Publicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 20:34 21 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 17:38 17 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 20:54 11 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 17:26 14 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 22:56 11 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 21:07 26 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 17:53 21 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 20:31 16 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 18:23 26 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 15:12 21 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 16:01 27 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 20:23 19 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 19:44 15 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 11:44 23 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 16:35 19 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 21:15 15 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 23:55 11 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 22:01 22 comentarios:\nPublicado por Fernando Gonzalez Seral. fgseral en 21:57 3 comentarios:


O gasto en Nadal das familias españolas aumentará este ano até cinco puntos, segundo unha enquisa de CECU | Consumer\nO gasto en Nadal das familias españolas aumentará este ano até cinco puntos, segundo unha enquisa de CECU\nOs xoguetes suporán o desembolso máis elevado, cuns 141,5 euros por fogar\nData de publicación: Domingo, 21deDecembrode2003\nComo todos os anos por estas datas, os españois disponse a realizar un importante desembolso económico paira pasar o mellor posible as festas do Nadal. O gasto este ano aumentará ao redor de catro ou cinco puntos respecto de 2002, segundo revela una enquisa elaborada pola Confederación Española de Consumidores e Usuarios (CECU). Un estudo ao que se suma outro realizado pola Federación de Usuarios e Consumidores Independentes (FUCI).\nAs familias españolas investirán una media de 845 euros no goce das festas do Nadal e boa parte desta cantidade destinarase a facer felices aos máis pequenos, cifra que se reduce no caso do estudo da FUCI a 800 euros. Sexa como sexa, o certo é que os xoguetes suporán o gasto máis elevado, cuns 141,5 euros por familia, sendo a Comunidade de Madrid a máis consumista neste apartado e Canarias, a que menos. Séguenlle as comidas no fogar (132,3 euros), os restaurantes (127 euros), algo menos o lecer e tempo libre (126 euros), as lotarías (121,6 euros), os agasallos (113 euros) e, por último, outros gastos (84 euros).\nEn canto ás reclamacións, multiplícanse nesta época do ano, aínda que non son demasiado numerosas. “As protestas adoitan ser por problemas á hora de devolver os produtos, sobre todo xoguetes e outros agasallos”, explica Antonio López Sebastianes, portavoz de CECU.\nPaira amparar ao comprador aprobouse recentemente a nova Lei de Garantías na Venda de Bens de Consumo. De acordo con esta norma, o cliente pode reclamar, si non está conforme coa súa compra, nun prazo de dous anos, e dun ano se o produto é de segunda man. O comerciante pode optar por reparar ou substituír o artigo, rebaixar o seu prezo ou disolver o contrato.\nNo que se refire á alimentación, Navarra encabeza a lista dos máis compradores e Estremadura representa o outro extremo. Os típicos turróns, mazapanes e cava, entre outros, non faltarán nos fogares españois. Beberanse ao redor de 50 millóns de botellas de cava, por un custo total duns 180 millóns de euros, mentres que paira turróns destinaranse 175 millóns de euros. Aínda que o consumo destes produtos concéntrase sobre todo en Nadal, algúns, como o cava, loitan por facerse un oco ao longo do ano.\nO presidente do Consello Regulador do Cava, Gustavo García, explica que non se producen moitas variacións no consumo de cava cada ano, pero o 50% cómprase en Nadal”. Isto desagrada aos produtores, que pretenden que esta bebida deixe de asociarse unicamente con momentos de celebración.\nA secretaria xeral da Asociación Española de Fabricantes de Turróns e Mazapanes, Diana Roig, declara, pola súa banda, que en Nadal se compra entre o 80 e 85% do turrón que se consome no noso país. “Nos últimos anos saíronlle fortes competidores aos produtos típicos, como son os bombones, chocolates e pasteis”, engade.\nNon podemos esquecernos dos mariscos e peixes, cuxo consumo aumenta considerablemente nesta época do ano. Segundo reflicte un estudo da Asociación Española de Codificación Comercial (AECOC), a compra de peixe conxelado increméntase un 15% en Nadal e un 50% no caso do marisco. Os expertos en nutrición da Sociedade Española de Dietética consideran que é preferible comprar produtos conxelados que conxelalos en casa, porque facelo no fogar non garante que manteñan o seu valor nutricional, sabor orixinal e aspecto.\nfamilias gasto-gl Navidad-gl


O descubrimento do escorbuto | Consumer\nO descubrimento do escorbuto\nEsta enfermidade carencial provocada por un déficit dietético de vitamina C, foi endémica durante a Idade Media\nPor maitezudaire 24 de Xullo de 2003\nO escorbuto é o nome da enfermidade carencial producida pola falta de vitamina C na dieta. O corpo humano non pode sintetizar vitamina C (algúns animais si o fan), polo que é necesario incorporala a través da alimentación co fin de evitar a súa deficiencia.\nO escorbuto maniféstase como consecuencia dunha deficiente inxesta de verduras e froitas frescas, fonte por excelencia de vitamina C, o que explica que fose una enfermidade endémica na antigüidade, naquelas rexións que non tiñan un acceso fácil a devanditos alimentos, en especial durante o frío inverno. Os síntomas reais da enfermidade son: debilidade, dor muscular e articular, e hemorraxias espontáneas nas encías e na pel que tardan en cicatrizar.\nA historia do escorbuto\nDurante moito tempo o escorbuto foi una enfermidade de orixe descoñecido, chegando a ser una das enfermidades epidémicas na Idade Media que sufrían os navegantes que facían grandes travesías en barco.