Ministerstwo pogania lubelski ratusz - plus.kurierlubelski.pl\nMinisterstwo pogania lubelski ratusz\nChodzi o wydawanie unijnych pieniędzy na inwestycje w ramach ZIT-ów. W puli jest 525 mln zł. Ministerstwo naciska na szybkie rozpoczęcie budowy metropolitalnego dworca przy Dworcowej.\nIskrzy na linii lubelski ratusz - Ministerstwo Rozwoju. Powód? Unijna kasa. A w zasadzie jej wydanie. Ministerstwo zarzuca ratuszowi, że ten nie spieszy się w kontraktowaniem środków w ramach Zintegrowanych Inwestycji Terytorialnych. W puli jest 525 mln zł przeznaczonych dla Lublina i 15 okolicznych gmin. Na razie lubelskie samorządy nie wydały z tej puli ani złotówki.\nIdzie za wolno\n- Plan naprawczy dla wdrażania instrumentu ZIT w województwie lubelskim oraz przyjęty harmonogram wdrażania alokacji [przekazania pieniędzy - dop. red.] dedykowanej ZIT potrzebuje pilnej poprawy - nie ma wątpliwości Maria Kochanowska z Departamentu Komunikacji Ministerstwa Rozwoju.\nNa początek niezbędne wyjaśnienia. ZIT to nowy element w podziane unijnej kasy. Jest częścią RPO woj. lubelskiego. W puli jest ok. 525 mln zł. Z tych pieniędzy mają być wykonywane projekty służące rozwojowi Lubelskiego Obszaru Funkcjonalnego (LOF).\nDo tej pory nie wydano z tych milionów ani złotówki. Wiosną MR wystąpiło do lubelskich samorządów o przygotowanie „programu naprawczego”. I ciągle nie jest zadowolone z postawy samorządów. - W planie [naprawczym - dop. red.] brakuje konkretnych rozwiązań służących przyspieszeniu projektów pozakonkursowych - oceniła Kochanowska.\nNaciski Ministerstwa Rozwoju dziwią samorządy. - Przecież program realizacji ZIT ministerstwo zaakceptowało w 2016 r. Idziemy zgodnie z tym dokumentem. Więc w sprawie ZIT nie jest źle, a powiedziałbym, że jest dobrze - ripostuje Krzysztof Żuk, prezydent Lublina.\nMR zależy na jak najszybszym rozpoczęciu największej „zitow-skiej” inwestycji. Chodzi o budowę metropolitalnego dworca autobusowego przy ul. Dworcowej w Lublinie. Szacunkowy koszt - 160 mln zł. - Brakuje konkretnych rozwiązań służących przyspieszeniu projektów pozakonkursowych, w tym najważniejszego projektu „Zintegrowane Centrum Komunikacyjne dla LOF”, ale także wcześniejszego rozpoczęcia podpisywania umów niż de facto dopiero w IV kwartale 2017 r. - mówi Kochanowska.\nRatusz rozkłada ręce. - Nie jesteśmy w stanie przyspieszyć z tą inwestycją - mówi Żuk.\nDlaczego? Bo dopiero powstaje projekt dworca. Później trzeba uzyskać niezbędne pozwolenia na realizację inwestycji. - Tak jak uzgodniliśmy pierwotnie z ministerstwem, budowa dworca ruszy w 2019 i potrwa do 2020 r. - tłumaczy Żuk.\nZ pieniędzy ZIT ratusz wystąpił już o dofinansowanie do przebudowy pl. Litewskiego. Chodzi o 34 mln zł. - Ta inwestycja jest już skończona. Kolejne środki, o które wystąpimy, to fundusze na rewitalizację Parku Ludowego - wylicza Żuk.\nObie te inwestycje są warte ok. 67 mln zł. To dwa i pół razy mniej niż budowa dworca.\nWiosną MR sugerowało, że woj. lubelskie może stracić środki z ZIT. Teraz nie ma o tym już mowy. - Ministerstwo Rozwoju nie przewiduje przesuwania części lub całości alokacji do innego programu operacyjnego - przyznaje Kochanowska.\nratusz lublin ministerstwo rozwoju


20 lat dla pedofila. Zbigniew Ziobro chce zmian | Nowa Trybuna Opolska\nMaciej Czerniak 06.11.2018 Zaktualizowano 06.11.2018\nAndrzej G. z Torunia został skazany za zabójstwo oraz zgwałcenie dwóch osób, między innymi 13-letniego chłopca. Grzegorz Olkowski\nZasada „zero tolerancji” ma przyświecać projektowi zaostrzającemu kary za czyny pedofilskie, nad którym pracuje ministerstwo sprawiedliwości.\nNowe przestępstwa i ostrzejsze kary\nProjekt zmian w kodeksie karnym jest już na ukończeniu i - jak podaje Gazeta Prawna - zakłada możliwość wprowadzenia nowej kary, którą sądy będą mogły wymierzać oskarżonym o molestowanie seksualne najmłodszych. DGP informuje, że nową kategorią w kodeksie będzie wprowadzenie przestępstwa zgwałcenia dziecka poniżej 7 roku życia.\nWobec przestępców, którzy dopuściliby się takiego czynu sąd mógłby orzec karę 20 lat pozbawienia wolności. Ministerialny projekt zakładać ma również wprowadzenie karalności osób w wieku 17 lat (czyli młodocianych) za współżycie seksualne z osobą nieletnią, która nie ukończyła 15 roku życia. Z kolei przestępcom molestującym (ale bez użycia przemocy) osoby małotelnie (czyli poniżej 15 lat, groziłaby kara do 15 lat więzienia. Pierwsze propozycje zaostrzenia kar dla przestępców seksualnych minister Zbigniew Ziobro przedstawił w ubiegłym roku.\n- To, co dzieje się na salach sądowych, często jest w wymiarze moralnym powtórnym gwałtem na ofierze - mówi Ziobro. - Jeżeli sprawcy wychodzą na wolność, otrzymują karę w zawieszeniu, śmieją się później ofierze w twarz i jeżeli spotykają ją na podwórku i pokazują palcem, to taka sytuacja jest równie strasznym upokorzeniem dla ofiary gwałtu.\nW trzech sądach okręgowych w Kujawsko-Pomorskiem, w Bydgoszczy, Toruniu i Włocławku w całym ubiegłym roku roku zapadło sześć wyroków za przestępstwa na tle seksualnym z dwóch artykułów kodeksu karnego (za zgwałcenie w trybie podstawowym, art. 197.1 kk i zgwałcenie osoby małoletniej poniżej lat 15, z art. 197.3.2 kk).\nWyroki dla przestępców seksualnych\nW pierwszym przypadku najwyższą karą, jaką sąd może wymierzyć, jest 12 lat więzienia. W drugim przypadku nie określono kary maksymalnej, tylko najniższą, jaką sąd może zastosować. To co najmniej 3 lata więzienia. W tym roku jedną z najgłośniejszych spraw, które zakończyły się w sądach w naszym regionie, był proces Andrzeja G. Sąd Okręgowy w Toruniu skazał tego mężczyznę na karę dożywocia. G. został skazany za pięć przestępstw, w tym o zbrodnię zabójstwa i między innymi zgwałcenie 13-letniego chłopca.\nZabójstwa i gwałtów 56-latek dopuścił się w 2016 roku. Najpierw w nocy z 11 na 12 sierpnia zamordował mężczyznę, a następnego dnia odurzył i zgwałcił 13-latka.\nZ kolei dzisiaj w Sądzie Okręgowym w Bydgoszczy odbędzie się w trybie niejawnym, za zamkniętymi drzwiami, rozprawa Marka M. To były animator kultury z Bydgoszczy oskarżony o molestowanie seksualne nieletnich podopiecznych.\nPedofila namierzysz rządowym rejestrze\nW internecie działa od początku roku rejestr przestępców seksualnych. Można w nim znaleźć również gwałcicieli i pedofilów skazywanych za czyny, które popełnili na terenie Kujawsko-Pomorskiego. Wśród nich znajdziemy, na przykład bydgoszczanina Eugeniusza A. Ma 62 lata i dopuścił się gwałtu ze szczególnym okrucieństwem. W 2009 roku został skazany przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy. Wyrok brzmiał: 10 lat. A. przebywa teraz w zakładzie karnym w Potulicach. Na zdjęciu zamieszczonym w rejestrze widać krótko ostrzyżonego mężczyznę z krzaczastymi brwiami, wąsem i w białej koszuli.\nWśród skazanych, którzy figurują w bazie, znajdują się dane m.in. 28-letniego torunianina Damiana L., skazanego w 2011 roku na 10 lat więzienia za brutalny gwałt i udział w bójce, której skutkiem była śmierć człowieka. Znajdziemy tam również dane 32-letniego Radosława C., który w 2010 roku w Lipnie zgwałcił „osobę poniżej 15. roku życia” i w tym roku wyjdzie na wolność. Jest też przypadek liczącego 52 lata Kazimierza S. z Chojnic, który w 1987 roku usłyszał wyrok dwóch lat za zgwałcenie.\nMateriał oryginalny: 20 lat dla pedofila. Zbigniew Ziobro chce zmian - Gazeta Pomorska\ngosc 06.11.2018 09:51:08\nCzy będzie dotyczyć to wszystkich czy będą jakieś wyjątki ?\nMarek 06.11.2018 09:39:50\nJestem zaa propozycją Ministra Ziobry co do Pedofili-20 lat za ten czyn ale...proponuję zacząć od Duchowieństwa i kościoła.Tych zwyrodnialców trzeba karać i upubliczniać na stronach Ministerstwa Sprawiedliwości.Potencjalnego Kowalskiego upublicznia się na stronach rejestru a księży z wyrokami nie-dlaczego??\nKama 06.11.2018 09:12:53\nMam nadzieję, że te przepisy będą stosowane w równym stopniu do księży pedofilów!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\n20 lat ukrywał się przed policją. Odwiedził rodzinę i wpadł


Niższe podatki i nowe ulgi w PIT\nniedziela, 02 lutego 2020 10:46\nWyższe koszty uzyskania przychodu, mikrorachunek podatkowy czy zmiana skali podatkowej - to tylko część zmian w rozliczeniu podatkowym za rok 2019. W tym roku można rozliczyć nawet do 53 tysięcy wydatków na materiały budowlane, urządzenia i usługi związane z termomodernizacją budynku.\n– W rozliczeniu PIT za 2019 rok, które będziemy składać w 2020 roku, zmieniło się kilka podstawowych kwestii, przede wszystkim skala podatkowa, wysokość kosztów zryczałtowanych i kosztów pracy. Zmieniła się również kwota wolna od podatku. Ustawodawca wprowadził nową ulgę termomodernizacyjną. Istotna zmiana, która dotyczy wielu młodych ludzi, to zwolnienie z podatku osób do 26. roku życia – powiedziała Małgorzata Słomka, doradca podatkowy z Instytutu Studiów Podatkowych Modzelewski i Wspólnicy.


