O KOPYTACH NATURALNIE |\nOpublikowano 23 czerwca 2011 Autor: Wiwiana\nNa rynku jest już dostępna kolejna publikacja dotycząca naturalnej pielęgnacji kopyt oraz utrzymania i żywienia koni bosych.\nJakub Gołąb „Kopyta doskonałe”\nNOWA KOPYTOWA PUBLIKACJA\nOpublikowano 29 marca 2011 Autor: Wiwiana\nZainteresowanych poszerzaniem kopytowej wiedzy informuję z prawdziwą przyjemnością, iż ukazała się nowa publikacja\n„Bez kopyt nie ma konia” autorstwa Sarah Braithwaite i Nic Barker.\nKsiążka jest dostępna na stronie www.swiadomejezdziectwo.pl\nPolecam. Nasze konie są tego warte\nbarefoothorse.com – PRZEJŚCIE OD KOPYT PODKUTYCH DO BOSYCH\nOpublikowano 31 stycznia 2011 Autor: Wiwiana\nCzym jest przejście?\nPo rozkuciu następuje okres rehabilitacji trwający od kilku miesięcy do ponad roku, zależnie od stopnia wewnętrznych uszkodzeń kopyta. Dzięki zwiększonemu krążeniu krwi wewnętrzne struktury, które zostały uszkodzone przez podkowy, zaczynają się odbudowywać. Do momentu zakończenia tej odbudowy większość koni jest wrażliwa na kamyki i będzie potrzebować butów do jazdy po szutrowych drogach, kamienistych szlakach lub grudzie.\nOkres przejściowy jest powodem, dla którego tak wiele osób stwierdza: „Mój koń nie może chodzić boso”. Trzeba przyznać, iż jest to niedogodny dla jeźdźca okres. Jednakże, jeśli zrozumiemy, że podkowy naprawdę osłabiają kopyta, możemy powziąć pewne kroki, by koń był zdatny do jazdy w okresie odrastania nowego – lepszego kopyta.\n„Linia biała” to warstwa przeplatających się listewek. Łączy ściśle ścianę kopyta z kością kopytową jak żywy rzep (patrz zdjęcia w artykule o kształcie kopyt). Kiedy kopyto jest obciążane, linia biała przejmuje większość z tego obciążenia, część przejmuje podeszwa. Aby linia biała była wystarczająco mocna, żeby wykonywać tą niesamowitą pracę, potrzeba ogromnej ilości krwi niosącej składniki odżywcze. Podkowy redukują krążenie w kopycie, a „zagłodzona” linia biała staje się osłabiona i rozciągnięta.\nNie sądzę, żebym kiedykolwiek widziała kutego przez ponad rok konia, który nie miałby uszkodzonej linii białej. Każdy, kto pomaga koniom powrócić do chodzenia boso w końcu stwierdza, że podkowy (plus nieczęste struganie związane z kuciem) psują kopyta. Większość kopyt przez jakiś czas po rozkuciu będzie obolała – przody bardziej niż tyły, ponieważ dźwigają one większą część wagi konia.\nBardzo trudno jest przyznać przed sobą samym, że to my spowodowaliśmy takie szkody w kopytach naszych ukochanych koni, robiąc to, co uznawaliśmy za najlepsze dla nich, np.stale je podkuwając. Wiem, jakie to trudne – z własnego doświadczenia, jak również ze wsparcia, którego udzielam właścicielom koni na początku okresu przejścia na bose kopyta. Prawda jest taka, że to my sprawiliśmy koniom dyskomfort i to my musimy przejść z nimi przez cały ten proces, łącznie z powstrzymaniem się od jazdy, jeśli jest to konieczne.\nOgólnie rzecz biorąc potrzeba roku właściwej pielęgnacji zanim rozkute kopyto powróci do całkowitego zdrowia sprzed okresu podkucia. Przy rozkuwaniu należy zadać sobie pytanie: „jaki jest właściwy program rehabilitacji jego kopyt?”, aniżeli: „czy jutro mogę go zabrać w długi teren po kamienistych drogach?”.\nStruganie zgodnie ze „strategią linii białej” (patrz artykuł „Oderwanie ściany kopyta”) zdecydowanie skraca wczesny okres przejścia – w niektórych przypadkach okres wyłączenia z jazdy może się skrócić z miesięcy do dni. Nie znaczy to jednak, że tydzień po „pierwszym struganiu” będzie całkowicie wolny od bólu.\nButy (patrz lista poniżej) są istotnym narzędziem w okresie przejścia na bose kopyta. Dzięki komfortowi jaki zapewniają, pomagają zarówno fizycznie koniowi, jak i psychicznie właścicielowi.\nKolejnym narzędziem jest wasza decyzja, żeby być cierpliwym i zaufać, że koń wyzdrowieje. One rzeczywiście się leczą! Ich stan poprawia się bardziej, niż można sobie wyobrazić. Dostaję listy od uszczęśliwionych ludzi, którzy donoszą, że ich konie mają „kopyta zdolne kruszyć kamienie”.\nWszystkie rozkute konie, jakie znam, były zdatne do jazdy boso w ciągu kilku dni do około roku, pod następującymi warunkami:\n- nieinwazyjne „naturalne” struganie według „modelu dzikiego konia”;\n- „strategia linii białej” stosowana w każdym przypadku separacji linii białej (oderwania) – rozciągnięta linia biała jest bolesna;\n- konsekwentny plan strugania tak, aby ściany nigdy nie wyrastały bardziej niż na „grubość 2 kart kredytowych” ponad poziom podeszwy;\n- buty na przednie kopyta do jazdy po żwirze, kamieniach, asfalcie lub zamarzniętej ziemi;\n- maksymalnie długie padokowanie – najlepszą opcją jest 24/7, czyli ciągłe przebywanie konia na wybiegu;\n- mnóstwo spacerów w ręku (jeśli koń nie nadaje się do jazdy) lub jazda po zwartym podłożu; najlepszy efekt daje jazda po wiele kilometrów dziennie;\nEliminacja dyskomfortu związanego z okresem przejścia\nPete Ramey wymyślił strategię strugania pozwalającą na zdjęcie koniom podków i powrót do pracy (patrz artykuł „Oderwanie ściany kopyta”). Pete umie teraz wykonać „pierwsze struganie” w taki sposób, że prawie każdy rozkuwany koń może wrócić do pracy w ciągu kilku dni. Większość z nich jest natychmiast wyposażana w buty.\nOto schemat strugania, który pozwala koniowi na komfortowe przejście do bosych kopyt (po więcej szczegółów zajrzyjcie do artykułu „Do Trim”):\n-zdrapcie kredowatą, łuszczącą się lub kruszącą „martwą podeszwę”, aż dojdziecie do twardej (tzw. „żywej”) podeszwy;\n- użyjcie podeszwy jako wskazówki do skrócenia brzegu podstawowego;\n- zestrugajcie nadmiar ściany i piętek do poziomu podeszwy, nie dalej. Ten etap obejmuje też zrównoważenie kopyta.\n- przerośnięte ściany wsporowe skróćcie do poziomu podeszwy, aż zniknie czarna linia na styku podeszwy i ściany wsporowej;\n- pionowo zestrugajcie oderwany brzeg podstawowy (patrz artykuł “Oderwanie ścian kopyta”), upewnijcie się, że w obrysie brzegu podstawowego nie ma wystających kantów.\nTam, gdzie linia biała (żółtawa) jest zwarta, zaokrąglijcie brzeg podstawowy do linii wodnej (biała warstwa ściany kopyta). Tam, gdzie linia biała jest rozciągnięta lub oddzielona (wygląda na brudną, lub między ścianą a podeszwą jest rowek), kopyto należy zaokrąglić aż do krawędzi podeszwy.\nDlaczego konie w okresie przejściowym są wrażliwe na kamykach\nW okresie przejściowym od podków do kopyt bosych nie chodzi o utwardzenie podeszwy. To nie podeszwa rogowa jest obolała, tylko tworzywo podeszwy – pokrywająca spód kości kopytowej warstwa żywej tkanki, która produkuje róg podeszwowy. Jodyna lub inne kuracje wysuszające nie likwidują samego problemu. Wysypywanie żwiru na padok, żeby „utwardzić kopyta” da fatalny skutek – należy z tym zaczekać do zakończenia okresu przejściowego.\nKiedy mamy rozciągniętą linię białą – w wyniku braku odżywiania w okutym kopycie lub w wyniku działania sił mechanicznych powodujących oderwanie ściany – kość kopytowa odrywa się od ściany kopyta, opada i zaczyna uciskać tworzywo podeszwy. W tworzywie kopytowym powstaje stan zapalny od stałego nacisku kości. Koń odczuwa ból idąc po żwirze lub kamieniach. To jak u człowieka posiadanie uszkodzonego palca – raczej nie uderza nim w ostre kanty.\nOto schemat przekroju kopyta ze zwartą linią białą (po lewej) oraz kopyta, w którym linia biała jest rozciągnięta (po prawej). Zauważcie, że kość kopytowa znajduje się niżej w puszce kopytowej –obsuwa się na tworzywo podeszwy i powoduje stan zapalny, a podeszwa rogowa robi się bardziej płaska.\nKoń nie będzie chodził komfortowo po kamykach (lub innym twardym i nierównym podłożu) dopóki linia biała nie zregeneruje się i nie stanie się zwarta, a kość kopytowa nie podciągnie się w górę. Na ogół dzieje się tak w przeciągu dwunastu miesięcy – przy stałym zaokrąglaniu brzegu podstawowego (odnawianiu „mustang rolla”).\nW ciągu pierwszego roku po rozkuciu nie zakładajcie, że bez butów na przodach koń będzie mógł chodzić po żwirze, bruku, grudzie czy kamienistych ścieżkach.\nZima to trudny okres dla koni w okresie przejściowym. Należy przygotować się na to, że w pierwszym, a czasem i drugim roku po rozkuciu, koń będzie obolały, kiedy ziemia zamarznie, nawet jeśli po miękkim podłożu chodzi swobodnie. Być może trzeba będzie zakupić buty na czas padokowania na zimowej grudzie.\nNiektóre konie w okresie przejściowym robią się wrażliwe nawet na głębokim piasku lub miękkim podłożu na hali.\nDzieje się tak dlatego, że miękkie podłoże nie zapewnia dostatecznego oparcia, by kopyto mogło się właściwie odkształcać, więc dochodzi do ograniczenia krążenia i niekomfortowego zastoju krwi w kopycie. Najlepsze rozwiązanie jakie mogę zaproponować, to przynajmniej 10 minut jazdy po zwartym podłożu – przed i po właściwej pracy na hali, aby dobrze uruchomić krążenie kopytowe.\nIstnieją dość zwarte, a nieśliskie podłoża do hal. W mojej hali używam drobnego żwirku z kamieniołomu – odpadu z produkcji grubego żwiru. Chciałabym, żebyśmy zastąpili miękkie podłoża twardszymi, które zapewnią kopytom dostateczną porcję wstrząsów. Ostatecznie, dla większości naszych koni hala jest miejscem, gdzie ich kopyta wykonują największą część pracy.\nInne przyczyny kulawizn w okresie przejściowym\nOprócz linii białej liczne struktury kopyta są uszkadzane przez podkowy:\n- niepigmentowana wewnętrzna warstwa ściany kopyta („linia wodna”) to wytrzymała, amortyzująca wstrząsy struktura. Podkowy osłabiają ją, w ten sposób redukując amortyzację wstrząsów w całej ścianie kopyta. W bosym kopycie linia wodna przyjmuje więcej wstrząsów, dzięki czemu stopniowo wzmacnia się i staje coraz bardziej zwarta.\n- strzałka gąbczasta to absorbująca wstrząsy struktura leżąca bezpośrednio nad strzałką rogową. Zbudowana jest ona z tkanki tłuszczowej i włóknistego „hamaka”, podtrzymuje kość koronową opuszczającą się podczas ruchu. U koni podkuwanych i mających mało ruchu traci ona swoje właściwości. Intensywna praca strzałki gąbczastej pozwala na odbudowanie jej twardości i włóknistych właściwości.\n- typowe struganie „na wysokie piętki i długą przednią ścianę” powoduje stawianie przednich kopyt z palca i prowadzi do wystąpienia bólu „trzeszczkowego” w obrębie więzadła nieparzystego trzeszczki. Struganie wg modelu dzikiego konia z zaokrągloną przednią ścianą zmienia wykrok konia w taki sposób, że może on zacząć stawiać kopyto na ziemi od piętek (patrz artykuł „Do Trim”).\nU koni żyjących w mokrych rejonach, u których podkowy doprowadziły do zawężenia piętek i pojawienia się szczeliny między nimi, może wystąpić chroniczna infekcja grzybicza. Grzybica objawia się jako kulawizna od piętek i uniemożliwia poszerzenie strzałki i kątów wsporowych (patrz strona „More Topics”).\nWystępowanie ropni po rozkuciu powinno być wyjątkiem. Najczęściej zdarza się to z powodu cienkiej podeszwy lub inwazyjnego strugania innych części kopyta. Aby uniknąć wystąpienia ropnia, nie należy w ogóle ciąć podeszwy, a jedynie zeskrobać kredowaty, łuszczący się róg podeszwowy.\nPete Ramey twierdzi, że spośród ochwaconych koni, z którymi miał do czynienia, tylko jednemu na dziesięć zdarzał się ropień w trakcie procesu zdrowienia (patrz strona „Founder”).\nJeśli koń doświadczał chronicznego bólu z powodu wysokich piętek, grzybicy lub z innych przyczyn, mogło to spowodować u niego sztywność w łopatkach. Należy sprawdzić mięsień trójgłowy ramienia, naramienny i czworoboczny pod kątem sztywności. Masaż, rozluźnianie mięśniowo-powięziowe, Reiki, Equine Touch lub akupresura pomagają poszerzyć zakres ruchu łopatki po zmianie sposobu strugania lub kuracji przeciwgrzybiczej.\nButy są niezbędne w następujących przypadkach:\n- w okresie przejściowym oraz zawsze w przypadku kopyt z oderwanymi ścianami, jeśli koń chodzi po kamienistych, szutrowych drogach lub po grudzie\n- chronią one tworzywo podeszwy będące w stanie zapalnym;\n- jeśli ściany kopyta są cienkie lub łamliwe – buty zapobiegają zbyt szybkiemu ścieraniu się ścian;\n- dla koni pracujących na bardzo ostrych powierzchniach, które ścierają róg kopyta szybciej niż on narasta – stosowane buty nie zawsze potrzebne są przez cały czas. W niektórych wypadkach wystarczy je zakładać na przykład co drugi dzień;\n- dla koni ochwaconych, które odczuwają zbyt wiele bólu, by poruszać się z własnej woli – buty chronią tworzywo podeszwy oraz czubek zrotowanej kości kopytowej.\nZazwyczaj buty są konieczne tylko na przednie kopyta, lecz koń pracujący na ostrej nawierzchni może potrzebować butów na cztery nogi.\nNie wynaleziono jeszcze buta doskonałego, wszystkie mają swoje wady i zalety. To duże wyzwanie: zaprojektować but, który będzie ściśle pasował do stożkowatego kształtu kopyta, który można łatwo zakładać i zdejmować, który jest lekki, ale odporny na zużycie. Oto niektóre z najlepszych wczesnych projektów butów. Potrzebujemy kolejnych wynalazców pracujących w tej nowej dziedzinie, więc jeśli jesteście kreatywni –do roboty!\nBut Horse-Moc posiada miękki neoprenowy rękaw na pęcinę z umieszczonym z przodu zapięciem na rzep. Podeszwa jest wykonana z kevlaru i polimerów. Został on zaprojektowany przez jeźdźca rajdowego ze stanu Waszyngton, ma trzymać się na kopycie w bardzo mokrym lub błotnistym terenie. Buty te są robione indywidualnie na podstawie obrysu kopyta, więc pasują i do bardzo małych i do bardzo dużych kopyt. Widziałam taki but, jest bardzo lekki i zaskakująco prosto zaprojektowany. Dostępne u Debbie Nelson na stronie www.horsemocs.com.\nFrank i Mary Orza (www.horsneaker.com) produkują dwa modele butów. Starszy –Horsneaker – jest robiony na podstawie piankowego odcisku kopyta, dostępne są rozmiary niestandardowe. Produkowane są również rozmiary dla kuców, osłów, mułów i koni pociągowych. Hoof Wings to ich nowe buty obejmujące dolną część kopyta i mające neoprenowe „skrzydełka” zapinane wokół pęciny. Świetny komfortowy model, dostępny w szerokim zakresie rozmiarów. Tylko na okres przejściowy — nie nadają się do wyczynowych rajdów długodystansowych.\nFirma Easy Boot produkuje trzy modele butów, o znacznie lepszej jakości w porównaniu z pierwotnym modelem. EasybootBare, Easyboot Epic i Boa Boot są dostępne na stronie www.easyboot.com i w wielu sklepach ze sprzętem jeździeckim.\nButy Simple Boot dostępne są na stronie www.cavallo-inc.com, a w Finlandii na stronie www.kengattomathevoset.fi.\nKolejny nowy but – www.castleplastics.com.\nSwiss Horse Boot wykonany jest z zaawansowanego technologicznie materiału, który po rozgrzaniu można dopasować do konkretnego kopyta, a następnie regulować na bieżąco w miarę zmiany kształtu kopyta. Swiss Boot jest dostępny na stronie www.primechoice.com/swissboot oraz u wykwalifikowanych „pasowaczy” butów (lista dostępna na www.AANHCP.org).\nJaime Jackson napisał książkę o dopasowywaniu butów „Guide to Booting Horses”. Jest ona jasno napisana i dobrze zilustrowana, polecam ją przy braku kontaktu z doświadczonym „pasowaczem”. Książka dostępna jest na stronie www.star-ridge.com\nBut Old Mac z Australii składa się z warstw neoprenu zapinanych wokół kopyta na rzep. Niedawno ten model został ulepszony. Na stronie www.oldmacs.com.au znajduje się lista sklepów w Australii i wielu innych krajach.