AQUÍ HAI DRAGÓNS by maría marco - Issuu\nAQUÍ HAI DRAGÓNS\np. − 1\np. − 2\np. âˆ’ 3\nDirección editorial María Marco Covelo Textos Federico López Silvestre María Marco Covelo Traduccións Nerea de Oliveira Revisión textos Departamento de Lingua, Concello de Santiago © deseño Catarina Dantas, seleccionada na modalidade de comunicación gráfica © imaxes Joan Morera Arbones El proxecto [sic] de Joan Morera Arbones comisariado por María Marco Covelo foi seleccionado na primeira convocatoria de apoio a Creacción en Artes Visuais na modalidade de comisariado para a Zona “C” (Concello de Santiago de Compostela).\nfacebook.com/CompostelaCapitalCultural @CCultura | catarinadantas.com\nAQUÍ HAI\tDRAGÓNS\nFAMILIAR E OCASIONAL Federico L. Silvestre\nAínda que [sic.] vexa a luz agora, Joan Morera leva anos dándolle voltas a estas ideas e nalgún lugar tratou de cercar o problema coa perífrase «fotografía ocasional». Coméntoo porque me dá a impresión de que non hai mellor modo de achegarse á súa obra que demorándose na dobre acepción de semellante expresión así como no que finalmente emerxe da súa interpretación.\nSobre a post-paisaxe → Como as palabras indican, a «fotografía ocasional» é ese tipo de fotografía feita por xente corrente e non polo artista ou o profesional. No pasado, tal fotografía foi a consecuencia dun cambio na industria que fixo posible un novo universo visual. De tal xeito que a súa mesma posibilidade xurdiu no momento en que algúns fabricantes conseguiron alixeirar e abaratar as cámaras. A cuestión carecería aquí de valor se ese universo cotián e ata banal non atraese desde hai tempo a mirada curiosa dos artistas. Efectivamente, ao botar man de fotografías realizadas ocasionalmente pola súa familia, o proxecto de Morera encaixa co que a crítica especializada denomina «apropiacionismo». Lembremos que con este termo se adoita facer referencia a ese conxunto de prácticas que comezarían a explorar Duchamp e os dadaístas, pero que sobre todo coincidirían con Warhol e a posmodernidade1 . Botando pola borda toda énfase na orixinalidade e na pericia, xorde esa tendencia asociada á reprodución técnica e aos medios de masas. Nunca se subliñará suficientemente o papel fundamental de semellante xiro na arte e a literatura contemporáneas. En todo caso, tamén convén lembrar que foi polo apropiacionismo que en paralelo emerxeu esa «post-paisaxe» que tanto interesa ao noso protagonista.\n1 V. Juan Martín Prada: La apropiación posmoderna. Arte, práctica apropiacionista y teoría de la posmodernidad, Madrid, Fundamentos, 2001.\np. − 7\nAta onde eu chego, a «post-paisaxe» é un concepto que se utilizou en varios sentidos. Por unha banda, usouse para falar do mundo arrasado. Nesta dirección, para empezar, chamouse «post-paisaxe» o desértico en xeral ou a iso que quedaría despois dunha grande hecatombe, pero, tamén, o que queda tras a fin da paisaxe tradicional. “Non nos debemos sorprender” –exclama Regis Debray2– se mañá “un mundo sen campesiños” se convertese nun “mundo sen arte”. Por outra banda, manexouse a expresión para remitir non xa ao mundo físico arrasado ou sinxelamente cambiado. En primeiro lugar, a «post-paisaxe» remitiría á fin dese paradigma artístico da Idade Moderna, o xénero paisaxístico, incapaz de expresar algo novo e verdadeiro tras a chegada das vangardas. E, en segundo lugar e por pura deriva, a expresión tamén serviría para facer referencia á crise dun xénero pictórico metropolitano que se encargou de retratar de certo modo as paisaxes das colonias fronte ás que se alzaron os estudos postcoloniais3. Por fin, convén lembrar que tamén se usou o termo para remitir a unha especie de axuste estrutural segundo o cal a transformación da paisaxe física e real a imaxe e semellanza da paisaxe representada debería agora obrigarnos a falar de «post-cidades» e de «post-paisaxes». De feito, non só se trata de que vexamos o mundo a través dos códigos, conceptos ou imaxes, é que a propia superficie planetaria sería colonizada e convertida en tales representacións codificadas que falan de paisaxes sen lograr satisfacer a nosa sede de paisaxes4 .\nV. Regis Debray: «La geografía del arte» en Vida y muerte de la imagen. Historia de la mirada de Occidente, Barcelona, Ed. Paidós, 1994, p. 171 –1a ed. en francés, 1991–. Debray fala xa do après-paysage pero para definir a súa teoría en termos culturais segue a Alain Roger, p. 162, a Anne Cauquelin, p. 164, e a Augustin Berque p. 169. De feito, Berque exporá algo parecido no seu El pensamiento paisajero (Madrid, Biblioteca Nueva, 2009) cando afirme que, curiosamente, é agora que perdemos os vínculos tradicionais\np. − 8\ncoa paisaxe que se desenvolveu a teoría da paisaxe. Mentres, a «post-paisaxe» como termo para referirse á paisaxe tras unha hecatombe xa é usado por Pedro Salinas nas súas Cartas de viaje, 1912-1951, Valencia, Pretextos, 1996, p. 109. 3 O citado Debray usa xa o termo en referencia á crise do xénero. Pero, para o tránsito do colonialismo paisaxeiro ao post-colonialismo post-paisaxeiro, véxase a investigación do artista australiano Jonathan Kimberley titulada: «Postlandscape» en Country Unwrapping Landscape, Perth, University of Western\nEn relación co último, varios fenómenos xogaron un papel importante no desenvolvemento da iconosfera «post-paisaxeira». Entre eles, non só a democratización duns aparellos que converteron calquera amateur nun potencial artista, senón, en paralelo, a divulgación de certos códigos formais estereotipados. Agora ben, se miles de cámaras a diario se ocupan de captar todo o que vemos, é ata normal que algúns artistas deran por coquetear con iso. Morera, coas fotos da súa avoa, non só entronca con esta tendencia, senón que se suma a unhas prácticas que se están estendendo entre bastantes «paisaxistas galegos». Por exemplo, a considerada mellor película da historia do noso cine, a xenial Vikingland (2011) de Xurxo Chirro, demostra mellor que mil palabras as posibilidades do método partindo dunhas cintas de vídeo gravadas por un mariñeiro. Do mesmo xeito, Herbello e Sendón optan por incorporar a Mil ríos (2011-2014) as fotografías dun espontáneo realizadas coa súa cámara-teléfono. Incluso as referencias do grupo de arquitectos Ergosfera á paisaxe de Compostela en Zona Temporalmente Controlada (2013) proceden das cámaras de seguridade das tendas. E, ¿que fará Diego Vites en Fukushima Ostranenie (2015) senón botar man dun repertorio de imaxes catastróficas sacadas dos medios? Evidentemente, Morera non remite nin á «post-paisaxe» conformada polos medios nin á «post-paisaxe» dos sistemas de seguridade. Sexa como for, non elixe as fotografías ocasionais da súa avoa por casualidade. A imaxe captada por un non profesional está codificada até nos seus aspectos máis insospeitados. Non se trata só de que se repitan poses e escenarios estereotipados, é que se remite a unha especie de tradición colectiva ou acordo tácito. Agora ben, é precisamente por ese nunca ocultado e máis ben cousificado studium que emerxe entre pregues a máis desarmante honestidade.\nAustralia, 2010 –tese de doutoramento-. Para a crise histórica do xénero a causa do novo contexto político e artístico, véxase, de W. J. T. Mitchell: Landscape and Power, Chicago, University of Chicago Press, 2002, p. 5, onde se sostén que o «landscape is an exhausted medium, non longer viable as a mode of artistic expression». 4 V. Patrick Shanahan: Esperantis. Theorising the Post-Landscape, London, Royal College of Art, 2001 –tese de doutoramento-. Shanahan segue dalgún modo a formulación que, en termos máis xerais, inaugurou Martin Heidegger en «La época de la imagen del mundo», Caminos\nde bosque, Madrid, Alianza, 2010, pp. 63 y ss..Posteriormente, popularizaría estas ideas Jean Baudrillard na súa Cultura y simulacro, Barcelona, Kairós, 1978. Shanahan, do mesmo xeito que estes pensadores, insiste nun tipo de abstracción fotográfica que é, ao tempo, simulacro, e en Cornwall. A postLandscape Project e en Persoal Geography / Private Landscape introduce os tópicos da paisaxe turística, a urbanalización e o final da historia por intervención do pastiche.\np. − 9\nOutra acepción para a ocasión → E é que o modo de Morera de apelar á «fotografía ocasional» non só ten que ver co contexto «post-paisaxeiro». Digamos que son diversas as intencións que levan os artistas a apropiárense das imaxes doutros. Cando Peter Piller se mergulla no arquivo fotográfico dunha inmobiliaria buscando material inédito para as súas Casas dormentes (2004) aspira a captar o «inintencionado» ou o sinxelamente desprazado. E cando Sendón introduce as fotos do «artista convidado» en Mil ríos só fai unha chiscadela ao xogo de azares do destino. En cambio, Morera parece demorarse noutras teimas. Movido por esas obsesións que nos levaban a explorar de nenos os álbums familiares buscando entender un pasado que, unha e outra vez, nos parecía máxico e sen dúbida aurático –próximo á vez que afastado–, movido tamén por esa empatía que nos levaba a sentir as morriñas dos seres queridos como propias, Morera abalánzase sobre un arsenal de recordos que, unha e outra vez, dilaceran o noso espírito. É neste sentido que o seu uso da «fotografía ocasional» transcende o apropiacionismo e nos coloca nun rexistro emotivo que lembra un pouco o de Xurxo Chirro. A respecto diso convén apuntar que ocasional procede de ocasión, que vén do latín occasio, relacionado á súa vez con occasum, que deriva de occido, que quere dicir caer, sucumbir e, metaforicamente, morrer. Efectivamente, o ocasional é o eventual oposto ao permanente. O ocasional é o pasaxeiro que vemos pasar, como pasaxeiro é todo o que tendemos a fotografar. Xa hai décadas que numerosos autores subliñan o papel fetichista, case sacro, dos álbums fotográficos familiares5. E alguén engadiu que quizais se deba a que a fotografía conserva o que perece e a que grazas a ela «entramos na morte». En todo caso, sería un erro considerala como un monumento de pedra nado para ser visto en futuras épocas. Ao contrario, a fotografía de álbum «non crea eternidade como a arte»6, porque, aínda que embalsame o tempo, utiliza un soporte precario. Pode dicirse que, ao amarelar, se converte en palpable síntoma da nosa vida fráxil. Fráxil é a súa memoria, como caduca é a nosa carne, por iso é polo que alguén dixo que «unha fotografía é á vez unha pseudopresenza e un signo de ausencia»7 . Agora ben, será Roland Barthes o que, fiando máis fino, se pregunte sutilmente: «¿Que é o que vai abolirse con esa foto que amarela, se descolora, se borra, e que será botada un día ao lixo, se non por min mesmo –son demasiado supersticioso para iso–, polo menos á miña morte? Non tan só a «vida» (isto estivo vivo, foi posto vivo ante o obxectivo), senón tamén, ás veces, ¿como dicilo?, o amor»8. Efectivamente, se Morera non exhumara estas imaxes, cando el faltase, ¿quen podería dar testemuño desas febras finas que converten a nosa relación cos lugares en algo máis que unha panorámica? Ás veces, paseando polos rastros,\np. − 10\natopamos caixóns enteiros de vellas fotografías familiares. O noso estupor ante tales desafiuzamentos non se fai esperar: «se todo isto está aquí –preguntamos–, ¿é que toda esta xente xa non lle importa a ninguén?». E, do mesmo xeito: «Se esa rúa desaparecida está aquí, ¿é que xa non significa nada?». Fronte a tal abandono, o proxecto de Morera é unha homenaxe, un intento de recoller esas presenzas que precisamente se ocultan se un se demora na trampa da «post-paisaxe». Neste sentido, non cabe dúbida que se trata de técnicas apropiacionistas e de paisaxes estereotipadas, pero que permiten albiscar algo que se agocha.\nV. Philippe Dubois: «El acto fotográfico. Pragmática del índex y efectos de ausencia» en El acto fotográfico, Barcelona, Paidós, 1986, p. 75. 6 V. André Bazin: «Ontología de la imagen fotográfica» en ¿Qué es el cine?, Barcelona, 5\nRialp, 1990, pp. 23-31. V. Susan Sontag: Sobre la fotografía, México, Alfaguara, 2006, p. 33. 8 V. Roland Barthes: La cámara lúcida, Barcelona, Paidós, 2009, p. 106. 7\np. − 11\nO paradoxo do verdadeiro simulacro → Recapitulemos. Por unha banda, a obra de Morera utiliza esa «fotografía ocasional» que remite ao grande universo visual no que vivimos. Esta opción permite que o artista se cuestione o seu papel de «facedor» e troque a énfase na fabricación pola énfase nova na recolección. Precisamente esa recolectora deriva é a que explica que algúns críticos consideren a nosa época como a da «post-paisaxe», unha era de simulacros e bucles na que xa non habería paisaxes, senón citas de paisaxes que remiten a imaxes de paisaxes que… As fotografías estereotipadas de emigrantes en enclaves convertidos en clixé poderían ilustrar tales procesos sen necesidade de que ningún artista-recolector entrase en xogo. Pero se aparece ese artista e decide volver utilizar as ditas imaxes, sen dúbida, resultará apropiado falar de «post-paisaxe». Agora ben, doutra banda, a «fotografía ocasional» de Morera tamén é ocasional porque remite a esa ocasión que é sempre recordo de ocaso, do que pasa, do que queda atrás. Aínda que con códigos estereotipados, a súa avoa retorna con nostalxia aos lugares do seu pasado. Neste sentido, asume plenamente o sentimento benxaminiano de fraxilidade do pasado, que «pasa subitamente» e que só cabe reter «como imaxe que relampaguea»9. Ocorre que, como outro filósofo apuntou, se podemos definir o real non é apelando á verdade, senón a iso singular10. O real é o singular que pasa, o absolutamente único e carente de dobre. Iso único e carente de dobre é o mundo que flúe por baixo dos simulacros. Os simulacros tamén son aparencias, pero que remiten a códigos e tenden a reafirmarnos. Ao contrario, na vivencia do real temos sempre a impresión de que algo se torna ausencia, funcionando a foto do querido como punzante recordo de semellante experiencia. Así, o paradoxal da obra de Morera procede dese solapamento, o solapamento da fotografía ocasional como exemplo do universo «post-paisaxeiro» e o ocaso como memoria do recordo pasaxeiro. De feito, é tal superposición a que converte o estereotipado nunha especie de «simulacro verdadeiro», como se o que non se ve empezase a suplir o que se ve, como se o profundo comezase a asomar baixo a súa pel.