PUBLIC RELATIONS I TEORIE SYSTEMOWE. ELEMENTY PODEJŚCIA INTEGRACYJNEGO – EMIDDLE- EAST.COM\n(Public Relations and Systems Theory. Elements of an Integrative Approach)\nWykład zaprezentowany został na konferencji międzynarodowej w Stambule pt. „6th INTERNATIONAL SYMPOSIUM COMMUNICATION IN THE MILLENNIUM” w dniach 14-16 maja 2008 roku. Autorem referatu jest Prof. Dr PETER SZYSZKA, kierownik Departamentu Komunikacji w School of Applied Linguistics, IAM, Institute of Applied Media Studies, Zurich University of Applied Sciences w Szwajcarii.\nSee also: http://cim.istanbul.edu.tr/\nProblem organizacji i natury public relations\nW tej części odniesiono się do litaratury przedmiotu, także próby wyjaśnienia badanych zjawisk na podstawie wcześniejszych doświadczeń z dziedziny public relations. W 1987 roku Long i Hazelton opisywali public relations jako „komunikacyjną funkcję zarządzania poprzez organizacje w celu zmiany, utrzymania otoczenia dla osiągnięcia organizacyjnych celów”. Przypomniano także teorie systemowe Niklasa Luhmanna. W ich rozumieniu organizacje są operatorami społeczeństwa, a co więcęj, organizacja jest operatorem funkcjonalnego subsystemu, do którego należy. Niemożliwym jest jednak uchwycenie społeczeństwa, funkcjonalnego subsystemu, systemu politycznego, ekonomicznego, czy naukowego jako takiego. Możemy jedynie obserwować ich aktorów, jak partie, firmy, czy uniwersytety.\nW kolejnym zagadnieniu skupiono się na kwestii korelacji między organizacją, a poszczególnymi działaniami. Zauważono, iż główną operacją w ramach organizacji jest podejmowanie decyzji. W teoriach systemowych należy wychwycić różnicę pomiędzy systemem a otoczeniem. Poszczególne organizacje, grupy, czy wirtualne grupy interesów, jak udziałowcy, akcjonariusze, chcą działać w jak najlepszy sposób. Konswekwencją tego jest nakładanie się interesów społecznych, które to generują konflikty. W tym momencie zaczynamy dostrzegać tworzenie się PUBLIC RELATIONS.\nW 1957 roku amerykański pionier public relations Rex Harlow napisał we wprowadzeniu do swojej książki: “Social Science in Public Relations”: “The term, public relations, […] embraces the “relation” field […] all types of relations an organization has with its publics”. Oznacza to, iż public relations wytwarza pewne pole relacji, przez które organizacja oddziałuje na sferę publiczną. Zamierzeniem Harlowa było opisać relacje pomiędzy organizacją, a społecznym otoczeniem. Pojawia się jednak pytanie, podkreślone w czasie wykładu: „Czy możemy rozmawiać nt. zarządzania public relations, jeśli nie wiemy wystarczająco dużo nt. przedmiotu procesu zarządzania?, wydaje się, że po prostu nie”.\nPonadto public relations jest kształtowane w oparciu o nasze jednostronne, wzajemne oczekiwania, doświadczenia i zainteresowania. Tworzone są one w procesie obserwacji, interpretacji, analizy opinii. Z kolei opinie kształtują wytyczne organizacji i zachowania. Wzajemne relacje pozostają zawsze asymetryczne, ponieważ zainteresowania i władza nigdy nie pozostają w równowadze. Te relacje zaczynają przybierać postać public relations w chwili, kiedy różnice pomiędzy organizacją i wspominanymi grupami, zaczynają być prezentowane w publicznej komunikacji. Wszystkie te grupy uczestniczą w procesie tworzenia widzialnej sieci. Public relations pozostaje siecią częściowo różnych relacji.\nW obrębie tej sieci mass media odgrywają centralną rolę. Jedynie mass media w postaci obserwatora, reportera, komentatora są w stanie wytworzyć reklamę, rozgłos w ramach publicznej komunikacji. Będąc w centralnym systemie publicznej komunikacji, potęgują ten rozgłos, będąc liderem opiniotwórczym. W tym ujęciu wpływają one także na otoczenie organizacyjne i samą organizację. Możemy także przyjąć, iż zróżnicowane relacje tworzą sieci relacji dla public relations. Zróżnicowane zainteresowania oraz nakładanie się interesów stanowią tylko jedną stronę problemu. Decyzje organizacyjne znajdują swój wyraz w zorganizowanym działaniu, wzorach i komunikacji tzw. „Corporate Identity Model”. Inną stroną tego problemu pozostaje komunikacja, wzajemne zrozumienie we wspomnianych grupach. Ponadto organizacja napotyka na dwa znaczące problemy: różnice w odniesieniu do wspomnianych grup oraz rozróżnienie tych różnic.\nModel: Decyzje i ograniczenia zarządzania public relations\nZanim odniesiono się do dylematów towarzyszących MKOl, przedstawiono jeszcze inną teorię. Autor wspomina, iż w ostatnich latach rozwijał model Public Relations. Zaprezentowano otwarty system, podlegający wpływom wspomnianych grup w ramach otoczenia społecznego. Wspomniany zespół relacji tworzy public relations. Mogą być one rozwijane w dwojaki sposób: poprzez samo istnienie organizacji oraz poprzez obserwację grup. Najważniejszym elementem tych relacji jest publiczne zaufanie. Ten wskaźnik powoduje m.in. redukcję złożoności, a jeśli organizacja cieszy się społecznym zaufaniem, wspomniane grupy będą ją w mniejszym zakresie monitorować. W ten sposób organizacja zyskuje większy zakres bezpieczeństwa, a co za tym idzie więcej opcji w kształtowaniu swej zdolności decyzyjnej i operacyjnej. Przedstawiono także model zarządzania w ramach public relations w odniesieniu do definicji Longa i Hazeltona. Co warte zauważenia, nie tylko zarządzający w ramach public relations, kształtują operacje public relations. To spostrzeżenie jest istotne także przy analizie przypadku kierownictwa MKOl.\nW odniesieniu do kolejnego tematu transparentności, jako czynnika stymulującego postęp, odpowiadającego na problemy w osiąganiu organizacyjnych celów, przypomniano przykład MKOl. Czy w przypadku tej organizacji, bazowała ona na podstawie społecznego, czy też realnego kapitału (What are the resulting consequences for the image of the IOC – as its social capital – and the existence of the IOC – as its real capital – in the moment? This has to be asked in a medium-term and in a long-term perspective).\nRóżnice i rozbieżności: sieć public relations w odniesieniu do MKOl\nSiedziba MKOL w Lozannie, Szwajcaria. Źródło: Wikipedia\nGłówną misją MKOl jest organizacja sportowych igrzysk olimpijskich co cztery lata. Mottem przy organizacji tego rodzaju wydarzeń jest “Higher – faster – wider” (czyli dosłownie Większy – Szybszy – Szerszy), co ma stymulować do umiejscowienia w czasie igrzysk, jak największej liczby dyscyplin sportowych w tym samym miejscu. Dla wielu sportowców start w igrzyskach jest najważniejszym wydarzeniem w ich dotychczasowej sportowej karierze, tym bardziej, że często wcześniej nie byli gwiazdami. W rzceczywistości atleci to niejako „personel”, który ma przygotowywać gry sportowe w czasie igrzysk. Czasem może się wydarzyć, iż jeden z nich na krótki moment staje się gwiazdą, zdobywając medal i rozgłos. W tym ujęciu te relacje możemy opisać w nastepujący sposób: atleci potrzebują gry dla osiągnięcia swoich celów i zwiększenia swej motywacji, natomiast MKOl potrzebuje części atletów dla realizacji tej gry. W sporcie pojawia się także kwestia używania dopingu. Wydawać by się mogło, iż MKOl będzie organizacją najbardziej przeciwną temu procederowi, szczególnie w czasie trwania igrzysk. Tym niemniej jeszcze przed igrzyskami olimpijskimi w Grecji w 2004 roku, kiedy głosowano nad zaostrzeniem kar, większość była przeciwna temu. Proceder ten był tak rozpowszechniony, większy niż się faktycznie spodziewano, gdy tymczasem igrzyska olimpijskie odbywają się dzięki głównie sportowcom.\nW tym momencie pojawiają się kolejni ważni aktorzy tego spektaklu: media oraz organizacje gospodarcze. Bez mass mediów – głównie stacji telewizyjnych – igrzysk olimpiskich w znanej nam nowoczesnej formie nie udałoby się zorganizować. W istocie igrzyska olimpijskie pozostają grami telewizyjnymi prowadzonymi w obrębie całego świata. Stacje telewizyjne płacą za prawa do nadawania, MKOl wydaje pieniądze na organizację co cztery lata wciąż coraz bardziej niezwykłych gier w duchu zasady „higher – faster – wider”. Przy czym odnajdujemy tutaj charakterystyczną spiralę, iż muszą być one wciąż bardziej kosztowne, bardziej znane. Stacje telewizyjne utrzymują się z reklam. W tym mechanizmie jednak większa liczba odbiorców stacji telwizyjnych, oznacza większe pieniądze z tytułu reklam. Stacje telewizyjne potrzebują słynnych gier i gwiazd oraz „personelu”.\nW ten sposób dochodzimy do pierwszego rozróżnienia pomiędzy samym MKOl i sportem oraz MKOl i mediami: jeśli MKOl rozpocznie silną kampanię przeciwko dopingowi, ograniczy w ten sposób liczbę gwiazd sportowych na igrzyskach, a co za tym idzie będzie słabsze widowisko, także mniejsza ilość telewidzów, wpływów z reklam oraz w konsekwencji mniej pieniędzy dla samego MKOl. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku głosowania za/ bądź przeciwko nowym dyscyplinom sportowym. Ostatnia kwestia to uwarunkowania ekonomiczne i biznesowe: sponsorzy igrzysk olimpijskich. Sponsorzy nabywają szczególnych praw do prezentacji swych nazw, produktów w kontekście rozgrywanych gier. Rynek biznesowy odgrywa dużą rolę o czym było można się przekonać m.in. w 1996 roku, kiedy w stuletnią rocznicę igrzysk, wybrano teren USA, a nie Grecji, będącej w istocie ojczyzną idei olimpijskiej. W tej kwestii dotykamy różnic w relacjach między MKOl i sportem, a biznesowymi interesami organizacji. MKOl podejmuje decyzje nie tylko w oparciu o czynniki sportowe, ale także medialne i ekonomiczne.\nKolejne igrzyska olimpijskie będą się odbywać w Chinach (referat miał miejsce 15 maja 2008 roku). Można sobie zadać pytanie nt. przyczyn podjęcia tej decyzji przez MKOl. W przypadku Chin przedstawiciele MKOl głosowali nie tylko z uwagi na rynek, ale z punktu widzenia zachodniej cywilizacji, także z politycznych przesłanek. Nie było to pierwszy raz w historii MKOl (choćby nazistowskie Niemcy w 1936 roku). Podobnie może być w Chinach, kiedy igrzyska posłużą do promowania własnego systemu politycznego. W przypadku igrzysk w Berlinie, były one igrzyskami politycznymi, w Chinach – igrzyskami zarówno politycznymi, jak i ekonomicznymi. W odniesieniu do mediów, pozostają one częścią społeczeństwa. Jest oczywistym, iż poszczególne media przedstawiają odmienne stanowisko wobec MKOl i samego tematu igrzysk. Poszczególni dziennikarze posiadają także różne cele: sportowe, polityczne, obrony praw człowieka etc. Jednakże wiele mediów pozostaje częścią systemu relacji, wykreowanych przez MKOl, widocznych w obszarze ekonomii. Większość z nich uzyskuje dochody z igrzysk olimpijskich, zarówno telewizja, radio, prasa i internet. Nie mogą one zbojkotować igrzysk olimpijskich, ponieważ zranią tym samym siebie. Wypada jeszcze zacytować prezydenta MKOl Avery Brundish po masakrze olimpijczyków, jaka miała miejsce w 1972 roku, kiedy powiedział on: „The games must go on” (gra musi toczyć się dalej).\n„Public relations” i „propaganda”: ogień olimpijski oraz Mount Everest\nNa zakończenie można prześledzić charakterystyczne epizody ostatnich dni, dotyczące wnoszenia ognia olimpijskiego na szczyt Mount Everest. Jeśli przyjąć, iż propaganda to sposób komunikowania w warunkach braku konkurecji, czy komunikowanie w celu wytworzenia sytuacji bez konkurecji za pomocą prewencji, bądź dyskryminację innych informacji, to możemy przyjąć, iż mieliśmy w tym przypadku z propagandą lub sytuacją propagandy. Podobnie było w czasie 2 wojny w Zatoce w Iraku, kiedy wszyscy dziennikarze przebywali w Doha poza Irakiem, a jedynie oficer armii amerykańksiej informował nt. aktualnej sytuacji. Żaden z dziennikarzy nie miał możliwości samodzielnie zrelacjonować wydarzeń. W tym wypadku każda inna informacja była dyskryminowana. Podobnie było w przypadku Mount Everest. Dziennikarze znajdowali się w miejscu oddalonym od ognia olimpijskiego. W pierwszym odruchu moglibyśmy zapytać: „Dlaczego oni nie poszli do domu? Dlaczego pracowali w warunkach propagandy? Ale jednocześnie musimy wiedzieć, iż ci dziennikarze byli także częścią tych relacji w ramach systemu igrzysk olimpijskich”.\nAutor wykładu: Prof Dr Peter Szyszka, „Public Relations and Systems Theory. Elements of an Integrative Approach”, Istanbul, May 2008.\nProf. Dr PETER SZYSZKA, kierownik Departamentu Komunikacji w School of Applied Linguistics, IAM, Institute of Applied Media Studies, Zurich University of Applied Sciences w Szwajcarii.\nTłumaczenie wybranych fragmentów wykładu z języka angielskiego: Marcin Pietrzyk


Straż miejska vs. rowerzyści. Mandaty za jazdę po chodnikach i przez przejścia\nRedakcja 25 lipca 2018, 22:23 10.3k odsłon 0\nRowerzyści na placu Litewskim w Lublinie | fot. Dominik Wąsik\nStrażnicy miejscy przyznają, że w sezonie rowerowym dostają dużo skarg na rowerzystów. Podstawowy problem to jazda po chodniku między pieszymi oraz przez przejścia dla pieszych.\nCoraz więcej pieszych skarży się na rowerzystów jeżdżących między nimi na chodnikach. – Na jezdni jesteśmy spychani przez kierowców do krawężnika – twierdzą cykliści.\nRowerzyści, którzy codziennie poruszają się na jednośladzie narzekają, że poruszanie się po centrum wciąż jest dużym wyzwaniem. Brakuje tu odpowiednich ścieżek i pasów rowerowych, a wielu cyklistów boi się jeździć ulicą.\nRowerzyści tłumaczą, że jazda po chodniku to często konieczność i ucieczka przed dużym ruchem samochodów na ulicy. Niekoniecznie to rozwiązanie podoba się pieszym, którzy domagają się od strażników miejskich interwencji.\n– Bardzo ważnym elementem naszych działań jest profilaktyka. Wsłuchujemy się w uwagi mieszkańców, organizacji, stowarzyszeń i stanowi to podpowiedź i pomoc w naszej pracy. Staramy się osiągnąć cel poprzez informowanie, pouczanie i wskazywanie prawidłowego sposobu zachowania – mówi Robert Gogola, rzecznik Straży Miejskiej.\nMoże Cię zainteresować: Rowerem po placu Litewskim? Jest zielone światło dla cyklistów\nStraż miejska przypomina, że zgodnie z przepisami jadący na rowerach powinni korzystać ze ścieżek rowerowych, a jeśli ich nie ma, to muszą poruszać się po jezdni.\nJazda na rowerze po chodniku jest możliwa jedynie w kilku ściśle określonych przypadkach, np. jeśli na jezdni jest dopuszczona prędkość powyżej 50 km/h, a chodnik ma co najmniej dwa metry szerokości.\n– Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest zobowiązany jechać powoli, zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym – wyjaśnia Gogola.\nJeśli rowerzysta stwarza zagrożenie poruszając się po chodniku między pieszymi musi liczyć się mandatem karnym od strażników. Ten w tym przypadku może wynieść 50 zł.\n– Sięgamy po mandat karny w ostateczności, kiedy użytkownicy rowerów stwarzają duże, realne zagrożenie dla pieszych poruszających się po chodnikach, niejednokrotnie z małymi dziećmi oraz innych użytkowników – tłumaczy Gogola.\nRowerzyści mają za złe strażnikom miejskim także to, że potrafią ukarać mandatem za przejeżdżanie przez przejście dla pieszych. Przepisy co prawda nakazują, żeby na zebrze zsiąść z roweru i prowadzić go, wielu rowerzystów uważa to jednak za stratę czasu.\n– Za jazdę przez przejście dla pieszych taryfikator przewiduje mandat w wysokości 100 złotych – wyjaśnia rzecznik.\nOd początku roku Straż Miejska nałożyła na rowerzystów stwarzających zagrożenie 31 mandatów karnych. – Wszystkie te mandaty dotyczyły szczególnie niebezpiecznych sytuacji związanych z przejazdem przez przejście dla pieszych oraz niebezpieczną jazdą pomiędzy pieszymi – dodaje Gogola.\nCzytaj także: Rowerzyści na chodnikach i przejściach dla pieszych. O czym muszą pamiętać?\nCzy strażnicy powinni karać rowerzystów mandatami za jeżdżenie po chodnikach oraz przejściach dla pieszych?


