DOBRZE SIĘ CIERPI LITERATURĄ (W.G. SEBALD: 'OPIS NIESZCZĘŚCIA. ESEJE O LITERATURZE')\n„How should you like to grow up a clever man,\nand write books, eh?\n– I think I would rather read them, sir”\nWyjaśnijmy sobie jedno: piszę jako amator W.G. Sebalda. Mój odbiór jego tekstów jest nieprofesjonalny. Autora „Austerlitza” czytam w przekładach na język polski i angielski. Po niemiecku potrafię zamówić kanapkę w drezdeńskim Subwayu, ale nie czytać literaturę. Na szczęście tłumaczenia Małgorzaty Łukasiewicz, Michaela Hulse’a czy Anthei Bell pozwalają uczyć się od Sebalda także tym, którzy są z niemczyzną na bakier. Uczyć się czytać i widzieć świat wokół siebie.\nCzytelnictwo jako mechanizm obronny\nGdy obserwuję (głównie w internecie) kampanie promujące czytelnictwo, mam czasem wrażenie, że świat, a szczególnie Polskę, zamieszkują dwa rodzaje ludzi. Pierwsi to nieczytający żadnych dłuższych (i głębszych) tekstów barbarzyńcy, których mózgi wypełniają teorie spiskowe, fake news i niepohamowana chęć jedzenia białka zwierzęcego. Drugi rodzaj ludzi to wzorowe czytelniczki i wzorowi czytelnicy, bez luk w wykształceniu, bo przeczytali wszystko, co wypada, dokładnie wtedy, kiedy wypadało. Ich mózgi wypełnia więc mądrość pokoleń i kultur: od Konfucjusza po Zadie Smith. Ci „czuli czytelnicy” oddają się lekturze, mimo że nie toczą w życiu żadnej (wewnętrznej) walki; lektura to dla nich miła aktywność czasu wolnego, połączenie przyjemnego z pożytecznym. Ich życie mogłoby być właściwie niekończącym się zachwytem nad „dobrą książką” w głębokim fotelu sieciowej kawiarni, gdyby nie „ci drudzy” (czyli pierwsi) – parszywe pomioty wtórnego analfabetyzmu.\nZ jakiegoś nie do końca uświadomionego powodu (kompleksy intelektualne? luki w wykształceniu?) zawsze ciągnęło mnie do bardziej „brutalnego” doświadczenia czytelniczego niż opisane powyżej. Raczej nie do takich książek, dzięki którym odlatujesz z tego świata na grzbiecie skrzydlatego jednorożca, ale do takich, które są jak koń trojański wtoczony na środek strzeżonego osiedla. Człowiek doskonale broni się przed samym sobą. Także dzięki lekturze.\nNie każdy przychodzi na świat w rodzinie profesorskiej lub w inny sposób „inteligenckiej”. Nie pamiętam, żebym znał tytuł opowiadania Josepha Conrada „Jądro ciemności”, zanim obejrzałem „Czas apokalipsy” Francisa Forda Coppoli (a tym bardziej nie słyszałem jeszcze wówczas o The Hollow Men T.S. Eliota). Do świata Virginii Woolf zaproszony zostałem nawet nie przez Michaela Cunninghama, ale przez Nicole Kidman w filmowych „Godzinach”. Ta sama aktorka (wraz z ówczesnym mężem – Tomem Cruise’em) wystąpiła też w dziwnym i skandalicznym na owe czasy filmie „Oczy szeroko zamknięte” (1999, reż. S. Kubrick). A teraz z ręką na sercu: kto z was wiedział, że była to ekranizacja Traumnovelle, dzieła austriackiego prozaika Arthura Schnitzlera z 1926 roku? Ja nie wiedziałem. A ilu z was przeczytało wszystkie trzy powieści Franza Kafki: „Proces”, „Zamek” i „Amerykę”? Są przecież tak smutne i alegoryczne, że nawet sam Kafka ich nie dokończył. Pytanie brzmi: czy któraś z tych rzeczy powinna komukolwiek przeszkadzać w czytaniu W.G. Sebalda?\nWinfried Georg Sebald (ur. 1944), który skracał swe niemieckie imiona do inicjałów lub funkcjonował jako Max, nie miał za sobą awanturniczej biografii na miarę Josepha Conrada Korzeniowskiego, gdy postanowił zostać pisarzem. Żył w drugiej połowie XX wieku zanurzony w języku niemieckim, szkolnej francuszczyźnie i angielskim, a ponieważ był urodzonym w Bawarii Niemcem, temat przeszłości jego własnego kręgu kulturowego stanowił jedyny poważny wybór dla tego humanisty in spe.\nPo latach nauki w bawarskich Alpach zaczęły się lata wędrówki. Z ostatniej z czterech historii składających się na „Wyjechali” (niem. Die Ausgewanderten, 1992; ang. The Emigrants, 1996) – „Max Ferber” – dowiadujemy się, że przed dwudziestym drugim rokiem życia Winfried Georg nie oddalił się od rodzinnego Wertach im Allgäu bardziej niż o sześć godzin jazdy pociągiem. Zdążył jednak w tym czasie studiować germanistykę w szwajcarskim Fryburgu i przy okazji kontemplować z oddali jezioro Bienne, na którym położona jest pewna intrygująca wysepka. Dwudziestojednoletni Sebald spogląda na nią z dala, lecz „zalana drżącym białym światłem” (s. 155) Wyspa Świętego Piotra pozostanie dla niego przez następne trzydzieści jeden lat jedynie możliwością.\nJakiś rok później (jesień 1966 roku) wylatuje do Manchesteru, gdzie podejmuje swą pierwszą pracę akademicką. Żeni się w 1967 roku z Austriaczką Ute, a od roku 1970 przenosi na stałe do Wschodniej Anglii (hrabstwo Norfolk). Tam też żyje i pracuje aż do grudnia 2001 roku, kiedy to ginie w wypadku samochodowym.\nDzięki wyborowi „Opis nieszczęścia. Eseje o literaturze” (2019) w przekładzie Małgorzaty Łukasiewicz dowiemy się, kogo (między innymi) i jak czytał autor „Wojny powietrznej i literatury”, zanim został prozaikiem. Czytał przede wszystkim niemieckojęzycznych mieszczan (głównie Austriaków, często Żydów, czasem Szwajcarów). Pozostaje jeszcze bardziej interesująca część pytania – jak?\nBo przecież nie różnimy się tak bardzo: my, którzy wchodziliśmy w dorosłość na przełomie XX i XXI wieku, od XIX- i XX-wiecznych „późnych” mieszczan. Tak samo jak oni pragniemy awansu społecznego bez ponoszenia, wiążących się z nim, kosztów emocjonalnych. Przeczytawszy „Opis nieszczęścia” w całości, wracam do pierwszego eseju interpretacyjnego. Dotyczy on „Jak we śnie” (Traumnovelle) Schnitzlera; pisarza, którego utwory przez całe dziesięciolecia inspirowały twórców kina, a który ostatnio pojawił się jako młody poeta i kokainista w quasi-biograficznym i pełnym sensacyjnych bzdur serialu „Freud” (2020) dostępnym na Netfliksie. Tak jak praojciec wszystkich psychoanalityków, prawdziwy Schnitzler również znakomicie odnalazł się w roli konwencjonalnego męża i ojca epoki późnomieszczańskiej; jak by napisał Ryszard Koziołek (zob. 2016: 92–93), opróżnił swe życie wewnętrzne dla swoich postaci.\nSchnitzler interesuje Sebalda przede wszystkim jako pisarz-seksuolog. Przy czym diagnozy prezentowane w eseju pt. „Groza miłości” trącą dziś nieco myszką, podobnie jak – słyszane jeszcze przez wielu z nas w dzieciństwie – obsceniczne powiedzenie „za mundurem panny sznurem”, które wprost wiąże atrakcyjność mężczyzny z pewnym „erotycznym ideałem” niemającym nic wspólnego z cechami indywidualnymi.\n„Literacka twórczość Schnitzlera – pisze Sebald – powstała w momencie, gdy mieszczańskie pojęcie miłości zaczęło wkraczać w stadium rozkładu. Jeśli ta twórczość wciąż fascynuje, to dlatego, że (…) opisuje szkody spowodowane przez ideał” (s. 6). Mieszczańska miłość to dla przyszłego autora „Pierścieni Saturna” nie tyle wzorcowe, monogamiczne i bogobojne małżeństwo, ile – ujawniająca się w „Jak we śnie” – skomplikowana sieć zależności seksualnych, która jest emanacją zależności materialnych i tragicznym skutkiem odreagowania frustracji ludzi miotających się wewnątrz tego perwersyjnego systemu. Sebald wskazuje na Schnitzlera jako na jednego z bardziej przenikliwych badaczy źródeł niespełnienia w relacjach damsko-męskich. Erotyczne fantazje mężczyzn, jawnie wyrażane na przykład w pornografii (czyli etymologicznie: utrwalonej na jakimś nośniku prostytucji), to dla Sebalda tylko jedna strona uwikłania w „ideał”: „Mniej oczywiste jest już, że erotyczne fantazje kobiet, odwrotnie, sięgają zawsze warstw wyższych, i w ten sposób utwierdzają system jako całość na równi z hipokryzją mężczyzn” (s. 16). Gdy w czasie pandemii wracam do eseju otwierającego „Opis nieszczęścia”, w oczy rzuca mi się także fragment, w którym Sebald pisze o „krążącym” pod koniec wieku XIX w Wiedniu syfilisie: „Cyniczna niefrasobliwość, z jaką podaje się tu dalej nie ostrzeżenie, ale infekcję, należy do systemu, który ponad wszystko stawia własny interes” (s. 23). U podstaw mieszczańskiego społeczeństwa leżą bowiem: utylitaryzm, korzyść własna i obojętność na los innych. „Miłość” jest tu tylko rodzajem kompensacji.\nW eseju o Schnitzlerze dostrzegam resztki tłumionej irytacji i złości młodego, ambitnego literaturoznawcy. Z tym że energia ta przekuta została później w imponującą liczbę publikacji (ponad sześćdziesiąt), a ostrze Sebalda-krytyka skierowane zostało na przykład przeciwko Alfredowi Anderschowi (por. Sebald 2012: 125–165). Jak wskazuje James R. Martin w artykule On Misunderstanding W.G. Sebald, w latach 70. i na początku lat 80. XX wieku, kiedy powstawało Die Beschreibung des Unglücks, był Sebald nadal pod wyraźnym wpływem szkoły frankfurckiej, szczególnie Theodora W. Adorno. Autor Minima Moralia, jako jeden z czytelników jego wczesnych prac (o Sternheimie i Döblinie), uznał zresztą dwudziestotrzyletniego wówczas Sebalda za nadmiernie krytycznego (w liście z 1967 roku). Ciekawe, na ile ten ostatni wziął sobie uwagi Adorna do serca.\nAż dwa eseje w omawianym tomie poświęcone zostały „Zamkowi” Franza Kafki. Rozumiem, że obok wspomnianego Conrada, Josepha Rotha, Jorge Luisa Borgesa i Thomasa Bernharda był to jeden z pisarzy, którzy wywarli największy wpływ na późniejszą twórczość Sebalda. Jego podejście do autora „Listu do ojca” jest z jednej strony hermeneutyczne; najbardziej w pamięć zapadła mi w tym kontekście analiza etymologii hebrajskiego słowa maszoach (s. 109–110) oznaczającego ‘geometrę’ (tak opisuje swój zawód K. w „Zamku”). Z drugiej strony biografię Kafki zna autor „Czuję. Zawrót głowy” niemal intymnie i traktuje jako klucz do dzieła, co pozwala Sebaldowi na przykład stwierdzić: „(…) przegapioną młodość uważał przez całe życie za przyczynę [swojej – K.W.] choroby na śmierć” (s. 34). Przyznam, że mam problem z esejami Sebalda o Kafce. Nie, żeby były źle napisane; po prostu odrzuca mnie krytyka, która zajmuje się tak pełnymi patosu tematami jak mesjanizm (tutaj: żydowski) i każe mi traktować teksty literackie prawie jak księgi święte.\nPóźniejszy z dwóch esejów, czyli „Prawo hańby” z tomu Unheimliche Heimat (1991), jest według mnie na szczęście ciekawszy i przystępniejszy, co zapewne stanowi pochodną rozwoju Sebalda jako eseisty. W rzeczonym eseju K. potraktowano jako uosobienie żydowskich trudności w procesie asymilacji, w ramach którego uprzedzenia, czyli „zarzuty ze strony większości przenikają do autodefinicji i zostają uwewnętrznione” (s.115). Pytanie, które zadawałem sobie po przeczytanie „Prawa hańby”, nie dotyczyło tego, czy mesjanizm jest rodzajem urojenia (bo jest), lecz tego, w jaki sposób mesjanizm większości różni się od mesjanizmu mniejszości.