Punkt Zwrotny - 1 : Punkty Zwrotne - spełnienia - Forum ezoteryczne i magiczne, karty tarota, wróżby\nautor: Małgośka » 03 mar 2009, 13:47\n1 w I PZ\nw momencie, kiedy 1 powstaje z zsumowania dnia i miesiąca urodzenia to już mamy informację, że nie jest to sama 1. jest to 1 z np. 10, ale w tym miejscu pojawiając się musi już być cykl pewien zamknięty, czyli ta 1 w tym miejscu, jeśli się będzie pojawiała to ona się musi pojawić z 10, jako jednej ze składowych.\nJeżeli jest zero przy wibracji – jest to informacja pewnej całości, pewnej harmonii. Wiemy też, że ten I PZ przypada, w zależności od wibracji drogi życia na lata pomiędzy 27 przy wibracji drogi życia = 9 do 35 przy drodze życia =1, czyli ta przestrzeń wiekowa pomiędzy, w zależności od tego jaką jesteśmy wibracją jest już również informacją, że to jest ten tzw. próg naszego dorosłego samodzielnego życia, a więc jakaś część wpływu świata zewnętrznego jest już poza nami. W tym momencie wychodzimy zawsze już spod wpływu bezpośredniego otoczenia, w którym żeśmy się wychowywali, otoczenia, które starało się ukształtować nasz charakter, otoczenia, które postawiło wobec nas jakieś wymagania lub w którym napotkaliśmy na jakieś ograniczenia.\nTen I PZ mówi przede wszystkim nam o tym, jakiego rodzaju nastawienie do wżycia wynieśliśmy z tego naszego pierwszego środowiska, z którym żeśmy się zetknęli.\nBo rozpatrując linearnie tę naszą datę urodzenia, to ten I cykl formułujący trwa do 28 roku życia – jest oznaczony wibracją miesiąca urodzenia.\nPowstaje pewnego rodzaju trójkąt („bermudzki”) pomiędzy wibracją drogi życia, I PZ a wibracją miesiąca urodzenia, bo to jest kluczowy moment do zrozumienia, czy środowisko dało nam, czy utrudniało nam rozwinąć narzędzia potrzebne do wypełnienia wibracji drogi życia.\n1 w I PZ musi powstać z 10 + wcześniej mogą wystąpić jakieś inne kombinacje wibracji i ona zawsze wtedy wskazuje na to, że my w jakich warunkach żeśmy się wychowywali, po tym co na nas wpływało wynieśliśmy podejście do życia dające nam pewnego rodzaju tendencje do zaczynania zdania od JA.\n1 to jest słońce, czyli ta nasza potrzeba, jest to chęć zabłyśnięcia, chęć wykazania się indywidualnością, jest to chęć bycia zauważonym. Jest to chęć bardzo często np. swojego odciętego od tradycji rodzinnej kształtowania swojego życia i tu jest jakby ten moment, gdzie konfrontujemy to z tym I cyklem, czyli z miesiącem urodzenia, bo 1 również daje pewnego rodzaju niekonsekwencje.\nJeżeli w minusie pojawi się 3 – wiadomo, że jest to skłonność do zaczynania i nie do kończenia, do takiego bycia pseudoliderem, czyli tylko wtedy się czymś zajmuje, kiedy jestem numerem jeden, a kiedy trzeba zapracować na to, to już jakby mam trochę taką skłonność do przeskakiwania z tematu na temat.\nJeśli w minusie w stosunku do 1 występuje np. 2 to jest to informacja o problemie, który dotyka układów emocjonalnych z kobietami w naszym życiu, czyli mamą, babcią, siostrą. Jeśli na opozycji pojawia się 1 to może to być informacja, że mama była nadopiekuńcza, więc ja teraz chcę tę pępowinę odciąć, czyli u osoby będzie silnie zaznaczała się chęć indywidualizacji siebie i takiego jakby odsunięcia się, żeby te pęta, te ograniczenia, tą próbę przez mamę ciągłą opieką zniwelować.\nNatomiast równie dobrze może to być informacja, że tej energii mamy brakowało, tej energii kobiecej brakowało, czyli czasami jest to mama, która choruje lub która dużo pracuje, czasami jest to mama, która po prostu ma taki a nie inny stosunek do dziecka i się nim nie interesuje.\nWtedy ta 1 zawsze będzie informacją, że ktoś zrozumiał w kontekście swojej drogi życia i bardzo często jeśli ten I cykl jest w 9, a w minusie jest 2, a w I PZ jest 1 to bardzo często mówi to o tym, że młody człowiek doświadczył tego typu wpływów zewnętrznych, które ukształtowały jego osobowość i jego sposób myślenia pt. „sam”.\nOd młodości mógł być niestety bardzo samodzielny, bo tego wymagały od niego warunki. Jeśli to nie koliduje z drogą życia, bo pamiętajmy 1 to lider. Jeśli droga życia do tego dochodzi 1 to oglądając taki zestaw wibracji możemy powiedzieć: po to byłeś w młodości pewnego rodzaju otoczony taką labilnością twoich bliskich, abyś nauczył się być przewodnikiem, abyś nauczył się liczyć tylko sam na siebie, abyś rzeczywiście mógł wypełnić tę drogę 1, czyli abyś mógł podejść nowatorsko do życia.\nTo też jest bardzo często informacja, że jeśli ta 1 jest w drodze życia, 1 w I PZ, a np. 4 jest z miesiąca urodzenia, to jest to też pewnego rodzaju informacja, że np. dom z którego taka osoba wyszła był domem, z którego nie wyniósł ten ktoś materii dającej mu możliwość startu i wtedy np. będzie się pojawiała informacja, że masz znaleźć nowy sposób na życie, nie np. być robotnikiem, który od 1 do 1 zastanawia się, tylko masz wykorzystać pewną iskrę twórczą, która jest w tobie, bo taka jest twoja rola, taka jest twoja droga życia.\nSam 1 w I PZ wskazuje na wewnętrzną potrzebę błyszczenia, wewnętrzną potrzebę indywidualizacji, na potrzebę odnoszonych sukcesów, na potrzebę zabłyśnięcia w otoczeniu, w którym wiedziemy swoje życie. To jest właśnie to nasze nastawienie do życia. I to też jest informacja o np. talentach językowych, talentach słownych, o potrzebie pracy słowem, czyli na pewno taka osoba nie koniecznie byłoby wskazane, żeby zamykała się w 4 ścianach. To jest pewnego rodzaju potrzeba nowatorstwa, to też może być coś na kształt wynalazczości, czyli w kontekście tego jak układa się droga życia. Jeśli byśmy analizowali możliwości takiej osoby zawodowe, to może to być też informacja o wymyślaniu, tu wtedy będzie architekt, zależy jeszcze co jest w tych plusach, co jest w minusach i co jest w drodze życia.\nAle jeśli chodzi o naszą osobowość to jest to przede wszystkim informacja, że jest to osoba, która nie lubi być pod nadzorem. Jest to osoba, która ma silną potrzebę kierowania, jest to osoba, która może niestety nudzić się żmudną pracą, czyli jeśli jest 3 w minusie, 4 w minusie, 8 w minusie to jest to informacja, że jest to osoba, która lubi „opowieści dziwnej treści”.\nTu może być przy analizie psychologicznej, jeśli coś tam dalej by nam wskazywało nam, to informacja o skłonności do konfabulacji, czyli do tworzenia jakby nie istniejącej przestrzeni i opowiadania o tym. W każdym razie jest to silna potrzeba zwracania na siebie uwagi.\nCzyli ta 1 w I PZ ma zawsze swój cień.\n1 w I PZ też bardzo często wskazuje na tzw. podłoże zdrowotne, w ogóle I PZ dużo nam mówi o zdrowiu, a 1 zawsze wskazuje górny obręb partii ciała. Z jednym wyjątkiem, bo jeżeli w drodze życia występuje 9, jeżeli w minusach występują 4, to wtedy może to być to informacja (ale oczywiście trzeba oglądać wszystkie składowe), może to być informacja, że problemy będą dotyczyły układu ruchu, układu stawów o podłożu reumatycznym i wtedy może być zaburzona nasza mobilność lub możemy mieć problemy z kończynami dolnymi, ale jest to zawsze taka przestroga: uważaj na urazowość, żebyś później nie zbierał owoców swojej nieroztropności, bo może to być taka informacja, że w rodzinie jest podłoże genetyczne, czy to słabości wiązadeł, czy słabości stawów.\n1 w I PZ zawsze przestrzega i nawołuje do szczególnego skupienia na partiach ciała, które nazywamy górną częścią.\nI tu dalej, w zależności od tego, co nas uzupełnia, czyli jeżeli będzie to 6 z dnia urodzenia, czy 15, to mówi to o pewnego rodzaju problemach krążeniowych, które dzieją się w obrębie głowy, czyli wtedy nie do końca ten układ kardiologiczny jest narażony, ale centralny układ nerwowy, czyli wszelkiego rodzaju problemy zdrowotne mogą wystąpić na poziomie głowy.\nJeżeli jest np. 3 w I cyklu i ta 1 na szczycie, a jeszcze gdzieś się plączą te 6, to bardzo często może wskazywać na taką dwojakość. Jeśli np. występuje obraz problemu z aparatem mowy, bardzo często może to wskazywać na struny głosowe, na krtań, czyli na tę przestrzeń, która pozwala nam siebie przedstawić na zewnątrz, ale przy 3kach, szczególnie u kobiet i 6kach może wskazywać na problemy skórne, ale związane z zaburzeniami młodzieńczymi, czyli występuje trądzik mocno nasilony.\nI PZ zawsze trzeba konfrontować z drogą życia.\n1 w I PZ i 1 w drodze życia – to są zdecydowanie informacje o tym, ze jesteś tym na co wyglądasz, chcesz tego co jest twoim przeznaczeniem\n1 w I PZ i 2 w drodze życia – tu mamy mały problem, bo nasza droga życia jest w tzw. układach zbiorowych, w układach, gdzie my gramy drugie skrzypce, bo taki jest scenariusz na nasze życie, a my możemy mieć silną potrzebę zabłyśnięcia i wtedy, jeżeli się u dziecka, czy u młodej osoby ogląda datę urodzenia, to szuka się wspólnego mianownika dla 2 jako drogi życia i 1 jako I PZ – łatwo nam tu wychodzi praca słowem bez nadmiernej satysfakcji materialnej, są to np. nauczyciele.\n1 w I PZ i 3 w drodze życia – 1 bardzo ładnie się z 3 synchronizuje, aczkolwiek może to być informacja, że mamy silną potrzebę poznawania nowych ludzi, ze nie mamy potrzeby tworzenia dozgonnych więzi towarzyskich, tylko jako osoby rozrywkowe, jako osoby, które lubią się przedstawiać, a przecież my się nie możemy przedstawiać przez kilka lat cały czas od nowa i od nowa w naszym środowisku znajomych, bo w pewnym momencie jest nasz wizerunek już utrwalony. To będzie to informacja, że będzie to osoba poszukująca nowych widzów cały czas, żeby się kreować, bo osoba potrzebuje kreowania się na zewnątrz.\n1 w I PZ i 4 z drogi życia – tu mamy zderzenie dwóch problemów: niekonsekwencji i drobiazgowości. Wtedy szukamy wspólnego mianownika, bo te dwie wibracje będą się w stosunku do siebie tarły i pewnego rodzaju rola przypisana nam w naszym życiu będzie niestety konfliktowała się z naszą potrzebą. Nasz obowiązek urodzeniowy z racji drogi życia to jest: skrupulatnie, samodzielnie od początku do końca, pilnowanie, rzetelność, odpowiedzialność, a ta 1 może być cały czas takim małym chochliczkiem, który za uchem mówi: rzuć to, już nie sprawdzaj któryś raz, zostaw to, nie koncentruj się tak na tym.\n4 to jest chodzenie starymi szlakami, to jest pewnego rodzaju konserwatyzm, też i życiowy.\n1 to jest nowatorstwo i dlatego tu zawsze szuka się wspólnego mianownika, żeby w nas nasza potrzeba i nasz przymus nie spowodowały jakiejś paranoi.\n1 w I PZ i 5 z drogi życia – to są dwie fajne wibracje, ale wtedy od razu wiadomo. Jeśli jeszcze z dnia urodzenia jest 5 – to od małego echo wszędobylskie, w szkole niemalże ADHD, jest to osoba, którą naprawdę bardzo trudno przyjdzie posadzić za biurkiem. To są nadmiary energii, które zablokowane w jednym miejscu zadziałają w pewnym momencie jak lawa wulkaniczna rozsadzająca wszystko od środka, czyli jest to informacja, że jest to osoba, która ma potrzebę zmian, ma potrzebę ruchu, ma potrzebę własnych pomysłów realizowania i albo bierzemy się za własny biznes albo bierzemy się za pracę, która daje nam możliwość ruchu.\nPrzy tej kombinacji 1 z 5, to są zawsze układy związane z podróżami i językiem, bo ta 1 nam to oferuje jako lekkość słowa, więc wszelkiego rodzaju tłumacze, ale przy wycieczkach, wszelkiego rodzaju turystyczne aspekty, ale też przedstawicielstwa handlowe, praca na uczelni i nauczanie słowem – ale w kierunkach językowych.\n1 i 5 i w minusie 3 – wtedy można np. podejrzewać, a jeżeli jeszcze z miesiąca urodzenia występuje 2 lub 7, to istnieje ryzyko problemu z wysławianiem się, czyli może występować wtedy np. szybkie myślenie za wolne mówienie, jakaś forma jąkania się lub forma niepłynności słownej.\n1 i 5, 5 to droga dynamiki, to droga poszukiwania, jest to droga poznania wszelkimi zmysłami w jakie zostaliśmy wyposażeni. Jest to również droga aktywnego udziału w swoim życiu.