\nNiemiecki but Marquis otwiera się z przodu. Niezwykłe w nim jest to, że zaprojektowano go do kopyt struganych na niskie piętki (model dzikiego konia i system Strasser). Aby but dobrze dopasowywał się do kopyta wyposażono go w nadmuchiwaną poduszkę. Dla koni z wrażliwą podeszwą i ochwaconych można dokupić miękkie wkładki do buta. Każdą część buta w miarę zużycia można wymienić.\nWersja niemiecka: www.marquis-vetec.com. Wersja angielska: www.procedis.com/equestrian-select.\nSabreSneaker to miękki but dla ochwaconych koni, dostępny na stronie www.sabresneaker.com. SabreSneaker można zostawiać na kopycie przez dłuższy czas, nadaje się do padokowania w okresie przejściowym na zmarzniętym gruncie.\nButy dla koni w Polsce\nwww.butydlakonia.pl – witryna sklepu GNL, buty Cavallo Simple Boots i Cavallo Sport Boots.\nwww.sklep.horses.pl – buty Easycare, akcesoria do butów.\nwww.re-volta.pl/forum/index.php/topic,140.0.html – obszerny wątek o butach dla koni i dopasowywaniu\nZmiany korzystne dla bosego stylu życia konia\nJaime Jackson w książkach „Prawdziwy świat koni” oraz „Paddock Paradise”, a także dr Hiltrud Strasser w książce „Rumak piękny i zdrowy”, opisują życie dzikich koni w ich naturalnym środowisku oraz sposoby, dzięki którym możemy zaspokoić potrzeby koni udomowionych, aby były zdrowe i szczęśliwe.\nKoń przebywający w nienaturalnych warunkach (co dotyczy większości sytuacji stajennych) traci zdrowie i kondycję, co obejmuje następujące aspekty:\n-metabolizm (wykorzystanie pokarmu przez organizm),\n-stawy i więzadła,\n-serce i naczynia krwionośne,\n-relacje społeczne (umiejętność życia w stadzie i związane z tym bezpieczeństwo),\n-równowaga psychiczna i dobre samopoczucie.\nNiezależnie od tego ile kosztuje dany koń, ani z jak doskonałej hodowli pochodzi – wszystkie one są „ulepione z tej samej gliny” i potrzebują odpowiednich warunków życiowych, żeby dać z siebie to, co najlepsze.\n„Naturalny styl życia” lub „naturalny chów” to podstawa leczenia wszelkich chorób lub urazów. Organizm konia jest dokładnie „dostrojony” do konkretnego rodzaju środowiska (dla większości ras będą to suche stepy i pustynia, z ekstremalnymi wahaniami temperatury, zimna, wiatru itd., dla niektórych zaś bagna). W takich warunkach konie są w stanie poradzić sobie niemal ze wszystkim, co się im przydarzy.\nKonie to zwierzęta trawożerne o małym żołądku, które potrzebują małych dawek paszy pobieranych często i w ciągu całej doby. Radzą sobie najlepiej jedząc różnorodne trawy z dodatkiem wielu innych roślin, liści drzew, warzyw, wodorostów, które dostarczają pierwiastki śladowe z oceanu oraz wszelkich innych minerałów nieobecnych w glebie, na której rośnie ich pasza.\nSierść koni szybko dostosowuje się do zmian temperatury poprzez unoszenie lub kładzenie włosów. Derki uniemożliwiają dokonywanie tych subtelnych zmian i mogą osłabić system odpornościowy konia – pomyślcie co dzieje się z wami, kiedy przemarzniecie lub przegrzejecie się.\nW naturze konie poruszają się stale w dzień i w nocy, pasąc się. Zamknięte w boksie nie są w stanie zapewnić sobie odpowiedniej dawki ruchu stymulującej krążenie krwi w ich ciele. W efekcie konie stają się zesztywniałe, w kopytach kumuluje się krew, a mięśnie i więzadła tracą napięcie. Potrzebują zatem wybiegu urządzonego tak, by zachęcać je do ciągłego poruszania się.\nNowe spojrzenie na padokowanie\nWiemy, że wolno żyjące konie pokonują dziennie wiele kilometrów. W książce „Paddock Paradise” Jaime Jackson zauważa, że stada dzikich koni podróżują po wąskiej niezmiennej pętli lub ścieżce, która zaczyna się i kończy przy wodopoju, gdzie konie spotykają inne stada, a następnie prowadzi je do terenów zapewniających im realizację rozmaitych potrzeb – rożnorodnego pokarmu, soli, minerałów, pylistego miejsca do tarzania, miejsc, gdzie mogą bezpiecznie spać, schronienia przed złą pogodą, lesistych kryjówek na czas wyźrebień. Następnie zauważył, że kiedy tylko zabierze się mustangi z naturalnego środowiska, zaprzestają one ciągłej wędrówki i zwykle obijają się stojąc w miejscu, nawet jeśli są trzymane w bardzo dużych zagrodach.\nNa podstawie tych dwóch obserwacji Jaime proponuje zastąpienie typowego prostokątnego padoku wygrodzoną ścieżką, co skłania konie do ciągłego marszu, żeby zobaczyć „co jest dalej”, czego nie robią na zwykłym padoku. Małe ilości siana rozłożone wzdłuż ścieżki oraz szersze miejsca zaspokajające rozmaite potrzeby zachęcają konie do poruszania się. Główny „tor” może być dość wąski – 3 do 6 metrów to zupełnie wystarczająca szerokość. Jaime stwierdza, iż chodząc po próbnej ścieżce wytyczonej wzdłuż granic działki o powierzchni 1,6 hektara konie ścierały kopyta w takim stopniu, że prawie nie potrzebowały strugania. Były także w znacznie lepszej kondycji wskutek ciągłego marszu i mniejszej ilości czasu spędzanej w bezruchu.\nTo nowe spojrzenie jest bardzo ekscytujące. Wreszcie mamy projekt, który można zaadaptować do każdej niemal stajni, i który rozwiązuje problem utrzymania koni w ruchu. Przy dostatecznej ilości ruchu nawet konie „pastwiskowo-ozdobne” z łatwością osiągną pełną sprawność i będą potrzebować strugania jedynie w ograniczonym zakresie. Ta koncepcja niemal każdemu koniowi umożliwia bosy styl życia, ponieważ likwiduje główną przeszkodę na drodze do sukcesu.\nZarówno Jaime Jackson jak i dr Strasser mówią, iż kopyta koni udomowionych powinny mieć codzienny kontakt z wodą – albo bezpośrednio, albo w postaci błota przy poidle, albo poprzez funkcjonowanie na podmokłym podłożu.\nOsobiście sądzę, że moczenie kopyt jest kwestią otwartą i może nie być konieczne. Na suchych terenach żyją konie, których kopyta rzadko mają kontakt z wodą, a jednak mają się one doskonale.\nW deszczowych rejonach występuje grzybica (różniąca się od gnicia strzałki – patrz artykuł „More Topics”), która rozwija się w ciepłych i mokrych miejscach, takich jak głęboki rowek strzałki między zawężonymi piętkami. Codzienne moczenie kopyt nie daje im szansy na wyschnięcie i zwalczenie infekcji grzybiczej. Nie moczyłam moim koniom kopyt od lat.\nKategorie: barefoothorse.com\t| Napisz odpowiedź\nbarefoothorse.com – MIEĆ „OKO” DO KSZTAŁTU KOPYT\nOpublikowano 10 lutego 2010 Autor: Wiwiana\nKopyto ostrugane wg modelu dzikiego konia różni się od kopyta, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni.\nOto zdjęcia kopyt dzikich koni, które żyły i umarły na suchych, skalistych, górzystych terenach. Piętki zostały częściowo wygryzione przez drapieżniki, ale poza tym kopyta są w doskonałym stanie.\nSłowo „mustang” oznacza dzikiego konia, żyjącego na otwartych przestrzeniach lub zboczach gór. „Mustang roll” to zaokrąglenie brzegu podstawowego ściany ich kopyt.\n– kopyto jest bardzo krótkie (jakieś 7.5 cm.), gdyż kość kopytowa jest położona bardzo wysoko w puszce kopytowej. Brzeg podstawowy jest starty do okrągłej krawędzi (mustang roll).\n– zwarta linia biała (wygląda na ciemną w wyniku wyschnięcia), brak rozlanych/oddzielonych ścian\n–linia biała ścian wsporowych jest widoczna (ściany wsporowe są częścią ściany kopyta, która zakręca do środka obok strzałki)\n– koń chodzi na linii wodnej, wewnętrznej niepigmentowanej warstwie ściany kopyta (najjaśniejsza warstwa na zdjęciu), zewnętrzna pigmentowana część nie ma funkcji podporowej\n– przednie kopyto jest płytko wklęsłe – ok.6 mm do linijki położonej w poprzek strzałki na wysokości jej czubka\n– mocne, twarde piętki i łuk ścian przedkątnych\n– przednia część brzegu podst. jest starta prawie do połowy grubości ściany kopyta, widoczne zaokrąglenie (mustang roll)\n– zwarta linia biała (wygląda na ciemną w wyniku wyschnięcia)\n– tylne kopyto jest bardziej wklęsłe niż przednie\n– przednia ściana jest mocno starta, widoczne zaokrąglenie\n– jedna piętka w tym kopycie jest wygryziona, można zauważyć bardziej owalny kształt tylnego kopyta.\nKopyta koni udomowionych nie będą tak krótkie jak te. Większość naszych koni nie przechodzi codziennie wystarczającego dystansu po twardym podłożu, by mieć całkowicie zdrową, zwartą linię białą. Linia biała jest osłabiona i rozciągnięta, skutkiem czego kość kopytowa (która „zwisa” z dolnej wewnętrznej powierzchni ściany kopyta) ma niższą pozycję w puszce kopytowej. U koni udomowionych możemy oczekiwać długości ściany przedniej około 8 do 9,5 cm,mierząc od linii koronki do podłoża.\nJeśli spróbujecie wystrugać kopyto konia domowego tak krótko, jak kopyto konia dzikiego, będziecie musieli zebrać podeszwę, a to sprawi, że wasz koń będzie bardzo obolały.\nKopyto to elastyczna struktura, która bezpośrednio poddaje się obciążeniom mechanicznym pochodzącym od nacisku nogi konia z jednej strony i podłoża z drugiej. Popatrzcie, co dzieje się z kopytem między jednym struganiem a drugim. Znajdziecie gdzieś początki jakiegoś małego oderwania, jedną piętkę startą bardziej niż druga, przednią ścianę za długą lub za krótką.\nWtedy musicie pomyśleć, co wywołało takie zmiany, i wykorzystać regularne struganie by zachęcić kopyto do powrotu do idealnego kształtu.\nPolecam, by zamienić jednego z waszych znajomych w „kumpla od strugania”. Wciąż spotykam się z przyjaciółmi, żeby oglądać kopyta ich koni albo moich. Dokładnie je oglądamy i zastanawiamy się razem, co się dzieje w każdym z nich. Ich sugestie, pytania i wsparcie umożliwiły mi ciągłe dokształcanie się i przezwyciężanie zniechęcenia.\nOto zupełnie zdrowa kość kopytowa przedniej nogi – od góry, z boku i od spodu.\nKopyto jest ukształtowane wokół kości kopytowej. Ściana kopyta i podeszwa są bezpośrednio połączone z jej powierzchnią. Kąt ściany przedniej dobrze połączonej z kością kopytową musi odpowiadać kątowi przedniej powierzchni kości kopytowej. Jeśli nie odpowiada – jest to separacja (listewek) linii białej.\nWarstwa otaczająca kość kopytową to tworzywo, które posiada bardzo gęstą sieć naczyń krwionośnych. Kopyto to organ bardzo istotny dla przeżycia konia – tylko wątroba i nerki mają większe zaopatrzenie w krew niż ono. Całe nabudowywanie tkanek, odżywianie i gojenie w kopycie są zależne od stałego dopływu składników odżywczych dostarczanych do tworzywa przez krew.\nPodeszwa jest wytwarzana częściowo przez tworzywo podeszwy leżące na dolnej powierzchni kości kopytowej,a częściowo przez linię białą (warstwę listewkową) ścian wsporowych.\nNa zewnętrznej/górnej powierzchni kości kopytowej tworzywo formuje układ cienkich delikatnych„listków” (blaszki – lamellae), które pasują do zestawu twardych listków (listewki- laminae) na wewnętrznej powierzchni ściany kopyta. Te dwa zestawy „listków” splatają się jak żywy „rzep”, łącząc ścianę i kość. Są prawie nie do rozerwania. Tkanka listewkowa jest taka sama, jak prążkowana tkanka, która łączy paznokieć z palcem.\nZAUWAŻCIE, że ściana kopyta nie zrasta pionowo w dół od koronki. Ona rośnie zgodnie z krzywizną kości kopytowej. Cała ściana puszki kopytowej, łącznie z piętkami, zrasta wzdłuż tej krzywizny. Kopyto ma kształt nachylonego stożka, węższego u góry i szerszego u podstawy.\nŚciana rogowa kopyta oraz część listewkowa linii białej są produkowane przez koronkę, w ten sam sposób, co nasze paznokcie przez tworzywo paznokcia. Ściana kopyta zrasta w dół po zewnętrznej powierzchni kości kopytowej, mocno przyczepiona do niej przez listewki. Całkowite odnowienie rogu na środku przedniej ściany, gdzie jest ona najdłuższa, trwa rok.\nCo oznacza pojęcie „RÓWNOLEGŁA DO ZIEMI”.\nOstra, zakrzywiona dolna powierzchnia kości kopytowej tworzy łuk (jak księżyc w nowiu). Aby kości kończyny były poprawnie skątowane, ta zakrzywiona powierzchnia musi znajdować się niemalże równolegle do poziomu gruntu. To, co widzicie na zdjęciu RTG, to nie jest dolna powierzchnia kości (jest zbyt cienka, by było ją wyraźnie widać), ale przekrój przez środek kości, która jest wklęsła, zatem wznosi się ku górze. Na zdjęciu RTG bardzo trudno jest zobaczyć dolną powierzchnię kości, i określić czy jest ona równoległa do ziemi. Zamiast tego przy struganiu kopyta można ustalić tę równoległość, używając jak wskaźnika podeszwy (która dokładnie odzwierciedla kształt dolnej powierzchni kości).\n„Kopyto dzikiego konia” kontra typowe kopyto o wysokich piętkach\nBose kopyto końskie działa najlepiej, kiedy jest ostrugane na niskie piętki. Poniższe rysunki kopyto niskich i wysokich piętkach (bez szczegółów) pokazują, co dzieje się z kością kopytową kiedy piętki są wysokie.\nPrzeczytajcie doskonały artykuł w „Professional Farrier Magazine”, który wyjaśnia problemy dotyczące strugania „na wysokie piętki” – http//www.naturalhorsetrim.com/Michael_Savoldi_uniform_sole_thickness.pdf\n„Trójkątne kopyto” jak u dzikiego konia\n– niskie piętki (wygodne)\n–kość kopytowa równoległa do podłoża\n– pęcina skośnie nachylona, dobra amortyzacja wstrząsów.\nStruganie „na wysokie piętki”, stosowane przez wielu kowali\n– wysokie piętki (bolesne)\n– kość kopytowa nie jest równoległa do podłoża\n– pęcina jest ustawiona stromo, brak amortyzacji wstrząsów.\n„Kopyto trójkątne” – widok od dołu\n– strzałka i kąty wsporowe są szerokie\n– piętki są szeroko rozstawione\n– kąty wsporowe są na tej samej wysokości, co strzałka\n– ściany wsporowe są proste, tworząc mocną konstrukcję piętek.\nKopyto o wysokich piętkach\n– widok od dołu\n– strzałka i kąty wsporowe są zacieśnione\n– piętki i strzałka są ściśnięte\n– kąty wsporowe są wysunięte do przodu w stosunku do strzałki\n– ściany wsporowe są ściśnięte i wykrzywione.\nPo lewej, przy kości kopytowej równoległej do podłoża, pęcina tworzy długi, amortyzujący wstrząsy łuk.\nPo prawej, przy wysokich piętkach, kość nie jest równoległa do podłoża. Stroma pęcina amortyzuje mniej wstrząsów, siły przenoszone wzdłuż nogi na kopyto obciążają kość kopytową pod niewłaściwym kątem, a przednia część kości mocno naciska na podeszwę.\nTo kopyto rzeczywiście miało wysokie piętki. Na wyrostkach dłoniowych (tylnych krawędziach kości) widać ostre, chropowate zwapnienia i rozwijające się skostnienie chrząstek kopytowych (zgrubienie nad piętkami).\nOto kości kopytowe ze zdrowego kopyta (po lewej) oraz z kopyta struganego na wysokie piętki i kutego przez wiele lat (po prawej).\nKość po prawej wykazuje ukruszenie na przedniej krawędzi. Kość zerodowała na czubku (ubytek w miejscu, gdzie naciskała na podeszwę). Kapturek podkowy również może spowodować taki ubytek.\nWidać również jak wyrostki dłoniowe (tylne skrzydła kości) zostały ściśnięte (zacieśnione) do węższego, prostszego kształtu niż w zdrowej kości.\nCzym są „podwinięte piętki”?\nDobrze ostrugane zdrowe kopyto ukazuje kierunek wzrostu rogu ścian.\nCała ściana kopyta zrasta od koronki pod takim samym kątem, jaki ma kość kopytowa. Całość rośnie „w dół i do przodu”, łącznie z piętkami.\nŻadna część kopyta nie zrasta pionowo w dół (chyba, że jest ono strugane „na wysokie piętki i krótką ścianę przednią”).\nNarysowałam linie wzdłuż kierunku wzrostu rogu na przedniej ścianie, ścianie przedkątnej i piętce. Różowa strzałka wskazuje płytki rowek w rureczkach („włosokształtny” materiał tworzący róg ścienny), który ma taki sam kierunek jak moje linie.\nJeśli pozwolilibyśmy przerosnąć temu kopytu, kąt wsporowy wydłuży się i wysunie w przód w stosunku do miejsca, w którym jest teraz.