Lobo - Howling Pixel\nO lobo gris (Canis lupus), coñecido sinxelamente como lobo, é o maior membro en liberdade pertencente á familia dos Cánidos. É un supervivente da idade de xeo orixinada durante o Plistoceno superior, hai uns 300.000 anos. A súa secuencia de ADN e máis os estudos sobre deriva xenética indican que o lobo gris comparte un devanceiro común co can doméstico (Canis lupus familiaris), sendo o seu parente máis achegado, malia ser esta afirmación rexeitada por algúns expertos, que sinalan grandes diferenzas no tocante á súa morfoloxía e comportamento. En liberdade foron identificadas un gran número de subespecies de lobo, aínda que o seu número exacto segue a ser un tema de debate. Os lobos son tipicamente superdepredadores nos ecosistemas nos que moran. Malia non seren tan adaptábeis como o son algúns dos seus parentes cánidos, os lobos lograron prosperar en fragas temperadas, desertos, montañas, tundra, taiga, pradeiras, e incluso zonas urbanas ou intensamente humanizadas, como é o caso de Galicia.\nTendo sido abondoso noutras épocas ao correr de Europa, Asia e Norteamérica, na actualidade a distribución do lobo no mundo minguou notabelmente por mor da destrución dos seus hábitats e da persecución sufrida polo ser humano. A pesar desta persecución, o estado do lobo no mundo é considerado pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) como pouco preocupante. A día de hoxe, os lobos son unha especie protexida en moitos lugares, aínda que segue a ser cazada como especie cinexética ou daniña noutros.\nNalgunhas culturas, como a galega, o lobo está moi presente na súa etnografía, debido ao vencello que une á presenza do lobo nas áreas rurais nas que até hai pouco vivía a meirande parte da poboación galega. A especie de lobo que habita en Galicia é o lobo ibérico.\nRango fósil: Plistoceno–Actualidade\nEspecie: C. lupus\nDistribución. Verde, actual; vermello, antiga.\n39 ssp., ver subespecies de lobo\nCanis lupus (Lobo Gris)\nO lobo gris é a especie que habita en Galicia; atópase tamén en case toda Europa e Asia, así como en América do Norte.\nUn lobo gris adulto pode chegar a medir 1,6 m de longo (incluíndo o rabo) e pode pesar ata 80 kg. A cor da pelaxe adoita ser negra, marrón e agrisada polo lombo e branca no peito. Os lobos que habitan preto do ártico adoitan ser completamente brancos. Todos os lobos posúen uns dentes moi poderosos, cola peluda, pupilas redondas e un potente olfacto. O lobo pode habitar en áreas moi distintas, pradeiras, bosques e tundras, pero nunca en montañas moi elevadas.\nCanis rufus (Lobo vermello)\nArtigo principal: Lobo vermello.\nO lobo vermello habitaba antes na metade leste de Norteamérica, mais hoxe vive só en parques naturais de Carolina do Norte e Carolina do Sur, onde foi reintroducido despois dun programa de crianza controlado ao extinguirse na natureza. Esta especie é un pouco máis pequena que o lobo gris e a súa pelaxe ten uns tons máis escuros e avermellados.\nOs lobos aliméntanse principalmente de ungulados de medio e gran tamaño, incluíndo ovellas, cabras, rebezos, porcos, cervos, corzos, antílopes, renos, cabalos, alces, iaks e bisontes. Outras presas inclúen mamíferos mariños, como as focas e baleas varadas. O canibalismo entre os lobos foi documentado en tempos de escaseza de alimentos. Os lobos solitarios dependen máis de animais pequenos que poidan cazar chimpando enriba deles, suxeitándoos coas súas poutas dianteiras, malia documentárense casos de lobos solitarios que cazaron animais de gran tamaño sen axuda ningunha. Algunhas mandas de Alasca e do oeste do Canadá víronse alimentándose de salmón.\nTamén cazan roedores, paxaros e outros pequenos animais. Un só lobo pode comer entre 3,2-3,5 quilos de comida dunha vez, aínda que poden chegar a comer 13–15 kg cando están moi esfameados. O alimento anual requirido é de ao redor de 1,5 toneladas de carne. Os lobos poden sobrevivir longos períodos sen probar ren. O caso extremo amosouno un rexistro ruso que afirmou que un exemplar sobreviviu 17 días sen alimento. Hai estudos que demostran que dúas semanas sen alimento non debilitan a actividade muscular do lobo. Despois de comer, os lobos inxiren copiosas cantidades de auga co fin de previr problemas urémicos. O estómago dun lobo pode albergar 7,5 litros de auga.\nLobos acurralando un bisonte.\nOs lobos evitarán unha presa potencial que non se axuste ao que experimentaron durante as súas vidas. Xeralmente canta maior discrepancia haxa respecto do que están afeitos, maior será a súa reticencia a exploralo. O devandito comportamento intensifícase se a nova présa actúa con valentía, de forma asertiva e sen temor. Porén, mesmo cando non hai escaseza de alimento, os lobos explorarán unha presa alternativa se interactúan con frecuencia e se habitúan un ao outro. As mandas amosan pouca estratexia de cooperación ao cazar, a diferenza dos leóns, aínda que parellas de lobos mostraron un comportamento estratéxico cando atacan presas de gran tamaño. Ao cazar presas grandes, normalmente intentarán ocultarse a medida que se aproximan ao animal elixido. Por norma xeral, agardarán a que a presa paste, momento no cal está distraída. Non gustan de longas persecucións, deténdose tras unha persecución de 10-180 metros, aínda que hai casos documentados de seguimentos de máis de 36 km. Usualmente os lobos adoitan matar ás presas grandes lanzándose sobre a zona traseira e a área do perineo, provocando un desangramento. En ocasións, atacan á gorxa, danando severamente a xugular e a traquea.\nUnha única trabada pode causar unha fenda de entre 10–15 cm de lonxitude. Un gran cervo que goce dunha óptima saúde sucumbirá en tres trabadas na zona do perineo despois de sufrir unha persecución de 150 metros. Unha vez que a presa se esboroa, os lobos abrirán a cavidade abdominal e comezarán a devorar ao animal, as veces cando a presa se atopa aínda viva. Nalgunhas ocasións non acosarán á presa, senón que agardarán a que morra por mor das feridas para comezar a alimentarse. O status da manda refórzase durante a alimentación. A parella reprodutora adoita comer primeiro, comezando polo corazón, fígado e mais pulmóns. Os lobos dun rango intermedio previrán aos lobos de status inferior a que se absteñan de alimentarse ata que a parella dominante non remate. Comen o estómago, deixando o contido intacto. Os músculos das coxas son os seguintes, sendo os ósos o derradeiro en ser comido. Existen excepcións, documentándose a preferencia dalgunhas mandas polos depósitos de graxa da presa por riba dos órganos internos.\nLobos comendo un cervo\nMalia amosar que os lobos adoitan alimentarse de animais enfermos, existen poucas evidencias que amosen que se limitan a esa clase de brancos. Máis ao contrario, a evidencia asevera que os lobos se centrarán nas opcións máis accesibles e máis válidas. Deste xeito, se ben se supón que animais enfermos sexan presas potenciais, tamén inclúe a animais novos e femias preñadas. As investigacións levadas a cabo pola antiga URSS amosaron que, nalgúns casos, o 93% de tódalas presas se atopan en bo estado de saúde, sen ningún tipo de enfermidade ou incapacidade. En Nenetsia observouse que os lobos seleccionaban renos domesticados encinta antes que exemplares enfermos, e algúns estudos mostran que sorteaban aos animais convalecentes por preferiren exemplares sans.\nPorén, os animais en forma non fuxirán do ataque dos lobos, senón que elixirán ficar na súa posición, medrando así a posibilidade de danar aos atacantes. Os lobos adoitan recuar cando se enfrontan a unha presa valente. Usualmente son ineficientes dando caza a presas de grande tamaño, con taxas de éxito do 20%, o cal é debido, en parte, polo grande tamaño e mailas capacidades defensivas da súa presa. Nalgunha ocasión observouse como os lobos se adican a cazar para teren un excedente. Un exemplo disto foi documentado polo Conservation Officer for the Minnesota Department of Natural Resources, que declarou que durante unha treboada de neve primaveral, dous lobos mataron 21 cervos, consumindo só dous. A caza excedentaria acontece nos meses invernais, cando a densa neve impide o movemento das presas de gran tamaño. En ocasións atacan a ungulados preñados para alimentarse do feto, deixando á nai intacta. Ocasionalmente complementan a súa dieta con vexetación. Nalgunhas zonas da antiga URSS documentáronse danos que os lobos causaran a plantacións de sandía.\nReprodución e sociabilidade\nO tobo dun lobo pode ser unha cova, un tronco dunha árbore oca, unha zona de vexetación espesa ou un burato na terra feito por el. A reprodución dos lobos ocorre na primavera, pero aparéanse no inverno. A femia prepara a gorida para parir a súa camada, que adoita estar entre un e once lobetos. Os pais coidan as crías durante un ano, e estes constitúen un grupo que se establece nunha zona e a defende, marcando o seu territorio con excrementos e ouriños. Nalgunhas ocasións (sobre todo no inverno) os lobos forman grupos máis numerosos, de varias familias; é o que se chama unha manda, aínda que esta non adoita ter máis de dez membros.\nOs lobos teñen unha estrutura social moi xerarquizada, amosan modelos de comportamento para informar da súa posición social de dominio ou submisión. Cada manda está liderada por un macho que copula coa femia dominante.\nO ouveo do lobo é moi característico, e escoitase máis durante o inverno, cando se aparean. O seu ouveo serve para se manter en contacto cos distintos membros da manda, delimitar territorio e para advertir a presenza de mandas "estranxeiras" no seu territorio.\nO lobo é unha especie en perigo de extinción; aínda que nos últimos anos se recuperou un pouco, segue a estar ameazada. As batidas, a delimitación do seu espazo pola construción de estradas, os atropelos e a escaseza dos seus alimentos son as causas principais.[Cómpre referencia]\nSubespecies do lobo\nDistribución antiga (vermello) e actual (verde) do lobo no mundo.\nDistribución actual do lobo no mundo.\nLobo ibérico (Canis Lupus Signatus).\nOs lobos (Canis lupus) son aínda, malia a persecución da que foron obxecto, os cánidos coa distribución máis ampla. Estes mamíferos espállanse ao longo de toda Eurasia e Norteamérica, e foron introducidos en Australia. O seu hábitat varía dende os xeos de Groenlandia aos desertos de Arabia ou as selvas da India. Tan vasta distribución permitiu a aparición de distintas subespecies, que se diferencian no tamaño, cor e lonxitude da pelaxe ou proporcións do fociño ou as orellas. Describíronse máis de 50 subespecies de lobo. Porén, revisións posteriores foron condensando a lista de subespecies, reducíndoas nalgún caso ata 13 (unha cifra máis realista), 15 se se inclúen ao can e ao dingo e 17 contando dúas subespecies recentemente extinguidas (ver mapa).