\nJeżeli droga życia 5 konfrontuje się z I PZ wyrażonym poprzez 1, to istnieje ryzyko ADHD, czyli echo wszędobylskie, trudności w koncentracji na jednym celu. To jest ciągłe zaczynanie od nowa. Jest tu zawsze informacja o tym, że rzeczywiście do zrealizowania mając drogę 5, to jest droga zmian, podróży. To jest droga, która mówi o tym, że gdzie diabeł nie może, tam ty zajrzeć będziesz chciał. 1 w tym pomaga. Tylko, że droga 5 to też jest taka informacja, że masz poznawać po coś, masz może nie tyle dokańczać, ale masz wszystkie działania przekierować na walczenie o siebie.\n1 bardzo często, jeżeli jest obłożona jakimiś minusami np. przy 2, 1 to wtedy też jest problem na zasadzie: zanim jeszcze pomysł zostanie wprowadzony w czyn, to już właściwie odpuszczam sobie z marszu. Jeżeli występuje to u młodych ludzi, to człowiek zaczyna mieć wrażenie, że to dziecko właściwie niczym się nie pasjonuje, że wszystko załatwia powierzchownie. Tu jest ryzyko tej powierzchowności, ale wiedząc o tym zawsze możemy sobie pomóc poprzez poszukiwanie nowych pasji, czyli nie zajmujemy się rzeczami, które nas nie interesują. Zajmujemy się rzeczami, które wyrażają się poprzez tę 5 na zasadzie poznania na wszystkich płaszczyznach. Wtedy ta 1 daje inteligencję, polot, pomysłowość, kreację.\n1 w I PZ i 6 z drogi życia – jeżeli 1 konfrontuje się z drogą życia 6, to tu może być pewne przesłanie, że te dwie wibracje ze sobą są trochę w sprzeczności, bo droga życia 6 jest to droga, gdzie uczucie i związek, przede wszystkim związek rodzinny, a więc i jego następstwo, czyli dzieci i całe to dobrodziejstwo inwentarza, które wyraża rodzina jest najistotniejsze i to jest właśnie ten scenariusz, to jest to, że to tworząc jakby wykonamy plan.\n1 w I PZ niestety będzie mogła się zderzać z tą 6 na zasadzie: partnerstwo jest to droga kompromisu, a 1ki nie znoszą kompromisu. Czyli 1 ma silną potrzebę po swojemu, natomiast 6 potrzebuje, jest to wyższa oktawa Wenus, czyli wyższe racje są dominujące.\n1 może wtedy powodować u osoby, która ma drogę życia 6 chęć błyszczenia na planie rodziny, czyli taką chęć ciągłego znajdywania założeń, celów, wyzwań dla rodziny.\nW pozytywie jest to osoba, która nie lubi nudy, która nie lubi żeby to sioło domowe zakisiło się, nie lubi żeby wszystko z dnia na dzień toczyło się samo.\nTa 1 wtedy będzie w pewnym sensie wyrażała się poprzez takie szukanie sposobu np. na wspólne rozrywki. Ta 1 wtedy będzie mówiła, że taki człowiek będzie miał silną potrzebę organizowania spotkań rodzinnych, spotkań grupowych, podtrzymywania kontaktów, ale być może nie pełnej ciągłości.\nNatomiast zanim ona się prawidłowo wyrazi, to może istnieć taka sytuacja, że mając do wypełnienia drogę 6, czyli związku, rodziny, tego wszystkiego co jest połączeniem wyższych wartości, gdzieś to ego może mówić: a ja nie chcę, a ja po swojemu, a ja jestem indywidualista, a ja się nie będę układać. Czyli tu może nastąpić jakby takie odbicie na zasadzie: nie będę robić czegoś, czego ode mnie oczekują. Tylko my musimy pamiętać, że każda relacja składa się z naszych oczekiwań, ale druga osoba też ma jakieś oczekiwania, czyli jeśli my sobie za partnera weźmiemy człowieka, który ceni sobie domowy zapach pieczonego ciasta itp., a my na samym początku złożymy deklarację, że to będziemy robić, po czym później wyskoczymy: a ja sobie wolę iść do kosmetyczki niż walczyć z pierogami, to my mamy do tego prawo, tylko że w tym momencie odebraliśmy tej drugiej osobie prawo do decydowania czy chce być w takiej relacji czy nie. Jeżeli my mamy prawa to szanujmy też prawa innych ludzi.\n1 – czyń wolę swą, niech będzie twym jedynym prawem, niestety mysi, aby została uszanowana szanować dokładnie to samo w drugiej osobie.\nNależy pamiętać, że mając 1 w I PZ, abyśmy jasno umieli określić swoje potrzeby naszemu partnerowi, czyli dać mu do zrozumienia na co może liczyć, a na co nie może liczyć i wtedy dajemy mu również możliwość wyboru, czy decyduje się na taką relację czy nie. Bo może istnieć sytuacja gdzie tworzymy rodzinę, a później co chwila stajemy w nowej opcji, w nowej koncepcji pt. to ja sobie szukam kogoś innego, kto zrozumie, że ja nie muszę być kucharką, bo to jest potrzeba niezależności, potrzeba brylowania i świecenia, przy 6 oczywiście na planie grupy, którą łączą więzy rodzinne.\nI PZ 1 z 7 z drogi życia – jest to ten sam przedział wibracji kompatybilnych, czyli 1, 5, 7 – to wibracje z tej samej grupy i generalnie one nie przeciwdziałają sobie wzajemnie.\n1 w I PZ jest to zawsze silna potrzeba nowości, silna potrzeba własnego zdania, własnej koncepcji na rozwiązanie spraw.\n7 z drogi życia daje nam tzw. perspektywę dążenia do celu, czyli te dwie wibracje będą ze sobą idealnie współgrały, idealnie współdziałały.\n7 w realizacji drogi życia w pewnym sensie wymaga od nas jakby zamykania energii wewnątrz i ukierunkowania się na cel.\n1 w I PZ bardzo często wskazuje na „bicie piany”, na gadulstwo, a stara prawda mówi: kto dużo mówi, ten mało robi. I nie jest to wyrzut w stronę tych osób, tylko informacja, że do działania potrzebna jest nam energia, nasze słowo jest również energią. Jeżeli zbyt dużo mówimy, to tak naprawdę wyrzucamy z siebie energię, która zamknięta i skumulowana daje nam siłę działania. Ludzie, którzy mają problem z utrzymaniem w tajemnicy swoich dążeń, bardzo często nagadają się, a później flaczeją, czyli tak naprawdę zaczynają być ludźmi, którzy już tak dużo zainwestowali energii w jakąś koncepcję, że już nie mają tej energii do tego, żeby tę koncepcję realizować.\nCzyli tutaj zawsze jest informacja, żeby konfrontując 1 z I PZ z 7, która jest milczeniem, która jest pewnego rodzaju przestrzenią, do której nie dopuszczamy wszystkich. To jest wibracja tajemnicy, wibracja nie dzielenia się z planami.\nTa 1 z I PZ może niestety popychać do tego gadulstwa, do bycia złotoustym, ale z drugiej strony jest to też zawsze konfiguracja, która wskazuje na to, że jeśli zrozumiesz zasady, np. działania biznesu to zawsze znajdziesz sposób, żeby doprowadzić swój plan do realizacji.\n1 z 7 tak skonfigurowana zawsze daje dużą zdolność znalezienia siebie w innym miejscu, niż to miejsce, w którym w tej chwili jesteśmy, czyli otwiera nam pewnego rodzaju przegląd sytuacyjny, pozwala nam dostrzec niszę, w której możemy zaistnieć.\nI PZ 1 z 8 z drogi życia – pan i władca pełną gębą. To zestawienie cyfr w portrecie daje jakby i możliwość i potrzebę i to jest mniej więcej tożsame. Te dwie wibracje ze sobą kompletnie nie kolidują.\n8 jest to zamiana idei w materię. Karta MAG w starych kartach – Mag ma nad głową znak nieskończoności, to co przyświeca tak naprawdę wibracji 8. Można powiedzieć, że ta 1 z 8 to jest jeden z najfajniejszych modułów, jakiego można sobie życzyć w swoim portrecie numerologicznym, bo pomysłowość będzie zamykała się w formie. Lekkość i taka potrzeba tej struktury bycia nadrzędnym w grupie będzie jak najbardziej zgodna z charakterem 8ki, która sama w sobie jest wibracją ludzi, których naprawdę warto stawiać jest na kierowniczych stanowiskach, bo ogarniają przestrzeń i potrafią tę przestrzeń w sposób stosunkowo plastyczny kształtować.\nBardzo często mówi się, że ludzie obdarzeni wibracją 8 to ludzie skazani na sukces.\nW tym negatywnym wymiarze drugą stroną sukcesu jest całkowita porażka. Należy tu pamiętać o jednej rzeczy, że my z wibracji urodzeniowych staramy się wyciągnąć właśnie ten pozytywny aspekt. Kiedy wibracja zaczyna realizować się ciemną stroną? Wtedy, kiedy my stajemy kantem do naszego energetycznego ukształtowania, to wtedy wokół nas zaczynają się ściany zaciskać.\nTutaj idealnie oddaje charakter konfrontacji 1 z8 charakter karty Maga, który ma potencjał i któremu ta nieskończoność możliwości przyświeca.\nTu nie ma kolizji, tu jedyne zagrożenie to jest tyrania, bo i jedna i druga wibracja chce rządzić. 1 nawet czasem silniej manifestuje się jako taki tyran mentalny niż 8, ale to zestawienie może niestety dać taki wpływ, że rodzi nam się tyran, rodzi nam się człowiek, który jest bezczelnie inteligentny i który tę inteligencję potrafi idealnie wykorzystać, który realizując drogę życia 8 zdecydowanie jest do tego predysponowany. 8 to jest władanie energią, jest to umiejętność wykorzystania tych przestrzeni już poza zmysłowych, a 1 to jest pewnego rodzaju nowatorstwo, czyli czasami to jest eksperymentowanie, ale niestety na drugim człowieku. W negatywie w ten sposób może się ta konfiguracja wibracji pokazywać.\n1 w I PZ konfrontuje się z 9 z drogi życia – jest to już informacja o tym, że człowiek ma ogromną potrzebę czasami być nieodpowiedzialny, człowiek ma ogromną potrzebę taką wewnętrzną być na luzie, ma czasami potrzebę stanąć i powiedzieć: przepraszam, a kiedy będzie moje 5 minut.\nProgram Tarocistki Danuty 08.09.2008\nautor: Małgośka » 11 paź 2010, 07:51\na u mnie na zmianę chaos 1 i porządek 4/22 z IV PZ a wszystko razem pod patronatem 3 z dż\nautor: banshee » 27 paź 2010, 17:50\n1 jest to przede wszystkim informacja (...)nie jest w naszej naturze układanie się, nie jest też w naszej naturze skrupulatność i drobiazgowość.\noj tak...to ja jestem gwiazda a drobiazgami niech sie zajma ci co sa od drobiazgow\nna razie u mnie 9 z dz przegrywa z chaosem 1\nBardziej na Twoim miejscu martwilbym sie tym, ze z natury rzeczy jestes wpatrzona w siebie glownie, a Twoja droga to droga odpowiedzialnosci, miedzy innymi za drugiego czlowieka.\nautor: banshee » 28 paź 2010, 13:19\nJa robie troche inaczej.\nJa to tak widze, ze DZ to jest droga, ktora czlowiek powinien isc przez zycie, ze taka droge powinien realizowac. IPZ to jest cos, co przychodzi naturalnie, wewnetrzna potrzeba, takim sie jest w glebi duszy.\nW zwiazku z tym ja na dzieci patrze tez przez ten pryzmat. Jesli najstarsza corka ma IPZ 8, a droge zycia 3, to tlumacze jej, zeby sie troche wyluzowala, pomimo wewnetrznego cisnienia.\nI odwrotnie, np. 3 w IPZ i 4 z DZ - czyli zabawa, zabawa, zeby bylo fajnie, ale droga wskazuje na to, ze w zyciu powinna dominowac forma, wiadomo, o co chodzi.\nProblem w tym, ze taki dysonans pomiedzy DZ i IPZ ciezko jest zniwelowac, bo wez teraz przekonaj kogos, ze ma byc jakis, skoro on jest inny wewnatrz.\nNajlepiej jak te cyfry sa zgodne ze soba, numerologicznie, niekoniecznie dwie te same.\nW Twoim wypadku IPZ 1, gdybys miala DZ 1, to wszystko byloby na miejscu, oprocz tego moze, ze taka konfiguracja przynioslaby lustrzanego onaniste, uwielbiajacego samego siebie.\nautor: maja28 » 28 paź 2010, 14:28\nAkurat znam jednego u którego zupełnie odwrotnie. Raczej wielka porażka życiowa.\nAle początki dobrze się zapowiadały.\nSerce jest od kochania. Mózg jest od tego aby kochać odpowiednią osobę.\nRejestracja: 17 maja 2009, 14:39\nautor: Małgośka » 28 paź 2010, 14:50\nja mam 1 w I PZ i 3 z d.ż. żadnego dysonansu wszystko robię po łebkach\nautor: banshee » 28 paź 2010, 15:22\nRaczej: zostaw te rodzinne sentymenty, bo w kniejach i dabrowach przygoda juz sie chowa\nautor: banshee » 28 paź 2010, 16:27\nwlasnie, tylko ze 4 od 8 rozni sie m.in. skala dzialania, 8 to dzialanie z rozmachem.\nDoda ma 6/15 z dnia urodzienia i tu wlasnie wyhamuje, pochlona ja klimaty rodzinne, zniewalajacy w jakis sposob zwiazek, a w ogole to mam wrazenie, ze zacznie dzialac na rzecz innych w jakis sposob. Niekoniecznie przestanie spiewac, ale to inna jakosc bedzie.\nMoja dzidzia jest z 28, a to calkiem inna bajka\nautor: banshee » 28 paź 2010, 16:37\nTa moja juz tyran Jeszcze do tego I dekada Lwa, rozumiesz - 5 bulaw. Nie ma mocnych na nia... A ma dopiero 8 lat. Co bedzie dalej?\nautor: hedonism79 » 30 sty 2011, 20:28\nMarynka pisała, ze egoistą jest ten kto ma więcej niż jedna 9 i to w pztach, a nie w dniu urodzenia. Jedna 9 to okej jest.