\nO escorbuto fixo estragos entre as tripulacións dos barcos e atribuíanselle os máis curiosas orixes, por exemplo, que era un mal debido ao sangue corrompido, botábaselle a culpa ao frío dos mares e mesmo á madeira verde dos barcos. A esta enfermidade os navegantes españois chamárona “a peste das naves”, os portugueses coñecíana como “mal de Loanda” e a ingleses “peste do mar”. Por aquel entón, xurdiron numerosos e curiosos tratamentos co fin de atallar a enfermidade, como o de fornecer sal, ácido fosfórico, mostaza, etc., aos mariñeiros afectados, e mesmo realizarlles transfusións con sangue de animais.\nVitamina C, o único tratamento\nNon foi até os experimentos do médico da mariña inglesa James Lindt (1716-1794) cando se descubriu o remedio do escorbuto. Este médico escolleu a doce mariñeiros afectados pola enfermidade e fixo seis grupos de dous mariñeiros cada un aos que lles forneceu seis tratamentos diferentes, paira observar a súa evolución. Os experimentos, ademais, constitúen os primeiros ensaios de terapia controlada da historia do medicamento. Lindt descubriu que só a parella á que se lle fornecía zume de limón e laranxa como parte da dieta evolucionaba favorablemente da súa enfermidade. Aínda que aínda non se tiña identificado o axente causal da enfermidade (a falta de vitamina C), si que se coñecía o seu remedio, e a pesar que desde entón os mariñeiros da armada inglesa recibiron o alcume de “limely” ou bebedores de limón, o remedio foi adoptado máis ou menos rapidamente polo resto de países.\nO escorbuto foi tratado como una enfermidade contaxiosa durante dous séculos e medio, e atallábase con remedios tan peregrinos como o comer luciérnagas, café concentrado (en Hamburgo abriuse o primeiro café público grazas esta crenza), algúns tipos de helechos, aire fixo (o que hoxe chamamos soda).\nO descubrimento da vitamina C e a súa relación co escorbuto se produciu no século XX polo científico húngaro Albert Szent-György.\ndescubrimento enfermidade enfermidade carencial provocada Escorbuto vitamina\nO zume de laranxa, perde vitamina C se non se bebe enseguida?\nCombinar alimentos de forma adecuada\nNutrición ortomolecular, unha terapia desaconsellada\nO gazpacho ten menor contido de vitamina C que a suma dos seus ingredientes\nEnsalada tépeda de bacallau\nPechugas de pito recheas salseadas con laranxas\nEspaguetis ao pesto


A Universidade recoñece o "talento e esforzo" do seu alumnado de grao, mestrado e doutoramento | Universidade de Vigo\nCoa entrega dos Premios Complementarios aos Premios de Excelencia Académica a 256 estudantes\nUn total de 256 estudantes reciben como agasallo un ordenador portátil\nFíxoselles entrega dos Premios Complementarios aos Premios de Excelencia Académica\nA vicerreitora Natalia Caparrini e o reitor Manuel Reigosa\nA un total de 256 estudantes correspóndelles un ordenador portátil\nO acto tivo lugar no edificio Ernestina Otero\nM. Del Río DUVI 10/12/2021\nO esforzo, as horas, a dedicación, o talento e a constancia son características que teñen en común os 256 estudantes dos tres campus da Universidade de Vigo que este venres recibiron un recoñecemento por parte da institución. O reitor, Manuel Reigosa e a vicerreitora de Captación de Alumnado, Estudantes e Extensión Universitaria, Natalia Caparrini, foron os encargados de entregar os Premios Complementarios aos Premios de Excelencia Académica, unha convocatoria que ten como obxectivo dotar o alumnado con aproveitamento académico excelente dos medios informáticos axeitados para a realización dos seus estudos.\nAsí, correspóndelles un ordenador portátil aos 60 mellores expedientes académicos que iniciaron os estudos de grao neste curso 2021-2022; aos 15 mellores que iniciaron neste mesmo curso os estudos de mestrado e a outros 42 estudantes destacados que acaban de comezar a cursar un doutoramento. Xunto con eles, recibiron tamén o portátil outros 139 estudantes que foron galardoados pola Xunta de Galicia cos Premios de Excelencia Académica de Grao no curso 2019-2020, que se outorgan aos mellores expedientes de cada curso en cada grao.\nTalento para o futuro do país\nNo acto desta mañá, que tivo lugar no paraninfo do edificio Ernestina Otero, participaron arredor da metade dos estudantes galardoados nesta convocatoria. O reitor explicoulles que, con este acto, a institución pretende “celebrar que hai no país as dúas cousas que precisamos para encarar un futuro mellor, que son talento e esforzo en partes iguais”. Reigosa animounos a seguir traballando na mesma senda da excelencia, “para que o talento poida agromar cada vez máis, xa que é un recurso importantísimo do país e da Universidade”. Neste sentido, destacou a UVigo do futuro “vai precisar dunha renovación, vai a necesitar que, co esforzo máximo das persoas máis talentosas, poidamos ser competitivos e, dado que estades nun momento incipiente da vosa carreira, quero animarvos a que sigades esforzándovos”. Finalizou o reitor trasladándolles o seu agradecemento e o da institución “por ternos elixido” e os parabéns por acadar cotas altas de rendemento académico.


Momentos vividos, momentos compartidos « as corcerizas\n« 10 anos compartindo alternativas! celébrao con nós\nCurso de Sistemas eficientes de calefacción: Muro Radiante con Barro »\nEsta entrada foi posteada por Paula Vidal en 2 de Outubro de 2012 ás 18:33 e esta arquivada en Albergue, Educación Ambiental para Persoas Adultas. Podes seguir as respostas a esta entrada a traves de RSS 2.0. Tanto os comentarios como os pings estan actualmente pechados.\nPara reliquia o peto de Nunca Mais de Dorri 😀\n#2 escrito por Antón\nPois ten moito mérito, e máis nestes tempos, que sobreviva dez anos un equipamento de Educación Ambiental, e que ademáis sexa un equipamento decente, no máis amplo da expresión, xa roza o milagreiro.\nqué risas… para os seguintes 10 anos ten que quedar a camiseta de Xulio como reliquia..jajaja!!