Teatr Miniatura - Prapremiera BUNTU na podstawie powieści Władysława Reymonta\nBUNT to ostatnia powieść naszego noblisty i wyjątkowo dla niego nietypowa - połączenie baśni i antyutopii. W PRL-u zakazana, dziś bardzo mało znana. Napisana 21 lat przed FOLWARKIEM ZWIERZĘCYM George'a Orwella opowiada o buncie zwierząt przeciwko ludziom.\nPowieść adaptuje i reżyseruje Jakub Roszkowski, który w Miniaturze zrealizował nagradzanych KRZYŻAKÓW. Do współpracy zaprosił zacne grono artystów. Scenografię projektuje Maciej Chojnacki, autor ponad 40 scenografii do spektakli m.in. Adama Nalepy, Grzegorza Wiśniewskiego, Krzysztofa Rekowskiego czy Moniki Strzępki. Bardzo ważnym w spektaklu ruchem scenicznym zajmuje się znakomity duet z kolektywu tanecznego DzikiStyl Company - Wiola Fiuk i Patryk 'Faraon' Gacki, których możecie znać z programów You Can Dance (Wiola Fiuk wygrała 3. edycję) i Got to Dance. Tylko Taniec (wygrali 3. edycję). Z kolei muzykę tworzy doceniany w świecie kompozytor, skrzypek i producent muzyczny Stefan Wesołowski, nominowany do Paszportów "Polityki" za album "Rite of the End".\nPremiera już 24 marca na Dużej Scenie.\nObejrzyjcie zdjęcia z pierwszej próby.


Biogazowa elektrociepłownia w Sierakowie? - Przasnysz\nBiogazowa elektrociepłownia w Sierakowie?\n2016-03-09 15:37:40 (ost. akt: 2016-03-09 15:37:40)\nWójt gminy Przasnysz Grażyna Wróblewska decyduje o wydaniu bądź nie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach budowy elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej do 1 MW.\nMa ona powstać w Sierakowie (gm. Przasnysz) na działce o numerze ewidencyjnym 203/248. Wniosek o wydanie decyzji złożyła 8 września ubiegłego roku firma PGB Inwestycje z Warszawy.\n„Mając na uwadze, że planowana działalność zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przystąpiono do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko” – brzmi obwieszczenie wójt Wróblewskiej.\nUzgodnień w sprawie tej inwestycji dokonali już regionalny dyrektor ochrony środowiska w warszawie i powiatowy inspektor sanitarny w Przasnyszu\n„Jednocześnie zawiadamiam wszystkich zainteresowanych o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, składania uwag i wniosków w formie pisemnej, elektronicznej i ustnej, do 24 marca 2016 r. (włącznie) w Urzędzie Gminy w Przasnyszu” - czytamy w obwieszczeniu. Jak tam zapewniono, złożone uwagi i wnioski zostaną rozpatrzone przez szefową gminy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.\nPro1 #1951238 | 89.79.*.* 11 mar 2016 17:57\nBiogazowania na straszny smród w całej okolicy. Należy oprotestować zgodę na taką inwestycję.


PAP 02.06.2019 08:29\nO godz. 6 rano strażacy zostali poinformowani, że pali się dach kościoła Św. Piotra i Pawła w Gdańsku na Żabim Kruku - podał portal trójmiasto.pl. Pożar gasiło na miejscu około 100 strażaków.\nPortal poinformował powołując się na dyżurnego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, że w akcji udział wzięło 28 zastępów straży.\nJak poinformował PAP Jacek Jakubczyk, rzecznik Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, strażakom udało się nie dopuścić do przeniesienia się ognia na główną część dachu.\nJakubczyk poinformował, że strażacy wynoszą część wyposażenia kościoła, które ucierpiało w wyniku zalania.\nOto trener czlowiek zdawac sie moglo z tego jedynie swiata, poczul potrzebe powiedzenia co jest dla niego najwazniejsze w dniu swojej slawy ziemskiej ukleknal przed Krolem Krolow Panem naszym JCH. Piekne przypomnial iz Jezus bierze od nas wszystkie te nasze grzechy skupuje to hurtowo za tylko jedna jedyna rzecz ktora musimy uczynic, odrzec sie z naszej ziemskiej ludzkiej pychy stanac przed nim nago w obecnosci swiadka i on to bierze na swoj krzyz i dzwiga za nas, moca swojej boskiej natury i umilowaniem czlowieka.\n"Nie gaście gówna-niech spłonie"-Jaś Kapela,'Krytyka Polityczna" na wieść o pożarze Notre Dame.


HIPOALERGICZNE SZAMPONY MICELARNE | Kafeteria.pl\nPolska marka – BARWA, wychodząc naprzeciw potrzebom osób doświadczających uporczywych symptomów alergicznych, wprowadziła na rynek HIPOALERGICZNE SZAMPONY MICELARNE opracowane z myślą o potrzebach włosów i skóry głowy, szczególnie podatnych na podrażnienia związane z codzienną pielęgnacją.\nŁagodnie i głęboko oczyszczające micele skutecznie usuwają zanieczyszczenia i pozostałości kosmetyków. Dzięki zawartości w 100 proc. naturalnych ekstraktów roślinnych produkty dbają o równowagę skóry głowy i odpowiednią pielęgnację każdego rodzaju włosów.\n100 proc. NATURALNYCH EKSTRAKTÓW ROŚLINNYCH\n97 proc. SKŁADNIKÓW POCHODZENIA NATURALNEGO\nOPAKOWANIA W 100 proc. PODLEGAJĄ RECYKLINGOWI\n0 proc. SLS, SLES, PEG, BARWNIKÓW, PARABENÓW, ALKOHOLU, OLEJÓW MINERALNYCH, SILIKONÓW I SKŁADNIKÓW POCHODZENIA ZWIERZĘCEGO\nPRZEBADANY DERMATOLOGICZNIE NA GRUPIE OSÓB Z ALERGIAMI SKÓRNYMI ORAZ Z ATOPOWYM ZAPALENIEM SKÓRY\nHIPOALERGICZNY SZAMPON MICELARNY DO WŁOSÓW I SKÓRY GŁOWY NAWILŻAJĄCY — z ekstraktem z lnu\nPRZEZNACZONY DO WŁOSÓW: SUCHYCH I ZNISZCZONYCH\nCena: 11,50 zł; pojemność: 250 ml\nHipoalergiczny szampon micelarny z ekstraktem z lnu, to produkt opracowany z myślą o potrzebach włosów suchych i zniszczonych oraz odwodnionej skóry głowy.\nDzięki zawartości ekstraktu z lnu i wspomagającej działanie trehalozy szampon dogłębnie nawilża strukturę włosów, poprawia ich kondycję i przywraca naturalny blask, jednocześnie dbając o równowagę skóry głowy. W efekcie włosy stają się jedwabiście miękkie, lśniące i zdrowe.\nHIPOALERGICZNY SZAMPON MICELARNY DO WŁOSÓW I SKÓRY GŁOWY WZMACNIAJĄCY — z ekstraktem z pszenicy\nPRZEZNACZONY DO WŁOSÓW: OSŁABIONYCH, WYPADAJĄCYCH\nHipoalergiczny szampon micelarny z ekstraktem z pszenicy, jest produktem dedykowanym włosom osłabionym i wypadającym oraz wrażliwej skórze głowy.\nEkstrakt z pszenicy i wspomagający działanie pantenol zawarte w szamponie sprawiają, że produkt wzmacnia strukturę włosa, tworzy film ochronny i odbudowuje zniszczone końcówki, jednocześnie dbając o równowagę skóry głowy. Efekt? Włosy stają się mocne, gładkie i zdrowe.\nHIPOALERGICZNY SZAMPON MICELARNY DO WŁOSÓW I SKÓRY GŁOWY NORMALIZUJĄCY — z ekstraktem z szałwii\nPRZEZNACZONY DO WŁOSÓW: PRZETŁUSZCZAJĄCYCH SIĘ\nHipoalergiczny szampon micelarny z ekstraktem z szałwii, to produkt stworzony z myślą o potrzebach włosów przetłuszczających się oraz podatnej na podrażnienia skóry głowy.\nPoprzez zawartość ekstraktu z szałwii oraz wspomagającego działanie mentolu, szampon odświeża włosy, działa przeciwłojotokowo i zapobiega ponownemu przetłuszczaniu, jednocześnie dbając o równowagę skóry głowy. temu włosy stają się świeże, lekkie i zdrowe.\nKwasy owocowe - dlaczego warto je stosować? Najmodniejsze kozaki za kolano. Modne muszkieterki na co dzień i od święta Tusze do rzęs – rodzaje, skład, ceny i typy szczoteczek Zaczerwienienia twarzy Nowość! BOTANIC EXPERT Eveline Cosmetics. Siła botanicznej pielęgnacji! Zabieg czekoladowy Emma Watson Jak usunąć wodoodporny makijaż? Kopenhaska dieta Makijaż oczu rodem z Hollywood! Słodkie napoje a przyrost wagi Żywność ekologiczna – tylko moda?


Kayah ma nowego partnera? Piosenkarka znów jest szczęśliwa! - Wiesz\nWszystko wskazuje na to, że uwielbiana przez Polaków artystka się zakochała. Po kilku nieudanych związkach i małżeństwie z Rinke Rooyensem 51-letnia piosenkarka odnalazła radość w ramionach nowego mężczyzny. Kim jest jej nowy wybranek?\nPrzez życie Katarzyny Szczot, bo tak brzmią prawdziwe imię i nazwisko Kayah (51 l.) przeszło w ciągu kilku ostatnich lat wielu mężczyzn. Artystka kilka lat była żoną producenta telewizyjnego, Rinke Rooyensa, z którym ma syna Rocha. Później była związana z młodszym od siebie Sebastianem Karpielem-Bułecką, głośny był również jej romans z senegalskim muzykiem Pako Sarrą. Kasia długo nie mogła odnaleźć szczęścia w życiu prywatnym. Okazuje się jednak, ze to już przeszłość!\nNowy partner Kayah jest od niej młodszy o 8 lat!\nKayah mozolnie sklejała swoje złamane serce, by po latach oddać je nareszcie w dobre ręce. Piosenkarka nie potrafiła sobie wyobrazić życia w pojedynkę, gdyż według niej dzielić je z drugą osobą.\nKasia postanowiła jednak, że koniec z mężczyznami z jej środowiska. Wiemy jak trudne bywa życie z artystą, szczególnie, gdy samemu prowadzi się owocną karierę muzyczną. Wokalistka i właścicielka wytwórni Kayax związała się z finansistą i byłym prezesem Giełdy Papierów Wartościowych, Jarosławem Grzywińskim. Okazuje się, że są para już od 2 lat, a wokalistka skrzętnie ukrywała ich związek przed wścibskim okiem mediów!\nChoć paparazzi udało się kilkakrotnie przyłapać oboje na wspólnych obiadach w warszawskich restauracjach Kasia konsekwentnie milczała na temat nowej relacji. Jarek jest dla niej niczym najcenniejszy skarb i dziś nie może być miedzy nimi lepiej!\nKayah w końcu podzieliła się swoim szczęściem z fanami i opublikowała na Facebooku urocze zdjęcie z życzeniami dla ukochanego.\nMoj Jareczek ma dzis urodziny!!! 120 lat Kiciusiu!!!\nGeplaatst door Kasia Rooijens op Woensdag 16 oktober 2019\nKayah to nie jedyna gwiazda, która jest szczęśliwa zakochana. Sprawdź, czy CENIONA AKTORKA NARESZCIE ODNALAZŁA SZCZĘŚCIE W MIŁOŚCI? WIELE NA TO WSKAZUJE!\nPrezenterka TVN przechodzi trudny okres w życiu po tragicznej śmierci męża. Czy AGNIESZKĘ WOŹNIAK-STARAK CZEKAJĄ KOLEJNE ZMIANY W ŻYCIU?\nEwa Krawczyk na odsłonięciu malunku w Opolu. Wspaniały hołd dla K...\nAgnieszka Chylińska zaskoczyła sopocką publiczność. Jej szczere w...\nMaryla Rodowicz ujawnia największy sekret swojej przyjaciółki Ałł...\nZwyciężyła w trzeciej edycji „Mam talent”. Jak żyje i...


