lacana całkowicie odrzuca taką interpretację związku między znaczą- cym a znaczonym. W jego koncepcji w procesie oznaczania całkowity prymat ma element znaczący, co Lacan zapisuje za pomocą algorytmu S/s. Element znaczący (S)\numieszczony jest tutaj ponad znaczonym (s), owo „ponad” odpowiada ukośnikowi oddzielającemu je, barierze opierającej się oznaczaniu. Owa bariera jest właśnie tym, co czyni możliwe „dokładne studium połączeń właściwych znaczącemu oraz zasięg jego funkcji w genezie znaczonego”. Jeśli dominującym czynnikiem jest tutaj ukośnik, który rozrywa jedność Saussure’owskiego znaku, to jedność oznaczania może być jedynie iluzją. Tym, co tworzy tę iluzję (efekt znaczonego) jest gra znaczących: „zna- czące samo gwarantuje teoretyczną spójność całości jako całości” (tamże, s. 24–25). A zatem znaczenie jest produktem znaczącego, a nie vice versa 4 . Znaczące przed- stawia jedynie „obecność różnicy”, czyniąc niemożliwym jakiekolwiek połączenie między znakami i rzeczami. Znaczone zaś, według Lacana, staje się „efektem przenie- sienia”. Mówimy o nim jedynie dlatego, że wygodnie jest nam w nie wierzyć.\nW rzeczywistości świat znaczonych nie jest niczym innym jak światem języka i zna-\nczone nigdy nie zaistnieje jako „pełna obecność” niezależna od języka. Każdy akt oznaczania odsyła jedynie do kolejnego aktu oznaczania, znaczące odsyłają wyłącznie\ndo kolejnych znaczących. Można by zatem zasadnie powiedzieć, iż w ten sposób ele-\nment znaczony zanika. Dzieje się tak, ponieważ Lacan dokonuje niespodziewanego przyporządkowania elementu znaczonego do porządku tego, co rzeczywiste, realnego, nie zaś pojęcia, jak to czynił de Saussure (por.: Marini 1992, s. 51). Dlatego ukośnik dzielący znaczące od znaczonego, miast ustanawiać pomiędzy nimi więź, staje się\nbarierą sprzeciwiającą się procesowi oznaczania, zrywającą go, punktem przecięcia\nsię symbolicznego z realnym (por.: Boothby 1991, s. 127).\n4 Dla zobrazowania tej tezy Lacan przytacza słynny przykład z drzwiami do toalet. Same toalety\n– męska i damska – czyli element znaczony, traktowany tutaj szeroko jako rzeczywistość zewnętrzna,\nw zasadzie się od siebie nie różnią: dwoje takich samych drzwi wiedzie do identycznych pomieszczeń. Różnicę znaczeniową pomiędzy dwiema toaletami wytwarza dopiero element znaczący – etykiety na drzwiach.\nJ. Lacan przyjmuje więc od początku to, czemu de Saussure zaprzeczył, lecz musiał następnie wprowadzić tylnymi drzwiami. Wszelako u Lacana ową relację znaczonego\nz realnym można umieścić jedynie na granicy oznaczania, nie zaś w jego obrębie. Znik- nięcie znaczonego polega wobec tego na usunięciu go z centrum procesu oznaczania, ponieważ należy ono do poziomu tego, co realne. Tym, co pozostaje na poziomie sym-\nbolicznym, jest tylko miejsce nieobecnego znaczonego, wyznaczane przez jego „kon- stytutywny brak”. Miejsce to jest puste, a o jego istnieniu świadczą ciągłe próby dotar- cia do straconego i niemożliwego znaczonego, podejmowane przez podmiot, które jednakże są również iluzją jako efekty gry znaczących. W konsekwencji należałoby przyjąć paradoksalną konkluzję, iż znaczone należy jednocześnie do „rejestru” realnego\ni wyobrażeniowego. Według Lacana znaczone jako źródło oznaczania – poprzez swe\nwięzi z zewnętrzną rzeczywistością – faktycznie należy do tego, co realne. Jednakże to właśnie realne opiera się oznaczaniu – na tym polega definicja realnego u Lacana; realne jest czymś, co nie może być symbolizowane, czymś niemożliwym. Z pewnością, jeśli owo realne jest zawsze nieobecne na poziomie oznaczania, nie może być w sobie ani przez siebie źródłem tego samego procesu oznaczania. Jego nieobecność jednakże, konstytutywny brak jako znaczonego, może (Stavrakakis 1999, s. 27). W ten