\nO can considérase unha subespecie doméstica do lobo baixo o nome de Canis lupus familiaris, malia as múltiples formas domésticas existentes. Aquí dáse unha curta descrición das subespecies salvaxes e o seu estado actual:\nLobos de Europa, Asia e Oceanía\nLobo europeo (Canis lupus lupus): O lobo máis típico, de tamaño medio e pelaxe agrisada e escura. Habita nos bosques de Europa e Rusia, aínda que desapareceu de moitos lugares onde habitaba antigamente. En ocasións divídese en varias subespecies:\nLobo ibérico (Canis lupus signatus): Outrora presente en toda a Península Ibérica, estivo a piques de extinguirse nos anos 70, aínda que puido ser salvado grazas ao labor de varios naturalistas e divulgadores, como Félix Rodríguez de la Fuente. Hoxe é un animal protexido e atópase en expansión: tense noticia de que as poboacións asentadas en Castela e León están avanzando cara Estremadura, Madrid e Guadalaxara. As poboacións andaluzas tiveron menos sorte e parece que os derradeiros lobos de Serra Morena desapareceron nos últimos anos. Abunda ao noroeste da Península, especialmente en Galicia. O tamaño é medio, algo máis pequeno que outros lobos europeos, cunha cor pardo-agrisada e manchas negras nos pés (de aí o nome signatus).\nLobo levantino (Canis lupus deitanus): Do mesmo xeito que o lobo ibérico, foi nomeada por Cabrera en 1907, pero neste caso sempre houbo moitas dúbidas da súa autenticidade, pois foi descrito a partir de varios animais que estaban cativos en Murcia e non se observaron en estado salvaxe. Os lobos levantinos eran bastante máis pequenos que os ibéricos, de pelo avermellado e curto. Probablemente os exemplares de Cabrera fosen só individuos aberrantes de lobo ibérico. En calquera caso, non se ten noticias deles dende comezos do século XX.\nLobo italiano (Canis lupus italicus): De aspecto intermedio entre o lobo ibérico e o típico de Europa central e do leste, hoxe en día illado en distintas zonas protexidas dos Montes Apeninos e próximo á extinción.\nLobo romanés (Canis lupus minor): Presente en Europa central é hoxe en día bastante escaso, aínda que segue estando ben representado nos Balcáns.\nLobo ruso (Canis lupus communis): O máis abondoso dos lobos europeos e o de máis ampla distribución, presente en Europa do leste e Rusia, así como no sur de Siberia ata o Océano Pacífico.\nLobo da tundra asiático (Canis lupus albus): Lobo de gran tamaño e pelo longo e claro, co que fai fronte ao clima frío das tundras eurasiáticas, dende Finlandia ao estreito de Bering e Kamchatka. A súa distribución superponse ocasionalmente coa do lobo ruso, aínda que non frecuenta tanto os bosques como este.\nLobo estepario (Canis lupus campestris): En ocasións divídese en dúas variedades, desertorum e cubanensis (aínda que esta se considera outras veces como variedade do lobo tibetano). En ambos casos, trátase de lobos pequenos pero robustos, de pelo gris curto, adaptados á vida nas estepas e desertos de Rusia meridional e Asia central.\nLobo tibetano (Canis lupus laniger): De tamaño medio a grande, esta subespecie non defende un territorio como as outras, senón que leva unha vida nómade. O pelo é hirsuto, cunha coloración que vai do pardo a agrisado e negro. Habita nos desertos fríos de China, Mongolia e manchuria.\nLobo árabe (Canis lupus arabs): Lobo pequeno (só 66 cm na cruz) e delgado, de orellas máis desenvolvidas que os demais e pelaxe moi curta, de cor agrisada a amarelenta, máis escura no dorso. Lembra vagamente a un chacal. Habita nas zonas menos extremas do suroeste da península Arábiga, por onde vaga en pequenos grupos.\nLobo indio (Canis lupus pallipes): Semellante ao lobo árabe, tamén de orellas desenvolvidas e pelo curto, aínda que máis escuro e de tamaño maior. Crese que foi un dos primeiros lobos domesticados e "pai" de varias razas de cans asiáticos actuais. Difundido dende o Irán á India central, hoxe está en franca regresión debido á caza e a mestizaxe con cans asilvestrados.\nLobo de Hokkaido (Canis lupus hattai = Canis lupus rex): Raza de lobo difundida antigamente na illa xaponesa de Hokkaido e talvez na illa de Sakhalin, de tamaño medio e pelo pardo claro a gris-esbrancuxado. Considérase extinta na actualidade.\nDingo (Canis lupus dingo): Debido ao seu illamento reprodutivo respecto de calquera raza de cans domésticos dende que foi introducido en Australia fai 3.500 anos, o dingo considérase unha subespecie de lobo aparte. Semellante na cabeza e proporcións aos cans do sueste asiático, aínda que máis grande e robusto, habita en pequenos grupos en toda Australia, onde se alimenta preferentemente de canguros e (dende o século XIX) de ovellas que rouba nas granxas, o que lle fixo impopular e polo que foi perseguido noutros tempos.\nLobo de Honshu (Canis lupus hodophilax): Pequeno lobo de cor parda que habitaba en zonas montañosas das illas xaponesas de Honshu, Shikoku e Kyūshū. As orellas e o fociño curto fano semellante a un can da raza Akita Inu, o seu probable descendente doméstico. Tradicionalmente considerado como un deus protector pola relixión xintoísta, foi tolerado e alimentado dende a antigüidade polos campesiños xaponeses, polo que esta subespecie se volveu bastante dócil co tempo. Todo cambiou coa chegada da Era Meiji, que considerou este animal como un perigo para as novas granxas e plantacións ao estilo occidental que se construíron durante a modernización do país. A caza e o corte masivo de bosques levouno ao bordo da extinción. Unha epidemia de rabia deulle o golpe de graza en 1905.\nCan cantor de Nova Guinea (Canis lupus hallstromi): É un parente do Dingo australiano nativo de Nova Guinea. Permaneceu illado dos outros cánidos durante polo menos 6.000 anos, converténdose posiblemente no máis antigo dos cans paria. É único na súa habilidade para ouvear de forma similar ao lobo, pero ao contrario que este, o Canis hallstromi é capaz de modular o ton, de forma que parece cantar cando ouvea, polo que lle vén o nome. O seu aspecto é semellante ao do raposo, cunha dobre pelaxe que varía en cor do vermello ao marrón, e ten unhas caracteristicamente moas carniceiras. Os adultos son duns 36 a 46 centímetros:cm de alto, e pesan de 8 a 14 quilogramos.\nLobo de tundra americano (Canis lupus tundrarum): De gran tamaño e cor clara, moi semellante ao lobo de tundra asiático, pero de pelo máis curto. Habita nas tundras do norte de Alasca.\nLobo de Alasca\nLobo de Alasca (Canis lupus pambasileus): Espallado polos bosques de Alasca e o noroeste de Canadá, de cor gris, case negro no dorso e fronte, similar a un can de raza Husky. Actualmente, é o lobo máis grande de América e probablemente do mundo.\nLobo xigante de Kenai (Canis lupus alces`): Gran lobo, maior que calquera das subespecies vivas na actualidade, que habitaba na Península de Kenai, ao sur de Alasca. O nome deste lobo provén da súa presa máis frecuente, o alce (Alces alces). Foi cazado ata a súa extinción en 1935.\nLobo do Mackenzie (Canis lupus occidentalis): Outro lobo de gran tamaño de cor variable entre o negro e o gris esbrancuxado. Foi descuberto no val do Río Mackenzie, de onde recibiu o nome. A súa área de distribución espállase dende o Océano Glacial Ártico ata o norte de Alberta.\nLobo da Baía de Hudson (Canis lupus hudsonicus): Lobo de tamaño medio e pelaxe longa e clara, nómade. Desprázase seguindo as migracións de caribús e pódeselle atopar en Alasca, Canadá e oeste de Estados Unidos. Confúndese en ocasións co lobo de tundra americano.\nLobo de Bernard (Canis lupus bernardi): Lobo de pelo longo esbrancuxado, pardo no lombo e cunha raia negra ao longo do dorso. Antigamente difundido no arquipélago Vitoria, extinguiuse como consecuencia da caza en 1952.\nLobo de Baffin (Canis lupus manningi): O máis pequeno dos lobos árticos, non recoñecido como subespecie independente ata 1943. Habita na illa de Baffin e outras illas menores adxacentes.\nLobo Ártico (Canis lupus arctos): Rivaliza en tamaño co lobo de Alasca. Presenta unha capa de pelo longo e totalmente branca, en ocasións rota por unha leve tonalidade agrisada no dorso. Habita nas illas máis septentrionales e banquisas de xeo do ártico canadense.\nLobo de Groenlandia (Canis lupus orion): Subespecie de dubidosa identidade, outrora difundida ao noroeste de Groenlandia. Moitos biólogos considérana unha variedade do lobo ártico. Actualmente extinta ou próxima á extinción.\nLobo de Labrador (Canis lupus labradorius): Lobo de coloración gris en todo o corpo, salpicada de branco nalgúns exemplares. Habita na Península do Labrador e norte de Québec.\nLobo do leste dos EEUU (Canis lupus lycaon): Lobo de tamaño medio e coloración variable, antigamente presente ao leste de Norteamérica, desde o sueste de Canadá a Florida, aínda que hoxe descendeu moito debido á presión humana. Esta especie foi a primeira que se describiu en América do Norte (1775) e algúns autores considérana unha especie diferente, Canis lycaon.\nLobo de Manitoba (Canis lupus griseoalbus): Probablemente extinto, aínda que ás veces se producen avistamentos. Antes difundido en Manitoba central e o norte de Saskatchewan.\nLobo de pradeira (Canis lupus nubilus): Lobo de tamaño medio e pelo de cor pardo claro, tinguido de gris na cabeza e dorso, que usaba para camuflarse entre as herbas das grandes chairas dos EEUU, dende o sur de Manitoba e Saskatchewan ao norte de Texas. Considérase extinto desde 1925, aínda que existe a posibilidade de que queden algúns individuos en áreas remotas do estado de Minnesota.\nLobo texano (Canis lupus monstrabilis): Lobo de pequeno tamaño e pelo escuro, aínda que algúns exemplares presentaban ocasionalmente coloración branca. Antigamente difundido ao oeste de Texas e Novo México, extinguiuse en 1942.\nLobo mexicano (Canis lupus baileyi): Comunmente chamado Coyote, único lobo presente nas terras altas mexicanas, chegando polo norte ata Novo México e Arizona, típico dos bosques de folla perenne da zona. O manto de pelo é claro nas patas e a parte inferior do corpo, e escuro en dorso e fronte. No pescozo hai unha banda de pelo claro e máis longo. Na actualidade sobreviven pouco máis de 600 exemplares en zonas protexidas e parques zoolóxicos.\nLobo mogollón (Canis lupus mogollonensis): Chamado así polos indios mogollón de Arizona e Novo México, en cuxas terras habitaba. De pelaxe normalmente escuro, extinguiuse en 1935.\nLobo do sur das Montañas Rochosas (Canis lupus youngi): De pelo claro, tamén se extinguiu cara 1935. Atopábase difundido en Utah, Arizona, Novo México, Colorado e Wyoming.\nLobo do norte das Montañas Rochosas (Canis lupus irremotus): Outrora distribuído nas Rochosas e o sur de Alberta, considérase extinto na actualidade, aínda que en ocasións se producen avistamentos en Montana.\nLobo das Montañas Cascade (Canis lupus fuscus): De pelaxe marrón escuro salpicado de negro, extinto cara 1940. Antes atopábase ao longo da costa do Pacífico, dende o suroeste de Canadá ata o norte de California.\nLobo de Vancúver (Canis lupus crassodon): Lobo de coloración gris-negra salpicada ocasionalmente de marrón, e tamaño medio. Atópase na illa canadense de Vancúver.\nLobo do Arquipélago Alexander (Canis lupus ligoni): Lobo pequeno de pelo curto e escuro (xeralmente negro), natural das illas do Arquipélago Alexander, no extremo sueste de Alasca.