Nieuniknione - Amy A. Bartol - ebook - Legimi online\nOto nowa definicja przygody, w której tajemnice, knowania, nadnaturalne zjawiska, przyjaźnie – i w końcu miłość, nabierają zdwojonej intensywności. Dzięki tej książce dowiecie się, jak naprawdę wygląda dobra zabawa!\nOna nie zna swoich korzeni, on od wieków przemierza świat. Evie i Reed spotkali się przypadkiem i gdzieś między niebem a piekłem… zapłonęła namiętność. Ich historia pochłonęła mnie na długie godziny, wciągając w fascynujący świat anielskich skrzydeł.\nDOMINIKA STRZELECKA, PO PROSTU KSIĄŻKI, POPROSTUKSIAZKI.EU\nTa książka jest tajemnicza, intrygująca, wywołuje przeróżne emocje i pobudza wyobraźnię. Amy A. Bartol sprawiła, że na kilka godzin zapomniałam o otaczającym mnie świecie.\nIRENA BUJAK, ZAPATRZONA W KSIĄŻKI, ZAPATRZONAWKSIAZKI.BLOGSPOT.COM\nJeśli sądzicie, że w temacie paranormal romance powiedziano już wszystko, to jesteście w błędzie. Ta opowieść uzależnia tak mocno, że kończąc lekturę książki w środku nocy, nie potrafimy spokojnie zasnąć. Bezsenność murowana!\nJOANNA JAGIEŁA, ANTYKWARIAT Z CIEKAWĄ KSIĄŻKĄ, WWW.ANTYKWARIATZCIEKAWAKSIAZKA.PL\nAmy A. Bartol wprowadza nas w hipnotyzujący świat nasycony tajemnicą. Jej plastyczne i sugestywne opisy sprawiają, że czytelnik wsiąka w historię, przybliżając go ku nieuniknionemu.\nKATARZYNA SZEWIOŁA-NAGEL, POLACY NIE GĘSI, WWW.POLACYNIEGESI.ORG\nNieuniknione jest na szczycie listy must read każdego książkoholika! Wspaniała, pełna akcji powieść, od której nie będziesz mógł się oderwać. Naprawdę polecam! :)\nKAJA ODOLCZYK, BOOKSHOLICK, YOUTUBE, KANAŁ BOOKSHOLICK\nOna nie jest typową dziewczyną, on nie jest schematycznym złym chłopcem. Ich uczucie nie jest zwyczajne, a przeznaczenie nie pozwoli im się od niego uwolnić. Świetny początek serii.\nWERONIKA ZAŁUCKA, PRZYCZAJONY HASACZ, BIGDWARF.WORDPRESS.COM\nNieuniknione to prawdziwy grzmot z jasnego nieba. Niespodziewany, uderzający prosto w serce czytelnika.\nMAGDA SASKA, PRZEZ PIĘKNE OKULARY, PRZEZPIEKNEOKULARY.BLOGSPOT.COM\nBłyskotliwa, mroczna historia oraz idealne połączenie romansu i horroru. Oto powieść, która dorównuje sadze „Zmierzch” i serii „Upadli”.\nIZABELA, NIEBO – PIEKŁO – ZIEMIA, NIEBO-PIEKO-ZIEMIA.BLOGSPOT.COM\nTa książka zabiera czytelnika w ekscytującą wyprawę do świata, w którym obok ludzi żyją istoty o nadprzyrodzonych mocach. Piszę bez wahania: warto sięgnąć po tę książkę.\nKLAUDIA SKIEDRZYŃSKA, NOWE HORYZONTY, NHORYZONTY.BLOGSPOT.DE\nOto powieść, która z emocjami czytelnika może zrobić wszystko! Jedno jest pewne: nic cię nie powstrzyma przed pokochaniem tej historii!\nMroczna i fascynująca współczesna baśń w stylu paranormal romance. Jeśli odważysz się na lekturę, poznasz smak kłamstwa, strachu, zazdrości, zdrady, przyjaźni oraz miłości przez duże M. Ja zaryzykowałam i nie żałuję – czekam na więcej!\nPorywająca i absolutnie wyjątkowa. Znakomicie skonstruowana fabuła z aniołami w rolach głównych, pełna emocji, których koniecznie trzeba doświadczyć. Polecam!\nProszę Was o jedno: nie pytajcie mnie o Nieuniknione. Nie marnujcie czasu na zbędne słowa, tylko idźcie tę książkę przeczytać, pokochać.\nKAROLINA SZPILKA, PAPIEROWE MIASTA, PAPIEROWEMIASTA.BLOGSPOT.COM\nHistorię Evie Claremont czytałam jak zahipnotyzowana. W ciągu kilku godzin śmiałam się, płakałam i żyłam czyimś życiem. Z sercem wciąż szalejącym po lekturze czekam na ciąg dalszy!\nKINGA MICHALSKA, ESA CZYTA, YOUTUBE.COM/USER/ESACZYTA/\nNieuniknione nie jest typową lekturą. Autorka przyszykowała cichą i pełną napięcia zapowiedź armagedonu.\nSYLWIA NIEMIEC, MY BOOKS MY LIFE, RAVENSTARKBOOKS.BLOGSPOT.COM\nDobro i zło – odwieczna walka, a pośrodku oni. Charakterni, młodzi i pełni tajemnic bohaterowie wywołują w czytelniku całą różnorodność elektryzujących emocji.\nMONIKA ŻMIJ. AKCJA KULTURA, AKCJAKULTURA.PL\nNigdy nie spodziewałam się, że zauroczy mnie opowieść o aniołach, o walce dobra ze złem – przecież ja nie czytam takich książek! Nieuniknione to strzał w dziesiątkę, porządna dawka emocji i magii.\nMAŁGORZATA ŁAZIUK, RECENZJE KNIGOHOLICZKI, RECENZJEKNIGOHOLICZKI.BLOGSPOT.COM\nJeśli lubisz wykreowaną w świetnym stylu paranormalną rzeczywistość, ukazane z pisarską precyzją zderzenie dwóch intrygujących światów i dającą się wyczuć z każdej kartki wielką namiętność, to książka dla ciebie. Ta książka wciąga do ostatniej strony!\nNieuniknione jest książką inną od wszystkich. Po prostu trzeba ją przeczytać, by przekonać się o jej wyjątkowości. Mnóstwo zaskoczeń i emocji gwarantowane!\nZ tak niezwykłą ekipą bohaterów, ekspresywną akcją i emocjami czytelnik nie chce się rozstawać! Gorąco polecam – ta książka to prawdziwy czytelniczy ewenement.\nNATALIA ZDZIEBŁOWSKA, ZANURZ SIĘ W KSIĄŻKACH RODEM Z NIEBIOS, NATALAX3RECENZJE.BLOGSPOT.COM\nTa opowieść jest niezwykła, magiczna. Historia bohaterów wciąga tak bardzo, że nie sposób się od niej oderwać do samego końca. Warto się w niej zatracić.\nMAGDA ZIMNA, CZYTAMY BO KOCHAMY, CZYTAMYBOKOCHAMY.BLOGSPOT.COM\nPrzypomnijcie sobie swoją ulubioną serię książek. Przywołajcie te emocje, tajemnice i miłość. Tęsknicie za tym? Przeczucia Wam to wszystko dadzą, a może coś więcej…\nPAMELA JANIK, MOCNO SUBIEKTYWNA, MOCNOSUBIEKTYWNA.BLOG.PL\nCzytelniku, czy wiesz, co jest nieuniknione? To, że prędzej czy później poznasz tę historię. Nie spodziewałam się tak dobrej historii z zabawnymi dialogami, bohaterką z ciętym językiem i mrokiem zdobiącym każdą stronę książki.\nNATALIA PYCH, KSIĄŻKOWE KOCHA, NIE KOCHA, KSIAZKOWE.PL\nKlimat tajemniczości i grozy, wielkie zakazane uczucie i przeznaczenie z którym nie sposób wygrać – to tylko przedsmak tego, co czeka na was wewnątrz tej książki.\nRomans, tajemnica i zwykłe szkolne życie łączą się w całość, której nie sposób nie polubić. Po zakończeniu pozostaje tylko pytanie: „kiedy kolejny tom?”.\nPATRYCJA WANIEK, KSIAZKOWYSWIATPATRYCJI.BLOGSPOT.COM\nHistoria z pozoru zwykłej nastolatki, która zakochuje się w niewłaściwym i tajemniczym chłopaku. Zaskakująco wciągająca.\nKLAUDIA KOŁODZIEJCZYK, TOTALLBOOKNERD7.BLOGSPOT.COM\nTa powieść jest niesamowita. Amy A. Bartol stworzyła piękną historię, a jej paranormalny klimat wciąga i intryguje. Zostań świadkiem walki dobra ze złem. Polecam!\nSYLWIA STAWSKA, KOBIECE RECENZJE, KOBIECERECENZJE365.BLOGSPOT.COM\nNieuniknione to powieść pełna uroku oraz lekkości, jednak autorka podrasowała ją sporą dawką niebezpieczeństwa i mroku, które działają na czytelnika wręcz obezwładniająco. Daję jej 5! I chcę więcej!\nAmy A. Bartol stworzyła powieść, która zachwyca. Jestem przekonana, że kolejne części również skradną nasze serca.\nANNA JĘDRZEJEWSKA, ŚWIAT KSIĄŻKOWYCH RECENZJI, SWIAT-KSIAZKOWYCH-RECENZJI.BLOGSPOT.COM\nIlustracja i projekt okładki: Krzysztof Krawiec\nCopyright © 2011 Amy A. Bartol\n© for the Polish translation by Wiesław Łożyniak\nMojej mamie, Glorii, wiecznej optymistce, która nigdy nie pozwala, żeby cokolwiek pozostało w czasie przeszłym… a szczególnie jej miłość\nA także Tomowi – za wszystko\nRozdział 1Dzień przeprowadzki\nKiedy przejeżdżam obok stonowanej fasady okazałej wieży zegarowej Crestwood College, uświadamiam sobie, że to właśnie o tym budynku mówi się Gmach Główny. To znak firmowy szkoły, ostemplowują nim wszystko, co ją reprezentuje. Pieczęć z Gmachem Głównym była wytłoczona na zawiadomieniu o przyjęciu mnie na studia. Zapach jesieni wpływa przez otwarte okno samochodu razem z głębokim echem bicia dzwonów, które wyznacza pełną godzinę. Głośny, beznadziejnie smutny dźwięk przyprawia mnie o dreszcze. Zabawne, że coś tak niewinnego jak wieża zegarowa może być jednocześnie urzekające i złowrogie.\nW samochodzie za mną wujek Jim daje mi kilka krótkich sygnałów klaksonem. Patrzę w lusterko wsteczne: wujek pokazuje, żeby na najbliższym znaku „stop” skręcić w lewo. Śmiać mi się chce z jego paranoi: boi się, że przejadę ulicę do akademika, dlatego – żeby go uspokoić – włączam kierunkowskaz. Kampus Crestwood to zaledwie kilka uliczek, więc nawet jeśli przegapię skręt, nie stanie się nic strasznego. Gdybym zdołała się tutaj zgubić, z pewnością nie zasługiwałabym na stypendium, które mi przyznali – myślę sobie, korzystając z lusterka, żeby pociągnąć usta błyszczykiem.\nJadę wolno tunelem utworzonym przez rosnące wzdłuż chodnika stare dęby. Zawsze sądziłam, że będę studiować na większej uczelni – w którymś z dużych miast, na przykład w Nowym Jorku albo Chicago – ale kiedy Crestwood zaoferowało mi pełen pakiet, bez żadnych podchwytliwych warunków, nie mogłam przepuścić tak wspaniałej okazji. No bo co komu po wielkim mieście, skoro człowiek jest w nim ciągle do szczętu spłukany? Poza tym Crestwood regularnie zajmuje wysokie miejsca w krajowych rankingach prywatnych uczelni. A na dodatek w ten sposób zostanę w stanie Michigan, co pozwoli mi częściej odwiedzać wujka Jima. Będę miała do niego tylko kilka godzin jazdy – a on mnie potrzebuje. Jestem jego jedyną rodziną, tak jak on jest moją.\nKiedy pojawia się mój akademik, zaczyna mnie ogarniać niepokój. Nie znam ani jednej osoby w Yeats Hall, w całym Crestwood zresztą też. W zeszłym roku, w trakcie krótkiego zwiedzania uczelni, poznałam kilka dziewczyn, ale byłam wtedy dopiero kandydatką na studentkę, więc ani ja, ani one nie starałyśmy się zaprzyjaźnić. Napływa kolejna fala paniki, a może to raczej żal za wszystkimi znajomymi rzeczami, które za sobą zostawiam. Bez stresu – powtarzam sobie, biorąc głęboki wdech. Tu staniesz się kimś. Wszystko będzie dobrze.\nZnajduję miejsce parkingowe pod cienistym wiązem i wyłączam silnik. Czekam, aż wujek się ustawi. Parkuje swoją furgonetkę w pobliżu mnie, zostawia ją na luzie. Z głośników ryczy Baba O’Riley, wujek kiwa głową do rytmu i wygrywa w powietrzu szaloną partię gitary basowej.\nKiedy indziej coś takiego by mnie przeraziło – tym bardziej że wujek zaczyna przyciągać zdziwione spojrzenia rodziców, którzy taszczą ze swoich samochodów kartony i lampy na biurka. Ale nie dzisiaj. Dziś usiłuję zapisać te chwile w pamięci, bo są kwintesencją wujka Jima.\nWłaściwie wspólnie dorastaliśmy – on i ja. Kiedy mama zmarła wkrótce po tym, jak mnie urodziła, do akcji wkroczył wujek i stał się moim opiekunem. A to nie było takie proste: sam wtedy ledwo przestał być dzieckiem, miał tylko dwadzieścia lat.