\n„Opis nieszczęścia” z powodzeniem wpisuje twórczość Kafki w szerszy kontekst literatury niemieckojęzycznej tworzonej przez Żydów. Zresztą „refleksy” Sebaldowskich wywodów na temat „Zamku” pojawiają się w większości tekstów recenzowanego wyboru. Na przykład w eseju „Summa Scientiae…”, w którym Sebald podąża za myślą Eliasa Canettiego ukazującego na przykładach (choroby sędziego Daniela Paula Schrebera, architektonicznych planów Alberta Speera) ideologię i władzę jako – ugruntowane zorganizowaną przemocą – systemy paranoiczne. Przyszły autor „Austerlitza” odwołuje się przy tym do krytyki nauki jako takiej (w tym „Historii szaleństwa” Foucaulta); nauki, która w swym obłędzie systematyzowania i uzurpacji innych dziedzin życia jest niejako pogwałceniem „paradygmatycznego” porządku natury. Wiem, wszystko to brzmi bardzo mądrze, ale w gruncie rzeczy sugeruje po prostu zachowanie pewnej pokory w stosunku do świata i do życia innych ludzi. Canetti nie ufał także satyrze i sztuce w ogólności, nie wspominając już o wysługujących się władzy historykom. Autor „Auto da fé” z pewnością dostarczył Sebaldowi znakomitych argumentów, by nie pisać żadnych powieści, skoro tylko „nieliczne zdania wypowiadane w odpowiednim czasie” (s. 62) są nieszkodliwą formą ekspresji (dodajmy: zwłaszcza w języku niemieckim).\nMinimalizm nie był natomiast w żadnym razie strategią wypowiedzi Thomasa Bernharda, któremu poświęcony jest kolejny esej: „Gdzie ciemność zaciska stryczek”. Bo czy można w sposób minimalistyczny wyrazić obrzydzenie? Niecały rok temu, w ramach 25. Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Performatywnych A Part miałem przyjemność zobaczyć brawurową inscenizację „Ostatnich dni ludzkości” (1915–1922) Karla Krausa, jednego z pisarzy, u których Sebald widzi „na wpół prześwietlone refleksją obrzydzenie wobec rozkładu władzy” (s. 64). Kraus był przy tym rodzajem nauczyciela literackiej ekspresji zarówno dla Canettiego (por. Canetti 1988: 280–281), jak i dla Bernharda.\nPowojenna austriacka rzeczywistość, która ukształtowała autora „Bratanka Wittgensteina”, nie jest znacząco różna od naszej obecnej; z jednej strony plugawość przykrywana dla niepoznaki przez „patriarchalny kodeks obyczajowy”, z drugiej socjalistyczna lub progresywna alternatywa, której większość się boi, bo przecież „sprawujący władze” nie potrafią wzbudzić zaufania wyborców, są tylko ludźmi, więc „potrzebują wybawienia tak samo jak uciśnieni” (s. 65). Nie jestem jednak pewien, czy analizowane w „Opisie nieszczęścia” wczesne prozy Bernharda („Mróz”, „Zaburzenie”) są dziełami, które można by komukolwiek „polecać”. Prawdopodobnie jednak – tak jak Sebald – możemy zobaczyć w nich konieczny wyraz osobistego cierpienia przekutego w literacką (i satyryczną!) ekspresję, cyzelowaną potem przez resztę życia autora „Wymazywania”.\nO ile pierwsze cztery eseje tomu postrzegam jako synoptyczny opis budzącego odrazę późnomieszczańskiego świata, o tyle kolejne cztery teksty (pochodzące z Unheimliche Heimat, 1991) można widzieć jako opis wejścia (czytaj: awansu społecznego) liczniejszych grup Żydów w cesarsko-królewski, burżuazyjny matrix. „Opis nieszczęścia” zaczął być dla mnie naprawdę interesujący właśnie od eseju „Na zachód – na wschód. Aporie niemieckojęzycznych opowieści z getta”. Tekst ten był dla mnie przede wszystkim okazją do uzupełnienia kilku „białych plam” w mojej prywatnej historii literatury europejskiej, szczególnie występujących w okresie bezpośrednio poprzedzającym XX stulecie.\nNiektórzy pamiętają peerelowskie, choć nadal niezrównane, „Daleko od szosy” lub niedawne (znane mi jedynie z tytułu) „Dziewczyny ze Lwowa”. Rolę takich seriali – przynajmniej w połowie wieku XIX w stosunku do Żydów na obszarze austriackich krajów koronnych – pełnił gatunek noweli etnograficznej. Przenikliwa analiza twórczości zupełnie przeciętnego pisarza Leopolda Komperta (1822–1886) pozwala Sebaldowi wniknąć w wewnętrzne konflikty żydowskiego „aspiranta”, rzucającego spojrzenie za siebie, w kierunku getta, z którego pozwolono mu wyjść (zwróćcie uwagę na to, że w imperiach zawsze istnieją bardzo szczelne „wewnętrzne” granice klasowe). Sebald daje tu wprawdzie zarys fabuły opowiadania Der Dorfgeher [Wędrowny handlarz], ale Kompert-etnograf, czyli twórca seriali telewizyjnych avant la lettre, interesuje go na szczęście mniej. Genialna natomiast jest analiza „Dzieci arendarza” (cytuję tłumaczenia tytułów, gdyż są to utwory nieprzełożone na język polski). Tytułowy arendarz to po prostu ojciec głównego bohatera zarządzający karczmą w katolickiej wiosce. Tak jak syn żydowskiego karczmarza z opowiadania, prawdziwy Kompert uwewnętrznił „etykę mieszczańską” (publikował dla nieżydowskiej publiczności w wiedeńskim periodyku „Jahrbuch für Islaeliten” [sic!]). Świat, który odmalowywał w swoich utworach, nigdy nie istniał – był tylko wytworem zmęczonej brutalną rzeczywistością wyobraźni, tak jak wcześniej romantyczne sztuczne ruiny.\nGdy czytamy dalsze analizy Sebalda z „Na zachód – na wschód…” (dotyczące prozy Karla Emila Franzosa, a także Jüdisches Leben Sachera-Masocha), wiemy już, o jaką brutalną rzeczywistość chodzi i do jakiej katastrofy zmierzamy. „Bohaterowie” Sebalda skazani są na tragiczny los, podejmują pozornie udane próby akomodacji i miotają się wewnątrz „wielkich projektów”, wewnątrz bezwzględnego teatru – nieliczącego się z niczym przerysowywania granic przez imperia: „(…) pisane po niemiecku opowieści z getta stanowią również część idealnego procesu germanizacji, który w mieszczańskim stuleciu, ku ubolewaniu rosnącej liczby geopolityków, nie doczekał się politycznego urzeczywistnienia w Europie Wschodniej, toteż kilka pokoleń później przeprowadzono go przemocą” (s. 97).\nEseje poświęcone życiu i twórczości Josepha Rotha oraz Jeana Améry’ego (Hansa Mayera) są już tak wnikliwe i jednocześnie „empatyczne”, że chyba nie sposób ująć ich treści w skrótowej recenzyjnej formie. Nie chciałbym też cytować w tym miejscu zbyt wielu ich fragmentów. Po lekturze „Kadyszu za Austrię” jestem natomiast przekonany, że Joseph Roth był geniuszem – Sebald analizuje między innymi „Marsz Radetzky’ego”, „Hioba” i „Fałszywą wagę”. Autor „Austerlitza” dopatruje się pośrednich przyczyn narracyjnego talentu („transu”) Rotha w jego stylu życia, który od pewnego momentu stanowił połączenie rozpaczliwego alkoholizmu i ascezy. Jego twórczość powieściowa podbudowana była głęboko przemyślaną etyką, a biografia przypadła na okres między rozpadem idealizowanego przez Rotha porządku gwarantowanego przez austro-węgierską monarchię Habsburgów a Shoah. Przyjrzyjmy się na przykład fragmentowi „Hioba. Powieści o człowieku prostym” (1930), w którym żona Mendla Singera – Debora, jeszcze w czasach Rosji carskiej, próbuje uchronić swoich zdrowych synów – Jonasza i Szemarię – przed wcieleniem do wojska. Musi w tym celu skorzystać z pomocy miejscowego woźnicy Sameszkina: „Nogi jego tkwiły w szarożółtych workach, obwiązanych sznurami. Czuć go było samogonką. Debora zwąchała gorzałkę, jak wroga. Był to niebezpieczny zapach chłopa, zwiastun niepojętych namiętności i towarzysz nastrojów pogromowych” (s. 39). Jeden z najbardziej uderzających fragmentów z „Kadyszu za Austrię” to refleksja Rotha z roku 1931, po tym jak – jako anonimowy dziennikarz – zmuszony był pić piwo z miejscowymi Niemcami w pewnej gospodzie w Harzu: „Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak jest późno. Te miasta stoją pięć minut przed pogromem” (s. 126, cytat za: D. Bronsen, Joseph Roth). W biografii i twórczości Jeana Améry’ego, w jego miłości i nienawiści do Austrii rozegra się ostatni (?) akt tej tragedii.\nNie będę udawał, że pierwsze sto pięćdziesiąt stron „Opisu nieszczęścia” to lekka lektura. Te gęste, obudowane przypisami, poprzedzone dogłębnymi studiami eseje interpretacyjne wymagają od czytelników nie tylko skupienia, lecz także zaufania do autora. W zamian dostajemy od Sebalda co najmniej dwie rzeczy: impuls do czytania wartościowych, choć często zapoznanych, autorów (to wyłącznie mężczyźni); okazję, by prześledzić jego rozwój od ambitnego, dążącego do efektownych konkluzji krytyka, przez socjologa literatury, aż do pisarza zainteresowanego przede wszystkim indywidualnymi losami ludzkimi (eseje z Logis in einem Landhaus…, 1998), który potrafi wpatrzeć się w przestrzeń życia swoich bohaterów i dojrzeć ich „linie papilarne” na przedmiotach codziennego użytku.\nZnakomity tekst o Janie Jakubie Rousseau („J’aurais voulu que ce lac eût été l’Océan…”) jest co prawda dla Sebalda, wówczas już autora „Wyjechali”, momentami nadal okazją, by dać upust swoim antymieszczańskim sentymentom: „Cały naszkicowany na Wyspie Świętego Piotra projekt jest przeto marzeniem, które mieszczańskiemu społeczeństwu Europy, nastawionemu coraz bardziej na produkcję towarową, handel i akumulację własności prywatnej, stawia przed oczyma powrót do czasów bardziej niewinnych” (s. 167). Z łatwością można też dopatrzyć się w tekście o Gottfriedzie Kellerze powtórzenia wątków z pierwszego omawianego przeze mnie tutaj eseju („Groza miłości”), choć tym razem na tle społeczeństwa Szwajcarii drugiej połowy XIX wieku. Rzecz jednak w tym, że po trzydziestu jeden latach W.G. Sebald dotarł w końcu na Wyspę Świętego Piotra.\nW tekście o autorze „Nowej Heloizy” nie ma już przypisów, pojawia się za to materiał ilustracyjny, a Sebald zostawia za sobą personę „badacza”, aby po prostu wejść pomiędzy wycieczkowiczów i zdać sprawę z ich nieuważności: „Żaden nie pochylił się nad gablotą, aby odcyfrować pismo Rousseau (…), nie wyczuł woni sadzy, wciąż jeszcze unoszącej się nad paleniskiem”. Po czym dodaje: „Sam tymczasem czułem się jakby przeniesiony w minione czasy, które to złudzenie było tym mocniejsze, że na wyspie panowała taka sama, niezakłócona nawet odległym odgłosem silnika cisza, jak wszędzie na świecie przed stu czy dwustu laty” (s. 160). Nie potrafię zdecydować, czy dobrowolnie dałem się oczarować i oszukać Sebaldowi, czy mamy tu do czynienia z momentem przemiany literaturoznawcy w pisarza. Najpewniej jedno nie wyklucza drugiego.\nZrzuciwszy skórę badacza, W.G. Sebald wyszedł także niejako poza suchy tekst i świadomą swojego własnego zmyślenia fikcję. Efektem i poniekąd także zapisem tej transgresji są między innymi wznawiane przez Ossolineum w 2020 roku „Pierścienie Saturna” oraz genialny „Austerlitz”. Po lekturze „Opisu nieszczęścia” jestem przekonany, że będą to wydania prezentujące także najwyższy poziom edytorski i typograficzny. Proza W.G. Sebalda to starannie przez dekady szlifowany szmaragd; wewnętrzna gra świateł i nakładanie się na siebie mikrokosmosów różnych czasów i miejsc ukazują się nam przy spokojnym obracaniu go w dłoniach. Cóż z tego, że czasem patrzymy nieuzbrojonym okiem amatora?\nCanetti E.: „Pochodnia w uchu”. Przeł. M. Przybyłowska. Warszawa 1988.\nKoziołek R.: „Dobrze się myśli literaturą”. Wołowiec 2016.\nMartin J.R.: On Misunderstanding W.G. Sebald. „Cambridge Literary Review”, IV/7 (Michaelmas, 2013).\nRoth J.: „Hiob”. Przeł. J. Wittlin. Warszawa 1978.\nSebald W.G.: The Emigrants. Trans. M. Hulse. London 2002.\nSebald W.G.: „Wojna powietrzna i literatura”. Przeł. M. Łukasiewicz. Warszawa 2012.\nW.G. Sebald: „Opis nieszczęścia. Eseje o literaturze”. Przeł. Małgorzata Łukasiewicz. Wydawnictwo Ossolineum. Wrocław 2019 [seria: Sztuka Czytania].