sposób możliwe staje się „przeniesienie” znaczonego, o którym była mowa wyżej, i pojawienie się znaczonego w jego wymiarze wyobrażeniowym. Trzeba wszak pamiętać, że owa gra między wyobrażeniowym i realnym może zachodzić jedynie dzięki trzeciemu „rejestrowi” – symbolicznemu, któremu Lacan przypisuje znaczenie zasadnicze. Owe rozważania na poziomie dyskursywnym mają niebagatelne konsekwencje dla teorii podmiotu. Pełnia tożsamości, której podmiot poszukuje, nie jest możliwa,\nzdaniem Lacana, ani w obrębie symbolicznego, ani wyobrażeniowego porządku. Każdy proces symboliczny wprowadza za sobą ów „konstytutywny brak” znaczo- nego, podmiot zaś skazany jest na ciągłą symbolizację w Innym w poszukiwaniu samego siebie. Dlatego też u Lacana powinniśmy raczej mówić o nieskończonych „identyfikacjach” podmiotu, a nie o jego tożsamości, będącej przedmiotem nie- możliwym. Symbolizacja, będąca pościgiem za samą tożsamością, wprowadza brak i czyni tożsamość ostatecznie niemożliwą. Dlatego właśnie idea tożsamości, umoż- liwiając swą własną ostateczną niemożliwość, musi być ustanowiona. Tożsamość jest możliwa jedynie jako chybiona tożsamość; pozostaje obiektem pragnienia, po-\nnieważ jest zasadniczo niemożliwa. Jest to niemożliwość konstytutywna, która, czy- niąc pełną tożsamość niemożliwą, czyni możliwą – jeśli nie konieczną – identyfika-\nMamy do czynienia jedynie z próbami skonstruowania stabilnej tożsamości\nczy to na wyobrażeniowym, czy na symbolicznym poziomie, za pomocą obrazu lub znaczącego. Podmiot braku pojawia się w związku z fiaskiem wszystkich tych prób. Mamy zatem, jeśli chcemy już być precyzyjni, nie tożsamości, lecz identyfikacje, serie chybionych identyfikacji czy raczej grę pomiędzy identyfikacją a jej fiaskiem, głęboko polityczną grę (tamże, s. 29).\nFoucault: dyskursywne i niedyskursywne\nSzczególne miejsce na poststrukturalistycznej mapie teorii dyskursu zajmuje kon- cepcja Michela Foucaulta. Wiele z tematów już zarysowanych wyżej jest w niej obecna (problem relacji podmiotu i dyskursu, problem jedności struktury/dyskursu), jednakże jej specyfika polega na rozgraniczeniu sfery dyskursu i sfery społecznej jako dwóch odrębnych dziedzin, które wzajemnie na siebie oddziałują, ale które zachowują także wobec siebie pewną autonomię. M. Foucault definiuje przedmiot swych badań właśnie jako obszar zdarzeń dys- kursywnych, tworzący formacje dyskursywne. Należy podkreślić tutaj dwie rzeczy:\nFoucault kładzie silny nacisk na historyczność konfiguracji dyskursywnych (dyskurs jest swego rodzaju historycznym a priori), a jego wizja historii jest przeciwstawna wizji tradycyjnej, opartej na idei ciągłości, opisującej wielkie wydarzenia polityczne i postacie, wskazującej długie łańcuchy przyczynowe itd. Interesuje go w zamian czy- sty opis faktów dyskursu, na który składa się suma wszystkich rzeczywistych wypowie- dzi (mówionych czy pisanych), w ich zdarzeniowym rozproszeniu i w instancji, która jest każdemu właściwa (Foucault 1968, s. 16). Podstawową jednostką dyskursu jest więc dla Foucaulta „wypowiedź” (l’énoncé), którą w Archeologii wiedzy Foucault opisuje jako sposób istnienia realizacji werbalnej w takiej postaci, w jakiej rzeczywi- ście nastąpiła (Foucault 1977, s. 143). Foucault pragnie podkreślić tutaj, że wszystko, co „wypowiedź” oferuje do od- czytania, jest niejako „na zewnątrz” – nie są to hermeneutyczne sensy, pojęcia, do których doprowadzi nas procedura rozumienia. Wypowiedź chce traktować Foucault jak zdarzenie, co ma sugerować, że jest ona poniekąd czymś materialnym, empirycz- nym, a także czymś wymykającym się tradycyjnym ciągłościom historycznym. Pole dyskursu składa się zatem z rozproszonych wypowiedzi-zdarzeń, posiadających pew- ną specyfikę i wchodzących ze sobą