PlusLiga: Jeden zacięty set i dominacja GKS w starciu z BKS Visłą - Polsat Sport\nPlusLiga: Jeden zacięty set i dominacja GKS w starciu z BKS Visłą\n17.02.2020, 22:43 Siatkówka\nW meczu kończącym 19. kolejkę PlusLigi siatkarze GKS Katowice wygrali z BKS Visłą Bydgoszcz 3:1. Spotkały się dwie drużyny, które w tym sezonie rozegrały najwięcej tie-breaków, tym razem jednak spotkanie zamknęło się w czterech setach. Goście wygrali pierwszą partię, ale w kolejnych katowiczanie zdominowali rywali zagrywką. Porażka jeszcze bardziej skomplikowała beznadziejną już sytuację zamykającej tabelę ekipy z Bydgoszczy.\nPierwszy set był bardzo wyrównany i trwał aż 40 minut. W środkowej części przewagę uzyskali bydgoszczanie, ale od stanu 17:20 serią pięciu wygranych akcji popisali się gospodarze; w polu zagrywki błysnął wówczas Kamil Kwasowski. Wydawało się, że ekipa z Katowic przejmie inicjatywę, ale BKS Visła wyrównała na 22:22 i rozpoczęła się walka punkt za punkt. W końcówce po jednej stronie siatki brylował Rafał Szymura, a po drugiej – Michał Filip. W rywalizacji na przewagi obie ekipy miały swoje szanse na rozstrzygnięcie seta, ostatecznie dwa skuteczne bloki dały zwycięstwo przyjezdnym (33:35).\nW drugiej odsłonie wyrównany był jedynie początek. Od stanu 7:7 inicjatywę przejęli katowiczanie. Dominowali nad rywalami, a elementem, który znacząco im w tym pomógł, była zagrywka. Asami serwisowymi popisali się Jan Firlej (11:8), Jakub Jarosz (15:11), Szymura (17:12) oraz – w ostatniej akcji tej części meczu – Kwasowski (25:16).\nPodobny scenariusz miała trzecia partia. Skuteczni w ofensywie gospodarze nie dali rywalom dojść do głosu i znów to zagrywka ustawiała grę ekipy GKS. Kolejne asy dokładali Kwasowski i Jarosz (dwa z rzędu 16:10, 17:10). Gdy bydgoszczanie nie poradzili sobie z serwisem Szymury, różnica wynosiła już dziesięć oczek (22:12). Wiktor Musiał wywalczył piłkę setową (24:14), a serwis Jakuba Urbanowicza w siatkę zakończył seta (25:15).\nPo dobrym otwarciu czwartego seta (5:2), siatkarze GKS się zacięli, co wykorzystali rywale (7:9). Przez moment oglądaliśmy wyrównaną grę, ale po serii punktowych bloków na cztery oczka odskoczyli katowiczanie (17:13). Gospodarze, nie niepokojeni już przez przeciwników, spokojnie zmierzali po zwycięstwo. Serwis Filipa w siatkę przyniósł gospodarzom piłkę setową, a w kolejnej akcji Szymura zakończył kontrę GKS (25:18). MVP: Rafał Szymura.\nGKS Katowice – BKS Visła Bydgoszcz 3:1 (33:35, 25:16, 25:15, 25:18)\nGKS: Jan Firlej, Kamil Kwasowski, Wiktor Musiał, Jan Nowakowski, Rafał Szymura, Miłosz Zniszczoł – Dustin Watten (libero) oraz Adrian Buchowski, Maciej Fijałek, Szymon Gregorowicz, Jakub Jarosz. Trener: Dariusz Daszkiewicz.\nBKS Visła: Michał Filip, Janusz Gałązka, Michał Masny, Jakub Peszko, Gonzalo Quiroga, Dawid Woch – Kamil Szymura (libero) oraz Tomasz Bonisławski, Radosław Gil, Paweł Gryc, Dawid Siwczyk, Jakub Urbanowicz. Trener: Przemysław Michalczyk.\nWyniki 19. kolejki PlusLigi:\n2020-02-15: Cerrad Enea Czarni Radom – Verva Warszawa Orlen Paliwa 3:1 (25:19, 22:25, 25:21, 25:23)\n2020-02-15: Asseco Resovia – MKS Będzin 2:3 (23:25, 25:18, 25:20, 20:25, 11:15)\n2020-02-16: PGE Skra Bełchatów – Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle 3:2 (25:21, 25:17, 25:27, 21:25, 15:10)\n2020-02-16: Aluron Virtu CMC Zawiercie – Jastrzębski Węgiel 3:2 (21:25, 19:25, 28:26, 25:22, 15:11)\n2020-02-17: GKS Katowice – BKS Visła Bydgoszcz 3:1 (33:35, 25:16, 25:15, 25:18)\nCzytaj więcej: Konflikt trenera z rozgrywającym przyczyną zapaści Zawiercia? Zespół był zbudowany pod Masnego


Publikacje firmy Phoenix Contact Sp. z o.o. – Ektronikab2b\nOnline: 728 Środa, 2017.12.13\nIle razy konieczne było skonstruowanie czegoś "na szybko"? Pamięć zapewne dostarczy wspomnień prototypu nowego urządzenia, który trzeba było uruchomić ekspresowo, konieczności stworzenia podręcznego narzędzia (jak np. generator czy nietypowy zasilacz) z dnia na dzień i wielu innych podobnych momentów. Mimo tempa i jednorazowej...\nCzy funkcjonalne urządzenie w estetycznej obudowie zawsze wymaga drogich rozwiązań szytych na miarę? Czy chcąc uzyskać stosunkowo ekonomiczne rozwiązanie, producent musi być skazany na kompromisy opakowując dopieszczony w każdym technicznym detalu wytwór swojej inżynierskiej pracy w wątpliwej jakości i urody pudełko? Odpowiedź...\nZe względów bezpieczeństwa każda instalacja elektryczna, z której korzystamy, powinna być wyposażona w wyłącznik różnicowoprądowy. Dzięki wykrywaniu minimalnych prądów upływu, powstałych na przykład wskutek drobnych uszkodzeń izolacji, urządzenie to odłącza niebezpieczne napięcie, chroniąc użytkownika przed poważnymi...\nSpoglądając na przyłącza urządzeń elektronicznych dostępnych na rynku, w przeważającej części zauważymy terminale śrubowe. Złącza sprężynowe - w postaci klatki sprężynowej lub coraz częściej pojawiającego się przyłącza push-in - są w zdecydowanej mniejszości, mimo że zapewniają równie niezawodny, a przede wszystkim...\nMiniaturowe komputery jednopłytkowe cieszą się coraz większą popularnością. Dzięki nim można tworzyć ciekawe aplikacje zarówno w obszarze hobbystycznym jak i profesjonalnym. Jednak co w przypadku, kiedy chcemy, aby np. sterownik zbudowany w oparciu o najbardziej popularne na rynku Raspberry Pi był solidnie zabezpieczony lub po prostu...\nMamy pomysł na nowe urządzenie. Wiemy, co ma robić, w jakim miejscu będzie ono instalowane. Ale jaki ma przyjąć kształt? Czy uda się sprawnie zmieścić płytki z elektroniką w jak najmniejszych gabarytach? Czy w przypadku konieczności łączenia dalszych modułów urządzenia będzie można to zrobić w łatwy i pewny sposób? Co z...\nMiniaturyzacja elektroniki nadal postępuje, także w sferze urządzeń przemysłowych. Jest jednak obszar komponentów, który szczególnie się jej opiera. To wszelakiego rodzaju przyłącza przewodów - zwłaszcza tych, które należy wyprowadzić z urządzenia. Jednak czy rodzaj zastosowanego typu złącza musi ograniczać projektantów w...\nTworząc dziś urządzenia elektroniczne zwraca się szczególną uwagę na takie aspekty jak niezawodność, wysoka jakość końcowego produktu, ekonomiczność wykonania oraz łatwość instalacji czy użytkowania, a także nieskomplikowany ewentualny serwis. Zwłaszcza prostota montażu i serwisu przez klienta bywa bardzo pożądana. Dziś...\nProjektanci urządzeń elektronicznych przeznaczonych na rynek przemysłowy borykają się często z problemem odpowiedniego zabezpieczenia zmontowanej płytki z komponentami przed wpływem niekorzystnych warunków środowiska. Urządzenia takie jak analizatory, datalogery, mierniki czy pulpity sterownicze, muszą często wytrzymać wpływ...\nCzasy, w których jedno urządzenie zapewniało ściśle określoną funkcjonalność, powoli mijają. Dawniej chcąc uzyskać dodatkowe funkcje, zazwyczaj należało użyć innej wersji urządzenia. Skutkiem tego była bardzo rozbudowana oferta, często tak skomplikowana, że klienci godząc się na kompromisy, dostosowywali swoją aplikację...\nW poszukiwaniu oszczędności coraz więcej osób spogląda w stronę oświetlenia opartego na technologii LED. Tego typu źródła nie dość, że są oszczędne to jeszcze przewyższają trwałością tradycyjne żarówki czy świetlówki. Te drugie są coraz częściej wypierane z racji zawartości szkodliwych oparów rtęci, które...\nDwa najważniejsze obszary zastosowań obudów na szynę DIN to aplikacje przemysłowe (szafy sterownicze) oraz elektronika montowana w domowych rozdzielnicach napięcia. Obudowy te mogą również znaleźć zastosowanie w infrastrukturze drogowej i kolejowej. Na rynku dostępna jest szeroka gama obudów, dlatego też czasem trudno się...\nSpecyficzne dla pracy urządzeń elektronicznych są obszary zagrożone wybuchem. Zaliczamy do nich między innymi kopalnie, zakłady chemiczne czy stacje benzynowe. Urządzenia projektowane do takich celów muszą mieć odpowiednie właściwości minimalizujące ryzyko inicjowania eksplozji. Szczegółowe wymagania opisane są w normach IEC/EN...\nW celu doprowadzenia/wyprowadzenia z układu elektronicznego zasilania lub innych sygnałów należy podłączyć przewody. Mało kto zastanawia się, w jaki sposób można to zrobić najefektywniej. Najczęściej po prostu stosuje się to, co w poprzednich projektach sprawdziło się. A możliwości jest kilka - warto rozważyć, która opcja...\nProjektanci urządzeń elektronicznych starają się tworzyć nie tylko nowe urządzenia o wyjątkowej funkcjonalności, ale także dbają o ich nietuzinkowy wygląd. Jest to po części wymuszane przez działy marketingu firm, które doskonale wiedzą, że nie tylko funkcjonalność, ale także profesjonalny czy po prostu ładny wygląd...


W DOMU poczujesz się bezpiecznie - Ubezpieczenie.com.pl\nTu jesteś: ubezpieczenie.com.pl »mieszkania.ubezpieczenie.com.pl »Poradniki »W DOMU poczujesz się bezpiecznie »\nuderzenia pioruna oraz jego działania pośredniego,\npękania rur w wyniku mrozu,\nszkód spowodowanych zalegającym śniegiem lub lodem,\nskażenia lub zabrudzenia,\nakcji ratowniczej prowadzonej przy jednym z powyższych zdarzeń losowych.\ntrzymać wypłatę do 10 dni (w razie niedotrzymania terminu ubezpieczyciel zwraca dodatkowo wartość składki).\nWciąż wiele osób nie decyduje się na ubezpieczenie nieruchomości bez względu na to, czy są jej właścicielami czy najemcami. Powód jest wciąż ten sam: cena, a raczej przekonanie o horrendalnie wysokich opłatach z tego tytułu. W rzeczywistości, najtańsze pakiety zaczynają się od kilkudziesięciu złotych. To bardzo mało, zważywszy że w tzw. mieszkaniówkach obowiązują roczne okresy rozliczenia. Aby jednak precyzyjnie wyliczyć wysokość rocznej składki, należy sprecyzować kryteria wyszukiwania, a dokładniej stworzyć profil ubezpieczonego. Taki przykład przedstawia poniższy schemat.


Relacja Toskania – Zwykłe podróże …\nTag projektu: Relacja Toskania\nTermin → 6-12 lipca 2015\nLinie lotnicze → easyJet (trasa: Berlin Schoenefeld – Piza)\n→ Villa Olmi Firenze (Florencja, 4 noce, 6-10.07.2015)\n→ Eurostars Toscana (Lucca, 2 noce, 10-12.07.2015)\nCo chcę zobaczyć\n„Toskania” to oczywiście tylko hasło przewodnie tego wyjazdu – nie mam złudzeń, że zwiedzę tak ciekawą krainę podczas jednego tygodniowego wyjazdu.\nPlan w skrócie jest taki:\n→ Florencja (3 dni)\n→ wille Medyceuszów (1 dzień)\n→ Cinque Terre (1 dzień)\n→ Lucca, Giardino Garzoni i Piza (1 dzień)\nMapa wyjazdu → Mapa Toskania 2015\n– kupione 7 miesięcy przed wylotem,\n– wyszukanie i rezerwacja przez stronę easyjet.com,\n– cena 1.450 zł (za 3 osoby).\n– rezerwacja płatna z góry 4 miesiące przed wyjazdem,\n– cena za pokój ze śniadaniem na 4 noce – 432 EUR (po wykorzystaniu punktów lojalnościowych),\n– wyszukanie i rezerwacja przez stronę accorhotels.com,\n– ocena na Booking.com: 9,1.\n– rezerwacja płatna z góry 6 miesięcy przed pobytem,\n– cena za pokój ze śniadaniem na 2 noce – 180 EUR,\n– wyszukanie na booking.com, rezerwacja przez eurostarshotels.co.uk,\n– ocena na Booking.com: 8,4.\n– wypożyczalnie Goldcar,\n– rezerwacja 4 miesiące przed wyjazdem,\n– podstawowe ubezpieczenie, paliwo full/full, fotelik dla dziecka,\n– cena za cały pobyt 260 EUR.\nDodaj komentarz Toskania – plan podróży\nToskania – dzień 1. (06.07.2015)\nPlan na dzień 1.\n→ przylot do Pizy\n→ wypożyczenie samochodu\n→ przejazd do hotelu we Florencji\n→ drobne zakupy\n→ relaks w hotelu\nDzień typowo transferowy. Lądowanie w Pizie około 15:00, więc ciężko o jakieś ambitniejsze plany.\nNa lotnisko Berlin Schoenefeld dotarliśmy bez żadnych niespodzianek. Auto zostawiłem na parkingu P6 (cena przy rezerwacji przez internet 54 EUR).\nSamolot wystartował o czasie i dwie godziny lotu minęły bardzo szybko.\nPiza powitała nas 32°C w cieniu. Sprawdzając przed wyjazdem temperaturę, jaką zastaniemy na miejscu, byłem już nastawiony, że upał da się nam we znaki i niestety nie pomyliłem się. Na mojej liście przy pozycji „Toskania” stoi jak wół „wiosna/jesień”, ale po decyzji o majowym wypadzie na Santorini na drugi wyjazd pozostały nam jedynie wakacje.\nSamo lotnisko takie jakich wiele. Odróżnia je może jedynie to, iż biura i parkingi wypożyczalni samochodów są nieco oddalone od terminalu i trzeba się pofatygować do specjalnego autobusu. Przystanek jest nieopodal głównego wyjścia, a autobusy kursują dość często, ale nie zmienia to faktu, że takie przemieszczanie się z bagażami nie jest wygodne.