\nV. Walter Benjamin: «Sobre el Concepto de Historia» en Obras. Libro I. Volumen 2, Madrid, Abada, 2008, p. 307.\np. − 12\nV. Clément Rosset: El objeto singular, Madrid, Sexto Piso, 2007, pp. 43-44.\np. âˆ’ 13\np. − 14\np. âˆ’ 15\n“Ver e viaxar son inseparables: voyeur e voyageur, revelando que non solo sight (vista) e site (lugar), senón tamén motion (movemento) e emotion (emoción), están irrevogablemente xuntos”. BRUNO, Giulana. (2006). Atlante delle emozioni. In viaggio tra arte, architettura e cinema. Milano: Bruno Mondadori.\np. − 16\n«Pasaríame toda a miña vida preguntándome pola función do recordo, que non é o contrario do esquecemento, senón mais ben o seu outro lado. Non lembramos, reescribimos a memoria como se reescribe a historia» MARKER, Chris. (1983). Sans Soleil. Francia: Argos Films.\np. − 17\n[Capítulo I1. (Re)ler a historia]\np. − 20\n“– Dous do dez do once, de 1996, dous do once de 1996 e é, serán... que hora é avoíña? –As once e sete minutos. – As once e sete minutos da noiteee. (ton de reporteiro entusiasmado nun partido de futbol) – E estamos, hoxe é sábado, ben, ola como te chamas?, por favor, di o teu nome, di o teu nome. – Chámome Fefu. – Ben, nome completo.... literario. – Fernández Vega Alonso. – Josefa Fernández Vega Alonso. Nacín en Llanes, Oviedo, o 18 de marzo do 27. – Ah, si!, sigue, sigue!. – Aos dous anos de nacer trasladámonos a Oviedo capital, onde o meu pai tiña unha clínica e eehh, ao cabo de, dous ou tres anos viñémonos para Ponteareas, onde tamén montou outra clínica e viviamos nunha casa que se chamaba a Casa de Braña. – sigue!, sigue!. – O meu pai, un gran orador e un gran político, foi nomeado Gobernador de\nLugo e a continuación de Málaga. – ahhh he, he!. – En Málaga colleunos o Movemento . Ese día estabamos a nos arranxar para ver unha cousa de hidroavións que... – (interrompendo) mitin, unha exposición... – non, que viñan aterrar aí a Málaga para facer unha exhibición. Cando xa estabamos a piques de saír veu meu pai e, falando coa miña mamá, díxolle que inmediatamente sairamos co imprescindible para a casa do alcalde. – onde estabades? – en Málaga, de Málaga. – si, pero onde? – no Goberno Civil. (de fondo recoñécese a sintonía de cabeceira do programa “Informe semanal”) – Ah!. – Ao saír do Goberno xa vimos que estaban a montar ametralladoras nos patios e nos corredores que conducían á terraza. Iso foi exactamente o día 18 de xullo, o día que estoupou o Movemento �sic�”.\n1 Transcrición da primeira parte da entrevista que Joan Morera con doce anos de idade lle realiza á súa avoa Fefu na casa de Angoares e que se materializa na exposición [sic] na Zona “C” como unha peza textual xunto ao seu arquivo sonoro. A entrevista funciona como detonante e catalizador da exposición, de aí tamén xorde o título �sic�, un adverbio que provén da frase latina sic erat scriptum, “así foi escrito” e se utiliza nos textos para indicar que a frase que se transcribe é literal, aínda que poida parecer, ou sexa, tecnicamente incorrecta.\nEvidentemente Fefu refírese ao 18 de xullo de 1936, día do Alzamento Nacional, como así se denominou o Golpe de estado fracasado contra a Segunda República e que deu lugar á Guerra Civil Española (1936-1939). Este día marca o inicio dun longo periplo de penurias e necesidades, cuxo punto de inflexión é o fusilamento do seu pai o 18 de maio de 1942. En 1952 regresa definitivamente a Galicia.\np. − 21\nAlgúns programas de software como a versión 3.5 do navegador libre de código aberto Mozilla Firefox utilizan esta expresión1 para sinalar seccións particularmente complexas ou pasaxes escuras do seu código fonte. En realidade funciona como advertencia a outros programadores de que o fragmento de código é complexo, ilexible, escuro. A expresión remóntase ao século XVI e aparece por primeira vez no Globo de Hunt-Lenox (1503-07) escrito sobre a costa do sueste asiático; terras ignotas aínda por conquistar e que se pensaban habitadas por seres demoníacos. Os planisferios da época combinan o rigor das ciencias cartográficas con debuxos de serpes mariñas xigantescas, dragóns monstruosos e seres mitolóxicos terribles compracendo os medos dunha civilización que resolvía a golpe de mito o que aínda non resolveran mediante o logos. 1 Aparece cando se introduce “about:config” (sen comiñas) na barra de enderezos.\np. − 22\np. âˆ’ 23\np. − 24\n[Capítulo III. «La mémoire est en nous le temps lui-même1»]\nDicía George Bataille que «A memoria é para nós o tempo mesmo». A disección do tempo e a tentativa da súa representación foi unha das principais obsesións na historia universal da arte: as siluetas das mans estampadas nas covas Lascaux, as vanitas do Barroco, os retratos reais, as fotografías de familia, o arquivo contemporáneo... A arte conspira contra o tempo nunha batalla épica. A memoria é todo canto nos queda dun pasado en reformulación constante. Griselda Pollock afirma “a memoria é sempre unha ficción retrospectiva”, un exercicio hipócrita e gaioleiro que nos fai crer que, por uns instantes, podemos burlar a morte. Pero a memoria, como dicía Deleuze, non é unicamente a facultade de ter recordos “é a membrana que (...) fai corresponder as capas de pasado e os estratos de realidade, unhas emanando dun dentro sempre xa aí, os outros vindo dun fóra sempre vindeiro, ambos socavando un presente que non é máis que o seu encontro5”. O traballo de Joan Morera Arbones constrúese con base nestes encontros que apunta Deleuze. O pasado e o presente atópanse nunha membrana de confluencia. Como a interacción de �sic� en More(i)ras nivel, os dous proxectos que recolle e confronta esta publicación. Dous execucións variantes dunha mesma estratexia produtiva: ambos parten de algo que sucede no pasado e que o artista reactiva no presente. As súas instantáneas móvense entre o documental e o subxectivo, o persoal e o político, o pasado e o presente. Morera deslízase entre estratos de realidade e memoria conxugando a dialéctica da fragmentación do tempo.\nBATAILLE, Georges (2009): L’Expérience Intérieure. Paris: Gallimard. 2 DELEUZE, Conferencia FEMIS (Escuela Superior de Oficios de Imagen y Sonido), ¿Qué es el acto de creación?, 17 de marzo de 1984. Tomado de Los límites de la estética de la representación editado por Adolfo Chaparro Amaya. Colección Textos de Ciencias Humanas. Conferencia disponible en YouTube https://www.youtube.com/ watch?v=dXOzcexu7Ks. Última consulta 5/3/2016. 1\np. − 25\np. − 26\np. âˆ’ 27\np. − 28\n[Capítulo IV. O suxeito fotográfico ten necesariamente que sorrir]\nA invención do calotipo en 1839 por Henry Fox Talbot propiciou a posibilidade de realizar copias fotográficas. Quince anos máis tarde ponse de moda en París a Carte de Visite, un novo formato para retratos de estudo, os retratos “en tarxeta” como se denominou en España, que trouxeron consigo a necesidade de arquivar e conservar as fotografías. De aí nace o álbum familiar. Unha nova icona dos lazos emocionais e as relacións sociais da alta burguesía. Un símbolo de status e glamour. Un emblema doméstico. En 1888 Kodak saca ao mercado unha cámara con carretes de película enrolable en lugar de placas planas, isto foi o comezo, como apunta Michel Frizot6, dun novo tipo de imaxe, a producida polo fotógrafo amateur. Na fotografía amateur prima o vivencial sobre o técnico. A calidade da imaxe subordínase a eventos memorables como cerimonias, aniversarios ou viaxes, acontecementos consensuados socialmente como imaxes para o recordo. A fotografía doméstica devén ritual. Reprodúcense os mesmos acontecementos de forma tautolóxica nos que a memoria das fotos individuais se integra nun marco de memoria colectiva. O suxeito fotográfico debe posar de maneira frontal e hierática, propiciando unha composición que persegue a eternización dun tempo, a dignidade e o decoro. A pose “detén os xestos humanos no absurdo dun presente de estatua de sal7” e declina o principio de frontalidade en simetría axial, aquela que se organiza como un centro a un eixo. “Non te movas, non peches o ollos, non vires a cámara, non apuntes ao sol” a liturxia fotográfica baséase en imperativos de prohibición. Tan só, xusto no momento que precede ao disparo, unha última orde: “sorrí”.\n1 Dossier: The universal album, Michel Frizot, incluido en A new history of photography, editado por Michel Frizot, Kšnemann, Kšln, 1998, p. 679. Tomado de Rebeca Pardo La fotografía y el álbum familiar. Del estudio del fotógrafo a la sala\nde exposiciones pasando por la intimidad del hogar. Universidad de Barcelona. Barcelona. 2006. 2 BORDIEU, Pierre. Un arte medio. Ensayos sobre los usos sociales de la fotografía. Gustavo Gili. Barcelona. 2003. p.138\np. − 29\n[Capítulo V. Roubar a alma1]\nEntre as cerimonias animistas dos chamacoco “o baile dos espíritos” era considerada a de máis alto rango. Como recollen as cartas de Alberto Vojtech Fric, etnógrafo, botánico e explorador checo, a principios do século XX, os chamacoco afirmaban que podían demostrar a existencia da alma a través das sombras proxectadas polos corpos á luz do sol, o seu reflexo na auga ou nas imaxes dos corpos nas fotografías. O roubo da alma era unha perda irreparable que puña en perigo as súas vidas. A finais de século XIX Guido Boggiani, pintor destacado e comerciante, fascinado coa cultura indíxena inicia unha expedición polo Gran Chaco Paraguaio2. Boggiani toma máis de cincocentas fotografías dunha gran calidade que mostran os indíxenas rindo e en poses distendidas –unha rara avis para os etnógrafos da época que tomaban aos aborixes como mero obxecto de estudo antropométrico–, e que el mesmo revelaba no medio da selva. Para os angaites, sanapanás ou caduveos a súa presenza supuña unha ameaza pola fascinación que causaban os seus artefactos, pero sobre todo polo perigo que corrían ao seren representados, atrapados e inmobilizados no tempo dunha fotografía. Boggiani era acusado de todas as fatalidades que sucedían na tribo. En 1902 ao ver que pasara un ano desde que Boggiani penetrara no Gran Chaco, Fric decide iniciar unha expedición para recuperar as súas pertenzas. Atopa seu cranio esportelado e separado do corpo xacendo nunha fosa xunto aos seus “aveños de bruxo3”: a máquina fotográfica, latas, papers e diversas placas de vidro. Relato obtido de REYERO, Alejandra (2011). Imagen, objeto y arte: la fotografía de Guido Boggiani. Universidad de Córdova, Arxentina. Universidad de Córdova, Arxentina. Publicado en Íconos. Revista de Ciencias Sociales, Facultad Latinoamericana de Ciencias Sociales-Sede Académica de Ecuador. Num. 42. Quito, xaneiro 2012, pp 33-49. 2 Ao respeto comenta o propio Boggiani: “Dos chamacocos teño xa unha colección fotográfica fermosísima e espero co tempo poder completar esa colección con retratos 1\np. − 30\nde todas as tribus de que me ocupo nos meus estudos”. Boggiani, Guido (1897). “Carta a Samuel Lafone Quevedo del 5/ VII/1897”. En Apuntes sueltos de la lengua de los indios caduveos del Chaco paraguayo. Buenos Aires: Boletín del Instituto Geográfico Argentino, T. XVIII. 3 FRIC Pavel e Yvonna Fričova (2000). “Guido Boggiani, fotógrafo”. En Boggiani y el Chaco. Una aventura del siglo XIX. Fotografías da colección Frič: 9-27. Buenos Aires: Museo de Arte Hispanoamericano Isaac Fernández Blanco.\np. âˆ’ 31\nVenres, 13 de decembro de 1996. Publicado en El País1: “O crítico de arte Manel Clot presentou onte a exposición Sophie Cale, Relatos, na Fundación La Caixa, de Madrid. Na presentación Calle afirma: ‘O seguir a xente é como quedarme coa memoria e o tomar nota é para lembrar, pero sen ningunha intención provocadora ou sociolóxica. Non son unha intrusa nin vexo á xente como vítima. Son historias onde tamén investigo a miña vida �sic�’”. Martes, 19 de maio de 2015. Publicado en El Mundo2: “– ¿Por que empezou a seguir a xente pola rúa? – Non o sei. Supoño que non tiña nada mellor que facer. Estaba aburrida de aburrirme. O caso é que as fotos gustaron. Pero descubrín que o de perseguir a xente xa o fixo Vito Acconci antes ca min, así que me plantei no estudo do artista en Nova York. Deume a súa bendición e díxome que el xogara co espazo xeográfico, e eu coas emocións. Así entendín que a quen estivera perseguindo, en realidade, era a min mesma?” “Luns 11 de febreiro de 1980. 