w relacje. Analiza archeologiczna będzie poszu- kiwała wśród owych zespołów wypowiedzi „podobnego systemu rozproszenia”, pew- nych regularności między wypowiedziami, pozwalających opisać coś, co Foucault nazywa systemami formacyjnymi. Formacja dyskursywna jest systemem współistnie- nia i wzajemnego oddziaływania na siebie niejednorodnych elementów – instytucji, technik, grup społecznych, związków pomiędzy różnymi dyskursami – któremu osta- teczny kształt, zdaniem Foucaulta, nadaje „praktyka dyskursywna”. Formacji dyskursywnej nie należy utożsamiać z daną nauką czy też „ledwie unau- kowionymi dyscyplinami” lub też, przeciwnie, z formami wykluczającymi wszelką naukowość. Panujące w niej relacje są z pewnością mniej ścisłe niż w nauce, ale nie są także nagromadzeniem niejednorodnej masy wiadomości z wielu dziedzin, do- świadczeń i tradycji. Można by rzec, że archeologia opisuje poziom pośredni między codziennymi pozadyskursywnymi praktykami a sformalizowanymi dyscyplinami, który Foucault nazywa wiedzą. Elementy formacji dyskursywnej są tym, co pozwala\nbudować się spójnym (lub nie) zdaniom, zjawiać się mniej lub bardziej dokładnym opisom, dokonywać się weryfikacjom, rozwijać teoriom. Tworzą uprzedniość tego, co się objawi i będzie funkcjonować jako poznanie lub złudzenie, jako zdemaskowana prawda lub uznany błąd (tamże, s. 220). Wiedza stanowi więc zespół elementów, uformowanych w regularny sposób przez praktykę dyskursywną i będących bazą dla powstania nauki. W jej skład wchodzą nie tylko naukowe dowody, ale i fikcje, refleksje, relacje, przepisy instytucjonalne, decy- zje polityczne. Archeologia pozwala uchwycić moment, w którym nauka zaczyna dopiero się formować, kiedy nie ma jeszcze ścisłych reguł selekcjonujących wypo- wiedzi, kiedy miesza w sobie różne treści i nie narzuca rygoru prawdziwości; pozwala opisywać „niedojrzałe nauki” 5 . Do takich nauk Foucault zalicza przede wszystkim nauki humanistyczne 6 , które staną się dla niego swoistym materiałem roboczym, służącym wykazaniu efektywno- ści metody archeologicznej. O powodzeniu przedsięwzięcia będzie decydowało to, czy uda się opisać i zanalizować ową dziedzinę jako autonomiczne królestwo wolne od przekonań zdroworozsądkowych. Jeśli weźmiemy w nawias prawdę i znaczenie wypowiedzi wchodzących w skład tej dziedziny, nie będziemy mogli jej systematy- zować za pomocą starych środków, odwołujących się np. do procesów myślowych wielkich uczonych czy też postępu nauki w kierunku prawdy. Żaden z tych środków, zdaniem Foucaulta, nie wytrzymuje próby czasu. W żadnej z dyscyplin nie można wskazać jednej, zasadniczej cechy, która mogłaby pozostać niezmienna w trakcie transformacji i zmian, jakie w dyscyplinie tej zachodzą. Nawet w obrębie jednego przedziału czasowego nie można wskazać jednego, wyznaczonego dla całej dyscypli- ny obiektu badań, typu opisywania czy metody badawczej, gdyż podlegają one nie- ustannym zmianom i przesunięciom. Dlatego też Foucault jest zmuszony zapropono- wać nowy sposób ich opisywania, który nie zniekształcałby dyskursu poprzez empiryczne czy też transcendentalne analizy. W tym celu znajduje on cztery katego- rie, wokół których skupiać się będzie analiza formacji dyskursywnych: przedmiot, podmiot, pojęcie i strategia. W konkludującym fragmencie z Réponse au Cercle d’épistemologie Foucault stwierdza: istnieją cztery kryteria pozwalające rozpoznać jednostki dyskursywne, niebędące zarazem jednostkami tradycyjnymi (jak „tekst”, „dzieło”, „nauka”; bądź też jak dziedzina czy forma dyskursu, stosowane w nim po- jęcia bądź wybory, jakie się w nim ujawniają). Owe cztery kryteria nie tylko są ze\n5 Określenie to wprowadza I. Hacking (1991). 