\nMój wzrok ogarnia twarz Jima, usta synchronizują się z ruchem jego warg, wykrzywionych w grymasie śpiewającego rockmana. Uśmiecham się, bo wiem, że robi to dla mnie. Próbuje mnie rozśmieszyć, żebym się nie denerwowała.\nWysiadam ze starego jeepa i zatrzaskuję drzwi. Udaję, że nie widzę, jak odpadają przy tym drobne kawałki rdzy.\n– Fantastycznie zasuwasz na gitarze – mówię, kiedy wujek wyłącza silnik i uśmiecha się do mnie szeroko przez otwarte okno furgonetki.\n– Wiem, minąłem się z powołaniem. Urodziłem się, żeby być rockmanem. – Wyskakuje z samochodu i staje obok mnie.\n– Niewątpliwie – przytakuję.\nObejmuje mnie ramieniem – przyciska przy tym moje długie kasztanowe włosy – i funduje mi szybki uścisk.\n– Gotowa, żeby się zarejestrować? – Odsuwa sobie dłonią znad czoła ciemnobrązową grzywę, która natychmiast wraca na poprzednie miejsce.\n– Tak jest – potwierdzam i podaję mu wyjęty z torebki grzebień.\nBierze go, uśmiechając się.\n– Wiesz, Evie, co najbardziej w tobie lubię? – pyta.\n– Hmm, to, że się nie pocę?\nUśmiecha się jeszcze szerzej. Kręci głową.\n– To też. Ale i to, że o wszystkim myślisz. Dzięki temu mniej się o ciebie martwię, bo jestem pewien, że zanim się czegoś dotkniesz, zbadasz to pod każdym kątem.\n– A wiesz, co ja w tobie najbardziej lubię?\n– Że jestem muzykalny.\nUśmiecham się, bo oboje doskonale zdajemy sobie sprawę, że Jim totalnie nie ma słuchu.\n– To też – potwierdzam. – Ale i to, że zawsze potrafisz powiedzieć, co trzeba.\n– Spodobało ci się, co powiedziałem? – dopytuje, kiedy ruszamy chodnikiem lekko pod górę, w stronę wejścia do mojego nowego miejsca zamieszkania. – To dobrze, bo ćwiczyłem tę kwestię całą drogę.\n– Zabrzmiało bardzo po rodzicielsku – komplementuję go, a on otwiera drzwi i przytrzymuje, żebym mogła wejść.\n– I o to właśnie chodziło. – Podchodzi do szerokiego mahoniowego stołu w holu.\n– Evie Claremont – mówię do energicznej brunetki siedzącej za stołem w fotelu.\nDziewczyna przegląda listę, potem patrzy na mnie i pyta:\n– Genevieve Claremont?\n– To ja, ale wszyscy mówią na mnie Evie.\nSpogląda na mnie, potem na wujka i szczerzy zęby w uśmiechu. Oboje z wujkiem Jimem udajemy, że nie zauważamy, jak brunetka zaczyna z nim flirtować. Mnie to krępuje, a jego nie interesują dziewczyny w moim wieku. W każdym razie jestem przyzwyczajona, bo zdarza się to często. Sądzę, że każda z moich przyjaciółek w którymś momencie kochała się w wujku Jimie.\nKiedy brunetka zaczyna mu przedstawiać rozmaite nadchodzące wydarzenia z życia akademika, rozglądam się po starym budynku. Wiem, że kiedyś należał do zamożnej rodziny Crestwoodów. Na przełomie XIX i XX wieku ofiarowali go na potrzeby uczelni. Wnętrze nadal było eleganckie: ściany pokryte jasnoniebieską tkaniną, podsufitowe gzymsy, zdobione ciemnobrązowe boazerie, witraże w oknach.\nWujek Jim daje mi kuksańca, a potem wręcza nowe klucze i wskazuje brodą klatkę schodową.\n– Milusia, co? – drażnię się z nim, kiedy wspinamy się na drugie piętro.\nKręci głową, udaje, że nie wie, o co mi chodzi.\nZnajdujemy pokój. Wchodzę i kładę torebkę na niskim stoliku przy drzwiach. W środku pełne umeblowanie: łóżko, biurko, komoda, stolik nocny i mała lampa. Umywalka i toaletka to jedyne dodatkowe wyposażenie.\n– Dom. – Wujek Jim rzuca mi pełne otuchy spojrzenie. Pewnie wyczuwa moje czarne myśli, bo dodaje szybko: – Nie martw się, jak przyniesiemy tu twoje rzeczy, nie będziesz czuła się obco.\n– Nie martwię się. – Uśmiecham się nieszczerze.\n– No to chodźmy. – Obejmuje mnie ramieniem i lekko popycha w stronę drzwi. – Weźmiemy bagaże.\nŚciągamy wszystkie klamoty z furgonetki i tachamy je po schodach. Potem zostaję w pokoju i zaczynam się rozpakowywać.\n– Gdzie mam postawić ten karton? – Wuj dyszy ciężko i chwieje się w drzwiach.\n– A co w nim jest?\n– Sądząc po ciężarze: albo szczątki twojego byłego chłopaka, albo… książki.\nPrzyciska przód pudła do ściany, żeby nie upadło.\n– Ach, to pewnie książki. Wszyscy moi eks są pochowani w ogródku za domem. Życzę ci więc miłych snów, jak wrócisz dziś wieczorem – odpowiadam ze znaczącym uśmiechem. Stawiam budzik na nocnym stoliku. – Rzuć to po prostu gdzieś obok biurka, dzięki.\nCiężko przechodzi przez pokój i ciska pudło, które upada z hukiem.\n– Zastanawiałem się, co się stało z tym ostatnim. Z tym, co zabierał cię do kina…\nOciera pot z czoła rękawem T-shirtu z zespołem Ramones. Biedny, stojący pośrodku Dee Dee Ramone jest całkiem mokry.\n– Miał na imię Greg. I tak jak mówiłam, spoczywa w ogródku.\n– Bardzo dobrze, nigdy go nie lubiłem – mówi. – Potrzebujesz pomocy przy rozpakowywaniu? – Wskazuje rozstawione po całym pokoju pudła.\n– Nie jestem jeszcze pewna, gdzie wszystko wyładuję. Powinnam się tym zająć sama – stwierdzam, choć to brzmi bardziej jak pytanie.\n– Podłączę internet, żebyś mogła wysyłać maile i surfować. – Wyjmuje laptopa i kładzie go na biurku.\n– Dzięki. Jutro zapiszę się na zajęcia. Dam ci znać, jak mi poszło – obiecuję.\nWujek omija lokalną sieć akademika i instaluje mi własny dostęp do Internetu i firewalla. Dzięki temu zachowam minimalną prywatność. Nauczył mnie tego, więc mogłabym zainstalować sobie sama, ale fajnie, że się tym zajął.\nKończy i zwraca ku mnie szaroniebieskie oczy. Uśmiecha się zwycięsko. Myślę, że matka też miała taki kolor oczu – jak jej brat i ja, ale w tej sprawie muszę polegać na starych ziarnistych fotografiach. Jeśli chodzi o inne cechy mojego wyglądu: kasztanowe włosy, wysoka, szczupła sylwetka mogą pochodzić od ojca i jego rodziny. Trudno jednak potwierdzić tę teorię, bo nie wiemy, kim jest.\nWujek się rozgląda. Nie zostało mu zbyt wiele do roboty. Uśmiech znika z jego twarzy.\n– Masz komórkę – stwierdza, jakby odhaczał sprawy na rodzicielskiej liście kontrolnej. – W razie czego dzwoń. Masz jakieś pieniądze?\n– Już mi dałeś – odpowiadam, bo sięga do kieszeni po portfel. Kładę mu dłoń na ramieniu, żeby go powstrzymać. – Mam nawet więcej kasy, niż potrzeba na tyle piwa i narkotyków, ile zamierzam wlać i zażyć w ramach eksperymentów. Jak wszystko przepuszczę na hazard w Internecie, dam ci znać.\nUśmiecha się do mnie. Robią mu się przy tym zmarszczki w kącikach oczu.\n– Evie, czy mówiłem ci już kiedyś, jak bardzo jestem z ciebie dumny? – pyta łagodnym, pełnym czułości głosem.\nPoliczki oblewa mi rumieniec.\n– Och, raz czy dwa. W każdym razie teraz, kiedy nie będzie mnie w domu, spokojnie skupisz się na tych wszystkich rzeczach, które odkładałeś… Może zarejestruj się na portalu randkowym. Ale nie sprawdzaj zbyt starannie swoich partnerek, bo to odbiera całej sprawie urok tajemniczości.\nSmutne, ale nie potrafię sobie nawet przypomnieć imienia jego ostatniej dziewczyny. Wujek Jim od dłuższego czasu z nikim się nie spotyka i sądzę, że to przez jego pracę. Zajmuje się najczęściej sprawami rozwodowymi, a szczególnie zdradzającymi małżonkami. Zdobywa dostęp do komputerów tych oszukujących mężów i żon, a potem kopiuje zawartość twardych dysków. Zawsze za zgodą swojego zleceniodawcy, czyli podejrzewającego partnera, bo komputer zwykle jest wspólny. Potem, już na spokojnie, przekopuje się przez maile i konta bankowe. Ktoś mógłby powiedzieć, że nasza mikroskopijna rodzina utrzymuje się na powierzchni dzięki niewierności. Chciałabym wierzyć, że właśnie dlatego wujek Jim nie umawia się na randki, że wycofał się z gry, by poświęcić się mojemu wychowaniu.\n– Za ten wstrętny żarcik zamieniam twój pokój w domową siłownię. Jak przyjedziesz do domu w odwiedziny, będziesz musiała spać na ławeczce treningowej.\n– Jak śmiesz! – odpowiadam z udawaną wściekłością, próbując ukryć niepokój.\nOn zaraz odjedzie, a ja tu zostanę. Zawsze byliśmy razem, we dwójkę. Zawsze mogłam na niego liczyć. Kiedy uświadamiam sobie, że teraz wszystko będzie inaczej, w oczach stają mi łzy. Wujek Jim je zauważa.\nGdy wypowiada te słowa, wpadam w panikę, więc zaczynam sprawdzać swoją własną rodzicielską listę kontrolną.\n– Zrobiłam zakupy wczoraj, więc powinieneś mieć zapasy jedzenia na co najmniej tydzień. Kupiłam ci nowe maszynki do golenia i włożyłam je do szuflady w łazience. Aha, i zaniosłam twój garnitur do pralni chemicznej. Musisz pamiętać, żeby go odebrać w środę, bo w piątek masz być w sądzie na sprawie rozwodowej Hendersona.\n– Będę pamiętał – mówi z pobłażliwym uśmiechem.\n– Kocham cię – szepczę, biorąc głęboki wdech, żeby powstrzymać łzy.\nWidzę w jego oczach ślad niepokoju, gdy dodaje:\n– Chciałbym, żebyś do mnie zadzwoniła, jeśli znów zaczniesz mieć te koszmarne sny.\n– Myślę, że w czasie pobytu tutaj znikną – mamroczę, wpatrując się w podłogę.\n– Ale jeśli nie znikną, chcę, żebyś do mnie zadzwoniła – upiera się wujek i dotyka mojego policzka.\n– Okej – odpowiadam cicho, a on opuszcza rękę.\n– Muszę ruszać w drogę, nie chciałbym trafić na godziny szczytu w pobliżu Ann Arbor – mówi z wymuszoną radością w głosie. – Wszystko świetnie ci się tu ułoży. Będziesz czuła się dobrze w Crestwood, Evie. – Uśmiecha się uspokajająco.\n– No tak, masz rację. Będzie fantastycznie – odpowiadam z wymuszonym zapałem. – Tak czy siak, powinieneś już jechać. Nie daj się korkom. Odprowadzę cię – mówię i udaję, że za chwilę wcale nie zacznę wypłakiwać sobie oczu.\nTrzymam wujka za rękę i odprowadzam go do samochodu. Robimy potężnego niedźwiedzia, potem Jim wsiada do auta.\n– Niedługo przyjadę, okej? – rzuca przez otwarte okno.\n– Już nie mogę się doczekać – odpowiadam z cieniem uśmiechu na twarzy.\nUruchamia silnik, a ja zagryzam dolną wargę, żeby nie drżała. Kiedy widzę, jak uśmiecha się do mnie, ogarnia mnie strach. Wujek lekko do mnie macha. Odpowiadam tym samym, choć trochę mi się trzęsie ręka. Kiedy furgonetka znika z pola widzenia, wracam powoli na górę.\nPrzekręcam klucz w zamku i otwieram drzwi. Już mam wejść, gdy nagle zastygam bez ruchu. Widzę, jak po ścianie szybko przesuwa się cień. Jestem przerażona.\n– Halo? – wołam, ale nikt nie odpowiada.\nPrzecieram oczy, mrugam kilka razy i zamykam drzwi. Podbiegam do okien na przeciwległej ścianie i wypatruję kogoś, kto byłby na zewnętrznych schodach pożarowych. Ale nikogo nie ma. Ciężka żelazna kratka podestu jest gdzieniegdzie pokryta rdzą, najwyraźniej dawno nikt tamtędy nie chodził.