Już 200 tys. uczniów…\n– Wejście ukraińskich uczniów do naszego systemu p...\nDrożyzna na Wielkano…\nW marcu, jak wynika z szybkiego szacunku GUS,...\nZdławienie inflacji …\nWiększość ekspertów spodziewa się szczytu inflacyj...\npiątek, 13 sierpień 2021 17:47\nopozycja, polityka, Polska,\nKoalicja Obywatelska składa do prokuratury zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez marszałek Sejmu. Zdaniem opozycji decyzja o reasumpcji głosowania była złamaniem prawa.\nMieliśmy wczoraj do czynienia nie z legalnym aktem głosowania, ale z przestępstwem legislacyjnym. Elżbieta Witek zapisała wczoraj czarną kartę w historii polskiego parlamentaryzmu i może przejść do tej historii jako Elżbieta ‘Reasumpcja’ Witek – stwierdziła posłanka KO Kamila Gasiuk-Pihowicz.\nPoseł Arkadiusz Myrcha mówił, że "wszyscy jesteśmy w pełni przekonani, że marszałek Witek przekroczyła swoje uprawnienia jako marszałek Sejmu. Dlatego z panią poseł Gasiuk-Pihowicz składamy dzisiaj zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez panią marszałek Witek wskazując na wypełnienie dyspozycji art. 231 Kodeksu karnego, czyli tzw. przestępstwo urzędnicze" - poinformował.\nOrganizacje humanitarne domagają się dostępu do strefy stanu wyjątkowego\nEuroposłanka Róża Thun dołaczyła do Polska 2050\nWięcej w tej kategorii: « Stanowisko Polski 2050 wobec łamania prawa przez Marszałek Sejmu Inflacja nadal bije rekordy »


Mieszkania Warszawa Bielany Jana Kochanowskiego - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl - powierzchnia od 35 do 59 m2\nOferta nr mzn2032062027 jest już nieaktualna.\nWarszawa Bielany Jana Kochanowskiego - mieszkanie na sprzedaż\nZnaleziono 26 ogłoszeń, średnia cena 360 730 zł (8003 zł/m²)\n3 pokoje, nietuzinkowe, do wykończenia\nDo sprzedania proponujemy mieszkanie o powierzchni użytkowej 48,9 m2. Po podłodze metraż jest większy, gdyż lokal znajduje się na poddaszu w budynku 5 piętrowym. Mieszkanie składa się z 3 pokoi, oddzielnej kuchni, łazienki i hallu. Stan lokalu do wykończenia, na podłodze szlichty, na ścianach gładzie, przyłącza oświetlenia z włącznikami, instalacje wod - kan do kuchni , łazienka jest wykończona ( kafle, kabina prysznicowa z deszczownicą, wc\nSprzedam mieszkanie trzypokojowe zlokalizowane na warszawskich Bielanach przy ulicy Kochanowskiego. Mieszkanie znajduje się na czwartym (ostatnim) piętrze budynku z lat siedemdziesiątych (technologia budowy - wielka płyta). Budynek jest bardzo zadbany - w ostatnich latach przeszedł pełną rewitalizację - wykonano nową elewację wraz z termoizolacją, wymieniono piony i okna, a także wyremontowano klatki schodowe. W budynku jest dość kameralnie - w\nTrzypokojowe z balkonem na 4 piętrze 4 piętrowego budynku na ul.Kochanowskiego. Mieszkanie jest dwustronne i składa się z 3 pokoi / 16,5+6,2+9,5 m / , kuchni /6,4 m/ , łazienki, WC i przedpokoju. Zlikwidowano drzwi od najmniejszego pokoju, do którego wchodzi się z dużego pokoju. Dzięki temu uzyskano miejsce do pracy i powiększono powierzchnię pokoju do 22 m2. Z przedpokoju jest wejście do pokoju średniego, kuchni, łazienki, oraz WC. Mieszkanie\n2-pokojowe mieszkanie na wysokim parterze w 4-piętrowym budynku z lat siedemdziesiątych. Mieszkanie jest rozkładowe (wejście do każdego z pomieszczeń z przedpokoju), jasne, ustawne i ciche. Mieszkanie jest do remontu, co daje możliwość własnej aranżacji, w tym otwarcie kuchni na salon i zyskania otwartej przestrzeni. Opis pomieszczeń: 2 pokoje o powierzchni 17 m2 i 8,5 m2, Oddzielna widna kuchnia o pow. 5 m2, Łazienka o pow. 3 m2, Przedpokój o\nInwestycja! 3 pok. Metro 10 min 8% zwrotu\nDwupokojowe mieszkanie przy Bielan.\nFunkcjonale dwupokojowe mieszkanie położone na parterze czteropiętrowego bloku przy ul. Kochanowskiego, w zielonej i spokojnej części Bielan. Mieszkanie znajduje się na parterze czteropiętrowego bloku w cichej i spokojnej okolicy Mieszkanie o powierzchni 38 m2 składa się z: z dwóch pokoi, kuchni, łazienki z wc oraz przedpokoju Powierzchnia dodatkowa: • piwnica o pow. 3 m opis nieruchomości Blok jest ocieplony, z wymienionymi pionami\nWygodny rozkład mieszkania z trzema niezależnymi pokojami. Widna kuchnia i łazienka. Na podłodze parkiet dębowy, pod sufitem dwa funkcjonalne pawlacze, bardzo duża garderoba. W kuchni są już meble, kuchnia gazowa z piekarnikiem oraz dużą lodówką. Blok ocieplony, nowootynkowany, czysty, zadbany. Bardzo spokojne sąsiedztwo i spokojna okolica. Dużo zieleni wokół bloku. Blisko dwa przedszkola, szkoły, sklepy, apteki, plac zabaw, przychodnia zdrowia,\nMałgorzata Tarach Zadbane mieszkanie przy ulicy Jana Kochanowskiego w Warszawie. Mieszkanie to składa się z trzech pokoi, kuchni, łazienki, WC i przedpokoju. Obecnie są zlikwidowane drzwi od najmniejszego pokoju, do którego wchodzi się z dużego pokoju. Dzięki temu uzyskano miejsce do pracy i powiększono powierzchnię pokoju do 22 m2. Z przedpokoju jest wejście do pokoju średniego, kuchni, łazienki, oraz WC. W 2016 r wyremontowana została łazienka\nMieszkanie do spokojnego życia w sprzyjającym otoczeniu. To trzypokojowe rozkładowe mieszkanie op owierzchni 57 m2, położone jest na osiedlu niskich bloków, otoczonych bujną zielenią, z placami zabaw i alejkami spacerowymi. Mieszkanie jest dwustronne, widne i bardzo dobrze doświetlone. Składa się ono z 3 pokoi; 2 sypialni ( 12 m2 i 10 m2 o wschodniej wystawie, salonu 18 m2 z małym balkonem od południa, łazienki z wanną i oddzielnej\nDwa pokoje - Bielany Piaski Dogodna lokalizacja - przystanek tramwajowy 400 m - 15 min. do centrum. Mieszkanie rozkładowe o pow. 38 m2 usytuowane na wysokim parterze w budynku 4 piętrowym z połowy lat siedemdziesiątych. Lokal do własnej aranżacji, w jego skład wchodzi: - pokój z oknem na pn/zach; - sypialnia; - kuchnia z oknem; - łazienka z wanną, umywalką i miejscem na pralkę; - przedpokój z szafą. Mieszkanie idealne dla pary lub singla, jak\nz widną kuchnią, pokoje nieprzechodnie\nMieszkanie dwupokojowe na wysokim parterze, składa się z dwóch oddzielnych pokoi, widnej i osobnej kuchni wraz z wyposażeniem, łazienka z oknem z narożną wanną, przedpokój. Na podłodze w pokojach i przedpokoju jest mozaika, kuchnia i łazienka - glazura i terakota. Okna wymieniono na PCV. Blok jest ocieplony, wymieniono instalacje, klatka schodowa po remoncie. Dobra lokalizacja komunikacyjna, blisko przystanki autobusowe, tramwajowe oraz dobre\nMieszkanie do remontu na Bielanach\nOPIS NIERUCHOMOŚCI Do sprzedania dwupokojowe mieszkanie położone na parterze czteropiętrowego bloku w cichej i spokojnej okolicy przy ul. Kochanowskiego, w zielonej i spokojnej części Bielan. Blok jest ocieplony, z wymienionymi pionami wodnymi oraz wyremontowaną klatką schodową. Mieszkanie o pow. 38,00 m, składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki z wc oraz przedpokoju ( + przynależna piwnica o pow. 3 m). Mieszkanie jest do remontu, co daje\n3 pokoje, Bielany, zielona, spokojna okolica\nKomfortowe, słoneczne mieszkanie w zielonej, spokojnej okolicy, z bardzo dobrym dostępem do komunikacji miejskiej (autobus, tramwaj). Mieszkanie jest bardzo funkcjonalne, przestrzenne, rozkładowe. Mieszkanie jest słoneczne. Okna wychodzą w kierunku wschodnim i południowym. Pokój dzienny około 18 m2, z wyjściem na balkon, 2 sypialnie (około 10 i 12 m2), jasna kuchnia 4 m2, łazienka - 3 m2, WC - 1,5 m2. przedpokój - 8 m2. do mieszkania\nOKAZJA 3 pokoje 47 m2 Piaski świetna komunikacja\nMieszkanie 47m2 na ostatnim piętrze w kameralnym czteropiętrowym bloku przy ulicy Jana Kochanowskiego w Warszawie. Mieszkanie to składa się z dwóch pokoi, trzeci -mały pokoik ( z oknem) obecnie stanowi połączony z salonem gabinecik do pracy. Widna, odrębna kuchnia jest dodatkowym atutem lokalu. Łazienka i wc stanowią osobne pomieszczenia, w 2016 r wymienione zostały w nich instalacje wodno-kan. oraz elektryczne. Zrobiony został bardzo wygodny\nDo sprzedaży 3-pokojowe mieszkanie o pow. 47 m2, zlokalizowane na Bielanach przy ul. KOCHANOWSKIEGO. Doskonała lokalizacja. W pobliżu: Megasam Żoliborski, poczta, administracja, bazarek, Szkoła i przedszkole, banki, przychodnia rejonowa, apteka, fryzjer, poczta, kwiaciarnia, źródełko wody oligoceńskiej itp. Również jest blisko do przystanków autobusowych i tramwajowych. Mieszkanie położone w czteropiętrowym bloku, na 4 piętrze ( BRAK WINDY).\n38 m2 Bielany inwestycja własna aranżacja\nPrzedmiotem ogłoszenia jest przestronne mieszkanie w dobrze skomunikowanej lokalizacji na Bielanach. Mieszkanie posiada 2 pokoje, oddzielną kuchnię i łazienkę wraz z toaletą. Kuchnię można przerobić na aneks i zyskać 3 pokój. Atutem mieszkania jest piwnica 3 m2. W pobliżu bloku znajduje się około 40 bezpłatnych miejsc postojowych. Szybko można dostać się do centrum miasta (autobusy, tramwaje, wkrótce stacja metra) . Do stacji metra "Słodowiec"\nMieszkania w czteropiętrowym bloku, na 4 piętrze, o powierzchni 47 m2, przy ulicy Jana Kochanowskiego w Warszawie. Budynek jest po termomodernizacji i wyremontowaniu klatek schodowych. Mieszkanie jest dwustronne i składa się z 3 pokoi, kuchni, łazienki, WC i przedpokoju. Obecnie są zlikwidowane drzwi od najmniejszego pokoju, do którego wchodzi się z dużego pokoju. Z przedpokoju jest wejście do pokoju średniego, kuchni, łazienki, oraz WC.\nCiche z oddzielną widną kuchnią!\nNowe - po remoncie! Jasna sytuacja prawna - pełna własność. Jest Księga Wieczysta. Ekspozycja południowo-wschodnia skierowana na ciche podwórko. Idealne do wprowadzenia. Do każdego pomieszczenia, z przedpokoju jest oddzielne wejście. Wszystko nowe; wykończone z materiałów w dobrym gatunku; wyposażone w nowy sprzęt AGD. Budynek po wszelkich remontach, nowe windy, ocieplony, czyste klatki schodowe. Jest możliwość parkowania na strzeżonym parkingu.\nMałe mieszkanko na… Bielanach\n„Małe mieszkanko na Bielanach – to moje szczęście, to moje sny. Małe mieszkanko na Bielanach, a w nim, przypuśćmy, my…” – parafrazując słowa słynnego utworu z lat 50., wykonywanego m.in. przez Mieczysława Fogga. Bo przecież gdzie jest napisane, że każdy musi lubić duże wnętrza? Jest mnóstwo osób, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, które nad przestrzeń przedkładają przytulność i nastrój. Jeśli więc jesteś taką właśnie osobą, przyjrzyj\n!!!3 POKOJE NA BIELANACH!!! Rozkładowe mieszkanie 3-pokojowe o powierzchni 47,30m2 na 4 piętrze w niskim budynku z lat 70-tych. Widna wyposażona kuchnia i balkon. Blok ocieplony, czysty, zadbany. Wokół dużo zieleni. Blisko przedszkola, szkoły, sklepy, apteki, plac zabaw, przychodnia zdrowia, poczta, banki. Parkowanie na ogrodzonym parkingu. DOGODNY PUNKT KOMUNIKACYJNY, blisko przystanek autobusowy, pętla tramwajowa, łatwy dojazd do\nDo sprzedaży rozkładowe 2 pokoje z widną kuchnią położone na parterze 4-piętrowego budynku przy ul. Kochanowskiego 2. Mieszkanie w stanie do remontu, jednak nadające się do zamieszkania. Ekspozycja zachodnia(ciche podwórze). Budynek w dobrym stanie technicznym, po wymianie pionów instalacyjnych. Okolica cicha, zielona i spokojna. Gwarantuje bardzo dobrą komunikację i pełną miejską infrastrukturę. Mieszkanie spółdzielczo-własnościowe z\nPolecam dwupokojowe mieszkanie o powierzchni 38m2 na warszawskich Bielanach. Do remontu. Mieszkanie usytuowane na wysokim parterze czteropiętrowego budynku. Powierzchnię lokalu stanowi: -oddzielna kuchnia 5m -pokój dzienny 15m -sypialnia 10m -łazienka 4m -przedpokój 4m Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu z możliwością założenia księgi wieczystej. W ostatnich latach\nBardzo ładne , rozkładowe mieszkanie. Widna kuchnia i łazienka. Pod sufitem dwa funkcjonalne pawlacze, bardzo duża garderoba. W kuchni są już meble, kuchnia gazowa z piekarnikiem oraz dużą lodówką. Blok ocieplony, nowootynkowany, czysty, zadbany. Dużo zieleni, blisko dwa przedszkola, szkoły, sklepy, apteki, plac zabaw, przychodnia zdrowia, poczta, banki. Przed blokiem ogrodzony parking (społeczny-strzeżony). Sobota i niedziela dyżur w biurze w\nAtrakcyjne 3 pokoje na Bielanach sprzedam\nBielany, Osiedle Piaski. Atrakcyjne 47,3 m2. Rozkładowe z widną kuchnią i łazienką. Pokoje 17 m2 (balkon), 10 i 7 m2. Kuchnia 5 m2, łazienka 3 m2, przedpokój 5 m2. Piwnica 4 m2. 4 (ostatnie) piętro.\nMieszkanie 47,3m na 4 ostatnim pietrze z trzema niezależnymi pokojami. Widna kuchnia i łazienka. Na podłodze parkiet dębowy, pod sufitem dwa funkcjonalne pawlacze. Garderoba. W kuchni meble, kuchnia gazowa z piekarnikiem oraz dużą lodówką. Blok ocieplony, nowo otynkowany, czysty, zadbany. Bardzo spokojne sąsiedztwo i spokojna okolica. Dużo zieleni wokół bloku. Blisko dwa przedszkola, szkoły, sklepy, apteki, plac zabaw, przychodnia zdrowia,\nDo sprzedania mieszkanie trzy pokojowe na 4piętrze w 10 piętrowym bloku. Budynek odnowiony nowa klatka schodowa, ocieplony dwie nowe windy. Mieszkanie wychodzi na południe, kuchnia z oknem duży przedpokój Zapraszam 6