\nLobo da Columbia Británica (Canis lupus columbianus): Lobo de gran tamaño e pelo longo, de cor marrón escuro ou negro. Hoxe en día extinto, antigamente estaba presente na Columbia Británica, Alberta e o curso do Yukón.\n↑ Mech, L.D., Boitani, L. (IUCN SSC Wolf Specialist Group) (2010). "Canis lupus". Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2011.2 (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza.\n↑ Linnæus, Carl (1758). Laurentius Salvius, ed. Systema naturæ per regna tria naturæ, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I (en latín) (10 ed.). Holmiæ (Estocolmo). pp. 39–40. Consultado o 23 de novembro de 2012.\n↑ Lindblad-Toh, K; et al. (2005). "Genome sequence, comparative analysis and haplotype structure of the domestic dog". Nature 438: 803–819. doi:10.1038/nature04338.\n↑ Wolves: From Brink of Extinction to the Edge of the City\n↑ Rumyantsev, V. D. and L. S. Khuraskin. 1978. New data on the mortality of the Caspian seal due to wolves. Page 187 in Congress of the All-Union Theriological Society, 2nd (P. A. Panteleev, et. al. eds.). Nauka, Moscow, USSR. ZR 116(19):5669\n↑ a b c Walker, Brett L. (2005). The Lost Wolves Of Japan, pp.331. ISBN 0-295-98492-9."\n↑ "When Biologists Stocked Alaska with Wolves, Alaska Science Forum, 5 de febreiro de 2004". Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de 2008. Consultado o 02 de decembro de 2008.\n↑ 9,0 9,1 9,2 a b c d e f g h i j k l m n o p q L. David Mech & Luigi Boitani (2001). Wolves: Behaviour, Ecology and Conservation, p 448. ISBN 0-226-51696-2.\n↑ Alaska’s Salmon-Eating Wolves\n↑ Wolves prefer fishing to hunting\n↑ 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 Graves, Will (2007). Wolves in Russia: Anxiety throughout the ages, pp.222. ISBN 1-55059-332-3.\n↑ 13,0 13,1 a b c d e f g h i j k Lopez, Barry (1978). Of wolves and men, pp.320. ISBN 0-7432-4936-4\n↑ a b "When do Wolves Become Dangerous to Humans?" (PDF). Valerius Geist, Professor Emeritus of Environmental Science, The University of Calgary, Calgary, Alberta, Canada. Retrieved on 2008-09-30.\n↑ Abundant Wildlife Society of North America (ed.). "Wolf Predation on Sheep in Alaska". Arquivado dende o orixinal o 30 de decembro de 2008. Consultado o 2008-07-10.\n↑ a b c d e "The Wolf: Myth, Legend and Misconception". Abundant Wildlife Society of North America. Retrieved on 2008-07-10\n↑ a b c Shaun Ellis. (2007). A Man Among Wolves [DVD]. National Geographic.\n↑ Wolf Crossing (ed.). "Statement by Valerius Geist pertaining to the death of Kenton Carnegie, Part II" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 10 de setembro de 2008. Consultado o 2008-08-29.\n↑ a b "Gray Wolf Biology and Status". Wolf Basics (March 2005). Retrieved on 2006-08-23.\n↑ Science Daily, ed. (31 de agosto de 2007). "Wolves Find Happy Hunting Grounds In Yellowstone National Park". Consultado o 2007-09-17.\n↑ Abundant Wildlife Society of North America (ed.). "Wolves and Hunting". Arquivado dende o orixinal o 21 de xullo de 2012. Consultado o 2008-07-10.\n↑ The Outdoorsman (ed.). "We'll, Be Quiet No More" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 03 de outubro de 2008. Consultado o 2008-09-20.\nO lobo rios-galegos.com\nFoxo de lobo\nAlcubilla de Avellaneda é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 161 habitantes (INE 2012).\nTen 176 habitantes e a súa economía baséase no cultivo de trigo, cebada, centeo, avea e xirasol; o gando lanar e porcino (once naves) e as colmeas e viñas.\nFlora: Enciñeira, xenebreiro, carballo e té.\nFauna: Corzo, xabaril, lobo, charrela.Festas principales: 3 de febreiro "As Candelas" e 22 de xullo Santa María Madalena, patroa da vila.\nOutras festas e tradicións: 14 de setembro, Exaltación da Santa Cruz.\nO 17 de agosto Festa de Verán. O 11 de xuño, San Bernabé. O 13 de setembro, Festa do Prado. O 10 de xullo, San Cristóbal e o 17 de xaneiro, san Antonio. O 25 de abril, San Marcos.\nO can (Canis lupus familiaris) é un mamífero carnívoro que pertence á familia Canidae, ao igual que os lobos, raposos e coiotes. En xeral, o termo 'can' emprégase para referirse á raza doméstica (Canis familiaris), a cal crese que descende dun antergo similar ó lobo, segundo distintos indicios, a secuencia do ADN e outros estudos xenéticos.. Con todo, algúns científicos sosteñen que o can é unha subespecie de lobo.\nAs probas arqueolóxicas demostran que o can estivo en convivencia próxima cos humanos desde hai polo menos 9.000 anos, pero posiblemente desde hai 14.000 anos. As probas fósiles demostran que os antepasados dos cans modernos xa estaban asociados cos humanos hai 100.000 anos.\nNeste tempo o can desenvolveu diferentes razas que poden variar moito en tamaño e cor. Por exemplo, están os cans chihuahuas, que miden apenas unhas polgadas, en oposición aos grandes cans San Bernardo ou ao mastín. As cores dos cans varían de branco a negro, con vermello, café ou gris. De igual xeito que os humanos, son unha especie moi sociable e cazan en grupo.\nA media de vida é de 12 anos, cada ano do can semella uns sete anos humanos, aínda que non é unha fórmula exacta.\nO cerebro (do latín cerebrum, coa súa raíz indoeuropea «ker» 'cabeza, no alto da cabeza' e «brum» 'levar'; tendo o significado arcaico de 'o que se leva na cabeza') é o centro de supervisión, de centralización e de cefalización do sistema nervioso, o de maior complexidade do reino animal.O cerebro encóntrase situado na cabeza, protexido polo cranio. Polo xeral, preto dos principais órganos dos sentidos como a visión, a audición, o equilibrio, o gusto e o olfacto. Corresponde, por tanto, á parte antesuperior do encéfalo dos humanos e outros vertebrados e se subdivide en cerebro anterior, cerebro medio e cerebro posterior. Noutros animais, como os invertebrados bilaterais, enténdese por cerebro unha serie de ganglios arredor do esófago na parte anterior do corpo, comprendidos polo protocerebro, deutocerebro e tritocerebro nos artrópodos; ganglios cerebral, pleural e pedial nos moluscos gasterópodos; e masas supraesofágica e subesofágica en moluscos cefalópodos. Tamén posúen cerebros moi arcaicos ou simples bilaterais, os platihelmintos, os nematodos e os hemicordados. Porén, hai bilaterais que mostran moi poucos aspectos distintivos de cefalización como os bivalvos ou os briozoos. Nalgunhas especies de invertebrados non existe un cerebro por carecer completamente de sistema nervioso, como nos poríferos, nos placozoos ou nos mesozoos. Outros posúen un sistema nervioso, pero carecen de trazos definidos de centralización ou cefalización ao mostrar simetrías non bilaterais como os cnidarios, os ctenóforos ou os equinodermos.\nDesde un punto de vista evolutivo e biolóxico, a función do cerebro como órgano, é exercer un control centralizado sobre os demais órganos do corpo. O cerebro actúa sobre o resto do organismo pola xeración de patróns de actividade muscular ou pola produción e secreción de substancias químicas chamadas hormonas. Este control centralizado permite respostas rápidas e coordinadas ante os cambios que se presentan no ambiente. Algúns tipos básicos de resposta tales como os reflexos poden estar mediados pola medula espiñal ou os ganglios periféricos, pero un sofisticado control intencional da conduta sobre a base da información sensorial complexa require a capacidade de integrar a información dun cerebro centralizado. Controla e coordina o comportamento, a homeostase (funcións corporais coma o latexo do corazón, a presión do sangue, o balance de fluídos e a temperatura do corpo) e as funcións mentais (a emoción, a memoria, a aprendizaxe etc.).\nO cerebro dos vertebrados é o órgano máis complexo do corpo. Nun humano típico, a córtex cerebral (a parte máis grande) estímase que contén entre 15 e 33 mil millóns de neuronas, transmitindo as súas mensaxes a outras neuronas mediante a sinapse. Estas neuronas comunícanse con outras a través de fibras largas de protoplasma chamadas axóns, as cales levan trens de impulsos eléctricos denominados potenciais de acción a partes distantes do cerebro ou do corpo, tendo como branco receptores específicos.\nDesde unha perspectiva filosófica, o que fai ao cerebro especial en comparación cos outros órganos, é que forma a estrutura física que xera a mente. Como Hipócrates argumentaba: «Os homes deberían saber que do cerebro e nada máis que do cerebro veñen as alegrías, o placer, a risa, o ocio, as penas, a dor, o abatemento e as lamentacións». Porén, do corazón figurado e das súas emocións proceden certas sensacións concretas como o gozo, o amor e o contentamento.\nDurante as primeiras etapas da psicoloxía, creuse que a mente debía separarse do cerebro. Pero posteriormente os científicos realizaron experimentos que chegaron a determinar que a mente era un compoñente no funcionamento cerebral pola expresión de certos comportamentos baseados no seu ambiente externo e o desenvolvemento do seu organismo. Os mecanismos polos cales a actividade cerebral dá lugar á conciencia e ao pensamento son moi díficiles de comprender: a pesar dos múltiples e rápidos avances científicos, segue habendo moitos misterios acerca de cómo funciona o cerebro. Na actualidade, as operacións das células cerebrais individuais son comprendidas con máis detalle, pero a forma en que cooperan entre os conxuntos de millóns foi moi difícil de descifrar. Así mesmo, os enfoques máis prometedores tratan ao cerebro coma unha «computadora biolóxica», totalmente diferente do mecanismo das computadoras electrónicas, pero similar no sentido que adquiren a información do mundo circundante, almacenándoa e procesándoa de múltiples formas.\nAsí a todo, pese a ser un dos órganos máis estudados, desenvolvéronse unha serie de conceptos erróneos que chegaron a ser asimilados pola sociedade como correctos, como é o caso da lenda que di que os humanos só utilizamos un 10 % do cerebro.\nSan Gregorio de Corredoira é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 127 habitantes (64 homes e 63 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación co ano 2005 cando tiña 166 habitantes.\nOs cánidos (Canidae) son unha familia de mamíferos da orde Carnivora, de réxime carnívoro ou omnívoro. Inclúe a cans, lobos, raposos, coiotes, e chacais. Estes animais son todos dixitígrados.\nFenrir, tamén chamado Fenris é un lobo monstruoso da mitoloxía nórdica, irmán da serpe Jörmungandr e da deusa Hela. Fillo do deus Loki e a xigante Angur. Vivía cos Æsir e tan só Týr se atrevía a alimentalo. Os deuses, vendo como día a día medraba e se facía máis temíbel, tentaron encadealo con diversas cadeas (coma Loeding e Drómi) que a besta rompía sen dificultade.\nOdín ordenou ós gnomos que fabricasen unha cadea irrompíbel. Estes forxaron a Gleipnir. Fenrir dixo que só se deixaría encadear con Gleipnir se, coma garantía, un dos deuses puña unha man entre as súas fauces. Só Týr tivo valor para facelo. Pero cando o lobo se viu atrapado e incapaz de rachar a Gleipnir arrancou dunha trabadela a man de Týr.