6 Należy pamiętać, że Foucault dość niekonwencjonalnie traktuje ten termin, gdyż w Les Mots et les choses do „nauk humanistycznych” zalicza np. biologię czy ekonomię. Trzeba by tutaj raczej powiedzieć, że chodzi o ogólnie pojęte dyscypliny, mające za swój przedmiot człowieka i jego przejawy w życiu społecznym – czyli „sobowtóry”, jak powiada w tej pracy – którymi były „życie” (opisywane przez biolo- gię) i „praca” (opisywana przez ekonomię). Do „nauk humanistycznych” w takim rozumieniu możemy więc także śmiało zaliczyć inne dyscypliny, jakimi zajmował się Foucault, tzn. psychologię, penologię, medycynę.\nsobą zgodne, lecz wzajemnie się wyznaczają: pierwszy określa jedność dyskursu po- przez regułę formacji wszystkich swych przedmiotów; drugi przez regułę formacji wszystkich swych typów syntaktycznych; trzeci przez regułę formacji wszystkich swych elementów semantycznych; czwarty poprzez regułę formacji wszystkich swych możliwości operacyjnych. Wszystkie te aspekty dyskursu w ten sposób się nachodzą. I kiedy w jakiejś grupie wypowiedzi można oznaczyć i opisać pewien system odniesie- niowy (un référentiel), pewien typ rozstawienia wypowiedzeniowego, pewną siatkę teoretyczną, pewne pole możliwości strategicznych, to można być pewnym, iż należą one do czegoś, co można by nazwać formacją dyskursywną (1968, s. 29). Zasadniczą rolę w ustanawianiu formacji dyskursywnej pełni, zdaniem Foucaulta, „praktyka dyskursywna”. Foucault rozumie przez nią zbiór anonimowych, historycz- nych, zawsze określonych w czasie i przestrzeni reguł, które determinowały w danej epoce i dla danego obszaru społecznego, ekonomicznego, geograficznego lub języko- wego warunki działania funkcji wypowiedzeniowej (1977, s. 157). Oprócz reguł (praktyk) właściwych jedynie dyskursowi Foucault wyróżnia jednak jeszcze szereg innych oddziaływań, jakim podlegać mogą wypowiedzi składające się na formację dyskursywną. Pisze on wprost o relacjach, w jakie wchodzi dyskurs z elementami niedyskursywnymi, i podkreśla ich znaczenie 7 . Charakteryzuje relacje pierwotne, dające się ustalić niezależnie od wszelkiego dyskursu czy przedmiotu dyskursu, zacho- dzące pomiędzy instytucjami, technikami, formami społecznymi itp., czy też relacje wtórne, które mogą znajdować się w samym dyskursie, napotykane w sposobach, w jakie praktykujące podmioty określają swe własne zachowanie. Jest to jednak naj- bardziej złudny i mylący punkt w jego teorii. W rzeczywistości relacje związane z tym, co niedyskursywne odgrywają rolę drugorzędną w stosunku do relacji dyskur- sywnych 8 : Kiedy mówimy o systemie formacyjnym mamy na myśli nie tylko przyle-\n7 Na przykład w Réponse à une question Foucault wyróżnia trzy główne kryteria, pozwalające mówić o indywidualizacji dyskursu: formacji, transformacji i progu oraz korelacji. Kryterium korelacji, jak się dowiadujemy, polega na określeniu zbioru relacji, które określają i umieszczają go (dany typ dyskursu, w tym przypadku medyczny – L.R.) pośród innych typów dyskursu (takich jak biologia, chemia, teoria polityczna czy analiza społeczeństwa) oraz w kontekście niedyskursywnym, w którym funkcjonuje (insty- tucje, stosunki społeczne, koniunktura ekonomiczna i polityczna) (1994, s. 676). W tym samym tekście Foucault podkreśla także: Najważniejszym dla mnie zadaniem jest określić grę zależności pomiędzy wszystkimi tymi transformacjami: a) zależności intradyskursywnych (między przedmiotami, operacjami oraz pojęciami pojedynczej formacji); b) zależności interdyskursywnych (między różnymi formacjami\nc) zależności pozadyskursywnych (pomiędzy transformacjami dyskursywnymi a trans-\nformacjami na zewnątrz dyskursu: np. związki badane w „Historii szaleństwa” czy: „Narodzinach kliniki”\ni między dyskursem medycznym a całą grą zmian ekonomicznych, politycznych i społecznych) (tamże, s. 680). 