\nWzdycham. Odwracam się od okna i ogarniam pokój wzrokiem. Spoglądam na gołe ściany i puste półki, które mogłyby należeć do kogokolwiek. To jakby patrzeć na białe płótno, tak jakby osoba, którą jeszcze przed chwilą byłam, ze wszystkimi żywymi kolorami, misternymi kształtami i skomplikowaną fakturą obrazu, przedstawiającego moje dotychczasowe życie, nie miała już głosu ani przyszłości. Mówię sobie, że muszę się rozpakować, wtedy poczuję się normalnie.\nWybieram karton stojący przy umywalce i zaczynam wyjmować z niego rzeczy. Stawiam na nocnym stoliku oprawioną fotografię mnie i wujka Jima. Nagle wystrasza mnie odgłos z wieży zegarowej Gmachu Głównego. Zegar wybija pełną godzinę. Bim… bim… bim… trzecia po południu. Głębokie brzmienie dzwonu złowieszczo rozdziera powietrze. Mam nadzieję, że nie słychać go w nocy, bo to może być mocno denerwujące – myślę i próbuję ustawić budzik według zegara na wieży.\nPotem układam ubrania w szufladach. Zostało mi jeszcze trochę czasu, zanim pójdę do Sage Center. Zajęcia wprowadzające dla pierwszoroczniaków zaczynają się o czwartej. Mam plan, żeby dotrzeć tam punktualnie, wślizgnąć się na tył audytorium i znaleźć jakieś miejsce. Myśl o tym, że wcześniej miałabym się sama kręcić po holu, jest mało zachęcająca. To byłoby niezręczne, okropne. Rozścielam łóżko i kładę się na miękkiej narzucie. Trochę mi lepiej, gdy czuję zapach prześcieradła… domu. Ziewam ze zmęczenia, powieki mi opadają. Ostatnio nie spałam dobrze. W ogóle staram się nie spać. Kiedy śpię, mam koszmary – wydaje mi się, że tonę. Znów ziewam, z trudem wstaję. Szukam kolejnego pudła do rozpakowania, żeby się całkiem nie rozłożyć… Chcę być skrajnie wyczerpana, zanim zasnę. To zmniejsza prawdopodobieństwo, że mój koszmar wróci.\nPrzy umywalce znajduję jeszcze małe pudło. Mocuję się z taśmą klejącą. Kiedy próbuję ją zerwać, lepi mi się do rąk. Niosę pudełko do biurka i stawiam obok lampy. Z kieszeni dżinsowej spódnicy wyciągam nożyk i wysuwam ostrze.\nZa oknem gwałtownie porusza się jakiś cień, przez moment przesłania słoneczne światło. To mnie rozprasza, spoglądam w górę. W następnej chwili czuję piekący ból, a na karton skapuje krew. Spłukuję dłoń zimną wodą.\nNiezbyt głęboko. Może wystarczy plasterek, kiedy już uda mi się powstrzymać krwawienie – myślę. Znajduję mały ręcznik, przewiązuję nim ranę i otwieram apteczkę, którą wcześniej sama wyposażyłam. Szarpię się z opakowaniem plastrów i jednocześnie przyciskam rozcięcie na palcu. Czuję pulsowanie, tak jakbym przecięła tętnicę. Czerwona plama przesiąka przez białawą frotkę.\nStaram się nie zwracać uwagi na pulsujący ból. Znów podchodzę do okna sprawdzić, czy kogoś tam nie ma. Po raz kolejny zaglądam na schody pożarowe. Jestem na drugim piętrze. Podest znajduje się co najmniej siedem metrów nad ziemią. Bez drabiny wejść się nie da. Wystawiam głowę przez okno. Rozglądam się. Z góry też nikt się nie dostanie. Dziwne to wszystko. Zamykam okna.\nJestem tak zmęczona, że zaczynam mieć przywidzenia – myślę, pocierając oczy zdrową ręką. Wracam na łóżko. Zwalam się na nie tak, żeby się gapić w świeżo pomalowany biały sufit. Ziewam, odwracam głowę i patrzę na zegar. Na sekundę zamykam powieki i przez moment mam wrażenie, że dryfuję. Otwieram szeroko oczy, przyciągam do siebie jedną z poduszek i obejmuję ją, by poczuć się lepiej. Znów spoglądam na zegar i walczę z sennością.\nDlaczego w tym pokoju jest tak zimno? – dziwię się, gdy obracam się na bok. Wręcz lodowato… Otwieram oczy. Mam wilgotne policzki. Pode mną płytki PCV ułożone są w beżowo-szarą szachownicę, smutno rozciągającą się we wszystkich kierunkach. Dotykam opuszkami palców bolącej szczęki i podnoszę twarz znad lepkiej kałuży na podłodze. Grube linie krwi jak łzy opadają z mojej szyi na elegancką bluzkę.\nWokół mnie rozbrzmiewa piękna, słodko rezonująca muzyka, przerywana od czasu do czasu zgrzytliwym, brzęczącym odgłosem, od którego kręci mi się w głowie. Jestem zdezorientowana i czuję mdłości. Rozglądam się za źródłem tych dźwięków.\nMoje spojrzenie zatrzymuje się na najpiękniejszej twarzy, jaką kiedykolwiek widziałam. Ale te idealne rysy pokrywa zakrzepła krew. Szerokie strugi krwi wypływają z obu kącików ust mężczyzny, przez co w jego twarzy jest coś budzącego grozę. Kiedy mnie dostrzega, jego wargi powoli wykrzywiają się w uśmiechu.\nStrach, niczym dusząca pętla, odcina mi dopływ powietrza do płuc i nie pozwala się odwrócić od tego człowieka. Mężczyzna łagodnie unosi moją rękę. Delikatnie rozwiera mi palce. Na znoszonym rzemyku w mojej dłoni błyszczą małe srebrne zawieszki. Chwytają światło, które odbiera mi ten piękny potwór.\nSłyszę szept, podobny do mojego własnego: „Spruj tkaninę życia, a stracisz żołnierza, kochanka, przyjaciela. Zawsze tu byłem… zawsze tu…” Bim… „Nie mogę tego powstrzymać”. Bim… „Nie mogę…”\nRozdział 2Kurs przygotowawczy\nGwałtownie otwieram oczy i podrywam się z łóżka. Dyszę ciężko, jakbym przebiegła kilka okrążeń. Instynktownie dotykam policzka dłonią, żeby sprawdzić, czy jest na nim coś w rodzaju krwi. Patrzę na opuszki palców i kiedy okazuje się, że są jednak czyste, zwieszam głowę. Ręka opada mi na pierś, wyczuwam galopujący rytm serca.\nZdezorientowana podnoszę głowę i próbuję się skoncentrować na zegarze stojącym przy łóżku. Już czwarta – moje myśli krzyczą, a serce przyspiesza chyba trzykrotnie. – Kurs przygotowawczy dla pierwszorocznych…\nSpanikowana zwlekam się z łóżka i niepewnie podchodzę do umywalki. Odkręcam kran i polewam twarz wodą, żeby się obudzić. Po chwili przestaję. Mrugam i podsuwam pod oczy palec, ale nie mogę odnaleźć tego miejsca, w którym się zacięłam. Rana zniknęła – na skórze nie ma żadnego śladu, niczego, co by wskazywało, że skaleczyłam się nożykiem do kartonu.\nCzy to mi się przyśniło? – zastanawiam się, a wyczerpany umysł wciąż walczy, żeby rozbudzić się w pełni. – Nie – myślę i biorę w dłoń ręcznik, którym przedtem owinęłam palec. – Cały jest w mojej krwi. – Rozglądam się po pokoju. Szukam rozwiązania zagadki i znów spoglądam na zegar. Jest już po czwartej. – Opuszczam zajęcia przygotowawcze!\nPospiesznie spoglądam na swoje odbicie w lustrze. Staję na palcach, bo chcę sprawdzić, czy dżinsowa spódnica wygląda odpowiednio na ten kurs. Próbuję ją rozciągnąć. Jest jeszcze krótsza, niż sądziłam, ale naprawdę nie mam czasu na przebieranie się. Pasuje dobrze do pozbawionego rękawów topu. Paroma szybkimi ruchami poprawiam makijaż.\nZamykam na klucz drzwi do pokoju i przechodzę przez krótki korytarz prowadzący do głównego holu na drugim piętrze. Zbiegam po schodach do recepcji i kieruję się do szklanych drzwi. Popycham jedno skrzydło, przechodzę i gdy je puszczam, słyszę, jak zamyka się za mną ze stuknięciem. Biegnę chodnikiem w stronę audytorium.\nPrawie natychmiast daje mi w kość popołudniowe słońce zmieszane ze stresem i wysiłkiem… A mógł to być przyjemny spacer po kampusie – myślę sobie, gdy wsłuchuję się w swój ciężki oddech.\nDrzewa na kampusie zasadzono jedno przy drugim, tak żeby przekształcić alejki w sklepione korytarze zieleni. W gęstej koronie liści, która rozciąga się wysoko nad moją głową, znajdują się gniazda niezliczonych ptaków. To byłaby naprawdę piękna przechadzka na łonie natury, gdybym nie była tak spóźniona. Zazdroszczę ptakom umiejętności latania, szczególnie gdy słyszę ich śpiew przebijający się przez odgłosy mojego sapania.\nPokonuję sprintem ostatnie stopnie schodów prowadzących do Sage Center i wbiegam do audytorium, zanim jakaś starsza kobieta z kwaśnym wyrazem twarzy zamyka drzwi. Uśmiecham się przepraszająco, gdy dostrzegam jej pełne dezaprobaty spojrzenie.\n– Wszyscy już tam są, moja droga. – Wskazuje drzwi w tylnej części holu.\nPotrzebuję chwili, by uspokoić oddech. Dotykam brzucha. Czuję nagły niepokój. To nie jest głód ani zdenerwowanie. To raczej takie uczucie, jakby siedziało się w samolocie, który wpadł w turbulencje. Chociaż nie… Czuję, jakby coś w środku popychało mnie do przodu. Chyba wychodzę z formy, skoro tak dziwnie się czuję po przebiegnięciu paruset metrów.\nPrzechodzę przez hol, który na szczęście jest klimatyzowany. Nie byłam wcześniej w tym budynku. Rozglądam się wokół; staram się nie robić gapowatej miny. Jest niezwykły. Całą długość frontowej ściany gmachu zdobią finezyjne witraże, które skupiają światło słoneczne na małej fontannie pośrodku marmurowej posadzki. Rozbłyski odbitego światła tańczą na ścianach i suficie i mienią się na pięknej rzeźbie z brązu w wodnych kaskadach. Gdy zbliżam się do fontanny, czytam napis na brązowej plakietce umieszczonej u podstawy: „Dar rodziny Wellingtonów”.\nZapatrzona w tekst tabliczki potykam się o eleganckie szerokie schody, które prowadzą do balkonów na drugim piętrze. Czerwienię się i patrzę wkoło, czy ktoś zauważył moje faux pas, ale pomieszczenie jest puste, ponieważ wszyscy weszli już do środka.\nPrzechodzę pospiesznie do ciężkich drewnianych drzwi w tylnej części holu. Otwieram je i przystaję na chwilę zaraz za progiem. Niezbyt dobrze widzę, bo w audytorium jest ciemniej niż na zewnątrz. Zanim jeszcze moje oczy przystosowują się do półmroku, zdaję sobie sprawę, że popełniłam kolejną poważną gafę. Słyszę trzask zamykających się za mną drzwi. Na ten odgłos część studentów siedzących najbliżej odwraca się i przygląda mi z zaciekawieniem. Z powodu tych wszystkich niezręczności czuję się jak fajtłapa. Na próżno szukam jakiegoś wolnego miejsca, żeby nie zwracać na siebie uwagi.\nKtoś, kto siedzi kilka rzędów niżej, macha do mnie ręką.\n– Genevieve… Genevieve – słyszę głośny szept.\nPrzesuwam się do przodu. Gdy rozpoznaję tego człowieka, waham się i wzdrygam. Chłopak, który pozdrawia mnie z takim niepohamowanym zapałem, to jedyna osoba, którą poprzednio poznałam w Crestwood. Alfred macha ręką i wymownie wskazuje miejsce obok siebie, mniej więcej w połowie wysokości auli. Zamykam na chwilę oczy, żeby nie widzieć twarzy studentów, którzy przyglądają mi się już całkowicie otwarcie.