\nPodwinięta piętka (kąt wsporowy) musi również być wyłożona pod kopyto, gdy zacieśniony kąt wsporowy jest skierowany do środka.\nBardzo przerośnięte kopyto, które zawsze było bose, wykazujące jak piętki w sposób normalny wyrastają w przód i na zewnątrz w miarę wydłużania się. Mimo, że te piętki są wysunięte do przodu, jednak nie są zacieśnione, więc i nie podwinięte.\nKiedy koń obciąża kopyto, kąty wsporowe rozszerzają się na zewnątrz.\nTo będzie doskonałe kopyto po ostruganiu. Zwróćcie uwagę na szeroką, zdrową strzałkę.\nPodwinięta lub wyłożona piętka. Podkowa uniemożliwiła temu kopytu rozszerzanie się w miarę wzrostu, zamiast tego kopyto zacieśniło się, tworząc długi cylindryczny kształt.\nKiedy koń obciąża takie kopyto, kąty wsporowe są wciskane do środka. Rehabilitacja może być trudna – tak zawężone katy wsporowe trudno jest skłonić do rozszerzenia się. Jeśli wymusicie to rozszerzenie zbyt inwazyjnym struganiem, łatwo jest spowodować separację linii białej od zawężonej kości kopytowej.\nKąty wsporowe powinny zostać skrócone do poziomu podeszwy, po uprzednim wyskrobaniu kredowatego materiału z podeszwy kąta wsporowego.\nPrzednia ściana będzie musiała być skrócona – została bardzo wyciągnięta w przód i prawdopodobnie jest oddzielona od samej koronki.\nTen koń będzie potrzebował wielu miesięcy długich spacerów po średnio zwartym podłożu (nie po piasku, nie po miękkim maneżu, nie po asfalcie), żeby zainicjować przebudowę kopyt.\nPrzednie kopyto (lewe i środkowe zdjęcie) konia wychowanego na Florydzie, gdzie podłoże jest miękkie i piaskowe. Podejrzewam, że jako źrebię spędził mnóstwo czasu stojąc w miękkiej ściółce. Jego kopyta nie otrzymały wystarczającej porcji wstrząsów, żeby się rozrosnąć (Patrz Galeria 2, zdjęcia nr 10 i 15 ) <wkrótce – przyp.W.>.\nŚciany tego kopyta są – jak to nazywamy – „wewnątrz pionu” – kopyto jest węższe u podstawy niż przykoronce. Ten kształt nie może rozszerzyć się wystarczająco pod obciążeniem, a zatem nie zapewnia dostatecznego przepływu krwi w kopycie, które słabo przyrasta.\nZabrudzone miejsce przed grotem strzałki to zagłębienie w podeszwie. Ponieważ piętki są długie, kość kopytowa naciska na tworzywo w tym rejonie. Przyrost podeszwy został spowolniony i jest ona cienka w tym miejscu.\nPo prawej, prawidłowe kopyto wykazujące stożkowaty kształt, który rozszerza się pod obciążeniem, zapewniając krążenie krwi w kopycie.\nOderwanie to zakrzywienie ściany kopyta na zewnątrz przy podeszwie, dzwonowatego kształtu. Ściana kopyta powinna być prosta od koronki do poziomu ziemi, wokół całego kopyta.\nTe kopyta są oderwane, bo już dawno powinny zostać ostrugane. Częstsze struganie pomoże szybko pozbyć się oderwania; zauważcie, że górna część ściany ma dobre połączenie w linii białej.\nCzęsto widzimy „proste oderwanie” przedniej ściany u koni okutych. Jest ono trudniejsze do rozpoznania, bo ściana jest prosta od koronki do podłoża, ale jest to oderwanie, gdyż linia biała jest rozciągnięta.\nKości kopytowe tylnych nóg są zazwyczaj o kilka stopni bardziej strome, niż nóg przednich, więc przednia ściana w tyłach jest bardziej stroma niż w przodach.\nJeśli tylne kopyta są płaskie i mają wydłużoną w przód przednią ścianę, należy podejrzewać ból w przodach. Koń podstawia tylne nogi pod kłodę, żeby odciążyć przednie, a wtedy piętki ścierają się szybciej.\nKonie, które dużo pracują w zebraniu, również będą miały długie przednie ściany w tylnych kopytach.\nWyciąganie wniosków z postawy i ruchu\nKilka spraw możemy określić po tym, jak koń chodzi i stoi. Obserwacja konia w ruchu to dobry sposób na sprawdzenie jakości strugania przed i po.\nJeśli pójdziesz za koniem i zobaczysz, że tylna noga ląduje na ziemi prosto i bez bocznych wahnięć, to oznacza, że kopyto jest zrównoważone. Jeśli pęcina skrzywia się/kręci, jedna strona kopyta jest dłuższa. (Na zachętę powiem, że pozbyłam się całkowicie skrzywień w tylnych nogach mojego konia). Skrzywienie na zewnątrz oznacza, że wewnętrzna ściana jest za długa; skrzywienie do wewnątrz oznacza, że zewnętrzna ściana jest za długa.\nJeśli przednie albo tylne nogi są stawiane blisko siebie (postawa zbieżna), wewnętrzne ściany kopyt są za długie. Jeśli nogi są stawiane daleko od siebie (postawa rozbieżna), to zewnętrzne ściany są za długie.\nTen kuc islandzki ma postawę rozbieżną. Zestrugałam maleńką ilość ściany zewnętrznej (1,5 mm) i koń był w stanie stanąć znacznie prościej. Nie chcecie strugać podeszwy, popatrzcie tylko, gdzie ściana jest nieco za długa.\nTen chłopak potrzebuje dużo pracy w chodach bocznych (takiej jak „gra w chody boczne” Parellego), żeby poszerzyć i wzmocnić klatkę piersiową.\nŻeby określić, która strona kopyta jest za długa, popatrzcie na kopyto prostopadle do przedniej powierzchni nadgarstka/stawu skokowego, rureczki (kreski na ścianie kopyta) nie będą pionowe. Jeśli spojrzycie na podeszwę, jedna strona będzie dłuższa niż druga.\nJeśli te punkty orientacyjne (rureczki i podeszwa) nie zgadzają się, kość kopytowa mogła opaść po jednej stronie (rozciągnięta linia biała), lub być może zerodowała do krzywego kształtu – jedna z kości kopytowych w mojej kolekcji odstaje o jakieś 5 stopni od poziomu. Gene Ovnicek poleca struganie w taki sposób, by zachęcić do lądowania od piętek, a wtedy kopyto przemodeluje się samo.\nPrzednie kopyto, które bilarduje, ma za długą zewnętrzną ścianę. Mój wałach bilardował w kłusie, ale to minęło, kiedy zrównoważyłam mu kopyta.\nKoń z niezrównoważonymi kopytami będzie miał trudności w stawaniu równo na czterech nogach, i zazwyczaj taki koń stawia jedno kopyto bardziej z przodu. Kopyto odstawione w tył może mieć bolesne piętki, kopyto wysunięte w przód może być bolesne w okolicy przedniej ściany. Lub może kompensować bolesność w przekątnym kopycie. Koń mający wygodne kopyta stoi równo na czterech nogach z nadpęciami ustawionymi pionowo.\nNieregularności w ruchu mogą wskazywać na konieczność nastawienia kręgosłupa przez chiropraktyka. Kręgi wyskakują w wyniku stałej krzywej postawy, będącej wynikiem nierównych kopyt. Ta sytuacja działa również w drugą stronę – wybity krąg może powodować nierówne ścieranie kopyt.\nSłownik ang-pol kopytowych terminów\nDzięki motywacji i przy głównym sprawstwie dziewczyn z forum RV powstał słowniczek ang-pol kopytowych terminów.\nP3- kość kopytowa inaczej\napex of the frog – grot strzałki\nwater line – bezbarwna wewnętrzna część ściany kopyta\ncentral sulcus (w skrócie często CS) – rowek centralny\ncollateral groove – rowek przystrzałkowy (boczny)\nbar – ściana wsporowa\nheel purchase – kąty wsporowe\nseat of the corn – część podeszwy w kątach wsporowych\nheel buttress – piętki (miękkie)\nheels – piętki (całe, miękkie i kąty wsporowe)\ncallus– twarda część podeszwy przed grotem strzałki, bezpośrednio pod kością kopytową\nmedial hoof wall- boczna ściana od wewnętrznej strony nogi\nlateral hoof wall – boczna ściana od zewnętrznej strony nogi\ndorsal hoof wall – przednia ściana\nquarters – ściany przedkątne\nlamellar wedge – klin rogowy (wypełnienie przy rozlaniach)\nflare – rozlanie/”flara”/naciągnięcie ściany\nthrush – gnicie strzałki\nlaminitis – zapalenie tkanki listewkowej („ochwat ostry”)\nfounder – przemieszczenie kości kopytowej względem ściany kopyta – albo odwrotnie, zależy jak patrzeć („ochwat przewlekły”)\nnavicular disease/syndrome – syndrom trzeszczkowy\nsinker- koń, który doznał opadnięcia kości kopytowej\ntransition– okres przyzwyczajenia konia rozkutego do kopyt bosych\nsubsolar abscess – ropień podeszwy\ndistal descent – opadnięcie kości kopytowej (obniżenie stawu kopytowego względem poziomu koronki)\n…i trochę anatomii:\ncoffin bone – kość kopytowa\nlateral cartilages – chrząstki kopytowe (boczne)\nnavicular bone – trzeszczka kopytowa\nimpar ligament – więzadło trzeszczkowe\ndeep flexor tendon – ścięgno zginacza głębokiego palca\nsole corium – tkanka twórcza podeszwy\nfrog corium – tkanka twórcza strzałki\ndigital cushion – strzałka gąbczasta\nlamellar tissue – tkanka listewkowa\nnippers – cęgi\nrasp – tarnik\neasy-keeper– koń „tyjący z powietrza”\nslow-feeder– paśnik spowalniacz jedzenia siana\nbarefoothorse.com – ODERWANIE ŚCIANY KOPYTA\nOpublikowano 3 lutego 2010 Autor: Wiwiana\nWiększość problemów spotykanych w kopytach udomowionych koni jest związana z oddzieleniem ścian kopyta od kości kopytowej.\n– ból związany z etapem przejścia od kopyt okutych do bosych jest efektem oddzielenia ścian, które pozwala kości kopytowej na obniżenie się i uciskanie tworzywa podeszwy;\n– ochwat przewlekły to w zasadzie wielkie oderwanie ścian;\n– zawężone piętki są efektem wydłużonej i oderwanej przedniej ściany;\n– ból trzeszczkowy jest związany z wydłużoną i oderwaną przednią ścianą, która powoduje lądowanie od palca.\nZa wyjątkiem ostrego zapalenia tworzywa kopytowego, podczas którego stan zapalny listewek wywołuje rozciągnięcie lub separację linii białej, oderwania są wynikiem działania niewłaściwych sił mechanicznych, które odciągają ścianę kopyta od kości kopytowej.\nOderwanie to separacja ściany kopyta od kości kopytowej. Często ściana kopyta wygina się na zewnątrz przy brzegu podeszwowym do dzwonkowatego kształtu. Nawet najmniejsze oderwanie można wyczuć ręką, i zazwyczaj można je dostrzec, oglądając ścianę kopyta gołym okiem lub za pomocą kamery na poziomie ziemi, i okrążając kopyto, żeby obejrzeć wszystkie części ściany.\nOderwanie wywołane przez ochwat lub długotrwałe mechaniczne przeciążenie (podkowy lub wydłużona przednia ściana) często jest proste w profilu i może być trudne do zauważenia. Kąt narastania ściany zmienia się gwałtownie wysoko na ścianie – czasem tak blisko koronki, że nie można określić, w którym miejscu się to dzieje.\nOderwanie wskazuje nam,że nastąpiło rozciągnięcie lub separacja linii białej, a puszka kopytowa nie jest już połączona z kością kopytową w tym rejonie. Oderwanie i separacja linii białej to to samo. Kiedy spojrzy się na podeszwę poodrywanego kopyta, linia biała w miejscu oderwania jest brudna (czyli rozciągnięta) lub tworzy mały rowek (rozerwana) między ścianą kopyta a podeszwą. Inaczej mówiąc, oderwanie jest tam, gdzie linia biała jest brudna lub wgłębiona.\nKiedy linia biała rozerwała się – jak dwie części rzepa – te dwie części nie mogą na powrót się połączyć. Nowe połączenie musi zrosnąć w dół od strony koronki (linia włosów) – gdybyście oderwali sobie kawałek paznokcia, musielibyście poczekać, aż odrośnie nowa część.\nWiększość oderwań występuje przy brzegu podstawowym, gdzie kontakt z ziemią zaczyna mechanicznie oddzielać ścianę od kości. Czasem tylne kopyto, które ma przerośniętą przednią ścianę, a niskie piętki, wykształci zgrubienie („byczy nos”) w połowie wysokości przedniej ściany. W tym miejscu linia biała jest rozciągnięta, ponieważ siły mechaniczne działające w kopycie o takim kształcie odrywają ścianę kopyta od kości.\nOchwat przewlekły to oderwanie tak duże, że kość kopytowa obniża się (rotuje w stawie koronowym) w dół przy przedniej ścianie kopyta. Może być on wynikiem zapalenia listewek (ostrego ochwatu) lub mechanicznych sił działających w przerośniętym lub źle struganym kopycie.\nOderwania są bolesne. Ściana kopyta to paznokieć przyczepiony do kości przez to samo mocne ale delikatne tworzywo, które umocowuje wasze własne paznokcie – możecie zobaczyć prążki waszych listewek poprzez płytkę paznokcia. Oderwanie ściany jest odczuwalne mniej więcej tak, jak odrywanie paznokcia. Ostry ochwat (zapalenie <listewek – przyp.W.> linii białej) jest tak bolesny, że koń będzie stał w pozycji ochwatowej. Nawet oderwanie pochodzenia mechanicznego wystarczy, by koń stał się wyraźnie obolały – czasem ludzie myślą, że ich koń jest leniwy,ale dojdzie do siebie, kiedy doprowadzicie do tego, że jego linia biała będzie znowu zwarta.\nDzikie konie nieczęsto mają oderwania ściany. Koń, który żyje w „końskim kraju”, przechodząc codziennie 20 mil (30 km) po twardym, suchym podłożu, ściera sobie kopyta do okrągłej krawędzi, która nie ma możliwości się oderwać. W nadzwyczajnych okolicznościach – przy deszczowej pogodzie i przy obfitości trawy – kopyta dzikich koni przerastają i zaczynają się odrywać. Oderwana ściana łupie się, pęka i odłamuje, zapewniając koniowi brzydko wyglądające, ale działające kopyto do chwili powrotu suchej pogody.\nOderwania są nagminne u koni udomowionych. Mechaniczne pojawiają się, kiedy kopyto jest przerośnięte lub źle zrównoważone. Jeśli koń żyje w wilgotnym klimacie, zmiękczona ściana kopyta odrywa się łatwiej niż ściana kopyta z klimatu suchego. Oprócz tego spotykamy oderwania poochwatowe w tych samych wilgotnych rejonach, gdyż trawa jest tam obfita i bogata w cukry, i u wielu koni prędzej czy później rozwija się insulinooporność. (Patrz www.safergrass.org. Trawy pastwiskowe zostały wyselekcjonowane na wysoką zawartość cukrów w celu podniesienia wydajności krów mlecznych. Doskonałe wskazówki dotyczące opieki nad końmi insulinoopornymi).\nKopyta koni przebywających na mokrych, słabo zdrenowanych gruntach, lub w czasie mokrej pogody, potrzebują znacznie częstszego strugania niż kopyta koni z terenów suchych. W północnych Stanach to ciągła walka o uchronienie kopyt przed oderwaniem ściany, a koni przed kulawizną. Musimy strugać co 2-3tygodnie – a wiosną co 10 dni – i odnawiać zaokrąglenie brzegu podstawowego pomiędzy kolejnymi sesjami strugania. Opóźnienie tylko o kilka dni powoduje powstanie nowego oderwania, które może okulawić konia na całe tygodnie. Kombinacja nieprzyjaznego klimatu wraz z brakiem ruchu u koni udomowionych sprawia, że pielęgnacja kopyt to główna część opieki nad nimi w tym klimacie. Zaczynamy polecać ponad półgodzinny codzienny spacer z końmi po asfalcie, żeby zapewnić odpowiednią porcję wstrząsów. To wzmacnia linię białą poprzez lepsze ukrwienie kopyta.\nOgromne oderwania na bardzo przerośniętych kopytach. To oderwanie mechaniczne – ściany wyrosły znacznie ponad poziom podeszwy, a podłoże „odpycha” ich nadmiar, powodując oderwanie ściany od kości.\nNa nodze z białą odmianą widać pęknięcie tam, gdzie ściana odłamie się w procesie samokorekcji.\nTen koń rajdowy ma ścisłe połączenie linii białej i najwyraźniej nie był kulawy nawet przy tak dużym oderwaniu.\nWidok podeszwy nogi bez odmiany, widoczny przerost ścian. Jedna strona odłamała się na wysokości ściany przedkątnej – kopyto zaczyna samo pozbywać się nadmiaru rogu. Druga ściana przedkątna ma duże oderwanie i wkrótce się odłupie. Nadmiar rogu ściany musi zostać zestrugany do krawędzi podeszwy, a ściany wsporowe do jej poziomu. Poza przerostem jest to zdrowe,ładne kopyto.\nTypowe „przyzwoicie” ostrugane kopyto konia udomowionego. Oderwanie ściany przedkątnej (biała strzałka). Mały rowek w miejscu, gdzie linia biała jest oddzielona (czarna strzałka).\nOchwatowy typ oderwania. Ten koń ochwacił się przed rokiem w wyniku ostrego zapalenia tworzywa, i nikt nie wie jak rehabilitować ten ochwat. Przednia ściana wygląda na prostą, ale zaraz pod koronką jest załamanie (strzałka). Narysowałam linię biegnącą od góry wzdłuż linii wzrostu rogu, wskazującą gdzie odrośnie nowa ściana przy właściwym struganiu.