Belvedere du Revard (Sabaudia, Francja) - opinie - TripAdvisor\nNowość! Odwiedzasz serwis TripAdvisor w poszukiwaniu recenzji — teraz możesz w nim rezerwować pokoje. Belvedere du Revard opinie, Sabaudia\nBelvedere du Revard\nTurystyka w Sabaudii\nLoty do Sabaudii\nSabaudia — Restauracje\nAtrakcje w Sabaudii\nWszystkie hotele w: Sabaudia Oferty hoteli w: Sabaudia Wg rodzaju hotelu\nNajlepsze hotele dla rodzin w: Sabaudia\nHotele przy stokach narciarskich (Sabaudia)\nNajlepsze tanie hotele (Sabaudia)\nLuksusowe hotele (Sabaudia)\nRomantyczne hotele (Sabaudia)\nHotele biznesowe (Sabaudia)\nHotele przy plaży (Sabaudia)\nSabaudia — EkoHotele\n5-gwiazdkowe hotele w Sabaudii\n4-gwiazdkowe hotele w Sabaudii\n3-gwiazdkowe hotele w Sabaudii\nSabaudia Hotele przyjmujące zwierzęta\nSabaudia Hotele z basenem\nSabaudia Hotele z bezpłatnym parkingiem\nHotele w pobliżu Belvedere du Revard\nHotele w pobliżu Hôtel de Cordon\nHotele w pobliżu Le Repaire Mandrin\nHotele w pobliżu Espace Alu\nHotele w pobliżu Sanctuaire Notre Dame de Myans\nHotele w pobliżu Val Cenis Alpine Area\nHotele w pobliżu Musee Gallo-Romain\nHotele w pobliżu Moulin de la Tourne\nSabaudia — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Belvedere du Revard\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Sabaudia Atrakcje w pobliżu obiektu Belvedere du Revard\nEuropa›Francja›Rodan-Alpy›Sabaudia›Atrakcje w Sabaudii› Belvedere du Revard\n14 recenzje(-i) Nr 102 wśród 283 atrakcji w lokalizacji Sabaudia Platformy i wieże obserwacyjne, Zabytki i ciekawe miejsca Przegląd informacji Recenzje (14)\nUsuń „Belvedere du Revard” z Moich zakładek Dodano Belvedere du Revard do listy Zapisane. Czy Twoim zdaniem ta atrakcja jest odpowiednia dla małych dzieci?\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Adres: Belvedere, 73100, Francja Numer telefonu: + 33 (0) 4 79 54 01 60 Popraw to ogłoszenie Wszystkie zdjęcia odwiedzających (14)\nZrecenzowano: 4 czerwca 2016 Mitrache F, Bukareszt, Rumunia\nL'Auberge de Maison Rouge75 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia1.6 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Hotel de ViryAnnemasse, Górna Sabaudia1.7 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Ibis Budget Annemasse283 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia1.9 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Comfort Hotel Annemasse Geneve58 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia2.4 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Campanile Annemasse - Geneve131 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia2.4 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Hotel Saint Andre9 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia2.5 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Więcej Park & Suites Confort Annemasse15 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia2.5 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Hotel Arc En Ciel4 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia2.6 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Hotel La Place65 recenzji Annemasse, Górna Sabaudia2.8 km od następującego obiektu: Belvedere du RevardWyświetl ceny Mniej Hotele w pobliżu: Belvedere du Revard W których hotelach w lokalizacji Sabaudia obowiązują promocje?\nZacznij pisać recenzję lokalizacji Belvedere du Revard Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Belvedere du Revard — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nMonnetier-Mornex, Górna Sabaudia Domaine randonnee Savoie Grand Revard\nLa Feclaz, Sabaudia Pont de la Caille\nCruseilles, Górna Sabaudia Chateau de Prangins\nPrangins, Nyon District Wszystkie miejsca warte uwagi w: Sabaudia (579)\nByłeś(-aś) w Belvedere du Revard? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Belvedere du Revard.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy trzeba kupować bilety dla dzieci? Jak do Państwa dojechać, korzystając z komunikacji miejskiej? Czy na miejscu jest restauracja lub kawiarnia? W pobliżu obiektu Belvedere du Revard Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 6 recenzje(-i) L'Ile de Tortuga\n18 recenzje(-i) Moto-Plaisir\n9 recenzje(-i) Golf Club Esery\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 72 recenzje(-i) Auberge Maison Rouge\n45 recenzje(-i) M Restaurant\n7 recenzje(-i) McDonald's


Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce - Magda Bębenek - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce - ebook\nWydawca: Ridero Kategoria: Poradniki Język: polski Rok wydania: 2016\nPolka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce ebook\nod 12,39 zł w Klubie Mola Książkowego\nOpis ebooka Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce - Magda Bębenek\nOpinie o ebooku Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce - Magda Bębenek\nFragment ebooka Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce - Magda Bębenek\n13 historii, które dodadzą Ci wiary we własne możliwości i pokażą, że najlepsze jeszcze przed Tobą.\n© Magda Bębenek, 2016\nRedaktor i korektorWojciech Bębenek\nProjekt okładkiNatalia Góra\nWszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie, w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznychtylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.\nKsiążkę, podobnie jak inne publikacje z serii „Polka potrafi”, kupisz na stronie: www.ksiazkapolkapotrafi.pl Śledź nas na bieżąco na FB: Polka potrafi. Inne moje publikacje oraz informacje o kolejnych projektach znajdziesz nawww.magdabebenek.pl\nKsiążkę, podobnie jak inne publikacje z serii „Polka potrafi”, kupisz na stronie: www.ksiazkapolkapotrafi.pl. Koniecznie zapisz się na newsletter, żeby być na bieżąco z projektem i korzystać z ekskluzywnych promocji.\nŚledź nas na bieżąco na FB: Polka potrafi.\nInne moje projekty oraz terminy spotkań autorskich i prelekcji znajdziesz na www.magdabebenek.pl. Zostaw mi swoje namiary, żebym mogła Cię informować o kolejnych nowatorskich projektach dla kobiet.\nZnowu to (sobie) zrobiłam…!\nJuż w trakcie pisania pierwszej z serii książek „Polka potrafi”, „Polka potrafi. Zostań bohaterką własnego życia!”, wiedziałam, że jedną z kolejnych pozycji będzie ta skierowana do kobiet dojrzałych. Kiedy myślałam o niej w 2013 roku, wyobrażałam sobie wypuszczenie jej na rynek w rocznicę premiery pierwszej „Polki”, we wrześniu. Kiedy w lutym 2014 roku wróciłam z dwumiesięcznego wyjazdu do USA, gdzie brałam udział w szkoleniach samorozwojowych i biznesowych, usiadłam z kalendarzem w ręce, żeby rozplanować swoje działania projektowe na najbliższy rok. I nagle okazało się, że przecież w maju mamy Dzień Matki, a „Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce!” piszę, między innymi, zainspirowana moją Mamą. I że to byłby cudowny prezent na Jej święto. Wiele się nie zastanawiając postanowiłam więc, że premierę książki przesuwam z września na maj, co skróciło czas na jej stworzenie do… dwóch i pół miesiąca. Znowu.\nStworzenie koncepcji książki, przeprowadzenie wywiadów z potencjalnymi bohaterkami, selekcja i spisanie gotowego materiału, przygotowanie promocji, znalezienie sponsorów, oprawa graficzna projektu, korekta oraz skład tekstu i, w końcu, druk — na wszystko miałam dziesięć tygodni. A do tego, w tak zwanym międzyczasie, wyjazd do Londynu i wypadek samochodowy, który na kilka długich dni skutecznie przykuł mnie bólem do łóżka.\nPodobnie jak w czerwcu 2013 roku, rozpoczęłam wyścig z czasem.\nCzuję się, jakbym w pewnym stopniu wracała do początku mojej przygody z projektem „Polka potrafi”. Ten sam czas na zorganizowanie całości; ta sama ekscytacja tym, jaką książkę stworzę i jak wybrane przeze mnie historie wpłyną na życia moich kolejnych czytelniczek; ten sam — niemalże zerowy — budżet.\nZ jednej strony, pojawiły się też nowe wyzwania: w przeciwieństwie do „Polka potrafi. Zostań bohaterką własnego życia!”, nie miałam gotowej listy potencjalnych bohaterek i kilkunastu czy kilkudziesięciu dziewczyn w moim środowisku, których historie pasują do profilu bohaterek, które zamierzałam przedstawić; doświadczenia życiowe bohaterek nie są bezpośrednio podobne do moich, co sprawia, że musiałam zadawać inne pytania, wyjść ze swoich butów i myśleć jak docelowa odbiorczyni tej książki; nie był to jedyny produkt, nad którym pracowałam w tamtym czasie. W marcu premierę miał mój autorski projekt na Dzień Kobiet — 24h Kobiecości (www.24hkobiecosci.pl), w czerwcu ukazać się ma moja książka ze wskazówkami dotyczącymi tanich podróży (www.podbijswiatnabudzecie.pl), niedawno premierę miały ebook i audiobook pierwszej książki (www.ksiazkapolkapotrafi.pl), a jesienią „Polka”pojawi się w tłumaczeniu na język angielski.\nNa szczęście, każdy medal ma zawsze dwie strony: teraz nie jestem już zupełnie „nieznanym nazwiskiem” i „firmą krzak”, byłam zapraszana jako prelegentka na konferencje kobiece w całym kraju; od kilku tygodni wspomaga mnie „Polkowy dream team”, czyli grupa kobiet, które chcą angażować się w moje działania i wspierać moje projekty; od miesięcy dostaję mnóstwo wiadomości od czytelniczek, które dzielą się ze mną swoimi wrażeniami z lektury „Polki”oraz zmianami, jakie zaczęły wdrażać w życie dzięki moim działaniom. Teraz już nie muszę zgadywać czy moje projekty mogą coś komuś dać. Teraz już wiem, że to, co robię ma wartość, a odbiorczynie moich projektów kibicują mi i wspierają moje dalsze inicjatywy.\nTo właśnie dzięki temu wsparciu, pomocy mojego zespołu i doświadczeniom zebranym przy wydaniu pierwszej książki, ponownie udało mi się osiągnąć zamierzony cel — 26 maja 2014 roku moja Mama trzyma w rękach książkę, którą właśnie zaczynasz czytać i Ty. Napisałam ją między innymi z myślą o niej. Chcę, żeby ta publikacja była przepięknym prezentem na Dzień Matki. Prezentem, który pomoże przejść okres, w jaki wchodzą kobiety z tego pokolenia: zmiany swoich priorytetów, swoistej renegocjacji związków z bliskimi osobami, odkrywania tego, kim są, tu i teraz. Prezentem, wraz z którym odpowiedzą sobie na pytania: Co jest teraz dla mnie ważne? Co działa w moim życiu, a czego już nie chcę tolerować? Jak mogę bardziej poznać i pokochać samą siebie? Co, jeśli marzenia z przeszłości mnie już nie ekscytują? Co, jeśli już nic ciekawego mnie w życiu nie spotka?\nByć może też dostałaś ją od swojej córki czy syna, może trafiłaś na nią sama, może podrzuciła Ci ją koleżanka. Niezależnie od tego, jak do nas dotarłaś, cieszę się, że z nami jesteś.\n Niezależnie od wieku kobiet, mówię o nich i do nich „dziewczyny”. Wiek mamy w głowie, a ja uważam, że w każdym momencie swojego życia każda z nas ma w sobie młodzieńczą energię i gotowość na przygody! Czasem trzeba nam tylko o tym przypomnieć.\n Z ang. dosłownie „wymarzony zespół”.\nNo to jak to jest z tym wiekiem?\n„Starość nie istnieje. Istniejesz za to, zupełnie jak\nCo wiem o życiu po czterdziestce? Niby niewiele, w końcu mam dwadzieścia sześć lat. A jednak, wraz z bohaterkami tej książki, jednym chórem śmiem twierdzić, że życie jest jedno i takie same prawa rządzą nim po czterdziestce, jak i przed trzydziestką, czy około sześćdziesiątki. Wierzę, że jesteśmy duszami, nie cyframi w metryce. Dojrzewanie jest nieuniknione, starzenie się — opcjonalne. Można by pomyśleć: „A co ona wie? Ledwo co dwadzieścia lat skończyła. Nawet nie odczuła, co to upływ czasu”. Może tak, może nie — trudno mi to dziś oceniać. Wiem za to na pewno, że „czas” i „wiek” są pojęciami bardzo relatywnymi.\nBędąc małą dziewczynką patrzyłam na licealistów i myślałam sobie: Kurczę, jacy dorośli! Teraz na nich patrzę i widzę dzieci.\nBędąc w gimnazjum patrzyłam na dwudziestoparolatków i myślałam sobie: Kurczę, jacy dorośli!Wyobrażałam sobie, że w tym wieku będę już bardzo poważna. Będę miała rodzinę, ugruntowaną pozycję na rynku pracy.\nSkończywszy studia spakowałam plecak i na kilka lat ruszyłam w świat — zdecydowanie nie czułam się jak poważna bizneswoman.\nKilka lat temu przestałam skupiać się na wieku, swoim i innych. Przestałam utożsamiać dojrzałość z liczbą przeżytych lat, zaczęłam mierzyć ją w przebytych doświadczeniach. Z drugiej strony, w moim modelu pojmowania świata, nasza energia życiowa i radość bycia nie są zależne od biologicznego wieku naszego ciała, a od stanu naszego umysłu i od jakości działań, które podejmujemy.