\nEntón os Æsir colleron o extremo da cadea e asegurárona a unha gran rocha do fondo da terra chamada Þviti e cravaron unha espada ata o mango atraveso da boca de Fenrir. Así permanecerá o lobo berrando e botando escuma pola boca (ca que se forma o río Vón) ata o Ragnarök, momento no que se soltará das súas ataduras e matará a Odín, sendo a continuación matado polo fillo deste, Víðarr.\nO fociño é, nalgúns animais (incluídos seres humanos), a parte baixa da cara (queixo), a boca e as fazulas. Nalgúns animais, se o nariz está moi xunta á boca, considérase parte do fociño, entre eles, os gatos, cans, seres humanos etc.\nNa mitoloxía nórdica, Jörmungandr é unha gran serpe filla do deus Loki e a xigante Angur. Era irmá do lobo Fenrir e da deusa Hela. Os Æsir comprenderon que Jörmungandr sería moi perigosa para a humanidade así que foi guindada nas augas que rodean Midgar. A serpe creceu tanto que era capaz de rodear a Terra e agarrar a súa propia cola (ver Uróboros). Durante o Ragnarök morrerá a mans de Thor, non sen antes envelenar ó deus do trono que morrerá instantes despois.\nO checo é unha das linguas eslavas do oeste de Europa, xunto co polaco, eslovaco e o sorabo. Falado por un total duns 12 millóns de persoas, principalmente na República Checa (nas dúas provincias da Bohemia e Moravia e na parte meridional da Silesia) por cerca de 9,5 millóns de persoas. Hai tamén comunidades illadas nos países veciños: en Austria hai unha comunidade de 20.000 falantes en Viena, en Romanía hai seis lugares onde o checo é a lingua propia como resultado dunha inimigración no século XIX, en 2002 eran case 4000, na Voivodina o checo é oficial no concello de Bela Crkva, onde se sitúa a pequena aldea de Češko Selo, na cal a maioría dos seus 46 habitantes son de lingua checa. Existen importantes minorías formadas por inmigrantes en Alemaña, Estados Unidos, Eslovaquia e outros países.\nO checo utiliza o alfabeto latino con sinais diacríticas para a súa escrita. A fonoloxía do checo pode ser difícil para falantes doutras linguas. Por exemplo, algunhas palabras non parecen ter vogais: ztvrdl (endurecido), scvrkl (afondado), blb (bobo), vlk (lobo), e smrt (morte). Hai un exemplo popular disto na frase "strč prst skrz krk" que significa "meter un dedo na túa gorxa".\nAs linguas checa e eslovaca son mutuamente intelixíbeis e próximas na escrita, mais difiren fonética e gramaticalmente. A maioría dos adultos eslovacos e checos son capaces de comprenderse mutuamente sen dificultade, tendo estado en contacto coas dúas linguas por medio da radio e da televisión nacionais, ata a partición de Checoslovaquia no 1993. Aqueles que non viviron esta situación, en particular os máis novos, poden experimentar dificultades de comprensión.\nUn lobishome ou licántropo (en grego: λυκάνθρωπος, lykánthropos: do grego: λύκος, lykos, "lobo", e en grego: ἄνθρωπος, anthrōpos, "humano") é un home que se cre convertido en lobo e se comporta como tal. Os lobishomes son os protagonistas de moitas lendas populares galegas e de fóra.\nEn arquitectura o termo lobo fai referencia a un elemento decorativo formado por un segmento de círculo que se multiplica formando un conxunto ornamental. Estes conxuntos poden ser de 3 arcos (Trilobo), 4 arcos (Cuadrilobo ou Cuadrifolio), ou tamén polilobados cando presentan máis de 4 arcos de círculo.\nA utilización de este elemento en forma de trevo é variada podendo aparecer inscrito nunha circunferencia en óculos propios da arquitectura románica, en rectángulos ou outras formas poligonais. Na arquitectura gótica o seu uso multiplícase e evolucionan utilizándose lóbulos en decoracións con trazaría, revestindo as catedrais, aplicados a gabletes, nos intradorso de arcos, vitrais etc. Tamén no portugués estilo manuelino obsérvase unha ampla aplicación de lobos con 4 follas.\nLupus ou Lobo é unha constelación do hemisferio sur situada entre as constelacións de Centaurus e Scorpius. Atopase entre as patas do escorpión e case unida a centauro. Dende Galicia (incluíndo Europa central) só se pode ve-la parte máis setentrional da constelación, no momento do tránsito polo meridiano, a comezos do verán.\nA seguir recóllese a pegada do lobo na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.\nA orella (do diminutivo latino de auris, auricula) ( pronunciación ) é a parte visible do órgano do sentido do oído, e está formada polo pavillón auricular ou pavillón auditivo externo que, canda o conduto auditivo externo, constitúe o chamado oído externo.\nÉ unha estrutura cartilaxinosa (composta por cartilaxe e pel) que ten como función captar as vibracións sonoras e dirixilas cara ao interior do oído.\nMoitos animais son capaces de mover a vontade o pavillón auricular cara a dirección da que procede o son (por exemplo, os cans). En cambio, a orella humana é moito menos direccional, pois non posuímos este control voluntario sobre a súa orientación.\nNa especie humana, é unha lámina pregada sobre ela mesma en diverso sentidos, oval, cunha grosa extremidade superior, e tendo no seu conxunto aparencia dunha corneta acústica.\nO pavillón ten un esqueleto de cartilaxe elástica que lle permite volver á súa posición normal despois dunha deformación. Cuberto de pel, non existe tecido celular subcutáneo. A parte inferior é o lobo (ou lóbulo) da orella, na que a parte central é adiposa, pouco inervada e ricamente vascularizada.\nPeido de lobo\nOs peidos de lobo, tamén coñecidos coma fungos de sapo e bufos de vella son nomes comúns de varios fungos (basidomicetos) da familia das licoperdáceas de corpo frutífero globoso, abrancazados por fóra e que poden chegar aos 24 cm de diámetro, ao principio cheos dunha gleba branca, maciza (comestíbel) que ao madurecer se transforma nun po pardo formado polas esporas.\nEn inglés coñécense co nome de puffball. Inclúen os xéneros Calvatia, Calbovista e mais Lycoperdon. Todas os falsos peidos de lobo son tóxicos, ademais de xotos e de gusto amargo. Cómpre evitar o xénero Scleroderma, que ten unha gleba purpúrea.\nRefraneiro galego sobre o lobo\nA muller e a loba do máis feo se namora .\nAlégrase o lobo cos couces da ovella.\nAvisade ó lobo e deixade o gando soilo.\nBen parva é a ovella que co lobo se confesa.\nBen se aleda o lobo do que come o zorro .\nBen se alegra o lobo do que come o zorro.\nBen vai a ovella coxa, coma o lobo non a colla.\nBurro de moitos cómeno os lobos.\nCabalo que ha de ir á guerra, nin o come o lobo, nin o malpare a égoa .\nCan que lobos mata, lobos o matan .\nCando co fato anda o dono, nin dá o teo nin vén o lobo.\nCando mata o lobo, mata pra todos.\nCando o lobo non vai polo seu pé, non come do que quer.\nCando o lobo vai roubar, lonxe das casas vaino buscar.\nCando un lobo come a outro, non hai que comer no souto.\nCoa auga en san Xoán xa se revolve o lobo ó can.\nCome o lobo de toda a carne, menos da súa, que a lambe.\nCon un lobo non se mata outro.\nCousa de moitos cómena os lobos.\nCousa de moitos, cousa de lobos.\nDa conta que saca o pegureiro, o lobo / monte sábelle sabe o erro .\nDía da Santa Cruz de maio, o lobo e o corvo nado, e o raposo medio criado .\nDios nos libre da boca do lobo.\nDo contado come o lobo.\nDo lobo, un pelo.\nDo lobo un pelo, e ese no medio do lombo.\nDou ó demo todos, dixo o que araba cos lobos .\nDous lobos a un can, ben o comerán .\nEn abril cátanos no cubil, en maio xa son bo galo, en san Xoán xa lle dou a carreira ó can, en santa Mariña xa vou pola cabritiña, en agosto xa vou co meu pai polo rostro, en Santos xa mato os bois nos campos e en xaneiro xa podo co carneiro.\nEn abril está a loba no cubil, en maio sae co pai ó lado, en san Xoán atrévese co can, en Santa Mariña xa colle a cabritiña, en agosto sae co pai ó rostro.\nEn maio, o lobo e o corvo nado, e o raposo ben empolado.\nEn terra de lobos ouvear coma todos.\nEn xaneiro, sete lobos no carreiro.\nEn xaneiro, sete lobos polo carreiro.\nFaite ovella e comerate o lobo.\nGárdate de home mal barbado e de lobo esfameado .\nLobo famento non ten asento.\nLobo tardeiro non volve baleiro.\nMal lle vai á ovella que co lobo se aconsella.\nMarzo marzán, á noite cara de lobo e a mañán cara de can.\nMentras o can dorme, o lobo mata e come .\nMuda o lobo os dentes, mais non as mentres.\nNa terra dos lobos ouvear coma eles .\nNa terra dos lobos, ouvear coma todos .\nNon come o lobo besta branca.\nNon soilo o lobo come carne crúa.\nNunca o lobo mata ó lobo.\nNunca un lobo come a outro.\nO fillo do lobo lobiño é .\nO fillo do lobo logo adeprende a ouvear .\nO fillo do lobo tira sempre ao monte.\nO lobo e o raposo non son bos compañeiros.\nO lobo famento non pode estar contento.\nO lobo farto de carne, meteuse frade.\nO lobo muda de pelo pero non de condición.\nO lobo non come da carne que quer, senón da que houber.\nO lobo non ve todo o que queda no monte.\nO lobo, onde cría, non é donde fai a matanza.\nO lobo perde do pelo pero das mañas.\nO lobo vello caza á espera.\nO lobo vello de noite oubea.\nO porco que é pró lobo non hai san Antón que o garde .\nO que entre lobos se mete, gandido sai.\nÓ que se fai ovella, cómeno os lobos.\nOnde non ves lobo, cata o lobo.\nOs fillos do lobo, lobos serán.\nOvella de moitos cómena os lobos.\nPalabra, díxolle o lobo á cabra.\nPola Santa Cruz de maio, o lobo e o corvo nado, e o raposo medio criado.\n¿Qué lle importa ó lobo o que come o zorro?\nQuen con lobos anda, oubear deprende.\n¡Quen o collera onde o lobo mata á ovella!\nSanta Cruz de maio, o lobo e o corvo nado, e o raposo medio criado.\nSe marzo marcea non queda can nin ovella, nin pastor coa súa pelexa, nin o can coa súa carranca, nin o lobo coa súa zanca.\nSon lobos dunha camada: se algún non esfola é que mata.\nToda carne come o lobo, agás a súa que a delambe.\nUn bo día de xaneiro é un lobo no quinteiro.\nUn lobo a outro lobo non se comen nin se morden.\nVaca de moitos, cómena os lobos .\nTýr é o Deus do ceo e da guerra e, así mesmo, rei de Asgard. Tamén se lle chama Tyr.\nPerdeu unha man para poder atar o lobo Fenrir e conseguir así salvar os demais deuses. Tras iso, o deus do ceo pasou a ser Odín e o da guerra Tiw.\nVicente Martínez Risco e Agüero, nado en Ourense o 1 de outubro de 1884 e finado na mesma cidade o 30 de abril de 1963, foi un intelectual galego do século XX, membro da xeración Nós e considerado un dos meirandes teóricos do nacionalismo galego.Constitúe unha das figuras máis importantes e complexas da historia da literatura galega. Home procedente dunha familia acomodada, dun gran nivel cultural, contribuíu na literatura galega asentando as bases do nacionalismo galego e renovando a narrativa galega do primeiro terzo do século XX.\nNa mitoloxía nórdica, Víðarr (tamén chamado Vidar, Vithar, Vidarr, e Vitharr) é un dos Æsir, un deus asociado coa vinganza. Víðarr é descrito como un dos fillos de Odín e a Jotun Gríðr. Vinga a morte do seu pai matando ó lobo monstro Fenrir no Ragnarök, un conflito do que é un dos superviventes.