Piotr Dziurdzik, Jordanów Śląski ✦ Salony i gabinety kosmetyczne ✦ Panorama Firm\nul. Szkolna 18, 55-065 Jordanów Śląski dolnośląskie\nSalony i gabinety kosmetyczne to branża, w której Piotr Dziurdzik prowadzi swoją działalność. Siedzibą firmy jest Jordanów Śląski w województwie dolnośląskim.\nPracownicy Piotr Dziurdzik udzielą Ci szczegółowych informacji na temat profilu działalności firmy, oferowanych produktów i usług. Skorzystaj z możliwości kontaktu poprzez email: piotrbartek84@wp.pl\nJeśli chcesz nawiązać z Piotr Dziurdzik kontakt osobisty, skorzystaj ze współrzędnych geograficznych: [kopiuj]. Siedziba firmy mieści się pod adresem 55-065 Jordanów Śląski ul. Szkolna 18,.\nUważamy, że Piotr Dziurdzik poprzez doświadczenie swoich Pracowników w branży zapewni swoim Klientom właściwy poziom obsługi i kompetencji.


Suszarnie z podwójnym odzyskiem ciepła\nKoszt wysuszenia 1t/% kukurydzy (gaz GZ-50)**\nKoszt gazy GZ-50 / 200t (redukcja o 15t/%)\nRóżnica w koszcie suszenia w porównaniu do suszarni Adnar\nCena 1 Nm3 gazu GZ-50*\nZużycie gazu LPG w l/t/%\nCena 1 litra LPG*\nKoszt wysuszenia 1t/% kukurydzy (gaz LPG)\nSuszarnie o większym zużyciu gazu\nKoszt gazu LPG / 200t (redukcja o 15t/%)\nZużycie gazu ziemnego GZ-50 Nm3/t/%\nw metrach sześciennych\nmoc cieplna palnika\nwydajność dla kukurydzy\nz 30% do 15% (t/dobę)\nwydajność dla pszenicy\nz 18% do 13% (t/dobę)\nwydajność dla rzepaku\nz 13% do 7% (t/dobę)\nwydajność dla soji\nZgłoszenie patentowe wynalazku nr P.436363 pod tytułem "Suszarnia do ziarna".\nSuszarnia z podwójnym odzyskiem ciepła służy do suszenia zbóż pozyskanych z gospodarstwa rolnego, taki jak: pszenica, jęczmień, rzepak oraz kukurydza. W suszarni wykorzystano system suszenia ziarna w dwóch temperaturach. Sekcje, przez które przepływa ziarno poddawane procesowi suszenia podzielono na trzy głównej strefy:\nPierwsza strefa suszenia jest jednocześnie ostatnią strefą dla przepływu powietrza ciepłego. Ziarno poddawane jest suszeniu wstępnemu temperaturą od 40 do 70°C w zależności od rodzaju suszonego ziarna. Główną zaletą początkowego suszenia ziarna w niskich temperaturach jest stabilne i precyzyjne suszenie ziarna. Wstępna niska temperatura suszenia zapewnia łagodne wydobycie wilgoci z wewnętrznej części ziarna, co w konsekwencji eliminuje zjawisko pękania wysuszonego ziarna oraz zjawisko odbijania wilgoci ziarna. Zjawisko odbijania wilgoci ziarna podczas jego magazynowania spowodowane jest poprzez początkowe suszenie ziarna w wysokich temperaturach. Część zewnętrzna ziarna zostaje wysuszona do wartości zadanej, natomiast wewnętrzna część ziarna pozostaje wilgotna. Twarda wysuszona skorupa ziarna utrudnia szybkie wydostanie się wilgoci ze środka ziarna, co w konsekwencji zwiększa wilgotność ziarna podczas jego magazynowania.\nDruga strefa suszenia jest pierwszą strefą dla przepływu powietrza gorącego. Ziarno poddawane jest suszeniu temperaturą od 80 do 140°C, w zależności od rodzaju suszonego materiału (dla kukurydzy można operować nawet górną wartością temperatury bez utraty jej właściwości biochemicznych). Ziarno przekazywane ze strefy pierwszej zostało poddane już wstępnemu procesowi suszenia, co pozwoliło na wydobycie z niego większości wilgoci i w strefie drugiej następuje zjawisko dosuszenia produktu w wysokich temperaturach.\nTrzecia strefa suszenia jest jednocześnie strefą chłodzenia ziarna. Ziarno poddawane jest chłodzeniu oraz ostatniemu procesowi suszenia za pomocą zimnego powietrza. Wilgotność jest wówczas stabilizowana w pełnym przekroju ziarna. Dodatkowo następuje schłodzenie suszonego materiału do wartości zbliżonej do temperatury powietrza zewnętrznego.\nW suszarni zastosowano kolumnowy system przepływu ziarna, który pozwala na:\nSuszarnie produkowane są z wysoko gatunkowej blachy Magnelis\nSuszarnie produkowane przez ADNAR wykonywane są w dwóch wariantach. Wykonanie standardowe z blachy ocynkowanej Z275 lub blachy typu MAGNELIS z powłoką cynkową z dodatkiem magnezu oznaczoną jako ZM.\nBlacha typu MAGNELIS charakteryzuje się wysoką i długotrwałą odpornością antykorozyjną. Badania wykazały, że zastosowanie powłoki typu ZM pozwala uzyskać nawet do 4 razy wyższą odporność antykorozyjną.\nPoniższe zdjęcie przedstawia wyniki prób w komorze solnej przeprowadzonej przez wiodącego światowego producenta stali.\nWyniki jasno wykazały przewagę materiału Magnelis ® w zakresie odporności na korozję.\nMagnelis ® po 34 tygodniach\n* Próba w komorze solnej | powłoka 20 μm/strona\nAluzinc ® po 34 tygodniach\nGalfan po 28 tygodniach\nMateriał ocynkowany na gorąco po 6 tygodniach\nKalkulacja kosztów suszenia kukurydzy:\n* Dane z dnia 8.01.2020r.\n** Podana cena nie uwzględnia kosztów przesyłu gazu\nSchemat kolumnowego systemu suszenia ziarna zbóż:\nPowietrze gorące za palnikiem\nStrefa suszenia wstępnego - niższa temperatura pozwala wydobyć wilgoć z wewnątrz suszonego ziarna\nStrefa suszenia głównego - wysoka temperatura pozwala dosuszyć wstępnie podsuszone ziarno\nStrefa chłodzenia - wysoka strefa chłodzenia pozwala na precyzyjne wystudzenie ziarna\nPowietrze chłodzące zimne\nPowietrze po ochłodzeniu ciepłe\nPowietrze po suszeniu ciepłe\nPowietrze gorące zmieszane suszące\nPowietrze po suszeniu chłodne\nPrecyzyjny przepływ suszonego produktu od zasypu suszarni do wysypu.\nRównomierne suszenie ziarna niezależnie czy produkt przepływa przy ścianach suszarni czy przez jej środek - suszarnia w przeciwieństwie do klasycznych systemów suszy ziarno równomiernie.\nNiski pobór prądu poprzez mały spadek ciśnienia powietrza przepływającego przez kolumnę suszarni, co jednocześnie eliminuje zastosowanie dużej mocy silników dla wentylatorów, a w konsekwencji dodatkowo obniża zasadniczo koszty suszenia.\nProsty sposób wymiany daszków suszarni bez konieczności wykręcania daszków zamontowanych powyżej.\nWewnętrzny system odpylania jako opcja, zamiennie wentylator lub odpylacz.\nTemperatura powietrza wylotowego 28°C (max 40°C)\nTemperatura powietrza za palnikiem 110°C (max 140°C)\nZużycie gazu dla kukurydzy na poziomie: 1,35 l/t% LPG; 0,95 Nm³/t% GZ50 (dla temperatury zewnętrznej 15°C)\ntemperatura po odzysku ciepła 50-70°C\ntemperatura suszenia na wejściu 110°C\ntemperatura pow. wylotowego 28-38°C\nspalanie gazu LPG na poziomie 1,35l/t%\ntemperatura powietrza wlotowego 5°C\nwilgotność powietrza wlotowego 65%\nczyste ziarno przy pracy ciągłej suszarni\nspalanie gazu GZ-50 na poziomie 0,95 Nm³/t%\nwydajność podano dla ziarna mokrego


antykoncepcja - Liceum czy technikum\nLiceum czy technikum...\nNapisano 24-06-2005 09:56\n, przez ancia507\nSkonczylam 3 klase gimnazjum (mam 118 pkt) i nie wiem jaką szkołe wybrac? Co bedzie lepsze liceum czy technikum ? Złożyłam podania do 2 liceów i do technikum.\nPoMóŻcIe pLeAsE !!\nwiesz to zależy od tego co chcesz dalej ...\nNapisano 19-06-2019 08:43:28\nNapisano 24-06-2005 11:59\n, przez anialucky\nwiesz to zależy od tego co chcesz dalej robić, jeśli nie chcesz iść na studia albo nie możesz to idź do technikum, jejli chcesz iść na studia to idż do liceum, liceum trwa 3 lata i muszę ci powiedzieć że dla mnie to zbyt mało dużo materiału a mało czasu, w technikum jest za to więcej dodatkowych przedmiotów ale niektórych nie ma w zależności od szkoły i rodzaju technikum np. geografi, biologi itp. dokładnie nie wiem[/list]\ntaklie przedmioty jak biologia czy ...\nNapisano 26-06-2005 17:11\ntaklie przedmioty jak biologia czy geografia muszą być w każdym technikum z 4 letnim cyklem kształcenia. Poza tym po technikum też można iśc na studia ale sprawa jest jednak utrudniona. Poza tym dobierz szkołę zgodnie z Twoimi zainteresowaniami i możliwościami.\nJa wybrałam liceum i szczerze mówiąc to...\nNapisano 10-08-2005 21:21\n, przez Black Lady\nJa wybrałam liceum i szczerze mówiąc to żałuje bo liceum daje Ci tylko mature a technikum nie dość, że masz mature to i zawód. Więc polecam technikum!\nJa chodze do technikum i jest super. ...\nNapisano 06-04-2006 16:53\n, przez yasminka\nJa chodze do technikum i jest super. Jestem na profilu ktory mi odpowiada, w pełni zadowolona :D . nie oznacza to ze nie mam zamiaru isc na studia ! Jeśli miałabym wybierać po raz drugi postąpiłabym tak samo.\nja chodze do technikum dokladnie ...\nNapisano 25-04-2006 21:33\nja chodze do technikum dokladnie gastronomika ..pierwszy semestr byly standardowe wszystkie przedmioty biologia chemia fizyka itd...ale w nastepnych juz zaczely odchodzic ale za to dochodzily przedmioty zwiazane z gastronomia.. i chyba tak jest w kazdym technikum ze w ostatnich latach zostaja przedmioty takie jakpolski matma historia i jezyki reszta odpada i tylko praktyczne i teoretyczne zajecia sa..\na wybor szkoly zalezy od zainteresowan tego co by sie chcialo robic puzniej .. dalsze ksztalcenie czy praca..\nja postawilam na prace..bo w koncu studiowac mozna nawet i po 40stce;) i mozna tez zaocznielub wieczorowa...jak teraz to pisze to w sumie zdaje sobie z tego sprawe zo to trudna jednak decyzja;) ale ja ja szybko podjelam ..\n[quote:97745b8576] studiowac mozna nawet...\nNapisano 27-04-2006 09:38\nstudiowac mozna nawet i po 40stce;)\nNie można - przynajmniej dziennie. Na większości uniwerków jest limit wieku dla studentów studiów dziennych. Zaoczne to nie to samo co dzienne materia jest tak obcięty, że az strach.\nPrzy tak dużym bezrobociu osobie po studiach łatwiej jest znalezc prace niz tej z wykształceniem srednim. Polecalbym LO.\ntak pewnie ze latwiej tylko kto bedzie ...\nNapisano 27-04-2006 10:13\ntak pewnie ze latwiej tylko kto bedzie Cie utrzymywal przez te lata .. w czasie studiow com??\noczywoiscie jezeli ktos jest pasozytem i lubi zerowac na innych spoko:) ..ale jak dla mnie wyciaganie pieniedzy np. od mamusi kiedy jest sie juz pelnoletnim..nie wypada..\noczywiscie mozna sobie zlapac dorywcza prace .. za 400 zl. ale nie wiem czy z tego sie wyzyje... a normalna stala praca .. przy studiach dziennych nie przejdzie...\nNapisano 23-05-2006 22:18\n, przez asiam\nZdecydowanie TECHNIKUM. Ja skonczyłam technikum, profil mnie moze troche przestał interresowac i zawód ale mam praktykę zawodową, mam zawód i jesli chodz i o prace to znalazłam bez problemyu bardzo szybko. Pozatym dalej mozęsz sie krztałcić w tym kierunku albo go mnienić nic nie stoi na przeszkodzie.\nPoleciłbym Ci TECHNIKUM, ponieważ po nim...\nNapisano 24-05-2006 08:58\n, przez mariusz10\nPoleciłbym Ci TECHNIKUM, ponieważ po nim masz i maturę i zawód. Ja sam chodzę do technikum ( NA KONIEC GIMNAZJUM MIAŁEM 144 PUNKTY )i uważam że jest SUPER. W EKONOMIKU, w którym jestem po dwóch latach nauki nie trzeba się już uczyć historii, fizyki, geografii, chemii jest tylko rok, tak samo jak biologii. Są za to przedmioty zawodowe tj. Podstawy ekonomii, Technika biurowa, Marketing i inne. Dodatkowo jest język obcy zawodowy.Nie ma tu poziomu takiego jak w liceum, ale to dobrze, bo nie musisz zakuwać po nocach.\nwracając do tematu. Maturę zdało nieco ...\nNapisano 14-07-2006 17:08\nwracając do tematu. Maturę zdało nieco ponad 60% absolwentów techników. W liceach zdało około 90%. Z tego co widać technikum nie bardzo przygotowuje do matury.\nJak już było napisane we wcześniejszych...\nNapisano 14-07-2006 21:20\nJak już było napisane we wcześniejszych wypowiedziach w technikum jest gorsze przygotowanie do matury, ale jeśli będziesz się uczyć to dasz sobie z tym radę. No i masz zawód, masz szansę na znalezienie pracy.\nAle to zależy co chcesz dalej robić. Jęsli myślisz o konkretnym zawodzie to możesz studiować i dorabiać sobie.\nJa skończyłam liceum, pracy po nim nie mam:), ale chcę studiować matematykę i zostać nauczycielem, więc technikum by mi się nie przydało:)\nNapisano 14-07-2006 21:40\nja skończyłam liceum i jestem z tego faktu bardzo zadowolona :). Rzeczywiście w LO człowiek zdobywa jedynie wiedzę ogólną (jak sama nazwa wskazuje), ale daje to świetne przygotowanie do matury, a w rezultacie lepszą sytuację gdy ktoś chcę kontynuować naukę na studiach. Wystarczy spojrzeć na wyniki zdawalności matur w LO i technikach.\nW technikum więcej czasu przeznacza się na przygotowanie do zawodu, a mniej na maturę. Oczywiście zawsze możesz uczyć się sama, ale z doświadczenia wiem, że większą motywację mają ludzie którzy są zaganiani do nauki, bo tak naprawde robią to dla ocen, ale później ta wiedza zostaje i przydaje się ;).\nPozdrawiam i polecam LO.\nNapisano 10-09-2006 13:56\n, przez taki ja\nto zależy jeśli chodzi o bezpieczeństwo to polecam LO, ale jeśli ktoś chce mieć zawód musi iść do technikum, w którym nie jest bezpiecznie :lol: ja poszłem do technikum bo chce mieć zawód, cóż może mi się uda przetrwać :roll:\nhej ja właśnie kończe liceum i jestem ...\nNapisano 20-10-2006 19:21\n, przez iskierka:)\nhej ja właśnie kończe liceum i jestem bardzo zadowolona. tylko musisz jednak wziąć pod uwage czy zamierzasz dalej studiować czy chcesz na tym zakończyć swoja edukację :D bo jeśli na tym zamierzasz zakończyćto rzeczywiście berdziej opłacało by ci się technikum. ale myśle że liceum to naprawde dobra sprawa- ja nie żałuje że wybrałam właśnie liceum. :wink:\nhej ja właśnie kończe liceum i jestem...\nNapisano 10-04-2010 18:55\n, przez kajttek\nJeźeli wiesz co chcesz robić w życiu to tylko i wyłącznie Technikum.\nTo jest tak, w technikach 20% ludzi jest zainteresowanych tematem i maja bardzo dobre oceny, 80% ludzi jest z przypadku przez co zaniżają wszystkei statystyki i tak dalej. Dlatego nie opieraj się na opiniach ze Technikum niby gorsze. To dlatego ze ludzie często idą tam bo maja mało punktów i ich nie przyjeli gdzieś indziej do LO, albo idą poprostu z przypadku. U mnei w klasie tylko 5 osób jest zaintersowanych tematem i mają bardzo dobre oceny, I Mature i egzamin technika zdadzą napewno, a wierz mi, matura przy egzaminie technika to jest naprawdę pikuś.\nPo krótce, zalety Technikum:\n-Zawód i matura\n-Mozna iśc na studia\n-Nie będziesz się uczyć zbędnych rzeczy których nei wykorzystasz w życiu\n-bedziesz robić to co lubisz\n-zdobędziesz odrazu potrzebne w zawodzie kursy i certyfikaty\n-Zdecydowanie mniej nauki i kucia\n-Lepsza atmosfera. Wierz mi, takiej atmosfery jak w technikach nie ma w żadnych liceach ;)\n- Nauczyciele z przedmiotów nie wiodących nie są wymagający.\n- Po technikum nie ma nigdy problemów z pracą.\n- Na niektórych profilach są często sami chłopacy albo same dziewczyny w klasie. (Chociaż to często raczej jest plus, między innymi większe jaja na lekcjach.)\n-Cięzki tewst zawodowy, zazwyczaj mała zdawalnosć ( zależy to też od profilu)\nPodsumowanie. Jeżeli wiesz co chcesz mniej-więcej robić w życiu i masz taką możliwość bierz technikum.\nJeżli kompletnie nie wiesz musisz niestety iśc do LO.\nPamietaj, jezeli pójdziesz do technikum o innym profilu niż twoje zainteresowania, będzie to dla ciebie strasznie męczące i generalnie licz sie z tym że szybko sie przeniesiesz.\nJeszcze jedn plus Techników, to często są wspierane przez Firmy branżowe jak i dotacje z UE. Dzieki temu, np. 3 najlepszych uczniów w mojej klasie dostaje stypendia w wysokości 500-2000 zł rocznie ;)\nNapisano 10-04-2010 19:04\nAha Zapomniałem dodać, nie kieruj się tym że ktoś iinny idzie do liceum. Albo ktos po liceum Ci namawi do swojej szkoły, ze niby jest super. Pamietaj, Pierw zastanów sie co chcesz robić w życiu a potem wybieraj szkołe, Sama! Nie pod presją innych.\nDo wszystkich osób które mówią że po technikum nie można iśc na studia, lub że jak na studia to tylko LO. JESTEŚCIE W BŁĘDZIE.\nZgadzam sie są niektóre kierunki na które lepiej iśc po LO, np Prawo, ale teraz zobaczcie jedno.\nPolitechnika. Idą dam zarówno osoby po LO jak i po Technikach. Jak myślicie, którym o wiele łątwiej idzie?\nZ doświadczenia powiem ze ludzie po technikach, moze nie znają tak dobrze matmy i chemii, ale jak wchodzą na pracownie, to 5 minut i wszystko zrobione, a ludzie po LO, jeszcze nie wiedzą do czego służą przyrządy które leżą na biurku.\nZresztą, są osoby w Technikach, które naprawdę poszły tam z zamiłowania do zawodu i progi punktowe nie były dla nich wazne. Zazwyczaj wtedy same plusy, kompletnie nic nie robią, oceny mają bardzo dobre, mają zawód i mature, a na studiach radzą sobie zdecydowanie lepiej niz Ci po LO.\nNapisano 06-10-2010 16:20\n, przez leazard\nkajttek zgadzam się z twoją wersją. Jak ktoś pójdźcie do liceum to będzie kuł i kuł, często przedmioty potrzebne do matury. Jednak jak wiemy kucie nie jest zdrowe. Po technikum można iść na każde studia. Nauczyciele uczący w technikum, sami mówią że po liceum jest się wykształconym bezrobotnym, ale dzieci po gimnazjum z zachętą rodziców idą do liceum, chociaż dla większości to jest nie najlepsze wyjście...\nNapisano 15-04-2012 20:47\n, przez abc23434343\nWybierz technikum, liceum to gówno, przyjmują byle śmieci i ochłap. Kiedyś to była porządna szkoła, ale teraz tak obniżyli progi, że lepsze przygotowanie matury (i dodatkowo zawód) masz w technikum\nNapisano 15-04-2012 20:52\nzapomnialem jeszcze, idz do liceum, tylko jesli masz duzo kasy...wtedy masz szanse przekupic nauczycieli i nie chodzic do szkoly majac same 5 i 6, a uczac sie w domu, pamietaj ze bedzie cie to kosztowalo ok. 200 na łeb na miesiąc, ale nie wszystkim musisz placic!!! (jedynie dyrektor obowiazkowo!!!)