\nPrawie nie znam Alfreda. Latem przed przyjazdem do Crestwood zostałam zaproszona na wieczorek pod hasłem „przełamujemy lody”. Matka Alfreda Stadnisha zaprosiła wszystkich potencjalnych pierwszorocznych do ich domu. Miała nadzieję, że jej syn znajdzie nowych przyjaciół jeszcze przed rozpoczęciem semestru. Teoretycznie bardzo fajny pomysł, ale okazałam się jedynym gościem, który skorzystał z zaproszenia. Przyjacielskie spotkanie zamieniło się w przesłuchanie. Zamiast więc poczuć uroki przełamywania lodów, siedziałam tam jak w zamrażarce.\nKiedy przy tamtej okazji poznałam Alfreda, nie był zbyt rozmowny. Raczej pozwalał matce mówić za siebie. Prawdę powiedziawszy, trochę się o niego martwię, bo przy nim nawet ja sprawiam wrażenie towarzyskiej szczebiotki. Mając niecałe metr siedemdziesiąt wzrostu przy wadze niewiele ponad sześćdziesiąt kilo, może stać się kozłem ofiarnym w akademiku pierwszoroczniaków.\nUśmiecham się sztucznie. Gdybym próbowała teraz unikać Alfreda, gdy już wie, że go zauważyłam, zrobiłabym mu straszny obciach. Przedzieram się więc w jego stronę.\n– Cześć, Alfred, jak tam wakacje? – pytam, zajmując miejsce obok niego.\n– Słabo. Nic szczególnego nie robiłem, doskonaliłem różne formy obijania się – odpowiada ze śmiechem. – Miałem nadzieję, że cię tu spotkam. Jesteś jedyną znaną mi osobą w Crestwood.\n– O, naprawdę? – Staram się brzmieć przyjaźnie. – No to mamy coś wspólnego: ja też jestem tu solo. Przegapiłam coś ważnego?\n– Nie, dopiero zaczynają nas tu kisić. Nie rozpoczęło się jeszcze na dobre, więc możesz wrzucić na luz. – Alfred musiał zauważyć moją sztywną postawę.\nRobię głęboki wydech.\n– Dzięki. – Czuję nieoczekiwaną wdzięczność, że mam się do kogo odezwać. Rozsiadam się wygodniej i próbuje ochłonąć, ale wciąż mam to dziwne uczucie w brzuchu, jakby fruwały mi tam motyle.\n– Pamiętaj, żeby wyłączyć komórkę. Ogłosili, że będą zabierać telefony, które zadzwonią. Kompletna brednia, jakbyśmy ciągle byli w liceum – szepcze Alfred, kręcąc głową.\nSięgam do torby i wyciszam komórkę.\n– Mogę się założyć, że okablowani dostali szału. – Uśmiecham się, bo mam na myśli osoby, które zawsze noszą na uchu słuchawkę Bluetooth, nawet kiedy z niej nie korzystają.\nAlfred uśmiecha się znacząco.\n– O, szkoda, że nie widziałaś, jak esemesowcy rzucają się do telefonów, żeby je wyciszyć. Wyobrażasz sobie, co by było, gdyby gorliwy esemesowiec musiał oddać komórkę? Świat by mu się zawalił. Jak żyć bez „LOL”, „siema”, „nara”?\nOboje wybuchamy śmiechem, a wokół kącików niebieskich oczu Alfreda tworzą się sympatyczne zmarszczki.\nŚwiatła w audytorium przygasają i tłum powoli cichnie, gdy dziekan do spraw studenckich odzywa się z podium na środku sali. Następuje to, czego można się spodziewać po zajęciach organizacyjnych: krótkie omówienie historii uczelni, ogólne nakreślenie jej tradycji i rzut oka na kodeks zachowania. Ziew.\nKiedy dziekan kończy przemawiać, przedstawiciel administracji wyjaśnia sprawy związane z rejestracją studentów. Będzie prowadzona w kolejności alfabetycznej – według pierwszej litery nazwiska. Jako „C” – od Claremont – będę się zapisywać rano przed większością studentów pierwszego roku. Uśmiecham się, bo wiem, że to spore ułatwienie – bez trudu dostanę się na najbardziej pożądane zajęcia.\nNastępnie zwracają się do nas przedstawiciele bractw studenckich obecnych na kampusie. Jeden ze studentów mówi o różnych rodzajach działalności prowadzonej przez korporacje należące do systemu greckiego. Alfred gorączkowo robi notatki, mozolnie dokumentuje tę prezentację swoim iPhone’em. Nagle ogarnia mnie przypływ uczuć opiekuńczych w stosunku do Alfreda. Wyobrażam go sobie na łasce jakiegoś apodyktycznego studenta wyższych lat, który cierpi na kompleks Boga i wyżywa się na pierwszoroczniakach podczas otrzęsin. Nie jest to zbyt przyjemna wizja. Alfred wydaje się młodszy ode mnie, choć nie może być między nami różnicy wieku, bo oboje zaczynamy pierwszy rok. Może to wrażenie wynika z tego, że jest taki drobny. Skoro najwyraźniej uważa mnie za przyjaciółkę, nie zaszkodzi mieć go na oku, choćby po to, żeby sprawdzić, czy dobrze przystosowuje się do uczelnianego życia.\nTłumię ziewanie i zaczynam błądzić wzrokiem po ludziach siedzących w pobliżu. Moje spojrzenie zatrzymuje się na czyichś szerokich, bardzo męskich ramionach, kilka rzędów przede mną, po skosie. Spoglądam wyżej, na linię szyi, zarys mocnej szczęki, pełne usta, które mogłabym opisać tylko jako zmysłowe… Prosty nos, jak zauważam, i te oczy, tak bardzo… bardzo… rozgniewane? Może lepiej „wściekłe”, bo właśnie piorunuje mnie wzrokiem.\nRumienię się, a moje serce przyspiesza na widok tego złośliwego spojrzenia. Odwracam głowę, żeby sprawdzić za sobą, kto mógł zdenerwować to wcielenie doskonałości. Ale wydaje się, że poza mną nie ma w pobliżu żadnego obiektu tej nienawiści. Zmieszana patrzę na niego raz jeszcze, żeby sprawdzić, czy nadal ma taki sam wzrok. Policzki czerwienią mi się jeszcze bardziej, gdy dostrzegam, że wyraz jego twarzy ani trochę się nie zmienił.\nCo się dzieje z tym seksownym typem? – zastanawiam się. Wygląda jak dziecko, któremu ktoś połamał wszystkie kredki.Szybko odwracam wzrok, zanim roztopię się z gorąca. Kto to jest? Żeby nie myślał, że go obserwuję, staram się zerkać na niego ukradkiem, że niby tak ogólnie to rozglądam się po sali. Może go znajdę w spisie studentów pierwszego roku.\nDostałam książeczkę ze zdjęciami i życiorysami wszystkich pierwszoroczniaków. Przysłano mi ją pocztą do domu, a ułożyły ją kobiety z Klubu Matek w Crestwood. Wyszukałam siebie i zobaczyłam swoje maturalne zdjęcie, które kazano mi dołączyć, kiedy składałam papiery na uczelnię. Obok fotografii zamieszczono krótki opis moich szkolnych osiągnięć, który, jak rozumiem, też sporządzono na podstawie dokumentów wysłanych na uczelnię.\nNajwyraźniej prywatność nie jest najważniejszą wartością w Klubie Matek, ale w tym przypadku wykorzystam to na swoją korzyść. Jestem tak skupiona na moim planie, że ledwo dociera do mnie informacja o spacerze nad jezioro Arden zaraz po zajęciach przygotowawczych. Czy kobieta na podium powiedziała, żeby odszukać własną grupę? Ludzie w audytorium podnoszą się i zaczynają kłębić wokół wyjść.\n– Chyba musiałam przysnąć pod koniec. O co to chodziło z tym jeziorem Arden? – pytam Alfreda, kiedy wstajemy z miejsc.\nRozkłada ramiona i mówi:\n– Och, mamy poszukać swoich grup przed spacerem nad jezioro, tuż obok kampusu. Taka tradycja w Crestwood, pierwszy rok chodzi tam na grilla. Twoja grupa pewnie będzie tam – wskazuje – z tymi z alfabetu. Ty jesteś na „C”, prawda? – pyta.\nPodążam za jego wzrokiem i trafiam spojrzeniem na grupę studentów zebranych przy bocznych drzwiach audytorium. Wszyscy ściskają swoje BlackBerry, podkręcając na nowo głośność dzwonków telefonów.\n– Tak – potwierdzam trochę nieobecna. – Jestem na „C”.\nDalsze słowa Alfreda zwyczajnie mi ulatują, bo mimowolnie przestaję go słuchać. Cała moja uwaga skupia się na idealnych rysach tego wściekłego faceta, którego widziałam wcześniej. Stoi nonszalancko oparty o drzwi wejściowe, otoczony przez dziewczyny o twarzach oblanych rumieńcami i pełnymi uwielbienia. W tej paczce adoratorek znajduje się też fajna mała blondyneczka, która bawi się krótko przyciętymi włosami i zalotnie trąca swojego rozmówcę w ramię w związku z czymś, co powiedział. Następnie puka w podkładkę do pisania, którą chłopak trzyma w ręku, a ja zastanawiam się, czy ten koleś okaże się naszym przewodnikiem podczas spaceru nad jezioro.\nRobię kilka kroków w stronę swojej grupy i zatrzymuję się, bo przydarza mi się coś niezwykle dziwnego. Uczucie trzepotania i nieważkości w brzuchu, które towarzyszy mi od chwili przyjścia do audytorium, nasila się. Mam wrażenie, że w moim wnętrzu podrywają się do lotu motyle o aksamitnych skrzydłach.\nBezwiednie robię jeszcze jeden krok w stronę grupy, ale zatrzymuję się, kiedy słyszę słowa Alfreda, pokazującego w innym kierunku:\n– To chyba moja grupa, ci, co tam stoją. Szkoda, że nie idziemy razem. Może uda nam się coś wspólnie zjeść, kiedy dojdziemy nad jezioro? – pyta, a przy wypowiadaniu ostatnich słów wpatruje się w czubki swoich butów.\nRobi wrażenie osoby naprawdę bezbronnej. Ogarniają mnie jeszcze silniejsze matczyne uczucia.\n– To dobry pomysł, Alfredzie… Hm, masz jakąś ksywkę? Coś mniej sztywnego niż Alfred? – pytam, a on wpatruje się we mnie, nic nie odpowiadając. – No wiesz, jakieś imię, którego używali koledzy z twojego miasta – ciągnę dalej.\n– Ymm… Wszyscy koledzy mówią na mnie Alfred.\nUśmiecham się i przewracam oczami.\n– Nikt nie nazywa cię Al albo Fred? Albo jakoś jeszcze inaczej, żeby ktoś nie pomyślał, że wołają dziadka?\n– No nie, po prostu Alfred – mówi, odwzajemniając mój uśmiech.\n– Cóż, skoro mamy być przyjaciółmi i skoro ja będę chciała, żebyś mówił na mnie Evie, a nie Genevieve, to byłoby słodko, gdybym mogła cię nazywać jakoś mniej oficjalnie… Może Freddie? – proponuję i mam nadzieję, że nie będzie się sprzeciwiał.\n– Dobra, może być… Fajnie… Freddie – śmieje się do mnie, najwyraźniej trochę oszołomiony.\n– Okej, chodźmy i przyłączmy się do naszych grup. – Rozglądam się dookoła.\nMoja grupa jest chyba gotowa do wyruszenia, ale zanim do niej dołączam, rzucam badawcze spojrzenie na Freddiego. Wygląda, jakby się szykował do marszu z faszystowskim dyktatorem, a nie do spaceru nad jezioro. Białą koszulę z grubej oksfordzkiej bawełny ma dokładnie zapiętą pod szyją i wpuszczoną w szorty koloru khaki, podtrzymywane granatowym paskiem. Odruchowo rozpinam górny guzik jego koszuli. Potem mierzwię mu idealną fryzurę z przedziałkiem, bo przypomina włosy ludzika Lego.\n– No. – Oddycham z ulgą. – Teraz lepiej. I jeszcze wyjmij koszulę ze spodni. Widzimy się nad jeziorem.\nFreddie odchodzi uśmiechnięty. Po drodze wyciąga koszulę, która o dziwo nie jest wygnieciona, mimo że tkwiła wciśnięta w szorty.\nPodchodząc powoli do swojej grupy, badam twarz przystojnego przewodnika, stojącego w tej samej pozycji przy drzwiach. Kiedy zbliżam się do niego, nasze spojrzenia spotykają się, a on pochmurnieje.\nTo chodzi o mnie! – myślę z niepokojem. To mnie tak nienawidzi! Może lubi tylko blondynki? Nerwowo bawię się kosmykiem włosów i omiatam wzrokiem stojących przede mną ludzi. Szukam kogoś wysokiego, za kim mogłabym stanąć – kogoś, kto zasłoni przed jego wzrokiem moją sylwetkę metr siedemdziesiąt pięć. Namierzam jakiegoś drągala i wciskam się za niego.