\nPodobny sposób myślenia umacniają we mnie kolejne spotkania i relacje z ludźmi, którzy pojawiają się na mojej drodze. Znam rówieśniczki, które, w moich oczach, zachowują się jak staruszki. Ich życie ogranicza się do pracy, niekoniecznie lubianej, zakupów, ugotowania obiadu i spoczęcia przed telewizorem. Znam pięćdziesięciolatki, za którymi nie byłabym w stanie nadążyć. Ani w biznesie, ani na stoku, ani w ilości szalonych pomysłów.\nKilka tygodni temu ruszyłam więc na poszukiwania bohaterek nowej książki. Kobiet, które celebrują swój wiek, czy, co ważniejsze, zebrane dzięki niemu doświadczenia. Wykorzystują swoje atuty, by kreować życie zgodne ze swoimi wartościami i poglądami. Powracają do pasji sprzed lat lub odkrywają całkiem nowe, które kompletnie wywracają ich rzeczywistość do góry nogami. Rezygnują z bezpieczeństwa finansowego i z ciepłej posadki, żeby zakładać własne biznesy. Odmieniają swoją dietę i styl życia, dzięki czemu nie tyle łatwiej przechodzą okres przekwitania, co wręcz rozkwitają — jak nigdy wcześniej. A ja, patrząc na nie, przebieram nóżkami, pocieram dłonie i z ekscytacją mówię: „Kiedy dorosnę, chcę być taka jak one!”.\nPozwól, że zanim oddam Cię w ręce naszych bohaterek, opowiem Ci trochę o sobie i o tym, skąd moje przekonanie, że — jeśli jesteś kobietą czterdzieści plus — najlepsze jeszcze przed Tobą.\nJak już wspomniałam, od początku miałam w głowie zamysł na wydanie książki, która przemówi do kobiet z pokolenia mojej Mamy. Szczególnie w ostatnich miesiącach spotykałam bardzo wiele dojrzałych kobiet i słuchając ich przekonań na temat samych siebie i dostępnych im możliwości, upewniałam się w przekonaniu, że „Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce!” musi ukazać się jak najszybciej. Na wielu spotkaniach autorskich i prelekcjach, a także w niektórych mailach, zwracano się do mnie z pytaniem: „Jak to, co mówisz, ma się do kobiet z dziećmi? Do kobiet dojrzałych, które nie mogą wszystkiego rzucić i beztrosko myśleć o przygodach na końcu świata?”. Od razu pojawiały się dwa założenia: pierwsze, że namawiam czytelniczki do tego, żeby żyły tak, jak ja to robiłam i drugie, że byłoby to dla nich niemożliwe. Pytano mnie, czy nie uważam, że młode kobiety mają łatwiej niż te po czterdziestce. Nie, nie uważam tak.\nUważam, że każdy wiek i każda rola, w którą wchodzimy, niesie za sobą wyzwania i zagrożenia. Jedziemy na tym samym wozie, tylko w dwóch przeciwnych kierunkach. Wy czujecie się spychane na margines społeczeństwa, my wystawiane jesteśmy na jego ogromną presję. Wy czujecie, że zmarnowałyście wiele lat, od nas wymaga się spędzenia „najlepszych lat naszego życia” zestresowanymi za biurkiem, budując bezpieczeństwo finansowe. Wy czujecie, że poświęciłyście się dla dzieci, nas cały czas się wypytuje o to, kiedy założymy rodzinę. Wy czujecie brak entuzjazmu lub zdajecie sobie sprawę, że nie macie marzeń, nam się je zabija w zalążku i mówi „później”, najpierw „zrób swoje”. Wy podupadacie na zdrowiu, my nie mamy czasu, żeby o swoje porządnie zadbać. Mówi się, że starzejemy się dopiero w momencie, w którym marzenia zastępujemy żalem za to, czego w życiu nie zrobiliśmy. Jak szybko starzeją się dwudziestolatki XXI wieku! Może dlatego czuję, że mimo niewątpliwych różnic, tak bardzo podobne są wyzwania dwudziestek i czterdziestek.\nPodobnie jednak, każdy wiek i każda rola niosą za sobą ogromne możliwości! Rozwoju w upragnionym przez nas kierunku, czerpania z mądrości życiowej (swojej i innych), dokonywania coraz lepszych ocen i podejmowania korzystniejszych decyzji, możliwości nabrania większego dystansu do siebie i innych. Nieustannie możemy wyciągać kolejne asy z rękawa, których — w moim rozumieniu i doświadczeniu — z wiekiem nam tylko przybywa.\nNa początku starałam się przekonywać, że postawa, którą promuję ma się tak samo do Was, kobiet dojrzałych, jak i do nas, dwudziestek. Z jednej strony nie namawiam nikogo do podążania moją ścieżką czy którąkolwiek ze ścieżek wyznaczonych przez bohaterki pierwszej „Polki”, a zachęcam i namawiam do stworzenia sobie przestrzeni do odkrywania siebie oraz kreowania własnego życia i szczęścia. Z drugiej strony, nie chodzi o nasz wiek, przeszłe doświadczenia czy obecną sytuację, a o naszą mentalność: otwartość na zmiany i nowe koncepcje, proaktywność, odwagę do bycia sobą. Szybko jednak stwierdziłam, że nie tędy droga.\nPotrzebujecie identyfikować się z osobą, która przekazuje Wam swoje doświadczenia, a u wielu kobiet takiej identyfikacji nie będzie z głosem moim czy innych młodych dziewczyn. Będzie, gdy przemówią kobiety czterdziesto-, pięćdziesięcio-, sześćdziesięcioletnie. Gdy z kartek „Polka potrafi. Życie zaczyna się po 40-tce!” usłyszycie głos swoich rówieśniczek. Choć już teraz mogę Wam zdradzić, że niezależnie od wieku, wszystkie mamy takie same obawy: że jesteśmy niewystarczające. Wszystkie znajdujemy powody, by spisywać się na straty z powodu wieku, wyglądu, osobistej historii, komentarzy płynących z otoczenia — ogromnej ilości rzeczy, które prawdziwe są tylko i wyłącznie w naszych głowach. Cieszy mnie jednak fakt, że są i takie osoby, które potwierdzają moją tezę, że inspiracja nie zna wieku i podobnie jak Kasia i Karina z „Dzieją się cuda!”odnajdują inspirację również u młodszych od siebie. Mianowicie, u bohaterek mojej pierwszej książki.\nMarzę o tym, żeby zamiast stresować się metryką i czuć się spychane na margines społeczeństwa, które gloryfikuje „wieczną młodość”, dojrzałe kobiety czuły dumę ze swojego wieku, ze swoich porażek i sukcesów. Żeby na kanwie dotychczasowych doświadczeń budowały poczucie własnej wartości, niezależności i autentyczności, o których wspomniały praktycznie wszystkie z kobiet, z którymi przeprowadziłam wywiady. By mogły sobie pozwolić na to, żeby po dekadach spełniania oczekiwań innych osób i zadowalania całego świata” jako córki, żony, matki i pracownice, w końcu zadowolić siebie. Jak Basia z „To jest czas na odcinanie kuponów”, która po latach mało inspirujących prac i poświęcania całej swojej uwagi trójce dzieci, postanowiła zapracować sobie na swoje przyjemności w nieznany sobie dotychczas sposób i w efekcie od kilku lat pozytywnie zmienia życia kobiet, które do niej trafiają. A przy okazji ma na nowe buty i torebki.\nDziewczyny w moim wieku często nazywane są egoistkami, mnie też się kilka razy oberwało. Mamy po prostu zupełnie inną definicję egoizmu, niż osoby, które nas w ten sposób krytykują. Osobiście nie uważam chęci odnalezienia siebie i swojej drogi za egoistyczne, ja to uważam za nasz wielki przywilej i obowiązek zarazem. Wierzę, że im szczęśliwsza jestem z tym, jakie życie prowadzę, tym więcej dobroci, pomocy i miłości mogę przekazać innym. Dzięki Agnieszce z „Postanowiłam być” zobaczycie jak bardzo może zmienić się postrzeganie życia, pracy i najbliższych, gdy zaczniemy lepiej traktować same siebie i postanowimy wyżej się oceniać.\nTermin „Matka Polka” i wszystkie związane z nim konotacje powoli odchodzą do przeszłości, ale od lat zatrważająca ilość kobiet zupełnie zapomina o sobie, swoich potrzebach i swojej tożsamości w momencie powiększenia się rodziny. Czym innym jest radosne zatracenie się w roli matki, czym innym zastąpienia zaimka osobowego „ja”, słowem „matka”. Wiem, że wiele kobiet, po latach wyrzeczeń i „poświęcania” całych siebie rodzinie, czuje się niedocenionych, wykorzystanych, niemalże oszukanych. Czują, że traktowane są w domu jak sprzątaczki, kucharki i pielęgniarki. Nie patrzą jednak na to, że same przypisały roli mamy czy żony podobne zachowania i niedługo później przenoszą je na rolę „Babki Polki”, stając się niańkami i opiekunkami do dzieci na zawołanie. W efekcie nie mają czasu zatrzymać się i pochylić nad tym, kim są. Nad tym, kim chcą być, co chcą robić, czego chcą jeszcze doświadczyć. Podobnie jak Beata z „Przecież to na marzeniach buduje się swoją przyszłość”wierzę, że można połączyć rolę matki z rolą spełnionej kobiety. Zresztą sama widzę obserwując matki, które znam (i te młode, i te starsze), że tym dzieci szczęśliwsze, im mamy szczęśliwsze.\nBa, nie tylko dzieci, ale i mężowie! Nic nie ma takiej siły inspiracji i pozytywnego namieszania w głowach, jak obserwowany na żywo i na bieżąco przykład osoby, która odrzuca to, co dotychczas jej nie pasowało i zabiera się za to, do czego pcha ją serce. Przekonała się o tym Agnieszka z „Jestem w szoku, dosłownie” która, zwolniwszy tempo życia i rzuciwszy się na otwarcie biznesu zrodzonego z pasji, od kilku miesięcy obserwuje zmiany zachodzące w samopoczuciu syna i męża oraz poprawę w ich relacjach.\nPostawić siebie i swoje potrzeby na pierwszym miejscu nie jest łatwo. Nie tak jesteśmy wychowywane, nie tak przedstawia się nam odpowiedzialność za własne życie. A jak pokazują przykłady moich rozmówczyń, właśnie teraz dojrzały do tego, by zadbać o dziewczynki, które w sobie noszą. Również do tego, by zadbać o kobiety, którymi są i o kobiecość, która w nich drzemie. Jak z uśmiechem na ustach i błyskiem w oku swoje czterdziestopięcioletnie koleżanki przekonuje ponad sześćdziesięcioletnia Oleńka z „Grzeszyłam, ile mogłam”: Teraz jest Wasz czas na kochanków! Okazuje się bowiem, że bardzo wiele kobiet decyduje się w tym okresie na zmianę stanu cywilnego. Czasem ta decyzja je zaskakuje, czasem dojrzewała w nich przez lata. Dopiero teraz odnajdują w sobie odwagę lub dają sobie przyzwolenie na to, żeby zakończyć niesłużące im związki. Nierzadko kochankowie zostają drugimi mężami.\nRównie często rozwód brany jest z firmą, w której pracujemy i której prowadzeniu lub budowaniu poświęcałyśmy się od lat. Mówię „my”, bo w każdej z bohaterek widzę siebie, dziś lub za parę lat. Zupełnie niespodziewanie okazuje się, że wyrzeczenia, które poczyniłyśmy są większe niż nam się wydawało, a proces dochodzenia do siebie i odnajdywania balansu — długi i bolesny. Bywa, że zmiana wymuszona jest bólem. Bywa, że nudą. Tak jak u Iwony z „Rzeczywistość była milion razy lepsza!”, która po latach korporacyjnego życia i popadając w pułapkę codziennej nudy, postanowiła zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę. A dokładniej, na kawałek ziemi, do którego teraz zaprasza gości z całego świata. Jakże piękne muszą być spacery po plaży o zachodzie słońca. Na kenijskim wybrzeżu.\nZ kolei ludzie z całego świata zaczynają się zwracać do Kasi, naszej „Miss po 50.”, która chcąc wypromować siebie i swoje projekty prospołeczne, postanowiła najpierw wypromować inne kobiety po pięćdziesiątce. Widząc jak ciężko przebranżowić się w tym wieku, zamiast załamać ręce, postanowiła pokazać całej Polsce, że polskie pięćdziesiątki to wyśmienite roczniki: pełne zapału, werwy, wyobraźni i chęci do tego, by na nowo podbijać ten ciągle zmieniający się świat. W przeciągu kilku tygodni od rozpoczęcia promocji wyborów Miss pojawiła się w mediach w całym kraju i za granicą, gdzie już teraz znajdują się osoby chcące przenieść jej projekt na domowe podwórko.\nBardzo często słyszałam, że my, młode kobiety, mamy łatwiej, ponieważ mamy więcej możliwości. Dziwiło mnie to, tym bardziej, że zaraz potem padały stwierdzenia: „Jasne, niby możemy wejść na te same strony internetowe, zrobić te same kursy, ale…”. Cudnie móc więc pokazać Wam historie takie jak ta, którą opowiada Kinga z „O, Myszka Agata idzie!”. Udowadnia bowiem, że strach ma doprawdy wielkie oczy a rzeczy, przed którymi tak często się bronimy, stają się później podstawą naszych przyszłych sukcesów. Kto by pomyślał, że biznes oparty na prostej stronie internetowej i sprzedaży kredek może dawać taką satysfakcję w życiu?\nWłaśnie o to chodzi — to, co jednej kobiecie wydaje się nieosiągalne, dla innej jest świetną przygodą. To, co jednej z nas wydaje się trywialne, inną uszczęśliwi. Dlatego tak ważne jest słuchanie samej siebie. Zarówno w przypadku tego, na co poświęcamy czas, jak i tego, jak funkcjonuje nasze ciało. Nie bez powodu przekonują nas, że „W zdrowym ciele, zdrowy duch” i powtarzają: „Jesteśmy tym, co jemy”. Niestety jednak, równie rzadko wiemy, jak słuchać swojego organizmu, co tego, jak podążać za głosem intuicji. Efektem są choroby, zmęczenie, brak sił witalnych i nadmiernie postępujący proces starzenia, którego wszystkie tak bardzo się obawiamy. Szczególnie po czterdziestce. Okazuje się, że gdy przyparte do muru i nie znajdujące odpowiedzi w tradycyjnej medycynie czy obecnie promowanej diecie, zaczniemy szukać nowych rozwiązań, odkrywamy, że naszymi najlepszymi lekarstwami i kosmetykami przeciwzmarszczkowymi są pokarmy, które spożywamy. Zmieniają zarówno nasz stan fizyczny, jak i psychiczny, oraz pomagają przyjąć nową perspektywę w patrzeniu na życie. Pięknym tego przykładem jest historia Beatki z „Alkalicznego stylu życia”, która odmieniwszy siebie, inspiruje teraz do zdrowszego bycia i życia. Jak przekonuje, nigdy nie jest za późno na zamiany nawyków żywienia czy sposobu myślenia.