O Cano | V12UD4\nTag Archives: O Cano\nAs Illas Hawaii.- ! Votamos a perder un día !\n12 Mércores Xan 2022\nPosted by v12ud4 in Cartas, Contos, Marítima, narracion, Navegación, náutica, Viaxes\nAmérica, Antípoda, Aquarium, Asia, Caucásicos, Colombia, Cook, Dormatú, Eliberto, Estados Unidos, Fidji, Francia, Grenwich, Hawaii, Honolulú, Honululú, Inglaterra, Juan Qintán, Julio Verne, Kilauea, Kotomahorianos, Mahorí, Marquesas, Melanesios, Nueva Zelanda, O Cano, Oahu, Oriente, Pacífico, Samoa, Sociedad, Tonga, Unión, Villalobos, Xapón, Yokohama\nEstou moi ledo por que coñecín istas afastadas illas de ” Hawaii “. Eu semellaba chegar a uns illotes poboados por xente de cor morea, espidos e vivendo unha vida miserenza, e me atopo con unhas illas moi grandes, con poboación de ” Caucásicos ” e ” Melanesios “, poboando cidades belas, e levando n’elas unha vida semellante a nosa.\nAínda que todas as illas d’este archipélago son de orixe volcánico, n’elas atópanse unha vizosa vexetación.\nO noso veleiro atracou no peirao de ” Honolulú ” na illa de ” Oahu “. Iste perirao é o de maior inportancia de ” Hawaii “, ainda que ista illa na que nos atopamos no é tanto como a propiamente chamada de ” Hawaii “. N’aquela atópanse os máis altos cráteres e teñen unha lagóa de lume, o ” Kilauea ” , que din é único no mundo. Pola noite, o fulgor das rochas líquida e acendida do seu cráte aspalla o seu arredor unha iralidade púrpura que alumea sinistramente coma unha gran queima.\nO hawaiianos teñen gran pola música e polas frores, tamén interesanse pola súa cultura e abondan as biblotecas en todalas partes.\nLogo de ancorar o noso o veleiro no que imos, amenizeime vendo o redor do casco do mesmo as atitudes de moitos nadadores, que ían o fondo do mar a recoller as moedas que a pasaxe do ” Colombia “, ancorado a veira do noso veleiro, lles botaban.\nCon pai pasearamos un anaco de tempo pola cidade. Chamoume a atención ver eiquí moitos autocarros e uns tesos gardians da forza civil, baixo uns grandes quitasoles, regulamentando o transitar dos carros e peóns; como nas cidades do noso país.\nVisitamos o gran ” Aquarium ” afamado por conter numereiras de peixes do ” Pacífico “, de interese polas súas formas extranas, e polas súas cores belísimas e algúns por alumear o axitarse nas augas.\nOs arrededores de ” Honululú ” contan con belas veciñanzas, que dan xeito a unha chea cidade xardín.\nTornamos o veleiro o solpor da tarde, e non pasa moito tempo en escoitar o replique da campá do veleiro, anunciando a nosa vindeira partida.\nMentres saímos da bahía, navengando e dando conta a babor e estribor de numereiros buques, comeza a acenderse, na cidadde, as liñas de puntos das luces das súas rúas.\nAgora, navegamos xa con rumbo direto a ” Yokohama “. Atopámonos a 2000 millas de ” América ” e faltanos por percorrer 3000 máis para chegar o ” Xapón “.\nDinme que empregaremos oito días, sí o tempo é favorábel.\nAsí seña e que Deus nos protexa.\nO Pai ” Eliberto ” cumprindo a súa afabél promesa, contoume varias cousas interesantes refentes a istas illas oceánicas.\nDime que, na contra da opinión que sosteñen os ingleses, de que as illas ” Hawaii ” foron descobertas polo navegante ” Cook “, hachanse documentos que proban que foron españois os seus descobredores: os mariñeiros ” Juan Qintán ” e o xeneral de ” Villalobos “, acadaron ancorar n’istas costas no século XVI, e ” Cook ” chegou a elas moito máis tarde, posto que non o fixo ate 1778. Iste gran explorador do ” Pacífico “, que navegou tamén por outros mares faleceu na illa de ” Hawaii ” en 1779.\nContoume tamén que así como en ” Hawaii ” atópase unha lagóa de lume, en ” Nueva Zelanda ” había outra, chamado en ” Mahorí ” a lingua de aqueles indíxenas ” Kotomahorianos “, que quere decir lagóa quente, na cal podíase navegar sobor dunhas augas máis que tibias. E imaxino que n’elas debe ser moi confortábel sobre todo para os baneiros de inverno.\nIndicame algúns d’istes grupos espalladas por istas inmensidades de auga: só algunhas, porque dise que as hay a milleiras, algunhas se cadra non descobertas ainda e dabondo non exploradas. Iste gran océano é como as estrelas no ceo, atópanse en número incontábel, se tomamos por tales, númereiros illotes de corais que dan xeito mesto os recifes.\nNa ” Polinesia ” son de gran importancia as illas ” Marquesas ” de ” Dormatú ” e da ” Sociedad “, as cales pertencen a ” Francia “: as illas ” Cook “, ” Tonga “, ” Fidji ” e da ” Unión ” que atópanse baixo a soberanía de ” Inglaterra “: as de ” Samoa ” pertencen hoxe os ” Estados Unidos “.\nDime tamén o Pai ” Eliberto ” e o confirma meu pai que, o viaxar de ” Oriente ” a ” Occidente “, como facemos agora nos, seguemos o mesmo rumbo que a ondada de luz que nos manda cara o sol día a día, e que percorre toda a terra constituindo o día; se estivéramos quedos, defrutaríamos de todo o tempo que dura o día, mais como seguemos o mesmo rumbo que a luz resulta que cada día perdemos un pouco d’el. Con a velocidade que levámos desaproveitamos perto d’unha hora o día. Dende a nosa saída de ” San Francisco ” levámos de destaxio, pois de 8 a 9 horas.\nSe fóramos adecontando a viaxe ata dúas voltas completas a terra, o acharnos novamente en ” San Francisco ” haberíamos botado de conta 24 horas.\nPara correxir ista diferencia de tempo, que xa percibiu ” O Cano ” cando por primeira vez que deu a volta o mundo, e que menciona tamén ” Julio Verne ” nunha das súas interesantes novelas de viaxes, estableceuse na actualidade que , o chegar os buques o meridiano 180, que é a ” Antípoda ” do de ” Grenwich ” ( Polo cal se comeza a contar os meridianos ), se o buque vai rumbo ” Asia “, ou seña seguindo o mesmo rumbo que segue sobor da terra a luz do sol, suprimese ou desconta un día. E se vai en direccón a contra, ou seña cara ” América ” repiten ou duplican un mesmo día. Cando a supresión debera recaer en domingo, postérgase xeralmente ata o luns.\nÉ curioso todo él e non deixa de orixinar unha grande impresión.\n– ¡ Perdin un día da miña vida. !\n¡ Teño un día máis sen vivilo. !\nSummer Salt · Driving To Hawaii


anyAbad, Fernando MartinezAbaunza, Geovanny Alexander Achilleos, Achilleas Acosta Corporan, Rosalba Adeli, Hojjat Agila-Palacios, M.V. Alacqua, Stefano Alaejos, J Albelda-Esteban, Beatriz Alier, Marc Allas, R. Almeida, D. P. R.Alonso, Pilar Alonso-Arévalo, Julio Álvarez Navia, Iván Alves, Gustavo Ribeiro Alves, Joaquim Amores, Javier J.Andrés-Sánchez, Santiago Anjos, Victor Aravi, Christiana Arcila-Calderón, Carlos Arcila-Calderón, C Asensio, Manuel Asensio, Lourdes Asensio Gómez, Manuel Astroza, Carlos Atencia, Vanessa Ayago, Antonia DuránAyale-Pérez, Teresa Azaola, Cristina Álvarez, Muro Baldner, Jean-Marie Ballegeer, Anne-Marie Baquero, Jenner Barbosa, E. Barlex, David Barredo, D. Barreto, Daniel Barrientos, A Basilotta, Verónica Bassetto, Clemilton Luis Battistella, Cinzia Bechter, M. Belton, Teresa Berdasco, Y. Berganza, M. R. Berlanga, Adriana Berrocal-Pastor, Celia Bianchi, Silvana Bielba Calvo, Marcos Bisquert, Kylyan MarcBlanco-Herrero, David Blanco-Herrero, D. Blaya Haro, Fernando Bombardieri, Maria Bonilla, A.A.P. Briz-Ponce, Laura Brouns, Francis Bueno Ruiz, Iván Burgos, Daniel Caballero, Isabel Caballero-Gonzalez, Yen-Air Caballero-González, Y. Caballero-González, Yen Cabero, Maria Manuela MoCabezas-González, Marcos Cabezudo, José Antonio MoCabezuelo, F. Cabrero-Fraile, Francisco Javier Cachón, Diego Calderón, Carlos ArcilaCalleja Albiñana, Ana I. Calliari, Felipe Calvo-Álvarez, Isabel Camino Fernández LlamasCampos, Esmeralda Campos Ortuño, Rosalynn A. Carboni, Elisa Carrillo, Olivia Carrión, Gianella Carvaja, F. Carvalho, Lina Casado-Lumbreras, Cristina Casado-Vara, Roberto Casaleiz Fuentes, Alejandra Casamenti, Caterina Casany, María José Casillas, Sonia Caso-López, Alicia Alelí ChaCastro, Manuel Castro Ling, Cynthia Concepción Catalina, Carlos Alberto Celaya, R. Chamoso, Pablo Chamoso, Pablo Cheung, Saul Cienfuegos, Dora Coca, Juan R.Coca, Sanjurjo Colorado-Araujo, D. CConde-González, Miguel Ángel Conejero González, Blanca Consonni, Anna Corchado, Juan M. Corchado, Juan M.Cordero-Brito, Staling Cordon-Garcia, J. A.Cordón-García, José Antonio Corporan, Rosalba AcostaCorrochano, Diego Costa, Ricardo Costa, A. P.Costanzo, Sandra Coutinho, Clara Cozzi, Micaela Cristóbal, Esther PuertasCrivellari, Cinzia Cruz, Cristina Cruz, Mabel CalderínCruz-Benito, Juan Cruz-Cunha, Maria Manuela Curto, Belén da Silva, Armando Malheiro da Silva, Elaine Damian, Ieda Pelógia Martins Dantas, Taisa Rodriguesde la Fuente, Ricardo de la Mano González, Marta De la Prieta, Fernando de Miguel, Andrés Framiñande Miguel Pascual, R. de Miguel Yubero, Victoria de Moraes, Cláudia HerteDe Toni, Alberto F. De Zan, Giovanni del Pozo, Marta MartínDel valle, D. Delgado, Laura Delgado-Altamirano, Jorge Delgado-Sarmiento, Yvan Días-Orueta, Gabriel Díaz-Redondo, Carlos Diez Buberos, Verónica Dobboletta, E. Dobbolleta, Elsa Dodero, Juan Manuel Dom Szkolen i DoradztwaDurán, F. J.Durán Martínez, Ramiro Elferink, Raymond Elizondo, J. Ennser, Karin Estella, Jesús Mª GonçaFadel, Bárbara Falaize, Benoît Faria, B. M.Favaro, Graziella Felgueiras, Manuel C. Fenske, Uta Fernández, Alberto SantamaríFernandez, Ruben Fernández Tijero, M. C. Fernández-Cárdenas, Juan Manuel Fernández-Llamas, Camino Fernández-Luque, Antonia Maria Fernandez-Morales, Katiuska Fernández-Reyes, Rogelio Ferrari, Enzo Ferrari, Enzo Ferreras-Fernández, Tránsito Fidalgo, André Finders, Anton Flores, Débora Francisco Carrera, Francisco José Francisco Jesús Rodríguez SedanoFranco, Marta Franco Martín, Manuel Franco-Martín, Manuel A. Friz, Susanne Frutos Esteban, F.J. Frutos-Esteban, F.J. Fuente, J. Fuentes, Marta