\nBudynek z biurami dość przestronny, a kolejki niezbyt duże. Nie brałem jeszcze nigdy wcześniej auta w Goldcarze i przyznam, że moje pierwsze wrażenie było słabe – pani z obsługi trzy razy pytała, czy na pewno nie chcę pełnego ubezpieczenia, a po kolejnym stanowczym ‚nie’ zrobiła minę, jakbym był jakimś dziwakiem. Blokada na karcie, pokrywająca udział własny, zatankowane paliwo i chyba coś tam jeszcze, prawie 1.000 EUR. To mi się też nie spodobało. Natomiast Renault Clio, które dostałem, bez zarzutu.\nByło już zdrowo po 16:00, więc odpalamy nawigację (Google Maps online) i czym prędzej kierujemy się na nasz hotel we Florencji. Przed nami około 90 km drogi. Praktycznie cały czas autostradą. Płatna na odcinku około 15 km. Ruch spory, ale jechało się szybko i sprawnie.\nVilla Olmi Firenze znajduje się już poza administracyjnymi granicami Florencji w Bagno a Ripoli, na południe od rzeki Arno. Przed 18:00 jesteśmy pod naszym hotelem. Po przekroczeniu bramy wjazdowej, ukazuje nam się przepiękna toskańska willa, ze sporym dziedzińcem i parkiem naokoło. Jak wyczytałem, posiadłość ta swą historią sięga XV w. Robi wrażenie (auta na parkingu również).\nJako że hotel został opłacony z góry, formalności meldunkowe były minimalne (zrobiłem jeszcze rezerwację na następny dzień miejsc w busie hotelowym, który kursował do miasta) i szybko znaleźliśmy się w naszym pokoju. Tutaj już cudów nie było – pokój niezbyt przestronny i do tego na środku ogromne łóżko z baldachimem. Całość w klimacie „późne rokokoko” 😉 Za to widok z okna na pobliskie wzgórza ustrojone cyprysami – cudowny.\nSzybkie rozpakowanie rzeczy, przebranie się (upał dał się trochę we znaki) i idziemy na rekonesans hotelu. Wnętrza stylowe, eleganckie. Teren dookoła hotelu zielony, sporo drzew, wszystko zadbane. Mają nawet wyznaczone lądowisko dla helikoptera. Basen co prawda to typowa dziura w ziemi (bez żadnego łagodnego zejścia dla dzieci), ale ładnie wkomponowany, no i podgrzewana woda. Ocena całej rodziny jest zgodna – jest to najbardziej przytulny hotel, w jakim dotychczas byliśmy – mam tu na myśli wystrój i otoczenie.\nHotel Vilal Olmi\nPlan na resztę dnia jest jasny – ja jadę do najbliższego sklepu, a dziewczyny idą na basen.\nDo sklepu Coop miałem około 1 km, więc zajęło mi to jedynie dłuższą „chwilę”. Zakupy standardowe – woda, owoce, zapasy na kolacje, wino Chianti (to z czarnym kogutem) i kilka butelek Corony.\nPo powrocie jeszcze na chwilę dołączyłem do reszty rodziny przy basenie, ale wszyscy już mieliśmy trochę dość, a jutrzejszy dzień zapowiadał się dość forsownie …\nDzień bez żadnych ekscesów – najważniejsze było w nim to, że wszystko poszło w miarę sprawnie.\nDodaj komentarz Toskania – dzień 1. (06.07.2015)\nToskania – dzień 2. (07.07.2015)\nPlan na dzień 2.\n→ zakup Firenzecard\n→ Piazza della Signoria\n→ kopuła katedry Santa Maria del Fiore\n→ Kaplice Medyceuszów\n→ Galleria dell’Accademia\nDzisiaj dzień bez samochodu 🙂\nDzień rozpoczęliśmy w pięknych okolicznościach przyrody. O 8:30 było już wystarczająco ciepło, żeby zasiąść do śniadania w ogrodzie przy hotelowej restauracji. Godzina wczesna, więc zajętych jedynie kilka stolików. Naokoło panował rosyjski i niemiecki. Samo śniadanie – w sam raz, bez ekstrawagancji, ale wszystko to, co powinno być.\nNa 10:00 mieliśmy zarezerwowany transfer do miasta, więc czasu na biesiadowanie raczej nie było.\nKilkanaście minut jazdy busem i jesteśmy we Florencji. Nasz przystanek był tuż przy Plaza Hotel Lucchesi – przy nabrzeżu, jakiś 1 km od Ponte Vecchio.\nZaopatrzeni w kilka butelek wody ruszamy podziwiać perły Renesansu !\nNa wysokości Piazzale degli Uffizi zaczyna robić się już tłoczno – każdy chce mieć fotkę z Ponte Vecchio w tle. My także spróbowaliśmy.\nZgodnie z planem dokładniejsze podziwianie tego XIV-wiecznego mostu zostawiamy sobie na inny dzień. Teraz ruszamy w kierunku Piazza della Signoria. Na początek jednak nie podziwiane architektury, tylko kasa biletowa w Palazzo Vecchio, gdzie chcemy zakupić Firenzecard. Karta pozwala na darmowe wejście do sporej liczby muzeów i pałaców w samej Florencji oraz do willi Medyceuszy położonych poza miastem. Koszt 72 EUR od osoby (dla dzieci na szczęście gratis) i jest ważna przez 72 godziny od momentu pierwszego użycia. Nie jest to może mała kwota, ale moje wyliczenia jeszcze przed wyjazdem wykazały, że na pewno na tym nie stracimy.\nW kolejce niewiele osób, więc już po kilku minutach możemy ruszać dalej.\nNa razie nie planujemy nigdzie wchodzić – chcemy nacieszyć oczy. Nawet nie chcę się rozpraszać robieniem zdjęć. Na to jeszcze będzie sporo czasu.\nPodziwiamy Piazza della Signoria – cudowną fontannę z sylwetką Neptuna, Palazzo Vecchio ze swą charakterystyczną wieżą (zapewne jest z niej wspaniały widok, ale że nie wpuszczają na nią dzieci do 6 lat, niestety ten punkt nam odpada), rzeźby wystawione w Loggia dei Lanzi, a także inne pałace okalające plac. Na podziwianie poświęcamy nawet więcej czasu, niż pierwotnie zakładałem, gdyż nasza córa stwierdza, że resztę dnia spędzi podziwiając konie, zaprzężone do zaparkowanych na placu bryczek. Na szczęście lody okazały się dobrym argumentem przetargowym 🙂\nRuszamy więc dalej. Niespiesznie i raczej idąc po zacienionej stronie chodnika, kierujemy się w stronę Piazza del Duomo. Natężenie ruchu pieszego wzrasta. Gdy wchodzimy na plac, jest cały zalany turystami „autokarowymi”. Szybka ocena długości kolejek do katedry Santa Maria del Fiore, do kopuły oraz do Baptysterium mówi nam, że „teraz nie”. Utrwalanie wrażeń też lepiej przenieść na czas, gdy autokary odjadą, więc odbijamy w lewo i kierujemy się na kaplice rodu Medyceuszów przy bazylice San Lorenzo.\nPo kilku minutach spaceru ukazuje nam się surowa fasada z gołym murem, bez żadnych ozdób – jesteśmy na miejscu – to bazylika San Lorenzo. W planach (tych z XV w.) miało być pięknie, ale miasto nie dogadało się z Michałem Aniołem i jest jak jest.\nAktywujemy nasze Firenzecard i wchodzimy do środka. Po wejściu rzut oka na plan i … gdzie są te kaplice ? O co chodzi ? Odpalam internet. No tak, trochę się pospieszyliśmy, wejście do kaplic jest od drugiej strony 😦 Skoro już tu jesteśmy, to zobaczmy, co nam oferuje ten zabytek sakralny. Raczej nic spektakularnego, więc przyspieszamy kroku i po kilkunastu minutach jesteśmy na zewnątrz. Uderzenie gorąca robi wrażenie.\nPrzechodząc na druga stronę bazyliki, podziwiamy stojące naokoło pałace i kamienice. Elewacje w jasnych kolorach i kontrastujące pastelowe okiennice – może trochę to wszystko nadgryzione zębem czasu, ale dające przyjemny klimat.\nWchodzimy do Kaplic Medyceuszów. Na początek ta młodsza, barokowa część, czyli Kaplica Książąt. W zamyśle projektodawcy, Don Giovanni de’ Medici, miała ona odzwierciedlać wielkość jego rodu. Bez dwóch zdań – udało mu się. Ściany całe w różnokolorowych kamieniach (większość to marmur), a na każdej wyeksponowany jeden sarkofag. Wszystko przykryte kopułą, oczywiście w całości pokrytą malowidłami. Na bogato. Jestem pod wrażeniem.\nOdbiór psuły nieco rusztowania przy dwóch ścianach, ale wiadomo, prace restauratorskie są konieczne i najczęściej nie trwają krótko.\nPrzechodzimy do Nowej Zakrystii. Zmiana stylu wyraźnie odczuwalna. Tutaj największą uwagę przykuwają rzeźby zdobiące sarkofagi autorstwa Michała Anioła i jego uczniów. Klasyczne piękno. Nic dodać, nic ująć.\nPrzyznam, że moje zauroczenie barokiem wygrało i musiałem jeszcze na chwilę wrócić do Kaplicy Książąt …\nRuszamy dalej, w kierunku Galleria dell’Accademia. W środku tej galerii sztuki mamy tylko jeden punkt – posąg Dawida dłuta Michała Anioła. Przemierzając niespiesznym krokiem uliczki starego miasta (biorąc pod uwagę 30 kilka stopni w cieniu i tak nie dałoby się szybciej), docieramy do kompletnie zatłoczonej uliczki, przy której jest wejście do Akademii. Co by nie było za łatwo, to do wejścia stoi kilka kolejek, pozawijanych jak wąż. Jedna po bilety, druga do wejścia, trzecia … tak, to nasza … dla posiadaczy Firenzecard 🙂 Nie będę zmyślał, że od razu stanąłem do tej właściwej. Na szczęście krążył tam porządkowy, który pokierował mnie na właściwy „ogonek”. Zanim weszliśmy, trzeba było te pół godziny odstać, ale myślę, że ci, którzy musieli zaliczyć kolejkę do kasy, a potem do wejścia, ugrzęźli tu na sporo ponad godzinę.\nJesteśmy w środku. Obieramy kierunek na Salę Więźniów (z niedokończonymi rzeźbami Michała Anioła), na końcu której znajduje się rzeźba Dawida. Prawie czteroipółmetrowy posąg, ustawiony na cokole i do tego pod dachem, robi piorunujące wrażenie. Zwłaszcza gdy naokoło niego kłębi się jeszcze tłum ludzi.\nStajemy w bezpiecznej odległości i podziwiamy to arcydzieło.\nPotem jeszcze tylko każdy po „fotce z Dawidem” i kierujemy się do wyjścia.\nDochodzi 16:00 i dostaję wyraźny sygnał, że czas coś zjeść. Jako że eksploracje kulinarne to nie nasza domena, więc szukamy czegoś zdecydowanie na szybko. Wcześniej nic nam się nie rzuciło w oczy, więc teraz obieramy inną trasę. Po kilku minutach trafiamy na Subway. Wiem, że „włoska kuchnia”, „Toskania”, ale cóż nobody perfect … Dwadzieścia minut, wszyscy najedzeni, ruszamy dalej.\nWracamy na Piazza del Duomo. Ruch już trochę mniejszy, aczkolwiek kolejki do wejść wciąż spore. Stwierdzamy, że dzisiaj już nigdzie nie wchodzimy. Za to robimy sobie spokojny spacer po całym placu (ze szczególnym naciskiem na miejsca zacienione). Do podziwiania są przede wszystkim: przepiękna gotycka katedra Santa Maria del Fiore, dzwonnica Giotta oraz Baptysterium (które, niestety, z powodu prac renowacyjnych, było w całości zasłonięte kotarą). Nie zmienia to jednak faktu, że jest co podziwiać. Zdobienia, kompozycja, no i rozmach robią niesamowite wrażenie.\nKierując się już powoli do przystanku naszego busa, wracamy na Piazza della Signoria. Tu mocniej odczuwa się mniejszą ilość turystów. To jest dobry czas na fotki 🙂\nJest przepięknie, ale mamy już trochę dość. Za nami 6 godzin zwiedzania. Wystarczy. Na Florencję mamy jeszcze dwa kolejne dni 🙂\nJeszcze tylko spacer pod hotel, gdzie ma przystanek nasz bus, potem krótka przejażdżka i przed 18:00 jesteśmy w pokoju. Mimo że wypiliśmy hektolitry wody, to butelkę Corony pochłaniam praktycznie „na raz”.\nNasze niezmordowane dziecko zarządza: basen. Wolelibyśmy się legnąć w pokoju, ale ona też musi mieć jakieś atrakcje. Idziemy. Ula leżakuje, Karola pływa (na razie jeszcze w nadmuchiwanym kółku), a ja jej pilnuję. Na niebie ani jednej chmurki, a temperatura wprost idealna (takie 25-28°C; szkoda, że dopiero o 20:00). Tak mija nam półtorej godziny.\nTeraz naprawdę wszyscy mają dość. Kolacja w pokoju i szykujemy się do spania. Karola na dłużej utknęła w wannie z hydromasażem, a my piwko (wino jest przednie, ale jednak tak nie chłodzi), zgranie zdjęć i filmików na laptopa, omówienie planów na jutro i można iść spać.\nWszystkie miejsca, które odwiedziliśmy, może oprócz bazyliki San Lorenzo, były tego warte.\nPrzede wszystkim wspaniała architektura wokół Piazza del Duomo i Piazza della Signoria.\nPoza tym największe wrażenie zrobiły na mnie Kaplica Książąt oraz posąg Dawida.\nTo był udany dzień ! 🙂 🙂 🙂\nDodaj komentarz Toskania – dzień 2. (07.07.2015)\nToskania – dzień 3. (08.07.2015)\nPlan na dzień 3.\n→ Palazzo Pitti\nPlan na dzisiaj, na szczęście, nie zakładał wczesnej pobudki. Chociaż o wylegiwaniu się też nie mogło być mowy. Rozkład na przedpołudnie był taki: śniadanie w pięknych okolicznościach przyrody, a potem basen.\nPodział obowiązków standardowy – Ula się opala, Karola (prawie) pływa, ja pilnuję Karoli. Nie samym zwiedzaniem człowiek żyje, a zwłaszcza moje dziewczyny 😉\nPo części rekreacyjnej ruszamy w miasto 🙂 W pierwotnym zamyśle miał to też być dzień bez samochodu, ale wyszło mi z obliczeń, że czasowo to nijak się nie zepnie.\nTuż po 12:00 ruszamy w kierunku Piazzale Michelangelo, czyli najlepszego punktu widokowego na Florencję. Wiem, że południe to nie jest najlepszy moment na robienie dobrych zdjęć, ale nie udało mi się tego ustawić na inną porę dnia. Co prawda jeszcze po cichu liczę, że podjedziemy tam jutro wieczorem, ale wątpię, żebyśmy w tym upale mieli na to siłę na sam koniec dnia.