22 h. Estación de Lyon. Andén H. Saída do tren en dirección a Venecia. Na miña maleta hai un neceser de maquillaxe, unha perruca loira cortada ao estilo paxe, chapeus, veos, luvas, lentes de sol, unha Leica e un Squintar (un accesorio provisto dun xogo de espellos que se enrosca no obxectivo para tomar fotos de lado sen mirar directamente a persoa3.” Domingo, 9 de novembro de 2014, Oberá, Estados de Misións, Arxentina. Morera deambula por Oberá sen unha dirección trazada. Na súa deriva atópase con varias mulleres que camiñan soas. A terra é dun vermello intenso. Alí exercita un aséptico voyeurismo. Cando aparece unha muller soa séguea uns minutos e fotográfaa ata que se cruza outra no seu camiño, repetindo a operación nunha variable estocástica. Elas debuxan sen sabelo o seu percorrido. Se Acconci xogaba co espazo xeográfico e Calle co seu autocoñecemento, Morera xoga co azar, tira os dados unha e outra vez.\np. − 32\n1 Reseña publicada por Fernando Samaniego Sophie Calle, el arte de difundir miradas. Publicado en El País 13/12/1996 con motivo da súa exposición en La Caixa de Madrid. 2 Fragmento da entrevista que realizou Benjamin G. Rosado a Sophie Calle para El Mundo el 19/05/2015 con motivo da súa exposición retrospectiva no Palacio de la Virreina (Barcelona). 3 CALLE, Sophie. (2003), M’as-tu vue, Centre Pompidou, París.\np. − 33\nA paisaxe é, ante todo, unha creación humana. Devén en símbolo cando se constrúe mediante experiencias subxectivas e tamén pode ser lida como un texto colectivo gravado sobre a terra nunha rede de campos, atallos e camiños. A xeografía consiste, como suxire a súa etimoloxía, no “estudo das inscricións feitas polos pobos na superficie terrestre1”, inscricións físicas, pero tamén emocionais. Esta é a paisaxe que obsesiona a Morera Arbones. Máis alá da idea romántica que emerxe tras a contemplación do sublime, Arbores investiga a construción feita, sen darse conta, por xente común con súas accións diarias. A fotografía familiar é, sen dúbida, unha fonte inesgotable de escenarios memorables. O álbum de viaxe que xorde despois da II Guerra Mundial cando aumenta o poder adquisitivo e a viaxe turística democratízase, populariza as poses distendidas, o retrato en monumentos significativos ou as fotos de grupo. Morera aprópiase deste álbum concreto para falarnos dunha paisaxe subxectiva, a que construíu a súa avoa Fefu quen, máis alá da representación narcisista, declina o acto fotográfico como un ritual de reconciliación coas súas pantasmas. As súas imaxes son símbolo. Liturxia laica. Exorcismo.\n1 LINDON, Alicia e HIERNAUX, Daniel (Eds.), (2006) Tratado de Xeografía Humana, Anthropos Editorial, Mexico: UAM Iztapa-lapa. Div. Ciencias Sociais e Humanidades. p. 227.\np. − 34\np. âˆ’ 35\np. − 36\n[Capítulo VIII. Báculos episcopais nos feixes dos fentos1]\nImposible camiñar pola selva misioneira e non deterse ante a súa exuberante vexetación. Como calquera turista, ou como a propia Fefu cando volve a Arxentina en 1987 para reunirse cos seus catro irmáns despois de trinta e sete anos sen vérense, a excursión a Iguazú supón un episodio determinante para a súa biografía persoal. Non só admira a famosa Garganta do Demo senón a gran variedade de bolboretas e a exuberante flora: heliconia, lapachós, timbós, ybirapitás, guatambú, peteribí, pau rosa, cancharana, urunday… A flora é a paisaxe e, como tal, obxecto de interese para a cámara de Morera Arbones. Hai tempo comentábame a súa fascinación por Anna Atkins (Tonbridge, Reino Unido, 1799-1871), tal traballo, como tantas veces na historia da arte, foi deostado en favor dun home, neste caso William Fox Talbot. Talbot publica The Pencil of Nature en 1844, un ano despois de que Atkins publicase British Algae: Cyanotype Impressions, unha exquisita colección de cianotipias a base de algas atopadas na costa inglesa. Atkins é a primeira fotógrafa en publicar un libro cun obxectivo científico. Neste momento a fotografía botánica, científica en xeral, estaba moi influenciada polas tendencias artísticas. Unha interacción que hoxe se perdeu. A Morera interésalle situarse nesa terra media entre o científico e o artístico. As súas fotografías vexetais son instantáneas sen pretensións producidas como un xénero menor, pero de gran beleza. Lonxe de retratarse cun obxectivo definido, as súas “plantas” continúan esa liña da poética do banal que tamén persegue a recuperación do seu arquivo familiar. BENJAMIN, Walter. (1931) Pequena historia da fotografía. Casimiro Libros. p. 28\np. − 37\np. − 38\np. âˆ’ 39\np. − 40\np. âˆ’ 41\np. − 42\n[Capítulo XIX. Por mi y por todos mis compañeros]\nBleda y Rosa / Hamish Fulton / Nikolaus Lang / Jan Dibetts / Axel Hütte / Gerhard Richter / Chris Marker / Kazimir Malévich / Sophie Calle / Carme Nogueira / Alfredo Jaar / Xurxo Chirro / Alain Resnais / Jean Luc Moulene / Boris Vian / Gemma Pardo / Wofgang Tillmans / Montenoso / Anna Oppermann / Daniela Rosell / Enrique Lista / Mark Dion / Ismael Teira / Christian Boltanski / Annette Messanger / Carla Andrade / Susan Hiller / Vázquez y Arrieta / Francis Alÿs / Fran Herbello y Manuel Sendón / Karl Blossfeldt / Lois Patiño / Gillian Wearing / Ergosfera / Lothar Baumgarten / Jorge Barbi / Eugéne Atget / Diego Vites / Ibon Aranberri / Alg-a / Anna Atkins / László Moholy-Nagy…\np. − 43\n[Capítulo X. Señoritas de pan de millo1]\n“ – O 8 de agosto recibimos unha telegrama que nos dicía que estaba no cárcere en Irún. – onde está Irún? – Na fronteira España-Francia. Despois contounos que estando a se afeitar un señor de paisano veu preguntando por el dicindo que traía unha carta que tiña que entregar persoalmente. Primeiro dixéronlle que non estaba que se viña por alí que o avisarían, que deixase a carta, que tal, pero negáronse, entón, avisárono, pero ao ir avisalo xa entraron soldados alemáns con policía española e alí mesmo o prenderon e así o trouxeron a España. De Málaga? – Irún. – de Irún levárono a Madrid onde estivo pouco tempo e despois levárono a Málaga. – e ese tío da carta? – era policía española de paisano para collelo. – Pero non estaba no cárcere xa? – non, non, estaba en Francia. Así foi como o colleron. – Ah! el estaba nunha casa así... escondido. – iso é. – putada...\np. − 44\n(Silencio. Óese o ruído da televisión.) – Xulgárono, iso foi no ano 40, xulgárono en marzo do 42, un xuízo sumarísimo sen maior de-fensa nin nada, un consello de guerra e fusilárono o 18 de maio do 42 (…) parece ser que houbo sete penas de morte, acusárono de traidor e non sei de que outras cousas máis. Sabiamos que estaba condenado a morte pero non nos comunicaron nin nos dixeron nada da ex-ecución. (...) Nada soubemos do seu fusilamento até cinco ou seis días despois que o director da cárcere lle escribiu a mamá enviándolle unha carta de papá, xa en capela, despedíndose, onde, cousa curiosa, di que morre tranquilo. A miña nai ao abrir a carta o primeiro que leu foron as primeiras liñas do director da prisión que lle dicía que lamentaba ter que mandarlle a carta de despedida de José Antonio Fernández Veiga, que en paz descanse. Até aí leu a miña nai. Aí deu un berro e correu pola galería ata que caeu redonda. Aí empezou o drama duns anos moi duros vivindo nun lugar pequeno onde moita xente nos axudou e al-gunha nos insultaba pola rúa chamándonos “roxas” ou “señoritas de pan de millo” �sic�”.\nFragmento central de la entrevista que Joan le hizo a Fefu en el año 96 en la casa de Angoares. Mins. 20´- 34´06´´.\np. − 45\nGuy Debord e Gil J. Wolman publican o 8 de maio de 1956 un texto titulado Mode d´empleoi du détournement1 na revista surrealista belga Lles Lévre Nues. Nel afirman: “É obvio que non soamente podemos corrixir unha obra ou integrar diferentes fragmentos de obras permitidas dentro dunha nova, senón tamén cambiar o sentido deses fragmentos e alterar de todas as maneiras que se consideren boas, o que os imbéciles se obstinan en chamar citas”. Esta estética da fragmentación senta as bases dunha nova metodoloxía que mira con curiosidade ao object trouvé duchampiano. A partir dos anos 90 a arte asume a avalancha de información como un ethos lexítimo que articulará Nicolas Bourriaud na súa teoría da Postproducción2. Joan Morera Arbones inscríbese dentro desta corrente xa que parte de historias xa existentes que re-escribe e samplea nunha sorte de postprodución, de síntese entre a investigación académica e a deriva emocional. A súa produción podería entenderse, non como un relato linear, senón como unha rede de conexións entre historias, personaxes, lugares, paisaxes…; o persoal vincúlase ao político, ao histórico, ao antropolóxico…, creando un relato fragmentado. Afirma Nicolás Bourriaud: “Nesta nova forma de cultura (…) a obra de arte funciona como a terminación temporaria dunha rede de elementos interconectados, como un relato que continuaría e reinterpretaría os relatos anteriores. Xa non é unha terminal, senón un momento na cadea infinita das contribucións3”. Traducido como “Modo de emprego da terxiversación ou o desvío”. “Traducimos desvío por detournement porque é o seu sentido más xeral, aínda que debe terse en conta para o uso teórico e metáforico do termo nos parágrafos que seguen as súas outras acepcións: malversación,\np. − 46\ndesfalco, secues-tro, corrupción, rapto”. BOURRIAUD, Nicolás. (2004) Postprodución, a cultura como escenario modos no que a arte reprograma o mundo contempo-ráneo. Adriana Hidalgo Editora. 2 Ibídem 3 Ibídem\np. âˆ’ 47\nEsta metodoloxía produtiva xorde, no caso de Morera Arbones, a partir da paisaxe. Como obxecto de estudo e punto de partida nas súas investigacións random, a paisaxe, ou o paisaxeiro4 - os aspectos marxinais do seu estudo: os seus aspectos lexislativos, a súa construción simbólica ou como recordo na memoria do emigrante - son os que constitúen o seu corpus de traballo desprazando o aparentemente secundario y converténdose no esencial.\n4 «Paisaxista ou paisaxeiro? Segundo comenta Federico L. Silvestre nun correo, algúns teóricos da paisaxe comezan a utilizar paisaxeiro “para evitar as connotacións dese ‘paisaxismo’ que aínda hoxe se vincula coa decoración e o pasatempo de domingueiros. Pouca xente o sabe, pero Hitler e Tejero adoraban o\np. − 48\npaisaxismo pictórico. Entre outras razóns, foi por iso que algúns empezamos a falar do paisaxeiro”. En 2009 Agustín Berque publica El pensamiento paisajero e así se populariza un concepto que trata a paisaxe non como bagatela, senón como resultado do modo humano de interactuar co territorio».\np. âˆ’ 49\n[Capítulo XII. A literatura de resistencia nas mulleres ainu]\nDeteñámonos un minuto no punto de partida deste proxecto: a entrevista gravada por un neno de doce anos á súa avoa unha noite de sábado invernal. O pequeno Joan xa debeu intuír que aquela historia era moito máis que un conto; revelaba unha auténtica cosmovisión, a súa xénese mesma, os cimentos da súa identidade. Como afirma Baudelaire1 o que a priori parecía un simple xogo predestinou ao Joan adulto a unha práctica artística de natureza metareferencial, de coherente declinación de arte e vida. Tampouco Fefu debeu ser moi consciente do que ía supor ese testemuño vinte anos despois. Sen pretensións haxiográficas, Joan gardou esa historia esperando o momento adecuado para ser reactivada. Hoxe podemos afirmar que [sic] é un proxecto, dalgunha maneira, estereoscópico que combina e superpón dúas miradas: a do Joan de 1997 e a do Joan de 2016. Os intereses e as vontades de ambos combínanse como estratos dunha mesma paisaxe. Se o Joan neno buscaba o poder das palabras como un relato máxico, case como unha atávica cerimonia de narración oral, o Joan adulto busca preservar o relato e convertelo en memoria, porque cada vez que unha historia se conta cobra vida de maneira diferente. A historia de Fefu vai moito máis alá do meramente biográfico. Se apuramos a hermenéutica entenderemos que o seu testemuño funciona como unha narrativa contrahexemónica que xorde dun compromiso político e vital. A súa voz é a de moitos que permaneceron silenciados, oprimidos ante o pensamento único nunha etapa da nosa historia que debe ser lembrada para exonerar todo aquel sufrimento. O testemuño de Fefu é literatura como o foron os poemas orais das mulleres ainu que denunciaban a violenta colonización xaponesa da illa de Hokkaidō no século XIX. Ambos articúlanse e dispáranse como unha poderosa arma de resistencia.\np. − 50\n1 “Creo que, xeralmente, os nenos elixen os seus xoguetes de acordo coas súas disposicións e desexos, imprecisos, non formulados aínda, pero desde logo reais; pero supoño que o contrario tamén sucede con frecuencia, e que os xoguetes inflúen\nmoito nas afec-cións do neno, sobre todo nos casos de predestinación literaria ou artística”. Baudelaire, Charles. La moral del juguete en Exit: imaxe e cultura, ISSN 15772721, Nº. 25, 2007, páx. 136.\np. − 51\nEsta publicaci贸n foi impresa en papel Lagoa 120 g/m2 obtido do reciclaxe de algas da lagoa de Venecia, Italia, en abril do 2016.\nPeza editorial para [sic], un proyecto de Joan Morera Arbones. Dirección editorial y comisariado: María Marco Covelo. Textos: Federico López...