\nPiętki również wydłużyły się, co jest typowe przy chronicznym ochwacie.\nOderwanie mechaniczne powstałe w wyniku przerostu. Przednia ściana wyciągnięta w przód przez kombinację podkowa plus wysokie piętki.\nStrzałka wskazuje miejsce, gdzie zmienia się kąt narastania ściany. Uważam, że to w tym miejscu powstaje ból z oderwania – tam, gdzie linia biała jest pierwotnie rozciągana.\nKoń zimnokrwisty żyjący na wilgotnym pastwisku, bez strugania, sam skorygował swoje kopyta w wyniku odrywania się ścian, pękania i odłamywania się rogu. Wygląda paskudnie, ale działa.\nW ten sposób dzikie konie żyjące na bagnach Europy korygują swoje kopyta. Ściana rogowa jest gruba, ale miękka, i łatwo się odłamuje.\nOto kopyto, w którym przednia ściana oderwała się tak, że nie tworzy już linii prostej. Zaznaczyłam, gdzie powinna się znajdować, podążając za kątem jej górnej części, gdzie ściana jest dobrze przymocowana do kości kopytowej i ukazuje właściwy kąt.\nTen koń „zawsze miał chroniczny ochwat” związany z wysokocukrowymi trawami i „zawsze miał owalne kopyta”. Właściciel szukał pomocy w związku z dyskomfortem podczas chodzenia po żwirze (patrz strona „Przejście na kopyta bose”). Wyjaśniłam, że ochwat od trawy osłabia linię białą tak, że przednia ściana łatwiej się odrywa. Poza skróceniem przedniej ściany, zmiana diety (patrz www.safergrass.org) będzie istotną częścią procesu rehabilitacji tego kopyta.\nOto inne kopyto po starnikowaniu podobnie oderwanej ściany. Dodatkowo brzeg podstawowy został zaokrąglony.\nOto kopyto bez oderwań, z doskonale prostą przednią ścianą. Dodatkowo brzeg podstawowy został zaokrąglony (mustang roll).\nPrzekrój przez ścianę kopyta, ukazujący powstawanie oderwania mechanicznego. Przy płaskim brzegu podstawowym podłoże odpycha ścianę kopyta od kości kopytowej. Linia biała rozwarstwia się, kość kopytowa traci część podwieszenia, a koń robi się obolały podczas chodzenia po żwirze.\nAby zapobiec powtarzającemu się odrywaniu, zaokrąglimy brzeg podstawowy w tzw.”mustang roll”.\nNiemniej jednak za każdym razem, kiedy ściana kopyta zrośnie do poziomu ziemi, oderwie się znowu, a my stracimy połączenie linii białej wyhodowane w ciągu wielu tygodni.\nMusimy odnawiać zaokrąglenie co tydzień aż linia biała stanie się zupełnie zwarta, a oderwanie zniknie.\nDla natychmiastowej ulgi poodrywanego kopyta, najwyższy priorytet to usunięcie przeciążenia białej linii (patrz poniżej), aby nie powodowało bólu i dalszego rozrywania. Chociaż koń będzie chodził na podeszwie przez jakiś czas, raz po raz przekonujemy się, że ból pochodzący z linii białej przeszkadza koniom znacznie bardziej niż ból podeszwy. Przez dwa lub trzy dni możemy używać ochronnych podkładek na podeszwę jeśli zachodzi taka konieczność; na ogół poźniej właściciele donoszą, że ich koń „wierzga i biega po pastwisku”.\nU konia przechodzącego na bose kopyta, kiedy linia biała ostatecznie stanie się zwarta, zachodzą trzy istotne rzeczy:\n1. Nagle, w czasie między jednym struganiem a drugim, podeszwa zwiększy swoją wklęsłość, gdy kość kopytowa zostanie uniesiona wewnątrz puszki.\n2.Koń staje się bardziej ruchliwy, kiedy poczuje się dobrze w swoich kopytach.\n3. Koń jest w stanie bez bólu chodzić po żwirze, kamieniach, asfalcie lub zamarzniętej ziemi.\nStrategia linii białej\nPete Ramey wymyślił „strategię linii białej” jako sposób szybkiego przywracania do pracy chodzących w tereny koni pensjonatowych po ich rozkuciu. Sposób ten polega na odizolowaniu od gruntu oderwanych części ściany kopyta, aby linia biała mogła zrastać w dół od koronki bez dalszego odrywania się. W tej „przejściowej” sytuacji zaokrągla on brzeg podstawowy ściany aż do krawędzi podeszwy zamiast kończyć zaokrąglenie na linii wodnej. Kiedy linia biała stanie się zwarta (nie będzie już zagłębiona lub brudna), co może trwać wiele miesięcy, można wrócić do zaokrąglenia kończącego się na linii wodnej.\nAby pozbyć się oderwania, zaokrąglać brzeg podstawowy do krawędzi podeszwy. Powtarzać to co tydzień aż linia biała nie będzie już rozciągnięta.\nKiedy linia biała stanie się zwarta, stosować zwykłe zaokrąglenie do linii wodnej.\nPrzy przednich kopytach z wydłużoną przednią ścianą można również zastosować toe rocker <skrócenie ściany przedniej z fragmentem podeszwy za pomocą cięcia skośnego w stosunku do powierzchni podeszwy –przyp.W.> (patrz artykuł „Punkt odbicia”). Rocker pomoże skrócić przednią ścianę, która jest wyciągnięta w przód.\nNie stosujcie rockera przy wypukłej podeszwie. To sytuacja ochwatowa – kość kopytowa zrotowała i mogłaby przebić podeszwę.\nPisze do mnie wiele osób martwiących się, że przednie kopyta ich koni są „płaskie”. Tak, wiele przednich kopyt jest mniej wklęsłych niż powinny być, dzięki kowalom skracającym przednią ścianę, żeby uczynić kopyto wyższym. Wiele miesięcy stosowania strugania Pete Rameya, opisanego na mojej stronie „Struganie” <już wkrótce – przyp.W.>, umożliwi przyrost przedniej ściany i pogrubienie podeszwy. Niemniej jednak normalne przody są wyraźnie mniej wklęsłe niż tyły. Kość kopytowa ma mniejszą wklęsłość po to, by móc zamortyzować twarde lądowanie i nie pęknąć. U konia zimnokrwistego normalna podeszwa wygląda na płaską, zważywszy jak szerokie jest kopyto. Prawdziwe płaskie kopyto (poochwatowe), jeśli kiedykolwiek takie zobaczycie, jest przerażające – wygląda jak kawałek drewna. Na pewno poznacie różnicę!\nTylne kopyta są bardziej wklęsłe, bo kość kopytowa jest głębsza. Tyły to „napęd” konia, a głębsza wklęsłość podeszwy zapewnia przyczepność, jak opona traktora.\nOto wykazująca prawdziwą wklęsłość podeszwa przedniego kopyta, które zawsze było bose, za wyjątkiem jednego krótkiego okresu podkucia. Obserwowałam tego konia idącego po ostrym żwirze jakby to była trawa. Zauważcie białą „linię wodną”. Kopyto ścierało się równomiernie i prawie nie wymagało strugania.\n„Choroba linii białej”\nMoim zdaniem to, co większość ludzi nazywa „chorobą linii białej”, nie jest chorobą, a tylko rozciągniętą białą linią, co może wyglądać dziwnie i być denerwujące, jeśli nie wie się, co to jest. Koń nie będzie czysty w chodach – z definicji rozciągnięta linia biała jest bolesna, bo to oznacza oderwanie ściany od kości kopytowej. Pracując z wieloma setkami koni w północnowschodnich Stanach nie spotkałam jeszcze prawdziwego przypadku choroby linii białej i nie musiałam jej leczyć.\nW przypadku prawdziwej choroby linii białej grzyby i/lub bakterie zaczynają zasiedlać rozciągniętą linię białą i przemieszczać się w górę pod ścianą kopyta, niszcząc tkanki. Zakładam, że kopyto ma chorobę linii białej, jeśli wydaje pusty dźwięk przy stuknięciu jakimś przedmiotem. Najlepsza kuracja, o jakiej słyszałam, to wielokrotne moczenie w preparacie CleanTrax <w Polsce dostępny jest preparat ARMEX – przyp.W.> (patrz część „Grzybica” na stronie „Więcej zagadnień”). Czasem konieczne jest wycięcie części ściany, by umożliwić dostęp powietrza do zainfekowanego obszaru. Ten typ kuracji leży poza obrębem zagadnień poruszanych na tej stronie. Polecam skontaktować się z bardziej doświadczonymi strugaczami/kowalami, by otrzymać poradę.\nKategorie: barefoothorse.com\t| 1 Komentarz\nhoofrehab.com – KONIEC Z CHOROBĄ LINII BIAŁEJ\nOpublikowano 26 stycznia 2010 Autor: Wiwiana\nChoroba linii białej – zmora właścicieli koni i kowali. Czarne świństwo nie do zwalczenia, linia biała nadziana żwirem jak kasza skwarkami, podkowy odpadają z kawałkiem ściany, kopyta się łupią i strzępią… dramat.\nOto inny (nieco być może zaskakujący, ale logiczny) punkt widzenia na przyczyny i zapobieganie.\nPete Ramey – KONIEC Z CHOROBĄ LINII BIAŁEJ (2005)\nPo pierwsze, „choroba linii białej” to błędna nazwa. To wcale nie jest choroba. Niemniej jednak ma cechy epidemii, więc moim priorytetem stało się nauczenie kowali jak sobie z nią radzić. Symptomy ostrzegawcze to rozciągnięta linia biała i głębokie, wypełnione gnijącym materiałem rowki w miejscu, gdzie powinien być zdrowy brzeg podstawowy kopyta i zdrowa linia biała; oderwania ściany, które nie chcą zrosnąć; kopyta, na których nie utrzyma się podkowa; podeszwy,które są płaskie mimo najstaranniejszej opieki, i nawracające ropnie. Ta lista ciągnie się w nieskończoność. Rezultat jest taki, że ściana kopyta oddziela się od listewek i wygląda na to, że większość specjalistów nie jest w stanie czegokolwiek z tym zrobić.\nW przeszłości obwiniano o to szerokie spektrum bakterii, grzybów, wirusów, drożdży itd. Michael Wildenstein z Uniwersytetu Cornell opublikował w magazynie „ Hoofcare and Lameness” oraz w „American Farriers Journal” wspaniałe studium identyfikujące infekcje grzybicze jako głównych sprawców destrukcji, wraz z innymi pojawiającymi się później patogenami. Jeśli te wszystkie problemy pochodzą z infekcji grzybiczych, powinniśmy móc odsłonić zaatakowane obszary, zaaplikować specyfik przeciwgrzybiczy i mieć spokój, prawda? Kowale i właściciele koni przekonują się, że nie w tym rzecz, gdy kopyta nadal rozpadają się na ich oczach.\nCzy grzybica to naprawdę problem? Z całą pewnością to jego część. Każdy teraz zwraca na to uwagę, gdyż niedawno wschodnie stany USA doświadczyły bardzo mokrej pogody po czteroletnim okresie suszy. Grzyby świętują swój dzień w kopytach, skórze i płucach naszych koni. W miarę wzrostu świadomości kowale i właściciele koni mieszkający na suchszych terenach zdali sobie sprawę, że przez lata ich też nawiedzała ta plaga. Jednak odkryłem, że „choroba białej linii” może zostać pokonana za pomocą ataku z trzech stron: 1) zmiany środowiska, 2) zmiany diety, 3) kompetentnej naturalnej pielęgnacji kopyt. Jeśli zignorujecie choć jeden z tych trzech składników, efekty będą prawdopodobnie niekompletne lub w zupełności nieskuteczne, ale przy zastosowaniu ich wszystkich razem rozwarstwienie linii białej rzadko kiedy ma szansę przetrwania.\nKońskie kopyta bardzo łatwo się przystosowują. W naturze konie, które żyją w suchych pustynnych rejonach, wykształcają bardzo krótkie, wklęsłe kopyta, które nie łupią się i bardzo dobrze wytrzymują intensywne ścieranie. Ich surowa wytrzymałość odzwierciedla podłoże na jakim poruszają się każdego dnia. Dziki koń żyjący na wilgotnym, miękkim podłożu ma zupełnie inny kształt kopyt. Podeszwa jest bardziej płaska, a oderwane ściany mają możliwość łupać się i odłamywać na miękkim, mokrym podłożu, gdzie ścieranie rogu kopytowego jest niemożliwe. Kluczowa sprawa w obu przypadkach to to, że kolumna kości pozostaje w prawidłowym ustawieniu, a kopyto spełnia swoją funkcję na tym konkretnym podłożu. Mogę tu wyróżniać się poglądami, ale jestem przekonany, że ta sama rzecz, która kopytom na miękkim podłożu pozwala raczej łupać się i odłamywać zamiast przerastać, powodując powstanie niebezpiecznej dla konia sytuacji, to ta sama infekcja grzybicza i rozwarstwienie ścian, z którą staramy się walczyć. Innymi słowy, rozwarstwienie to mechanizm obronny. Zwariowałem? Po prostu użyjcie głowy.\nMożecie sobie wyobrazić, co działoby się bez tego rozwarstwiania i odrywania ścian? Wyobraźcie sobie stado dzikich koni, żyjących swoim koczowniczym życiem i pokonujących dziennie po 20 mil, żywiących się skąpą roślinnością na rozległych terenach. Jeśli stado przejdzie przez grzbiet wzgórza i znajdzie żyzną dolinę, z miękkim brzegiem rzeki, porośniętym obficie zieloną trawą, to jak myślicie – co zrobi? Wiedząc, że to tylko konie, rzekłbym, że pozostaną tam dopóki ostatnie źdźbło trawy nie zostanie zjedzone, albo nie przegoni ich jakiś drapieżnik. Ich kopyta natychmiast zaczną przerastać. Gruby twardy szybko narastający róg nie będzie miał żadnej możliwości się ścierać u konia stojącego i pasącego się na miękkiej ziemi. Gdyby natura nie wbudowała systemu obronnego, byłby to koniec całego stada. Kopyta wyrosłyby bardzo duże, ustawiając kolumny kości w bardzo nienaturalnym położeniu, i uniosłyby konie jak na szczudłach. Konie niewątpliwie połamałyby sobie nogi, i nie byłoby możliwe odbudowanie kopyt i usunięcie nadmiaru rogu.\nNa szczęście konie zostały dobrze przygotowane na drastyczne zmiany w środowisku. Jak wiele wynalazków natury, nie jest to zbyt piękne, ale działa. Ściany kopyta zaczynają się oddzielać od kości kopytowej. Gdy rozlewają się, grzyby znajdują doskonałe środowisko w rozwarstwionych miejscach i zaczynają żywić się rogiem kopytowym. To jeszcze bardziej osłabia kopyta, które zaczynają łupać się kawałkami. Czy to złe wieści dla konia? Niekoniecznie, bo cała ta destrukcja ratuje im życie. Nie będzie żadnego nadmiaru rogu ścian, który wykręcałby im stawy do szkodliwego ustawienia, pozbawiałby kość kopytową naturalnego podparcia na gruncie, unosząc podeszwę z ziemi lub zakłócałby ich zdolność poruszania się. Jak tylko konie powrócą do swojego koczowniczego trybu życia, rozlany i osłabiony róg ścian odpadnie i zostanie zastąpiony zdrowym.\nNajnowsze badania Uniwersytetu Stanu Michigan (Bowker) wykazują, że listewki warstwy twórczej u koni udomowionych przechodzą zaskakującą przemianę, jeśli istnieje oderwanie ścian. Listewki stają się rozwidlone, a rozszczepienie to postępuje w kierunku ich podstawy, aż jedna listewka rozdziela się na dwie słabsze. Jest to reakcja organizmu na sytuację przeciążenia i próba utrzymania rozlanych ścian. W przeciwieństwie do tego, rozlane kopyta dzikich koni dostarczane na Uniwersytet, nie wykazują tego rozszczepienia. Innymi słowy, pomimo, że dzikie konie przechodzą dziennie po 20 mil po bardzo skalistym terenie, ich kopyta nie są przeciążone. Dlaczego? Tylko u koni udomowionych próbujemy zmuszać ścianę kopyta do pełnienia roli podporowej. W stanie dzikim rozlana ściana jest wyłączana z tej roli, a organizm nie próbuje na siłę jej utrzymać.\nNiedawno znaleźliśmy kopyta dzikiego konia w Great Basin w północnej Kalifornii. Klacz zginęła w prętach mostku, który uniemożliwia wydostanie się bydła z pastwiska. Była już dorosła i miała piękne kopyta, ale nieco rozlane po śnieżnej zimie. Klacz posiadała w przybliżeniu 410 listewek tworzywa na kopyto, w przeciwieństwie do „normalnej” ilości 500-600 listewek na kopyto u koni udomowionych (nie poddawanych naturalnej pielęgnacji kopyt). Pomimo faktu, że klacz przez większość swego życia przebywała na gruncie pokrytym kawałami lawy wielkości piłek do baseballa, jej kopyta poddane były znacznie mniejszym przeciążeniom niż kopyta jej udomowionych braci przebywających na miękkich pastwiskach!!\nRozlanie, które miała ta klacz, było po prostu sposobem natury na pozbycie się nadmiaru rogu po śnieżnych miesiącach. Na pierwszy rzut oka może się to wam wydać dziwnym pomysłem, ale nauczyłem się patrzeć na ochwat, oderwanie ścian i nawet na infekcje grzybicze jako na konieczne i zdrowe przystosowania kopyt, zaś my tylko pozwalamy im przybrać ekstremalne formy u koni udomowionych.