\nZachowujesz się jak tchórz, zupełnie idiotycznie i irracjonalnie – próbuję podnieść się na duchu. – Coś pewnie źle odczytujesz. On cię wcale nie nienawidzi; nawet cię nie zna. Może ma zły dzień, a może przypominasz mu kogoś, kogo nie znosi.\nZnów czuję to dziwne trzepotanie w brzuchu. Mam wrażenie, że coś lekko popycha mnie w kierunku wyjścia – w kierunku przystojniaka. Wyglądam zza „męskiej ściany”, za którą tak strategicznie się schowałam, i widzę, że tamten podchodzi w moją stronę. O cholera! Nadchodzi! Zbieram siły.\nKilka sekund później stoję twarzą w twarz z najbardziej olśniewająco piękną osobą, jaką kiedykolwiek widziałam. No cóż, może nie „twarzą w twarz”, bo jest ode mnie co najmniej dziesięć centymetrów wyższy. Stoi tak blisko, że muszę wyciągnąć szyję, żeby spojrzeć mu w oczy. Są zielone, a na obrzeżach niemal szare.\nNachyla się do mojego ucha i zaczyna mówić. Jego oddech porusza moje włosy.\n– To nie jest twoja grupa i pora już, żebyś stąd poszła.\nGłos ma jak z jedwabiu, ale jest w nim coś dziwnego. Echo jego słów dźwięczy w mojej głowie. Wciąż je słyszę, podobnie jak syczący odgłos szeptu, który trwa nadal, mimo że jego wargi przestały się poruszać, a oddech nie łaskocze już moich włosów. Po grzbiecie przebiega mi lekki dreszcz strachu, a wszystkie włoski na karku się prostują. Cofam się o krok i patrzę na jego cudowną twarz. W jego oczach dostrzegam zniecierpliwienie.\n– Skąd wiesz, że pomyliłam grupy? Czy my się znamy? – marszczę brwi ze zdziwienia i nie próbuję nawet ukryć irytacji w głosie.\nPrzez chwilę zastanawia się nad moimi słowami i w jego oczach widać cień dezorientacji. Wydaje się zaskoczony moją reakcją. Prawdopodobnie jest przyzwyczajony, że wszyscy robią to, co im rozkaże. Założę się, że kobiety ustawiają się w kolejce i czekają na okazję, żeby sprawić mu przyjemność.\n– Jak się nazywasz? – pyta łagodnym, ale stanowczym tonem, nachylając się znów do mojego ucha. Sztywnieję, bo po raz kolejny jego głos dobiega mnie pod postacią syczącego dźwięku.\n– A ty? – odparowuję. – Mefistofeles? I co się dzieje z twoim głosem? Skóra mi od niego cierpnie. – Rozcieram ramiona, żeby pozbyć się gęsiej skórki.\nMało tego, że jego głos jest denerwujący. Po prostu brzmi jak zniewaga. Czuję, jakby mnie od niego swędział mózg, a nie mogę przecież podrapać się przez czaszkę.\nZ radością dostrzegam, że go wystraszyłam. Dobrze to ukrywa, ale powiększyły mu się oczy, a źrenice zwęziły. Gdybym nie była tak na nich skupiona, mogłabym to przegapić. Jego twarz traci groźny wyraz; teraz wydaje się pozbawiona emocji. Martwi mnie to, bo trudno odgadnąć, co myśli, skoro nie wiadomo, w jakim jest nastroju. Sfrustrowana rozglądam się i zauważam, że szybko stajemy się obiektem zainteresowania reszty grupy. Ta fajna blondynka, z którą przystojniak rozmawiał wcześniej, przygląda mi się badawczo, tak jak ocenia się rywala.\nKiedy nasze oczy znów się spotykają, mówi:\n– Chcę po prostu sprawdzić, czy jesteś na mojej liście.\nJego ton jest spokojny i jasny, bez żadnych nieprzyjemnych podtekstów.\n– Jak się nazywasz? – Zaczyna wymachiwać podkładką pod kartki, którą trzyma w ręku, jakby chciał w ten sposób potwierdzić poprzednie zdanie.\n– Evie – odpowiadam niemal szeptem. Nie zamierzam ściągać na nas jeszcze większej uwagi pierwszoroczniaków.\nPrzegląda listę imion, jakby był bramkarzem, który stoi przy wejściu do ekskluzywnego klubu. Zerkam na niego dyskretnie, bo doskonale wiem, że nie znajdzie na swojej liście żadnej Evie. Czekam na jego reakcję. Kiedy opuszcza głowę, docierając do końca spisu, ciemne włosy opadają mu na jedną z brwi. Mam ochotę odsunąć mu te kosmyki, żeby poczuć ich miękkość. Jakie to dziwne: chwilę wcześniej próbował mnie wyrzucić, a teraz chętnie zanurzyłabym palce w jego włosach. Może jestem schizofreniczką… I znów to gwałtowne trzepotanie w brzuchu.\nW końcu nasz przewodnik podnosi wzrok znad wydruku i z uśmiechem pełnym zadowolenia oznajmia:\n– Przykro mi, ale na liście nie ma żadnej Evie. Jednak musisz być w innej grupie.\nNie, zdecydowanie w jego tonie nie ma niczego odpychającego. To po prostu głos, którego można się spodziewać od osoby tak pociągającej – silny, uprzejmy i seksowny.\n– Pewnie dlatego, że nazywam się Genevieve Claremont. Jestem na twojej liście, mniej więcej w połowie drugiej kolumny – odpowiadam spokojnie.\nBez trudu lokalizuje moje nazwisko.\n– Ale przyjaciele mówią na mnie Evie… – ciągnę dalej z nieznacznym uśmiechem, który znika, kiedy orientuję się, że mój rozmówca znów piorunuje mnie wzrokiem.\n– A więc jesteś… Genevieve – odpowiada z chłodną grzecznością, wsuwając sobie podkładkę pod pachę. – Musimy już iść. Wstrzymujemy wszystkich.\nOdwraca się i przechodzi na przód grupy. Po chwili całe towarzystwo opuszcza budynek audytorium. Wychodzę na słabnące już światło słoneczne i idę za nimi. Przesuwam się na koniec grupy i modlę się, żeby wszystko jak najszybciej się skończyło.\n Oryginalny tytuł: Baba O’Riley – piosenka zespołu The Who z 1971 r. (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza lub redakcji).\n Korporacje studenckie przyjmujące nazwy od liter greckiego alfabetu; najstarsze jest bractwo Phi Beta Kappa Society założone w 1776 r.


Lokal mieszkalny Łódź ul. Marcina Kasprzaka 64 - Przetargweb\nPrzeznaczenie preferowane: Zabudowa usługowa. Teren niezabudowany; w sąsiedztwie zabudowa mieszkaniowo -handlowo – usługowa, ośrodków użyteczności publicznej.\nTereny produkcyjno-techniczne Siemianowice Śląskie ul. Wyzwolenia\nPT – tereny produkcyjno-techniczne\nNieruchomość pod zabudowę mieszkaniową Mokrus\nW ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego teren zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej – symbol planu C9MR+MN\nLokal mieszkalny Łódź ul. Marcina Kasprzaka 64\nAdres: ul. Marcina Kasprzaka 64\nPowierzchnia lokalu: 36.32 m2\nŹródło pozyskania informacji: Urząd Miasta Łodzi;\nPrezydent Miasta Łodzi ogłasza ustny przetarg nieograniczony (licytację) na sprzedaż samodzielnych lokali mieszkalnych oraz samodzielnych lokali użytkowych, stanowiących własność Miasta Łodzi wraz z udziałem w prawie własności gruntu usytuowanych w budynkach położonych w Łodzi przy:\nPołożenie nieruchomości: ul. Marcina Kasprzaka 64 lokal mieszkalny nr 14\nNr księgi wieczystej nieruchomości gruntowej zabudowanej: KW LD1M/00054587/5\nRejon Obsługi Najemców: RON 9\nTel.: (42) 253 70 09 wew. 109\n798 735 121\nNr działki: 178/3\nPowierzchnia działki [m2]: 464\nPowierzchnia lokalu / pomieszczenia przynależnego [m2]: 36,32\nUdział w częściach wspólnych nieruchomości: 0,035\nStruktura lokalu: 2 pokoje, w tym 1 z aneksem kuchennym, łazienka z WC, przedpokój\nUsytuowanie lokalu w budynku: front-parter\nCena wywoławcza [zł]: 140 000\nWadium [zł]: 10 000\nMinimalna kwota postąpienia [zł]: 1400\n*/ Zgodnie z zarządzeniem Nr 4216/VII/16 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie przyjęcia gminnej ewidencji zabytków miasta Łodzi, zmienionym zarządzeniem Nr 7257/VII/17 Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 20 listopada 2017 r. budynki mieszkalne objęte zostały gminną ewidencją zabytków.\n**/ Dotyczy lokalu użytkowego nr 1U przy ul. Suwalskiej 3 (pozycja nr 3 tabeli) – WC wydzielone ścianką typu lekkiego, przy pomieszczeniu WC były najemca wydzielił część socjalną.\n***/ Dotyczy lokalu użytkowego nr 4U przy ul. Stefana Jaracza 15 (pozycja nr 5 tabeli) – w pomieszczeniu znajduje się antresola – do likwidacji. Według protokołu zdawczo – odbiorczego lokalu z dnia 30.11.2011 r. instalacja elektryczna do wymiany. Termin przetargu zakończonego wynikiem negatywnym: 29.03.19r.- dotyczy lokali użytkowych przy ul. Stefana Jaracza 15, lokal nr 4U (pozycja nr 5 tabeli) i przy al. Tadeusza Kościuszki 8, lokal nr 1U (pozycja nr 6 tabeli).\nW celu oględzin i zapoznania się ze stanem technicznym lokali należy zgłosić się do właściwego Rejonu Obsługi Najemców, zgodnie z informacją zawartą w kolumnie nr 2 tabeli.\n1. Przetarg odbędzie się w dniu 14 czerwca 2019 r. o godz. 1000 w siedzibie Urzędu Miasta Łodzi, Łódź ul. Piotrkowska 104, mała sala obrad.\n2. Przetarg jest ważny bez względu na liczbę uczestników, jeżeli chociaż jeden uczestnik zaoferował, co najmniej jedno postąpienie od ceny wywoławczej.\n3. W przetargu mogą brać udział osoby fizyczne lub prawne, które dostarczą dowód wpłaty wadium do dnia 10 czerwca 2019 r. do godziny 1500 i którym przyznany zostanie numer do udziału w przetargu.\n1) danych dotyczących: imienia, nazwiska i adresu osoby zainteresowanej albo nazwy firmy oraz adresu siedziby i numeru identyfikacji podatkowej NIP, jeżeli zainteresowanym jest osoba prawna lub inny podmiot oraz odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, a w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, wyciągu o wpisie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; dokumenty powinny być aktualne, tj. sporządzone nie wcześniej niż 1 miesiąc przed datą przetargu; w przypadku pełnomocników przedłożenie stosownych pełnomocnictw w formie aktu notarialnego;\n2) w przypadku osoby prawnej, zgody zgromadzenia wspólników (akcjonariuszy) lub innego właściwego organu na nabycie nieruchomości, jeśli wymaga tego umowa spółki lub statut;\n3) pisemnego oświadczenia: o zapoznaniu się w terenie ze stanem zagospodarowania nieruchomości, stanem technicznym budynku oraz lokalu, a także „Warunkami przetargu” i przyjęciu tych warunków bez zastrzeżeń, o poinformowaniu, iż w przypadku, jeżeli wspólnota mieszkaniowa nieruchomości, z której zbywany jest lokal posiada zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej, przejmuje to zobowiązanie w udziale ustalonym w umowie sprzedaży, przypadającym na nabywany lokal oraz o poinformowaniu, iż dla lokalu nie zostało sporządzone świadectwo charakterystyki energetycznej.\n4. W celu dostarczenia dokumentów, o których mowa w punkcie 3, należy zgłaszać się do Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości UMŁ, ul. Piotrkowska 104, IVp, pok. 457a lub 457. Niedostarczenie dokumentów w terminie określonym w punkcie 3 skutkować będzie niedopuszczeniem do przetargu.\n5. Wadium należy wpłacać w wysokości podanej w tabeli jw. – na konto Urzędu Miasta Łodzi GETIN NOBLE Bank S. A. w Warszawie numer konta: 35 1560 0013 2026 0000 0026 0017.