dongrafica » Imaxinasons 8. Festival de Jazz de Vigo\nImaxinasons 8. Festival de Jazz de Vigo\nOrquestra Voland, Carles Santos + Cabo San Roque, Dhafer Youssef, Joachim Kühn/Majid Bekkas/Ramón López Trio, Daniel Levin, Suelen Estar Quartet, Germán Díaz, Pablo Martín Quintet, Iago Fernández, Rodrigo Amado Motion Trio + Paul Dunmall, Luisa Sobral, Escola A Tempo de Pontevedra, Escola Municipal de Música da Coruña, Alberto Vilas Quintet, Paco Charlín Jazz Frequenzy Group, A Magnifique Band dos Homes Sen Medo.\nPXC, Produción e Xestión Cultural, 2012


Cúmprense once anos da morte de Vidal Bolaño\nBelén Quintáns sinala que é necesario profundizar na súa obra\nSantiago / la voz 11/09/2013 11:15 h\nEra o ano 2002 e aínda parecía que había un futuro. Foi un día de setembro con sol, o 11, cando morreu Roberto Vidal Bolaño. Homenaxeado este ano co Día das Letras Galegas, Vidal Bolaño marcou diferenzas nos escenarios e na dramaturxia ata converterse na principal referencia escénica de Galicia na último cuarto de século do século XX.\nHoxe cúmprense once anos desde que desapareceu Roberto Vidal Bolaño e a actividade arredor do Día das Letras decaeu considerablemente tras pasar o 17 de maio. Ao longo deste ano foi perfilándose unha imaxe na que gañou peso o nariz de pallaso como representación icónica e na que se ampliou o abano sobre os campos nos que Vidal Bolaño foi facendo profesión durante a súa vida: dese a escrita á interpretación.\nPara a súa viúva e cofundadora de Teatro do Aquí, este ano foi o da «insistencia sobre un Roberto Vidal Bolaño e a ocultación doutro que tamén existiu e que tamén foi importante».\nAdvirte Belén Quintáns que a coincidencia das celebracións do Día das Letras Galegas con todas as actividades relacionadas co sesquicentenario da publicación de Cantares gallegos «prexudicou en canto a promoción e número de actividades as que se podería ter feito con Bolaño». Unhas actividades nas que, segundo Quintáns, «habería que ter en conta a relación literaria que Roberto tivo coa figura de Rosalía, que é máis que evidente».\nNoutro sentido, estes once anos desde a desaparición do dramaturgo teñen un efecto estraño desde a perspectiva de Belén Quintáns porque, segundo explica, «hai ocasións nas que parece que se está falando de cousas que pasaron hai corenta anos, pero son cousas que pasaron hai ben pouco e algunhas delas aínda están ben vivas».\nPara Belén Quintáns hai espazo aínda para «profundizar na súa obra e transcender algúns dos aspectos xerais».\nDurante estes días a Escola superior de Arte Dramática está celebrando, na súa sede de Vigo, Escénika, un congreso de investigacións teatrais que, nesta edición dedica unha parte do seu tempo á obra de Vidal Bolaño.\nPor outra parte, Espello concavo representará o vindeiro sábado no Teatro Colón da Coruña, Anxeliños!, unha das obras máis premiadas de Vidal Bolaño, as 20.30 horas.\nTeatro A Coruña ciudad Vigo ciudad Teatro Colón Día das Letras Galegas