\nWięc jeśli separacja ścian kopyta jest naturalna i konieczna w wilgotnych, miękkich, żyznych środowiskach, dlaczego zatem kowale pracujący metodami naturalnymi w wilgotnych rejonach dążą do modelu kopyta konia pustynnego? Ponieważ ludzie chcieliby użytkować swoje konie na zwartym,s kalistym podłożu, a „skłonienie” kopyta konia udomowionego do przybrania kształtu jak najbardziej zbliżonego do kopyta pustynnego dzikiego konia jest podstawą dla jazdy na koniu bosym po takim podłożu. Jest również zasadnicze dla odrobienia kopyta z separacją białej linii do czegoś, co można podkuć, więc nawet jeśli nie macie zamiaru jeździć na koniu bez podków ani nawet w butach, możecie tu znaleźć pomoc. Grzyby i bakterie mają trudności w zasiedleniu zdrowych kopyt ze zdrową linią białą, zatem im pilniej kopyto jest utrzymywane w kształcie zbliżonymi do modelu pustynnego, tym koń jest lepiej zabezpieczony przed oportunistycznymi patogenami.\nDążenie do 24-godzinnego przebywania na wybiegu może być nadużywane, jak sądzę. Prawdę mówiąc, wilgoć, obfitość trawy i miękkie podłoże są największymi wrogami kopyt, a szkody wyrządzone im przez wielogodzinne stanie na deszczu mogą przerosnąć dobro całodobowego przebywania na zewnątrz. Lepszy plan na mokrą pogodę (lub na stałe, jeśli jedyne dostępne pastwisko jest miękkie) to kompromis. Zróbcie wszystko, co możliwe, żeby osuszyć środowisko, w jakim przebywa koń, zapewnijcie tak dużo ruchu jak to możliwe, i zabierajcie go do stajni „do wyschnięcia”.\nZadziwiające rezultaty widzę u koni, których właściciele zapewniają im czterocalową warstwę żwiru o ziarnach wielkości grochu (dokładnie tego rozmiaru lub nieco większych) na padokach i w stajniach. To naprawdę bardzo łatwe do utrzymania w czystości (tak długo, jak kontrolujemy sytuację) i bardzo wygodne podłoże. Wysusza i utwardza kopyta jak nic innego. Kolejna świetna opcja to padok z ubitą ziemią, często wzruszaną za pomocą ciągnika. Jeśli obornik jest często zbierany, kopyta ugniotą ziemię do twardości betonu, a jak tylko przestanie padać – będą suche. Jest to również dobra alternatywa,j eśli rosa moczy trawę i sprawia, że kopyta są mokre przez całą noc.\nJeśli możecie zapewnić waszym koniom kombinację obu opcji, zobaczycie, że większość waszych problemów zniknie. Każda sytuacja i możliwości są inne, ale podsumowując – jeśli chcemy powstrzymać naturę od dyktowania kopytom, że rozlania i infekcje grzybicze są pożądane, musimy osuszyć ich środowisko jak najbardziej to możliwe, zapobiegać nadmiernemu wydłużaniu ścian kopyt i przestawić konie na bardziej wymagające podłoże.\nŻaden człowiek nie został zaprojektowany do jedzenia czekoladowych eklerków nadziewanych kremem. Nigdy. Niektóre organizmy ludzkie wybaczają jednak błędy łatwiej niż inne. Mógłbym prawdopodobnie zjeść ich 10 dziennie bez niedobrych efektów, ponieważ moje konie zapewniają mi więcej niż sporą dawkę ćwiczeń. Gdyby mój ojciec zjadł trzy eklerki na dzień, pewnie spuchłby jak balon i natychmiast zauważył niekorzystny efekt zdrowotny. Gdyby jego ojciec zjadł choć jeden, to najprawdopodobniej zabiłoby go to na miejscu.\nNasze konie są w tej samej sytuacji, jedząc bogate pożywienie, które nauczono nas im dawać. Niektóre dobrze sobie z tym radzą, zwłaszcza jeśli są młode i aktywne, i nie mają żadnych konkretnych problemów, które utrudniałyby im metabolizm cukrów. Jednak ostatecznie i tak je to dopada. Obfita, nawożona trawa, warzywa, owoce, żołędzie, ziarno i melasa zatruwają nasze konie każdego dnia. Niedawna mokra pogoda spowodowała dramatyczny skok wartości odżywczej i plonu traw na pastwiskach. Podczas, gdy większość kowali zdaje sobie sprawę z wagi faktu wyeliminowania tych rzeczy z diety ochwaconego konia, niewielu wie jak wiele powodują one „małych” problemów, jak choroba białej linii.\nJedną z pierwszych rzeczy, które dzieją się podczas ataku ochwatu, jest wzrost produkcji MMP (matrix metalloproteinases – metaloproteinazy matrycowe – enzymy zdolne do kontrolowanego niszczenia kluczowych elementów listewkowego aparatu podwieszającego kość kopytową w puszce kopytowej – przyp.W.) (Pollitt). MMP to enzymy, które normalnie pomagają przekształcać połączenie pomiędzy kopytem a koniem, i nawet podczas bardzo łagodnych epizodów ochwatu mogą „zaszaleć” i zaatakować błonę (błonę podstawną) otaczającą żywe tworzywo kopytowe. Rezultatem jest oddzielenie się ściany kopyta od listewek. To początkowe oddzielenie zachodzi w błonie podstawnej (warstwie białkowej) pomiędzy żywymi komórkami podstawnymi skóry i naskórka. Martwa lub uszkodzona błona podstawna to brama wejściowa, w której zazwyczaj usadawiają się grzyby. Pollitt ustalił, że to uszkodzenie zachodzi jako pierwsze nawet w najłagodniejszych epizodach ochwatu. Nawet jeśli koń nie odczuwa typowego ostrego bólu ochwatowego ze strony listewek (takiego, który my możemy zauważyć), działa tu bogata dieta, niszcząca połączenie ścian kopyta. (Przeczytajcie „Laminitis Update”, żeby mieć głębszy wgląd we wpływ diety na spoistość linii białej).\nByć może nieco się tu wychylam, ale sądzę, że to również jest mechanizm obronny. Konie podlegają udomowieniu przez stosunkowo krótki okres czasu w porównaniu do ich ogólnego czasu na ziemi. Ich ciała myślą, że są wolne, wędrują i właśnie trafiły na oazę. Jedyny logiczny sposób, w jaki reagują ściany kopyta, to próba oddzielenia się od konia, żeby uniknąć niebezpiecznego przerośnięcia i utrzymać oparcie kości kopytowej na ziemi. Powstająca w ten sposób martwa tkanka błony podstawnej jest idealną bramą wejścia dla infekcji grzybiczych i dalszych szkód. Jeśli koń nie odczuwa bólu w wyniku zapalenia tworzywa kopytowego (ochwatu), a jednak ściany kopyta stale oddzielają się od listewek, to kopyto robi dokładnie to, do czego skłania je bogata dieta przyjmowana przez konia. Żeby odwrócić tą sytuację, po prostu traktujcie konia jakby cierpiał na klasyczny ochwat, i ograniczcie jego dietę do siana łąkowego podawanego do woli, lizawek i wody. Lub jeszcze lepiej – stale karmcie konie w ten sposób i ZAPOBIEGAJCIE ochwatowi i chorobie linii białej.\nNie pomijajcie tego kroku. To leży u podstaw każdego „trudnego przypadku”, jaki widziałem. Większość ludzi podaje swoim niepracującym koniom suplementy ze strachu, że stracą na wadze. Gdybyście pokazali mi atletę olimpijskiego, a ja wskazałbym, że widać mu żebra i poradziłbym, żeby spędzał więcej czasu w łóżku i jadł dziesięć czekoladowych eklerków dziennie aż będzie zdrowszy, uśmialibyście się z mojej ignorancji. Więc dlaczego tak niewielu ludzi widzi to samo, kiedy chodzi o ich konie? Ta sama rada ma sens, kiedy mówi się o koniach! Zwiększenie dawki jedzenia bez zwiększenia intensywności pracy może tylko doprowadzić do zwiększenia ilości niechcianego tłuszczu u konia. Jeśli chcecie doprowadzić do pożądanego zwiększenia wagi swojego konia, zwiększcie mu dawkę pracy, zapewniając jednocześnie dostosowane żywienie, tak jak dla ludzkiego atlety. Wierzcie lub nie, samo siano łąkowe podawane do woli działa dobrze na szokująco wysoki procent koni.\nTeraz do rzeczy, na którą wszyscy czekaliście – do strugania. Mówię o nim na końcu, gdyż to najmniej istotny z tych trzech kroków, ale podobnie jak poprzednie nie może zostać pominięty. Atak choroby linii białej skłonił tysiące właścicieli koni i kowali do naturalnej pielęgnacji kopyt. Im bardziej podkuwacz stara się naprawić lub ukryć uszkodzenie, tym bardziej wilgotne i ciemne staje się środowisko dla grzybów, które robią się coraz szczęśliwsze i bardziej agresywne. W końcu nie ma jak przybić podkowy. Kopyta muszą być bose, żeby poradzić sobie z tą sytuacją. Rozlane ściany i słabe, rozciągnięte listewki nie mogą nieść ciężaru konia! Aktywne oparcie na ścianach kopyta może w tej sytuacji tylko pogłębić uszkodzenie i przyprawić konia o ból nie do wytrzymania.\nStruganie jest proste, nie należy robić więcej przy „zbłąkanym” kopycie poza podstawowym sposobem strugania, który przedstawiłem w mojej książce. Szczególna uwaga poświęcona jest usunięciu rozlanej ściany w 1/3 niższej części puszki kopytowej, podczas gdy podeszwę zostawiamy w spokoju. (Nie próbujcie uczyć się strugania z tego artykułu, proszę. Napisałem szczegółową książkę, która naucza naturalnego strugania krok po kroku.) Bardzo mocne zaokrąglenie lub „mustang roll” musi być zaaplikowane na całej długości brzegu podstawowego, żeby uchronić ścianę przed dalszym strzępieniem się, i należy je pilnie utrzymywać. Bardzo ważne jest, żeby strugać ZANIM ściany kopyta znów zaczną się odrywać/rozlewać. Pamiętajcie, że kiedy kopyta stają się za długie, MUSZĄ się rozlać, a to pozwala na dalszy atak grzybów i dalsze uszkodzenia równie szybko, jak szybko koń może produkować nowy róg ścian kopyta.\nJest również BARDZO powszechne, że konie z dużym stopniem rozlania nie mają nawet prawdziwej linii białej – wtedy, kiedy kopyta (i przez to listewki tworzywa) mechanicznie oddzielają się od kości kopytowej. Wewnętrzna część linii białej produkowana na krawędzi kości kopytowej często „gubi się” w bezpostaciowym materiale „klina listewkowego” (lamellar wedge czyli dosłownie w/w klin -powstaje w sytuacji odrywania kości kopytowej i rozciągania listewek tworzywa –przyp.W.) (bardziej szczegółowa dyskusja w artykule „Punkt odbicia”). W efekcie na poziomie podeszwy widać tylko listewki zamiast zwartej linii białej. Ponieważ macie tylko połowę z „palców” (czyli listewek tworzących połączenie kości kopytowej ze ścianą kopyta – przyp.W.) oraz wynikające z tego „dziury”, jest to rzecz jasna również łatwy cel dla grzybów. I znów – wyhodujcie ściany kopyta dobrze połączone z kością, a powstała w ten sposób ścisła linia biała będzie prawie zupełnie odporna na infekcje.\nTo może być niespodzianka, ale z punktu widzenia strugania prawdziwy klucz do radzenia sobie z oddzieleniem linii białej nie ma nic wspólnego z obchodzeniem się z rozwarstwionymi ścianami kopyta. Prawdziwy problem prawie zawsze będzie leżał z tyłu kopyta! W każdym jednym ostrym przypadku choroby linii białej, jaki widziałem, konie stawiały kopyto od palca pomimo faktu, że w tym miejscu zazwyczaj nie ma żadnego oparcia na ścianie. Koń ma stawiać kopyta płasko lub lekko od piętek w stępie, a zupełnie od piętek w kłusie i galopie. To jest konieczne do tego, żeby prawie wszystkie systemy absorbujące wstrząsy mogły działać poprawnie. Widzę, że bardzo niewiele udomowionych koni, które nie podlegały kompetentnej naturalnej pielęgnacji kopyt, jest w stanie to zrobić, i jest to również przyczyna większości problemów ze stawami, rozwarstwieniem ścian, trzeszczkami… lista jest długa. Jeździec odczuwa je jako krótki, niepewny krok, potykanie się,niechęć do zakłusowania… lista jest długa.\nKiedy koń jest wrażliwy na kamieniach, większość ludzi wini podeszwę. W rzeczywistości jeśli nikt nie strugał podeszwy, nie jest ona prawie nigdy wrażliwa. Została zaprojektowana do dźwigania ciężaru ciała konia na skalistym terenie i robi to bardzo dobrze. (Znaczące wyjątki występują wtedy, kiedy mamy ropnie podeszwy oraz w przebiegu ochwatu, kiedy tworzywo podeszwy cierpi z powodu tych samych problemów, co listewki. Jackson). Prawdziwym winowajcą przy większości przypadków nadwrażliwości kopyt jest strzałka rogowa i leżąca pod nią strzałka gąbczasta. Popatrzcie na konia idącego po trawie i po żwirze. Jeśli żwir sprawia mu ból, koń prawdopodobnie skróci krok, stanie na palcach (oczywiście nie chodzi o dosłowne stanięcie na palcach, jako że koń stale chodzi na jednym, tylko o widoczne przeniesienie ciężaru na przód kopyta – przyp.W.) wyciągnie głowę w dół i do przodu, skutecznie odciążając tylną część kopyt i przeniesie ciężar na przednią część podeszwy. Raz po raz ludzie widzą ten ruch i niesłusznie winią podeszwę (ja też tak robiłem, więc nie jesteście w tym osamotnieni).\nKiedy koń jest zmuszony przez ból tylnej części kopyta do poruszania się w ten sposób, to nieważne jak dobrze kopyto jest ustawione pod względem mechaniki, kość kopytowa stoi na czubku i stale obniża się w puszce kopytowej, niszcząc połączenie z nią i przedłużając w nieskończoność problemy z linią białą. Doprowadzenie do lądowania na piętkach to najważniejsze, co kowal może zrobić dla konia.\nZnaczna większość udomowionych koni jest niezdolna do używania swoich strzałek rogowych i gąbczastych tak, jak zamierzyła natura. Ludzie również są zaprogramowani do myślenia o kopytach tylko wtedy, kiedy koń stoi prosto na betonie. Mimo, że strzałka jest nieco pasywna w stosunku do piętek (czyli nie wystaje ponad poziom kątów wsporowych, skutkiem czego pod obciążeniem nie kontaktuje się z ziemią jako pierwsza, ale razem z kątami wsporowymi – przyp.W.) w kopytach koni dzikich i we właściwie prowadzonych kopytach koni udomowionych, strzałka dźwiga całkiem pokaźny ciężar na zróżnicowanym terenie, na którym konie chodzą i pracują. Większość koni udomowionych wykazuje odpowiedź bólową, kiedy czyścimy kopyto, a delikatny nacisk czułkami kopytowymi na strzałkę może powalić je na kolana. Nie jest możliwe, żeby taki koń zniósł siłę nacisku na strzałkę na skalistym podłożu, aw tym stanie będzie stawiał kopyta od palca i skracał krok na zróżnicowanym terenie, nieważne jak dobrze wydają się być ustawione kopyta, kiedy koń stoi albo idzie po płaskim. Jak to się stało? W wyniku nieużywania. Miękkie podłoże, na jakim żyje większość koni, nie jest dla nich naturalne i nie może właściwie stymulować strzałki. Leżąca pod strzałką rogową strzałka gąbczasta traci swoją zdolność do przyjmowania wstrząsów, a będące tego rezultatem miękkie, słabe strzałki rogowe są z łatwością atakowane przez grzyby i bakterie. Niezależnie od podłoża, to samo dzieje się, jeśli pozwala się przerosnąć kątom wsporowym na tyle, by zaczęły nadmiernie chronić strzałkę przed kontaktem z ziemią. Podkowy,wkładki i ciągła wilgoć z braku codziennego czyszczenia kopyt są szczególnie ważnymi czynnikami w tym problemie. Im bardziej próbuje się chronić wrażliwe strzałki, tym bardziej problem się nasila.\nJak mamy to odwrócić? Przywrócić do pracy strzałkę rogową i gąbczastą. Utrzymywać jak najniższe piętki bez ingerowania w żywą podeszwę (żywą, czyli twardą część podeszwy o woskowej fakturze, a nie tą, gdzie jest tworzywo i z której krew sika – przyp.W.). Unikać obniżania poziomu strzałki (czyli jej wycinania – przyp.W.), zamiast tego pozwolić jej na upakowanie się do zbitego stwardniałego materiału. W mojej książce zalecam wyrównanie piętek do poziomu lekko powyżej podeszwy, ale jeśli strzałka wystaje i jest bardzo wrażliwa, musicie obniżyć piętki tylko do poziomu strzałki, żeby koń mógł zacząć wygodnie jej używać. Pasywny kontakt z ziemią spowoduje wzmocnienie strzałki gąbczastej i cofnięcie jej do wyższej pozycji (w puszce kopytowej – przyp.W.), a strzałka rogowa upakuje się do zbitej struktury. To spowoduje szybkie obniżenie poziomu strzałki do bardziej naturalnej pozycji i powinniście skrupulatnie podążać za nią z wysokością piętek aż do poziomu o 1,5 mm wyższego niż żywa podeszwa. Wyleczcie wszystkie infekcje grzybicze, jeśli występują. Zróbcie wszystko by osuszyć środowisko, w którym przebywa koń. Jeździjcie często po takim podłożu, na jakim koń wygodnie może stawiać kopyta od piętek. Używajcie butów jeśli podłoże wymusza lądowanie od palca lub powoduje nadwrażliwość (okazuje się że nowe buty Easycare Gloves są wspaniałe w większości sytuacji). To łatwe. Rozpoznanie problemu to większa część tej bitwy. Doprowadzenie do lądowania od piętek w kłusie powoduje, że większość trudności z chodami, stawami, grzbietem i większość kulawizn pochodzących z kopyta znika, i to powinno być pierwszym priorytetem w struganiu i utrzymywaniu kopyt. To również powstrzyma ciągłą mechaniczną separację spowodowaną stałym lądowaniem od palca. (Przeczytajcie artykuł „W poszukiwaniu prawdy na temat syndromu trzeszczkowego” aby znaleźć więcej informacji o tylnej części kopyta).