\nPo 20 minutach jesteśmy na miejscu i potwierdza się to, dlaczego chciałem tu przyjechać autobusem – parking jest kompletnie pełny. Tak mnie nie wezmą 😉 Będę robił kółka tak długo, aż coś się zwolni (i nikt wcześniej się nie wepchnie). Na szczęście nie musiałem długo czekać – przy trzecim okrążeniu akurat ktoś wyjeżdżał. Miejsca nie za dużo, ale na nasze Clio wystarczy 🙂 W końcu wyciągam statyw z bagażnika (cobyśmy w końcu wszyscy byli na jakimś zdjęciu) i idziemy podziwiać panoramę.\nWidoki cudowne … Panorama Florencji z dominującą kopułą katedry robi niesamowite wrażenie.\nWytrzymujemy pół godziny i mamy dość – upał niemiłosierny, a o cieniu nie ma co tu marzyć.\nWracamy na stare miasto. Tym razem od strony Palazzo Pitti. Auto zostawiamy na Parcheggio Oltrarno tuż przy Piazzale di Porta Romana. Cena 2 EUR/godz. Liczyłem, że może idąc od tej strony, uda się wcześniej wejść do Ogrodów Boboli, ale niestety wszystkie bramy po drodze były tylko dla wychodzących. Spacer do pałacu raczej żmudny – lekko pod górę, nic ciekawego do oglądania, na szczęście cienia pod dostatkiem.\nW końcu ukazuje się nam największy pałac we Florencji – Palazzo Pitti. Wrażenie robi zarówno szerokość fasady, jak i rozległy podjazd (zwłaszcza w kontraście do ciasnej zabudowy panującej naokoło).\nZdjęcie poniżej zrobione kilka godzin później (w drodze powrotnej).\nWchodzimy do środka i wybieramy trasę przez Galerię Palatynacką i Apartamenty Królewskie. Wnętrza typowe dla pałaców z tamtej epoki – bogato zdobione, obwieszone stiukami i obrazami. Przyznam jednak, że nie zrobiło na mnie jakiegoś większego wrażenia.\nPo prawie godzinie zwiedzania opuszczamy ściany pałacu i wychodzimy na Ogrody Boboli. Uwielbiam przypałacowe ogrody i sporo sobie po nim obiecywałem.\nPierwsze wrażenie to uderzenie gorąca 😦 Staramy się tym nie zrażać. Podziwiamy amfiteatr z egipskim obeliskiem pośrodku. Dalej idziemy pod górę do fontanny Neptuna. Potem znów w górę pod Statuę Obfitości.\nGiardino do Boboli\nStąd powinniśmy ruszyć w dół, do części ogrodu rozciągającej się aż do Porta Romana, ale poddajemy się 😦 Pokonują nas prażące słońce oraz świadomość tego, że kierunek naszego dalszego zwiedzania jest dokładnie odwrotny. Przyznam też, że to co było w zasięgu wzroku nie powalało na kolana.\nKrótki odpoczynek w cieniu pałacowych murów, kawałek pizzy kupiony w jakimś okienku i ruszamy w kierunku Ponte Vecchio. Przedzierając się przez tłum turystów, docieramy do mostu, który wydaje się uginać od ilości przechodniów i sklepów z biżuterią.\nNie robi to wrażenia historycznego miejsca, raczej kramu dla turystów. Nie przepadam za takimi klimatami, więc pstrykam kilka fotek i idziemy dalej. Znów zanurzamy się w uliczki starego miasta (a zwłaszcza ich zacienione strony 😉 ) i niespiesznym krokiem kierujemy się na Piazza del Duomo. Dzisiaj niezależnie od długości kolejki wchodzimy pod kopułę katedry. Na szczęście w „ogonku” dla posiadaczy Firenzecard stoi jedynie kilka osób. Wchodzimy. Na początek schody, potem znów schody i dalej wciąż schody … trochę przesadzam – aż tak źle nie było. Jeżeli moja 6-latka dała radę, to każdy da radę! Docieramy do podstawy kopuły. Tutaj umiejscowiony jest wąski balkon, z którego można podziwiać freski wymalowane na sklepieniu (Sąd Ostateczny), a także kawałek wnętrza katedry. Na całej swojej długości balkon jest zabezpieczony dwumetrową ścianką z plexi, co niestety utrudnia oglądanie. Szkoda też, że nie da się obejść całej kopuły dookoła. A co do samych fresków – tak jak w życiu – najciekawsze są grzechy główne i piekło 😉 W oczy rzucają się też otwory konstrukcyjne oraz kilka solidnych pęknięć.\nPrzyglądamy się jeszcze trochę wnętrzu katedry (przede wszystkim myśląc, czy warto odstać swoje w kolejce, żeby wejść od środka) i wracamy na schody. Wejście na górę, na taras widokowy, kompletnie zapchane. Jako że już wcześniej mieliśmy wątpliwości, czy widok Florencji bez kopuły katedry ma sens (tak jak widok Paryża bez wieży Eiflla), schodzimy na dół. To jest ta trudniejsza część trasy – jest wąsko, trzeba omijać wchodzących i uważać, żeby się nie wy… Na dole mamy jeszcze możliwość spojrzenia na wnętrze katedry – typowe gotyckie wnętrze, jakich widzieliśmy już wiele … porozumiewawcze spojrzenie … ten punkt sobie odpuszczamy.\nWracamy na plac. Jeszcze kilka ujęć w popołudniowych kolorach i … już prawie 19.00. Wycieczka po schodach na zakończenie dnia dała nam solidnie w kość, a do parkingu mamy jeszcze 2 km 😦 Aparat wędruje do torby, kilka łyków wody i wracamy. Idziemy tą samą trasą, którą przyszliśmy, ale rzadko podnosimy głowy do góry. Karola jęczy, że ją bolą nogi 😦 To były bardzo długie dwa kilometry. Autko na szczęście stało w cieniu, więc od razu wsiadamy i chwilę po 20:00 jesteśmy w hotelu.\nPowtarzamy ceremoniał z dnia poprzedniego – butelka Corony na dzień dobry (a raczej dobry wieczór), kolacja w pokoju, zgranie zdjęć i filmików na laptopa, omówienie planów na jutro i spać.\nPanorama Florencji z Piazzale Michelangelo przebija wszystko. Kolejne punkty programu nie zrobiły na mnie jakiegoś szczególnego wrażenia, ale cieszę się, że je zobaczyłem.\nDzień w zamyśle miał być nieco lżejszy (później wyruszyliśmy), ale wyszło znów 7 godzin zwiedzania. Podziwiam moją córę, że daje radę !\nDobrze, że zdecydowałem się wziąć dzisiaj samochód.\nDodaj komentarz Toskania – dzień 3. (08.07.2015)\nPlan na dzień 4.\n→ Palazzo del Bargello\n→ Mercato Nuovo\n→ Palazzo Vecchio\n→ Basilica di Santa Croce\nWieczorem ustaliliśmy, że po pierwsze – musimy się wyspać, a po drugie – to ma być lżejszy dzień. Zaczęliśmy dzień niespiesznie, delektując się śniadankiem na świeżym (i już dość gorącym) powietrzu. Potem mała sjesta i około południa wszyscy byliśmy gotowi na ostatni dzień we Florencji. Dzisiaj przede wszystkim spacer, coby zapamiętać te przepiękne miejsca na jak najdłużej, a wejścia tylko jeżeli nie odstraszą nas kolejki.\nJedziemy autem i zostawiamy je na tym samym parkingu co wczoraj. Wprowadziłem jednak jedno usprawnienie – odstawię dziewczyny pod Ponte Vecchio (w okolicy Piazza di Santa Maria Sopr’Arno), a zostawić auto podjadę już sam. Zawsze to dla nich półtora kilometra spaceru mniej.\nGdy już byliśmy całkiem blisko (na wysokości mostu San Niccolo), okazało się, że mój plan ma jedną słabą stronę – muszę wjechać do strefy z ograniczonym ruchem, nie mając właściwego pozwolenia. Stwierdziłem, że jednak wjadę. Zostawiłem dziewczyny, szybko na parking i za trzy kwadranse dołączyłem do nich.\nNa Ponte Vecchio znów tłum. Tym razem idziemy kawałek wzdłuż nabrzeża, więc mogę się lepiej przyjrzeć, jak prezentuje się z zewnątrz.\nPrzechodzimy przez Piazza della Signoria i kierujemy się w stronę Pallazzo del Bargello – jednego z najstarszych budynków w mieście. Obecnie mieści się tam Muzeum Narodowe, ale nas bardziej niż eksponaty interesuje przepiękny dziedziniec. Nie jest to może jakiś spektakularny zabytek, ale heraldyczne dekoracje pokrywające wszystkie ściany wokół dziedzińca czynią go bardzo ciekawym.\nChwila odpoczynku na ławce i ruszamy dalej. Kierunek – Piazza del Duomo. Czyli do miejsca, które zrobiło tu na mnie zdecydowanie największe wrażenie. Na początek wizyta w Baptysterium (puryści poprawią mnie, że to nie jest Piazza del Duomo, tylko Piazza San Giovanni, ale będąc na miejscu, naprawdę ciężko podzielić tę przestrzeń na dwa oddzielne place). Jak już pisałem wcześniej, całość budynku z powodu prac renowacyjnych, przykryta była kotarą – czyli podziwianie słynnych Drzwi Raju innym razem. Kolejki do wejścia praktycznie nie ma, więc od razu wchodzimy do środka. Pani z obsługi zwraca każdemu uwagę, że ramiona muszą być przykryte. Byliśmy na to przygotowani, więc nie ma problemu (w poprzednie dni, przechodząc obok kolejki do katedry, widzieliśmy jak z kwitkiem odprawiane były nawet osoby z odkrytymi kolanami). Romańskie wnętrze swoją architekturą oraz malowidłami na sklepieniu przypomina mi nieco stare kościoły grekokatolickie. Zdecydowanie największą uwagę przykuwa sufit, zdominowany złotym kolorem.\nWracamy na plac. To jest nasza ostatnia wizyta w tym miejscu, więc staramy się nacieszyć jego pięknem (co w dzikim tłumie turystów nie jest wcale łatwe).\nPrzy tej okazji robię też pamiątkową fotkę jednego z okien, w którym każdego dnia powiewały flagi ’46’ (jestem wielkim fanem Doktora 🙂 ) i Ferrari. Sadząc po ty, iż te flagi widać także na Street View, to jest to ekspozycja stała 😉\nTym sportowym akcentem żegnamy się z Piazza del Duomo.\nSzybki wypad do znanego nam Subwaya i zaczynamy nasz ostatni marsz przez stare miasto. Kierujemy się w stronę Piazza della Repubblica. Naszym celem nie jest jednak podziwianie architektury, tylko karuzela, która rzuciła czar na nasze dziecko (zresztą już pierwszego dnia) i wymagała codziennego odwiedzania. A dzisiaj, na pożegnanie, wydaje się, że zażyczyła sobie co najmniej dziesięciu przejazdów 😉\nNa szczęście solidna porcja lodów pomaga w uwolnieniu się od czaru już po trzech turach 🙂\nMijamy Mercato Nuovo (kolejny targ dla turystów) i na jego skraju zatrzymujemy się na chwilę przy Fontana del Porcellino. Jest to mała fontanna z dzikiem z brązu, który podobno przynosi szczęście – włóż gdzieś monetę, zobacz gdzie spadnie i tak dalej. Mnie to jakoś nie bierze, ale że zwierzę całkiem ładne i leciwe (XVII w.), to fotka i idziemy dalej.\nDocieramy do miejsca, od którego w zasadzie rozpoczęliśmy zwiedzanie Florencji – Piazza della Signoria. Czas odwiedzić Palazzo Vecchio (byliśmy tu już pierwszego dnia, ale wtedy tylko przemknęliśmy do kasy biletowej). Wchodzimy na przepięknie udekorowany dziedziniec. Fontanna ze skrzydlatym chłopcem umiejscowiona pośrodku, dodaje temu miejscu dodatkowego uroku.\nWchodzimy dalej. Rozglądamy się, gdzie ktoś będzie chciał od nas bilet (znaczy Firenzecard), ale nikogo takiego nie ma … Wchodzimy po schodach, na pierwszym piętrze wszystkie drzwi zamknięte, a wejście wyżej jest zagrodzone. Hmm … Odpalam internet. W czwartek czynne do 14.00 … wtopa … jak ja mogłem o tym zapomnieć … 😦 Sala Pięciuset i jeszcze kilka innych naprawdę pięknych wnętrz, tym razem nie dla nas 😦 Szkoda, ale na szczęście nie była to główna atrakcja na naszej liście. Ruszamy dalej. Do ostatniego punktu programu – bazyliki Santa Croce. Gdy fasada kościoła majaczyła już na końcu wąziutkiej Borgo de’ Greci, na naszej drodze stanął … Pinokio. A dokładnie to przysiadł sobie na ławeczce. Za plecami miał zaś cały drewniany kram. To sklep sieci Bartolucci. Dziewczyny stwierdziły, że to dobry czas i miejsce na zakup pamiątek, więc zaliczamy nieco dłuższy przystanek.\nWychodzimy z zacienionej uliczki, szybkim krokiem przemierzamy nagrzany jak patelnia plac, rzut oka na fasadę i jesteśmy w środku Basilica di Santa Croce. Wnętrze wypełnione jest różnymi freskami, a także kaplicami możnych rodów florenckich, ale jesteśmy tu z innego powodu – kościół ten jest miejscem pochówku wielu znamienitych postaci, nie tylko z historii Florencji. Cała posadzka wypełniona jest płytami nagrobnymi, ale największą uwagę przykuwają ozdobione sarkofagi: Machiavellego, Michała Anioła, Galileusza oraz symboliczny nagrobek Dantego (pochowany jest w Rawennie).\nBasilica di Santa Croce – Machiavelli\nBasilica di Santa Croce – Dante Alighieri\nBasilica di Santa Croce – Michał Anioł\nBasilica di Santa Croce – Galileusz\nDochodzi dopiero 16:00, ale na tym niestety kończymy zwiedzanie Florencji 😦 Ja szybkim krokiem ruszam na parking, a dziewczyny na spacer wzdłuż rzeki Arno. Po prawie godzinie podjeżdżam po nie autem i na dobre żegnamy się z Florencją. Po drodze jeszcze małe zakupy w znanym już Coop’ie i 0 18:00 dojeżdżamy pod hotel. I tu spore zaskoczenie – na rozległym trawniku stoi kilkadziesiąt oldtimerów. Zakupy szybko do pokoju i lecę tam z aparatem. Okazuje się, że to jakiś rajd samochodów zabytkowych (chociaż było tam kilka całkiem świeżych autek). Niestety ten etap właśnie się kończy, wszyscy otrzymują mapki i za chwilę ruszą dalej. Mam jednak trochę czasu na przechadzkę i podziwianie. Po kilkunastu minutach zaczynają ustawiać się w kolumny i wyjeżdżać – najpierw samochody przedwojenne, potem nieco młodsze, potem włoskiej produkcji, a na końcu mercedesy i porsche’aki.\nCoś naprawdę miłego dla oka na koniec dnia.\nNo prawie na koniec dnia – przede mną jeszcze wachta na basenie, a potem pakowanie, coby jutro jak najwcześniej wyruszyć z hotelu.