2-ka z przodu dobrze, 3-ka – niedobrze – k(NO)w FUTURE\n2-ka z przodu dobrze, 3-ka – niedobrze\nWe wtorek S&P 500 po raz pierwszy w historii zamknął się powyżej poziomu 2000 pkt. Osiągnięcie takiego „okrągłego” poziomu wywołało u niektórych obserwatorów rynku lekkie podekscytowanie i pojawiły się sugestie, że jest do dobry poziom do otwierania krótkich pozycji. Może być, choć raczej trudno podejrzewać, by rynek jakoś specjalnie przejmował się nominalną wartości jednego z indeksów choćby i ważnego. Z ciekawości postanowiłem jednak sprawdzić, jak się sprawy z S&P 500 miały po osiągnięciu dwukrotności poprzednich potęg 10-tki czyli po dotarciu do poziomu 20 pkt. i poziomu 200 pkt. Ale zanim do tego przejdę proponuję zobaczyć jako zachował się indeks po ustanawianiu rekordów kolejno na poziomach 10, 100 i 1000 pkt. Zaznaczyłem te momenty na poniższym obrazku:\nJakkolwiek trzeba pamiętać, że poruszamy się tu trochę poza granicą racjonalności, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że osiągnięcie „okrągłego” poziomu równego jednej z potęg 10-tki jednak nie jest dobrym „omenem” dla S&P 500. Nie znaczy to, że indeks zawsze zaraz zawraca na południe. Niemniej jednak po tym jak we wrześniu 1906 roku S&P 500 po raz pierwszy dotarł do poziomu 10 pkt. jeszcze w 1921 roku czyli 15 lat później ustanawiał dno bessy na poziomie 6,45 pkt. (dane miesięczne). Kupując S&P 500 w momencie pierwszego osiągnięcia poziomu 10 pkt. można było w ciągu następnych 15 lat stracić ponad 35 proc. Jeszcze 18 lat później było się na zero. Poziom 20 pkt. został osiągnięty dopiero 22 lata później.\nJeśli więc drogi czytelniku tych słów przywiązujesz do numerologii dużą wagę, to zaprawdę powiadam Ci: nie lękaj się osiąganych po raz pierwszy zdublowanych potęg 10-tki na S&P 500, boć zawżdy niegroźne une som, a wprost przeciwnie na podstawie dawnych dziejów możesz imaginować sobie, że pomiędzy grudniem 2015 a majem 2016 obaczysz jeszcze S&P 500 gdziesik w okolicy 3183-3367 pkt., zaś dopiero potem nadejdzie skaranie boskie w postaci spadku o 33,5-86,2 proc. Innymi słowy: dwójka z przodu – poszczęści Ci się na Wall Street, trójka z przodu – przygotuj się na Armageddon.


SMAKOLOGIA Książka o jedzeniu smacznie i mądrze\nSmakologia, czyli kolejna rewelacyjnie opowiedziana książka Oli Woldańskiej-Płocińskiej. O jedzeniu, ale w bardzo oryginalny sposób, bo to również wędrówka przez różne kultury, odrobinę historii. Aż do wnętrza naszych serc, bo to o jemy i jak to robimy, ma wpływ nie tylko na nasze zdrowie.\nW tej serii wydawnictwa Papilon ukazały się jeszcze dwie książki:\nZwierzokracja – książka o prawach zwierząt\nŚmieciogród – świadome dbanie o planetę\nDziecko nie chce jeść! Sprawdzone sposoby na niejadka >>\nSmakologia to styl życia\nTytuł oddaje to, co powinno przyświecać każdej osobie chcącej dbać o świat i siebie. Dzisiaj mamy tyle możliwości sprawdzenia tego, co ląduje na naszym stole. Jednocześnie często skazani jesteśmy na sztuczne dodatki i tzw. ulepszacze. Sama wiem, ile muszę się nagimnastykować, żeby dostać mąkę, jajka czy mięso z pewnego źródła. A przecież nasze zakupy to tylko początek opowieści o jedzeniu.\nSmakologia od zawsze\nTo niesamowite, na ile sposobów można opowiedzieć o świecie, wartościach i sprawach do przemyślenia, za temat przewodni mając jedzenie.\nAutorka zaczyna od najstarszych dziejów, czyli momentu pojawienia się człowieka, który – to jasne – musiał jeść. Co jadł, jak i dlaczego? Jak to się różni od dzisiejszych posiłków w naszych domach.\nSmakologia na świecie\nPierwsze rozdziały to bardzo szybka wycieczka linią czasu, żebyśmy mogli się zorientować, jakie produkty, kiedy zaczęły ludziom smakować lub być potrzebne, żeby przetrwać.\nTaka przy okazji mała lekcja historii, bo przecież często władcy, możni czy podróżnicy mieli wpływ na kształtowanie menu w poszczególnych krajach.\nKażda strona to jeden rozdział, momentami abstrakcyjnie narysowane elementy związane z jedzeniem, smakowaniem, kulturą przy posiłkach.\nSą też wątki religijne, bo przecież w różnych wiarach podejście do jedzenia jest inne. Dowiemy się co nieco o poście i zakazanych pokarmach.\nSmakologia i slow life\nTo jednak nie wszystko, wręcz bym powiedziała, że jesteśmy na początku rozmowy o jedzeniu i smakowaniu życia, tak dosłownie i w przenośni. W całej serii autorka przekazuje coś więcej niż fakty na dany temat.\nW dużej mierze chodzi o to, by zachęcić nas do myślenia na temat tego, co robimy, jak podchodzimy do jedzenia (odżywiania) i jaki to ma wpływ na świat i nasze zdrowie.\nAutorka Ola Woldańskia-Płocińska


Sł. Boża Hilaria Emilia Główczyńska: Gabriela Szulik: Jedno biedne nic\nKtóregoś dnia Jezus zapytał ją, czy zgodzi się całkowicie Jemu oﬁarować. Wyznaczył jej księdza Jana Kowalskiego, który przeszedł do mariawitów, czyli grupy wyznaniowej, która zerwała jedność z Kościołem katolickim. – Hilaria go nie znała – opowiada siostra Bogumiła. – Pan Jezus pokazywał jej grzechy tego księdza i chciał, żeby codziennie się za niego spowiadała. Chodziła więc siostra na Jasną Górę i w zakrystii, w konfesjonale dla głuchych wyznawała grzechy księdza Kowalskiego. Te spowiedzi trwały nieraz i dwie godziny, bo wtedy walkę o duszę księdza zaczynał szatan. Wiele razy spowiednik musiał najpierw uwolnić siostrę Hilarię od ataków szatana. Było to dla niej bardzo trudne, czasem wstydziła się tych spowiedzi – dodaje siostra Czemko. – Ale chciała być oﬁarą za kapłanów.\nPan Jezus powiedział jej: „Jeśli chcesz, będziesz” i prosił, by codziennie odmawiała tysiąc razy Zdrowaś Maryjo. Ja nie wiem, jak ona to robiła – uśmiecha się siostra Bogumiła. – W każdym ratowała i ratuje kapłańskie powołania do dziś. Gdy siostra Hilaria umarła, przy jej nazwisku w rubryce Uwagi napisano: „umarła w opinii świętości”. Chyba tylko dwie siostry w historii zgromadzenia mają taką adnotację.\nModlitwa za kapłanów, którą Jezus podyktował siostrze Hilarii i prosił, by ją odmawiać po Komunii św.\nOjcze Przedwieczny, oﬁaruję Ci Najświętsze Serce Jezusa z całą Jego miłością, ze wszystkimi cierpieniami na zadośćuczynienie za wszystkie grzechy kapłanów, które dziś i w ciągu całego swojego życia popełnili.\nOjcze Przedwieczny, oﬁaruję Ci Najświętsze Serce Jezusa z całą Jego miłością, cierpieniami i zasługami na uświęcenie wszystkich dobrych uczynków, które źle wykonywali dziś i w ciągu całego swojego życia.\nOjcze Przedwieczny, oﬁaruję Ci Najświętsze Serce Jezusa z całą Jego miłością, ze wszystkimi cierpieniami i zasługami, na przeproszenie za wszystkie dobre uczynki, które mogli wykonać, a przez niedbalstwo opuścili dziś i w ciągu całego życia swojego.\nW: Mały Gość Niedzielny 1/2010