(Cando falas de destrución, non sabes que non contas comigo?) (Lennon & McCartney, Revolution)\nResulta que algúns nacionalistas vascos e cataláns incomodáronse hai uns días porque, na fase 3 da desescalada, o goberno central houbese negociado e acordado a opción de que todas as CCAA tivesen a mesma capacidade de autonomía para administrar as medidas que considerasen máis adecuadas, segundo as súas peculiaridades funcionais e territoriais. E iso sen que houbese asimetrías que puidesen supoñer privilexios entre nacionalidades e rexións. Así se facilitou o apoio do grupo de Cidadáns á sexta —e última?— prórroga do estado de alarma, posibilitando un respaldo parlamentario maior que en anteriores ocasións, e deixando a Vox, PP e os secesionistas de Puigdemont como contumaces negadores do ‘pan e o sal’ ao executivo de Sánchez.\nO título deste artigo fai referencia a unha regra estrutural no proceso de federalización do proceso autonómico en España iniciado tras a morte do ditador Franco. Un proceso conformado por un modelo de concorrencia múltiple etnoterritorial, agora suxeito a tensións centrípetas de recentralización e centrífugas de separación. Ambos os envites destrutivos arroxan serias dúbidas respecto a a viabilidade futura dun acomodo interno federal en España. Ese sería o escenario ideal nun país que trata de facer viables unidade e diversidade mediante o pacto político das súas comunidades constituíntes. As alternativas destrutivas que nos ofrece a nosa historia son a ditadura ou a disolución cantonalista.\nLembremos que, segundo a regra de a mímesis autonómica, as nacionalidades históricas (Cataluña, Galicia e País Vasco) pretenderon desde un primeiro momento unha equiparación no ámbito das súas decisións políticas similar ao do Estado central (competencias exclusivas, policías autonómicas, signos exteriores e emblemas propios, viaxes de alta representación institucional ao estranxeiro, reclamos de autodeterminación aprobados polos parlamentos autonómicos e, nalgúns casos, políticas públicas de nova implantación). Subsiguientemente, as rexións máis autonomistas reclamaron os teitos competenciais das nacionalidades históricas (caso de Andalucía en 1981 e, posteriormente, Valencia e Illas Canarias, 1982), e, finalmente, elas mesmas convertéronse en referentes para a reivindicación política de comunidades cunha identidade colectiva máis diluída, e ata inexpresiva ou inexistente (Cantabria, A Rioxa ou Madrid, poñamos por caso).\nA mímesis autonómica é unha regra de ida e volta e que escuece excesivamente naquelas nacionalidades ou rexións que asumiron máis competencias descentralizadas ou, simplemente, exerceron unha maior capacidade de autogoberno e de desenvolvemento institucional. Ao cabo, todas as CCAA queren xogar a Champions League da autonomía territorial. Pero as que aparecen nos primeiros postos da táboa de clasificación pugnan como gato bandullo arriba por manter custe o que custe diferenzas competenciais, ou privilexiar as relacións bilaterais coa administración central. Non se trata tanto de demostrar as súas ‘boa prácticas’ no exercicio das súas competencias e responsabilidades. O caso da sanidade descentralizada, e da responsabilidade administrativa das CCAA na xestión da pandemia do Covid 19, ofrece numerosos exemplos que habería que analizar. Trátase de diferenzas, aínda que sexan retóricas ou nominais, que as visibilicen afastadas das CCAA ‘atrasadas’. A estas ségueselles considerando como convidadas de pedra no piscolabis do famoso ‘café para todos’.\nEn realidade ben fariamos en reinterpretar o deostado ‘café para todos’, formulado ao comezo do proceso autonómico, non como unha estratexia neocentralista co fin de homoxeneizar competencial e politicamente ás 17 CCAA —e desvirtuar así o principio de os feitos diferenciais das nacionalidades históricas—, senón como un ‘todos queremos café’, reivindicado polas rexións ‘atrasadas’ en petición de obter ‘o mesmo que cataláns, galegos e vascos’.\nA progresiva e inductiva federalización española canalizou o principio do ‘agravio comparativo’ entre nacionalidades e rexións consustancial ao noso modelo de concorrencia múltiple etnoterritorial, cara a un efecto imitación —ou regra da ‘mímesis autonómica’— que se desprega nos mesmos desexos por igualarse entre elas, ao modo a como España veu realizando respecto a os países europeos centrais da Unión Europea (Alemaña, Francia ou Italia, poñamos por caso) Por que nos empeñamos en querer o todo (UE), aspiración que non se asume para as partes (CCAA)?\nA emulación é unha pulsión de gran importancia nas relacións políticas de humanos e entre grupos de humanos. Na ‘pel de touro’ prefírese sepultar a concorrencia de territorios que fixo posible no seu conxunto unha modernización e un desenvolvemento socioeconómico sen parangón no concerto das nacións. Se coquetea cunha volta a fórmulas de homoxeneización ou disolución que conlevan o xerme da destrución. Non conten comigo…


Viaxe de Egeria - Viajando el Mapa\nViaxe de Egeria\nCarlos Pascual é un clásico da literatura de viaxes. Cunha ducia de libros publicados e artigos en: Viajes de National Geographic, Condé Nast, Lonely Planet, etc. Nesta ocasión preséntanos «Viaje de Egeria«, o diario de viaxe dunha «galega» no século IV.\nEgeria (nome que provén dunha das ninfas do séquito de Venus) foi unha aristócrata da provincia romana de Gallaecia no século IV (iso é o que se extrae dos últimos estudos). Comeza a súa viaxe no ano 381 d.C. tomando a vía Domitia para percorrer escearios bíblicos como Xerusalén, o Sinaí, Mesopotamia e Exipto. No ano 384 d.C. emprende a viaxe de retorno. A través dunhas cartas ás súas «dominaes sórores« (señoras e irmás, unha expresión para referirse ás súas amigas e compañeiras) Egeria vainos relatando ás súas visitas durante a viaxe. Cóntanos como era a forma de viaxar da época, con etapas duns 30 km ata atopar a seguinte «mansio«, casas hospedaxe da época. Tamén nos describre o seu procedemento cando visitan algún lugar «santo»: rezar unhas oracións, realizar algunha ofrenda e recitar pasaxes bíblicos que acontecen naquel lugar. Tamén nos descubre que na época xa existían os «souvenir«, normalmente frutas, aceite ou doces que ofrecían as persoas que moraban en determinado lugar.\nO libro é unha traducción do texto orixinal, «Itinerarium ad Loca Sancta«, que aínda se conserva na biblioteca de Arezzo. A pena é que faltan unhas follas do comezo e do final do relato. A importancia do texto, ademáis de constituir unha importante fonde de estudo para os estudosos da materia, reside en que se considera o primeiro libro de viaxes de Hispanoamérica. Tamén nos amosa o poder das mulleres na época (na corte de Teodosio as mulleres tiñan gran importancia. Para mostra, a súa muller foi a primeira que obtivo o título de «Augusta«). Representa unha lectura corta e sinxela que ademáis nos acerca á vida da época.