\nJeszcze drobne uzupełnienie o Galerii Uffizi – od początku nie mieliśmy w planach odwiedzenia tego muzeum. Nie ulega wątpliwości, iż jest to jedna z najbardziej znanych galerii sztuki we Włoszech, ale zbiory malarstwa to po prostu nie nasze klimaty.\nDzisiaj najfajniejsze było to, że przemierzając któryś raz uliczki starego miasta czułem się jak u siebie (na tyle, na ile kilkudniowy turysta może tak się poczuć) – już nic mnie nie rozpraszało, mogłem chłonąć atmosferę, przepiękną architekturę i cieszyć się tym wyjazdem. Aż żal, że to był nasz ostatni dzień w tym mieście …\nA co do miejsc, które odwiedziliśmy (lub też nie), to wszystkie były fajne i warte zobaczenia, ale bez efektu wow 😉 Szkoda Palazzo Vecchio 😦\nOdnośnie wjazdu do strefy z ograniczonym ruchem, to kilka miesięcy później przypomniała mi o tym fakcie przesyłka od straży miejskiej we Florencji – wycenili to na ponad 60 EUR. Jeszcze nie zdecydowałem, czy zapłacę …\nDodaj komentarz Toskania – dzień 4. (09.07.2015)\nDodaj komentarz Toskania – dzień 5. (10.07.2015)\nPlan na dzień 6.\n→ przejazd do Portovenere\n→ wypłynięcie promem do Cinque Terre\n→ zwiedzanie Riomaggiore\n→ zwiedzanie Manaroli\n→ zwiedzanie Vernazzy\n→ zwiedzanie Monterosso\n→ powrót promem do Portovenere\n→ powrót do hotelu\nZapewne każdy kiedyś trafił na taki widoczek 🙂\nTo jest właśnie Cinque Terre – niezwykła kraina położona na skalistym wybrzeżu Morza Liguryjskiego znana przed wszystkim z pięciu malowniczych miasteczek – Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola (ten widoczek powyżej) i Riomaggiore. Zdaniem wielu jest to najpiękniejszy park narodowy we Włoszech.\nNie jest to już co prawda Toskania tylko Liguria, ale będąc tak blisko, musiałem sprawdzić, czy to miejsce także i mnie zauroczy.\nJeżeli chodzi o poruszanie się po Cinque Terre to zdecydowanie odradzany jest samochód -kręte i wąskie drogi, brak miejsc parkingowych, zakaz poruszania się autami w granicach miasteczek – pozostaje więc kolej lub prom. Pociągi są tańsze i jeżdżą częściej, ale prom ma jedną zasadniczą przewagę – możliwość podziwiania miasteczek od strony morza 🙂\nNasz plan w dużym skrócie wyglądał tak: jedziemy do Portovenere, tam zostawiamy auto, przesiadamy się na prom odpływający o 12:00, dalej tym środkiem transportu przemieszczamy się pomiędzy miasteczkami Cinque Terre, ostatnim promem wracamy do Portovenere i późnym wieczorem jesteśmy w hotelu. Intensywnie, ale wydawało się wykonalne …\nDo Portovenere mieliśmy z hotelu zaledwie 90 km, ale nawigacja była nieubłagana i pokazywała, że zajmie to co najmniej półtorej godziny. Na znalezienie miejsca do zaparkowania oraz kupno biletów na prom daliśmy sobie godzinę.\nCzyli wczesna pobudka, szybkie śniadanie i około 9:30 wyruszyliśmy w trasę.\nWeekendowy ruch w kierunku morza dał się odczuć na autostradzie już od rana, ale mimo to dojazd do La Spezia przebiegł szybko i spokojnie. Gdy już wyjeżdżaliśmy z miasta, nastąpiła pierwsza mała wpadka – na rozjeździe, gdzie nagle jeden pas jezdni szedł prosto i w górę, a drugi też prosto, ale już nie pod górę, wybrałem wspinaczkę (byłem przekonany, że tak pokazuje mi nawigacja) … i to był zły wybór 😦 Zorientowałem się dość szybko, ale że byliśmy już właśnie na tej wąskiej i krętej drodze do miasteczek Cinque Terre, to „zawrotka na ciągłej” nie była taka prosta. Straciliśmy na tym jakieś 15-20 minut, ale czas wciąż mieliśmy dobry.\nDo Portovenere dotarliśmy chwilę po 11:00. Mój niepokój wzbudziło to, że niemalże od samego wjazdu do miasteczka kompletnie wszystkie miejsca parkingowe były zajęte. Zjechaliśmy na sam dół w okolice nabrzeża i zlokalizowaliśmy punkt sprzedaży biletów na prom. Niestety cały czas żadnego miejsca do zaparkowania. Drugie kółko. Trzecie kółko. Czwarte kółko. Zaczęło robić się nerwowo, zwłaszcza że każde okrążenie zabierało jakieś 10 minut (4 km w spacerowym tempie, w kolumnie aut także poszukujących parkingu). Stwierdziłem, że wysadzam dziewczyny i jadę na górę na sam początek miasteczka (jakieś 2 km od portu), gdzie było jeszcze kilka wolnych miejsc, a one tym czasem kupią bilety.\nPojechałem, zaparkowałem, idę do parkometru – powinienem zapłacić za postój do końca dnia 18 EUR, a on k… przyjmuje tylko monety. Oczywiście nie byłem na to przygotowany, bo na Street View oglądałem tylko parkometry przy porcie, gdzie jest droższa strefa i które jak najbardziej banknoty przyjmowały. Znalezienie kogoś, kto rozmieni mi 20 EUR zajęło mi jedyne … 40 minut !!! Pomijam fakt, że będąc w kilku sklepikach i próbując kupić zapalniczkę i dostać resztę w bilonie to „mili” k… Włosi najpierw pytali, czy to na parking, a potem stwierdzali, że nie mają wydać … Kiedyś się zemszczę !!!\nByła 12:05 😦\nMoże – następny prom za dwie godziny 😦 😦 😦\nPo wyrzuceniu z siebie złości na cały świat (z poświęceniem szczególnego miejsca Włochom) doszedłem do równowagi psychicznej gdzieś dopiero około 13:00.\nUprzedzając fakty, dodam, że na szczęście tego dnia już więcej nic niespodziewanego się nie wydarzyło 🙂 i dalej już będzie tylko o wrażeniach czysto turystycznych.\nA więc jesteśmy w Portovenere i jest godzina 13:00. Całe miasto zawalone samochodami, ale gdzie są ci ludzie ? Na wodzie ! Jachty, motorówki, łódki, łódeczki, duże, małe, średnie. Przyznam, że zagęszczenie sprzętu pływającego naprawdę imponujące. Siedzieliśmy na ławeczce i chłonęliśmy widoczki. Fajnie jest mieć sezon przez 8 miesięcy, a nie przez 3 jak u nas (i to jak dobrze pójdzie) …\nNasz prom tymczasem zacumował. Pomiędzy miasteczkami Cinque Terre kursują statki kilku różnych firm – my wybraliśmy chyba największą Consorzio Marittimo Turistico. Trasa obsługiwana jest tylko wiosną i latem. Niestety firma ma taki zwyczaj, że na czas przerwy zimowej z ich strony znikają zarówno cenniki, jak i rozkład kursowania promów – dlatego też zamieszczam tutaj informacje z 2015 roku. My zdecydowaliśmy się na zakup biletu całodniowego za 27 EUR (dla Karoli za 15 EUR).\nPierwotnie mieliśmy zacząć od Riomaggiore, przespacerować się tzw. Drogą Miłości do Manaroli, potem promem do Vernazzy i Monterosso, a na koniec ostatnim statkiem wrócić do Portovenere. Mając dwie godziny opóźnienia trzeba było nieco zmodyfikować plany. Zaczniemy więc od najładniejszych miasteczek Cinque Terre – Vernazzy i Manaroli, a na koniec odwiedzimy Riomaggiore. Monterrosso – największe, ale jednocześnie najmniej efektowne – wypadło z dzisiejszych planów.\nW końcu ruszamy ! 🙂 🙂 🙂 Słońce praży niemiłosiernie, ale nie zważając na to, od razu udajemy się na górny pokład.\nPo kilkunastu minutach ukazuje się nam Riomaggiore. Różnokolorowe kamieniczki pobudowane na dwóch skalistych zboczach wydają się schodzić do samego morza. Pomiędzy nimi, niczym na dnie wąwozu, przebiega wąziutka uliczka. Trochę to wszystko wygląda, jakby czas zatrzymał się w miejscu – nie ma samochodów (gdzieś wysoko majaczy tylko jakiś parking), nie ma anten satelitarnych, są za to łódki, turyści, no i oczywiście … porozwieszane pranie 😉 Dobijamy do nabrzeża. Chciałoby się napisać, że my w tym czasie, wylegując się na górnym pokładzie, podziwiamy widoki, ale niestety tak prosto nie było – żeby nacieszyć oko, trzeba się było trochę poprzepychać 🙂 Ale i tak już po tym pierwszym przystanku upewniłem się, że z wyborem promu jako środka transportu trafiłem w sedno tarczy 🙂\nSzybka wymiana pasażerów i płyniemy dalej. Mija dosłownie kilka minut i cumujemy w Manaroli. Tym razem nie walczymy o miejsca widokowe i spokojnie prażymy się na słońcu. Jest to chyba najczęściej fotografowane miasteczko Cinque Terre, ale od strony morza widoczna jest przede wszystkim skała, na której miasteczko zostało zbudowane.\nPłynąc dalej, mijamy Corniglię. Tutaj promy się nie zatrzymują. O ile pozostałe cztery miasteczka są trudno dostępne przede wszystkim od strony lądu, to Corniglia – położona na skale na wysokości ok. 100 m – jest trudno dostępna także od strony morza, a ci, którym uda się zacumować w skalistej zatoczce, mają przed sobą jeszcze 377 schodków wspinaczki.\nRówno po godzinie rejsu dopływamy do Vernazzy. Co to dużo mówić – jest przepięknie. W odróżnieniu od Riomaggiore i Manaroli główna uliczka nie schodzi w kierunku morza, tylko nieco w bok do małej zatoczki będącej jednocześnie naturalnym portem. Naokoło urokliwe wzgórza usiane wyszarpanymi naturze tarasami, na których uprawiane są przede wszystkim winorośla i oliwki. Mimo hordy turystów klimat naprawdę cudowny. Chciałoby się usiąść i chłonąć te widoki, ale … gdzie tu usiąść ? Na całym placu ledwie kilka ławek i oczywiście wszystkie oblężone. No może poza dwiema odkrytymi na palące słońce – tu odważnych brak. My też odpuszczamy. No dobra, usiądźmy w którejś z knajpek i przy okazji coś zjedzmy. Zapomnij ! Wszystko zajęte i jeszcze kolejka oczekujących, a my mamy tylko godzinę do następnego promu. No dobra, to zobaczmy, co jest poza głównym placem. Ciekawie, ale nieco klaustrofobicznie – to nawet nie uliczki, tylko wąskie przejścia pomiędzy kamienicami. Fajnie, że jest cień, ale do oglądania to za bardzo nic nie ma (chyba że bym chciał zerkać przez okna, co tam będzie na obiad 😉 ) Po krótkiej przechadzce zawracamy.\nMój fotograficzny plan na Vernazzę był nakreślony już grubo przed wyjazdem, więc nieśmiało przystępuję do ataku:\n– Kochanie, widzisz tam ten tego ten, tę ścieżkę i tam wyżej tych ludzi … hmm, to stamtąd jest fajny widoczek …\n– Nie ! Sam się tam wspinaj ! Za gorąco.\n– Ale fajne fotki wyjdą …\n– To nas sfotografujesz, jak będziemy stały na dole.\n– Karola, a może ty pójdziesz z Tatą ?\n– Ja idę z Mamą na lody !\nPoddaję się. Biorę statyw i idę zrobić sobie selfie z Vernazzą 🙂\nJak się okazuje, aby dotrzeć na ten punkt widokowy trzeba wejść na teren parku narodowego. Uiszczam opłatę (kilka Euro), potem jeszcze mała wspinaczka i jestem. Widok przepiękny, ale ścieżka jest tak wąska, że na pewno nie rozłożę statywu 😦 Na szczęście nie ja pierwszy miałem ten problem – tuż za barierką widzę solidnie wydeptany placyk. Wystarczy tylko zeskoczyć jakiś metr w dół na dość stromą skarpę i bezpiecznie zatrzymać się przed skrajem półki skalnej. Pikuś 😉 Mam chwilę zawahania, bo jak tam zejdę, to wszystko na pewno będzie widać z budki, w której kupowałem bilety do parku, ale nie po to tu się wdrapywałem, żeby wrócić z pustymi rękoma. Jeden sus, ostre hamowanie i jestem na dole. Było warto.\nAparat na szyi, statyw w ręku, a przede mną strome podejście i potem ścianka z ostrych kamieni. Jak tu wrócić bez strat własnych ? Udało się na szczęście za pierwszym podejściem 🙂 Jeszcze przez chwilę delektuję się widokiem i ruszam na dół.\nPo dołączeniu do moich dziewczyn jeszcze kilka fotek i już niestety najwyższa pora, żeby kierować się do przystani.\nNasz następny przystanek to Manarola. Schodzimy z promu u podnóża skały, na której kilkadziesiąt metrów powyżej zbudowane jest miasteczko. Pokonujemy wąski przesmyk i ukazuje się skalista zatoka oraz ścieżka prowadząca do miasta. Architektura taka sama jak w Vernazzy. Jedyna różnica jest taka, że nie ma tu jakiegoś centralnego placu, tylko uliczka wijąca się niczym rzeka na dnie kanionu. Ciekawostką jest to, że nie schodzi ona do samego morza, tylko kończy się na skalnej półce dobre kilkanaście metrów nad poziomem morza.\nTutaj już nie daję za wygraną – od razu ciągnę dziewczyny do upatrzonego wcześniej punktu widokowego 🙂 Lekka konsternacja, gdy okazuje się, że ten punkt położony jest na terenie małego cmentarza, ale nie jesteśmy tam jedynymi turystami, więc nie czujemy się jakoś szczególne niezręcznie.\nW końcu mamy rodzinne zdjęcie z Cinque Terre ! 🙂\nWracamy na dół i udajemy się na krótki spacer po głównej uliczce. Klimat bardzo rybacki. Prawie pod każdym domem zaparkowana łódka 🙂 Skały i morze tworzą jednak dużo ciekawszy klimat, więc nie zapuszczamy się daleko i zaraz zawracamy. Mamy jeszcze chwilę – przystajemy przy barierkach na końcu drogi, obowiązkowa konsumpcja lodów i podziwiamy młodzież urządzającą sobie zawody w skokach do wody z przybrzeżnych skał.\nPierwotnie drogę między Riomaggiore a Manarolą mieliśmy pokonać prowadzącą nad samym morzem słynną Drogą Miłości (Via dell’amore), ale z powodu braku czasu jak i doskwierającego upału odpuszczamy to sobie. Zwłaszcza z powodu upału.