\nPrzypuszczam, że nie mógłbym napisać artykułu o chorobie białej linii bez wzmiankowania o kuracjach przeciwgrzybiczych. Upewnijcie się, że kuracja, którą stosujecie, nie niszczy żywych tkanek na poziomie komórkowym. Możecie dokładać sobie kłopotów, tworząc martwe tkanki, którymi mogą żywić się patogeny. Istotne kuracje przeciwgrzybicze, które nie niszczą żywej tkanki to White Lightning, Clean Trax i 50% wodny roztwór octu winnego (w kolejności od najbardziej skutecznego, moim zdaniem). W przeszłości, a nawet obecnie nadal nakłaniam właścicieli koni do reżimu „czyszczenie kopyt-leczenie-moczenie”. W obecnej chwili nie jestem pewien, w jakim stopniu składa się to na moje sukcesy z radzeniu sobie z tymi problemami. Na pewno powiem wam, że jeśli potraktujecie chemikaliami symptomy bez zajęcia się właściwą przyczyną, kuracje przeciwgrzybicze okażą się zupełnie nieefektywne, ale z drugiej strony skrupulatne kuracje były częścią niezliczonych zakończonych sukcesem rehabilitacji i mam klientów, którzy wierzą w skuteczność każdego z pół tuzina programów, z którymi eksperymentowałem. Wyprowadziłem też setki ciężkich przypadków choroby linii białej bez jakiejkolwiek ingerencji chemicznej, więc to wy mi opowiedzcie.\nKategorie: Ramey - AANHCP\t| Napisz odpowiedź\nhoofrehab.com – POSZUKIWANIE PRAWDY NA TEMAT SYNDROMU TRZESZCZKOWEGO\nSyndrom trzeszczkowy jest jednym z najbardziej zdumiewających dla kowala obszarów wiedzy z dziedziny patologii kopyta. Każdy nowy tekst zaprzecza staremu, codziennie na ten temat wykonuje się ogromne ilości badań. Dobra wiadomość jest taka, że kowale studiujący kopyta dzikich koni i werkujący kopyta koni udomowionych na wzór koni żyjących w naturze, regularnie przywracają do zdrowia przypadki beznadziejne trzeszczkowców. Badacze z dziedziny weterynarii sprawdzają tę nową ścieżkę i rozszyfrowują kolejne tajemnice problemów trzeszczkowych.\nJako jeden z takich kowali, który rutynowo stara się przywracać trzeszczkowców do komfortu i użyteczności, piszę ten artykuł w nadziei, że pomoże on innym zapoznać się z aktualnymi, bardzo skutecznymi metodami, dzięki którym radzimy sobie z tym problemem. Zrozumienie istoty problemu stanowi tutaj 99% wygranej bitwy.\nDr Bowker z Michigan State University przoduje w badaniach weterynaryjnych na temat sposobu, w jaki powinny funkcjonować naturalnie ukształtowane kopyta. Stwierdził on, że lądowanie ,,od piętek” jest najważniejsze ze względu na funkcję kopyta i co więcej -jego rozwój. Kiedy kopyto uderza w ziemię najpierw piętką, kopyto rozszerza się i sklepienie podeszwy opuszcza się, tym samym radykalnie powiększając objętość puszki kopytowej. Taka nagła zmiana w objętości powoduje powstanie podciśnienia, które zasysa krew do puszki kopytowej. Przemieszczona krew nie tylko odżywia żywe tkanki kopyta, ale działa też jako ważny hydrauliczny amortyzator wstrząsów1.Tak więc jest odwrotnie, niż mówiono większości z nas. Mnie uczono niegdyś spojrzenia na strzałkę jako coś przypominającego pompę silnika przyczepnego (dea: co to jest do jasnej anielki? :P) lub gruszkę w aparacie do mierzenia ciśnienia, czyli że strzałka wypompowuje krew w momencie uderzenia w ziemię. Tak czy inaczej, od lat wiadomo, że kopyta pomagają w krążeniu krwi, ale różnica pomiędzy nową i starą teorią leży w stwierdzeniu, że trudniej uzyskać rozszerzenie i pracę całej puszki kopytowej, niż zwykły ucisk na strzałkę. A skoro już wiemy, jak kluczowe jest rozszerzanie całego kopyta by zamortyzować wstrząsy i zapewnić koniowi długowieczność – jest to także o wiele ważniejsze.\nPrzedstawiam Dr. Jamesa Rooneya z American College of Veterinarian Pathologists. Specjalizuje się on w analizach pośmiertnych koni.Chociaż każdy z moich znajomych, o kim wiem, że ma więcej niż dziesięć książek o koniach, posiada jego książkę ,,Koń kulawy” (`The Lame Horse’), jego zdumiewające odkrycia na temat zmian w trzeszczkach pozostały w dużej części niezauważone przez społeczności kowalskie i weterynaryjne. Mam nadzieję to zmienić.\nOd lat wiadomo, że niektóre konie ze zmianami w trzeszczkach żyją w doskonałym zdrowiu, podczas gdy inne konie bez tak zaawansowanych zniszczeń trzeszczek wykazują ciężką kulawiznę z powodu bólu tylnej części kopyta. Od dawna zakłada się, że uszkodzenie trzeszczki następuje jako pierwszy etap schorzenia, bądź to z powodu tajemniczej choroby degeneracyjnej, problemów krążeniowych, czy też, jak stwierdziłem w mojej książce (`Making Natural Hoof Care Work For You’) jako wynik reakcji ciała na nienaturalne obciążenie w tym rejonie. Nadal mogę uznać dwie z tych trzech teorii jako wyjaśniające częściowo, co się dzieje (teoria mówiąca o chorobie degeneracyjnej okazała się być z całą pewnością wierutną bzdurą). Od dawna zakładano, że ból w chorobie trzeszczkowej jest powodowany ocieraniem uszkodzonej trzeszczki kopytowej o ścięgno zginacza głębokiego palca. Gdyby tak było w istocie, to dobrowolne stawianie przez konia nogi ,,z palca” (przyp. dea: przednia część kopyta kontaktuje się z ziemią jako pierwsza) drastycznie zwiększałoby bolesność.Gdyby tak było, koń musiałby zawiesić całą swoją wagę na ścięgnie zginacza głębokiego, czyli poruszałby się w sposób, który powoduje ból!\nDr Rooney, badając tysiące martwych koni, odkrył, że chrząstki włókniste otaczające ścięgno zginacza i trzeszczkę kopytową ZAWSZE wykazywały uszkodzenie, jeżeli sama trzeszczka była zniekształcona. Nie odnalazł ani jednego przypadku, w którym proces niszczenia rozpocząłby się od kości, a chrząstki na styku trzeszczki i ścięgna zginacza głębokiego nie byłyby jeszcze uszkodzone. Ani jednego takiego przypadku pośród tysięcy. Jeśli nie uniosłeś brwi ze zdziwienia, przeczytaj to jeszcze raz,\nNajwyraźniej kolejność w jakiej występują uszkodzenia jest następująca: pierwsza jest chrząstka włóknista otaczająca trzeszczkę kopytową (podobnie jak każda choroba stawów zaczyna się na bardziej wypukłej powierzchni), drugie idą chrząstki włókniste otaczające ścięgno zginacza głębokiego, potem sam zginacz, na koniec trzeszczka jest uszkadzana przez chropowatą powierzchnię zniszczonego ścięgna zginacza głębokiego. Jak? Dlaczego? Dr Rooney też się nad tym zastanawiał. Symulując lądowanie ,,z palca” w maszynach testowych zużyciem nóg martwych koni, udało mu się odtworzyć dokładnie początki procesu zwyrodnienia trzeszczki.\nPodczas normalnego ruchu ,,z piętki” (przyp. dea: tylna część kopyta pierwsza osiąga kontakt z ziemią), ścięgno zginacza głębokiego napina się w momencie gdy obniża się staw pęcinowy. W tej samej chwili kość kopytowa obraca się w stawie kopytowym do przodu dążąc do odbicia od ziemi (przejście pięta=>palce=>oderwanie palców od ziemi) i poluźniając zginacz. Natomiast podczas lądowania od palca, opuszczająca się pęcina również napina ścięgno tuż po uderzeniu w ziemię, ale po zetknięciu czubka kopyta z ziemią, pięta musi dotknąć ziemi, przyczyniając się do jednoczesnego napinania ścięgna zginacza (przyp.dea: ,,stopa” przekręca się więc w innym kierunku: palce=>pięta=>palce=>oderwanie palców od ziemi).Czyli w lądowaniu z piętki jeden system naciągów napina ścięgno, a drugi je poluźnia; w lądowaniu z palca oba systemy działają jednocześnie napinająco. System trzeszczkowy obciążany jest z dużo większą siłą, niż było to kiedykolwiek zamierzeniem natury. Na tym polega największa różnica – jest to znacząco większa siła, która działa na ścięgno i kość trzeszczki. Oczywiście ta siła dodatkowo drastycznie się zwiększa jeżeli nienaturalny ruch odbywa się na twardej nawierzchni. Większa siła oznacza silniejsze tarcie, a ciągłe powtarzanie tego ruchu powoduje powstawanie uszkodzeń w tym obszarze. Na tym polega istota odkryć Dr.Rooneya, którą rozpoznawał i dokumentował przez lata (najwcześniejsza jego publikacja, do której dotarłem, była z 1974 roku!)\nOd lat wiadomo, że koń może wykazywać poważną bolesność w tylnej części kopyta i nie mieć zmian w trzeszczce. Również od dawna wiemy, że konie mogą mieć poważne zmiany w trzeszczkach nie wykazując przy tym kulawizny. Dr Rooney dowiódł i opublikował, że tak naprawdę to nienaturalny ruch z palca (zwykle spowodowany unikaniem bólu w rejonie piętek) powoduje zniekształcenie trzeszczki – a nie odwrotnie, jak sądzi większość fachowców. Zrozumiałym jest, że dr Rooney jest jednym z najbardziej sfrustrowanych ludzi, jakich znam. Tysiące koni trzeszczkowych zostało niepotrzebnie unicestwionych od czasu jego wiekopomnego odkrycia. Wyprzedził czas o jakieś 40 lat.\nTe teorie doskonale się zgadzają z nowszymi badaniami dr Bowkera. Skoncentrował się on na studiowaniu budowy tyłu końskiego kopyta. Kiedy koń się rodzi, wszystkie cztery kopyta ma takie same, co do najmniejszych szczegółów. Ich rozwój nie jest zakończony, to powinno nastąpić w wyniku stymulacji fizycznej.\nBazą przedniej połowy kopyta jest kość kopytowa. Podeszwa oraz ściana kopyta są ściśle do niej przymocowane, dając w efekcie solidną konstrukcję, od której koń może się odpychać podczas przemieszczania. Bazę tylnej połowy kopyta tworzą chrząstki kopytowe. Zapewnia to elastyczną ,,strefę zgniotu”, która przejmuje dużą część początkowej energii zderzenia z ziemią, podobnie jak opony w samochodzie. Kiedy rodzi się źrebak, jego chrząstki kopytowe są maleńkie, tak jak reszta jego kopytka. Mają mniej niż 1,5 mm grubości i nie sięgają jeszcze nawet pod strzałkę (przyp. dea: czyli oczywiście nad, kiedy kopyto stoi na ziemi). Kiedy kopyto rośnie, rozszerzanie, zginanie i skręcanie puszki kopytowej rozwija chrząstki kopytowe. W momencie osiągnięcia dorosłości, dzikie konie mają chrząstki kopytowe rozwinięte do prawie 2,5 cm grubości i litą ,,podłogę” z chrząstki ukształtowaną pomiędzy strzałką gąbczastą i strzałką rogową (przyp.dea: strzałka rogowa popularnie nazywana jest ,,strzałką” – to część widoczna z zewnątrz kopyta; strzałka gąbczasta, to część wewnątrz kopyta znajdująca się ponad ,,strzałką”).\nRównolegle rozwija się również strzałka gąbczasta. Strzałka gąbczasta jest bardzo ważnym centrum nerwowym kopyta – większość receptorów czuciowych kopyta leży w obrębie strzałki gąbczastej. U nowonarodzonego źrebięcia strzałka gąbczasta jest zbudowana z tkanki tłuszczowej. Umożliwia to nerwom wystawienie na bodźce, które mogą ,,czuć”, ale zapewnia też odpowiednią ochronę, żeby lekki źrebak nie czuł bólu, kiedy tył jego kopyta uderza w ziemię.\nZa każdym razem, kiedy kopyto zderza się z ziemią, nacisk i odpuszczenie nacisku na strzałkę powoduje, że kawałeczek chrząstki włóknistej przyrasta z przodu strzałki gąbczastej, rozszerzając się ku tyłowi. Zanim dziki źrebak osiągnie wagę dorosłego konia, strzałka gąbczasta powinna się przekształcić w zwartą masę chrząstki włóknistej. Daje to odpowiednią ochronę nerwom przed siłą uderzenia kopyta dorosłego konia o ziemię.\nJednakże w przypadku koni udomowionych mamy skłonność do utrzymywania źrebiąt na miękkim gruncie. Puszka kopytowa nie może się wykręcać i odkształcać, więc rozwój strzałki gąbczastej jest opóźniony.Dodatkowo skłaniamy się ku kuciu dwulatków co sprawia, że kopyto nie może się skręcać i wyginać, a w efekcie całkowicie hamuje jego rozwój. W wyniku tego bardzo często spotyka się konie o kopytach dorosłych wymiarów, które nadal mają chrząstki kopytowe o grubości nie większej niż 3mm, zamiast prawidłowo rozwiniętych o grubości 2,5cm.\nMiękkie podłoże, na którym tradycyjnie dorastają źrebięta, dodatkowo ogranicza nacisk na strzałkę. Przy tym zwykle dostarczamy źrebaczkom pod nos wszystko, czego potrzebują, więc nie mają powodu, żeby przemieszczać się 20 mil dziennie, jak natura przewidziała. Zaniedbujemy też często źrebięce kopytka – pozwalamy przerosnąć piętkom, przez co nadmiernie osłaniają strzałkę, jeszcze bardziej ograniczając rosnącemu źrebakowi nacisk na nią.\nW efekcie logicznym jest, że u koni udomowionych rozwój strzałki gąbczastej jest upośledzony. Tył kopyta jest zbyt wrażliwy by służyć jako ,,strefa zgniotu”, którą być powinien, więc konie wypracowują schemat lądowania z palców, żeby uniknąć bólu. Ten wzorzec ruchowy zatrzymuje rozwój tyłu kopyta.\n[Możesz się w prosty sposób nauczyć wyczuwać stopień rozwoju strzałki gąbczastej palcami. Jeśli podniesiesz nogę konia i uciśniesz obszar ponad piętkami, pomiędzy chrząstkami kopytowymi, to przy dobrze rozwiniętej strzałce gąbczastej wyczujesz coś dużo bardziej twardego i zwartego. Najprostszy sposób na wyrobienie sobie tej umiejętności, to macać i porównywać odczucia przy nogach przednich i zadnich. Zwróć szczególną uwagę na różne odczucia u koni z pięknymi, zdrowymi kopytami zadnich nóg przy jednoczesnych słabych przodach.]\nW przypadku wielu koni udomowionych, w momencie zajeżdżania tyły ich kopyt są praktycznie nieużyteczne i konie odczuwają ból chodząc po kamienistym terenie.Problem ten można wyraźniej zauważyć w nogach przednich niż w tylnych. Większości z nas mówiono, że koń ma więcej problemów z przednimi kopytami, ponieważ 60% wagi konia i prawie cała waga jeźdźca obciążają przody. To prawda w przypadku konia, który stoi, ale kiedy zaczyna się poruszać, zad wykonuje dużo większą pracę.\nOd momentu kiedy nasze źrebaki pierwszy raz dotkną ziemi, poruszają się wspaniale od zadu podczas swoich energicznych zabaw. A więc logiczne jest, że konie domowe lepiej rozwijają sobie zadnie kopyta.Ważne, żeby o tym wiedzieć. To jedyny powód, dla którego najciężej pracujące końskie nogi (zadnie) zwiększyły swoją odporność na ochwat, choroby trzeszczek i ogólnie są po prostu zdrowsze i mocniejsze. Nie stało się tak pomimo że pracują bardziej niż przody, ale dzięki temu!\nTak więc, kiedy rozmawiamy o patologii w chorobie trzeszczkowej, musimy zrozumieć, że prawdziwy problem leży w tym, że udomowione konie nie są zdolne do lądowania z piętek na miękkim podłożu, nie wspominając już o kamienistym terenie, po którym powinny się przemieszczać od urodzenia. Kiedy koń wykazuje wrażliwość na kamienistym podłożu, większość ludzi wini podeszwę, ale przyjrzyjcie się dokładnie, jak one się poruszają. Prawie w każdym przypadku będą skracać wykrok, lądować na czubkach kopyt i wychylać się do przodu. W ten sposób chronią przed urazami swoje wrażliwe strzałki i leżące pod nimi strzałki gąbczaste. Dr Bowker ustalił, że im dłużej konie poruszają się w ten sposób, tym słabsze stają się te struktury.\nCiągłe lądowanie od palca powoduje naprężenia i odrywa przyczep więzadła pomiędzy kością kopytową a trzeszczką. Trzeszczka jest częścią powierzchni pracującej w stawie pomiędzy kością kopytową a kością koronową. Kiedy koń ląduje na palcu, jego ciężar uderza w trzeszczkę w momencie, kiedy piętka dochodzi do ziemi. To powoduje ciągłe odrywanie więzadła pomiędzy kością kopytową a trzeszczką. 80% krwi dostarczanej do trzeszczki przechodzi przez to więzadło. Bowker uważa, że przyczyną wielu zmian w trzeszczkach jest zaburzenie krążenia w tym więzadle, podobnie jak próby naprawiania przyczepu tego więzadła, pozostawiające kostne wyrostki na kości kopytowej i trzeszczce.