\n6. Komisja przetargowa odmawia uczestnictwa w przetargu osobom fizycznym lub prawnym, którym przyznany został numer do udziału w przetargu, jeżeli wpłacone do dnia 10 czerwca 2019 r. do godziny 1500 wadium nie będzie znajdowało się na rachunku bankowym Miasta, wskazanym w punkcie 5 – przed dniem przetargu.\n7. Cudzoziemcy mogą brać udział w przetargu na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2017 r. poz. 2278).\n8. Osoby przystępujące do przetargu na więcej niż jeden wybrany lokal, zobowiązane są wpłacić oddzielnie wadium na każdy z tych lokali.\n9. Cena wywoławcza obejmuje cenę lokalu oraz cenę gruntu wchodzącego w skład nieruchomości wspólnej w udziale przypadającym na ten lokal.\n10. Postąpienie nie może wynosić mniej niż 1% ceny wywoławczej, z zaokrągleniem w górę do pełnych dziesiątek złotych.\n11. Sprzedaż lokali zwolniona jest z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, 2193, 2215, 2244, 2354, 2392 i 2433).\n12. Uczestnicy przetargu zgłaszają ustnie kolejne coraz wyższe ceny za lokal wraz z ułamkową częścią gruntu. Po ustaniu zgłaszania postąpień przewodniczący Komisji Przetargowej wywołuje trzykrotnie ostatnią, najwyżej zaoferowaną cenę i zamyka przetarg, a następnie ogłasza imię i nazwisko lub nazwę albo firmę osoby, która przetarg wygrała.\n13. Wadium wpłacone przez uczestnika, który wygrał przetarg, zalicza się na poczet ceny nabycia lokalu.\n14. Wadium wniesione przez innych uczestników przetargu podlega zwrotowi w formie przelewu na wskazane przez uczestnika konto po zakończeniu lub odwołaniu przetargu.\n15. Uczestnik przetargu, który wygrał przetarg, zostanie zawiadomiony w ciągu 21 dni od dnia zamknięcia przetargu o miejscu i terminie zawarcia umowy notarialnej. Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.\n16. Wpłata wylicytowanej ceny nabycia lokalu winna nastąpić przed zawarciem umowy sprzedaży w takim terminie, aby wpłacone środki były widoczne na koncie Urzędu Miasta Łodzi, przed podpisaniem umowy notarialnej. Nabywcy, który nie uiści należnej opłaty w terminie, jak również, który nie stawi się bez usprawiedliwienia w miejscu i terminie wskazanym w zawiadomieniu, o którym mowa w punkcie 15 nie przysługuje roszczenie o sprzedaż lokalu, a wadium nie podlega zwrotowi.\n17. Podstawę do zawarcia umowy sprzedaży lokalu i ułamkowej części gruntu stanowi protokół z przeprowadzonego przetargu.\n18. Protokół z przetargu podpisują Przewodniczący, członkowie Komisji oraz osoba wyłoniona w przetargu, jako nabywca.\n19. Koszty związane z nabyciem lokalu i ułamkowej części gruntu ponosi nabywca.\n20. Dodatkowe informacje n/t przetargu można uzyskać w Wydziale Zbywania i Nabywania Nieruchomości UMŁ, ul. Piotrkowska 104, IV p., pok. 457a , tel.(42) 638-43-31 oraz pok. 457, tel. (42) 638-44-14 i (42) 638-47-81.\n21. Prezydent Miasta Łodzi zastrzega sobie prawo odwołania przetargu z ważnych powodów.\n22. W kwestiach nieuregulowanych w „Warunkach przetargu” stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1490)\nDziałki zabudowane na sprzedaż Łódź ul. Tokarska\nLokal użytkowy Łódź ul. Suwalska 3


Dźwięk. - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\n-Niekiedy podczas próby WILD doświadczam coś dziwnego, a mianowicie jest to dźwięk, nagle się pojawia w ciągu sekundy narasta potem malej i tak cały czas (narasta i maleje), czy wie ktoś co to jest?\nWto 12:55, 04 Cze 2013\nHipnagogi dźwiękowe, normalna rzecz.\nMoże Ci się wydawać, że jest wyjątkowo głośny, ale się nie martw, bo nie ma mowy, żebyś od tego ogłuchnął.\nWto 14:04, 04 Cze 2013\nU mnie tylko narasta a po szczycie glosnosci ucicha, co jest dla mnie znakiem, ze jestem w LD. Byc moze falowanie jest wynikiem podswiadomego zatrzymywania postépu paralizu?\nWto 14:31, 04 Cze 2013\nNo cóż, to rzeczywiście hipnagogi dźwiękowe, tylko - zdaje się - jakieś nietypowe.\nTylko jak dokładnie często się zdarzają? A i czy wystepują jako pierwsze, czy są raczej czymś poprzedzone?\nWto 16:31, 04 Cze 2013\nNo też mi się zdaje że to hipnagog, bo dźwięk zwiastujący paraliż jest inny (taki jak inces opisał) tylko że ten rodzaj dźwięku nigdy nie miałem, dlatego się pytam co ciekawe on tak faluje, JEST DOŚĆ GŁOŚNY.\nIncestus) Napisałeś że to może być wynikiem podświadomego zatrzymania postępu paraliżu, więc to może też być to, ale sam nie wiem.\nGoofy)) Ten dźwięk występuje jak już leże dość długo z 15-20min.\nWto 17:59, 04 Cze 2013\nNo tu mnie zagiales bo nie wiem, czy zwykly hipnagog moze osiagac duza glosnosc ani czy hipnagog bezposrednio poprzedzajacy paraliz moze zmieniac intensywnosc. Chyba sklanial bym sie ku drugiemu, ale to juz intuicja.\nWto 18:46, 04 Cze 2013\nMój pierwszy hipnagogo który był 100 % hipnagogiem dźwiękowym był dosyć głośny .\nWto 19:02, 04 Cze 2013\nTo może tak: gdy doświadczam paraliż to nagle pojawia się dźwięk-trwa może przez 30 sekund narastając ale potem nagle znika i LD, ale ten jest podobny tylko może trwać nawet 10-15min jest w rodzaju impulsów-podczas tego dźwięku nie doświadczam hipnagoguw wzrokowych, ale jeśli zacznę wyobrażać coś czuciem np. że się obracam to ten dźwięk się wzmacnia i czuje jak by takie oddzielenie od ciała fizycznego, raz gdy miałem taki dźwięk zobaczyłem hipnagoga wzrokowego-przejrzałem się mu i on mnie wciągną do snu ale na kilka sekund (był to jakiś park rozrywki) potem mnie wywaliło i znów ten dźwięk nastał ale tym razem zrobiłem coś z techniki\nFL))) ERWILD gdy to zrobiłem to poczułem bardzo mocne wibracje jak przy OOBE, ale to dalej nie pamiętam bo zasnąłem.\nWłaśnie nigdy nie miałem go!!! ale nie jest podobny go hipnagoga bo działa jak impuls i jest stabilny i nie zbyt głośny.\nWto 19:07, 04 Cze 2013


Serwis i Naprawa AGD Warszawa z dojazdem do klienta\nZepsuta lodówka lub zamrażarka? Sprzęt rzadko się wyłącza (cały czas chłodzi), z lodówki cieknie woda, temperatura w lodówce jest za wysoka? Lodówka lub zamrażarka przestały\nRegeneracja części jest często niemożliwa lub po prostu nieopłacalna. Wówczas nasz serwisant pomoże z doborem najlepszych części zamiennych. Zamawiamy części wszystkich producentów – zarówno od marek\nNasi serwisanci mają wieloletnie doświadczenie w zakresie naprawy urządzeń gazowych. Posiadamy uprawnienia do serwisu i podłączania urządzeń gazowych, co jest bardzo ważne dla bezpieczeństwa domowników.Zapewnimy\nGwarancja na naprawę jest bardzo ważna – dzięki niej masz pewność, że serwisant skutecznie usunął usterkę.W naszym serwisie każdą naprawę obejmujemy 12-miesięczną gwarancją.Nasi doświadczeni fachowcy\nW naszym serwisie dbamy o czas i zadowolenie naszych Klientów, dlatego na wszystkie nasze naprawy i wymiany części udzielamy rocznej gwarancji.Serwisujemy kuchenki gazowe wszystkich marek\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze zmywarki.\nZmywarki są obecnie jednym z częściej kupowanych sprzętów AGD. Decyzja ta jest uzasadniana nie tylko wygodą ale również kosztami zmywania. Zmywarka po prostu robi to\nWybieramy zamrażarkę !\nGdy uświadomimy sobie, że lodówka to za mało, zaczynamy rozglądać się za zamrażarkami. Dobrym pomysłem jest określić priorytety! Czego oczekujemy po takim sprzęcie? Oczywiście obejrzyjmy mniej\nKawa z ekspresu ciśnieniowego może smakować znakomicie i nie wymaga to od nas bycia baristą ! Chyba dlatego ekspresy do kawy cieszą się obecnie\nNajczęściej spotykane usterki płyt indukcyjnych !\nPragniemy coraz większej wygody i estetycznych rozwiązań w życiu codziennym. Jest to powód, dla którego np. w kuchni wybieramy montaż płyty indukcyjnej zamiast kuchenki\nZakup mikrofalówki - jaką wybrać?\nKupując nową kuchenkę mikrofalową zastanówmy się najpierw, jakich funkcji potrzebujemy. Na rynku możemy znaleźć urządzenia jednofunkcyjne (służą do podgrzewania, rozmrażania, gotowania), dwufunkcyjne (wyposażone dodatkowo w opcję\nWłaściwe używanie mikrofalówki\nPoprawne użytkowanie kuchenki mikrofalowej pozwala nam w pełni wykorzystać jej potencjał. Co więcej jeśli nie będziemy popełniać błędów w obsłudze, jest mniejsze ryzyko, że urządzenie\nFiltry do odkurzacza - czym się różnią?\nDzięki filtrom powietrza zebrane przez nieczystości nie wydostają się z powrotem na zewnątrz. Warto wybrać właściwy filtr, aby nie borykać się z sytuacją, kiedy to\nDecydując się na zakup odkurzacza, zależy nam na jednym: chcemy móc nim posprzątać nasze mieszkanie. Prosta sprawa. Pójdziemy do sklepu i kupimy jakiś w rozsądnej


Noclegi w Huanipaca - Oferty noclegów w Huanipaca - eSky.pl\nTanie Noclegi - Huanipaca\nZobacz najlepsze oferty noclegów w Huanipaca!\nHuanipaca, 25 czerwca 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert w Huanipaca\nWybierając się do Huanipaca, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi w Huanipaca są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg w Huanipaca w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu w Huanipaca daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz do Huanipaca, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Huanipaca\nNoclegi w Huanipaca obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Huanipaca. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Huanipaca ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Huanipaca zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi w Huanipaca?\nNoclegi w Huanipaca szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Huanipaca są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg w Huanipaca już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach w Huanipaca?\nUdogodnienia przy noclegach w Huanipaca są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi w Huanipaca zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi w Huanipaca?\nRezerwacji noclegów w Huanipaca można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na eSky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu do Huanipaca, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu w Huanipaca. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg w Huanipaca?\nKoszt noclegów w Huanipaca jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Huanipaca cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg w Huanipaca na okres powyżej tygodnia.