Résumé\tMarchéHisto Marché\tDocuments\tAvis BourseFicheHelp ResumeObligation TypeObligation, Taux fixeCode ISINXS1050547931Code tradingXS1050547931Cotation08/04/2014Échéance finale08/04/2021Montant émis650 000 000 EURProgrammeEuro Medium Term Note ProgrammePrix de remboursement100%Emetteur(s)REDEXIS GAS FINANCE B.V. Teleportboulevard 140\nNL-1043 EJ AMSTERDAM PAYS-BASDocumentsPlus d'infos ...Help ResumeDocuments Final terms (Pricing supplement)31/03/2014Document incorporé par référence21/03/2014Prospectus de base Programme21/03/2014Document incorporé par référence21/03/2014Prospectus de base Programme08/04/2015 4 documents supplémentaires...MarchéPlus d'infos ...Help ResumeMarche Clôture au 24/03/2017108.3 i %Min. Mois108.207Max. Mois108.994Min. Année108.207Max. Année109.324GraphiquePlus d'infos ...Help ResumeGraphique Veuillez télécharger le plug in Flash afin d'accéder à la version dynamique du graphique


Overwatch 2, unha realidade cada vez máis filtrada – Revista Morcego\nOverwatch 2, unha realidade cada vez máis filtrada\nDías de emoción para unha Blizzard que nun par de días celebrará o seu evento anual, unha cita chamda BlizzCon na que está en xogo moito máis do que lle gustaría á compañía, após os grandes anuncios da competencia e a falta de sorpresas cara a unha comunidade de xogadores que estaba afeita a vivir fitos da historia do videoxogo grazas a ela. A empresa americana querer sobrevivir a unha mala serie de decisións, e que podería disipar cos anuncios que realice esta fin de semana. Polo momento, como é habitual, as filtracións xa comezaron a disparar a expectación. Overwatch, ou máis ben, a súa continuación, elévase como un dos buques de salvamento.\nPara moitos, Overwatch 2 é unha realidade máis que asegurada e que será presentada ao longo da BlizzCon. Medios como ESPN comentaron e expuxeron os detalles cos que contará o novo título. Ben é certo que non se sabe se será un xogo como tal ou unha expansión de grandes dimensións. O que si estaría apontoando por todas as filtracións é a inclusión dun modo PvE.\nDerradeira ilustración filtrada pola prensa internacional.\nDoutra banda, tamén se introduciría un modo historia que podería ser xogado por catro usuarios á vez. Ademais, lanzarase un modo competitivo designado Push. Blizzard é unha tumba. Nada saíu oficialmente dos seus despachos e, por motivos evidentes, non o fará até a presentación programada. Por suposto, haberá un novo mapa e un novo heroe, algo que encaixa coa última filtración, a dunha enorme ilustración con Echo, o rumoreado personaxe que estaría por chegar.\nDo mesmo xeito, tamén comezou a desfilar pola Rede o logotipo que ilustrará esta nova etapa —ou título—. O anuncio da seguda parte trataríase dun movemento curioso por parte da compañía, que vén de publicar o xogo orixinal en Nintendo Switch. Máis aló disto, habería que empezar a entrever que quizais Blizzard opte por seguir os pasos de Call of Duty, procurando realizar unha franquía en base a títulos e asumir o fracaso do xogo servizo como tal. Overwatch foi un éxito, indiscutíbel; pero que a súa saúde non se mantivo no tempo tal e como a compañía tiña en mente, tamén é un feito.\nSEGA anuncia SolSeraph, o sucesor espiritual de ActRaiser\nO: 26 Xuño, 2019


salvaterra – Lazoiro.org\nArquivos de etiqueta:salvaterra\nA Asociación Lazoiro trae un novo capitulo do proxecto “Noites de Faladoiro” cunha entrevista ao escritor Estanislao Fernandez de la Cigoña y Nuñez. O vindeiro sabado día 28, a asociación Lazoiro trae un novo capitulo do seu ciclo de conferencias “Noites de Faladoiro”, cunha entrevista a un importante escritor galego. Estanislao Fernández de la CigoñaContinue reading “Charla este sábado 28 de xullo na Casa da Cultura de Salvaterra con Estanislao Fernandez de la Cigoña”\nPublicado porlazoiro 25 Xullo, 2018 Publicado enActividadesEtiquetas:de,Estanislao Fernandez de la Cigoña,faladoiro,lazoiro,noitses,salvaterraDeixa un comentario en Charla este sábado 28 de xullo na Casa da Cultura de Salvaterra con Estanislao Fernandez de la Cigoña\nAs administracións locais teñen un papel fundamental na implantación de medidas para reducir a exposición da cidadanía a estes contaminantes. A asociación Lazoiro continúa facendo fincapé na defensa do medio ambiente e da saúde da veciñanza de Salvaterra, informando e concienciando unha vez máis dos perigos e efectos dos contaminantes hormonais. Pide a implicación daContinue reading “A Asociación Lazoiro presenta unha moción para involucrar ao Concello de Salvaterra na loitar contra os contaminantes hormonais”\nPublicado porlazoiro 5 Abril, 2017 Publicado enActividades,Notas de prensaEtiquetas:accion,contaminantes,ecologistas,hormonais,lazoiro,salvaterraDeixa un comentario en A Asociación Lazoiro presenta unha moción para involucrar ao Concello de Salvaterra na loitar contra os contaminantes hormonais\nLazoiro considera de vital importancia a instalación de desfibriladores externos en lugares públicos onde hai actividades deportivas con gran afluencia de xente, así como a realización de cursos de formación para o persoal encargado de usar estes medios. O Pavillón Municipal de Salvaterra ou o Campo de Fútbol do Casal, son algúns dos exemplos queContinue reading “Lazoiro solicítalle ao concello de Salvaterra a instalación de desfibriladores externos nos lugares públicos con máis afluencia de xente.”\nPublicado porlazoiro 25 Xaneiro, 2017 Publicado enNotas de prensaEtiquetas:desfibriladores,lazoiro,salvaterraDeixa un comentario en Lazoiro solicítalle ao concello de Salvaterra a instalación de desfibriladores externos nos lugares públicos con máis afluencia de xente.\nO estudo ambiental do proxecto presentado polo Concello evidencia que non se trata dun estudo real da zona, senón dun copia e pega doutro proxecto ao aparecer especies e outras informacións que non existen en Salvaterra O pasado luns día 3 de outubro a Asociación Lazoiro presentou no Concello de Salvaterra de Miño unha recompilaciónContinue reading “Lazoiro presenta alegacións ao Proxecto do Pantalán en Salvaterra”\nPublicado porlazoiro 15 Outubro, 2016 Publicado enNotas de prensaEtiquetas:alegacions,asociacion,lazoiro,miño,pantalan,rio,salvaterraDeixa un comentario en Lazoiro presenta alegacións ao Proxecto do Pantalán en Salvaterra


author_facet:"Salazar Murillo, Alberto Jesús" author_facet:"Acuña González, Jenaro" author_facet:"Alfaro Martínez, Eric J." author_facet:"Corrales Ugalde, Marco" author_facet:"Salazar, Juan Pablo" author_facet:"Ruiz Campos, Eleazar" format:"report"\nAuthor: Salazar Murillo, Alberto Jesús Author: Acuña González, Jenaro Author: Alfaro Martínez, Eric J. Author: Corrales Ugalde, Marco Author: Salazar, Juan Pablo Author: Ruiz Campos, Eleazar Format: Informe


Pontón culpa as forzas políticas estatais de "lastrar" a capacidade do empresariado galego\nTemas: EMPRESA ANA PONTóN BNG 10N\nA portavoz nacional do BNG di que "é evidente que esta campaña non vai de Sánchez nin de Casado, esta campaña vai de Galicia".\nPor Europa Press / Redacción | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 28/10/2019 | Actualizada ás 15:39\nA portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, destacou o "potencial" e a "capacidade" do empresariado galego, e lamentou que esta se ve "lastrada" pola "irrelevancia política" á que están a conducir a economía galega "as forzas estatais". "Un dos principais problemas que ten hoxe Galicia", insistiu.\nPontón nun almorzo informativo con empresarios | Fonte: Europa Press\nAna Pontón mantivo este luns un encontro con empresarios da provincia de Pontevedra xunto á cabeza de lista do BNG para o Congreso pola provincia, Carme da Silva, e o alcalde, Miguel Anxo Fernández Lores.\nNesta reunión, Carme da Silva trasladou o compromiso do BNG de ser unha "forza aliada" que vai "servir" ao tecido empresarial galego "para todas aquelas cuestións que repercutan nas súas posibilidades de crecemento" a través da representación que poida obter no Congreso dos deputados.\nNeste sentido, Ana Pontón insistiu en que "Galicia necesita ter voz propia da man do BNG" xa que "os galegos e as galegas perden" cando non están en Madrid.\nPor iso, a nova cita electoral do 10 de novembro preséntase como unha "grande oportunidade" para "recuperar peso político" e pór en marcha unha "axenda galega" que supoña "un futuro mellor para este país".\nA portavoz do BNG insistiu en "pór o foco" nos problemas e necesidades que teñen o sector naval, as industrias electro intensivas, as infraestruturas, as peaxes da autoestrada, o saneamento das rías, porque "é evidente que esta campaña non vai de Sánchez nin de Casado, esta campaña vai de Galicia", asegurou Pontón.


ASOCIACIÓN BIDUEIRO : O Camiño dos Pazos (Territorio Deza III)\nO Camiño dos Pazos\n(Territorio Deza III)\n👉Sábado 27 de novembro de 2021\nFotografía: Pazo Bendoiro\nO sábado 27 de novembro vamos a gozar cunha relaxante camiñada na contorna do concello de Lalín.\nFaremos un roteiro de aproximadamente 17 km. de percorrido e cunha dificultade media-baixa.\nSe ben o roteiro non ten maior dificultade que a de camiñar os 17 km. ao longo da xornada e case sen desniveis, se alguén quere facer algún tramo máis corto e doado que se informe na secretaría de esta opción.\nDesprazarémonos en autobús dende Vigo.\nSairemos as 08:30 h. dende o lugar habitual en Vigo ( hay que presentarse 10 minutos antes).\nPara participar hai que estar afeitos a facer camiñadas similares e non padecer impedimento físico o prescripción médica previa que desaconselle a realización deste tipo de actividade.\nHai que levar calzado e roupa axeitada para camiñar por carreiros no monte e, segundo climatoloxía, roupa de abrigo, chubasqueiro, etc.\nA comida levámola na mochila; bocatas, fruta, etc. (completa a información na secretaría)\nNesta ocasión é preciso levar calzado de reposto para cambiarse ao rematar a camiñada. O calzado e roupa de reposto queda no bus ata que faga falta.\nAproveitaremos para facer algunhas visitas culturais na contorna, ben no transcurso da camiñada ou ao rematar; pazos, exposicións, etc.\nInscricións e máis información na secretaría Tel. 686-986-784 desde o xoves 18 ata o xoves 25 en horario de 19:30 a 21:30 horas.\nLembrade que ata os 40 anos aplicase un desconto do 50% nas actividades.