Mój mały świat książek: sierpnia 2020\nJakiś czas temu rozpoczęłam serię Simona Becketta o słynnym antropologu sądowym Davidzie Hunterze. Na moim blogu, pojawiła się już recenzja pierwszego tomu serii, czyli "Chemia śmierci". Dzisiaj zapraszam Was na recenzję drugiego tomu o bardzo tajemniczym tytule "Zapisane w kościach". Na pewno będziecie zdziwieni ile ciekawych rzeczy można się dowiedzieć za pomocą ludzkich kości...\nAkcja toczy się na wyspie Runie na Hebrydach Zewnętrznych, gdzie w opuszczonej chacie emerytowany policjant znajduje spalone ludzkie szczątki. Do ustalenia tożsamości ofiary pożaru zostaje wezwany słynny antropolog sądowy David Hunter. Mężczyzna odsuwa swoje prywatne życie na bok i ruszana na odciętą od świata wyspę. Poznaje mieszkających tam ludzi, gdzie wszyscy się znają i jednocześnie mają przed sobą swoje tajemnice. W tych okolicznościach David Hunter stara się ustalić tożsamość ofiary pożaru. Kim ona była? Czy był to nieszczęśliwy wypadek, czy samobójstwo? A może ktoś ją podpalił?\nW książce przeważa narracja pierwszoosobowa. Występują długie rozdziały, ale nie przeszkadzało mi to podczas czytania, ponieważ książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Zanim na dobre się rozkręciła, czytało mi się ją szybko, z dużym zainteresowaniem. Bardzo zaciekawił mnie proces identyfikowania spalonych zwłok na podstawie ludzkich kości, szczególnie zębów, z których można odczytać dużo istotnych rzeczy, takich jak dieta, nawyki, czy pochodzenie. Mimo to, że przyjemnie czytało mi się tę książkę, myślałam, że jest ona przewidywalna. W trakcie czytania zaczęłam się domyślać, kto jest tym złym charakterem spośród ludności mieszkającej na wyspie i tak myślałam do ostatnich stron, aż tu nagle.... zakończenie mnie bardzo zaskoczyło i to aż trzykrotnie. Okazało się, że myliłam się co do tego złego charakteru.... Dawno nie doznałam takie szoku czytając jakąkolwiek książkę (a ostatnie przeczytane przeze mnie książki były też bardzo zaskakujące). Mało tego, zakończenie bardzo trzymało w napięciu i trudno mi się było oderwać od tego kryminału. Zakończenie książki, które skończyło się epilogiem, jest otwarte, więc nie mam wyjścia i muszę koniecznie sięgnąć po następny tom.\n"Zapisane w kościach", jak dla mnie jest najlepszą książką tej serii, z których do tej pory przeczytałam. Polecam tę książkę każdemu, kto lubi zwroty akcji oraz trzymające w napięciu kryminały. Myślę, że ta książka, jak i cała seria jest warta przeczytania, dlatego biorę się już za trzeci tom.\no sierpnia 31, 2020 70 komentarzy:\nEtykiety: Kryminał, Sensacja, Simon Beckett\nKto czytał moje poprzednie recenzje, ten wie, że w ostatnim czasie trafiałam na same fajne książki, godne polecenia. Sięgałam raczej po nieznanym mi autorów, jednak tym razem, dla pewności, że i tym razem się nie zawiodę, sięgnęłam po thriller psychologiczny autora Sebastiana Fitzeka (nie wiem jak, się odmienia nazwisko), z którego twórczością miałam już styczność i bardzo miło ją wspominam. W książce "Odcięci" połączył on siły z drugim autorem i jednocześnie ekspertem medycyny sądowej Michaelem Tsokosem. Czy ten thriller psychologiczny również przypadnie mi gustu?\nPewnego dna w Berlinie, gdzie profesor medycyny sądowej Paul Herzfeld podczas wykonywania swojej pracy znajduje w głowie jednej z ofiar numer telefonu własnej córki. Paul próbuje zadzwonić pod podany, jednak komórka jest wyłączona, jedynie włącza się poczta głosowa, z której mężczyzna dowiaduje się, że jego córka zostaje porwana. Nie może on powiadomić o tym policji, ponieważ na nagraniu poczty głosowej, zagrożono mu, że jeśli to zrobi, jego córka umrze. W nagraniu tym przekazano mu również bardzo istotną informację... Niebawem skontaktuje się z nim nijaki Erik. Co takiego tajemniczy mężczyzna będzie miał do przekazania Paulowi i jaki sposób się z nim skontaktuje? Kto pomoże temu profesorowi medycyny sądowej w rozwiązaniu tej zagadki?\nW książce występuje narracja trzecioosobowa. Akcja toczy się przemiennie w Berlinie oraz na wyspie odciętej od świata, czyli Helgolandzie. Książkę czyta się szybko, nie tylko ze względu na przyjemny język i krótkie rozdziały, ale i ze względu na to, że szybko się rozkręca. Już po przeczytaniu pierwszych stron rozpoczyna się akcja. Występuje wiele drastycznych scen, można się wiele dowiedzieć na temat medycyny sądowej, której jest bardzo dużo w tej książce. Ze względu na brutalność i przeraźliwe czyny, jakiś muszą dopuścić się bohaterzy, nie polecam "Odciętych" osobom o słabych nerwach. Myślę, że książka ta przypadnie do gustu osobom, które lubią mocne thrillery psychologiczne, przeplatane z drastycznymi wątkami. Wszystkie brutalne zdarzenia są związane z jedną decyzją oraz zemstą, która doprowadziła do tych drastycznych czynów, przez które przebrną tylko osoby o mocnych nerwach. Poza tym, przez cały czas książka trzyma w napięciu, a zakończenie zaskakuje, co bardzo cenię sobie w thrillerach psychologicznych.\n"Odcięci" mimo drastycznych i brutalnych scen, jest bardzo dobrym thrillerem psychologicznym, który spodoba się każdemu, kto lubi taki gatunek literacki i którego nie odstrasza moja recenzja. Nie żałuję, że przeczytałam tę książkę, pochłonęłam ją aż w trzy dni, których nie uważam za stracony czas.\no sierpnia 28, 2020 54 komentarze:\nEtykiety: Michael Tsokos, Powieść psychologiczna, Sebastian Fitzek, Thriller\no sierpnia 24, 2020 66 komentarzy:\nEtykiety: Jenny Blackhurst, Kryminał, Sensacja, Thriller\nPo moim maratonie komedii kryminalnych przyszedł czas na coś poważniejszego. Tym razem sięgnęłam też po kryminał, jednak taki, który nie ma nic wspólnego z komedią, ale z thrillerem psychologicznym. Taką książką jest "Dziewczyny w wodzie" Victorii Jenkins, po której nie wiedziałam czego się spodziewać, bo nie przeczytałam jeszcze żadnej książki tej autorki. Jest to pierwszy tom serii o policjantkach Alax King i Chloe Lane (tym razem zaczęłam czytać serię prawidłowo od pierwszego tomu). Czy sięgnę po kolejne tomy tej serii? Zapraszam do recenzji.\nDetektyw Alex King i jej młodsza podwładna Chloe Lane podejmują się śledztwa w sprawie mordercy, który zostawia swoje zmasakrowane ofiary w rzece. Są to dwie kobiety, które giną w odstępach kilku dni. Obie z mroczną przeszłością, które należały do grupy wsparcia, zajmującej się osobami z problemami emocjonalnymi. Nie tylko ofiary mają za sobą mroczną przeszłość... W życiu Alex i Chloe też swego czasu nie było kolorowo. Szczególnie życie tej drugiej nie było usłane różami. Chloe dostaje tajemnicze maile od kogoś, kto wie, czym zajmowała się w przeszłości. Czy jej również grozi niebezpieczeństwo? Dlaczego w tak okrutny sposób giną dziewczyny w mroczną przeszłością?\nW książce występuje narracja trzecioosobowa. Kryminał ten rozpoczyna się prologiem, który nawiązuje do przyszłych wydarzeń w książce. Rozdziały są krótkie, przez co szybko się czyta. Gdyby nie to, że przyzwyczaiłam się do lekkich komedii kryminalnych, które czytałam w ostatnim czasie, pewnie książkę przeczytałabym jeszcze szybciej. Zauważyłam małe podobieństwo do książki "Niespokojni zmarli" Simona Becketta, czyli taki sam sposób zostawiania swoich zmasakrowanych ofiar w rzece przez mordercę, które następnie znajdowała policja. Fabuła jednak była zupełnie inna. W książce "Dziewczyny w wodzie", tak jak w przypadku większość thrillerów psychologicznych, na początku akcja trochę się wlokła, ale zakończenie było tego warte i trzymało w napięciu. Łatwo było domyślić się, kto jest ściganym mordercą, jednak inne wydarzenia potrafiły zaskoczyć, a na końcu nawet trochę się wzruszyłam (ale nie płakałam). Myślę, że każdego, kto boi się wody, na pewno ta książka przeraziłaby, dlatego nie polecam jej takim osobom (chyba, że ktoś lubi się bać). Polecam ją za to każdemu, kto lubi mroczne kryminały oraz thrillery psychologiczne, w których bohaterowie mają swoje tajemnice, a odkrycie ich przez niebezpiecznego mordercę prowadzi do dalszych nieprzyjemnych zdarzeń...\n"Dziewczyny w wodzie" uważam, za bardzo mocny kryminał, który warto przeczytać, chociaż czytałam lepsze. Na pewno żaden fan kryminałów i thrillerów psychologicznych się nie zwiedzie na tej książce tak, jak ja. Z pewnością sięgnę po kolejne tomy tej serii, bo jestem bardzo ciekawa dalszych akcji z udziałem tych dwóch policjantek.\no sierpnia 17, 2020 105 komentarzy:\nEtykiety: Kryminał, Powieść psychologiczna, Victoria Jenkins\nPodczas moich wakacji nad polskim morzem, w czasie plażowania się, towarzyszyła mi komedia kryminalna "Kratki się pani odbiły" Jacka Galińskiego. Jest to trzecia i ostatnia część serii o pani Zofii Wilkońskiej (jeśli ktoś jest ciekaw moim poprzednich recenzji książek tej serii, to zapraszam tutaj i tutaj). Zabrałam tę książkę ze sobą na moje wakacje, ponieważ potrzebowałam lekkiej lektury podczas opalania, przy której się zrelaksuję i odprężę (teraz jest cała w piasku, który na szczęście można strzepać, bo to książka pożyczona). Czy miło spędziłam z nią czas? Zapraszam do recenzji.\nAkcja książki toczy się w więzieniu, do którego trafia osądzona o morderstwo pani Zofia. Jednak niestraszne jej więzienne kraty. Starsza pani dzielnie walczy o sprawiedliwość i twierdzi, że jest niewinna. Nawiązuje nowe znajomości, można powiedzieć, że nawet przyjaźnie z koleżankami z celi. Pani Zofia szybko przystosowuje się do więziennych warunków, ponieważ nie musi się martwić o wyżywienie ani o utrzymanie się ze swojej marnej emerytury. Podoba jej się tam bardziej niż w klubie seniora, ponieważ otacza ją sama młodzież, nie zamierza jednak tam spędzić reszty swojego życia. Czy starsza pani zostanie uniewinniona i zacznie swoje zwyczajne życie na wolności?\nW tej książce, tak jak w innych książkach tej serii narracja jest pierwszoosobowa. Narratorem jest oczywiście główna bohaterka, czyli wredna, irytująca, a zarazem wzbudzająca sympatię pani Zofia Wilkońska. Ta część trochę różni się od poprzednich, ponieważ główna bohaterka nie ma przy sobie swojego wózka, z którym do tej pory się nie rozstawała, a akcja nie toczy się na wolności, tylko w więzieniu. Występuje dużo nowych drugoplanowych bohaterów, w tym koleżanki pani Zofii z celi. Pojawiają się również bohaterowie z poprzednich części. Akcja w tej książce była trochę przekombinowane, dlatego ta część podobała mi się najmniej. Wolałam akcję, w której starsza pani, podążając wraz ze swoim wózkiem, zadziera z groźnymi bandytami, których przegadywała i wytrącała z równowagi swoim ciętym językiem i gadulstwem. Jednak mój cel został osiągnięty, czyli zrelaksowanie się podczas czytania, bo książkę czytało się szybko i przyjemnie. Jest w niej dużo śmiesznych dialogów, przez które wybuchałam śmiechem na plaży (dobrze, że byłam odgrodzona parawanem i nikt tego nie widział).\n"Kratki się pani odbiły" polecam każdemu, kto czytał poprzednie części serii o pani Zofii Wilkońskiej. Nawet jeśli jest to według mnie najsłabsza z części, uważam, że warto ją przeczytać, ponieważ dialogi z udziałem pani Zofii, mogą naprawdę rozśmieszyć swoim czarnym humorem oraz tekstami pełnymi sarkazmu.\no sierpnia 10, 2020 67 komentarzy:\nPiękna pogoda oraz upalne dni skłoniły mnie do czytania lekkich komedii kryminalnych, które są najlepszym sposobem na zrelaksowanie się czasu podczas opalania. Właśnie wpadła mi w ręce kolejna część serii o pani Zofii Wilkońskiej, czyli "Komórki się pani pomyliły" Jacka Galińskiego. Aby lepiej poznać losy wrednej starszej pani, zapraszam też do przeczytania mojej recenzji pierwszej części tej serii.\nMogłoby się wydawać, że w życiu pani Zofii Wilkońskiej w końcu szczęście sprzyja. Zadowolona swoim pobytem w szpitalu, w którym żyje jak w hotelu, niestety szybko zostaje wypisana stamtąd. Kobieta obiera sobie cel: na własną rękę postanawia odnaleźć swojego zaginionego przed laty męża, ponieważ jej syn, który obiecał go odnaleźć, nie odbiera od niej telefonów. Pani Zofia postanawia złożyć synowi niespodziewaną wizytę. Nie może wejść do domu, więc wpada na pomysł, aby się włamać... Niestety zastaje na miejscu trupa i w ten sposób staję się główną podejrzaną.\nTak jak w pierwszej części, narratorem jest wredna starsza, czyli pani Zofia. Nie brakuje w książce zabawnych dialogów, z udziałem ciętego języka i czarnego humoru głównej bohaterki, która jako narrator w śmieszny sposób opowiada o wydarzeniach w książce. Nie raz się uśmiałam podczas czytania. W komiczny sposób została przedstawiona "przyjaźń" pani Zofii z przestępcami, którym nadaje charakterystyczne przezwiska, o których oni oczywiście nie wiedzą. Książka napisana jest przyjemnym językiem, czyta się szybko, zawsze coś się dzieje, więc nie można się nudzić podczas czytania. Ta komedia kryminalna spodoba się każdemu, kto lubi czarny humor i potrzebuje zrelaksować się przy lekkiej lekturze.\n"Komórki się pomyliły", tak jak pierwsza część, bardzo mi się spodobała. Jest to komedia, która potrafi rozśmieszyć. Czyta ją się tak szybko, że można przeczytać ją w jeden dzień. Książkę jak najbardziej polecam wszystkim fanom komedii kryminalnych, którzy lubią czarny humor. Na tym już kończę moją recenzję i szybko biorę się za czytanie trzeciej i ostatniej części serii o pani Zofii Wilkońskiej.\no sierpnia 03, 2020 75 komentarzy:


joanna26 na OBieliznie.pl\nPochodzę z Barlinka pięknego miasteczka w woj. zachodniopomorskim. Interesuje się fotografią i podróżami.\nKocham gorsety, czuję sie w nich pięknie i kobieco poza tym bardzo lubie spać w delikatnych koszulkach.\n1. Te pierwsze "przyszłościowe" są wspaniałe, szczególnie czerwony :) [0 głosów]\n2. Teraz w sklepach mnóstwo syntetyków, moja mama kupiła majteczki bawełniane, które jak się okazało koło bawełny nawet nie leżały. Czytajmy metki zanim zakupimy bieliznę :) [0 głosów]\n3. Piekne zdjęcia, fotografia fascynuje mnie od dziecka. Potrafiłam mając 11 lat wypstrykać całą kliszę na raz - na żadnym nie było człowieka tylko same łabędzie nad jeziorem :) [0 głosów]\n4. Bielizna kupiona w sklepie choć nowa zawsze wydawała mi się brudna już od dziecka, dopóki była nie wyprana to jej na siebie nie włożyłam. Mama mówiła,że mam na tym punkcie jakąś fobię a teraz sama robi dokładnie tak jak ja ;) [0 głosów]\n5. Niby takie proste zasady a ile kobiet nawet tego nie przestrzega. [0 głosów]\n6. Jest fantastyczna, ręcznie robiona bielizna to klejnot. Jestem zachwycona, kolorowe majteczki nr 8 i komplecik 4 to arcydzieła :) [0 głosów]\n7. Najbardziej oryginalna jaką widziałam:) I ciepłe i te bardzo seksowne rajstopki, legginsy i pończochy, wszystkie sa po prostu zniewalająco piękne. 5,15,16 i 26 są zabójczo sexy, 1 wyglądają jak pomalowana skóra, jak naturalna łuska, genialne. 7,9,17 na chłodne dni idealne. 18 od razu bym kupiła bo mnie oczarowały, uwielbiam takie wiązania. 20 to takie małe cudeńka, aż brak słów na ich opisanie. Każda kobieta znajdzie tu coś dla siebie, różnorodność to główna cecha tej kolekcji - na co dzień i na każdą wyjątkową okazję. Kolekcja z charakterem. Co tu dużo mówić, trzeba wypróbować na sobie :) [0 głosów]\n8. Zeszłoroczna kolekcja mnie nie zachwyciła ale ta na prawdę jest fantastyczna. Kwiatowe motywy są piękne w szczególności ten na pierwszych rajstopkach. 11 i 14 bardzo mi się podobają a 17 chciałabym ze względu na ich oryginalność wzoru. 26 to mus, są cudowne. Najfajniejsze jest w tej kolekcji to , że naprawdę są ciepłe, grubsze i zima w nich nie straszna. Wypieki na twarzy dostałam więc lepiej skończę bo inaczej zacznę wyciągać je przez ekran :) [0 głosów]\n9. Ach co za życie\nNiech znajdzie się w paczuszce choć para jedna. [2 głosy]\n10. Nr 4 - Kocham pończochy więc połączenie rajstop z imitacją pończoch jest dla mnie idealnym rozwiązaniem. Nie tylko wygląda to sexy i bardzo zmysłowo ale również jak w moim przypadku gdy ma się grubsze uda jest to bardzo wygodne, samonośne pończochy zjeżdżają mi na kolana i pas do pończoch jest niezbędny. Oryginalny wzór jeszcze bardziej przyciąga uwagę. Są piękne.\nNr 13 - Zachwycające jest piękno tego wzoru. Bardzo artystyczne i na wyjątkowe okazje. Na pewno kupię jedne i drugie :) [0 głosów]


Aeotec by Aeon Labs - smart4living\nSterowniki rolet i bram\nLista produktów per producent Aeon Labs\nCzujnik drzwiowy wpuszczany...\nMagnetyczny czujnik otwarcia drzwi/okna Z-Wave który jest wpuszczany w futrynę i skrzydło drzwi/okna. Łatwy wewnętrzny montaż w skrzydło drzwi/okna powoduje, że czujnik jest niewidocznym i nie zaburza wyglądu pomieszczenia.\n215,00 zł WYSYŁKA 2-5 DNI\nDoor / Window Sensor 6 od Aeotec jest mały praktycznie niewidoczny I może być zamalowywany aby nie odróżniać się od ramy drzwi czy okna na którym jest zamocowany.\n469,00 zł WYSYŁKA 2-5 DNI\nBezprzewodowy kontroler drzwi garażowych, który w łatwy sposób umożliwia sterownie bramą garażową oraz daje możliwość podglądu aktualnego stanu otwarcia bramy dzięki dedykowanemu czujnikowi.\n229,00 zł WYSYŁKA 2-5 DNI\nMinimote to nowoczesny mały (wielkości pilota) w pełni funkcjonalny kontroler Z-Wave, zdolny kontrolować, dodawać nowe lub usuwać istniejące już urządzenia w sieci, a także wywoływać odpowiednie sceny.\n259,00 zł 269,00 zł WYSYŁKA 24H\n199,00 zł WYSYŁKA 24H\nPodtynkowy przełącznik, który jest zdalnie sterowany. Przełącznik ma możliwość dwóch opcji sterowania: radiowego (Z-Wave) lub bezpośredniego (mechanicznego) czyli sterowanie oświetlenia za pomocą podłączonego przełącznika ściennego. Dodatkową opcją modułu jest możliwość monitorowania zużycia energii elektrycznej.\n285,00 zł 299,00 zł WYSYŁKA 24H\nThe Smart Dimmer 6 jest inteligentnym adapterem gniazdka elektrycznego który może służyc jako włącznik/wyłącznik ale przede wszystkim ściemniacz światła.\n255,00 zł WYSYŁKA 24H\nSmart Switch 6 jest inteligentnym włącznikiem sprzętów elektrycznych, który dzięki technologii z-wave może być sterowany zdalnie za pomocą smartfona, tableta lub komputera.\nTo sygnalizator akustyczny pracujący w sieci Z-Wave. Poziom głośności można regulować. Urządzenie posiada 5 różnych rodzajów dźwięków. Sygnalizator podłączany jest do gniazdka elektrycznego, dodatkowo syrena posiada zasilanie bateryjne dzięki czemu będzie pracować nawet w przypadku braku prądu. Sygnalizator posiada sygnalizacyjne diody LED.


Autka miękkie wersja MINI - zestaw 3 autek z pick upem, B.toys - 2176 - JaguLove\n» Autka miękkie wersja MINI - zestaw 3 autek z pick upem, B.toys\nZestaw trzech wesołych samochodzików w wersji mini z napędem pull-back. . W skład zestawu wchodzi radiowóz policyjny, pick-up, bus.\nBardzo sprawnie jeżdżą, stymulując rozwój ruchowy dziecka, które podąża za samochodzikami, kuca, wstaje, biegnie, zatrzymuje się itd. Nadwozia autek mają zaokrąglone krawędzie i wykonane są z gumy, dzięki czemu samochodziki są bardziej przyjazne w razie, gdy dziecko na nie upadnie. Materiał, z którego autka są wykonane oraz zaokrąglone krawędzie sprawiają również, że zderzenia autek z meblami, drzwiami itp. są mniej inwazyjne i bardziej znośne dla ucha.\nZestaw autek przeznaczony jest dla dzieci od 1 roku życia.


Play ujawnił, w którym polskim mieście po raz pierwszy klienci będą mogli skorzystać z sieci 5G. Stacje bazowe sieci nowej generacji zostaną uruchomione w Toruniu.\nPlay chce być postrzegany jako lider rynku mobilnego w Polsce nie tylko w ujęciu ilościowym oraz jeśli chodzi o średnią prędkość transferu danych w ramach sieci własnej. Telekom właśnie ogłosił, że jako pierwszy operator telefonii komórkowej w naszym kraju da klientom „możliwość przetestowania technologii 5G w rzeczywistych warunkach”.\nFioletowy telekom przekonuje, że inwestuje w rozwój infrastruktury najszybciej spośród wszystkich polskich operatorów. W dodatku, chociaż to sieć na naszym rynku najmłodsza, a w pierwszych latach swojego istnienia korzystała głównie z roamingu krajowego, jej pracownicy przekonują, że pod względem technologicznym Play prześcignął swoich konkurentów.\nPokazem siły Play ma być zapowiedź testów sieci 5G, które odbędą się w Toruniu - czyli w tym samym mieście, w którym telekom wdrażał kilka lat temu LTE. Partnerem sieci, który dostarczy odpowiednie oprzyrządowanie, jest Huawei. Chociaż chińska firma jest od kilku tygodni na cenzurowanym na całym świecie, polski telekom nie odwraca się od dotychczasowego kontrahenta.\nPlay rusza z 5G w Toruniu - znamy pierwsze szczegóły.\nJak podaje operator, pilotaż rozpocznie się „od klastra 5 sektorów, przy wykorzystaniu routera Huawei 5G C-band CPE V1.0, wykorzystującego 100 MHz, w paśmie częstotliwości 3,5–3,6 GHz”. Do testów sieci zostaną zaproszeni najbardziej wymagający użytkownicy.\nOperator chce „poznać ich doświadczenie w zastosowaniu tej technologii w rzeczywistym środowisku, w różnych dziedzinach: od nauki, przez e-sport, po styl życia”. Nie wiemy jeszcze, czy klienci sami będą mogli się zgłosić jako testerzy, czy też operator będzie ich typował.\nTrzeba też pamiętać, że zanim sieć 5G ruszy komercyjnie na terenie całego kraju, może minąć jeszcze kilka lat. Jak na razie pilotaż 5G w Play rusza na częstotliwości 3,5–3,6 GHz. W przypadku pozostałych częstotliwości najpierw musi się odbyć aukcja, a dopiero później będą się mogły rozpocząć testy.\nTagi: 5g5G Readylteplayplay 5g ready


Zimowa zachęta od Ani Kuczyńskiej | Kafeteria.pl\nJuż jutro – 14 października 2009 – w atelier Ani Kuczyńskiej na warszawskim powiślu na wszystkie fanki mody i dzieł projektantki czeka nie lada gratka. Ania zgotowała dla nas prawdziwą niespodziankę i wychodząc naprzeciw jesiennym chłodom obniżyła o 20% swoją kolekcję Cattarrato.\nKolory dominujące to już jak w każdej niemal kolekcji projektantkikolory czerni i zbliżone do niej szarości. Niemniej znajdziemy też ciekawy camel, którego ja osobiście jestem wielką fanką.\nMateriały w sam raz na chłodniejsze dni otulą nas swoją miękkością i ogrzeją przed niechcianym zimnem.\nMówiąc w kilku słowach o samej Ani Kuczyńskiejpowiem, że niestety w Polsce wciąż jeszcze nie doceniona na takim poziomie jak być powinna. Niemniej jej kolekcje święcą triumfy w Tokio czy Rzymie, co naprawdę napawa optymizmem.\nZatem nie pozostaje mi nic innego jak namówić Was do odwiedzenia jutro atelier projektantki na ul. Solec 85 i zaopatrzenia się w ciepłe peleryny i szale na zimę.\nZdjęcia: Ania Kuczyńska\nZakupyKolekcja jesień - zima 2009ObniżkaModaWyprzedażAnna kuczyńska\nBateria w bransoletce Wyprawka szkolna za 33 tys. zł! Alexa promuje Pepe Jeans! Czy Barbie jest winna anoreksji i bulimii? Narty w Europie – 3 najlepsze lokalizacje Jesienne płaszcze Czarna gwiazda wśród perfum Jakie auto do ślubu wybrać? Zabytkowy lub nowoczesny pojazd może zaskoczyć gości Były sobie świnki trzy… Kilka pomysłów na niedrogie prezenty w cenie do 150 zł TOP 12 Grillujemy mięsne kuleczki Oryginalne sukienki


2008-09-18: Dodatkowy dzień wolny – żeby nie dyskryminować - Wikinews, wolne źródło informacji\n2008-09-18: Dodatkowy dzień wolny – żeby nie dyskryminować\nWcześniej projekt obywatelski krytykowała posłanka Lewicy Izabela Jaruga-Nowacka, dopatrując się w nim rozwiązań dyskryminujących wyznania inne niż rzymsko-katolickie. Lewica proponuje więc, by w sytuacji, gdy pracownik ma do dyspozycji 20 dni urlopu, mógł uzyskać jeszcze jeden wolny dzień – nie tylko 6 stycznia.\nJaruga-Nowacka zauważa również, że do wejścia w życie przepisów ustanawiających święto Trzech Króli dniem wolnym potrzebne jest porozumienie obu stron Konkordatu, a więc zarówno Kościoła, jak i państwa.\nArtykuł wykorzystuje materiał pochodzący z publikacji pt. Dodatkowy dzień wolny - żeby nie dyskryminować, napisanej przez Jakuba Nocha i pierwotnie opublikowanej w e-Polityka (więcej)