Fuertes, Miguel AngelGalán Arribas, Rafael Galanis, Nikolas Gallardo, K. Gallegos, Viviana MedranoGamazo, Adriana Gameiro, Jorge Garcia, Cristiane Luiza Salazar García, Antonio V MartínGarcía, Carmen GonzálezGarcía, María Luisa García, José Antonio CoGarcía, Víctor del RíoGarcía Sanz, Raquel Garcia Zubía, J. García-Bermejo, José RafaelGarcía-Holgado, A. García-Holgado, Alicia García-Llorente, H. J.García-Llorente, H.J. Garcia-Loro, Javier García-Navas, Victor García-Ortiz, Luis García-Peñalvo, Francisco JoséGarcía-Peñalvo, Francisco José García-Retuerta, D. García-Rodríguez, Araceli García-Rodríguez, María-Luisa García-Sánchez, Felicidad García-Valcárcel, Ana García-Valcárcel, Ana Garcia-Valcarcel, A. Garcia-Vinuesa, Antonio Garcia-Zubia, J. Garcia-Zubia, Javier Gasparri, Stefano Gaudin, Philippe Girardi, Ilza Maria TourGlasserman-Morales, L. D.Gomez, Asensio Gómez, Raquel Gómez Isla, José Gómez Redondo, Susana Gómez-Díaz, Raquel Gómez-Llorente, Pablo LuisGonçalves, Vitor Gonçalves, Alejandro GómezGonzales-MIñán, Milagros González, Juan SebastiánGonzález, Kruzkaya OrdóñezGonzález, N. González, L. González, C. S.González, Carina Gonzalez Ispierto, Beatriz González Izard, Santiago González Ortega, Eva González Rodero, Luis González Ruíz, Carlos González Vázquez, Alejandro González, Miguel Ángel CondeGonzález-Arrieta, Angélica González-Briones, Alfonso González-Cabrera, Catalina González-de-Garay, Beatriz González-García, Carmen González-Izard, Santiago González-Pérez, Laura Icela Griffiths, Dai Guerreiro, João De Sousa Guerrero, Zaira Guerrero-Martín, I. Guerrero-Martín, I Gustavsson, Ingvar Gutiérrez, Francisco Javier HerGutiérrez, Sandy A.Hadrysiak, Sylwia Harrer, Andreas Haydn, Terry He, Elena Heikonen, L. Hernández, María José Hernández, G. Hernández, F. Hernández, M. José Hernandez, Unai Hernández, Felipe Hernández García, Sonia Hernández-García, Ángel Hernandez-Jayo, Unai Hernández-Leo, Davinia Hernández-Martín, Azucena Hernández-Ramos, Juan Pablo Hernández-Rodríguez, Jorge Heron, Natalie Herrada Valverde, Gabriel Herrera-García, Esperanza Herrero, Pablo Herrero, B. Herrero, Sonia Herrero Gutiérrez, F. Javier Hierro, Nélida Huilcapi-Collantes, Catalina Humanante-Ramos, Patricio RicardoHumanes, María Luisa HumaHurtado-Mazeyra, Alejandra Husu, J. Hutchison, David Hvithamar, Annika Ibarra Sáiz, María Soledad Igartua, Juan José Iglesias, Ana Illanes, Lorenza Illera, Jorge HolgueraIoannou, Andri Isidro de Pedro, Ana Isabel Istoft, Britt Izard, Santiago GonzálezIzquierdo, V. Jacob, Luis Janeiro, Giselle Janssen, José Jara-Roa, Dunia Jensen, Tim Jerez García, Óscar Jiménez, Elena Jiménez García, E. Jiménez-Gómez, Isidro Johnson, Mark Joo Nagata, Jorge Jorge Bitencourt, Carlos Francisco Juanes, Juan A.Juanes-Méndez, Juan Antonio Kanade, Takeo Kantorski, Gustavo Z.Kapitsaki, Georgia Kittler, Josef Klamma, Ralf Kleinberg, Jon M.Knezic, D. Krawiec, Marek Kreiter, C. Kreiter, Christian Krimbacker, Andrea Kroth, Marcelo L.Kuhn, Bärbel Kulesza, Wlodek Lagos, Enzo Rainiero FLahoz Lorenzo, Paula MaríaLane, Kathleen Lapis, Giovanni Largo Antón, Jesús Leal Jamil, George Ledesma, Mª José SánLee, Steve Leijen, A. Lerro, Frederico Ley, Tobias Lima, Delberis Lima, Natércia Ling, Yang LingLlamas, Camino FernándezLlamas-Terrés, A Llorens-Largo, Faraón Loose, Eloisa BelingLopes, Sérgio Maravilhas López, Maria del Rosario López, Jordi López, Vega López García, Camino López San Segundo, Carmen Lopéz-Lucas, Jesús López-Salinas, J. L. Loro, F. Lozano, F. Luatti, Lorenzo Lucero, Marina Leonor BonLuis, Jacob MacCann-Alfaro, Nancy Magalhães, Soraia PereiraMaier, Martin Mangas-Vega, Almudena Mangas-Vega, Almudena Manzano Del Ama, Judith Marchena, Silmara Marchisio, Susana Marques, Arcelina Marques, Maria Arcelina Martín, Azucena HernándezMartín, Sonia CasillasMartín, Casillas Martín, Jorge Martín, José Luis Martín del Pozo, Marta Martín García, Antonio Victor Martín González, Yolanda Martín Izard, Juan Francisco Martín Pastor, Elena Martín-Campo, Diego Martín-Merino, Manuel Martín-Rodero, Helena Martínez, Cristina FradeMartinez, Fernando Martínez Cardiel, Lizette Martínez-Abad, F. Martínez-Abad, Fernando Martinho, Ricardo Matas, Valero Matsumoto-Royo, Kiomi Mattern, Friedemann Mauro, Anna Mavar-Haramija, Marija Mayol, Enric Meijer, P. Meira, Pablo Meirinhos, Manuel Mena, Juan José Mendes, J. A. Méndez, Juan A. JuanesMendez, J.A. JuanesMéndez, Camilo RuizMendibil, Didier Mercado-Varela, Martín Merchán-Sánchez-Jara, Javier Merendino, Claudio Merlo-Vega, José Antonio Mesnard, Eric Messiou, Kiki Mettouris, Christos Miguélez-González, Elvira-Julieta Milovanovic, Milos Minga-Vallejo, R. E. Minovic, Miroslav Miranda, Isabel Maria Mitchell, John C. Moita, F.G. Da Silva Cordeiro Molina-Mérida, Olga Morales-Morgado, Erla M. Morales-Morgado, Erla MarielaMorales-Morgado, Erla M.Morawski, Jan Moreno, Vidal Moreno López, Lourdes Moreno Mulas, María Antonia Mujika, Katrin MMulas Nieto, Isabel Muñoz, L. Muñoz Martín, P. Muñoz-Rico, María Muñoz-Villareal, Edgar KyamillMuro Álvarez, Antonio Mykowska, Aleksandra Naor, Moni Nardini, Giulia Navarro Pardo, Esperanza Negueruela-Ceballos, Belen Nierstrasz, Oscar Nieto, Javier No-Gutiérrez, Paloma Nuti, Beatrice Nygren, Thomas Oliveira, Vanderli Oliveira-DelMassa, Heloá Cristina Olmos-Miguelánez, Susana Orozco, C. Orozco-Cazco, Gustavo Ortega-Mohedano, Felix Ortoll Espinet, Eva Osuna, Noé MoraOttonicar, Selma Letícia Capinzaiki OutrosOvide, Evaristo Pabrua-Batoon, M. V. Paoletti, Marco Papadopoulos, George Paramá, Anabel Pardo, Nicolás FrancoParedes, Rogel Alfredo MiPatrício, M. R. PAULO, RUI Pavani, Ana Pavezi, Neiva Pazmiño Maji, Rubén Pedaste, M. Pelosi, Sofia Peñalvo, Francisco J. GarcíaPeñalvo, F. J. GarciaPenichet, V. M. R. Pereira, Anabela Pérez Escoda, Nuria Perez Pelaez, María Ester Pérez-Blanco, Jonás S. Pérez-Martínez, Victor Manuel Perez-Postigo, Gerber Perochena González, Paola Persson, Anders Perticone, Miguel A. ReinaPessot, Elena Pester, Andreas Piedra, Lorena Piñeiro-Naval, V. Pinho, I. Pittí Patiño, Kathia Platero Gómez, Marta Pocinho, Ricardo Popp, Susanne Pozzi, I. Pozzo, Maria IsabelPradebon, Daiane R. S.Prats Galino, Alberto Prats-Galino, A. Prats-Galino, Alberto Prats-Galino, Alberto Prieto, Javier Quintas, Eliezer Rajmer, Zuzanna Ramírez, R. Ramírez-Hernández, D. Ramírez-Montoya, María SoledadRamírez-Montoya, María Soledad Ramos, Juan Pablo HernRamos-Alonso, Alberto Ramos-Méndez, Diego Rangan, Pandu Raveri, Massimo Recamán Payo, Adriana Reis, L Reis, L. P.Ribeiro, Fernanda Riegler, Frank Rijo, Rui Rincón-Flores, Elvira G.Riofrio-Calderon, Gioconda Ríos-Hilario, Ana Belén Ríos-Londoño, Fernando Augusto Rivas, A. Rivas, Wiselis Rosanna SeRivas, Alberto Rivas, WR SenaRivera, Diana Rocha, Álvaro Rodero, Luis GonzálezRodrigo-Cano, Daniel Rodríguez, Mercedes DíazRodríguez, Sara Rodríguez-Aragón, Jesús Rodríguez-Arroyo, J. A.Rodríguez-Conde, María José Rodríguez-Contreras, L Rodríguez-de-Dios, I. Rodríguez-González, M. D. Rojas, Hortensia E. CarranzRojas-López, Arturo Romero, Asensio Ropero, C. Rosa, Tatiana CostaRubia Cuestas, Ernesto J. Rubio, Lucía AlcántaraRuisoto, Pablo Ruisoto-Palomera, Pablo Ruiz, Camilo Ruiz, Camilo Ruiz Rube, Iván Said, E. Saint-Martin, Isabelle Salido López, José V. Samaniego-Franco, Jennifer San Segundo, López- Sánchez Prieto, Juan José Sánchez Sánchez, Miguel Elías Sánchez-Gómez, Mª CruzSánchez-Gómez, M. C.Sánchez-Gómez, M. Cruz Sánchez-Holgado, P. Sánchez-Holgado, Patricia Sánchez-Jara, Javier MerchánSánchez-Muñoz, Elena Sánchez-Prieto, José Carlos Sancristobal_Ruiz, Elio Santamaría, Rodrigo Santos, Ana M. Santos, JA Santos, A. M.Sanz Molina, Lidia Sarango-Lapo, C.P. Schlichting, Luís Schober, Paul S. Schulz, John Schumann, Jutta Seabra, Cristina Sedano, Francisco Jesús RodríguezSemiglia, Nury BayasSena-Rivas, Wiselis Seoane-Pardo, Antonio Serate González, Sara Serra-Barragán, L.A. SERRANO, JOÃO Serrano, F. J. Severance, Charles Sharples, Paul Sherlock, David Sierra, Javier Sierra Rodríguez, José Luis Silva, Juarez Simmet, Oliver Sloep, Peter Solis-Benavides, Carmen S.Solís-Mazón, María Soto Pérez, Felipe Sousa, Joao S. Souza, Marcos V. B.Stanek, Mikolaj Steffen, Bernhard Steigleder, Débora GallasSudan, Madhu Szczecińska, Joanna Tabernero Rico, Roberto D. Tejedor-Tejedor, Francisco Javier Temporão, Guilherme Tena-Espinoza-de-los-Monteros, Martin-Adalberto Terzopoulos, Demetri Themistokleous, Sotiris Theodoridou, Katerina Therón-Sánchez, Roberto Tiilikainen, M Tinoco-Giraldo, Harold Tobajas-Gracia, M Toboso-Alonso, Pablo Tonizza, Giulia Toom, A. Toribio-Guzmán, José Miguel Toro Pascua, José C. Torrecilla-Sánchez, Eva María Tôrres, Lisa Torres, Lisa Torrijos Fincias, Patricia Trindade, Bruno Trullenque, S. Turpo-Gebera, Osbaldo Turpo-Gebera, O. Tybusch, Jerônimo S.Tygar, Doug Ugalde, Cecilia Ugalde, Cecilia Ugidos Lozano, María Teresa Universidad de SalamancaValdez-Apolo, María BelénValentim, M. L. P.Vallejo-Casarín, Alma Van den Kerchove, Anna van Oosten, Johanna M.F. Vandoolaeghe, Ludovic Vaquero-Diego, M. Vardi, Moshe Y. Vázquez-Ingelmo, A. Vázquez-Ingelmo, Andrea Veenendaal, Edwin Velasco-Silva, Danny Patricio Venyagamoorthy, Ganesh KumarVerdugo-Castro, S. Verdugo-Castro, Sonia Vicario Molina, Isabel Vicente, Rodrigo SantamaríViegas, Clara Vila, Adrián R. Villamar, Ana Lucía MurVinterek, Monika Vizuete, Javier Vogten, Hubert Vrasidas, Charalambos Waszkiewicz, Elwira Weikum, Gerhard Williams, John Wilson, Scott Wilson, Rowan Wojcieszak, M Yafushi, Cristiana AparecidaYañez-Figueroa, José Antonio Yang, Ling Yarker, Patrick Zangrando, Valentina Zannin, Marcelo Zaphiris, Panayiotis Zembylas, Michalinos Zondergeld, Sara Zúñiga, L. Zutin, D.