\nNa Michigan State University odkryto również, że utrata masy kości często diagnozowana jako choroba trzeszczkowa jest wynikiem braku naturalnego obciążenia w tym obszarze, z powodu powtarzającego się lądowania na czubku kopyta (porównaj to z utratą masy kostnej doświadczaną przez astronautów podczas dłuższych pobytów w nieważkości). Dr Bowker odkrywa wciąż dużo większe uszkodzenia kości kopytowej u koni trzeszczkowych, gdzie normą jest 40-60% utraty masy kości kopytowej. Wini on tutaj obciążenie peryferyczne (przyp.dea: mamy z nim do czynienia wtedy, kiedy cały ciężar konia jest niesiony przez ścianę kopyta, podeszwa i strzałka nie mają kontaktu z podłożem -najczęściej u koni podkutych i/lub zbyt rzadko werkowanych -przerośnięta ściana), lądowanie wyłącznie na ścianach bez naturalnego wspomagania podeszwy oraz lądowanie na palcach. Każda z tych sytuacji odbiera kości kopytowej naturalne obciążenie, które jest niezbędne do utrzymania zdrowia i odpowiedniego funkcjonowania kopyta.\nChociaż dr Rooney i dr Bowker odkryli odmienne przyczyny powstawania zmian w trzeszczkach, obaj niewzruszenie twierdzą, że zmiany te są skutkiem długotrwałego lądowania na palcach albo nieużywania tyłu kopyta. Dzikie konie żyjące na pustynnych wyżynach, chodzą stawiając na ziemi najpierw tył kopyta bez względu na to, po jakim terenie się poruszają2. Większość z ich udomowionych braci podskakuje z bólu, kiedy poskrobie się kopystką ich strzałkę albo podłubie w rowku strzałki, co powinno naprawdę przerazić właściciela takiego konia.\nW przeszłości (i niestety w wielu miejscach dotychczas), kiedy koń celował albo lądował na czubku kopyta przy skróconym wykroku, podejrzewało się chorobę trzeszczkową. Znieczulało się nerwy w tylnej części kopyta, aby stwierdzić, czy koń tymczasowo przestaje wykazywać objawy, czasem używano czułek kowalskich, żeby sprawdzić, czy występuje ból w okolicy piętek i strzałki. Kiedy potwierdzało się, że tylna część kopyta jest obolała, robiło się prześwietlenie, żeby skontrolować stan trzeszczki kopytowej. Jeśli badanie wykazywało zmiany, dawano właścicielowi do wyboru – uśpić konia natychmiast albo kuć go ortopedycznie, żeby wycisnąć jeszcze ze skazanego na zagładę zwierzęcia rok-dwa życia. Każdego dnia obserwuję, że słabo rozwinięte strzałki gąbczaste i zgnilizna strzałki rogowej mogą być przyczyną wystarczającej nadwrażliwości, żeby wywołać lądowanie od palca. Dr Rooney i dr Bowker ustalili, że preferowanie lądowania od palca powoduje uszkodzenia chrząstki włóknistej trzeszczki kopytowej i ścięgna zginacza głębokiego, oraz że zmiany w kości właściwe chorobie trzeszczkowej powstają później. Innymi słowy, to bolesność w tylnej części kopyta prowadzi do choroby trzeszczkowej. Zauważyłem osobiście, że jeżeli zajmiemy się prawdziwymi problemami powodującymi bolesność, same zmiany w obrazie trzeszczki kopytowej nie spowodują u konia objawów bólowych (zauważalnych przez nas). Smutne to, gdy pomyślimy, ile koni mogło zostać uśpionych z powodu chronicznie gnijących strzałek.\nGdy coś takiego nam się przytrafi mamy do wyboru dwie możliwości. Po pierwsze, możemy zamaskować problem przy pomocy okrągłych podków i wkładek, upewniając się, że strzałka nigdy nie dotknie ziemi. Byłoby to zupełnie słuszne postępowanie, gdyby nie destrukcyjne siły, które zaczynają wtedy działać. Po pierwsze, im bardziej chronimy strzałkę i strzałkę gąbczastą, tym bardziej tracą one swoją funkcjonalność. Prawdziwe problemy, zamaskowane poprzez walkę z objawami, w końcu i tak nas dopadną. Co gorsza – działając w ten sposób uniemożliwiamy naturalne rozszerzanie kopyta i hydrauliczną amortyzację wstrząsów.Kiedy unosimy piętki by chronić obolałe strzałki, również układ podtrzymujący pęcinę w momencie obciążenia wagą konia nie może amortyzować wstrząsów i z anatomicznego punktu widzenia (bo tylko taki liczy się dla konia) i tak następuje wymuszenie lądowania z palca (spróbuj przebiec się w butach na obcasie albo kowbojkach, to zrozumiesz o czym mówię). Należy sobie uzmysłowić, że całe to gadanie na temat lądowania na piętkach odnosi się do naturalnego ustawienia kości w trakcie ruchu, NIE do zewnętrznej piętki, którą widzimy. Jeżeli koń stoi na sztucznie podniesionych piętkach i jakimś trafem na nich (na piętkach) wyląduje, kość kopytowa NADAL może najpierw dotykać ziemi czubkiem, co sprawi, że wciąż w niekorzystny sposób działają te same siły.Wszystkie te badania można podsumować stwierdzeniem, że długo utrzymywany pogląd, jakoby unoszenie piętek powodowało ,,luz” na ścięgnie zginacza i w ten sposób odciążało trzeszczkę, jest nieprawdziwy. Być może sprawdza się to u konia, który stoi nieruchomo, ale u konia w ruchu sytuacja jest dokładnie odwrotna. Niska piętka, odpowiednio cofnięty punkt odbicia od ziemi, zdrowe,dobrze działające kopyto i lądowanie z piętek minimalizują naprężenia ścięgna zginacza głębokiego i co za tym idzie – rejonu trzeszczki.\nZ powodu nienaturalnego ruchu i braku naturalnego mechanizmu rozprowadzania energii, większość ludzi uważa, że normalne jest, że konie maja problemy ze stawami lub grzbietem, albo że w wieku dziesięciu lat się starzeją. Prawda jest taka, że konie w naturze są zdrowe i w pełni sił witalnych średnio trzykrotnie dłużej niż udomowione2. Jednym z ważniejszych powodów tej drastycznej różnicy jest obciążenie pracą, jakie narzucamy ich ciałom, przy bardzo nienaturalnym modelu ruchu, kŧóry tutaj omawiamy.\nNie mam nic przeciwko dyskutowaniu z ludźmi na temat ,,kuć czy nie kuć”.Wyedukowany kowal potrafi przytoczyć całkiem chwytliwe argumenty przemawiające za kuciem koni, a gorąca debata rozgrzewa mi krew w żyłach. Jednakże, w świetle nowoczesnych badań nad rozwojem kopyta, skromnie twierdzę, że weterynarze powinni pierwsi rzucić kamieniem, ilekroć ktoś okuje konia zanim rozwiną mu się wewnętrzne struktury kopyta!\nCo więc powinniśmy robić kiedy mamy do czynienia z koniem trzeszczkowym? Naprawć właściwe problemy. Robi się to, przywracając strzałki i strzałki gąbczaste do pracy. (Mam nadzieję, że nikt nie będzie próbował się uczyć werkowania z tego artykułu. Napisałem całą książkę, niezliczone artykuły i jestem małą cząstką dużego programu szkoleniowego, AANHCP – tam szukaj wiedzy praktycznej o werkowaniu). Podeszwa kopyta musi być pozostawiona w spokoju, podczas gdy piętki będą stopniowo obniżane, aby zwiększać nacisk na strzałkę w takim tempie, jakie koń może znieść. To przypomina chodzenie po linie. Jeśli będziesz szedł zbyt wolno, nie zrobisz postępów. Jeśli zrobisz to za szybko, koń będzie miał nadwrażliwy tył kopyta, co sprawi, że i tak będzie stąpał z palca. (przeczytaj ,,Wysokość piętek -czynnik decyzyjny” na www.hoofrehab.com).Umiejętność chodzenia po tej linie rozróżnia mistrzów od ,,hackerów” w werkowaniu kopyt. Unikaj strugania strzałki, innego niż wycinanie tkanki i tak zniszczonej przez chorobę. Powinno się jej pozwolić upakować się w gęstą strukturę rogową, podobną do podeszwy. Utrzymaj „punkt odbicia” (przyp.dea: breakover – znajduje się plus minus pod czubkiem kości kopytowej, a przynajmniej tam się powinien znajdować, chyba, że pazur jest za długi) z tyłu, gdzie być powinien, w odniesieniu do kości kopytowej (przeczytaj ,,Punkt odbicia” na www.hoofrehab.com).\nZrób wszystko co w Twojej mocy, aby osuszyć środowisko, w którym przebywa koń. Dobrze zdrenowane padoki i stanowiska lub wybiegi wysypane głębokim żwirem o ziarnach wielkości grochu powinny stanowić część końskiego środowiska, jeżeli stajnia znajduje się na terenie podmokłym. To zaskakująco tanie i łatwe do utrzymania rozwiązanie. (Dr Bowker idzie o krok dalej i mówi – ,,musisz trzymać konia na takim podłożu, po jakim chcesz jeździć”, ale on ma prawo być nieco bardziej stanowczy niż ja, nieprawdaż…) Umożliw wiele ruchu na wolnym powietrzu z innymi końmi i staraj się często jeździć po podłożu, na którym Twój koń jest w stanie lądować od piętek. Do jazdy w terenie, który wymusza lądowanie z palca lub wywołuje u konia bolesność, używaj butów dla koni(osobiście w większości przypadków wybieram Easyboot Epics), Przez resztę czasu pozwól koniowi chodzić boso. Ziemia wzmocni tył kopyta, a unoszenie strzałek ponad poziom ziemi i upośledzenie stymulacji i krążenia za pomocą przybijanej podkowy może pracować tylko na naszą niekorzyść.\nKonie z gorszą kondycją zdrowotną strzałek i strzałek gąbczastych często wykazują kulawiznę i/lub dobrowolne lądowanie od palca na każdym podłożu, nawet w końskich butach lub podkowach. Odkryłem, że kiedy dodam piankową wkładkę w bucie pod strzałką, konie te natychmiast zaczynają poruszać się poprawnie i nie czują niewygody. Ponieważ sam but bardzo skutecznie chroni przed naciskiem na strzałkę, a dodanie wkładki drastycznie zwiększa nacisk w tym obszarze, mogę przypuszczać, że ból, który likwiduję, jest powodowany wibracjami, a nie naciskiem.Prawdopodobnie wygłuszanie wibracji jest istotną rolą strzałki i strzałki gąbczastej i wkładka sztucznie imituje ten efekt. Konie tu opisywane robią bardzo duże postępy w procesie leczenia, jeżeli są często stymulowane w taki właśnie sposób.\nUżywam do tego celu butów Epic i docinam neoprenowe podkładki pod siodła na wkładki. (nowa wkładka będzie dostępna w ofercie Easycare od stycznia 2006, jest dużo wytrzymalsza niż podkładki pod siodło) [przyp. dea: oczywiście są już dostępne wkładki do butów, różnej twardości i grubości, a wersja ekonomiczna to cięta karimata ] Jeżeli but pasuje na konia idealnie, wycinam trójkątny klin w kształcie strzałki, przyklejam go jednym kawałkiem taśmy klejącej do kopyta i zakładam but. Jeżeli but jest na konia odrobinę za duży, wycinam wkładkę zajmującą całą podeszwę (wewnątrz) buta. To powoduje, że buty zaczynają się różnić – lewy i prawy – i trzeba je odpowiednio oznaczyć.\nMożesz poeksperymentować z różnymi kombinacjami wkładek i prawie zawsze znajdziesz taki układ, który da koniowi komfort, kiedy nic innego nie było w stanie mu go zapewnić. Wiele kilometrów ćwiczeń z takim zestawem rozwinie wewnętrzne struktury kopyta szybciej niż jakakolwiek inna znana mi metoda i pozwoli ci wsiąść na konia, kiedy nic innego nie dałoby ci takiej możliwości. W przypadku koni trzeszczkowych to działa jak magia! (przeczytaj proszę artykuł ,,Buty i wkładki” na www.hoofrehab.com, aby zobaczyć bardziej szczegółowe opisy i obrazki)\nStrzałki i strzałki gąbczaste bardzo szybko się wzmocnią i koniowi będzie wygodniej. Jeżeli kość trzeszczki jest uszkodzona, uszkodzenie pozostanie na długo potem, jak koń będzie sprawiał wrażenie zdrowego, ale koń prawdopodobnienie będzie na nie zważał. Niektórzy mówią, że zniszczone kości mogą się z czasem odbudować, ale wygląda na to, że nikogo to nie interesuje, kiedy już koń poczuje się lepiej, więc nigdy nie słyszałem, żeby ktokolwiek próbował tego dowieść lub udokumentować. Ucieszyła mnie natomiast wiadomość, że dr Bowker metodycznie dokumentuje postępującą poprawę zdrowia kopyta u wielu koni trzeszczkowych. Nie mogę się doczekać, kiedy opublikuje wyniki.\nDr Rooney utrzymuje, że kiedy nastąpi uszkodzenie kości, jest ono nieodwracalne. Z drugiej strony, szokująco często, widziałem na własne oczy takie konie powracające do użytkowania i widocznego zadowolenia. Kiedy tak przerzucaliśmy się rozbieżnymi na ten temat opiniami, doszedłem do wniosku, że będziemy musieli się ,,zgodzić, że się nie zgadzamy”. Wtedy zdałem sobie sprawę, że mówimy o dwóch różnych sprawach. Użyję siebie jako przykładu. Jako nastolatek wsiadłem do nieodpowiedniego samochodu i w efekcie cztery kręgi w dolnej części pleców mam przez chirurgów zespolone w jeden. Moje nadgarstki są trwale uszkodzone przez zwisy na palcach, praktykowane przy okazji uprawiania wspinaczki skałkowej. Rowery górskie zajęły się moimi ramionami. Bieganie po wyschniętych łożyskach strumieni załatwiło mi kolana. Czy to możliwe, żeby uczynić mnie klinicznie czystym pod względem zdrowia? Nie. Moje prześwietlenia będą zawsze wykazywać błędy z przeszłości, a dobre próby zgięciowe prawdopodobnie mogłyby mnie ,,pokręcić” na trzy dni. A jednak jestem bardzo szczęśliwy i wykonuję jeden z najbardziej wymagających fizycznie zawodów znanych człowiekowi, z szerokim uśmiechem na twarzy. To mi wystarczy i prawdopodobnie trzeszczkowym koniom również.\nKiedy potraktujemy zmiany kości trzeszczkowej po prostu jako objaw utraty funkcjonalności i nadwrażliwości tylnej części kopyta, przywrócenie zdrowia zwykle staje się łatwym zadaniem. Osobiście widziałem wiele koni z potwierdzonymi zmianami trzeszczek, które cierpiały latami, podczas gdy właściciele podpisywali rachunki za kucie ortopedyczne, by potem zobaczyć, jak wracają do pełnej sprawności w przeciągu dni od zastosowania poprawnego werkowania, gdy da im się szansę pochodzić boso. Czasami to oczywiście bardziej długotrwały proces, ale jeszcze nie doświadczyłem nieuleczalnego przypadku trzeszczkowca.(Tak, wiem, że w końcu nadejdzie ten dzień, ale napisałem to samo w mojej książce – 5 lat temu. Nadal czekam.) Najlepsza rzecz, którą czytelnik może wynieść z tej całej dyskusji, to że tego wszystkiego można uniknąć. To, jak długie życie będzie miał nasz koń oraz jaka będzie jego jakość, rozsądza się na wczesnym etapie jego rozwoju. Zajmij się kopytami swojego źrebaka, zapewnij mu dużo ruchu i pozwól przez pewien czas pobyć na suchym, nierównym terenie.Upewnij się, czy strzałki i strzałki gąbczaste twojego konia są dosyć mocne, by pozwolić mu na długi wykrok i lądowanie od piętek we wszystkich sytuacjach. To bardzo zaprocentuje w przyszłości.\n1 – Hemodynamics; Bowker. Możesz przejść bezpośrednio do jego opublikowanych badań z działu Linki na mojej stronie, jeśli nie pasują Ci moje laickie interpretacje.\n2 – The Natural Horse; Jackson.\nTłumaczenie: Dea, której niniejszym dziękuję za zgodę na publikację tegoż\nKategorie: Ramey - AANHCP\t| 1 Komentarz\nsafergrass.org – W SIANIE I TRAWIE JEST CUKIER\nW trawie i sianie JEST cukier\nIstnieje pewien mit, że większość węglowodanów w trawach to włókno, a nie cukry. Niemniej jednak oto kilka podstawowych pojęć z fizjologii roślin. Znam się na roślinach i naprawdę wiem o nich więcej niż wasz lekarz wet.\nCukry to podstawowy budulec dla wzrostu roślin\nGlukoza i fruktoza to substraty dla innych frakcji węglowodanowych u roślin. Sklejcie je do kupy i otrzymacie sacharozę… zwykły cukier stołowy. Inna jego nazwa to cukier trzcinowy. Kiedy cząsteczka składa się z wielu jednostek cukrów, nazywamy ją polisacharydem. Niektóre zwykłe polisacharydy to skrobia, która składa się z połączonych glukoz. Utwórzcie dłuższy, bardziej złożony łańcuch i otrzymacie celulozę. Niektóre bardziej egzotyczne rodzaje cukrów tworzą pektyny. Fruktany to polisacharydy złożone przeważnie z fruktozy, może z paroma glukozami tu i ówdzie. Mogą to być ogromne cząsteczki o trójwymiarowej strukturze i jest ich wiele różnych rodzajów, ze skomplikowaną nomenklaturą (szczerze mówiąc, to koszmar) związaną z umiejscowieniem i typem wiązań chemicznych. Fruktany traw to lewany lub fleiny, posiadające w większości wiązania typu 2-6 (to numery kolejnych węgli w łańcuchu cząsteczki, między którymi istnieje wiązanie, po naszemu mówiąc –przyp.Wiwiana) podczas, gdy fruktany roślin szerokolistnych to generalnie inulina, posiadająca wiązanie typu 2-1. Każdy gatunek traw ma swój własny specjalny rodzaj fruktanów, chociaż też nie wszystkie gatunki traw je produkują.