\nNa prom zeszliśmy z nastawieniem, że płyniemy do Riomaggiore, ale zaczęła nas nieco niepokoić ilość osób w kolejce. Nasz statek był przedostatnim kursującym tego dnia. Gdybyśmy wysiedli w Riomaggiore, to mielibyśmy tam około pół godziny na zwiedzanie i potem powrót ostatnim promem. Stwierdziliśmy, że zobaczymy, jakie będzie obłożenie statku i wtedy podejmiemy decyzję, czy wysiadamy, czy też płyniemy już do Portovenere.\nProm nie uginał się może od ilości turystów, ale ludzi było na tyle sporo, że stwierdziliśmy, iż nie ma co ryzykować. Doszły jeszcze dwa argumenty: 1. Riomaggiore jest zwrócone w stronę morza i widok z promu jest zdecydowanie najlepszy, 2. mieliśmy już dość chodzenia w palącym słońcu. Płyniemy do Portovenere.\nW związku z tym oczywiście postarałem się jak najlepiej wykorzystać krótki przystanek w Riomaggiore.\nTuż po 18:00 mijamy kościół San Pietro usytuowany na szczycie naturalnego falochronu otwierającego drogę do portu w Portovenere. Ruch jachtowy niezmiennie imponujący. Jeszcze kilka fotek w drodze do samochodu …\n… i ruszamy do hotelu. W związku z tym, że nie było jeszcze bardzo późno, namówiłem rodzinkę, żebyśmy zboczyli nieco z drogi i jeszcze raz wjechali tam, gdzie rano nieopatrznie pobłądziłem. Rzuciła mi się wtedy w oczy bardzo ładna panorama portu w La Spezia. I rzeczywiście, wystarczyło przedrzeć się przez jeden rząd przydrożnych zarośli i pojawił się przepiękny widok na port, zatokę i okoliczne wzgórza.\nDo hotelu docieramy przed 21:00 i jesteśmy solidnie wymęczeni. Corona od razu cała na dzień dobry (chyba jeszcze nigdy mi tak nie smakowała). To był dość stresujący dzień, więc nie zajmujemy się już przygotowaniami do jutrzejszego opuszczenia hotelu tylko kolacja, wino (z czarnym kogucikiem oczywiście), szybki przegląd zdjęć i spać.\nPrzed nami ostatni dzień podróży …\nCinque Terre – warto, naprawę warto ! Przepięknie !\nSzkoda, że trochę było nerwów i wyruszyliśmy 2 godziny później niż planowaliśmy, ale to, co zobaczyłem, zachwyciło mnie.\nPrzyznam, że nawet gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, to chyba nie wytrzymalibyśmy dłuższego zwiedzania – upał niemiłosierny.\nPewnie tu jeszcze kiedyś wrócimy.\nDodaj komentarz Toskania – dzień 6. (11.07.2015)\nToskania – dzień 7. (12.07.2015)\nPlan na dzień 7.\n→ Lucca (krótki spacer)\n→ Giardino Garzoni\n→ zwiedzanie Pizy\n→ w samolot i do domu\nCzas kończyć tę podróż. Dzisiaj ostatni dzień, ale że samolot dopiero po 21:00, to jeszcze kilka atrakcji uda się zaliczyć 🙂\nPoprzedni dzień był na prawdę wyczerpujący, ale nie zwalniało nas to z obowiązku wczesnej pobudki. Na początek najgorsza część każdego wyjazdu – pakowanie się. Nudne, czasochłonne i do tego nieustannie przypominające, że to już koniec … 😦 Ale w sumie to był dopiero początek długiego lipcowego dnia 🙂 Śniadanie, szybki check-out w recepcji i o 10:30 siedzieliśmy już w samochodzie.\nKierunek Lucca. Przed nami … 1,5 km drogi 🙂 Trochę byłoby głupio mieszkać kilka minut drogi spacerem od murów miasta, które podobno konkuruje o tytuł najpiękniejszego miasta regionu z Florencją i Sieną, i nawet go nie odwiedzić.\nParking obok zachodniej bramy (Porta Vittorio Emanuele) był prawie całkiem pusty – nie dość, że godzina wczesna, to jeszcze niedziela. Nie mieliśmy jakichś konkretnych planów na zwiedzanie – spokojny spacer i odwiedzenie kilku najważniejszych punktów starego miasta. Przechadzkę rozpoczęliśmy od Corso Guiseppe Garibaldi – do podziwiania za bardzo nic tu nie było i już mieliśmy skręcać w kierunku Piazza Napoleone, gdy po drugiej stronie ukazało się jakieś zgromadzenie samochodów. Chciałem tylko podejść na chwilę, zobaczyć o co chodzi, ale gdy obok nich wyłoniła się jeszcze kolorowa karuzela, to było wiadomo, że zrobimy tu mały przystanek. Auta nie okazały się tak ciekawe jak kilka dni wcześniej we Florencji (wyścigówki klasy turystycznej), ale kilka przejazdów karuzelą trzeba było zaliczyć.\nPo oderwaniu Karoli od kolejnego konika z karuzeli, ruszyliśmy w kierunku Piazza Napoleone. Znów wąskie uliczki, sporo sklepików, ale wszystko w tonacji beżowo-szarej, co mi nie przypadło do gustu. Gdy dotarliśmy na miejsce, okazało się, że placu … nie ma. A mówiąc dokładniej w całości jest wypełniony sceną i trybunami. Dopiero z porozwieszanych plakatów dowiedziałem się, że istnieje coś takiego jak Lucca Summer Festival i tego lata (a nawet w tych właśnie dniach) koncerty mają np.: Elton John, Robbie Williams, Lenny Kravitz i Snoop Dogg. Nie są to może moje ulubione muzyczne klimaty, ale zestawienie kilkunastu takich koncertów w ciągu jednego miesiąca (co roku w lipcu) robi wrażenie.\nMinęliśmy kilka mniejszych placyków i dotarliśmy do XV-wiecznej Katedry San Martino. Nie planowaliśmy wchodzić do środka i poprzestaliśmy na podziwianiu pięknej renesansowej fasady. Przyległy plac oraz budynki niestety odstawały, jeżeli chodzi o wrażenia estetyczne.\nW tym momencie powinniśmy ruszyć w kierunku sławnego Piazza dell’Anfiteatro – owalnego placu znajdującego się w miejscu, gdzie w czasach rzymskich stał amfiteatr. To jednak miał być krótki spacer i stwierdziliśmy, że powoli wracamy do samochodu. Obraliśmy kierunek na Piazza San Michele, gdzie stoi kolejny znany zabytek – kościół San Michele in Foro. Tutaj przyznam, że wrażenia dużo lepsze – przestrzeń, zadbane budynki, ciekawa architektura. Wolę to zdecydowanie bardziej niż wąskie uliczki.\nTuż obok, przy urokliwym Piazza Cittadella znajduje się dom, w którym urodził się Giacomo Puccini (kompozytor, nie miał nic wspólnego z walizkami 😉 ).\nDalej już nic specjalnie godnego uwagi nie wpadło mi w oko. Gdy dotarliśmy na parking, był on już kompletnie pełny.\nSzukając informacji o willach i ogrodach w Toskanii, natknąłem się na zdjęcia barokowego ogrodu położonego u podnóża Willi Garzoni i wiedziałem, że muszę odwiedzić to miejsce. Ogród znajduje się w miasteczku Collodi. Dokładnie tym Collodi, od którego pochodzi pseudonim artystyczny autora Pinokia (urodziła się w nim matka pisarza). Naszym celem nie był jednak znajdujący się tam Park Pinokia tylko, mieliśmy nadzieję, ciekawy ogród.\nDo pokonania mieliśmy mniej niż 20 km i po pół godzinie byliśmy na miejscu. Malutki parking w centrum miasteczka był oczywiście pełny, ale kilkaset metrów dalej na parkingu dla gości Parco di Pinocchio nie było problemów z miejscem. Przeszliśmy obok wejścia do Parku, później alejką z wszystkimi możliwymi pamiątkami z Pinokiem i za chwilę byliśmy przy kasie biletowej ogrodu. Cenią się – 13 Euro dorośli, 11 Euro dzieci. Jednak od razu po wejściu wiedziałem, że było warto: fontanny, tarasy, kaskady. Przepięknie. Chociaż wiosną jest zapewne dużo ładniej i skwar pewnie mniejszy. Niezależnie jednak od tych 30-kilku stopni spędziliśmy tam prawie godzinę.\nJeszcze na pożegnanie fotka z przerośniętym Pinokiem …\n… i ruszamy do Pizy 🙂 Przed nami niecałe 50 km drogi.\nObrałem kierunek na parking Parcheggio di Piazza dei Miracoli (2 Euro za godzinę), który jak sama nazwa wskazuje, znajduje się tuż obok cudów tego miasta, czyli Krzywej Wieży, katedry i baptysterium. Gdyby tam było pełno, to miałem jeszcze plan awaryjny, ale na szczęście nie było takiej potrzeby. Trzy minutki spaceru, przedarcie się przez rząd kramów z pamiątkami i jesteśmy na miejscu ! W końcu kolejny ‚must-see’ z listy marzeń stoi przede mną !!!\nZ reguły tego typu budowle wkomponowane są w architekturę starówki, a tutaj ogromny trawnik otoczony murem, na którym stoją dostojnie, jedynie trzy monumentalne budynki. No i dziki tłum turystów. Cały trawnik przy katedrze zalany ludźmi przybierającymi wszystkie możliwe pozy, jakie mogą być ciekawe z Krzywą Wieżą w tle 😉 Moje dziewczyny zarządzają dołączenie się do tego swoistego pikniku. Sesja nr 1 🙂\nNagle sielską atmosferę przerywa seria gwizdków … Straż Miejska wkracza do akcji. Aaaaa, to jednak na trawę nie wolno wchodzić … Szkoda, bo ci wszyscy pozujący ludzie nadawali niesamowitego kolorytu temu miejscu.\nSkoro zostaliśmy wyrzuceni z trawnika, to czas coś pozwiedzać. Wejście na wieżę już wcześniej sobie odpuściliśmy: raz, że 251 schodków w tym upale to słaba przyjemność, dwa, że stamtąd nie widać Krzywiej Wieży 😉 Pozostały katedra i baptysterium. Niestety to drugie było nieczynne z powodu prac renowacyjnych, czyli została nam katedra. Wejście jest gratis, ale i tak trzeba mieć bilet, więc musieliśmy chwilę postać w kolejce do kasy.\nWnętrze katedry jest na pewno ciekawe architektonicznie i pełne dzieł sztuki, ale jednak nie mogło się to równać z wrażeniami, jakie zostały na zewnątrz. Dość szybko stwierdziliśmy, że wracamy napawać się widokami Campo dei Miracoli.\nZatem sesja nr 2 🙂\nStwierdziliśmy, że jest już dobry czas, żeby zobaczyć, jak wygląda Piza i przy okazji wciągnąć jakiś obiad. Ruszyliśmy Via Santa Maria w kierunku rzeki Arno. Dość szybko znaleźliśmy knajpkę, wybraliśmy sobie jedzenie … i zostaliśmy poinformowani, że dania obiadowe to dopiero od 17:00 … Strzeliliśmy więc klasycznego focha i stwierdziliśmy, że jak nie to nie – pójdziemy do McDonald’sa (co Karola przyjęła z nieskrywanym entuzjazmem). Najpierw jednak spacer (no i porcja lodów). Po odejściu 300 metrów od Krzywej Wieży liczba turystów spadła do kilku sztuk, ale też i nic specjalnego do podziwiania nie zauważyliśmy. Naszym celem był przyklejony do nabrzeża miniaturowy kościółek Santa Maria della Spina. Niestety ukazała się nam jedynie konstrukcja z rusztowania kompletnie zasłaniająca całą budowlę. No cóż, zwiedzanie Pizy nam nie wyszło.\nKierunek McDonald’s, a potem sesja nr 3. Ochrona chwilowo zniknęła, więc trawnik znów zaczął się zapełniać 🙂\nStarczy. Dochodziła 18:00 i już mieliśmy serdecznie dość upału. Dziewczyny w drodze na parking „złupiły” jeszcze jakiś punkt z pamiątkami, kupując chyba z 10 różnych wariacji na temat Krzywej Wieży.\nCzas ruszać w kierunku lotniska. Z parkingu mieliśmy co prawda niecałe 5 km drogi, ale jeszcze trzeba było zatankować i oddać auto. I tu pojawił się problem. Nie przewidziałem, że w niedzielę wszystkie stacje w okolicy (a zwiedziłem chyba z 4 czy 5) będą nieczynne. Owszem, działały punkty samoobsługowe, ale jedynie na gotówkę, a my mieliśmy już przy sobie tylko drobniaki. Czas leciał, a rezerwa paliła coraz mocniej … Stwierdziłem, że muszę przełknąć domiar, jaki naliczy mi za dotankowanie wypożyczalnia i ruszyliśmy na lotnisko. Reszta poszła już sprawnie: oddanie auta, autobus do terminalu, nadanie bagażu i zaraz siedzieliśmy w samolocie.\nZgodnie z rozkładem, chwilę po 23:00 wylądowaliśmy w Berlinie. Było kilkanaście stopni i siąpił deszcz. Stojąc w drzwiach samolotu po raz pierwszy w życiu poczułam radość z takiej pogody. Przyznam, że kolejnego dnia w tym upale bym już nie zdzierżył.\nPlac Cudów to plac cudów – Krzywa Wieża to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto jest w tych okolicach. Girdino Garzoni jak dla mnie przebija wszystkie ogrody przy willach Medyceuszy. Co do Lukki to ciężko mi się jednoznacznie wypowiadać – krótki spacer w niedzielny poranek to trochę za mało, żeby ocenić to miasteczko.\nTo był siódmy dzień zwiedzania w dość sporym upale i już dawało się to nam we znaki, ale było warto odwiedzić te wszystkie miejsca.\nŚwietnie spędzony tydzień we Włoszech. Nie powiem, że to był mój najlepszy wyjazd w życiu, ale na pewno było warto.\nNajwiększe wrażenie zrobiły na mnie Cinque Terre i Krzywa Wieża w Pizie.\nNajcieplej będę wspominał widok z Piazzale Michelangelo oraz nasz hotel we Florencji.\nW pamięci pozostaną mi także Piazza del Duomo we Florencji i posąg Dawida.\nNa pewno jeszcze wrócimy w te strony – zobaczyliśmy tylko niewielki kawałek tego, co Toskania ma do zaoferowania.\nDodaj komentarz Toskania – dzień 7. (12.07.2015)


oksy - wszystko na temat oksy | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : oksy\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia oksy. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku oksy) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem oksy posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania oksy jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 3 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 01.07.2013 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 31.08.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania oksy ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu oksy.