“Está estandarizada unha práctica xudicial que invalida o testemuño dos e das menores maltratadas” – Agamme\nO xornal dixital Praza Pública vén de publicar unha entrevista con Estrela Gómez, coordinadora da Asociación Galega contra o Maltrato a Menores (AGAMME) que deixamos a continuación:\nA entidade denuncia, xunto coa Asociación Rede de Mulleres Veciñais Contra os Malos Tratos de Vigo e o Grupo Antígona, derechos y sociedad con perspectiva de género da Universidade Autónoma de Barcelona, “a existencia dunha praxe xudicial no Estado español que non responde ao marco normativo establecido polo Parlamento Europeo en materia de protección de vítimas de violencia de xénero e vítimas menores de idade”. “Esta praxe xudicial produce indefensión pois obstaculiza o enxuizamento deste tipo de delictos. As vítimas de violencia de xénero e os nenos, nenas e adolescentes que sofren maltrato a mans do proxenitor vense privados, durante o procedemento, de dereitos procesais e dereitos fundamentais”, engade a demanda.\nEstrela Gómez destaca que “case de maneira sistemática, cando un menor relata unha situación de maltrato causada por un proxenitor, este relato é interpretado nun proceso xudicial como unha intención da proxenitora de causarlle un prexuízo. Isto leva a que estas situación non se enxuícen ou, ás veces, a que nin sequera se denuncien, porque na práctica a consecuencia é que as vítimas quedan nunha situación de maior desprotección. É dicir, o feito de que non se tomen en conta estas declaracións, fai que estes casos queden sen castigo, polo que moitas vítimas se inhiben á hora de denunciar, por medo ao que poida pasar”.\nEn definitiva, resume, “está estandarizada unha práctica xudicial que imposibilita que o testemuño dun neno ou dunha nena que sofre maltrato chegue a ser válido nun proceso”. A coordinadora de AGAMME destaca tamén a súa preocupación pola “consideración que para a Xustiza ten o neno ou a nena que vive nun ambiente de violencia de xénero”. “Non son considerados vítimas de violencia de xénero, agás nalgunhas situacións especialmente graves”, sinala.\nAs eivas esténdense a todo o proceso e todos os niveis, sinala: “Non se conseguiu que se adapten os procedementos xudiciais, senón que funciona ao revés: é a vítima a que ten que adaptarse. Por exemplo, o momento no que a unha nena ou neno se lle toma declaración non adoita ser o momento máis oportuno para eles como vítimas. Case sempre as declaracións teñen lugar varios meses despois, rememorando os feitos, e pedíndolles unha gran cantidade de datos e unha gran concreción, que pode ser de gran dificultade para eles e elas”.\n“Ademais” -engade- “os equipos de atenden a menores vítimas non están especializados nesa atención. Tanto os servizos de menores, os equipos psicosociais dos xulgados e mais os forenses pasan a mesma oposición que o resto de traballadores da consellaría. Non é un servizo especializado, cando un menor dá un testemuño, non o dá normalmente ante un psicólogo especializado en psicoloxía infantil”. “Se non hai unha certa delicadeza, unha certa empatía neste procedemento, o menor pode sufrir dano. E, ademais, ese testemuño, ao ser recollido e avaliado por unha persoa non experta, moitas veces non é correctamente tratado e non chega a ser unha proba un xuíz, impedindo que se apliquen medidas de protección”, subliña.\nAGAMME posicionouse publicamente con gran firmeza en contra do recente recorte do dereito ao aborto, polo que as mulleres de 16 e 17 anos pasaron a necesitar o permiso dos seus proxenitores para decidir sobre a interrupción dun embarazo. A entidade lembrou que “o marco lexislativo referente ás persoas menores de idade no Estado español establece que desde os 14 anos os nenos e nenas teñen responsabilidade penal con 16 poden incorporarse ao mercado laboral e a esta idade poden acadar a emancipación”. “Non é sustentable esa falta de coherencia: responsable penal pero non para decidir sobre o seu propio corpo”, sinalaba.\nAdemais, facía fincapé no carácter innecesario desta medida, pois o aborto en mozas de 16 e 17 anos representaba o 3,6% do total de abortos realizados e na maioría dos casos (87,62%) as rapazas acudían acompañadas dos seus titores. AGAMME alertaba que os motivos alegados polas poucas rapazas que finalmente abortaban sen coñecemento dos seus pais e nais eran “desamparo familiar, familias desestruturadas, proxenitores en prisión, risco de sufrir malos tratos, enfermidade invalidante dos titores, negativa dos titores a acompañalas, ou posturas abertamente contrarias ao aborto”.\n“É unha lei claramente ideolóxica”, destaca Estrela Gómez. “Está demostrado que cando as nenas queren abortar, as familias apóianas. E cando non teñen ese apoio, isto sucede en situacións familiares moi extremas, de maltrato, de vulneración de dereitos, de violencia sexual… Estase desprotexendo a un colectivo, que de por si xa parte dunha situación moi complicada”, denuncia\nAGAMME amosa, igualmente, a súa preocupación por “como lles están afectando aos menores, sobre todos aos máis desprotexidos, as políticas de sanidade e educación aplicadas polo Goberno central e sobre todo polo Goberno da Xunta,que é quen ten as maiores competencias na materia, impedindo que poidan acceder aos mesmos dereitos”.\nadmin 18th Novembro 2015 Sin categoría No Comments\n← AGAMME presenta ante o Parlamento Europeo unha demanda ao Estado español por incumplimento en materia de menores e violencia de xénero\nAGAMME valora positivamente o acordo adoptado no Parlamento Galego en materia de atención á infancia maltratada ao tempo que sinala retos pendentes →


O Bloque avanza que participará nos organismos da Área Metropolitana dende unha actitude “absolutamente crítica”\nVigo, 24 de maio de 2012.- O portavoz municipal nacionalista, Santi Domínguez, asegurou este xoves que o BNG participará “dende unha actitude absolutamente crítica” en todos os organismos da Área Metropolitana, “porque seguimos mantendo que esta lei non nos gusta”, apuntou. Instou ademais a PP e PSOE a deixar de utilizar a Área Metropolitana “como arma arroxadiza”, nunha liorta na que o asegurou que o BNG non vai entrar, e a traballar para acadar consensos no eido político, territorial e administrativo.\n“Imos insistir na crítica, pero seguiremos reclamando as outras dúas forzas políticas que xunto ao BNG imos compoñer a Área Metropolitana para que se establezca a planificación e o consenso dos traballos que hai que poñer en marcha”, destacou o portavoz municipal do BNG. Neste sentido lembrou que a lei nace “sen consenso, total indefinición das competencias que ten que asumir e sen clarificar o papel da Deputación de Pontevedra”, así como o seu financiamento.\nSanti Domínguez especificou que no eido político cómpre o acordo para que a Área Metropolitana camiñe “dende o consenso na transformación da propia lei”. No tocante ao eido territorial, defendeu que a Área Metropolitana ten que servir para que os 14 concellos implicados camiñen “no mesmo sentido para sermos capaces de aglutinar o territorio e coordinar o servizos a poñer en marcha”.\nA respecto do acordo administrativo, reclamou que Xunta e Deputación de Pontevedra “deixen de facer política clientelar e se senten cos representantes dos 14 concellos para definir as competencias e o financiamento”. Segundo defendeu o nacionalista, tanto a Xunta como a Deputación terá que verter partes dos seus recursos económicos para non duplicar administracións e que o uso deses recursos sexa máis efectivo.\nSanti Domínguez subliña que o BNG está en contra da ampliación da prórroga á empresa que xestiona o auditorio\nVigo, 24 de maio de 2012.- O portavoz do grupo municipal nacionalista vigués, Santi Domínguez, recoñeceu este xoves en resposta ás preguntas dos medios que o BNG non ten aínda confirmación oficial de que o goberno da cidade teña o obxectivo de ampliar a prórroga á empresa que xestiona o auditorio de Beiramar e de aumentar a achega municipal en 5 millóns. Porén, subliñou que “se é así, o alcalde ten que saber que o BNG está en contra”.\nSanti Domínguez puxo de manifesto a contradición que supón a negativa a pagar ás empresas privadas as acometidas do novo hospital mentres se defende a prórroga a empresa que xestiona o auditorio, Palacio de Congresos SA. Para o nacionalista, “hai que estudar outras fórmulas”, que deben partir do diálogo coa empresa “para sacar rendibilidade ao auditorio”.\nO BNG demanda claridade á Xunta no proxecto do novo hospital e alerta dos problemas de financiamento\nVigo, 24 de maio de 2012.- O portavoz do grupo municipal do BNG, Santi Domínguez, criticou este xoves a falta de claridade da Xunta de Galiza nas sucesivas presentacións do proxecto do novo hospital de Vigo. Alertou ademais da “situación paradoxal” de que existan dificultades no financiamento desta infraestructura en tanto que as empresas construtoras non teñen asegurado o seu financiamento, despois de que a Xunta rexeitara o modelo de financiamento público.\n“O único que fai a conselleira de Sanidade é crear máis confusión nos usuarios e usuarias e máis preocupación nos profesionais sanitarios”, subliñou o nacionalista. Pola contra, ao seu xuízo, “o que queda moi claro é que imos ter un hospital privado, xestionado por empresas privadas que neste momento están nunha situación moi complicada, mesmo con algunhas que tiveron que ser intervidas”.\nSanti Domínguez criticou tamén outras ambigüidades a respecto das presentacións realizadas pola titular de Sanidade .”Ninguén aclara que o hospital sexa referencia para toda a poboación, tal e como demandou o BNG, dixo ao respecto. Ademais, asegurou que o BNG se nega a que haxa “pacientes de primeira e de segunda”, en referencia a posibilidade de que haxa adscricións obrigatorias a un hospital privado.\nSegundo o portavoz municipal nacionalista, a preocupación de usuarios e colectivos “é fundada”, xa que segundo indicou tampouco hai datos claros sobre que atención sanitaria se vai prestar nin sobre o número de camas co que vai contar o centro. “Este é o debate e non o referido ao convenio ou de quen é a culpa”, destacou. Neste sentido, e en resposta aos medios, lembrou que no último pleno o BNG criticou a “modificación substancial” do proxecto inicial, no que a titularidade pública quedaba garantida. Sinalou que o convenio asinado no ano 2006, cando se falaba dun hospital público 100% “si tiña sentido” que o Concello de Vigo se fixera cargo das acometidas dos servizos. “Agora, cando o beneficio recae en man privadas, pensamos que o Concello non ten por que asumir eses servizos”, indicou.