\nJestem przekonana, że o tym drugim wiele powie Wam historia Izy z „O Boże, jestem kobietą sukcesu!”. Ku mojemu zdziwieniu, po raz pierwszy w życiu pomyślała o sobie jako o kobiecie sukcesu dopiero po naszej korespondencji. Bardzo cieszę się, że do niej doszło! Kiedy docenimy nasze dotychczasowe osiągnięcia i w efekcie przedstawimy sobie naszą przeszłość w korzystniejszym świetle, nagle teraźniejszość i przyszłość nabiorą piękniejszych barw.\nBardzo często, nie mając odpowiedniego dystansu do samych siebie i niektórych wyzwań, z którymi się mierzymy, wyolbrzymiamy to, co się dzieje i pozwalamy się sparaliżować obawom. Na szczęście, równie często, do nabrania dystansu potrzebujemy jedynie trafić na przykład osoby, która poradziła sobie z problemami dużo poważniejszymi niż nasze — wyniszczającą chorobą, walką o dobrobyt nieuleczalnie chorego dziecka, rozpadem związku i odejściem partnera. Działa skala porównania — skoro ktoś wyszedł zwycięską ręką z podobnych opałów, co powstrzymuje mnie w mojej sytuacji? Niewiele z bohaterek, czy w ogóle kobiet, które znam, musiało uporać się z bagażem tak bolesnych doświadczeń, co Gosia z „Dobrze, że źle się stało.” Kilka z jej powiedzonek, zostanie ze mną już na zawsze. Podobnie jak przekonanie, że nic nie jest nas w stanie złamać jeśli stwierdzimy, że się nie damy. Ona się nie dała i dzięki temu teraz odżywa, na nowo kreuje siebie i pełna zapału śmiało kroczy w przyszłość.\nJak sprawić, by było ku czemu kroczyć i aby kierunek, do którego zmierzamy przynosił to, czego pragniemy? Stawiać „Jeden mały krok dziennie”, mówi Beatka. Przede wszystkim musimy się obudzić i zacząć dostrzegać, jak często żyjemy i funkcjonujemy na autopilocie. Budzić się w momentach, gdy myślami i głową jesteśmy nie tam, gdzie nasze ciało. A tak wiele z nas spędza dzień za dniem nie zauważając nawet tego, że mijają kolejne tygodnie i miesiące! Przejeżdżamy godzinną drogę z pracy do domu nie wiedząc nawet, jak się tam znalazłyśmy. Zamykamy drzwi do mieszkania lub samochodu, po czym po pięciu minutach przybiegamy z powrotem sprawdzić, czy oby na pewno nie zostawiłyśmy czegoś otwartego. Tylko dlatego, że mechanicznie wsadzając klucz do dziurki myślimy już o dziesięciu innych rzeczach, które musimy zrobić w ciągu najbliższych dwóch godzin. W ten sposób rzeczywiście nie trudno przespać życie i obudzić się pewnego dnia: zawiedzione, zgorzkniałe, nieszczęśliwe i… stare.\nDo tej pory pchałyście się szybko do przodu, z jednego etapu życia do drugiego. Na własne życzenie lub na życzenie tych, których miałyście dookoła siebie. Będąc nastolatkami chciałyście być kobietami. Kobiety chciały być żonami. Żony matkami. Matki chciały, żeby dzieci chociaż trochę podrosły, dzięki czemu miały odzyskać kawałek swojego dawnego życia. Macie nadzieję na coś lepszego, na coś więcej. Niestety możliwe, że patrząc teraz przed siebie widzicie bardzo mało. Może to dlatego, że przyszłość, której tak wypatrujecie, dzieje się dokładnie teraz?\nJeśli pojawiają się w Was pytania: Czy ja naprawdę mogę się jeszcze nauczyć nowego języka? Naprawdę mogę zacząć własny biznes? Czy jeszcze się kiedykolwiek zakocham? Że jeszcze mogę wziąć rozwód? Sprzedać dom? Czy mam w sobie wystarczająco dużo siły do tego, żeby wprowadzić zmiany, których chcę w moim życiu? — nasza odpowiedź jest jednoznaczna: TAK!\nPatrząc na obecne statystyki, dochodząc do czterdziestego roku życia, jesteśmy dopiero w połowie drogi! Ileż to czasu na kochanie, na bycie szczęśliwymi, na rozwijanie pasji i zainteresowań, na samorealizację i pomoc innym…\nZostawiam Was więc teraz w rękach „moich” Polek.\nRozwijajcie swoje pasje i zainteresowania.\nA w trakcie samorealizacji nie zapominajcie pomagać innym.\nGdyby nie Wy, nie byłoby mnie\nA przynajmniej nie w tym miejscu, nie z takim projektem i nie z gotową książką.\nPo raz kolejny jestem niesamowicie wdzięczna rzeszy osób, które sprawiły, że projekt idzie do przodu i powstaje kolejna książka, a ja nie tracę przy tym (zbytnio) rozumu. Dlatego zanim oddam Cię w ręce bohaterek, chciałam podziękować kilku osobom, bez których ta książka nie mogłaby być zrealizowana w formie, którą obecnie przybrała:\n„Moim” kolejnym Polkom, za to, kim są i co robią — dziękuję za zaufanie do mnie i odwagę do tego, by podzielić się swoimi historiami z czytelniczkami, ku chwale i inspiracji Ojczyzny!;\nOtylii za to, że jest obserwowanym przeze mnie od urodzenia wzorem Polki, która potrafi;\nWojtkowi za nad wyraz szybką i sprawną korektę tekstu;\nBartkowi za stworzenie nowych stron internetowych projektu i nieustanne ich dopieszczanie;\nNiezastąpionemu dream team: Agatce, Emilce, Iwonce, Matyldzie, Olci i Sandrze — bez Was bym sobie nie poradziła. Mowa zarówno o pomocy przy transkrypcjach, jak i Waszym pozytywnym nastawieniu i energii, którą dzięki Wam czułam. Pięknie obserwować jak się rozwijacie, dziewczyny!\nPonadto, podziękowania dla wszystkich pozostałych kobiet, które dopingowały, motywowały i pomagały mi w tym procesie. Również tych, z którymi przeprowadziłam wywiady, a którym ostatecznie nie poświęciłam oddzielnych rozdziałów. Jesteście, niezmiennie i bezsprzecznie, cudownymi wzorami do naśladowania!\nSpecjalne podziękowania dla Moniki Ogórek i firmy Manor of Elegance oraz Magdy Hajduk i firmy Aromeda. Tym większe, że zaangażowały się w projekt tuż przed oddaniem książki do druku, gdy zupełnie bez uprzedzenia wycofał się umówiony wcześniej sponsor!\nNa koniec ogromne podziękowania dla moich najbliższych:\nDla mojego partnera za wszystko, co mi daje na co dzień i za to, że zawsze o mnie dba, szczególnie kiedy sama o tym zapominam.\nDla moich rodziców, którzy w zależności od potrzeby są moimi: dystrybutorami, agentami pocztowymi, dostawcami, redaktorami, krytykami literackimi i PR-owcami. A przede wszystkim, nieustannie mnie wspierającymi dojrzałymi ludźmi, którzy coraz bardziej zaczynają wierzyć w siebie i własne marzenia.\nKocham Was i jestem z Was dumna.\nNie pamiętam dokładnie jak na nią trafiłam. Wydaje mi się, że ktoś mi o niej wspomniał, a ja po prostu poszłam za tropem. Jeden rzut okiem na jej działalność, a narodziły się radość i nadzieja w sercu. Drugi rzut okiem i pewność, że chcę się z nią spotkać.\nMa czterdzieści sześć lat, wygląda na trzydzieści pięć, ma w sobie więcej energii niż ja. Takiej lekkiej, kojącej i pogodnej, która sprawia, że nie można się nie uśmiechać będąc w jej towarzystwie. Mamy tyle wspólnych tematów i poglądów, że nagranie wywiadu trwa dwa razy dłużej niż normalnie. Kiedy się żegnamy, myślę: Ale będę miała kumpelę! Ujęła mnie swoim spokojem i dojrzałością, gotowością do zmagania się z tym, co w niej i dla niej niewygodne. I choć nie widziałyśmy się od czasu tej rozmowy, nadal tak samo ciepło ją wspominam i ogromnie się cieszę, że jej historia się tu znajdzie.\nNa jej opowieść składa się wiele elementów, z którymi się utożsamiam i kilka, których nie miałam w życiu okazji doświadczyć: leczenie się dietą, samotne wychowywanie córki, spełnienie marzenia o własnym biznesie, zaczynanie życia co kilka lat od nowa, dopieszczanie nowej działalności i możliwości rodzące się z chęci podzielenia się swoimi doświadczeniami z innymi.\nJest to historia wyzwań, marzeń, zwycięstw, pracy nad sobą i szerzenia mało jeszcze znanych idei, które odmieniają życie. Idei, które promuję i ja, dlatego cudowny jest dla mnie fakt, że obok inspiracji życiowych, przemycę dzięki jej słowom inspiracje żywieniowe i dotyczące stanu naszego zdrowia fizycznego. A chyba nikt nie ma wątpliwości, że w zdrowym ciele zdrowy duch! Mając ostatnio chwilowy spadek formy, patrzyłam na nią i zastanawiałam się: O czym zapomniałam i co zaniedbałam, że brakuje mi energii? Co powinnam wyeliminować, a co wzmacniać? Jaka jest jedna czy dwie małe rzeczy, które zacznę robić od jutra, żeby znowu być na dobrej drodze? Żeby wyskakiwać z łóżka, zamiast się z niego zwlekać? Żeby nie czuć się już ciężką i ospałą, a lekką i zwiewną jak ona? Jak ja, gdy odpowiednio o siebie dbam?\nA Ty, z jakim poziomem energii funkcjonujesz na co dzień?\nPo rozwodzie jestem od bardzo dawna. Byłam mężatką zaledwie rok, kiedy złożyłam papiery rozwodowe. Potem byłam w związku przez szesnaście lat, ale rozstaliśmy się i, podobnie jak z byłym mężem, teraz się przyjaźnimy. Wpisuję się w taki dość powszechny obecnie obraz kobiety, która żyje sama — coś zadziało się z karierą, coś zadziało się w życiu zawodowym i jest, jakby, start od nowa.\nTo, co z całą pewnością mnie odróżnia od dużej części kobiet w podobnej sytuacji to fakt, że ja się czuję permanentnie szczęśliwa. Trudno jest mi uwierzyć w siebie sprzed piętnastu lat, naprawdę. Czasami wydaje mi się aż niepojęte, że można przejść tak dużo zmian i tak dużo przeobrażeń. Jestem nie do rozpoznania.\nPowiedziałabym, że jest bardzo wiele osób, u których — jeżeli świadomie czegoś ze sobą nie zrobią — z wiekiem będą się tylko nasilały zgorzknienie i poczucie rozczarowania. I to jest naturalne. Dodatkowo, gdy następuje upływ czasu, dochodzi perspektywa porównania wieku: O, już nie mam dwudziestu lat, tylko czterdzieści; Już nie mogę zrobić tego czy tamtego… I niestety, tak się to właśnie kończy — bólem i wyrzutami. Jeśli my czegoś nie zmienimy wewnątrz siebie, z wiekiem będzie coraz mniej rzeczy, które będą nam przynosić satysfakcję.\nParadoksalnie, tak uwielbiamy zostawiać rzeczy (i życie) na później: Kiedyś będę szczęśliwa, kiedyś zrealizuję swoje marzenia.\nTo „kiedyś zrobię, kiedyś będę szczęśliwa”, jest bardzo iluzoryczne. Ja zawsze pytam samą siebie: Jeśli nie teraz, to kiedy? Trzeba chcieć i działać. A z kolei, brak zmienności czy poczucie bezpieczeństwa w braku zmienności są totalnym złudzeniem. Nie ma czegoś takiego.\nI nigdy nie miałam tak rozumianego poczucia bezpieczeństwa. Tylko różnica jest taka, że kiedyś do tego dążyłam. Tak strasznie chciałam mieć tę stabilizację, że cały czas się stresowałam. Nieustannie wyczekiwałam momentu jej osiągnięcia, zdawało się to być celem mojego życia. A teraz, po prostu, przyjmuję życie takim, jakie jest. Jestem otwarta na nowe rzeczy, które się pojawiają. W momencie, gdy pojawiają się jakieś problemy, nie biję już głową w mur. One po prostu są, i są do rozwiązania. Jak coś mi przychodzi trudno i nie daje się rozwiązać, to akceptuję ten stan rzeczy i nie roztrząsam go. Nie rozmyślam, tylko idę dalej. Nie skupiam się na przeszłości, nie rozpamiętuję popełnionych błędów. A kiedyś było tak, że największym moim marzeniem, zresztą wiele moich koleżanek nadal mogłoby tak powiedzieć, było poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Tego nie ma, nie w dzisiejszych czasach.\nByło jedynie inne tempo życia. Były takie czasy, że gdy ktoś zaczynał gdzieś pracować, to było duże prawdopodobieństwo, że w tej pracy spędzi dwadzieścia albo trzydzieści kilka lat, często od momentu rozpoczęcia życia zawodowego do emerytury. Wiadomo było, że zawsze się pensję dostanie, że zawsze będzie urlop. To, co się obecnie dzieje w Polsce i w naszych głowach, to tak jakby spadek po tamtych czasach. Na szczęście, ja poszukiwałam już wtedy. Miałam wrażenie, że może być lepiej i ciekawiej niż jest.\nI szukałam tego „lepiej i ciekawiej”.\nBeata już przed czterdziestką spełniała marzenia, prowadziła własne biznesy, zostawiła związki, który jej nie odpowiadały. Co takiego stało się, że ta aktywna kobieta uważa, że jej życie zaczęło się po czterdziestce?