Orientámoste: ACCIÓN GRUPAL: BUSQUEDA DE EMPLEO (BAE), GRUPO PERCEPTORES PREPARA\nACCIÓN GRUPAL: BUSQUEDA DE EMPLEO (BAE), GRUPO PERCEPTORES PREPARA\nFerramentas e material para utilizar nas tarefas a realizar na túa busca activa de emprego (BAE) do IPI-PREPARA-2015,\nFolleto informativo del Programa Prepara (Programa de recualificación profesional de las personas que agoten su protección por desempleo):\n- Guía "Como escribir claro" é un documento das publicacións da UE (Unión Europea), esta dispoñible nas 23 linguas oficiais da UE.\n- Guía "TRABAJAR EN ESPAÑA": https://www.sepe.es/contenidos/que_es_el_sepe/publicaciones/pdf/pdf_empleo/trabajar_espana.pdf\n- Na páxina da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, www.edu.xunta.es\nNos sitios temáticos de:\n- EDUCACIÓN DE ADULTOS a información da ESO, BACHARELATO E PROBAS DE MAIORES DE 25 E 55 ANOS.\n- FP tedes toda información da FORMACIÓN PROFESIONAL, PROBAS DE ACCESO e ACREDITACIÓNS PROFESIONAIS.\nNa pestana TEMAS:\n- línguas atoparás un curso de portugués e un curso de "chino", no que ao baixar o combo lateral, os enlaces con linguasnet y con learningarabic.\n- lingua galega, atoparás os celgas 1, 2, 3, 4 de galego e os seus respectivos materiais didácticos e demáis información de convocatorias, exámes, etc.\nPáxinas que ofrecen cursos gratuitos de inglés, portugués, francés,italiano, chino, árabe en 14 lecciones:\nOutras páxinas de idiomas:\nPáxina de consulta de idiomas e outra variedade de temas:\nRevisa o teu CV (currículum vitae) que consta na oficina de emprego , podes visualizalo, se solicitaches "usuario e contrasinal" para acceder á páxina do Portal de Emprego da Consellería de Traballo e Benestar da Xunta de Galicia, o que non esté reflicitido é porrque non achegaches no seu día os documentos orixinais pertinentes. Presentaos e documenta todo o que téñas documentado a través de informes, diplomas e certificacións orixinais, o que reflictirán na túa demanda de emprego e volos devolverán no momento.\nPara realizar o teu curriculum vitae:\nInicialmente tes axuda para facer o CV na páxina do Portal de Emprego: http://emprego.xunta.es no cadro de Demandante premas na opción ¿qué che ofrecemos? e, nas opcións do lateral esquerdo, premas Curriculum vitae ahí aparecen axudas e modelos para realizar CV, Europass (currículum aceptado no territorio EEE: Espacio Económico Europeo) e tamén diferentes modelos de cartas de presentación.\nRecomendoche que primeiro con todos os documentos de formación académica, complementaria e experiencia profesional fagas o CV Europass e despois xa acompañándote cun exemplar deste CV que é moi ríxido nas datas e contidos, fagas outros tipos de CV ata que atopes o que máis che guste e vexas que se adapta mellor aos teus intereses ou obxectivos profesionais e te sintas cómodo/a no seu relatorio e na súa defensa ante calquer/a seleccionador/a.\nPodes obter axudas en:\n- Na páxina http://www.coruna.es/nex do CMIX, Centro Municipal de Inform ación Xuvenil da Coruña\nR/ Río Monelos, 1 (Forum Metropolitano). 15006 A Coruña.\nTel.: 981 184294; fax: 981184295; e-mail: cmix@coruna.es\nServizos: Información sobre oposiciones, consulta de documentación y bibliografía. Publicaciones: "Guía Laboral Joven"\nAquí, premas ESPAZOS, premas EMPREGO e no lateral dereito premas o correspondente a CV e obtés:\nCrear o teu curriculum:\nhttp://europass.cedefop.europa.eu/es/home: son 5 documentos que che axudarán a presentar as túas capacidades e cualificacións.\nCurriculum 2.0: Ferramentas que asignan un enderezo URL ao teu curriculum para poder compartilo dun xeito fácil.\nhttp://www.easy-cv.es/: permite aloxar os CV en formato web, Word, PDF e vídeo.\nhttp://es.marketyou.com/: posibilita crear un curriculum visual, cunha puntuación do cero ao cen e unha avaliación da experiencia e habilidades do usuario.\nCV intelixente: https://es.cuvitt.com/\nREVISA, BUSCA E MIRA na pestana de Emprego: webs, enderezos, emprego público, formación, certificados de profesionalidade, etc... para enviar currículos e obter informacións.\n- Na páxina http://www.coruna.es/empleo do CMEF, Centro Municipal de Emprego e Formación da Coruña\nEstrada dos Fortes ao Monte San Pedro, 16. 15011 A Coruña\nTel.: 981184399 e 981189855, fax: 981184398 e 981189856, e-mail: emprego@coruna.es\nInverno (setembro a xuño):Luns a venres de 08.00 h a 14.00 h.\nVerán (xullo e agosto):Luns a venres de 08.00 h a 13.30 h.\nSemana grande (primeira completa despois do primeiro domingo do mes de agosto):Luns a venres de 08.00 h a 12.30 h.\nA Área de Emprego e Empresa proporciónalles aos coruñeses e coruñesas un espazo no que desenvolver accións no marco das políticas activas de emprego, en colaboración cos axentes sociais e outras administracións, especialmente a Consellería de Traballo e Benestar.\nInformación e orientación laboral e formación, Programas para a mellora da empregabilidade, Programas para emprendedores, Programas para comercio. Programas de xestión de ofertas de emprego.\nAquí na páxina de Area de Empresa e Emprego, premas na pestana de Información e no lateral dereito tes a Guía BAE (Busca Activa de Emprego) e, de frente no apartado Publicaciones tés a Guía MOPRE, Motivación para o Emprego, as que podes abrir, gardar nun arquivo ou cartafol ou ler na pantalla.\nHai moita máis documentación que atoparás en internet, a través do manexo inicial destes espazos ou webs.\nPodes facer contas persoais en Mi SEPE, MI EURES, Mi 060 nas páxinas do SEPE (Servicio Público Estatal), en EURES (Servicio de Emprego Europeo), no 060 (Servizo de Información ao Ciudadán sobre Emprego Público) e nos portais privados como Infojobs, e perfís profesionais nas redes de Linkedin e Indeed e presentar, enviar ou colgar o teu CV en moitos outros portais ou webs que reflicten as páxinas comentadas.\nCando volvas a oficina de emprego, aproveita toda a información que podas obter, pregunta sobre os teus intereses profesionais e moi importante que te poñan na túa demanda códigos ou claves dos teus intereses. Ademáis mira as AFDs (Accións Formativas para Demandantes de Emprego) no Portal de Traballo na programación do ano en curso, e si ves algunha que sea do teu interes a solicitas a través da túa tutora, xa que así non caducará ata o 31/12 do ano seguinte ao solicitado, si o fas ti terá unha validez ata o 31/12 do ano en curso da solicitude, xa cando se termine o teu programa, terás que facelo ti de maneira presencial ou "on line".\nMira tamén no Portal de Traballo na pestana violeta de prevención de riscos, o logo ISSGA, ou diretamente na súa propia páxina www.issga.xunta.es ISSGA, Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral, informáte dos cursos básicos de PRL (Prevención de Riesgos Laborales), de "modalidade presencial" de 35 horas ou "modalidade on line" de 60 horas".\nSen máis, recorda que tes a obriga de comunicarme e informarme, mellor por escrito, de calquer modificación que se produza no trascurso da percepción da axuda.\nPublicado por Susi Seara en 20:21


mudanza Para todas as acepcións SINÓNIMO muda substantivo feminino1 Feito de que unha cousa ou unha persoa pase a ser distinta de como era, deixe de estar como estaba ou cambie en algo. A expresión do seu rostro non sufriu ningunha mudanza despois de recibir a noticia. O tempo segue igual, sen mudanza ningunha. Despois de moitas mudanzas de opinión decidiuse. SINÓNIMO cambio2 Acción de trasladar mobles ou outras cousas dunha casa para outra ou dun local para outro. Mandan estas oficinas para outro edificio e temos que facer nós mesmos a mudanza.


CABLE DUPLICADOR ALIMENTACION IDE A 2 IDE 4 PIN 1 MACHO 2 HEMBRAS REF2116 | Safetyprice Electronics\nInicio / INFORMATICA / ALIMENTACION / CABLE DUPLICADOR ALIMENTACION IDE A 2 IDE 4 PIN 1 MACHO 2 HEMBRAS REF2116\nCABLE DUPLICADOR ALIMENTACION IDE A 2 IDE 4 PIN 1 MACHO 2 HEMBRAS REF2116\nCable de alimentación duplicador de MÓLEX 4 pines (de 1 macho a 2 hembras).\nCABLE DUPLICADOR ALIMENTACION IDE A 2 IDE 4 PIN 1 MACHO 2 HEMBRAS REF2116 cantidad\nSKU: 254756226791 Categorías: ALIMENTACION, INFORMATICA\nSirve para conectar más dispositivos (discos duros, lectores, grabadoras, etc) a la fuente de alimentación de tu PC.\n1 Conectores Molex 4 Pines macho.\n2 Conector Molex 4 Pines hembra\nLongitud 12 cm aprox\n1 x CABLE DUPLICADOR ALIMENTACION IDE A 2 IDE 4 PIN 1 MACHO 2 HEMBRAS REF2116\nSé el primero en valorar “CABLE DUPLICADOR ALIMENTACION IDE A 2 IDE 4 PIN 1 MACHO 2 HEMBRAS REF2116” Cancelar la respuesta


12 de maio de 2016 | 04h28\nEduardo Cunha. Foto: Wilton Júnior/Estadão\nNa ação contra o peemedebista, Janot detalha as negociações de Cunha e Fernando Falcão Soares, o Fernando Baiano, apontado como operador do PMDB no esquema de corrupção instalado na Petrobrás entre 2004 e 2014, para receber o pagamento. O procurador afirma que o lobista Julio Camargo, que afirma ter pago a propina milionária a Eduardo Cunha, foi orientado a fazer ‘doações’ para a igreja para quitar parte do débito.\nAssembleia de DeusEduardo CunhaSérgio Moro


Almost failed! | 2 boys & 1 princess & 1Guy ~ Mommy C\nOur first dance class Salsa Tots! →


Masters CCNP Vitoria-gasteiz - Álava | Emagister\nMasters CCNP Álava\nMasters CCNP Vitoria-gasteiz\nMasters de CCNP en Vitoria-gasteiz\n...SECURITY + Certified Ethical Hacker. EC-Council Computer hacking forensic investigator. EC-Council Certified Ethical Hacker 2. EC-Council Computer Hacking... Aprende sobre: Ethical Hacking, Especialista cisco, Instalador CISCO... Ver más\nDebates sobre Masters de CCNP en Vitoria-gasteiz


Novo curso de operador de carretillas elevadoras en Gondomar - ValmiñorTV\nInicioGALEGONovo curso de operador de carretillas elevadoras en Gondomar\nA Concellería de Xuventude do Concello de Gondomar, dirixida por Nuria Lameiro, pon en marcha un segundo curso de operador/a de carretillas elevadoras ante a gran demanda de solicitudes recibidas, para así poder dar resposta a un maior número de mozos e mozas.\nDe todas as solicitudes recibidas ata o día 8 de marzo do 2018, farase unha selección para cubrir as prazas dos dous cursos. Un grupo de 15 persoas comezarán do 12 ao 27 de marzo e o outro grupo do 3 ao 18 de abril.