O Museo Etnográfico da Limia reabre as súas portas polo Día de Galicia\nO acceso ás instalacións custará dous euros por persoa e haberá descontos especiais para grupos\n25 jul 2021 . Actualizado a las 12:25 h.\nDespois de meses pechado a causa da situación sanitaria provocada polo covid-19, o Museo Etnográfico da Limia está, desde hoxe, novamente operativo. Coincidindo coa celebración do Día de Galicia, as súas portas volverán a estar abertas os sábados e domingos, en horario de 11.30 a 13.30, e de 17.30 a 19.30 horas. A entrada ó museo ten un prezo simbólico de dous euros por persoa.\nO Museo Etnográfico da Limia inaugurouse no ano 1992 na Escola Unitaria de Vilar de Santos, cunha colección de pezas etnográficas recollidas na comarca por un grupo de profesores e alumnos do Instituto de Xinzo de Limia. Tempo despois, o Concello de Vilar de Santos consegue a cesión da Reitoral da parroquia para a súa rehabilitación, decidíndose dedicar este espazo á preservación da Memoria dos Limiaos.\nA restauración da Reitoral, edificio que data do século XVIII e que, no seu momento, pertenceu á Orde de Santiago como hospital de peregrinos, respectou e aproveitou todos os elementos construtivos, a madeira, a pedra, a lareira, o patio, cos que contaba a casa nos seus orixes\nArchivado en: Día de Galicia


Ponte Caldelas advirte a Augas de Galicia da súa intención de tomar medidas legais - Pontevedra Viva\nLuns 4 de Decembro, 2017 ás 16:52 do Luns 4 de Decembro, 2017\nO Concello de Ponte Caldelas dá a voz de alerta sobre a exigua documentación existente sobre os plans da Xunta de Galicia para a execución do trasvase do río Verdugo. Son apenas catro folios e un plano cunha única liña indicando o trazado da tubaxe proposta entre a canle de Laforet en A Roca (Ponte Caldelas) e o enganche na tubaxe da auga de Vigo, en Aranza (Soutomaior), pasando no camiño polo medio dos pobos da Insua e Silvoso.\nO goberno local está "indignado" coa negativa de Augas de Galicia a sentarse a falar co Concello de Ponte Caldelas "nunha mostra de descortesía institucional indigna dun goberno autonómico democrático". Diante desta actitude, o alcalde remitiu este luns unha nova carta ao director de Augas, advertíndolle da posibilidade de atoparse con actuacións legais.\nAdemais, o alcalde Andrés Díaz critica que Augas de Galicia defenda esta obra como de emerxencia "o que permitiría a contratación a dedo e sen licitación" e dubida da legalidade deste procedemento concreto. A memoria remitida indica que a previsión é traballar a turnos de 24 horas para rematala en tres meses, co que, no mellor dos casos, estaría rematada en marzo, ou mesmo en abril ou maio. "Cal é a emerxencia de trasvasar en marzo, abril ou maio, cando xa non fai falta?", pregúntase o alcalde.\n"Queda claro que non hai nin proxecto técnico nin estudo de impacto ambiental"\nA precariedade da memoria existente, "na que queda claro que non hai nin proxecto técnico nin estudo de impacto ambiental", tan só permite concretar que a Xunta de Galicia pretende meter unha tubaxe de 500 milímetros durante 6,675 quilómetros cun bombeo inicial e utilizar a estrada autonómica PO-244 cruzando pola Roca, A Insua e Silvoso, ata entrar en Soutomaior. A tubaxe abandoa a estrada para dividir en dous Aranza, e conectar finalmente no tubo de subministro que une o encoro de Eiras coa estación potabilizadora de Vigo.\nO alcalde de Ponte Caldelas reprocha á Xunta de Galicia que prevea afectar á estrada autonómica PO-244, cunha forte presión residencial, durante case toda a primavera, "causando restricións de tráfico e serias molestias á veciñanza". Máis aínda, "sen facer pública a relación de terreos a expropiar nun concello como Ponte Caldelas no que, precisamente, se nega a facer obras de seguridade viaria noutras estradas autonómicas, como a PO-234".\nOutra "circunstancia paradoxal" é que a tubaxe cruzaría A Insua, afectada por fortes restricións de auga dende hai meses, así como Silvoso. Máis aínda, a canle de Laforet parte dunha antiga canle de rego compartida polos veciños de Silvoso e A Insua, "unha infraestrutura tradicional que podería ser modernizada e utilizada para paliar os problemas de abastecemento que temos nestas zonas do municipio".


NDL India: A novel multiseed nonhierarchical data clustering technique\nA novel multiseed nonhierarchical data clustering technique A novel multiseed nonhierarchical data clustering technique\nAuthor Chaudhuri, D. ♦ Chaudhuri, B. B.\nSubject Keyword Classification term ♦ Minimal Spanning tree ♦ Multiseed clutstering ♦ Pattern Recognition\nJournal IEEE Transactions of Systems Man and Cybernetics\nEnding Page 871


Rawdah_Camisetas Mujer Verano ❤ S~2XL Blusa Mujer Elegante Camisetas Mujer Fiesta Algodón Tops Mujer Fiesta Tunares Tops Mujer Fiesta Camisas Mujer Tallas Grandes: Ropa y accesorios - B07FYCDDJB\niLoveSIA Pantalones Deportivos de Legging de Entrenamiento Capri y Elásticos de Yoga para Mujeres 2paquete Negro B074KDT7RQ\nICEPEAK Mujer Lilja Pantalones Cortos dunkel olivgrun B07BDVVT97\nPantalones Mujeres Tamaño Más Leggings Fitness Pantalones Impresión Escala Sirena Pantalones Yoga Otoño Invierno Corriendo Deportes Rutina Ejercicio Yuxin Verde B077DT13DZ\nOCHENTA Genuino 95% Modal Deportivo Ropa Suave Mujer Yoga ropa bombachos pantalon Blanco B01F1Z1VSI\nInicio Mujer Ropa Blusas y camisas Rawdah_Camisetas Mujer Verano ❤ S~2XL Blusa Mujer Elegante Camisetas Mujer Fiesta Algodón Tops Mujer Fiesta Tunares Tops Mujer Fiesta Camisas Mujer Tallas Grandes Negro B07FYCDDJB\nRawdah_Camisetas Mujer Verano ❤ S~2XL Blusa Mujer Elegante Camisetas Mujer Fiesta Algodón Tops Mujer Fiesta Tunares Tops Mujer Fiesta Camisas Mujer Tallas Grandes Negro B07FYCDDJB\nXL XXL Large Small Medium X-Large XX-Large\nTamaño: S US: 4-6 UK: 6-8 EU: 34 Bust: 90cm / 35.4 "Manga: 41cm / 16.1" Longitud: 68cm / 26.8 "\nTamaño: M US: 6-8 UK: 8-10 EU: 36 Bust: 96cm / 37.8 "Manga: 42cm / 16.5" Longitud: 69cm / 27.2 "\nTamaño: L US: 8-10 UK: 10-12 EU: 38 Bust: 102cm / 40.2 "Manga: 43cm / 16.9" Longitud: 70cm / 27.6 "\nTamaño: XL US: 10-12 UK: 12-14 EU: 40 Bust: 108cm / 42.5 "Manga: 44cm / 17.3" Longitud: 71cm / 28.0 "\nTamaño: 2XL EE. UU .: 12-14 UK: 14-16 EU: 42 Bust: 114cm / 44.9 "Manga: 45cm / 17.7" Longitud: 72cm / 28.3 "\nMatch Mujer Camisa Tartán Franela #B003 2021 Checks#21 B071XNX9S4\nMeaneor Camisa De Gasa Mujer con Cuello V Sólido Colores Manga Larga Elegente Causal Blanco B07CFKVTX6\noodji Collection Mujer Blusa de Viscosa Estampada con Cuello Mao Azul (744af) B01LXR17RZ\nMorwind Jersey Mujer Sudaderas Cortas Patchwork Camisa Amplia a Rayas Sudadera con Capucha Crop Top Deportivo Sueter Manga Larga Camisetas Hoodie Pullover Sweatshirt E B07GWSZHSM\nGoodsatar Mujer Rosa Manga corta Casual Camiseta Mezcla de algodón Cuello en V Chaleco Tops Blusa Negro B073VLRRLD\nZANZEA Mujeres Mangas Cortas Damas Oficina Elegante Blusa Camiseta Casual Abotonada Cuello Abotonado Negro1 B01DF442W4


Carall Bernat - Buceando en Estartit, Spain - Wannadive.net - Atlas mundial de sitios de buceo\nInicio Sitios de buceo Europa Spain Costa Brava Estartit Carall Bernat\nEnglish (Traducir este texto en Español): SE of Meda Petita, after Tascons rocks.\nNombre alternativo Islote Mogote Bernat, Cavall Bernat\nEnglish (Traducir este texto en Español): One of the best dive, cos of the huge groupers that live here. If you don't breath too much, you can try to turn around the Carall Bernat rock, and go to 35-40m and see some pelagic fishs and some rays.\nAutor: Chris Colaboradores (3) ¡Ellos han buceado en este sitio! (52)\nlip 9, 2008\nPodróż: Spain 2010\nOd cze 24, 2010 do lip 6, 2010


Coimbra (Pt), Universidade de Coimbra - Faculdade de Letras 2Granada (Es), Facultad de Teología, de la Compañía de Jesús 2Lisboa (Pt), Biblioteca Nacional de Portugal 2Pamplona (Es), Biblioteca General de Navarra 2Aix-en-Provence (Fr), Bibliothèque Méjanes 1Autun (Fr), Bibliothèque municipale 1Azpeitia (Es), Santuario de Loyola 1Barcelona (Es), Biblioteca de Cataluña 1Barcelona (Es), Universidad de Barcelona, Biblioteca General 1Benicasim / Benicàssim (Es), Convento de PP. Carmelitas Descalzos del Desierto de las Palmas 1Burgos (Es), Archivo Silveriano 1Cagliari (It), Biblioteca universitaria 1Cassino (It), Biblioteca statale del monumento nazionale di Montecassino 1Chipiona (Es), Santuario de Nuestra Señora de Regla 1Cuenca (Es), Seminario Mayor o Conciliar de San Julián 1Elvas (Pt), Biblioteca Municipal 1Genova (It), Biblioteca universitaria 1Granada (Es), Biblioteca Arzobispal de Granada 1Granada (Es), Universidad de Granada, Facultad de Derecho, Departamento de Historia del Derecho 1Leipzig (De), Universitätsbibliothek 1León (Es), Monasterio de Santa María de Carbajal 1Lisboa (Pt), Academia das Ciências 1Lisboa (Pt), Biblioteca Universitária João Paulo II 1Lisboa (Pt), Biblioteca da Ajuda 1Lisboa (Pt), Biblioteca de Santa Casa de Misericordia 1Lucera (It), Biblioteca comunale Ruggero Bonghi 1Lyon (Fr), Bibliothèque municipale 1Madrid (Es), Biblioteca Nacional 1Madrid (Es), Seminario Conciliar 1Mahón / Maó (Es), Biblioteca Pública del Estado 1Murcia (Es), Biblioteca de la Provincia Franciscana de Cartagena 1Napoli (It), Biblioteca Nazionale Vittorio Emmanuele III 1Oxford (UK), Christ Church Library 1Oñati (Es), Sanctuario de Aránzazu (PP. Franciscanos) 1Pamplona (Es), Biblioteca Central de Capuchinos. Provincia de Navarra, Cantabria y Aragón 1Paris (Fr), Bibliothèque nationale de France 1Private Collection 1Puebla (Mx), Biblioteca Histórica José María la Fragua 1Roma (It), Biblioteca Casanatense 1Roma (It), Biblioteca Vallicelliana 1Roma (It), Biblioteca universitaria Alessandrina 1Segovia (Es), Monasterio de Santo Domingo el Real 1Segovia (Es), Seminario Diocesano 1Sevilla (Es), Santuario de Nuestra Señora de Loreto 1Sevilla (Es), Universidad de Sevilla 1Soria (Es), Archivo Histórico Provincial 1Spoleto (It), Biblioteca comunale Giosuè Carducci 1Toledo (Es), Biblioteca de Castilla-La Mancha / Biblioteca Pública del Estado 1Versailles (Fr), Bibliothèque municipale 1Vila Real (Pt), Casa de Mateus 1Villafranca del Bierzo (Es), Monasterio de Nuestra Señora de la Anunciada 1Zaragoza (Es), Colegio de los Padres Escolapios, Biblioteca 1Zaragoza (Es), Seminario Conciliar o Metropolitano 1\n*:* Remove constraint *:* > Lisbon Remove constraint subject_geo_facet:Lisbon Topic > Religious Remove constraint subject_topic_facet:Religious > Pamplona (Es), Biblioteca General de Navarra Remove constraint repository_facet:Pamplona (Es), Biblioteca General de Navarra > Granada (Es), Facultad de Teología, de la Compañía de Jesús Remove constraint repository_facet:Granada (Es), Facultad de Teología, de la Compañía de Jesús > Coimbra (Pt), Universidade de Coimbra - Faculdade de Letras Remove constraint repository_facet:Coimbra (Pt), Universidade de Coimbra - Faculdade de Letras


Falece un operario en Ribadavia ao caer dunha carretilla por unha posible indisposición | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 12/08/2021 09:38\nUn operario morreu esta tarde en Ribadavia despois de caer da carretilla que manexaba tras sufrir unha posible indisposición. Os feitos sucederon no lugar de San Cristovo, minutos antes das 18:30 horas, momento en que outro compañeiro contactou co 112 Galicia para alertar do ocorrido. Acto seguido, a central de Emerxencias solicitou a intervención do persoal do 061, que mobilizou un helicóptero medicalizado para atender ao traballador. Tamén se informou a Policía Local, a Garda Civil e do GES de Ribadavia. A pesar dos esforzos do persoal médico, os sanitarios nada puideron facer por salvarlle a vida.