Publikacja „15 lat Ciechanowa w Unii Europejskiej” - Urząd Miasta Ciechanów\nPublikacja „15 lat Ciechanowa w Unii Europejskiej”\nRocznica przystąpienia Polski do Unii Europejskiej to okazja do podsumowań inwestycji i projektów, zrealizowanych dzięki pozyskanym dotacjom. Miasto przygotowało specjalną publikację, dostępną w wersji papierowej i elektronicznej.\nPublikacja w wersji papierowej bezpłatnie dostępna jest m.in. w ratuszu oraz w punktach, do których trafia Gazeta Samorządu Miasta Ciechanów. W wersji elektronicznej można ją pobrać poniżej.\nW publikacji zaprezentowano m.in. ostatnie ciechanowskie inwestycje, jak zagospodarowanie otoczenia dworca kolejowego, rewitalizacja wieży ciśnień i budowa parku nauki, rewitalizacja kamienicy przy ul. Warszawskiej 18, rewitalizacja pasażu im. Marii Konopnickiej, termomodernizacja siedziby miejskiej jednostki kultury, modernizacja Krzywej Hali, budowa obwodnicy wschodniej Ciechanowa, modernizacje ulic Niechodzkiej, Mazowieckiej, Sienkiewicza, instalacja elektronicznego systemu informacji pasażerskiej na przystankach komunikacji miejskiej czy zakup pierwszego autobusu elektrycznego. Przybliżono informacje o rozpoczynających się wkrótce: instalacji pomp ciepła i paneli fotowoltaicznych u mieszkańców i na obiektach użyteczności publicznej oraz o termomodernizacji 7 budynków mieszkalnych na osiedlu „Bloki”. Podsumowano także projekty miękkie – społeczne i edukacyjne. Opisano również działania we wcześniejszych latach, jak budowa pętli miejskiej, czy rewitalizacja zabytków – ratusza i Zamku Książąt Mazowieckich oraz inwestycje w kanalizację i infrastrukturę drogową.\npdf 15 lat Ciechanowa w Unii Europejskiej 6.72MB pobierz plik: 15 lat Ciechanowa w Unii Europejskiej


Odkurzacz centralny Aspilusa bezworkowy AQUA MATIC 400 - | tanie-odkurzacze-centralne.pl\ntanie-odkurzacze-centralne.pl Odkurzacz centralny Aspilusa bezworkowy AQUA MATIC 400\nNETTO 6 178,05 PLN\nNajwyższa moc ssąca wodnej jednostki jednosilnikowej. Moc , czystość i wygoda użytkowania spośród wszystkich odkurzaczy centralnych dostępnych na rynku.\nOdkurzacz centralny wodny AQUA MATIC 400\nNajwyższa moc ssąca wodnej jednostki jednosilnikowej. Największa czystość i wygoda użytkowania spośród wszystkich odkurzaczy centralnych dostępnych na rynku. Aqua Matic 400 to jednostka praktycznie bezobsługowa, które nie tylko umożliwia odkurzanie również na mokro, ale też samodzielnie opróżnia filtr. A do tego: jest to model praktycznie bezawaryjny i o bardzo dużej żywotności.\nZastosowana w Aqua Matic 400, 3 stopniowa turbina silnika Domel 1900 W pozwala na odkurzanie nawet w odległości 65 metrów od punktu ssania. Automatyczne opróżnianie odbywa się na zasadzie spłukiwania do kanalizacji, po zapełnieniu 30 litrowego zbiornika na zanieczyszczenia; proces ten nie wymaga wykonania przez użytkownika żadnej pracy.\n-Rodzaj filtracji : pełen cyklon, automatyczna separacja wodą bez filtra.\n-Max długość instalacji : 65\n-Zalecana max liczba gniazd : 8/16\n-Wydajność(m3/h) : 193\n-Moc ssąca Air Watt : 614\n-Podciśnienie kPa : 3800\n-Wysokość/średnica: 113×30 cm


Jaglane knedle ze śliwkami - Z miłością do jedzenia\nby Angelika Knop 8 września 2016 7 lutego 2020\nNieubłaganie zbliża się jesień. Liście opadają z drzew, dni są coraz krótsze, a noce coraz zimniejsze. Tak, tak to jesień puka do naszych drzwi ma. Wraz z nią wracają pyszne, jesienne smakołyki. Dla mnie jesień nie może obyć się bez knedli. Dawniej przygotowywałam je w wersji tradycyjnej – z ziemniaków. Tym razem ziemniaki zamieniłam na kaszę jaglaną 🙂 Wyszły pyszne i szybkie w przygotowaniu knedle. W sam raz na drugie śniadanie lub obiad na słodko 🙂\nporcja na 6 knedli\nKaszę jaglaną ugotuj według instrukcji na opakowaniu. Gdy będzie już miękka, przełóż ją do misy blendera (ważne, aby była jeszcze ciepłą), dodaj mąkę ziemniaczaną i dokładnie zmiksuj. Z otrzymanej masy formuj niewielkie placuszki, na ich środku układaj połówkę wydrylowanych śliwek i całość sklej dokładnie, a następnie uformuj na kształt kuli. Gotowe knedle gotuj ok. 4 minut we wrzącej wodzie.\nKnedle podawaj z ulubionymi dodatkami – ja swoje polałam mlekiem kokosowym.\n02 comments on “Jaglane knedle ze śliwkami”\nPaulina Joanna\t, 9 września 2016 at 09:08\t Direct link to comment\nNie wpadłabym na to. Na pewno wypróbuje. U mnie w domu knedle zawsze robi się w tradycyjny sposób więc takie urozmaicenie na pewno się przyda 🙂\nrobaszekk\t, 9 września 2016 at 10:14\t Direct link to comment\nBardzo lubię zwykłe, to i takie jaglane na pewno by mi posmakowały 🙂


Ochraniacze nóg Ringhorns model Nitro wytrzymałe nagoleniki od Venum\nOchraniacze nóg Ringhorns model Nitro czarne\nOchraniacze nóg marki Ringhorns model Nitro przeznaczone do wszystkich sportów walki w których zadaje się uderzenia nogami. Seria Nitro skierowana jest do osób trenujących kilka razy w tygodniu. Dzięki anatomicznej budowie bardzo dobrze trzymają się nóg. Dzięki zastosowaniu pianki o wysokiej gęstości nagolenniki pozwalają minimalizować skutki uderzeń podczas najcięższych treningów. Posiadają dodatkowe wzmocnienia dla zwiększenia trwałości . Atutem ochraniaczy nóg Ringhorns są świetnej jakości i mocne rzepy. Kontrastowe nadruki w kolorach szarym, czarnym i białym nadają im agresywny wygląd.\n- pianka o wysokiej gęstości i i dobrze absorbująca wstrząsy\nDoskonała jakość w bezkonkurencyjnej cenie\nWymiary rozmiaru M\nDługość części piszczelowej 37 cm.\nDługość części stopy 15 cm.


Bezczelne, medialne „czary-mary” | Niepoprawni.pl\nkokos26 - 13 Września, 2008 - 10:15\nZ treści publikowanych podsłuchów posłanki Beaty Sawickiej wyłaniała się kuta na cztery nogi, przebiegła karierowiczka pozbawiona skrupułów.\nKręcenie lodów, nielegalne finansowanie kampanii wyborczych, łapówki, przekręty to dla niej i jej środowiska był chleb powszedni. Mówiła o tym z bezczelnym spokojem i porażającą ironią. Władza to dla niej i jej kolegów doskonała okazja do szarpania narodowego sukna, Polska to tylko żerowisko bezczelnych cwaniaków wyzutych z jakichkolwiek oznak przyzwoitości, a miejscowy głupi plebs to banda idiotów dających się manipulować w dowolny sposób. Jednego w tych rozmowach trudno byłoby się doszukać. Kobiecości, wrażliwości i przyzwoitości.\nAle, od czego mamy media?\nReakcja polskich „elit” na ujawnione zjawiska zamiast wstrząsnąć sumieniami i poruszyć przyzwoitych ludzi okazała się wielkim pokazem hipokryzji i zakłamania. „Elity” najwyraźniej w tych ujawnionych skandalach przejrzały się jak w zwierciadle i ujrzały swoje własne oblicza.\nJaki przekaz dociera do nas dzisiaj?\nOtóż doktor Garlicki to doskonały specjalista i człowiek, którego według Tomasza Lisa i innych „autorytetów” zniszczył Zbigniew Ziobro. Beata Sawicka zaś to ofiara agentów CBA, którzy wykorzystali słabość i wrażliwość bezbronnej kobiety. Obraz bezczelnych i czujących się bezkarnymi łapówkarzy próbuje się nam przesłonić przekazem, który według mnie jest niespotykanym medialnym draństwem.\nOstrze krytyki i potępienia kieruje się przeciwko tym ludziom i służbom, które próbowały demaskować patologię.\nNauczkę maja dostać nie ci, którzy powinni lecz ci, którzy ośmielili się podnieść rękę na coś, co stało się normą i podwaliną wielu karier i fortun w III RP.\nDzisiaj wszyscy ze zrozumieniem podchodzą do wypowiedzianych w emocji słów Donalda Tuska o ojcu pedofilu, mimo, że mówił o osobie nieskazanej prawomocnym wyrokiem. Za podobne emocje Zbigniew Ziobro został skazany, a bezczelny pozew wniósł czujący poparcie elit lekarz łapówkarz i damski bokser.\nCzując podobne poparcie i śledząc medialne reakcje była posłanka PO również hardziała z każdym dniem wysyłając coraz częściej chętnie publikowane wyznania zaszczutej i nieszczęśliwie zakochanej.\n"Zamierzam oskarżyć funkcjonariuszy CBA o podżeganie do przestępstwa. Muszą być ukarani za oglądanie mnie nago w pokoju hotelowym, za odzieranie z intymności. Za łzy mojego dziecka i matki, mojego męża, który w tych ciężkich chwilach pozostał moim przyjacielem.”\n„Tomasz wielokrotnie muskał mnie swoją twarzą, po włosach, po twarzy, wymienialiśmy kilka pocałunków. Czułam wówczas jego podniecenie”\nElity III RP z doskonałym skutkiem bronią same siebie.\nCzyżby w ten sposób przygotowywano nas na niezwykle łagodne wyroki?\nCzy sukcesem zakończy się to bezczelne medialne „Czary-Mary”?\nSorry za dosadność\nOkowita - 13 Września, 2008 - 17:05\nale rzygać mi się chce kiedy słyszę i czytam iście rejtanowskie obrony łapówkarzy - w wykonaniu tzw. wybitnych Dziennikarzy, publikowane ochoczo gdzie i jak się tylko da.\nRoztkliwiaja się nad łzami łapówkary Sawickiej czy kłamcy i tchórza TW Boniego. Bez litości posuwają się do czystego dzienniqrestwa - tak jak pan Żakowski w rynszTOK FM\nprzy okazji publikacji zdjęć Koteckiej (opisano w artykule "Kopanie Koteckiej"). Te męty i mendy w jednym są zdolne do wszystkiego, mając głęboko w 4 literach Kodeks Etyki Dziennikarskiej. Mają - bo nie wiedzą co to etyka.\nDla nich poziom, w który normalny człowiek nie chce wdepnąć, to chleb powszedni. I ci, którzy im peanują, to zwykła brązowa masa. W rzadkiej konsystencji.


Koronawirus. Posłanka Urszula Pasławska z PSL... - Olsztyn\nData dodania: 2020-10-13 14:34:52, mjs\nKoronawirus. Posłanka Urszula Pasławska z PSL pyta wojewodę, czy Warmia i Mazury są gotowe na drugą falę\nPosłanka z ramienia Polskiego Stronnictwa Ludowego, Urszula Pasławska, zapytała wojewodę warmińsko-mazurskiego, czy region jest przygotowany na drugą falę koronawirusa. Polityk chce wiedzieć, czy szpitale mają wystarczającą liczbę respiratorów i łóżek.\nKoronawirus na Warmii i Mazurach nie odpuszcza. W całej Polsce wzrasta liczba zakażeń, wraz z nią liczba hospitalizacji oraz ciężkich przypadków kwalifikujących się do leczenia za pomocą respiratorów.\nUrszula Pasławska z PSL wystosowała do wojewody warmińsko-mazurskiego pytanie, czy nasz region jest przygotowany na drugą falę koronawirusa.\n- Tylko czy możemy mieć pewność, że każdy pacjent będzie właściwie zabezpieczony? Wystąpiłam więc z interwencją poselską do wojewody Artura Chojeckiego, pytając o stan służby zdrowia w regionie. Liczę na szybką odpowiedź, którą podam do wiadomości publicznej - mówi Urszula Pasławska.\nPosłanka z Warmii i Mazur zapytała m.in. o:\n- Jaką liczbą miejsc na oddziałach zakaźnych dysponują obecnie szpitale w naszym województwie oraz ile z tych miejsc jest zajętych przez pacjentów?\n- Jaką liczbą respiratorów dysponują obecnie szpitale w województwie warmińsko-mazurskim?\n- Jakie są problemy z przyjęciem transportowanego pacjenta przez karetkę pogotowia ratunkowego do szpitala?\n- Czy istnieje koordynacja tej procedury w kwestii ratownictwa medycznego?\nDziś (13 października) w Polsce odnotowano 5068 zakażeń koronawirusem oraz 63 zgony. Z kolei na Warmii i Mazurach minionej doby Covid-19 wykryto u 79 osób. Zmarł też jeden pacjent. Od początku pandemii w Polsce zachorowało 135 278 osób, a 3101 zmarło. W naszym województwie wirusem SARS-CoV-2 zakaziło 2718 osób, a 37 z nich zmarło.\nDzienny raport o #koronawirus Wykaz zakażonych i wyzdrowiałych woj. W-M stan na 13 października godz. 10:30\n79 zakażeń (2718)\n67 wyzdrowień (1319)\n1 zgon (37) pic.twitter.com/7yn9FH5Ct4\n— W-M Urząd Wojewódzki w Olsztynie (@WMUW_Olsztyn) October 13, 2020\nTagi: Warmia Mazury zdrowie PSL Urszula Pasławska Artur Chojecki koronawirus Covid-19\nPrawda 2020-10-14 11:42:19 31.60.*.*\nCzemu sanepid w Kętrzynie podaję dane z opóźnieniem dwóch dni widać że nie są na bieżonco Dlaczego ludzie wracający z wycieczek nie przechodzą kwarantannay i od razu posyłają swoje dzieci do szkoły narażając resztę dzieci na zachorowanie Może ktoś tym się zajmie Czy dalej będą udawali że nic się nie dzieje\nHamster 2020-10-14 10:53:50 178.235.*.*\nI tak nikt już na Ciebie nie zagłosuje bo jesteś za torturowaniem zwierząt żałosna próba zaistnienia, zapamiętamy przy wyborach\nOlsztyn kocham 2020-10-14 08:06:31 31.60.*.*\nUla nie mają.Dla arbuza najważniejsze tramwaje. Żenada to miasto umarło za rządów Grzymowicza\nCzerwony teren 2020-10-14 00:02:52 46.215.*.*\nZapraszam na Tajwan 532 zakażonych 7 zgonów na dziś.. podobno od 2003 od ostatniej epidemii przez 17 lat czekali na następny kryzys wirusa...mieli na to przygotowane procedury..A posłanka na to miała tylko pół roku..A teraz narzeka...media tajwanskie robią wielkie śledztwo jak ktoś zachorujeee ..ja niestety nosiłem maskę przez 10 lat..smary,nafta ,gazy,kwasy..tylko nie wiem,czy w tej masce wyczuje wirusa..pracuje na tym od marca..na pewno mam słabe płuca od pracy...NIECH ŹYJE POLSKA..\nqled 2020-10-13 19:42:49 23.106.*.*\npokazówka jak zwykle. naprawde pani poseł stać pania na wiecej niż na na to pozoranctwo\nwspolpracowac! 2020-10-13 19:29:51 88.156.*.*\na to inne formacje inni politycy tylko siedza schowani po katach i madrza sie czekajac az wylacznie PIS wszystko ogarnie?:? a oni tylko beda warczec z twitterow i facebookow, ich walka z pandemia nie obliguje?? nie jest tak przypadkiem,ze w takiej sytuacji wszyscy bez wzgledu na przynaleznosc partyjna powinni sie interesowac, podsuwac pomysly walki z pandemia, na zasadzie burza mozgow. A u nas wyglada tak, PIS walczy robi co moze a PO PSL lewica i inne zgraje siedza i warcza pochowani w domach.\ned 2020-10-13 15:16:32 31.6.*.*\nJakby, pani poseł chciała się dowiedzieć, a nie politykierstwo uprawiać, to zajrzałaby na stronę wojewody, a jeśli zatrudne to wystarczy inny lokalny portal otworzyć - no i umieć znaleść i do końca przeczytać artykuł.\ngość 5 godzin temu+4-