A valedora pide concretar o prazo de atención aos pacientes que rexeitan os centros concertados\nTemas: SANIDADE DOLORES FERNáNDEZ GALIñO VALEDORA DO POBO\nMaría Dolores Fernández Galiño advertiu de que, "neste momento", "non está definido normativamente un prazo de atención" para estes pacientes, unha cuestión que, na súa opinión, debe ser revisada.\nPor Europa Press / Redacción | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 10/10/2019 | Actualizada ás 13:04\nA valedora do Pobo, María Dolores Fernández Galiño, considerou necesario que o Servizo Galego de Saúde (Sergas) concrete o prazo de atención aos pacientes que rexeitan a oferta de recibir asistencia en centros concertados.\nNa súa comparecencia na Comisión de Peticións da Cámara galega, a valedora advertiu de que, "neste momento", "non está definido normativamente un prazo de atención" para estes pacientes, unha cuestión que, na súa opinión, debe ser revisada.\n"Que se concrete o máximo garantido é un dos obxectivos desta defensoría", manifestou Fernández Galiño, que informou de que este mesmo xoves persoal da institución reúnese con "secretario xeral da Consellería e o director xeral de Asistencia para traballar en solucións" a esta cuestión.\nAsí mesmo, destacou que a institución tamén busca que as persoas que ingresan nas listas de espera con prioridade tres --por detrás dos niveis 1 e 2-- conten cun "tempo mínimo" no que se lles diga "que van poder ter asistencia", así como un "tempo máximo de espera".\nFernández Galiño incidiu nestas cuestións nunha comparecencia na que chamou a atención sobre o número de queixas presentadas polos cidadáns en materia de sanidade. Un total de 446 asuntos dos que, segundo explicou, "189 son relativos ás listas de espera".\nA valedora explicou que, consciente da "importancia" que esta área supón para a poboación, incluíu no seu equipo a "unha técnica con perfil específico médico e xurídico", "coñecedora desde a primeira liña da situación da sanidade".\nFernández Galiño compareceu por primeira vez ante a Comisión de Peticións, órgano o que indicou que ao longo destes dous meses o seu equipo tentou ser "solución de continuidade" á tramitación das queixas "á vez que se puxo en marcha un proceso de transformación" que xa se materializou nalgunhas actuacións concretas que se incorporarán á memoria de 2019.\nEntre elas, citou a introdución na páxina de web do Valedor do Pobo dun apartado específico sobre feminismo o que se incorporan textos de persoas de "recoñecido prestixio na materia que abordan o tema de modo sinxelo e comprensible".\nPERSOAS QUE FALECEN SOAS\nAdemais, detallou que se iniciaron varias investigacións de oficio relativas a cuestións de "familia, igualdade, menores e violencia de xénero" e destacou que se iniciou outra queixa de oficio sobre as persoas que falecen en situación de soidade non voluntaria.\n"Falamos tamén do galego, reunímonos con representantes da Mesa pola Normalización Lingüística, asumindo o compromiso de plena dispoñibilidade para que o contacto e a colaboración sexa permanente", indicou.\nASUNTOS DO RURAL E PECHE DO CENTRO OPERATIVO DE IBERDROLA\nNunha comparecencia na que estivo acompañada pola vicevaledora, María Xosé Porteiro, Galiño tamén debullou os datos da memoria da institución correspondentes a 2018, xa presentados e relativos á xestión da anterior titular Milagros Otero. Respecto diso, destacou que este informe tivo en conta numerosos asuntos relacionados co rural.\nEntre outras cuestións, citou as queixas de veciños de Folgoso do Courel (Lugo) polas dificultades para o acceso á telefonía fixa e móbil. "Iniciouse unha actuación coas empresas e resolveuse de modo satisfactorio", manifestou.\nAdemais, sinalou que, desde a súa toma de posesión, o Valedor do Pobo fixo un estudo sobre como afectaba na demografía na zona o peche por parte de Iberdrola do Centro de Operación de Conca (COC) da Rúa. "Preparamos a investigación ao Defensor do Pobo e contestounos dicindo que o noso informe lle parecía interesante", indicou.\nTodo iso nunha comparecencia na que a Valedora destacou o seu compromiso e o do seu equipo ao asegurar que "non descansan" ata dar unha solución aos problemas que chegan á institución, especialmente cando competen aos dereitos fundamentais das persoas.\nA OPOSICIÓN, CRÍTICA CO TRABALLO DA ANTERIOR VALEDORA\nNas súas quendas de palabra, os portavoces dos distintos grupos da oposición coincidiron ao mostrarse críticos coa xestión da anterior titular da institución, Milagros Otero, e celebraron o "proceso de transformación" iniciado pola nova valedora, María Dores Fernández Galiño, e o seu equipo.\nEn primeiro lugar, o portavoz do Grupo Mixto, Luís Villares, considerou que "parece que hai un cambio moi positivo de actitude na institución" polos temas a tratar tras o que repasou algúns dos temas que se inclúen na memoria.\nAsí, chamou a atención sobre o elevado número de queixas en sanidade e avisou de que se recoñece de que "existen demandantes de vivenda protexida que cumpren todos os requisitos pero que non son atendidos" mentres "a administración non fai nada, nin de lonxe, para buscar solucións".\nPola súa banda, o deputado do BNG Xosé Luís Rivas 'Mini' considerou que "un dos maiores defectos" que ten a institución é que "é unha gran descoñecida pola cidadanía". "O número de queixas é realmente pequeno para a situación do país", asegurou.\nAdemais, en referencia á memoria de 2018, cualificou de "escasas" as actuacións de oficio, especialmente en asuntos que teñen que ver co rural, a sanidade ou o galego. "Desde o BNG animámola a que faga caso da maior parte das indicacións que humildemente lle facemos e desexámoslle que o seu paso pola institución sexa o máis proveitoso posible para a sociedade", manifestou.\nPola súa banda, a parlamentaria do Grupo Común da Esquerda Carmen Santos subliñou que o informe elaborado na súa práctica totalidade pola exvaledora é "o peor presentado pola institución no Parlamento".\nCon todo, deu a benvida á nova valedora e trasladoulle que "se percibían novos aires" á vista das iniciativas iniciadas para "deixar de deostar" á defensoría galega como, na súa opinión, fixo Milagros Otero.\nPOSTURA DO PSOE E PP\nNa súa quenda, a socialista Patricia Vilán agradeceu que a entrada do novo equipo achegue unha "normalidade" que a institución necesita e felicitou á valedora polas áreas nas que "xa traballa de oficio".\nTodo niso nunha intervención na que chamou a atención sobre a tardanza coas que chegan as memorias á Cámara. "Estamos a terminar o 2019 e aínda chega a de 2018", lembrou antes de entrar a opinar sobre cuestións como o elevado número de queixas en sanidade. "Mostran que hai un problema que afecta de forma xeral a toda a Comunidade", apuntou.\nPor último, a deputada do PPdeG, Paula Prado, deu a benvida á nova titular da institución e referiuse a a memoria correspondente a 2018 como un documento "moi completo, crítico coas administracións en aras da defensa dos dereitos da cidadanía".\nPaula Prado sinalou que na "evolución das queixas" obsérvase "como cada vez coñécese máis a institución", dato positivo que atribuíu ao "traballo imporantísimo" feito por Milagros Otero para dar a coñecer o Valedor do Pobo no rural.\nAdemais, aproveitou para pedir á nova valedora do Pobo unha "análise profunda" sobre as medidas "improvisadas" en materia de transición enerxética que, na súa opinión, está a pór en marcha o Executivo estatal e que "poden provocar a perda de postos de traballo en varias comarcas".\nA valedora do Pobo, María Dores Fernández Galiño, intervén na Comisión de Peticións da Cámara galega | Fonte: Europa Press\nCs pregunta no Congreso ao Goberno polas súas xestións tras a morte dun galego en Filipinas\nAlcaldes, edís e portavoces socialistas esixen na Baña unha "atención pediátrica digna e continua"\nO BNG pregunta se a dimisión dun cargo da Xunta está relacionada coa denegación de permiso para un evento de caza\nO alcalde de Cambre denuncia "discriminación" da Xunta cara a este municipio


Comezamos coas actividades\nMañá, venres 28, o equipo de DNLG coa colaboración coa comisión da biblioteca do instituto, do naugura ás actividades deste curso, cunha xincana na nosa vila Rianxo. Esta actividade, forma parte dun programa promovido pola Mancomunidade de Municipios Arousa Norte ao longo do ano 2012, e ten como finalidade o coñecemento do patrimonio a través da lingua galega\nEste programa constará de tres partes:\n-\tUnha primeira na que se convocará aos rapaces para desenvolver unha xincana que os poña en antecedentes sobre o tema sobre o que vai xirar a actividade.\n-\tUnha segunda na que deberán ler o libro para acceder ás propostas dun sitio web gratuíto ou blog.\n-\tUnha terceira na a través do web accederán a xogos, propostas interactivas, buscas do tesouro, etc. para atopar solucións e deste xeito salvar o patrimonio, as localizacións, e todos aqueles elementos da zona que son de interese comunitario.\nSuliñar a grande acollida que tivo entre o noso alumnado esta actividade cunha participación aproximada de cen rapaces e rapazas de ESO.\nAgardamos nos vindeiros días, poder informarvos como se desenvolveron as probas e a valoración dos participantes nesta experiencia.\ne ti que opinas? (0) - Categoría: Cousas - Publicado o 27-09-2012 15:50\nA reforma Wert\nComo xa se nos informou nos telexornais, estase preparando unha nova reforma educativa coa que se pretende "mellorar" a educación. Esta reforma inlcúe os seguintes puntos principais:\n- Reaparición da Reválida\n- Recorte de competencias das comunidades autónomas no seu sistema educativo\n- Elección de bacharelato ou FP en 3º da ESO\nQué se logrará con isto?\nA volta da reválida ten como moi posible consecuencia o reforzo do ensino privado, así como a diminución no ensino das linguas e culturas locais de cada territorio e a probabilidade do aumento de fracaso escolar ó reducir a idade de elección entre bacharelato, FP ou non facer nada.\nPara qué outra reforma máis en menos de dez anos?\nPero isto non é todo... Suponse que o Estado español é un territorio aconfesional... E na nova reforma, foméntase as crenzas relixiosas do cristianismo... Son eu só, ou alguén máis ve algo que non encaixa nesta reforma?\nEsperemos que os políticos entren en razón e reconsideren o atentado que están a punto de provocar na educación pública española.\ne ti que opinas? (0) - Categoría: O mundo do ensino - Publicado o 25-09-2012 18:34


O vindeiro domingo 30 de maio, dispútase a 5ª xornada da liga galega master (Zona norte), na piscina de Bergatiños (Carballo).@s nos@s representante son: Patricia Grueiro, Cristina Alvariño, Arantza Rivas, Zeltia Rodríguez, Ricardo Cores, Héctor Martínez e Marcos Barja.\nAVISO >> Tod@s l@s deportistas deberán presentar a declaración responsable, podédela descargar AQUI ou ben pedirlla ao adestrador.


Actividades Sinsal SON Estrella Galicia: fóra do escenario 2018 - Festival Sinsal SON Estrella Galicia\nActividades Sinsal SON Estrella Galicia: fóra do escenario 2018\n24 Xullo 2018\nAlén do que poderás escoitar e ver nos 4 escenarios musicais de Sinsal SON Estrella Galicia 2018, toma nota do que atoparás fóra deles:\nCon Facultade de Belas Artes, Campus CREA S2i ,Universidade de Vigo\nvideo- instalación, 2018, Noa Rodríguez\nOpera IRL en tempos URL\nAcción sonora, 2017 (versión adaptada 2018), Cristian Benítez\nXoves 26 xullo, 18:30 e 20:30\nEncontro aberto con xornalistas e festivais\nParticipan: Michael Rosen (Digital in Berlin) Matjaz Mancek, (Festival de Ment en Ljubljana, Eslovenia), Katy Lema (Miss Festivales, El País) e Chu Charles (Promotor Asía-Europa). Con AC/E a través do programa PICE.\nEspazo: Escenario Miradoiro Platú\nVenres 27 xullo, 19:30\nAndainas Sinsal SON Estrella Galicia\nAdentrarnos na Illa de San Simón, na súa paisaxe, arquitectura, historia e contorna. Coordinación: Iria Vázquez\nSábado 28 e domingo 29 xullo, 14:00\nLaboratorio de sal con Arte y Garabato*\n“Debuxar un labirinto con sal é como seguir un rastro da miña memoria”, di o artista xaponés Motoi Yamamoto. Experimentar con sal, explorar as posibilidades gráficas e rematar cun ritual que nos vincula tamén á memoria histórica da illa.\nPrazas: 20. A partir de 4 anos\nEspazo: Entre a Capela e a Casa da Cultura de San Simón\nInscrición gratuíta: oficina do festival\nSábado 28 e domingo 29 xullo, 15:00\nSistema Lupo en Sinsal SON Estrella Galicia *\n“Deseño e construción do escenario familiar”\nEn grupos de traballo o obxectivo é construír cos Palitroques ao longo da tarde un escenario familiar para o festival e que nenas e nenos imaxinen a súa escenografía favorita.\nPrazas: 20. Todas as idades a partir de 3 anos. Non é necesaria inscrición previa.\nEspazo: Campo de froiteiras\nSábado 28 xullo, 15:00\n“Obradoiros de xeometría construída. Bloques e palitroques”\nNa procura da participación e tarefa en equipo, un taller para descubrir estes sistemas modulares e todas as posibilidades creativas combinando as súas pezas rectas e curvas. Con área de xogo libre de cero a catro anos. Sen inscrición previa.\nDomingo 29 xullo, 15:00-18:00 (Cada hora)\n“Estruturas flotantes” (sempre que o tempo o permita)\nSon tan lixeiras que cuns kaiaks poden botarse ao mar e darlleá ría novas formas e cores. Botaremos as fabricadas o día anterior.\nPrazas: 12 por sesión. Todas as idades a partir de 3 anos.\nEspazo: Zona kaiak\n“Obradoiro de bioconstrución”.\nCon auga, arxila, palla, o sol e os moldes Lupo podemos montar a nosa arquitectura festivaleira. Imos mancharnos, mellor chanclas e bañador.\nPrazas: 15. A partir de 5 anos\nEspazo: Área entre cemiterio e museo. Illa de San Antón\nDomingo 29 xullo, dúas sesións 15:00 e 17:00\nEscola de kaiak*\nPrezo: 3 euros\nInscrición na oficina do festival. Actividade suxeita ás condicións climatolóxicas.\nDomingo 29 de xullo, 15:00-17:00\n5 pistas para distinguir un viño dun xeranio. Cata con Galicia.wine\nPensas que os taninos son unha raza de cans? Ou cando che falan de acidez no viño metes un almax no bolso? Jorge Vila de Galicia.wine dáche cinco pistas para gozar máis dunha copa de viño, non son necesarios coñecementos previos para participar nesta cata iniciática cos 3 viños de Adegas Terrae: Rías Baixas, Ribeiro e Ribeira Sacra.\nPrazas: 25 por sesión\nEspazo: Cafetería da illa\nInscrición na oficina do festival\nSábado 28 xullo, 15:00, 17:00\nDomingo 29 xullo: 14:00, 16:00\nPerformance colectiva con Arte y Garabato*\nBaseada na obra da artista brasileira Lygia Pape. Unha sábana xigante e a apropiación do espazo público por parte da xente. Unha experiencia itinerante, entre as dúas illas: San Simón e San Antón.\n2 grupos. A partir de 6 anos.\nGrupo 1 con punto de partida na área de desembarque Illa de San Simón, 18:00\nGrupo 2 con saída da Illa de San Antón, 18:30\nPrazas: 35 por grupo\nInscrición gratuíta na oficina do festival\nSábado 28 e domingo 29 xullo a partir das 18:00\nRecordo gravado: Son en cera con Aleksander Kolkowski\nMúsicos e poetas deixarán rexistro nos cilindros de cera do británico Aleksander Kolwoski, compositor, violinista e investigador promotor do arquivo Phonographies. Con Acción Cultural Española (AC/E) a través do programa PICE\nXoves 26 a domingo 29 xullo\n*Orientadas especialmente para nenas, nenos, familias.\nLaboratorios con sal en Sinsal SON Estrella Galicia 2018 Esgotados os abonos de 2 días para Sinsal SON Estrella Galicia 2018 Andainas Sinsal SON Estrella Galicia 2018 en San Simón Á venda os abonos Sinsal Son Estrella Galicia 2016