Curso de Monitor de Actividades de Tempo Libre no Concello de Fene. Novas · Concello de Fene\nCurso de Monitor de Actividades de Tempo Libre no Concello de Fene\nO Concello de Fene acollerá a celebración dun Curso oficial de Monitor de Actividades de Tempo Libre, cuxo título está expedido pola Dirección Xeral de Xuventude da Xunta de Galicia. Organizado pola Escola de Tempo Libre Tempus, conta coa colaboración da Concellería de Cultura e Deportes que dirixe Rocío Bértoa mediante a cesión das instalacións onde se desenvolverá a acción formativa (a aula de cursos –Avda. Naturais, 44, entrechán-).\nDará comezo a mediados de marzo e as persoas interesadas en participar xa poden inscribirse no correo tempusnaron@gmail.com. O grupo mínimo será de 15 persoas e o máximo de 25 e as reservas se realizarán por orde de inscrición. Esta acción formativa consta de dúas fases: a primeira de 200 horas teórico-prácticas a celebrar sábados e domingos e a segunda, a realizar unha vez superada a primeira, de 150 horas de prácticas.\nOs módulos do curso enfócanse directamente cara aos contidos prácticos, tanto os que pola súa propia natureza teñen este carácter (animación, animación deportiva, dramatización, artesanía, aire libre, primeiros auxilios...) como outros que requiren algo máis de contido teórico (educación ambiental, psicoloxía, socioloxía, lexislación ...).Ademáis da titulación Oficial expedida pola Dirección Xeral de Xuventude, expediráse a cada alumno o título de manipulador de alimentos, cuxo contido vai incluído no temario.\nDescontos para os veciños de Fene\nO prezo do curso é de 217 euros, pero realizaráse un desconto do 10% ás persoas que teñan o carné xove, ou á veciñanza de Fene. Nestes casos, o prezo queda en 195 euros. Tempus pon a disposición dos interesados os seguintes teléfonos: 657 926 913 - 616 890 418, ou o correo electrónico tempusnaron@gmail.com.


Medio de cultivo - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Medio de crecemento")\nEn microbioloxía e biotecnoloxía, un medio de cultivo ou de crecemento é un líquido ou xel deseñado para que nel se fagan crecer colonias de microorganismos ou células, ou pequenas plantas como os brións Physcomitrella patens. Hai diferentes tipos de medios para o crecemento de distintos tipos de células.\nUnha placa de ágar, exemplo de medio de crecemento bacteriano. Trátase dunha placa de sementeira por estrías na que as liñas e puntos laranxas son colonias bacterianas.\nHai dous tipos principais de medios de cultivo: os utilizados para o cultivo celular, que se usan para tipos específicos de células derivadas de plantas ou animais, e os cultivos microbiolóxicos, que se usan para o crecemento de microorganismos, como bacterias ou lévedos. Os medios líquidos poden facerse solidificar orixinando medios semisólidos ou sólidos. Os medios de cultivo máis comúns para microorganismos son os caldos nutritivos e as placas de ágar. Ás veces requírense medios especializados para o crecemento de certos microorganismos e células. Algúns organismos son máis esixentes e requiren medios especializados debido aos seus complexos requirimentos nutricionais. Os virus e certas bacterias, por exemplo, son parasitos celulares obrigados e requiren medios de crecemento nos que estean presentes células vivas sensibles a eles.\n1 Tipos de medios de cultivo\n1.1 Medios nutritivos xerais\n1.2 Medios mínimos\n1.3 Medios selectivos\n1.4 Medios diferenciais\n2 Medios enriquecidos\nTipos de medios de cultivoEditar\nOs medios de cultivo máis comúns para microorganismos son os caldos nutritivos (medios nutrientes líquidos) ou medio LB. Con frecuencia, os medios líquidos mestúranse con ágar e son vertidos en placas de Petri para que solidifiquen nelas. Estas placas de ágar proporcionan un medio sólido no cal se poden cultivar doadamente os microbios. Permanecen sólidos, xa que moi poucas bacterias poden descompoñer o ágar. Outro método de cultivo son os tubos inclinados. As bacterias que crecen en medios de cultivo líquidos con frecuencia forman suspensións coloidais.\nA diferenza entre os medios de cultivo usados para cultivo de células e os usados para cultivos microbiolóxicos é que as células derivadas dun organismo multicelular e postas en cultivo a miúdo non poden crecer sen que se engadan, por exempoo, hormonas ou factores de crecemento, que xeralmente actúan sobre esas células in vivo. No caso das células animais, esta dificultade soluciónase frecuentemente coa adición ao medio de soro sanguíneo ou un soro sintético de substitución. No caso dos microorganismos, non hai tales limitacións, xa que son normalmente organismos unicelulares. Outra diferenza importante é que as células animais en cultivo fanse crecer normalmente en superficies planas ás que se adhiren, e o medio engádese en forma líquida e cobre as células. Polo contrario, bacterias como Escherichia coli poden cultivarse en medios sólidos ou líquidos.\nUnha importante distinción entre tipos de medios de cultivo é dividilos en medios definidos e non definidos.\nUn medio definido ou quimicamente definido contén cantidades coñecidas de cada un dos seus ingredientes. Para o cultivo de microorganismos, estes medios proporcionan elementos traza e vitaminas requiridas polo microbio e unhas fontes de carbono e de nitróxeno especialmente definidas. A glicosa ou o glicerol úsanse ás veces como fontes de carbono, e os sales de amonio ou nitratos como fontes de nitróxeno inorgánicas.\nUn medio non definido ou complexo ten algúns ingredientes complexos, como extracto de lévedo, carne ou soia ou hidrolizado de caseína, que constan dunha mestura de moitas especies químicas en proporcións descoñecidas. Os medios non definidos son os elixidos ás veces polo seu prezo e outras por necesidade, xa que algúns microorganismos nunca puideron ser cultivados en medios definidos.\nUn bo exemplo de medio de cultivo é o mosto utilizado para fabricar cervexa. O mosto contén todos os nutrientes requiridos para o cultivo de lévedos, e en condicións anaeróbicas, prodúcese neles alcohol. Cando o proceso de fermentación está completo, a combinación de medio e microbios dormentes, que é a cervexa, está lista para o seu consumo.\nExemplo (composición do medio de ágar nutriente): Extracto de carne- 0,3gm (minerais e carbohidratos). Peptona-0,5gm (proteínas e fonte de nitróxeno). NaCl- 0,5gm (electrólito). Ágar- 1,5gm (axente solidificante). Auga destilada- 100 mL. pH- 7.\nMedios nutritivos xeraisEditar\nOs medios nutritivos xerais conteñen todos os elementos que moitas bacterias necesitan para crecer e non son selectivos, polo que se utilizan para o cultivo xeral e mantemento das bacterias conservadas en coleccións de cultivos de laboratorio. As bacterias esixentes que teñan requirimentos especiais requiriran medios con ingredientes adicionais (determinados nutrientes orgánicos, factores de crecemento etc.). Hai medios de cultivo definidos e non definidos.