🎬 Arszenik i stare koronki (1944)\n„Arszenik i stare koronki” (ang. Arsenic and Old lace) to czarna komedia w reżyserii Franka Capry. To genialny film zaliczany do żelaznej klasyki kina amerykańskiego. Rola Cary Granta jest z pewnością jedną z najlepszych w jego karierze. Często gra bezpośrednio „do widza” i jest przekomiczny. Film jest ekranizacją brodwayowskiej sztuki Josepha Kesselringa pod tym samym tytułem. Wersja Capry znalazła się na liście 101 najzabawniejszych scenariuszy wszechczasów oraz 100 najśmieszniejszych amerykańskich filmów wszechczasów.\nW dużym skrócie film opowiada o dwóch uroczych, starszych paniach Abby i Marcie Brewster oraz ich bratanku Mortimerze, który odkrywa mroczną tajemnicę cioteczek. Przez większą część filmu dosłownie miota się, aby jakoś wybrnąć z szokującej, niekomfortowej sytuacji rodzinnej, opędzając się przy tym od świeżo poślubionej żony oraz walcząc z dawno nie widzianym bratem, który zszedł na drogę przestępstwa.\nW ekranizacji z 1944 r. pojawia się kot. W 29. minucie filmu widzimy, jak pręgusek wychodzi do salonu z piwnicy w momencie, kiedy Mortimer (grany przez Cary Granta) uchyla drzwi prowadzące w dół. Jego obecność mężczyzna kwituje słowami: „Even the cat is in on it!” („Nawet kot jest w to zamieszany!”). Zwierzę jest też widoczne, kiedy stoi pod stołem w salonie w scenie, gdy Abby, posuwając się drobnymi kroczkami biegnie do drzwi, aby otworzyć potencjalnemu lokatorowi pokoju do wynajęcia. Z kolei w 55. minucie filmu w scenie, która rozgrywa się w ciemnościach, słyszymy wrzask nadepniętego niechcący kota. Czarny, najeżony kot pojawia się z kolei w napisach początkowych, kiedy to oglądamy zabawne obrazki z czarownicą lecącą na miotle.\nKociego bohatera jest więc w filmie mało, ale bardzo polecam tę komedię z uwagi na świetną grę aktorską, wartką akcję i urok starego kina. Nie przegapcie kota!


Koperta i folia bąbelkowa to dobre połączenie - Maskulizm\nStrona Główna / Koperta i folia bąb…\nIlu z nas podczas przygotowań do wysłania jakiejkolwiek przesyłki, zastanawia się nad bardzo istotną kwestią, a mianowicie rodzajem opakowania, które zastosujemy do zabezpieczenia dóbr, które zamierzamy przesłać na dość znaczą odległość.\nŁatwe i tanie pakowanie z kopertą bąbelkową\nKażda poczta przestrzega pewnych regulaminów i wytycznych odnośnie wysyłanych materiałów i gabarytów tychże przesyłek. Zdecydowanie najbardziej frustrującą sytuacją jest fakt odmowy wysłania naszej paczki ze względy na niedozwolony materiał lub opakowanie zbyt wielkie aby móc wysłać paczkę w docelowym gabarycie co oczywiście wiążę się z dopłatą. Nie należy się frustrować, ale po prostu lepiej i uważniej przygotować się do sporządzania stosownego opakowania. Spośród różnych materiałów zdecydowana większość użytkowników poczt wybiera karton, ale co jeśli do wysłania mamy niewielką acz wymagającą ochrony rzecz. W takim przypadku najlepiej jest wybrać koperty bąbelkowe. Ten wspaniały przykład zmyślnego połączenia dwóch rodzajów materiałów do opakowań, klasycznej koperty oraz ciekawej folii bąbelkowej. Dodatkowym plusem może być fakt przyjemnego prezentu dla odbiorcy jakim będzie możliwość rozgniecenia tejże folii. Koperta z bąbelkami to idealny sposób na tanią wysyłkę przedmiotów które mogłyby ulec uszkodzeniu w zwykłej kopercie, ale są za małe by nadać je w kartonie, bo byłoby to zwyczajnie nieopłacalne. Takie rozwiązanie wydaje się idealnym połączeniem ceny, jakości i wygody. Zdecydowanie jestem w stanie polecić takie rozwiązanie każdemu zainteresowanemu na poczcie osobnikowi.\nPakowanie naszych drobiazgów przeznaczonych do wysyłki jeszcze nigdy nie było łatwiejsze dzięki wspaniałemu wynalazkowi folii bąbelkowej i koperty, które połączono w jeden wspaniały materiał opakunkowy. Już nigdy nie będziemy musieli spędzać długich godzin na wyborach opakowania.\nMarmur jako jeden z materiałów do budowy nagrobka<< >>Zalety regałów w sklepach


Maj nad Olzą odbył się po raz pierwszy we Frysztacie – zwrot.cz\nMaj nad Olzą odbył się po raz pierwszy we Frysztacie\nKARWINA-FRYSZTAT / Choć w nowym miejscu, nieco skromniejszy, ale nadal propagujący przede wszystkim rodzimy folklor, pełen estymy dla założycieli i wieloletnich organizatorów pozostał Maj nad Olzą. Pierwszy koncert odbył się w środę 1 maja w Domu Polskim PZKO w Karwinie-Frysztacie.\nNa XXIV Międzynarodowe Dni Folkloru Maj nad Olzą zaprosiły Miejscowe Koła Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego w Karwinie-Frysztacie i Karwinie-Darkowie. Frysztackie Koło jest właścicielem posesji, na której akcja przebiega, darkowscy pezetkaowcy wzięli na swoje barki sprawy programowe. Planowano, jak było to zawsze w zwyczaju, imprezę plenerową, ale z powodu niepewnej aury występy odbyły się w budynku, chociaż do dyspozycji wszystkich był też ogród. Niektórzy widzowie oglądali program z zewnątrz przez okna, bo sala okazała się za mała.\nMaj nad Olzą wymyślony został przed niemal ćwierćwieczem przez Józefa Chmiela, nieżyjącego już działacza z Karwiny-Darkowa, który pragnął, by w dolańskiej części Zaolzia również rozkwitł festiwal folklorystyczny podobny do jabłonkowskiego Gorolskigo Święta. Od początku pomagał mu w sprawach organizacyjnych Eugeniusz Matuszyński, wówczas prezes Koła PZKO w Karwinie-Sowińcu. Dołączył do nich jeszcze Tadeusz Puchała, prezes rajskiego Koła PZKO. Miejscem najlepszym na tego typu przedsięwzięcie okazał się Park Zdrojowy darkowskiego sanatorium.\nKiedy po dwudziestu latach zaczęto się obawiać, że Maj nad Olzą zniknie z kalendarza corocznych imprez pezetkaowskich, główni inspiratorzy, również ze względu na swój wiek i stan zdrowia, postanowili powierzyć sprawy organizacyjne młodszym kolegom z frysztackiego Koła PZKO. W tym roku dołączyli do nich pezetkaowcy z Darkowa, którzy musieli opuścić swoją zdewastowaną siedzibę i rozpoczęli działalność w gościnnych progach frysztackiego Domu Polskiego PZKO.\nPodczas pierwszego tegorocznego koncertu Maja nad Olzą – drugi odbędzie się 19 maja – wśród gości nie zabrakło prezydenta Karwiny Jana Wolfa i wiceprezydenta Andrzeja Bizonia. Wystąpili najpierw karwińscy przedszkolacy pod kierownictwem Haliny Skwarło i Aleksandry Matkowskiej. Kolejnym wykonawcą był chór mieszany Stonawa, reprezentujący Koło PZKO w Stonawie, pod batutą Marty Orszulik. Partie solowe zaśpiewali Katarzyna Konečná i gościnnie Dalibor Paseka.\nZ Koła PZKO w Suchej Górnej przyjechały do Karwiny dwa zespoły: ZPiT Suszanie pod kierownictwem Barbary Mračny oraz zespół wokalny Chórek, któremu przewodzi Barbara Weiser. Konferansjerkę prowadził Bogdan Kokotek. Organizatorzy przygotowali również poczęstunek, kanapki i kołacze.\nTagi: Józef Chmiel, Maj nad Olzą, MK PZKO Karwina Darków, MK PZKO Karwina Frysztat


Chcąc mieć pewność, że przesyłka dotrze na czas w stanie nienaruszonym, możemy zdecydować się na usługę dodatkową, jaką jest ubezpieczenie przesyłki kurierskiej. Czy warto z tej opcji korzystać i ile będziemy musieli za to zapłacić?\nUbezpieczenie przesyłki to usługa dodatkowo płatna, oferowana przez firmy kurierskie. Jej koszt nie jest wysoki w stosunku do kosztu, jaki musimy ponieść na opłacenie całej usługi doręczenia towaru. Często przy przesyłkach o niższej wartości ubezpieczenie dodawane jest gratis.\nWiększość firm kurierskich określa w swoich regulaminach i cennikach maksymalne wartości przedmiotów, które możemy ubezpieczyć. Określana jest także kwota, do której ubezpieczyciel odpowiada za każdą przesyłkę, niezależnie od wykupienia polisy.\nPrzykładowo w firmie TNT możemy ubezpieczyć przesyłki niedokumentowe do wysokości do 25 000 euro, a także ubezpieczyć dokumenty w zakresie kosztów ich odtworzenia i ponownego sporządzenia do maksymalnej kwoty 500 euro. Poczta Polska ubezpiecza zaś przesyłki o wartości do 250 000 złotych.\nUbezpieczając przesyłany towar, zwiększamy zakres odpowiedzialności firmy kurierskiej za przesyłkę. Nadawca paczki zyskuje ochronę od uszkodzeń fizycznych paczki lub jej utraty. Zwykle ubezpieczyć możemy zarówno koperty z dokumentami, jak i przesyłki towarowe.\nOdszkodowanie wypłacane jest zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia. W razie utraty czy zniszczenia paczki nadawca określa wartość przesyłki, koszty wymiany, wartości faktury lub aktualną wartość w gotówce.\nAby przesyłka była bezpieczna, na liście przewozowym nadawca powinien podać deklarowaną wartość paczki oraz wskazać opcję ubezpieczenia. W polu opis zawartości czy uwagi warto wpisać dodatkowe informacje, dotyczące zawartości pakunku, jeśli jest cenny lub delikatny. Jeżeli nie chcemy tego ujawniać, warto na liście przewozowym określić zawartość, wpisując numer FV lub WZ, który dotyczy sprzedaży/przekazania wysyłanych przedmiotów. W przypadku konieczności ubiegania się o odszkodowanie ułatwi to nam udowodnienie, że przesyłka zawierała cenny przedmiot. Jak w przypadku każdego ubezpieczenia, aby firma kurierska wypłaciła nam odszkodowanie, przedstawić będziemy musieli dokumenty potwierdzające wartość szkody, takie jak: faktura, rachunek, paragon kupna lub sprzedaży, wydruk aukcji internetowej.\nCena ubezpieczenia przesyłki to jednorazowo maksymalnie kilka złotych. Zwykle wyliczana jest procentowo od wartości przekazywanego towaru. Firmy ustalają swoje cenniki indywidualnie, widać w tej kwestii duże rozbieżności:\nUbezpieczenie przesyłki w GLS krajowej do 500 zł to koszt 1 zł, natomiast przesyłki pobraniowej do 6 500 zł to koszt 12 zł.\nW DHL ubezpieczenie przesyłki krajowej do 500 zł otrzymujemy gratis, natomiast za ubezpieczenie przesyłki krajowej 50 000 zł zapłacimy 2,5 zł.\nPoczta Polska za ubezpieczanie przesyłki do 5 000 zł zażyczy sobie 2 zł, natomiast ubezpieczenie przesyłki do 50 000 zł to koszt 13 zł.\nW UPS ubezpieczenie przesyłki krajowej wartej 1-323 zł otrzymamy gratis, natomiast droższe - do kwoty 50 000 zł - kosztowało będzie 2,5 zł.


Jak zostać florystą | O kwiatach\nDodany: 2012-07-02 11:44:42\nWiele jest dziś szkół, kursów podyplomowych, czy policealnych, które uczą wielu przydatnych zawodów, które wciąż traktowane są po macoszemu w naszym kraju. Jednym z takich zawodów i zajęć jest bycie florysta.\nWiązanki szczecin florysta układa zaledwie kilka minut – w zależności od zamówienia, a każdy z nas robi to często godzinami, bez efektu. Florysta to pracownik kwiaciarni, które jest alfa i omegą dla klienta kupującego kwiaty.\nTaki florysta musu nie tylko sprawiać, że wiązanki szczecin będą atrakcyjnie wyglądać, ale również ze sobą współistnieć. Dlatego też przy wykonywaniu tego zawodu należy skończyć odpowiednią szkołę, bądź kurs florystyki, dzięki czemu, możemy znacznie więcej się nauczyć i robić to następnym razem samodzielnie. Takie wiązanki szczecin z pewnością byłyby atrakcyjniejsze dla nas samych choćby..\nDodaj nowy komentarz do artykułu Jak zostać florystą\nW jaki sposób zostać florystą? Więcej informacji na ten temat.


Posted by admin Posted on Mar - 27 - 2017 Możliwość komentowania Wyrodek została wyłączona\nCelem jakiegokolwiek gospodarstwa rolnego jest zyskiwanie plonów. Przez cały rok dba się o rolę, sieje się, sadzi, pielęgnuje, plewi, dogląda przeróżne rośliny, jarzyny, owoce, zboże, uprawy, by w wyznaczonym czasie zebrać zbiory. Na wszystko w rolnictwie jest czas. Nieodzowne jest dochowanie pewnych terminów. W przeciwnym razie zbieranie plonów nie byłoby możliwe. Każdy bamber liczy na to, że plony będą urodzajne. To właśnie od tego, ile zboża lub innych plonów roślin pozostanie uzbieranych zależy dochód rolnika. Sprawdź też propozycję wyrodek. A przecież celem rolnika jest właśnie uzyskiwanie zysku ze sprzedaży plonów. Zboże, warzywa, inne rośliny uprawiane w gospodarstwie rolnym są w słusznym czasie zbierane oraz wyprzedawane. Takie plony sprzedaje się na targach rolnych, giełdach czy też bezpośrednio do przedsiębiorstw zajmujących się praktycznym wytwarzaniem najczęściej żywności. Nie mielibyśmy dyspozycji pić soków, jeść dżemów czy innych przetworów gdyby nie rolnicy, gdyby nie ich plony. Znakomicie zdajemy sobie z tego sprawę. To właśnie rolnik jest nadrzędnym dostawcą warzyw, owoców czy zbóż.