\nRośliny produkują cukry w procesie fotosyntezy zachodzącej pod wpływem światła dziennego\nCO2 + H2O+ energia słoneczna = cukier. Ten proces zachodzi bez przerwy, tak długo, jak jest dostępne światło słoneczne, niezamarznięta woda i dwutlenek węgla. Temperatura otoczenia ma znikomy wpływ na intensywność fotosyntezy, która jest „napędzana” przez energię świetlną. U roślin występują dwa rodzaje fotosyntezy, nazwane C3 i C4. Rośliny typu C4 rosną tylko, gdy jest ciepło, a pierwszym produktem fotosyntezy jest czterowęglowy kwas. Rośliny C3 dominują w klimacie północnym, mogą rosnąć kiedy jest zimno, a pierwszy pośredni produkt ich fotosyntezy ma 3 węgle w łańcuchu. Ta różnica metabolizmu sprawia, że rośliny są lepiej przystosowane do swojego klimatu. Rośliny naprawdę dobrze przystosowane do zimna mogą właściwie prowadzić fotosyntezę nawet pod cienką warstwą śniegu. Przykładowe trawy C3 to stokłosa, tymotka,kupkówka, kostrzewa. Trawy ciepłej pory roku C4 są skuteczne w wysokiej temperaturze, która wstrzymuje fotosyntezę traw sezonu zimnego C3. Przykładowe trawy C4 to bermuda (Cynodon dactylon – przyp.W.), bluestem (Andropogon gerardii lub Schizachyrium scoparium, rodzime trawy prerii amerykańskich – przyp.W.), palusznik (Digitaria eriantha – przyp. j.w.) i wiele rodzimych traw łąkowych.\nRośliny zużywają cukier w fazie oddychania w nocy.\nRoślina wykorzystuje cukry do wzrostu, przekształcając cukry proste wyprodukowane w dzień we włókno na ściany komórkowe i energię do budowy innych komponentów z użyciem dodatkowych podstawowych składników odżywczych. Dlatego właśnie o świcie trawy mają niższą zawartość cukrów, JEŚLI warunki do oddychania były optymalne – jeśli jest dość ciepła, wody i innych składników koniecznych do produkcji różności. Jako, że enzymy są konieczne do tych przekształceń, ta część procesu jest bardziej zależna od temperatury.\nJeśli szybkość procesu fotosyntezy jest wyższa niż oddychania, cukry kumulują się\nPoziom oddychania/wzrostu jest zmniejszony w niższej temperaturze. Fotosynteza jest podtrzymywana przede wszystkim przez energię promieni słonecznych, i mimo, że woda jest też niezbędna do tego procesu, w sytuacji stresowej oddychanie zanika jako pierwsze, przed fotosyntezą.\nRośliny poddane stresowi kumulują cukry\nPowyższy proces jest ograniczany przez każdy czynnik stresogenny,w tym niską temperaturę, suszę, zasolenie lub brak podstawowych składników odżywczych. Pomyślcie o tym jak o fabryce,która do produkcji potrzebuje wielkiego składu części. Jeśli zabraknie tylko jednej z nich, fabryka przestaje produkować. Jeśli w ciągu dnia zostanie wyprodukowane dużo cukrów, ale fabryka nie pracuje z braku wody, cukry zaczną się gromadzić. Jest to skuteczne ewolucyjne przystosowanie roślin, ponieważ pozwala im na ciągłą akumulację i magazynowanie cukrów i innych substancji, które będą później od razu dostępne, gdy tylko czynnik ograniczający zostanie dostarczony. To dlatego właśnie obserwujemy skok wzrostu po krótkim deszczu, następującym po okresie suszy. Trawa zgromadziła cukry w podstawach źdźbeł i pochewek liściowych w fazie „przyczajenia”, i jest gotowa do działania przy pierwszym deszczu, cieplejszym dniu lub przy dostarczeniu brakującego składnika.\nNadmiar cukrów i fruktanów będzie obecny w sianie przygotowanym z traw zawierających ich dużo. Trochę cukru ubędzie w procesie suszenia, ponieważ nawet po skoszeniu źdźbła ciągle metabolizują cukry dopóki wilgotność nie spadnie poniżej 40%. Uwalnianie CO2 w procesie oddychania powoduje spadek zawartości suchej masy aż do momentu ustania oddychania. Dlatego długość czasu suszenia decyduje o ilości utraconego cukru. Chłodna pochmurna pogoda i wysoka wilgotność wydłuża czas suszenia i decyduje o zmniejszonej ilości cukru w sianie. Mały deszcz może wypłukać znaczące ilości cukru i spowolnić proces suszenia. Dlatego „deszczowe” siano nie jest uważane za siano o „jakości mlecznej”, nawet jeśli warunki po deszczu były dobre do suszenia, a siano dojrzało do zbioru bez pleśni. Żeby zniszczyć białko potrzeba naprawdę mocnego deszczu lub ekstremalnie długiego suszenia. Uważam, że siano oceniane jako gorsze może być najbardziej odpowiednie dla ochwatowych koni.\nZmniejszanie ilości cukru w sianie\nThe Animal Health Foundation sfinansowała badania, w których prześledziłam wpływ moczenia na zawartość węglowodanów niestrukturalnych (czyli tych rozpuszczalnych w wodzie, nie będących składnikami ścian komórkowych itp.– przyp.W.) w sianie. Badacze przyglądający się jakości deszczowego siana z roślin strączkowych odkryli, że 24 cale deszczu obniżają zawartość wysokorozpuszczalnych składników odżywczych (węglowodanów niestrukturalnych), podczas gdy białko spada jedynie nieznacznie. Uważam, że moczenie siana jest skuteczne jako środek pierwszej pomocy dla koni z ostrym ochwatem związanym z nietolerancją wysokiego poziomu cukrów i/lub fruktanów. Posiadam relacje dotyczące chronicznie ochwaconych, insulinoopornych koni, które reagowały poprawą stanu w ciągu kilku dni. Uzyskanie tego efektu może zająć do 2 tygodni, więc nie poddawajcie się zbyt wcześnie. Eksperymentując z moczeniem siana dla moich koni odkryłam, że woda po moczeniu przetrzymywana w ciepłym otoczeniu przez kilka dni zaczyna się pienić i pachnie alkoholem. Zrobiłam sienne piwo! Jeśli koń jest podejrzany o ochwat z przyczyn metabolicznych, moczcie siano przynajmniej przez godzinę w zimnej wodzie, lub 30 min.w gorącej, odsączcie i skarmiajcie zanim będzie miało możliwość spleśnieć. Używajcie świeżej wody za każdym razem, ponieważ cukry będą się w niej kumulować. Ponadto dajcie wasze siano do analizy na zawartość węglowodanów niestrukturalnych, i zastąpcie je innym sianem, jeśli zawartość cukrów jest wyższa niż 12%. Pełny artykuł o badaniach nad moczeniem siana jest dostępny tu (\nTam, gdzie mieszkam, pogoda jest bardzo słoneczna i ekstremalnie sucha, siano schnie w przeciągu kilku dni, a plantatorzy prasują je krótko po północy w nadziei, że odrobina rosy pozwoli utrzymać liście w całości. W rezultacie dolina San Luis w Kalifornii jest znana z produkcji najlepszego siana dla krów mlecznych w Stanach. Mamy także więcej przypadków ochwatów i kolek niż byśmy chcieli. Pewien amisz-trener koni, który niedawno przeniósł się do nas z Minnesoty, powiedział, że nie spotkał się z taką ilością przypadków ochwatu, zanim nie zamieszkał tutaj. Rok później zaczęto diagnozować EPSM (Equine Polysaccharide Storage Myopathy – choroba mięśni związana z zaburzeniami metabolizmu cukrów złożonych, jednym z objawów jest mięśniochwat – przyp.W.) u koni pociągowych. Dane z badań prowadzonych w Rocky Mountain Research & Consulting, Inc. w kooperacji z Departamentem Rolnictwa wykazały, że siano (słoma?? – przyp.W.) z owsa dojrzewające jesienią w moim centrum badawczym zawierało zaskakująco wysoki poziom cukrów, a zwłaszcza fruktanów, nawet jeśli było bardzo dojrzałe. Przetestowałam udoskonalone trawy z tutejszych poletek badawczych, które w suchej masie zawierały do 39% niestrukturalnych węglowodanów!! Z pewnością przeznaczenie miało coś wspólnego z umieszczeniem mnie i moich insulinoopornych kuców w Światowej Stolicy Ochwatu Pokarmowego.\nKategorie: Żywienie - safergrass.org\t| 2 Komentarze\nOpublikowano 16 stycznia 2010 Autor: Wiwiana\nOderwanie to separacja ściany kopyta od kości kopytowej. Często ściana kopyta wygina się na zewnątrz przy brzegu podeszwowym do dzwonkowatego kształtu. Nawet najmniejsze oderwanie można wyczuć ręką, i zazwyczaj można je dostrzec,oglądając ścianę kopyta gołym okiem lub za pomocą kamery na poziomie ziemi, i okrążając kopyto, żeby obejrzeć wszystkie części ściany.\nOderwanie wskazuje nam, że nastąpiło rozciągnięcie lub separacja linii białej, a puszka kopytowa nie jest już połączona z kością kopytową w tym rejonie. Oderwanie i separacja linii białej to to samo. Kiedy spojrzy się na podeszwę poodrywanego kopyta, linia biała w miejscu oderwania jest brudna (czyli rozciągnięta) lub tworzy mały rowek (rozerwana) między ścianą kopyta a podeszwą. Inaczej mówiąc, oderwanie jest tam, gdzie linia biała jest brudna lub wgłębiona.\nKiedy linia biała rozerwała się – jak dwie części rzepa – te dwie części nie mogą na powrót się połączyć. Nowe połączenie musi zrosnąć w dół od strony koronki (linia włosów) – gdybyście oderwali sobie kawałek paznokcia,musielibyście poczekać, aż odrośnie nowa część.\nOderwania są bolesne. Ściana kopyta to paznokieć przyczepiony do kości przez to samo mocne ale delikatne tworzywo, które umocowuje wasze własne paznokcie – możecie zobaczyć prążki waszych listewek poprzez płytkę paznokcia. Oderwanie ściany jest odczuwalne mniej więcej tak, jak odrywanie paznokcia. Ostry ochwat (zapalenie linii białej) jest tak bolesny, że koń będzie stał w pozycji ochwatowej. Nawet oderwanie pochodzenia mechanicznego wystarczy, by koń stał się wyraźnie obolały – czasem ludzie myślą, że ich koń jest leniwy, ale stanie się żywszy, kiedy doprowadzicie do tego, że jego linia biała będzie znowu zwarta.\nOderwania są nagminne u koni udomowionych. Mechaniczne pojawiają się, kiedy kopyto jest przerośnięte lub źle zrównoważone. Jeśli koń żyje w wilgotnym klimacie, zmiękczona ściana kopyta odrywa się łatwiej niż ściana kopyta z klimatu suchego. Oprócz tego w tych samych wilgotnych rejonach spotykamy oderwania poochwatowe, gdyż trawa jest tam obfita i bogata w cukry, i u wielu koni prędzej czy później rozwija się insulinooporność. (Patrz www.safergrass.org. Trawy pastwiskowe zostały wyselekcjonowane na wysoką zawartość cukrów w celu podniesienia wydajności krów mlecznych. Doskonałe wskazówki dotyczące opieki nad końmi insulinoopornymi).\nKopyta koni przebywających na mokrych, słabo zdrenowanych gruntach, lub w czasie mokrej pogody, potrzebują znacznie częstszego strugania niż kopyta koni z terenów suchych. W północnych Stanach to ciągła walka o uchronienie kopyt przed oderwaniem ściany, a koni przed kulawizną. Musimy strugać co 2-3 tygodnie – a wiosną co 10dni – i odnawiać zaokrąglenie brzegu podstawowego pomiędzy kolejnymi sesjami strugania. Opóźnienie tylko o kilka dni powoduje powstanie nowego oderwania, które może okulawić konia na całe tygodnie. Kombinacja nieprzyjaznego klimatu wraz z brakiem ruchu u koni udomowionych sprawia, że pielęgnacja kopyt to główna część opieki nad nimi w tym klimacie. Zaczynamy polecać ponad półgodzinny codzienny spacer z końmi po asfalcie, żeby zapewnić odpowiednią porcję wstrząsów . To wzmacnia linię białą poprzez lepsze ukrwienie kopyta.\nOgromne oderwania na bardzo przerośniętych kopytach. Tooderwanie mechaniczne – ściany wyrosły znacznie ponad poziom podeszwy, apodłoże „odpycha” ich nadmiar, powodując oderwanie ściany od kości.\nNa nodze z białą odmianą widać pęknięcie tam, gdzie ściana odłamie się wprocesie samokorekcji.\nTen koń rajdowy ma ścisłepołączenie linii białej i najwyraźniej nie był kulawy nawet przy tak dużymoderwaniu.\nWidok podeszwy nogi bezodmiany, widoczny przerost ścian. Jedna strona odłamała się na wysokości ścianyprzedkątnej – kopyto zaczyna samo pozbywać się nadmiaru rogu. Druga ścianaprzedkątna ma duże oderwanie i wkrótce się odłupie. Nadmiar rogu ściany musi zostaćzestrugany do krawędzi podeszwy, a ściany wsporowe do jej poziomu. Pozaprzerostem jest to zdrowe, ładne kopyto.\nTypowe „przyzwoicie”ostrugane kopyto konia udomowionego. Oderwanie ściany przedkątnej (białastrzałka). Mały rowek w miejscu, gdzie linia biała jest oddzielona (czarnastrzałka).\nOchwatowy typ oderwania. Ten koń ochwacił się przed rokiem wwyniku ostrego zapalenia tworzywa i nikt nie wie, jak rehabilitować ten ochwat.Przednia ściana wygląda na prostą, ale zaraz pod koronką jest załamanie(strzałka). Narysowałam linię biegnącą od góry wzdłuż linii wzrostu rogu, wskazującągdzie odrośnie nowa ściana przy właściwym struganiu.\nPiętki również wydłużyłysię, co jest typowe przy chronicznym ochwacie.\nOderwanie mechaniczne powstałe w wyniku przerostu. Przedniaściana wyciągnięta w przód przez kombinację podkowa plus wysokie piętki.\nStrzałka wskazujemiejsce, gdzie zmienia się kąt narastania ściany. Uważam, że to w tym miejscupowstaje ból z oderwania – tam, gdzie linia biała jest pierwotnie rozciągana.\nKoń zimnokrwistyżyjący na wilgotnym pastwisku, bez strugania, sam skorygował swoje kopyta wwyniku odrywania się ścian, pękania i odłamywania się rogu. Wygląda paskudnie, aledziała.\nW ten sposób dzikie konieżyjące na bagnach Europy korygują swoje kopyta. Ściana rogowa jest gruba, alemiękka, i łatwo się odłamuje.\nOto kopyto, w którymprzednia ściana oderwała się tak, że nie tworzy już linii prostej. Zaznaczyłam,gdzie powinna się znajdować, podążając za kątem jej górnej części, gdzie ścianajest dobrze przymocowana do kości kopytowej i ukazuje właściwy kąt.\nTen koń „zawsze miałchroniczny ochwat” związany z wysokocukrowymi trawami i „zawsze miał owalnekopyta”. Właściciel szukał pomocy w związku z dyskomfortem podczas chodzenia pożwirze. Wyjaśniłam, że ochwat odtrawy osłabia linię białą tak, że przednia ściana łatwiej się odrywa. Pozaskróceniem przedniej ściany, zmiana diety (patrz www.safergrass.org) będzie istotną częścią procesurehabilitacji tego kopyta.\nOto inne kopyto postarnikowaniu podobnie oderwanej ściany. Dodatkowo brzeg podstawowy zostałzaokrąglony.\nOto kopyto bez oderwań, zdoskonale prostą przednią ścianą. Dodatkowo brzeg podstawowy został zaokrąglony(mustang roll).\nPrzekrój przez ścianę kopyta, ukazujący powstawanie oderwaniamechanicznego. Przy płaskim brzegu podstawowym podłoże odpycha ścianę kopyta odkości kopytowej. Linia biała rozwarstwia się, kość kopytowa traci częśćpodwieszenia, a koń robi się obolały podczas chodzenia po żwirze.\nAnno Domini ;)\nWszystkich wizyt: 50872\nLINKI DO STRON O KOPYTACH\n[ANG] Rockley Farm\n[ANG] All Natural Horse Care\n[ANG] Barefoot for Soundness\n[ANG] naturalhorsetrim.com – metoda Strasser\n[ANG] Pete Ramey\n[ANG] Swedish Hoof School\n[PL] Lars Palo SANHCP\n[PL] metoda dr Strasser\nboso kłusem pośrednim po kamieniach ;)\nkłus – lądowanie kopyta bosego\nkłus – lądowanie kopyta okutego\nlądowanie na piętkach w zwolnionym tempie\nlądowanie z palca, lądowanie na piętkach\nprawidłowy schemat ruchu – „od piętki”\nZAMIAST PODKÓW... BUTY\nArtykuły – tłumaczenia\nRamey – AANHCP\nŻywienie – safergrass.org\nKonie małopolskie – forum\nlądowanie na piętkach – prawidłowo\nlądowanie na przodzie kopyta – nieprawidłowo\nBlog ma być zbiorem tłumaczeń artykułów dotyczących problemów z kopytami koni i metod werkowania/leczenia bez użycia podków. Na wstępie uroczyście oświadczam, iż blog ma charakter wyłącznie informacyjny. Posty zawierające nowomowę w stylu "TeSh Mi Sie DoPiSh", obelgi oraz wszelakie polemiki o wyższości kucia nad niekuciem będą bezlitośnie usuwane.\nNożem i tarnikiem ;)