SONRISAS Y MANDILONES: ESTAMOS TODOS?...\nFinalizado o período de adaptación, a partir do martes desta semana xa acudimos ao cole en horario normal: 5 horas que nos serviron para introducirnos na aprendizaxe das normas, hábitos e rutinas que rexerán a vida na aula ao longo do curso.\nO tempo en Educación Infantil, concíbese baixo un criterio de globalidade e integridade que combina tempos de actividade con períodos de descanso e actividades individuais con relacións de grupo; de feito, nesta etapa educativa é inconcebible o termo horario tal e como se plantexa en Educación Primaria.\nDeste xeito, a posta en práctica dunhas rutinas, axúdanos a coñecer o contorno que nos rodea, superando os nosos medos e temores ao descoñecido, dándonos a oportunidade de anticiparnos ao que vai ocorrer despois e proporcionándonos a seguridade, tranquilidade e confianza necesarias para unha correcta adaptación e estancia na escola.\nComezamos a xornada escolar co MOMENTO DE ENTRADA na aula que vivimos cada vez de maneira máis positiva, xa que no cole dos maiores está prohibido chorar.\nQuitamos as chaquetas, colgámolas nas nosas perchas e intentamos poñer o mandilón co truco que nos ensinou o profe: “un brazo, outro brazo, e... a voar!” prestando especial atención no correcto abrochado dos botóns: “cada botonciño, no seu furadiño”. Uff, parece moi doado, non si?, pero tan só temos 3 anos e convírtese en toda unha odisea, pero alomenos temos que intentalo... sempre!\nSeguidamente, e co mandilón posto e máis ou menos abrochado, sentámonos na liña máxica, unha liña na que o cú sempre nos queda pegado e na que temos que estar cos ollos e orellas abertas, e a boca?... pechada!. Non se pode falar para dar comezo á ASEMBLEA e con ela o ritual dos bos días, o saúdo aos compañerios e ao profe e á elección do súper-encargado de cada día, un neno que cada día se convertirá no protagonista da asemblea matinal.\nO súper-encargado revisará no panel do cole que neno ou nena falta, constatará o tempo atmosférico no panel do coello espacial e iniciarase na escribura do seu nome a partir dun modelo.\nAdemais, tamén ten encomendada a función de ser o maquinista do tren cando saimos na fila e o encargado de designar o maquinista da fila dos nenos e nenas de comedor.\nPosteriormente, falamos acerca das actividades que levaremos a cabo durante a xornada, facendo un recordatorio do que fixemos onte e prestando atención a aspectos relacionados coa lecto-escritura e a lóxica-matemática: revisamos no noso mandilón que letras temos no noso nome, escribimos o nome dos alumnos que faltan ou palabras significativas do centro de interese que estamos traballando, contamos cantos compañeiros faltan, cantos son nenos, cantas son nenas, …\nEste momento, ademais de dar inicio e final á xornada escolar, constituirá por si mesmo un elemento motivador para o desenvolvemento da linguaxe oral, xa que aproveitamos para facer partícipe ao profe dos nosos pequenos-grandes problemas.\nLogo da asemblea, desenvolvemos as ACTIVIDADES DE APRENDIZAXE, -despaciño, sen présa e traballando como maiores-, para antes do recreo, reservar un tempo para repoñer forzas co momento da MERENDA.\nVedes que durante a mañá non paramos, pero aínda queda o máis divertido, o xogo libre ou dirixido nos RINCÓNS.\nXa vos contamos que durante os primeiros días de clase, o profe ensinounos algúns dos xogos e xoguetes cos que disfrutaremos ao longo do curso; pois a partir desta semana, e xa distribuidos en equipos, cada día temos asignado un rincón: xogo simbólico, biblioteca, expresión plástica e lóxica-matemática, disfrutando ao longo da semana dos 4 rincóns establecidos na nosa aula.\nAdemais de todo isto, durante esta semana traballamos o conto de Os tres porquiños (Edit. OQO). A súa utilización na aula, serviunos para crear un clima de diversión e festa que resultou moi grato e estimulador para a aprendizaxe; pasámolo requete-ben recreando e dramatizando a historia: auuuuh!!!\nQue?, que nos dicides da nosa primeira semana no cole dos maiores?... Pois a seguinte semana virá cargada de máis sorpresas e novidades, así que seguide moi atentos ao noso blogue. Contamos convosco, familias?...


Edy pinturas e artes: 20%OFF para aproveitar agora!\n20%OFF para aproveitar agora!\nRegulamento da promoção "Boxing Day"\n*o desconto será confirmado na sacola de compras // somente online // Marcas não participantes: Carolina Herrera, Paco Rabanne, Nina Ricci, Thierry Mugler, Valentino, Prada, Dior, Givenchy, Kenzo, Lancôme, Giorgio Armani, Ralph Lauren e Yves Saint Laurent // promoção válida até as 9 AM do dia 27.12.2016 ou enquanto durarem os estoques // para maiores dúvidas por favor consultar o Perguntas Frequentes\nA Sephora respeita a sua privacidade e é contra o spam na rede.


A saúde social será o tema central da XXXIV Semana Galega de Filosofía - Pontevedra Viva\nPresentación da XXXIV Semana Galega de Filosofía\nMércores 15 de Marzo, 2017 ás 14:50 do Mércores 15 de Marzo, 2017\nO Teatro Principal de Pontevedra acollerá a XXXIV edición da Semana Galega de Filosofía do 17 ao 21 de abril. Así o adiantaban na mañá deste mércores 15 no Concello o alcalde de Pontevedra Miguel Anxo Fernández Lores e dous membros da directiva da Aula Castelao de Filosofía, e organizadores do evento, a presidenta Ana Regueira e Montse Bragado.\nO alcalde destacou o esforzo que facían os organizadores por buscar cada ano temas de actualidade e interese e felicitou o seu bo labor, que converte a localidade pontevedresa en todo un referente de filosofía durante o transcurso desa semana tanto a nivel autonómico como estatal.\nA presidenta da Aula Castelao de Filosofía, Ana Regueira, adiantou con respecto á elección de Filosofía e Saúde como eixo central da edición deste ano, que se adoita falar de saúde física e de saúde psicolóxica ou emocional, pero case nunca de saúde social.\nSegundo a presidenta estamos chegando a un punto no que o principal problema da civilización na que vivimos é un problema de saúde en todos os niveis."Vivimos nunha sociedade enferma", que se revela, como puxo por exemplo, na forma de tratarnos entre nós e de relacionarnos. Ou no caso de que releguemos ao 25% da poboación que son os nosos maiores a non ser nada, deixando así de valorar a idade como mecanismo de ensinanza\nCren que é necesario apostar por unha sociedade máis saudable. Pero para iso, continuaba, é necesario saber que é a saúde, e por que aparecen as enfermidades. "Non no sentido médico, obviamente, porque nós non somos médicos", precisaba Ana Regueira. Pero si que é preciso segundo ela reflexionar e preguntarnos se realmente podemos considerarnos persoas sans cando, por poñer un caso, a única forma para unha persoa de curar as súas frustracións é ir de compras.\nRespecto dos conferenciantes, adiantaron que a inauguración a vai facer o filósofo José Luís Pardo, cun relatorio que se titula "Que é a saúde?", e contarán entre outros con José Antonio Seoane, presidente do comité de bioética de Galicia, e profesor de filosofía do dereito na Universidade da Coruña, que falará da saúde pero enfocada á autonomía, a discapacidade e a xustiza, e tamén con Nines Maestro, unha dos máximos expoñentes pola loita dunha sanidade pública digna en Madrid, que tratará a saúde e o capitalismo.\nComeza unha "Semana" para liquidar inquietudes políticas\nPor Carolina Buceta Resurrección | Luns 28 de Marzo, 2016\nA ex portavoz de Bildu no Parlamento vasco, Laura Mintegui, pecha a Semana de Filosofía\n"Filosofía e Política" debaterase na XXXIII Semana Galega de Filosofía


Sopa de brócoli e aguacate keto - Confetissimo - blog das mulleres\nEsta sopa de brócoli é unha versión máis lixeira da sopa ceto perfecta para un menú de verán. Para preparar esta sopa, necesitarás delicado queixo crema, aguacate, cebola e algunhas especias. A vantaxe da receita é que os ingredientes pódense substituír ao gusto. Por exemplo, no canto de cebola, use cebolas verdes frescas e, en vez de queixo brando, use nata pesada ou queixo duro que se disolva ben. O queixo cheddar úsase a miúdo para tales sopas. Os condimentos tamén se poden eliminar e engadir ao teu gusto.\nEsta receita recolle a cantidade de ingredientes necesarios para facer dúas porcións de sopa ou unha porción dobre.\nReceita de sopa de keto\nIngredientes para porcións 2:\n600 gr brócoli fresco ou conxelado.\n1 pcs. cebola bulbosa.\n1 pcs. aguacate\n200 gr Crema de queixo.\n2-3 beliscos sal.\n1-2 beliscos pementa.\n1 unha pitada cilantro\n12 cda Herbas italianas.\nLavar o repolo de brócoli, dividilo en inflorescencias e cortar os tallos en anacos grandes. Coloque o repolo nunha pota, bote sobre auga limpa para que a auga cubra completamente a verdura. Cocer o brócoli cuberto durante 2-3 minutos a lume baixo.\nEngade a cebola ben picada á pota e cociña 2-3 minutos máis.\nPela o aguacate, separa a polpa da pedra.\nCando a cebola e o brócoli estean listos, engade ao cazo a crema de queixo e a polpa de aguacate.\nMestura a sopa cunha batidora.\nEngadir temperado e sal. Mestura. Faga ferver a sopa para darlle sabor ao temperado.\nDespeje a sopa en cuncas e sérvaa morna.\nPeso da porción: 400 g.\nCalorías - 675.\nGraxa total 51g - 79% requirimento diario *.\nCarbohidratos totais 28 g - 10% requirimento diario *.\nProteína 29g - 58% requirimento diario *.\nRecomendámosche que lea: Dieta de desintoxicación durante 10 días\nSopa ceto de coliflor\nA coliflor é unha das verduras máis demandadas para a dieta ceto. Como todos


O escritor Marcos Calveiro da o pistoletazo de saída ás Festas de San Roque 19\nAs festas patronais de San Roque arrancan mañá, mércores 14 de agosto, coa lectura do tradicional pregón. Este ano oficiará como pregoeiro o escritos vilagarcián, Marcos Calveiro, autor do exitoso "O xardineiro dos ingleses", obra ambientada na Vilagarcía de principios de século. O programa desta primeira xornada festiva complétase coa Ofrenda Floral a San Roque, o concerto de Los Duendes, as sesións de chillout de "As 9 na praia". E na sala Rivas Briones continúa a exposición do 75 aniversario de Fundiciones Rey.\nMÉRCORES 14 AGOSTO\n10:00 - Barrio de San Roque\nPasacalles San Roquiño O Pequeno\nGrupo de Gaitas Nos de Sobradelo\nEscritor vilagarciano. Autor do libro “O Xardiñeiro dos ingleses” (Editorial Galaxia), co que gañou o premio García Barros 2017.\nSerá traducido simultaneamente en lingua de signos\n21:00 - Praza de España\nOfrenda Floral ao santo\nAgrupacións sociais, culturais e musicais participarán nun desfile que culminará diante da igrexa parroquial onde farán a súa ofrenda floral ao patrón. Saída dende o Concello, Avda. Xoan Carlos I, Xardíns de Ravella, Rúa Ramón e Cajal, Praza de Galicia, Rúa Castelao, Rúa Xeneral Pardiñas, Rúa Covadonga, Praza de España.\n22:00 - Salón de actos do Auditorio\nXira despedida dos escenarios de este mítico grupo local. 50 anos facendo música nos mellores eventos por todo o mundo e acompañando aos máis célebres artistas do momento (Julio Iglesias, Raphael, Peret, Concha M. Piquer, Ana Kiro, María do Ceo, Voces Amigas, los 3 Sudamericanos…).