Inicio Cultura la Hermandad de Ntra. Sra. Del Rocío de Roquetas de Mar organiza...\nFestividad de la Cancelaria\nHermandad de Ntra. Sra. Del Rocío de Roquetas de Mar\nArtículo anteriorVOX Vícar presenta dos mociones en el pleno ordinario del mes de enero\nArtículo siguienteEl CBM Cantera Sur El Ejido va a por el golpe de efecto visitando a GAB Jaén


Esta é a situación dos centros educativos galegos con covid: soben a 576 os contaxiados\nTemas: AFONSO X ESCOLA INFANTIL CEP VIGO AMES SANIDADE POIO RIBADEO COVID-19 FERROL CEIP LUGO ESCOLA FOZ INFANTIL IES MAR PONTEVEDRA OURENSE\nCon todo baixan de 24 a 23 as aulas pechadas.\nPor Europa Press / Redacción | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 23/04/2021 | Actualizada ás 14:08\nOs casos activos de Covid-19 nos centros educativos non universitarios --escolas infantís, colexios e institutos-- de Galicia seguen con tendencia ascendente e aumentan a 576, o que implica 14 máis que a xornada anterior. Mentres, as aulas inoperativas descenden a 23, unha menos, e segue sen haber centros pechados pola incidencia deste coronavirus.\nSegundo os datos actualizados este venres polas consellerías de Sanidade e Educación, por áreas sanitarias os casos activos soben nas de Vigo (+11), A Coruña (+4), Ferrol (+1), Lugo (+1) e Pontevedra (+1), mentres que baixan nas de Santiago (-3) e Ourense (-1).\nA área de Vigo, con 173 infeccións activas en centros educativos, mantense á cabeza de Galicia, tras sumar 11 máis, mentres que rexistra unha aula menos pechada ao baixar de 11 a 10, tres delas no CPR Plurilingüe Bouza Brey con 16 positivos e outras dúas na EEI Vila Laura que se mantén con seis contagios.\nSéguelle a da Coruña, con 144 casos activos, catro máis, e mantén unha aula inoperativa. Esta área ten o IES Afonso X O Sabio, con 11 contagios, e 10 no CPR Plurilingüe Santa María del Mar, dúas máis.\nPola súa banda, na área de Pontevedra soben a 102 as infeccións activas, unha máis, e continúan catro aulas pechadas debido á Covid-19. Nela sitúase o centro con máis contaxios de Galicia; o CPR Plurilingüe A Inmaculada de Marín, con 19 --dúas máis-- e unha aula pechada. Ademais, conta co CEIP Plurilingüe de Chancelas de Poio con nove contaxios e dúas clases inoperativas.\nA continuación prosegue a de Santiago, que conta con 71 casos activos, tres menos que a xornada anterior, e segue cunha aula pechada. O CEP Plurilingüe de Ventín, en Ames, encabeza os contaxios desta área, con oito --dous menos--, ao que lle segue o CEIP Plurilingüe de Palmeira en Ribeira, con seis.\nEn canto á área de Lugo colócase, con 41 infeccións activas, unha máis, e catro aulas pechadas --unha máis--, dúas delas en centros da capital, unha en Ribadeo e outra nunha escola infantil de Foz. Nesta área destaca como centro con máis contaxios o CEIP de Casás de Lugo, con oito casos activos --un máis-- e dúas clases inoperativas --unha máis--.\nPola súa banda, con menos casos activos de Covid seguen as áreas de Ourense e de Ferrol. A primeira acumula 34 contaxios --un menos que a xornada anterior-- e dúas aulas pechadas --unha menos--.\nE a de Ferrol ten unha clase inoperativa e conta con 11 contaxios de Covid, que supoñen un máis que o día pasado, en oito centros educativos desta área.\nO colexio público CEIP Paradai, en Lugo / Carlos Castro - Europa Press. / Europa Press


PRADA OLFACTORIES Midnight Train Eau de Parfum 100ml (Tester) | Beautinow Global\nPRADA OLFACTORIES Midnight Train Eau de Parfum 100ml (Tester)\nMirages Midnight Train by Prada is a Amber Woody fragrance for women and men. Mirages Midnight Train was launched in 2017.\nNotes: Indonesian Patchouli Leaf, Amber, Texas Cedar and Citruses\nYou're reviewing:PRADA OLFACTORIES Midnight Train Eau de Parfum 100ml (Tester)


981856 BABERO MOTAS TRIPLO: Catálogo de J.G. Merceros\n981856 BABERO MOTAS TRIPLO\n981856 BABERO MOTAS TRIPLO de J.G. Merceros\nMe gustaría recibir información más detallada sobre 981856 BABERO MOTAS TRIPLO\nPACK 3 BABEROS MOTAS ALCOLCHADO


O Goberno endurece as medidas de seguridade para os usuarios de motos náuticas | Consumer\nO Goberno endurece as medidas de seguridade para os usuarios de motos náuticas\nO Consello de Ministros aprobou hoxe un novo decreto que endurece as medidas de seguridade para os usuarios de motos náuticas, un deporte cuxa práctica causou cinco mortos o ano pasado en España. O obxectivo desta normativa é facer compatible o incremento do uso destas motos, cunhas maiores garantías de seguridade nas praias e para os propios usuarios.\nO novo regulamento esixe unha titulación previa dependendo da potencia da embarcación para os maiores de dezaoito anos, ou de dezaseis, se se ten autorización paterna, que pretendan o uso particular das motos náuticas ou o seu aluguer por días. Ata agora non se esixía ningunha titulación para pilotar este tipo de vehículos.\nO decreto tamén obriga ás empresas que alugan motos a ter un posto de control na base e unha embarcación de salvamento ou moto náutica por cada catro usuarios, ambos cun sistema de control remoto, que permita parar as motos en funcionamento en caso de vulneración das normas establecidas.\nAsí mesmo, esixe o establecemento de zonas especiais de navegación para as motos náuticas, prohibíndose o seu uso nas zonas de baño balizadas ou nunha franxa de 200 metros de anchura desde a costa. Para acceder a estas zonas, deberanse utilizar unhas canles balizados para o efecto, navegando a unha velocidade inferior a tres nós.\nAdemais, establécense outras medidas como utilizar os vehículos só en condicións de boa visibilidade e bo tempo.\nmedidas-gl motos náuticas-gl seguridade


Bienvenido Brens - Wikipedia, a enciclopedia libre\nPara outras páxinas con títulos homónimos véxase: Bienvenido.\nBienvenido Brens Florimón\n30 de xullo de 1925\n1944 — 2007\nBienvenido Brens Florimón, nado en Pimentel o 30 de xullo de 1925 e finado en Santo Domingo o 18 de xaneiro de 2007, foi un compositor e músico popular dominicano.\nFoi bautizado polos seus pais, o compositor Bienvenido Brens Galán e Mercedes Florimón, co nome do pai, de quen herdaría a vea musical. A temperá idade realiza estudos musicais co profesor Rafael Pimentel. Ao terminar o bacharelato, quixo estudar Medicina na capital dominicana pero a difícil situación económica da súa familia impediulle graduarse de médico, polo que ao regresar á súa vila comeza a tocar o saxo alto, toma leccións de guitarra por correspondencia e logo comeza a compoñer.\nNo ano 1944, o seu compatriota e coterráneo Luís Kalaff convídao a formar parte do seu grupo, o trío Los Alegres Dominicanos. Sendo parte deste grupo, tamén foi intérprete de expresións folclóricas do seu país que se deron a coñecer, grazas á emisora radial La Voz Dominicana.\nDesde finais dos anos 40, as súas composicións musicais empezan a coñecerse nas voces dos máis destacados intérpretes de América Latina. Unha das primeiras e máis coñecidas foi "Ninfa del alma", inspirada na súa esposa, Celeste Bobadilla. A carreira de Brens foi impulsada polo seu bolero "Bendito amor", gravado inicialmente polo seu compatriota Alberto Beltrán e anos máis tarde polas Hermanas Lago, o arxentino Leo Marini e o trio mexicano Los Tres Diamantes. Tamén o borícua Bobby Capó, no apoxeo da súa popularidade gravou o bolero "No, no vuelvo" e "Tú no recuerdas" gravado por Panchito Riset. Estes números impulsaron a Brens a unha inicial estelaridade como compositor, situándoo entre os grandes creativos das Antillas.\nEn 1951 prodúcese outro fito na súa carreira, cando o bolerista mexicano Fernando Fernández grava o disco e interpreta no cine o seu bolero "Peregrina sin amor".\nNos últimos anos da súa vida, Brens debeu retirarse ante o avance do mal de Parkinson e de Alzheimer, dos cales viña padecendo desde anos atrás. Dous anos antes do falecemento de Brens, un medio impreso dominicano propúxose facer un reconto do que fora a súa carreira, pero debido aos padecementos do compositor e músico a súa memoria resultou tan afectada que debeu recorrer á súa esposa para realizar esta reportaxe. A súa saúde deteriorouse aínda máis ao falecer a súa esposa.\nCatro días antes da morte, fóralle diagnosticada septicemia, mal que lle arrincou a vida, finalmente.\nBienvenido Brens recibiu varios recoñecementos e homenaxes polo seu labor en favor do rescate da música folclórica dominicana e pola transcendencia das súas composicións. O primeiro destes ocorreu en 1973, cando o entón presidente Joaquín Balaguer o condecorou coa Orde de Duarte, Sánchez e Mella no grao de Caballero. Ao ano seguinte, a Universidade Autónoma de Santo Domingo entregoulle unha placa polas súas contribucións coa arte musical dominicano. Mesmo, a poboación dominicana de Samaná declarouno Fillo Adoptivo.\nBienvenido Brens foi un compositor que logrou cos seus éxitos o prestixio da música popular ante o mundo enriquecendo a música da República Dominicana coas súas cancións en diferentes xéneros como Bolero, Balada, Media Tuna, Vals, Salve, Mangulina e Merengue.\nAs súas composicións foron interpretadas por recoñecidos cantantes dominicanos e internacionais tales como: Elenita Santos (Raíña de Sálvea), Lope Balaguer (El Cantantazo), Johnny Ventura, Anthony Rios, Francis Santana, Niní Cáffaro, Luchy Vicioso,Lucía Félix , Luís Vasquez, Vinicio Franco, Alberto Beltrán, Betty Missiego, Jose (Cheo) Feliciano, Fernando Fernandez, Panchito Rizet, Bobby Capo, Carlos Pizarro, Felipe Rodríguez, Danny Rivera, Leo Marini, Los Panchos, Trío Los Diamantes, o Trio de Johnny Rodriguez, os venezolanos Víctor Piñero e José Luís Rodríguez, Las Hermanas Lago entre outros.\nEntre os seus temas o de maior proxección está "Peregrina Sin Amor" gravado en 14 versións por recoñecidos cantantes nacionais e internacionais.\nISNI: 0000 7689 6481 0000 0000 7689 6481\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Bienvenido_Brens&oldid=4415147"\nCompositores da República Dominicana\nA última edición desta páxina foi o 27 de xullo de 2017 ás 13:12.