Co w swojej ofercie proponuje firma Profitters? − alebydgoszcinfo.pl\nalebydgoszcinfo.pl Co w swojej ofercie proponuje firma Profitters?\nFirma oferuje montaż drzwi i okien, parapetów, ale również rolet. Oferta firmy to wysokiego kalibru systemy okienne, które zapewnią utrzymanie izolacji w wybranym pomieszczeniu. Tego typu systemy będą gwarancją świetnej ochrony przed warunkami atmosferycznymi. Na znacznie niższą utratę ciepła w mieszkaniu lub w domu jak i również na wyższy współczynnik akustycznej izolacji będą wpływać podwójne szyby. Instalacja okien musi być solidna, a także w głównej mierze funkcjonalna. Kolorystykę montowanych okiennic można bez problemu dobrać według własnej wizji. Oprócz sprzedaży drzwi lub okien, firma może zaoferować też montaż w Polsce, ale też i poza granicami kraju. Wyroby takie jak drzwi, okna oraz rolety powinny być jak najwyższej jakości, co może mieć wpływ na ich użytkowanie, a rozwiązania, które firma Profitters wykorzystuje w czasie montażu są niezwykle nowoczesne.\nCzy opłaca się wybrać Profitters?\nSprawdź okna plastikowe Szczecin cennik http://profitters.pl/\nSpece proponują także kompetentne porady techniczne w sferze wszystkich usług. Interesanci bezproblemowo otrzymają odpowiednią kalkulację i zaawansowany montaż. Firma prowadzi współpracę nie tylko z osobami prywatnymi, lecz i ze spółkami, bez przerwy mnożąc grupę zadowolonych konsumentów. Dzięki niebanalnej ofercie, nawet niezmiernie krytyczni klienci mogą liczyć na doskonałe wizualne oraz techniczne rozwiązania.\nProfitters prowadzi współpracę ze sprawdzonymi przedsiębiorstwami, tak samo w przypadku drzwi, ale też i okien. Usługi oferowane przez nich charakteryzuje dobry stosunek jakości do ceny i na pewno są w zasięgu każdej kieszeni. Warto jest zapoznać się z propozycją firmy oraz zdecydować się na kontakt z doradcami, którzy chętnie udzielą rady podczas wybierania produktu. Do tego firma aktywnie działa na terenie województwa zachodniopomorskiego, ale też i poza granicami Polski. Dostępny jest także montaż okien lub drzwi w takich miastach jak Hamburg czy Berlin. Zaprasza się również do kontaktu osoby z Anglii, Szwecji, Norwegii, a także i Danii.


Księgarnia Jack - Najszczęśliwsi na świecie - AF\nNa początku lipca 1978 roku Jan Wojnar, trzydziestoletni inżynier budowlany z Cieszyna i właściciel firmy budowlanej, dowiedział się od przyjaciela z Czech, Władysława Zagóry, że na przełomie lipca i sierpnia, w Budapeszcie, w hotelu Hilton, po raz pierwszy w krajach wschodniej Europy odbędzie się konwencja organizacji The Full Gospel Business Men’s Fellowship International. Choć ani jeden ani drugi nie byli zgłoszeni\nNa obu młodych ludziach wielkie wrażenie wywarła otwartość, z jaką ci chrześcijańscy przedsiębiorcy w ekskluzywnym hotelu, w komunistycznym kraju, bez żadnego skrępowania opowiadali o Jezusie przebaczającym grzechy, przemieniającym życie, uzdrawiającym i napełniającym Duchem Świętym, a ponadto przy każdej okazji modlili się z ludźmi, często przy tym używając jednego z darów Ducha Świętego\n– glossolalii. Wszystko to działo się tak naturalnie i naznaczone było tak ewidentnym działaniem Ducha Świętego, że obaj wrócili do domu całkowicie odmienieni.\nW Neulengbach, wiosce położonej ok. 50 km na zachód od Wiednia, Znajdowała się misyjna drukarnia prowadzona przez znanego Janowi Brazylijczyka, Paula Jarmoluka, więc jego to poprosił o wydrukowanie książki. Przez znajomych przekazał maszynopis. Drukarnia stosowała offsetową technikę druku, a skład tekstu i klisze robiono w Stanach Zjednoczonych, bo tam do tego celu używano już komputerów. Niestety,\npierwszy nakład aż roił się od tzw. literówek. Skład tekstu okazał się mocno niedoskonały. Zadanie to powierzono bowiem Jugosłowianinowi w przekonaniu, że język polski powinien być mu dostatecznie bliski.\nZ tego powodu Jan postarał się, aby do Neulengbach pojechał Marek Kominek, poligraf z zawodu, cieszynianin, który miał wyeliminować błędy oraz pracować przy drukowaniu książki. W listopadzie 1979 roku holenderskie małżeństwo przemyciło kamperem do Cieszyna Biblie, a wracając do siebie pojechało przez Austrię, żeby zawieźć tam Marka. W drukarni pracowali głównie Rumuni z pobliskiego obozu dla\nuchodźców w Treiskirchen, dla których Paul Jarmoluk, znający język rumuński, organizował tam nabożeństwa. Dzień pracy zaczynał się o siódmej rano i trwał do późnych godzin nocnych z przerwami na obiad i kolację. W pół roku wydrukowano, oprawiono i obcięto około 75 tysięcy egzemplarzy książki „Najszczęśliwsi na świecie” w trzech wersjach językowych: polskiej, rumuńskiej i węgierskiej.\nIntensywność i ciężar pracy przy maszynach drukarskich i w introligatorni wynagradzała młodym ludziom świadomość błogosławieństwa, jakie przyniosła ta książka im samym oraz czego może dokonać w życiu innych ludzi. Wynagrodzenie za pół roku pracy starczyło Markowi jedynie na pierścionek zaręczynowy dla przyszłej żony, z którą do dziś prowadzi zakład poligraficzny Logos w Cieszynie. Książki umieszczone na paletach odbierały zazwyczaj małe ciężarówki, by je rozwieźć do siedzib różnych misji w Europie Zachodniej. Organizacja misyjna finansująca druk wersji polskiej zajęła się też dostarczaniem książki do Polski. Na początku robiono to aż tak ostrożnie, że umieszczano je w metalowych puszkach z etykietami artykułów spożywczych. Specjalnie do tego celu dostosowano format (11x15 cm) i rodzaj okładki, aby można było książki zwinąć i po kilka umieścić w puszce. Później przewożono je do różnych krajów samochodami turystycznymi, tzw. kamperami. „Przemytnicy” przyjeżdżali do drukarni, gdzie godzinami pakowano książki do skrytek. Wprost trudno uwierzyć jak wiele się ich mieściło w tak przygotowanym samochodzie. Tymi „przemytnikami” bywali Skandynawowie, Holendrzy, Belgowie, Niemcy.\nZ perspektywy lat można z całą pewnością powiedzieć, że nie do przecenienia jest znaczenie wizji udzielonej kiedyś Demosowi przez Ducha Świętego. Mnóstwo ludzi w naszym kraju doświadczyło duchowego ożywienia dzięki Duchowi Świętemu przejawiającemu swoją obecność podczas spotkań Społeczności oraz lektury książki. Wraz z dwiema innymi: „Oni mówią innymi językami” oraz „Krzyż i sztylet” książka ta\nweszła do swego rodzaju kanonu polskiego charyzmatyka w tamtym czasie. Do dzisiaj spotykamy ludzi z różnych kręgów kościelnych, którzy mają je w swoich biblioteczkach i doceniają ich znaczenie i wpływna swoje życie duchowe.\nnumer katalogowy: BS/0331


Filtry powiadomienia:działki w Zamość\nDzień dobry,sprzedam działkę budowlaną w Łapiguzie, 20a, 500m od Zamościa.<div>Uzbrojenie na działce, gaz, światłowód, prąd w drodze i po sąsiedzku. Zapraszam do kontaktu,Nr telefonu: 517 054 814...\nDziałka leśna o powierzchni 1,2ha, Hutków\nDziałka leśna położona w samym sercu Roztocza ok. 20 km od granic Zamościa i tylko 5 km od Krasnobrodu. Aktualny stan działki (wartości zbliżone - szacunkowe): - w części początkowej las sosnowy ( 0,20 ha) 27-letnie drzewa wysokości około 8-9 metrów w ilości 120 szt. -następnie las mieszany (0,65 ha) sosnowy około 85% - 110szt. 70 letnie drzewa o w ......\nDziałka budowlana o powierzchni 0,28ha, Jatutów cena 177\nAtrakcyjna działka budowlana o powierzchni 0,28ha położona w Jatutowie (Gmina Zamość) ok. 4 km od granic miasta Zamościa Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego działka stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nieruchomość usytuowana w cichej okolicy, z dala od hałaśliwych dróg, z jednoczesną możliwością bard ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: działki w Zamość


Paralotniarze spadli z dużej wysokości | Niezależna\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 05.08.2020, godz. 18:37\nDwoje paralotniarzy miało wypadek na lotnisku w wielkopolskim Michałkowie. Spadli z wysokości 50-70 metrów. Oboje natychmiast trafili do szpitali – poinformowała rzecznik prasowy ostrowskiej policji mł.asp. Małgorzata Michaś.\n"Leciała nią 23-letnia kobieta z powiatu szamotulskiego wraz z 47-letnim instruktorem z powiatu ostrowskiego"\n– powiedziała rzecznik prasowy ostrowskiej policji mł.asp. Małgorzata Michaś.\nOboje – jak poinformowała rzecznik policji - spadli z wysokości 50-70 metrów.\nNa miejsce skierowano lotnicze pogotowie ratunkowe, zespół ratownictwa medycznego, straż pożarną i policję. Kobietę przetransportowano śmigłowcem do szpitala w Kaliszu, a mężczyznę karetką pogotowia do szpitala w Ostrowie Wlkp. "Na razie wiadomo, że mężczyzna doznał urazu kończyn, badanie cały czas trwa" – poinformował rzecznik prasowy ostrowskiego szpitala dr. Adam Stangret.\nZ kolei rzecznik prasowy kaliskiego szpitala Paweł Gawroński powiedział, że stan kobiety jest ciężki.\n"Kobieta doznała poważnego urazu kręgosłupa i od razu trafiła na blok operacyjny"


Poza gniazdem. Wizerunki emigrantek polskich. – Culture Avenue\nCulture Avenue > Klub historyka > Poza gniazdem. Wizerunki emigrantek polskich.\nPoza gniazdem. Wizerunki emigrantek polskich.\n24 sierpnia 2016 30 września 2017 Culture Avenue\nPolscy emigranci w USA na początku XX w., fot. Wikipedia.\nJoanna Sokołowska-Gwizdka: „Poza gniazdem. Wizerunki emigrantki polskiej w Kanadzie w XX wieku”, to źródłowe studium na temat kobiet emigrujących do Kanady. Dlaczego zainteresowała się Pani kobietami na emigracji, a nie np. emigracją z Polski w sensie ogólnym?\nMaria Anna Jarochowska\nMaria Anna Jarochowska: Temat kobiet na emigracji jest dla mnie ciekawszy. Jak dotąd mało kto interesował się tym jak one sobie radzą w Kanadzie, jak dają sobie radę z tęsknotą, z problemami asymilacji. Poza tym, jako długoletnia emigrantka dobrze poznałam problemy emigracji do Kanady, a każdy kraj ma sobie właściwe problemy.\nJSG: W książce oprócz losów kobiet z różnych środowisk i w różnych okresach, naszkicowała Pani bogate tło socjologiczno-polityczne, które wyjaśnia szereg decyzji związanych z poczuciem przynależności do nowego społeczeństwa, czy asymilacją w nowym kraju. Jak długo powstawała tak bogata w różne informacje książka?\nMAJ: Mniej więcej 10 lat chociaż, na tematy związane z zagadnieniami ekonomicznymi, politycznymi, społecznymi, psychologii społecznej i historii Kanady czytałam już wiele lat wcześniej, podobnie jak na tematy emigracji teoretycznej i praktycznej.