\nPrzez dwadzieścia, trzydzieści lat nie mogłam nigdzie znaleźć swojego miejsca, a zmienność stała się nieodłącznym elementem mojego życia. Ale ta zmienność wynikała z tego, że nie wiedziałam, czego ja chcę. Kiedy miałam te dwadzieścia kilka lat, był boom korporacyjny, ich początek w Polsce. Widziałam więc siebie w korporacji: rozwijającą się, dążącą do kariery silną kobietę. Z perspektywy czasu — to zupełnie nie byłam ja, to nie było moje. I bardzo źle się w tym czułam. Na tyle źle, że przypłacałam to zdrowiem.Najpierw byłam w dziale handlowym, pełniłam funkcję osoby zarządzającej działem. Po kilku miesiącach przestało mi się to podobać, więc znalazłam sobie inną posadę. Tam szefowałam oddziałowi firmy finansowej, ale po kilku miesiącach znowu przestało mi się podobać. W pewnym momencie pojawił się ból kręgosłupa, tak silny, że nie mogłam ruszyć palcem. Do lekarza, kilometr dalej, wieźli mnie dwie godziny, bo był problem z tym, jak mnie ubrać i jak mnie posadzić w samochodzie. Wchodzenie do gabinetu lekarza, to było suwanie nogi po dwa centymetry naraz, nie mogłam się ruszać. Lekarz powiedział natychmiast: „Operacja, i to jak najszybciej!”, po czym dał mi zwolnienie na dwa tygodnie. Dostałam to zwolnienie i godzinę później mogłam chodzić marszem. Na wszystkie przepisane zastrzyki, do przychodni półtora kilometra dalej, chodziłam na piechotę i było mi po prostu cudownie. I to były takie dwa tygodnie, gdzie sobie pomyślałam, że to wszystko jest po prostu bez sensu. Szybko się zorientowałam, że moje problemy były psychofizyczne, a nie związane ze zwyrodnieniem kręgosłupa. Jakieś tam zwyrodnienie miałam, ale bez przesady. Niewiarygodne, jak szybko mi wszystko przeszło na same słowa: zwolnienie lekarskie. Mogłam sobie pozwolić na wyłączoną komórkę i nieodbieranie telefonów o 21:00. Zarząd niech sobie dzwoni — ja jestem chora. Ulga totalna! Wtedy podjęłam decyzję, że koniec z korporacjami i zaczęłam szukać lokalu na herbaciarnię.\nHerbaciarnia była moim ogromnym marzeniem, ale zawsze myślałam, że spełnię je na emeryturze. Kiedy jeszcze o niej marzyłam, napisałam kartkę: będzie taka i taka, ludzie będą przychodzić, żeby się w niej relaksować i odpoczywać — mam tę kartkę do tej pory. Dokładnie taka była… Ale wracając do historii. Wtedy właśnie stwierdziłam: Ok, ale czemu mam czekać do emerytury? Może teraz? I rzeczywiście, założyłam herbaciarnię, było z nią też związanych kilka niezwykłych wydarzeń z kategorii „myślisz i masz”.\nTo nie było proste, bo lokalu szukałam chyba siedem czy osiem miesięcy. Codziennie kupowałam wszystkie dzienniki i śledziłam ogłoszenia. Przejrzeć każdą środową Gazetę Wyborczą z nieruchomościami to był już obowiązek. Moim marzeniem była herbaciarnia na Starym Mieście, ale szybko się zorientowałam, że to było w ogóle poza moim zasięgiem. Odstępne trzysta czy nawet pięćset tysięcy złotych za lokal było dla mnie nie do przejścia, więc przestałam szukać. Natomiast w tym moim marzeniu na kartce było wypisane: na Rynku Starego Miasta w Warszawie. Przez kilka miesięcy z ogromnym zaparciem składałam oferty we wszystkich biurach pośrednictwa nieruchomości. Wszędzie i wszystkim mówiłam, że poszukuję lokalu.\nDalej pracowałam wtedy w korporacji, ale już z takim nastawieniem, że ja stamtąd odchodzę, jak tylko znajdę możliwości. Byłam w desperacji, bo tyle miesięcy to trwało i nic nie mogłam znaleźć. Spotkałam się z jakąś kobietą, która miała lokal gdzieś w bramie na Nowym Świecie. Pomysł się jej spodobał i zaproponowała: „To może zróbmy to razem — ja mam lokal, pani ma pomysł.” I myślę: Dobra, nie mogę znaleźć lokalu, to zrobię to z nią. Umówiłyśmy się na doprecyzowanie wszystkich warunków na czwartek, miałyśmy już jakąś wstępną umowę podpisać. A ja w środę kupiłam Wyborczą, otwieram te nieruchomości i po prostu oczom nie wierzę — jakiś mały lokal na Rynku Starego Miasta. I mimo że wiedziałam, że Stare Miasto jest poza zasięgiem, to po prostu odruch: telefon i dzwonię. I pani mi mówi, że tak, że lokal jest do wynajęcia. Ja mówię: „Proszę pani, ja pracuję, więc muszę z samego rana zobaczyć ten lokal, bo potem dziecko, praca. Ale jestem zdecydowana, więc spotkajmy się najwcześniej jak pani może!” Powiedziałam to celowo, bo bałam się, że później oferta będzie już nieaktualna. Wzięłam, ile miałam pieniędzy, tysiąc czy półtora tysiąca złotych, pojechałam na spotkanie i od razu wpłaciłam zaliczkę na poczet wynajmu, od razu podpisałam pierwszy papier. No i odwołałam czwartkowe spotkanie… Następnego dnia po tym, jak skończyłam pracę w korporacji, wyrzuciłam garsonki, szpilki, spódnice, żakiety — wszystko wywaliłam. Zostały mi dżinsy i t-shirty. To było takie zamknięcie tego rozdziału mojego życia. Pokazanie, że to jest już za mną. I przez długi czas chodziłam ubrana wyłącznie na sportowo. Potrzebowałam poczucia takiego luzu, nawet w ubiorze.\nA marzenie, tak jakby, zaczęło „się spełniać” w całości. Chociaż bez podjęcia ryzyka przez Beatkę, nic by „się” nie zrobiło.\nTak, musiałam zaryzykować. Zupełnie nie miałam pieniędzy na inwestycję, nie miałam żadnych oszczędności. Wcześniej miałam bardzo dobre zarobki, ale przy lekkim stylu życia nie miałam nigdy umiejętności oszczędzania i wypłata mi się rozpływała. To było właściwie totalne ryzyko. Nie wiedziałam, jak ja to zrobię. Wiedziałam jedynie, że chcę.\nW efekcie herbaciarnię otworzyłam z kolegą, który akurat przyjechał w odwiedziny z Lublina. Pokazałam mu ten lokal, znajomy też był rozmarzony na temat herbaty… Stwierdziliśmy, że poprowadzimy to razem. W korporacji miałam jeszcze miałam jakiś okres wypowiedzenia i niewykorzystany urlop. Dostawałam pensję blisko ośmiu tysięcy złotych brutto, więc każda pensja w ciągu tych trzech czy czterech miesięcy szła na lokal. Kupowałam tylko jedzenie, nie płaciłam żadnych rachunków za mieszkanie, telefon, gaz czy energię — wszystko inwestowałam w herbaciarnię. Większość zrobiłam własnymi rękoma. To było żmudne, ale też niezwykle przyjemne szukanie różnych przedmiotów, pomoc w odnowie lokalu, sprowadzenie znajomych z Lublina, którzy pomalowali lokal za grosze… Jaka odmiana dla korporacyjnego, mundurkowego stylu życia! Takimi oto sposobami: trochę pomocy, trochę zaciśnięcia pasa, przeznaczenie wszystkiego na jeden cel, jakoś doprowadziliśmy inwestycję do końca. Ponieważ nie musiałam płacić czynszu od razu, bo potrzebny był czas na remont, jakoś się to spięło.\nTrafiłam jednak na pewne ograniczenia, które spowodowały, że po sześciu latach zrezygnowałam z prowadzenia herbaciarni i odstąpiłam lokal. Tam wszystko było doskonałe, aż za dobre… Zrealizowane w stu procentach według mojej wizji. Każda herbata, każdy talerzyk, każda piosenka były starannie dobrane. Dziennie kilkanaście osób pytało:\nA co to za płyta? Co to leci, czy możemy przegrać?\nW jaki sposób biznes może być za dobry?\nPo pracy, około godziny 15:00 czy16:00, herbaciarnia zapełniała się w pięć minut. Ludzie nie chcieli z niej wychodzić, a lokal miał ograniczoną powierzchnię — pięćdziesiąt metrów kwadratowych przy kilkunastotysięcznym czynszu. Ludzie siedzieli po trzy, cztery godziny, zaręczali się u nas. Co chwilę otwierały się drzwi, a moi stali goście nie mieli gdzie usiąść. Zaczęli żalić się, że przestaną przychodzić. Z powodu braku rotacji klientów, efekt ekonomiczny był zbyt słaby. Herbaciarnia powinna była być większa, żeby było więcej miejsc siedzących, albo… nie powinna była być aż tak przytulna!\nWszystko było w niej takie… butikowe. Porcelana rosyjska, dla każdego gościa inna filiżanka. Atmosfera taka, że zdarzało się, że pracownik do mnie dzwonił o północy, że jest super i że mam przyjeżdżać. To przyjeżdżałam i do czwartej rano były śpiewy. Potem żałowałam trochę, że ją odstąpiłam.\nPo herbaciarni prowadziłam działalność związaną z dietetyką, z tym, że na zasadzie franczyzy. I o ile herbaciarnia była strzałem w dziesiątkę, o tyle to nie do końca. Bardzo ładnie się rozwijało przez kilka miesięcy, ale niedługo później przyszedł kryzys. Oferowane kuracje były dość drogie, lokale w centralnych punktach miasta nierentowne i biznes po prostu padł. Zostałam z niczym. Moja wspólniczka, która więcej na początku zainwestowała, została z jednym lokalem, a ja miałam start od zera. To było latem 2009 roku.\nI dokładnie wtedy, mając czterdzieści dwa lata, skończyłam kolejne studia psychologiczne. Wymyśliłam sobie kilka lat wcześniej psychologię kliniczną, a jako że nie ma studiów podyplomowych, musiałam iść na studia na pięć lat. Były tam dwie czy trzy osoby mniej więcej w moim wieku, kilka około trzydziestki i reszta w wieku dziewiętnastu, dwudziestu lat. Fajna, zróżnicowana grupa. Wiedziałam, po co idę na te studia i czego chcę. Podejmując podobne działania tuż przed czterdziestką mamy już zupełnie inny sposób myślenia. Ja nie szłam na studia po to, żeby zdobyć jakiś zawód, tylko dlatego, że mnie to pasjonowało.\nPrzez trzy lata udało jej się nawet… mieć stypendium naukowe!\nJuż w dojrzałym wieku zorientowałam się, że kurczę — ludzie dokonują najważniejszych wyborów, kiedy są strasznie młodzi. Wyborem studiów tak jakby ustawiają swój bieg życia, a mają dopiero kilkanaście lat. To jest okropne!\nJest tak wiele osób, które po kilkunastu czy kilkudziesięciu latach nadal nieszczęśliwe brną w to, co nieświadomie wybrały będąc jeszcze dziećmi. Na szczęście, bieg swojego życia zawodowego Beatka zmieniała wielokrotnie.\nObecnie mam własną firmę reklamową, opartą przede wszystkim na działalności w Internecie. Chociaż, jakby to powiedzieć… Ja nie lubię reklamy i nigdy nie planowałam, żeby się nią kiedykolwiek zajmować. Ale misja tej firmy ma służyć społeczności lokalnej i firmom lokalnym, dać możliwość dobrego, uczciwego zarabiania. Projekt ma ułatwiać ludziom życie i poruszanie się w ofercie dostępnej na lokalnym rynku, dawać też dostęp do aktualnych informacji o wyprzedażach, promocjach, imprezach, dniach otwartych. Nie chodzi więc wyłącznie o reklamę.\nZakładałam firmę i od razu miałam wizję, która jest związana z dużym wyzwaniem. Założyłam ją po czterdziestce, trzy lata temu z kawałkiem. Tak naprawdę dopiero w tej chwili ruszam do rozwoju i ekspansji w województwo mazowieckie i w Polskę, są już pierwsze efekty. Bardzo wierzę w ten projekt i widzę jego ogromny sens. Jest to działalność, którą opieram na przedsiębiorcach takich, jak ja, działających lokalnie, w miejscach, w których mieszkają, znających ich specyfikę. Jest to troszeczkę wzorowane na Google, ale działaniem zawężone tylko do określonego regionu — dzielnicy, bądź powiatu. Porządkuję Internet. Rozwój rozpoczęłam dopiero w lutym, w styczniu wpisałam firmę do katalogu franczyz, bo rozwój będzie na zasadzie franchisingu.\nStworzyłam projekt, który był udoskonalany przez trzy lata, dopiero od trzech miesięcy jest w takiej formie, w jakiej ja bym go widziała docelowo.\nRównolegle do zmian w obszarach biznesowych, wiele działo się w głowie i w podejściu do życia. I to właśnie tu można dopatrywać największych zmian w życiu Beaty po czterdziestce.\nKiedy byłam młoda, nie wiedziałam, czego chcę. Poza tym, byłam osobą totalnie niedowartościowaną. Powiedziałabym, bez minimum poczucia wartości. Gdyby przyszło mi z kimś rozmawiać w tamtym okresie, na przykład tak jak w tej chwili, nie byłabym w stanie. Serce by mi waliło jak młot i z góry bym założyła, że ja nie mam nic wartościowego do powiedzenia. To byłby potworny stres. Same myśli o tym, żeby odezwać się choćby w gronie kilku osób, przyprawiały mnie o palpitacje serca. Bardzo się napracowałam, żeby to wszystko zmienić.\nRobiłam mnóstwo rzeczy i każda z nich była małym kroczkiem. Bardzo pomagała mi literatura. Nie miałam nigdy takiego realnego mentora, książki nim były. Naczytałam się ogromnie dużo. Zaczęłam jeździć na treningi interpersonalne, nawet poszłam na terapię. Chodziłam na terapię grupową przez dwa lata, ale nie z nastawieniem „może coś się zadzieje”, a z takim, że ja chcę się zmienić. Wręcz z taką gotowością odważnego przyglądania się sobie i wszystkim bolesnym rzeczom we mnie. Docierałam więc do rzeczy, które mi się nie podobały i do których trudno było mi się przyznać. Kiedyś nie przyznałabym się do tego, że mam niskie poczucie wartości. No bo jak to? Ja? Szef, pani z korporacji…?\nPrzed czterdziestką był totalny brak poczucia wartości, brak w ogóle świadomości na temat tego, kim jestem. Czytałam różne książki, w których pojawiały się teksty, na temat tego, że to my kształtujemy nasz los, a nasze myśli wpływają na to, co się dzieje. Ja to czytałam i myślałam: Ale jak, niby jak? I popróbowałam przez trzy, cztery dni, nic się nie działo więc myślałam: bzdura! Wmawiają mi, że stanę przed lustrem i powiem sobie, że jestem jak Claudia Schiffer, to tak będzie? Czytałam, ale nie widziałam żadnego związku z rzeczywistością, więc odrzuciłam te idee. Powtarzałam, że ja jestem z innego środowiska, że chyba za dużo się naczytałam tych książek ze Stanów Zjednoczonych… Wydawało mi się, że to ktoś gdzieś na coś przypadkowo wpłynął, przecież są różne zbiegi okoliczności, a teraz dorabia się do tego wielkie teorie. I fajnie takim ludziom powiedzieć, co to nie oni, i przerabiać te zbiegi okoliczności na własny wybór i świadome kreowanie swojego losu.