\nOs medios mínimos son os que conteñen os nutrientes mínimos posibles para ocrecemento da colonia, xeralmente sen aminoácidos. Utilízanos os microbiólogos e xenetistas para cultivar microorganismos do "tipo salvaxe" (os máis comúns desa especie, sen mutacións especiais características). Os medios mínimos poden tamén utilizarse para seleccionar a favor ou en contra recombinantes ou exconxugantes.\nO medio mínimo normalmente contén:\nUnha fonte de carbono para o crecemento bacteriano, que pode ser un azucre como a glicosa, ou unha fonte menos rica en enerxía como o succinato.\nVarios sales, que poden variar dunha especie bacteriana a outra e segundo as condicións de crecemento; estes xeralmente proporcionan elementos esenciais como o magnesio, nitróxeno, fósforo, e xofre, que lle permitirán á bacteria sintetizar proteínas e ácidos nucleicos.\nOs medios mínimos suplementarios son un tipo de medios mínimos que tamén conteñen un só axente seleccionado, xeralmente un aminoácido ou un azucre. Esta suplementación permite o cultivo de liñas específicas de recombinantes auxotróficos.\nMedio ágar selectivo baseado en carbón vexetal libre de sangue (CSM) para o illamento de Campylobacter.\nAs placas de ágar sangue son a miúdo utilizadas para diagnosticar infección. Á dereita un cultivo de Streptococcus positivo; á esquerda un cultivo de Staphylococcus positivo.\nCatro tipos de placas de ágar nas que se demostra o crecemento diferencial dependendo do metabolismo bacteriano.\nOs medios selectivos utilízanse para cultivar só microorganismos seleccionados. Por exemplo, se un microorganismo é resistente a certos antibióticos, como a ampicilina ou a tetraciclina, despois pode engadirse ese antibiótico ao medio para impedir que crezan outras células que non posúen esa resistencia. Os medios que carecen dun aminoácido como a prolina xunto con cepas de E. coli que non poden sintetizala eran utilizados comunmente polos xenetistas antes da emerxencia da xenómica para facer mapas dos cromosomas bacterianos.\nOs medios de cultivo selectivos tamén se utilizan en cultivos celulares para asegurar a supervivencia ou proliferación de células con certas propiedades, como a resistencia a antibióticos ou a capacidade de sintetizar certos metabolitos. Normalmente, a presenza dun xene específico ou dun alelo dun xene confírelle á célula a capacidade de crecer nun medio selectivo. En tales casos, o xene denomínase marcador.\nOs medios de crecemento selectivo para células eucariotas xeralmente conteñen neomicina para seleccionar células que foron transfectadas con éxito cun plásmido que leva o xene de resistencia á neomicina como marcador. O gancyclovir é unha excepción á regra, xa que se usa para matar especificamente células que leven o seu marcador respectivo, que é a timidina quinase de virus herpes simplex (HSV TK).\nAlgúns exemplos de medios selectivos son:\nAzul de metileno eosina (EMB), que contén azul de metileno, que é tóxico para as bacterias grampositivas, e só deixa crecer ás gramnegativas.\nMedio selectivo YM (do inglés yeast and mold, lévedo e mofo), que ten un pH baixo, que dificulta o crecemento bacteriano.\nÁgar MacConkey para bacterias gramnegativas.\nÁgar entérico Hektoen (HE), que é selectivo para bacterias gramnegativas.\nÁgar manitol sal (MSA), que é selectivo para bacterias grampositivas e diferencial para o manitol.\nCaldo formidable (Terrific Broth, TB), utilizado con glicerol en cepas recombinantes en cultivo de Escherichia coli.\nÁgar xilosa lisina desoxicolato (XLD), que é selectivo para bacterias gramnegativas.\nÁgar de extracto de lévedo carbón vexetal tamponado, que é selectivo para certas bacterias gramnegativas, especialmente Legionella pneumophila.\nOs medios diferenciais ou medios indicadores serven para distinguir un tipo de microorganismo doutro ao cultivalos no mesmo medio. Este tipo de medios utiliza as características bioquímicas dun microorganismo que crece en presenza de nutrientes específicos ou indicadores (como o vermello neutro, vermello fenol, eosina y, ou azul de metileno), que foron engadidos ao medio para indicar visiblemente as características definitorias dun microorganismo. Este tipo de medios úsase para a detección de microorganismos e polos biólogos moleculares para detectar cepas recombinantes de bacterias.\nExemplos de medios diferenciais son:\nÁgar sangue (utilizado en probas de detección de Streptococcus do grupo A), que contén sangue de corazón de vaca que se volve transparente en presenza de estreptococos hemolíticos.\nAzul de metileno eosina (EMB), que é diferencial para a fermentación de lactosa e sacarosa.\nMacConkey (MCK), que é diferencial para a fermentación da lactosa.\nÁgar manitol sal (MSA), que é diferencial para a fermentación do manitol.\nPlacas X-gal, que son diferenciais para os mutantes para o operón lac.\nOs medios de cultivo de transporte deben cumprir os seguintes criterios:\nAlmacenar temporalmente mostras que van ser transportadas ao laboratorio para o seu cultivo.\nManter a viabilidade de todos os organismos da mostra sen alterar a súa concentración.\nConter só tampóns e sal.\nCarecer de fontes de carbono e nitróxeno e factores de crecemento orgánicos para así impedir a multiplicación microbiana.\nOs medios de transporte utilizados para o illamento de organismos anaerobios deben estar libres de oxíxeno molecular.\nExemplos de medios de transporte son:\nCaldo de tioglicolato para organismos anaerobios estritos.\nMedio de transporte Stuart, un xel de ágar brando non nutritivo, que contén un axente redutor para impedir a oxidación e carbón vexetal para neutralizar.\nCertos inhibidores bacterianos para gonococos, e glicerol salino tamponado para os bacilos entéricos.\nMedio de Venkat-Ramakrishnan (VR) para o Vibrio cholerae.\nOs medios enriquecidos conteñen os nutrientes necesarios para manter o crecemento dunha ampla variedade de organismos, incluíndo algúns dos que son máis esixentes. Úsanse xeralmente para cultivar todos os tipos de microbios que estean presentes nunha mostra. O ágar sangue é un medio enriquecido no cal o sangue completo nutricionalmente rico complementa os nutrientes básicos. O ágar chocolate está enriquecido con sangue que foi tratada con calor (40-45 °C), o cal fai que se poña de cor castaña ou chocolate.\n↑ 1,0 1,1 1,2 Madigan M, Martinko J (editors). (2005). Brock Biology of Microorganisms (11th ed.). Prentice Hall. ISBN 0-13-144329-1.\nKSOM Culture Medium\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Medio_de_cultivo&oldid=5038827"\nÚltima edición o 20 de xaneiro de 2019 ás 15:47\nA última edición desta páxina foi o 20 de xaneiro de 2019 ás 15:47.