: Take Good Care - czyli jak zadbać o zdrowię i urodę\nMaterace przeciwodleżynowe – sposób na chorobę\nLeczenie odleżyn sprawia znacznie więcej problemów, niż zapobieganie im. Ta choroba wymaga częstokrotnie regularnej pomocy opiekuna pacjenta, jako że w większości przypadków nie jest on w stanie samemu zmienić swojej pozycji. Zgodnie z definicją lekarską, odleżynami nazywamy uszkodzenia skóry powstałe w wyniku ciągłego nacisku albo obtarć. Możliwe jest powstanie ich […]\nPedagogiczne pielęgniarstwo paliatywne w hospicjum dla dzieci\nHospicjum dla dzieci to miejsce szczególne, bo tutaj znajdują się dzieci nieuleczalnie chore – na nowotwory, schorzenia neurologiczne i inne ciężkie przypadki. Bardzo ważną funkcję w zespole pracującym w hospicjum pełni pielęgniarka. Do jej podstawowych zadań należy oczywiście wykonywanie wielu zabiegów medycznych i pielęgnacyjnych, ale też nauczenie rodziny chorego dziecka […]\nZalety i wady wózków inwalidzkich elektrycznych i ręcznych\nPoruszanie się na chodziku nie należy do rzeczy szczególnie przyjemnych, zwłaszcza dla osób cierpiących na SLE, czyli stwardnienie rozsiane. Ponieważ ruch przychodzi im coraz trudniej, lepszym rozwiązaniem są wózki elektryczne. Czy jednak warto od razu kupować elektryczny wózek, czy też raczej zdecydować się na tradycyjnie napędzany siłą mięśni? Jakie zalety […]\nHospicjum znaczy nadzieja w trudnych chwilach\nHospicjum znaczy nadzieja – bardzo ważne słowa zwłaszcza dla pacjentów, którzy znajdują się w ostatnim stadium nieuleczalnej choroby i przygotowują się do odejścia. To nie jest nadzieja na życie, ale nadzieja na normalny i komfortowy, spokojny koniec, zdmuchnięcie płomyka zwanego życiem i wypełnienie pustki po śmierci, jaka została wśród żyjących […]\nZ pewnością nie wszyscy posiadamy zbyt dużą wiedzą na temat medycznych artykułów ortopedycznych, których używa się w szpitalach, sanatoriach, a także domach, gdzie leżą chorzy. Niestety niektóre choroby nie pozwalają już na to, aby wstać z łóżka i pójść po prostu przed siebie i wykonywać swoje obowiązki. W przypadku wielu […]


Świeca zapłonowa Oregon J19LM - Świece do narzędzi - Castorama\nMarka: Oregon Kod: 646037\nKod: 646037 Porównaj Do porównania\nŚwieca zapłonowa jest częścią wymienną przeznaczoną do kosiarek ogrodowych. Stanowi element silnika dolnozaworowego, który wytwarza iskrę potrzebną do uruchomienia mechanizmu i w ten sposób warunkuje jego pracę. Produkt posiada trwałą budowę, wytrzymałą na wibracje i wstrząsy powstające przy działającym silniku, dzięki czemu zapewnia długą żywotność urządzenia.\nWaga brutto 0.531 kg\nInformacje dodatkowe do silników dolnozaworowych\nNr referencyjny 77-3010\nŚwieca zapłonowa znajduje zastosowanie podczas napraw silników dolnozaworowych – przeznaczona jest do kosiarek ogrodowych. Jest częścią urządzeń, która odpowiada za wywołanie iskry w komorze spalania potrzebnej do uruchomienia silnika, więc warunkuje pracę urządzenia. Produkt został wykonany z wytrzymałych komponentów. Posiada trwałą budowę, która jest wytrzymała na wibracje wytwarzane przez kosiarkę w czasie pracy, dzięki czemu zapewnia jej długotrwałe działanie. W naszej ofercie znajdziesz narzędzia, które ułatwią Ci samodzielną wymianę elementu w naprawianym urządzeniu. Asortyment obejmuje też świece zapłonowe do silników dwusuwowych, dzięki czemu łatwo znajdziesz części, które są Ci potrzebne do serwisowanych maszyn.


koszalin.gosc.pl → Wiadomości z diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej → Gdzie są słudzy?\nGdzie są słudzy?\tprzejdź do galerii\nBp Krzysztof Zadarko poprzez nałożenie rąk na głowę alumna udzielił mu sakramentu święceń w stopniu diakonatu\tKatarzyna Matejek /Foto Gość\nUroczystość była zarazem zakończeniem roku akademickiego w koszalińskim Wyższym Seminarium Duchownym. Znaczące i skłaniające do refleksji było, że w tym roku tylko jeden z alumnów dostąpił zaszczytu święceń diakonatu. Ks. Wojciech Wójtowicz, rektor WSD, tym usilniej szuka sprzymierzeńców w walce duchowej o powołania kapłańskie. Na początku uroczystej Mszy św. w kaplicy seminaryjnej prosił o tę pomoc grupę matek szensztackich, które w ramach swoich rekolekcji przybyły na uroczystość.\nW homilii bp Zadarko pytał alumna Rafała o miłość do Jezusa, albowiem wg biskupa jedynie ona może wytłumaczyć to, co Jezus już od dawna czynił w jego duszy. - Są różne definicja kapłaństwa, diakonatu. Najczęściej opisuje się je przez pryzmat funkcji. Ale zanim będziemy mówić o funkcjach, zadaniach, celach, dekretach, najpierw, jak mówi Ewangelia, trzeba otworzyć swoje serce na objawienie, które pochodzi od samego Boga - powiedział biskup Zadarko.\n- Jesteś tą częścią Kościoła, która ma pokazywać ludziom, że jest on przede wszystkim tajemnicą, której nie pokonają bramy piekielne - mówił biskup nawiązując do mocy słowa Bożego, które daje o sobie znać i zaskakuje czy to przez intelektualne studium czy przez medytację. - Jak bardzo potrzeba nam dzisiaj diakonatu, czyli tego rysu Kościoła, którym mają się charakteryzować wszyscy bez wyjątku: ci w kapłaństwie hierarchicznym i ci, zanurzeni w Chrystusie przez chrzest, poszukujący odpowiedzi na pytanie, kim jest chrześcijanin we współczesnym świecie.\n- Gdzie są słudzy we współczesnym Kościele, gdzie są diakoni? - pytał na koniec homilii biskup Zadarko, przestrzegając, by nie zrzucać tego zadania na kościelny wolontariat, Caritas. - Papież Franciszek uczynił ze służby, z diakonatu, leitmotiv swojej posługi. Do tego stopnia, że Rok Miłosierdzia jest nieustannym odkrywaniem tych wszystkich przestrzeni, które wołają nie tyle o instytucję Kościoła czy sakrament, ale to wszystko, co je uprzedza, czyli o postawę służby.\nAndrzej Dresler, ojciec diakona Rafała, był gotowy na ten dzień od kilku lat - jego syn już w pierwszej klasie liceum rozpoznał swoje powołanie. Dla pana Andrzeja, wieloletniego ministranta oraz kogoś, kto sam w młodości zapytany, czy kapłaństwo nie jest dla niego, odpowiedział, że nie jest na to gotowy, decyzja syna była miodem na serce.\nWedług pana Andrzeja święcenia diakonatu syna to także święto wszystkich, którzy go wspierali - czy to modlitwą i troską jak rodzina, a szczególnie babcie, czy kapłańskim wsparciem jak proboszcz z rodzimej parafii ks. Leszek Karpiuk. - Panu Bogu, ale także im wszystkim należy się wielkie podziękowanie - powiedział.\nAlumnowi Rafałowi Dreslerowi z parafii Miłosierdzia Bożego w Kołobrzegu bp Krzysztof Zadarko udzielił święceń diakonatu. Uroczystość była zarazem zakończeniem roku akademickiego w koszalińskim Wyższym Seminarium Duchownym. Zdjęcia: Katarzyna Matejek /Foto Gość\ndodane 29.06.2016 22:01


Simply Bilash, Stafford - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Simply Bilash\nAtrakcje w pobliżu obiektu Simply Bilash\nNr 3 wśród 168 Restauracje w lokalizacji Stafford\n1 Doxey Road, Stafford ST16 2EW, Anglia\n1 Doxey Road, Stafford ST16 2EW Anglia\nZatrzymaliśmy się w motelu w pobliżu Stafford na rodzinne wesele w Weston Hall. Spojrzeliśmy na Trip Advisor i postanowiłem dokonać rezerwacji na 3 . W międzyczasie obie moje córki i wnuka. Restauracja udało im się zmieścić nas wszystkich w środku, ale trochę później niż pierwotnie...planowano do jedzenia. Jedzenie było smaczne i wszyscy byliśmy bardzo zadowoleni z naszego posiłku. Pracownicy byli niesamowici. Podczas wyjazdu mieliśmy trudności z taksówki. Personel starał wszystkie lokalne taksówki usługi, ale w sobotę wszędzie było tłoczno. W końcu jeden z pracowników zabrał nas z powrotem. Gorąco polecam tą restaurację, ale prosimy rezerwować, bo oni się bardzo zajęci. wcześniej nasz ślub był doskonały i personel bardzo się starali. Nie można im wystarczająco podziękować. Wszyscy wrócimy.Więcej\nDoskonała jakość nie odpowiednie\nKiedy: coś jak "stosunek jakości do ceny" to zazwyczaj odnoszą się do ceny w stosunku do produktu. To może oznaczać, że za rozsądną cenę można dostać dobry produkt. Jednak opis jest z pewnością nie odnosi się po prostu Bilash. Podczas gdy cena jest bardzo rozsądna,...standard jedzenie i obsługa jest wspaniała. Mieszkając w północnej Walii moja żona i ja mieliśmy okazję zjeść tutaj przy dwóch różnych okazjach, drugi jest ostatniej nocy. Obie wizyty były całkowicie 100% doskonały. Chciałbym nawet tak daleko, jak mówię, że ze wszystkich restauracji, w których byliśmy, serwujący wszystkich czasów jedzenie to po angielsku lub Azji, po prostu Bilash wydobywa się numer jeden. Jakość posiłków w połączeniu z obsługi, to ta restauracja nadal w najwyższym nawet jeśli ceny były znacznie wyższe.Więcej\nurodziny niespodzianka 🤗\nZarezerwowaliśmy po prostu Bilash dla mojego chłopaka wczoraj i nie mogliśmy wybrać lepiej. Mieliśmy bardzo miłe doświadczenia z bardzo uprzejmy i zawsze uśmiechnięty personel w tym tort urodzinowy ze świecami i darmowe zdjęcia na koniec naszej wizyty. Gorąco polecam!\nRestauracja / dania na wynos - doskonałe. 5 / 5\nNiedawno mieliśmy na siedząco i następnie kilka tygodni później dania na wynos. Restauracja jest piękny, bardzo miła obsługa i pyszne jedzenie. Wiele nietypowych opcji w menu. Dania na wynos było wspaniałe. Próbowałem zest tikka Sos korma do i to było fantastyczne. Super szybka obsługa i...zawsze spotykały się z uśmiechem. 5 / 5Więcej\nDoskonałe jedzenie i obsługa nie możemy narzekać na jakość jedzenia i obsługi za darmo poppadoms i zupa cebulowa sałatka doskonałe, tak jak zawsze\nPostanowiliśmy wypróbować Indian i nie zawiodłem się, jedzenie było niesamowite i obsługa. Po prostu zamknij oko i że jesteś w Goa ciesząc się curry. Doskonała obsługa i bardzo wam dziękuję, tak będziemy z powrotem.\nKolejny powalający posiłek\nPonownie nie mogę nic zarzucić to miejsce. ciepłe powitanie w dniu przyjazdu . Ładne i czyste stoły i materiał serwetki. Jedzenie było pyszne jak zawsze. Zamówiliśmy z dzień matki menu około £ 12 . 99 i możesz mieć 3 dania. (fantastyczne). Jedzenie było wspaniałe, gorące...i nie pędzi nas pomiędzy daniami. Kiedy poprosiliśmy o rachunek, na którym dostaliśmy 2 x Baileys i whisky za darmo. I oczywiście po 8 mint czekoladę. Dziękujemy za kolejny wspaniały posiłek.Więcej\nNie będziesz rozczarowany ...\nByliśmy w Anglii (ze Szkocji) wizyty u rodziny i czterech z nas tutaj na wieczorny posiłek. Jestem szczególnie częściowy do Biryani i było wystarczająco dużo dla dwóch osób, szczerze mówiąc, więc tak naprawdę nie mogłem. Jakość była dobrze do marka, i uprzejmy, przyjazna obsługa była...doskonała. Nie zawaham się tu wrócić.Więcej\nTo pierwsza wizyta w lokalu. Bardzo miły personel, który znalazł nam stolik w bardzo pracowity wieczór. Menu ma bardzo dobry wybór i pracownicy byli pod ręką, aby powiedzieć, co każdy posiłek. Wszyscy mieliśmy początek co doskonałe, a główne dania z ryżem i chleb naan wszystkie...doskonałe i bardzo duże porcje i doskonale przygotowane w rozsądnych cenach.Więcej\nWspaniałe curry i obsługa\nJestem doświadczonym curry jeśli chodzi o jedzenie i byłem bardzo zadowolony z tej restauracji. . . ciekawe menu z oczekiwanymi dania ale wiele innowacyjnych także te. Wszystko, co mieliśmy było bujną! Było tam dużo pracowników i obsługa była uprzejma bez poczucia pośpiechu. Mnóstwo miejsca do...parkowania w Sainsbury's parking na ulicy.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Simply Bilash.