8 Relacje dyskursywne znajdują się jak gdyby na granicy dyskursu: proponują mu przedmioty, o któ-\ndeterminują splot powiązań, jakie dyskurs musi realizować, aby móc\nmówić o takich czy innych przedmiotach, aby móc je wskazać, nazwać, analizować, klasyfikować, wyja- śnić itd. Relacje te charakteryzują nie język, jakiego dyskurs używa, nie okoliczności, w których się roz- wija, lecz sam dyskurs jako praktykę (Foucault 1977, s. 73).\nrych może mówić, czy też raczej (\ngłość, współistnienie, wzajemne oddziaływanie niejednorodnych elementów (instytucji, technik, grup społecznych, organizacji pola percepcji, związków między różnymi dys- kursami), ale także ułożenie ich w stosunki – w ściśle określonej formie – przez prak- tykę dyskursywną 9 . Jak podkreślają Dreyfus i Rabinow, teza o prymacie praktyk dyskursywnych nad pozostałymi elementami wchodzącymi w skład formacji dyskursywnej – układanie ich w stosunki, jak wyraża się Foucault – jest jednym z najważniejszych, ale i naj- mniej dostrzeganych tematów Archeologii wiedzy (Dreyfus, Rabinow 1983, s. 63). Jeśli dyskurs posiada swe własne, odrębne reguły wpływające na kształt, przedmiot bądź wybór tematyki wypowiedzi oraz na to, kto i z jakiej pozycji je formułuje, to formacja dyskursywna Foucaulta staje się nie tylko w pewien sposób niezależna od reguł języka czy logiki, lecz w konsekwencji wymyka się także podległości wobec rzeczywistości pozadyskursywnej. Oczywiste jest, że takie postawienie sprawy może budzić wiele wątpliwości. W jaki bowiem sposób relacje niedyskursywne miałyby oddziaływać na dyskursywne, pozostawiając im jednak względną autonomię? W jaki sposób łączą się one w formacji dyskursywnej, podlegając ostatecznie praktyce dys- kursywnej? Czy nie należałoby uznać dyskursu za swego rodzaju wspólne podłoże, bazę, na podstawie której można analizować to, co społeczne? A jeśli tak, to czy nie trzeba byłoby wtedy jednak odrzucić całkowicie podziału na to, co dyskursywne, i na to, co niedyskursywne? Idąc typ tropem, doszlibyśmy do koncepcji dyskursu bliskiej innym poststrukturalistom (zwłaszcza Laclau). Z jednej strony wiele wypowiedzi Foucaulta wskazywałoby tę drogę, gdyż to właśnie dyskurs, według niego, jednoczy cały system praktyk i tylko na podstawie jedności, jaką on wytwarza, mogą się zejść i funkcjonować w spójny sposób rozmaite polityczne, społeczne czy ekonomiczne czynniki. Z drugiej strony jednak Foucault uważa społeczeństwo za coś więcej niż tylko dyskurs, o czym świadczy chociażby wyróżnienie i zainteresowanie relacjami pierwotnymi i wtórnymi. W Réponse à une question Foucault mówi wprost o ich „bezpośrednim związku” z dyskursem: Jeśli rzeczywiście istnieje związek pomiędzy praktyką polityczną a dyskursem medycznym, to nie wynika on, wydaje mi się, stąd, że praktyka ta najpierw zmieniła świadomość ludzi, ich sposób postrzegania rzeczy bądź pojmowania świata, a ostatecznie formę ich poznania (connaissance) i treść ich wie- dzy (savoir); ani też stąd, że początkowo odzwierciedlała się w mniej lub bardziej wyraźny i systematyczny sposób w pojęciach bądź tematach, które były następnie przenoszone na medycynę; związek jest dużo bardziej bezpośredni: praktyka politycz- na nie przekształciła znaczenia czy formy dyskursu medycznego, lecz warunki jego\n9 Foucault 1977, s. 101. Foucault stwierdza, że relacje dyskursywne nie są ani obiektywne, ani su- biektywne, zaś autonomia dyskursu i jego specyfika nie nadają mu wcale statusu czystej idealności i całko- witej niezależności historycznej (tamże, s. 202). Tak jak „wypowiedzi” tkwią one gdzieś „pomiędzy” wi- dzialnością przedmiotów empirycznych a ulotnością przedmiotów idealnych. Praktyk dyskursywnych Foucaulta nie można więc opisać w kategoriac