\nJSG: Doktorat zrobiła Pani z nauk przyrodniczych, skąd zatem wzięło się u Pani zainteresowanie Kanadą i jej mieszkańcami oraz szeroko pojętą problematyką społeczną i psychologiczną?\nMAJ: W czasie pobytu w Polsce zrobiłam magisterium z ekonomii politycznej, doktorat z nauk przyrodniczych, ze specjalizacją z geografii i dyplom z bibliotekoznawstwa. W zakresie geografii specjalizowałam się w kilku kierunkach: statystyki w geografii i geografii kulturalnej, którą następnie już w Kanadzie rozszerzyłam o antropologię społeczną, To jednak wymagało ode mnie uzupełnień z zakresu historii Kanady, socjologii i psychologii. Gdybym się tego nie nauczyła, nie mogłabym napisać „Poza gniazdem”.\nJSG: Za książkę „Kanada. Kraj i Ludzie” otrzymała Pani w 1961 roku stypendium postdoktoranckie z Canada Council, z którego Pani nie skorzystała, gdyż za odmowę zbierania informacji za granicą, nie otrzymała Pani paszportu. Proszę powiedzieć jak znalazła się więc Pani w Kanadzie.\nMAJ: W PRL-u był zawsze bałagan. Prawdopodobnie kiedy parę lat później składałam podanie o paszport turystyczny, aby odwiedzić dalekich krewnych, w urzędzie paszportowym nie połączono mojego nazwiska z moim poprzednim podaniem o paszport. Przypłynęłam więc na paszporcie turystycznym.\nJSG: Jakie były Pani doświadczenia, po postawieniu pierwszych kroków na kanadyjskiej ziemi?\nMAJ: W Kanadzie parę lat czekało na mnie roczne stypendium, przeznaczone na poznawanie przeze mnie całego kraju. Zatem ruszyłam w drogę, pociągami i autobusami zatrzymując się po drodze w różnych uniwersytetach. W Winnipegu dostałam propozycję zatrudnienia na stanowisku wykładowcy w departamencie geografii i po zakończeniu stypendium zaczęłam tam pracować. Z powodu bardzo zimnego winnipegowskiego klimatu przeniosłam się po kilku latach do departamentu geografii do Montrealu i tam przez 29 lat, aż do przejścia na emeryturę, uczyłam statystyki w geografii, geografii rolnictwa Quebecu, Kanady i świata oraz geografii kobiet w różnych kulturach świata (kobiety Indii, Chin, Azji południowo-wschodniej, itp.) Jakieś 10 lat przed przejściem na emeryturę zaczęłam formułować swoje zainteresowania emigracją. Musiałam przygotować metodę badań i ustalić osiągalną dla mnie dokumentację. Po przejściu na emeryturę przenieśliśmy się z mężem do Brytyjskiej Kolumbii, bo tutaj klimat jest łagodniejszy.\nJSG: Czy trudno było Pani, nowej emigrantce, zdobyć pozycję naukową na kanadyjskich Uniwersytetach?\nMAJ: Nie, w czasie kiedy przybyłam do Kanady polityka imigracyjna była bardzo życzliwa dla imigrantów. Oczywiście potem musiałam tak samo pracować jak każdy profesor.\nJSG: Czy pogodziła Pani kulturę starego kraju z kulturą nowej ojczyzny?\nMAJ: Tak, czuję się zintegrowana ze społeczeństwem kanadyjskim, zrozumiałam i zaakceptowałam kulturę narodową kanadyjską, czuję się członkiem społeczeństwa, w którym się znajduję, ale wyrosłam w kulturze narodowej polskiej i nadal mam ją w sobie. Tam przeżyłam wojnę i byłam członkiem społeczeństwa, na którego ciele robiono eksperymenty komunistyczne. Tego się nie zapomina. Obchodzi mnie wszystko co dotyczy Polski i Kanady, ale mój dom jest w Kanadzie.\nJSG: Czy w dobie globalizacji, Internetu, tanich telefonów można mówić o wyobcowaniu na emigracji jako o zjawisku?\nMAJ: Można, bo globalizacja, telefon i Internet nie zastąpią kontaktów osobistych z rodziną i przyjaciółmi, chociaż zmniejszają nacisk wykorzenienia, a to właśnie wykorzenienie jest przyczyną, że czujemy się obcy.\nNotka na temat książki:\nDo tej pory brak jest opracowań na temat polskich kobiet na emigracji w Kanadzie. Lukę tę zapełnia praca prof. Marii Anny Jarochowskiej.\nPosługując się licznymi wypowiedziami emigrantek, omawia ona po kolei cztery wielkie fale emigracji polskiej w okresie od 1900 do 2000 roku na tle ówczesnej kanadyjskiej polityki imigracyjnej, warunków ekonomicznych oraz stosunku społeczeństwa tego kraju do nowo przybywających Polaków. Autorka zarysowuje kolejno postacie wybitnych emigrantek i dziedziny ich działalności.\nPraca jest podzielona na trzy zasadnicze części. W pierwszej omawiane są ogólne problemy związane z emigracją. W drugiej przedstawione są trudności związane z osiadaniem emigrantek na ziemi kanadyjskiej i godzenie się z tym faktem, w dużej mierze dzięki działalności społecznej. Trzecia część poświęcona jest ogólnokanadyjskim organizacjom kobiecym, a szczególnie Federacji Polek w Kanadzie.\nUzupełnieniem publikacji jest lista kobiet wyróżnionych rozmaitymi odznaczeniami kanadyjskimi, polskimi, innych państw oraz organizacji polonijnych. Bibliografia oraz indeks ponad 300-tu nazwisk i pseudonimów ułatwiają odnalezienie źródła lub poszukiwanej osoby.\nMaria Anna Jarochowska: Poza gniazdem. Wizerunki emigrantki polskiej w Kanadzie w XX w., Polski Instytut Naukowy w Kanadzie – Biblioteka Polska im. Wandy Stachiewicz, 2006 r.\nWywiad ukazał się w „Liście oceanicznym”, dodatku kulturalnym „Gazety” z Toronto, luty 2007.\nKlub historyka\tEmigracja, Kanada\tLeave a comment\n← Fortepian i pióro\nZiele nie szarzeje →\nOsobistości powojennego Londynu\n11 grudnia 2018 11 grudnia 2018 Culture Avenue 1 Comment\n„Historia brudu” Katherine Ashenburg\n7 sierpnia 2017 7 sierpnia 2017 Culture Avenue 0 Comment


Etno, jazz i trip-hop, czyli nowe brzmienie sefardyjskie - rp.pl\nEtno, jazz i trip-hop, czyli nowe brzmienie sefardyjskie\nW projekcie Nefesh żydowską muzykę z imperium ottomańskiego zaprezentują dziś znakomici artyści z Turcji, Polski i Danii.\nPublikacja: 22.06.2010 17:30\nPomysłodawcą przedsięwzięcia poświęconego tradycji muzycznej Żydów sefardyjskich z Turcji i Grecji jest 33-letni Raphael Rogiński.To wyjątkowa postać.\nWyborny gitarzysta, kompozytor, improwizator, znawca folkloru muzycznego ze swobodą porusza się zarówno we free jazzie, bluesie czy klasyce, jak i muzyce etnicznej. Z tej ostatniej szczególnie bliskie są mu brzmienia i nastroje żydowskie, fascynująco podejmowane przez prowadzone przezeń zespoły Shofar i Cukunft.\nDo projektu Nefesh (po hebrajsku: dusza) Rogiński zaprosił artystów z różnych kręgów kulturowych. Będzie więc 26-letni Tahir Palali – znany z wielu światowych festiwali wirtuoz tradycyjnych instrumentów tureckich, takich jak kopuz i baglama. W Londynie, gdzie mieszka, zaczął muzykę tradycyjną łączyć z zachodnią elektroniką.\nWystąpi obdarzona niezwykłą skalą głosu jego rodaczka Cigdem Aslan. Śpiewa nie tylko po turecku, kurdyjsku i grecku, lecz także w ladino – języku Żydów sefardyjskich.\nTę trójkę uzupełnia – najstarszy w tym gronie – 52-letni Peter Ole Jorgensen. Duński perkusista jest jedną z najważniejszych postaci skandynawskiej muzyki improwizowanej. Współpracownik takich legend awangardowego jazzu jak Fred Frith, Peter Brotzman czy lider rockowej grupy Pere Ubu David Thomas w Polsce znany jest m.in. z występów z Mikołajem Trzaską i Peterem Friisem Nielsenem.\nTa czwórka niezwykłych artystów zaprezentuje tradycyjny repertuar sefardyjski z Turcji i Grecji. Oryginalne pieśni, tworzone niejednokrotnie do tekstów kabalistycznych, zyskają nowy wymiar w improwizowanej mieszance z jazzem, a nawet trip-hopem.


Pracownicy podpalają stogi? – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Informacje / Pracownicy podpalają stogi?\nPracownicy podpalają stogi?\nOBJEZIERZE. Tylko od września strażacy gasili dziesięciokrotnie stogi podpalane na terenie jednego z przedsiębiorstw. Podpalacz zawsze podkłada ogień w tym samym miejscu. Sprawa jest już tak powszechna, że mieszkańcy Objezierza nie muszą mówić straży pożarnej, gdzie mają jechać. Gdy pada hasło ?palą się stogi?, wszyscy wiedzą, o którym miejscu mowa.\nZdaniem mieszkańców Objezierza podpalenia mają być związane z niesnaskami pomiędzy jednym z szefów tamtejszego przedsiębiorstwa a obecnymi i byłymi pracownikami. Sprawa ma dotyczyć pretensji typowych na linii pracodawca – pracownik: zbyt niskich pensji, braku wolnych dni i ogólnego szacunku.\nOstatnie nieporozumienie doprowadziło do spalenia 150 stogów i strat wynoszących ponad 10 tys. zł. Pożar wybuchł w miniony czwartek. Przez cztery godziny obornickie, objezierskie i ocieszyńskie zastępy straży walczyły z płomieniami. Gdy wreszcie udało je się ugasić, miejsce przekazano właścicielowi firmy. Policja nie złapała podpalaczy. Gdy ostatnim razem pytaliśmy, policjanci opowiedzieli, że nikt nie zgłosił się z pretensjami do policji a bez poszkodowanego, nie będą ścigać podpalacza.


Czas na nowy egzamin | PearDesign.eu\nTagi: egzamin, kurs, nauka jazdy, prawo jazdy, szkoła jazdy\nW ostatnich miesiącach 2012 roku każda szkoła jazdy, nawet te położone w najmniejszych miejscowościach i te, które nie cieszyły się do tej pory dużą renomą, przeżywały prawdziwy najazd nowych kursantów. Przyczyną tego stanu rzeczy było to, że każdy chciał zdać egzamin na prawo jazdy jeszcze przed zmianami, które zapowiedziano na styczeń 2013 roku. Co takiego się zmieni i jak teraz będzie wyglądał egzamin na prawo jazdy, skoro wszyscy, którzy planowali go zdać w ostatnim czasie, chcieli to zrobić jeszcze przed wejściem zmian w życie?\nNie zmienia się liczba godzin kursu\nZmiany, w przeciwieństwie do tych, które miały miejsce kilka lat temu, nie mają związku ze wzrostem cen za sam egzamin, czy też kurs prawa jazdy. Liczba godzin, jakie trzeba wyjeździć z nauczycielem, jest już na tyle duża, że nie ma większych możliwości jeszcze jej zwiększenia. Prawdopodobnie spotkałoby się to ze zbyt dużym oporem społecznym, a rząd, które takie zmiany chciałby wprowadzić, niekoniecznie musiałby się cieszyć wzrastającym poparciem społecznym.\nTeoria do poprawy\nObecne zmiany dotyczą zupełnie czego innego, ale można powiedzieć, że obawa przed nimi u większości ludzi chcących mieć prawo jazdy jest zbyt na wyrost. Zmiany bowiem dotkną części egzaminu, który do tej pory był uważany za łatwy. Otóż zarówno nauka jazdy Leszno, jak i część teoretyczna przecież składała się tylko z pytań testowych, na które znalezienie odpowiedzi również miało się dużo czasu. Teraz ta część egzaminu będzie zupełnie inna i ma pokazać, czy kursant jest w stanie w praktyce stosować wszystkie przepisy, których się nauczył. Można więc spodziewać się, że również nauka jazdy Leszno specjalnie pod te zmiany zostanie zmieniony, a każda szkoła jazdy wprowadzi więcej zajęć teoretycznych.\nPrawidłowa nauka jazdy leszno przygotowuje nas do nowego egzaminu teoretycznego. Jest to ważne, przede wszystkim ze względu na zdobycie prawa jazdy.