Depo Andainas - Deputación de Pontevedra gl_ES\nA Deputación de Pontevedra promove, a través do programa "Depo_andainas", unha serie de rutas destinadas á poboación en xeral que discorren polos puntos máis emblemáticos da provincia. Son máis ca rutas de sendeirismo, son unha forma de vivir e coñecer os lugares máis espectaculares da provincia de Pontevedra, coñecendo as localidades e as súas xentes a través dos ríos e os bosques.\n"Depo_andainas" é un programa gratuíto que oferta a Deputación de Pontevedra, que consta dunha serie de rutas nas que as e os participantes sentirán a natureza mentres camiña polos sendeiros.\nEstá dirixido ás persoas que gocen coñecendo o contorno natural e cultural polas sendas e camiños da nosa provincia; as "Depo_andainas" abren a posibilidade de viaxar doutra maneira nunha aposta pola actividade física como forma de vida para coñecer e descubrir a variedade patrimonial da nosa provincia.\nO programa ofrece 4 saídas. Para cada día ofértase un máximo de 200 prazas.\nAs persoas participantes poderán inscribirse a través de www.depo.gal a partir do día designado para tal efecto pola Deputación e ata completar o límite de prazas.\nOfertaranse un total de 200 prazas. Aquelas persoas que se anoten con posterioridade (ata un máximo de 100) pasarán á lista de agarda. O prazo de inscrición rematará o luns anterior á realización da andaina ás 10 horas.\nNo caso de non poder asistir á andaina na que estea inscrita ou inscrito deberá comunicarllo ao Servizo de Deportes antes do peche de inscricións o luns anterior á realización da andaina ás 10 horas, enviando un correo electrónico co nome e o DNI a deportes@depo.gal. Deste xeito pasará a ocupar a súa praza unha persoa da lista de agarda. A partir dese día as persoas que renuncien ou non asistan á andaina serán sancionadas e quedarán automaticamente excluídas do resto de andainas.\nAs e os participantes deberán desprazarse ao punto de partida da ruta, onde se lles asignará un monitor e un grupo.\nAsí mesmo, todos os participantes deberán respectar os protocolos de actuación establecidos, dende o inicio da ruta ata a súa finalización.\nDepo_Andaina pola Vía Verde (concellos de Caldas e Portas)\nApertura de inscricións: 28 de xuño\nPeche de inscricións: 12 de xullo\nData de realización: 18 de xullo\nDepo_Andaina pola ruta dos Muiños de Golfaríz (concello da Estrada)\nApertura de inscricións: 19 de xullo\nPeche de inscricións: 26 de xullo\nData de realización: 01 agosto\nDepo_Andaina pola senda do río Tea (Concello de Mondariz)\nPeche de inscricións: 16 de agosto\nData de realización: 22 de agosto\nDepo_Andainas pola senda azul do río Verdugo (Concello de Ponte Caldelas)\nApertura de inscricións: 23 de agosto\nPeche de inscricións: 06 de setembro\nData de realización: 12 de setembro\nProtocolo de actuación para a prevención da COVID-19


Estás en Canais Cultura Faladoiro sobre o afundimento do Aslaug\nEstes tres naufraxios produciron unha cantiga lamentando a morte duns 20 mariñeiros noruegos que tripulaban o Aslaug. A cantiga leva música do tango La última copa cantado daquela por Carlos Gardel con letra de Caruso e música de Canaro.\nO cantar baionés comeza:\nnochebuena jamás la olvidaré.\nNaufragó el Aslaug en Farallones,\nE será cantado para rematar o acto como se cantou durante décadas nas ceas de noiteboa nos fogares baioneses.\nO 4 de xaneiro a Coral Polifónica de Baiona ás 19h45' dará un concerto na Capela da Misericordia para inaugurar as xeiras culturais do ano 2016.\nCada acto que se realice será anunciado por un cartel deseñado por Fino Lorenzo.


Dende a chegada de Feijóo á Xunta, a CRTVG incumpre o investimento mínimo do 6% en producción audiovisual - PSdeG-PSOE\nInicio Parlamento de Galicia Dende a chegada de Feijóo á Xunta, a CRTVG incumpre o investimento mínimo do 6% en producción audiovisual\n22.09.2011 32641281A CRTVG, José Manuel Lage 0\nO deputado do Grupo Socialista, José Manuel Lage Tuñas, interveu na Comisión da CRTVG do Parlamento de Galicia para reclamar explicacións ao Goberno de Feijoo sobre os datos referidos ao cumprimento da TVG no ano 2010 da obriga legal de investimento do 6% dos seus ingresos no sector da producción audiovisual galega, e as previsións respecto o ano 2011.\nLage Tuñas lembrou na súa intervención que xa no pasado mes de abril nesta mesma comisión, denunciou que o incumprimento do Goberno de Feijoo neste asunto, por segundo ano consecutivo. Dixo que o contexto actual de crise “lévanos a unha nova realidade orzamentaria, á que tampouco non é allea a CRTVG”, por iso lamentou que o ano pasado so se chegaron aos 2.3 millóns de euros. Replica que a CRTVG non esta cumprindo co sector audiovisual en Galicia.\nAsegura que non recoñecer o que esta pasando no sector audiovisual na nosa Comunidade “é un erro”. Lage subliñou ademais que este é o mellor momento para reivindicar a importancia do sector audiovisual galego para a nosa economía.\nO parlamentario socialista afirma que os representantes do audiovisual galego denuncian o incumprimento das obrigas legais que corresponden aos xestores públicos. Asevera que “en Galicia falla a estratexia neste terreo cando non se cumpre co mínimo legal”, que pode ter consecuencias moi positivas para a economía de Galicia.\nSen contestar as preguntas\nNo turno de replica Lage Tuñas dixo que o Director da CRTVG compareceu en sede parlamentaria sen contestar as preguntas formuladas polo deputado do PSdeG-PSOE. E denuncia que deu “datos sesgados”.\nAfirma que o Director Xeral da CRTVG fixo unha trampa, “xa que salta a obriga legal”. Explica que nunca se referiu ao mínimo legal do 6%. O deputado dixo que 2,3 millóns de euros adicados a longametraxes, animación, documentais, xunto 2,1 millóns de euros adicados a coproducción e dereitos de explotación, indican que “estas cifras saltan a obriga legal”, espetou .\nPara Lage a CRTVG non pode dar as cifras legais “porque sabe que non cumpre”, por iso insistiu “esta facendo un debate trampa e non responde a que se lle preguntou en sede parlamentaria”.\nO deputado reclamou coñecer as previsións de ingresos da CRTVG, e asegura que o PSdeG seguira defendo os intereses e o investimento do sector audiovisual de Galicia “fronte a tacañeria e a falla de estratexia do Goberno de Feijoo, e do director xeral da CRTVG nomeado polo PP”, resumiu.\nArtigo anterior\tLópez Vidal denuncia “sectarismo” da Xunta por “apartar” á oposición dunha “suposta visita institucional” ás obras da autovía da Costa da Morte Artigo seguinte\t"Feijóo supedita os intereses de Galicia aos do PP cunha viaxe para facer precampaña para Rajoy"


O ‘Banco Malo’ ameaza legalmente á PAH por publicar un mapa con vivendas “ocupables” que permanecen baleiras para especular\nNÚMERO 290 - 26/10/2015\nEste mesmo mércores, a Plataforma de Afectados polas Hipotecas (PAH) lanzaba a campaña “A SAREB é nosa” co obxectivo de “destapar unha estafa”, a do acumulo por parte da SAREB ou ‘Banco Malo’ de máis de 100.000 vivendas baleiras, procedentes do rescate público da banca, que non se están pondo a disposición das familias necesitadas senón que se manteñen pechadas con fins especulativos.\n“Continúa o espolio da vivenda que debería ser nosa, dos cidadáns, pagada con diñeiro de todas pero utilizada para especular e enriquecer a uns poucos”, denuncia a PAH, que na web da campaña fixo público un mapa coa localización de 30.000 destas vivendas en todo o territorio español xunto ao manual “Obra social a PAH”, no que se explica ás familias como ocupar os inmobles baleiros, individual ou colectivamente, e as súas implicacións legais.\nA PAH acusa así á SAREB de “actuar coma se dunha mafia se tratase, con total impunidade e sen respectar os dereitos humanos” e esíxelle unha “mobilización urxente” para que “a vivenda responda á súa función social”. A resposta da SAREB foi, con todo, moi diferente.\nTan só un día despois do lanzamento da campaña, a SAREB limitouse a enviar un requirimento notarial á PAH ameazando con emprender “todas as accións legais pertinentes” se no prazo de 24 horas non modifica o deseño da páxina web da campaña, xa que, segundo SAREB, xera unha “confusión coa páxina web orixinal” do organismo oficial. Ademais, a SAREB acusa á PAH de “incitar á ocupación das vivendas”, o que podería ser constitutivo de varias infraccións penais ademais dun delito contra a propiedade intelectual.\nNun comunicado, a PAH mostrouse de acordo en modificar a aparencia da web “da SAREB é nosa” porque, afirman, nunca quixeron parecerse ao ‘Banco Malo’, pero rexeitan a retirada do mapeo e do manual, xa que o primeiro “serve como material de difusión para visibilizar unha pequena parte da extensión e cantidade da vivenda que foi rescatada con diñeiro público” e o segundo “leva anos colgado na web da PAH”.\nA PAH insiste en que a súa intención, xa que a SAREB é 45% pública e as súas vivendas “foron rescatadas pola xente do montón”, é a de “denunciar o paradoxo que estamos a vivir, e pedir que esa vivenda teña un uso social para a cidadanía e non para a especulación financeira”. “Se a SAREB quere que lles deixemos en paz teno moi fácil: só ten que ceder as vivendas baleiras pagas co diñeiro de todas a quen as necesitamos. Se a súa resposta é a ameaza, que saiba que non temos medo, a Obra Social é xusta e lexítima e imos seguir adiante gritando aínda máis alto que #LaSarebesNuestra”, apostila a plataforma.\nComunicado da PAH “A SAREB é nosa”\nComo ben sabemos todas, a burbulla inmobiliaria estalou en 2008. Aínda que o goberno dicía que tiñamos «o sistema financeiro máis sólido da comunidade internacional», pronto se fixeron visibles as gretas.\nEntre 2010 e 2012, o estado español inxectou máis de 61 mil millóns de euros de diñeiro público – do noso diñeiro – para rescatar á banca. Tiñamos 45 caixas de aforros e 8 bancos antes da crise. Agora, despois de fusións e reestruturacións, temos 2 caixas de aforros e 15 bancos.\nO resultado foi unha concentración de capital en mans de poucos. O obxectivo principal da nacionalización de varias entidades – Catalunya Caixa, Bankia, Unnim, Nova Caixa Galicia, Banco de Valencia – non foi o ben común ou o beneficio dos cidadáns se non o beneficio da banca.\nPor exemplo, despois do rescate vimos como BBVA comprou a Unnim por un euro en 2011, e A Caixa quedou co Banco de Valencia polo mesmo prezo en 2012. O roubo segue ata hoxe. Coa venda de Catalunya Caixa a BBVA perdemos 12.000 millóns de euros. E estamos á espera de ver o que perderemos coa venda de Bankia.\nNoutras palabras: grazas ao peto da cidadanía, os ricos están a facerse máis ricos, mentres que nós, a xente do montón, vivimos a austeridade, os recortes e os desafiuzamentos, entre outros males, para asegurar que paguemos nós polo rescate.\nAs perdas son de todos, e as ganancias de moi, moi poucos.\nParte do proceso de “limpar” ou “sanear” o sistema financeiro foi a creación da Sareb. A Sareb é coñecida como o banco malo, pero en realidade é unha inmobiliaria de “activos tóxicos” cos refugallos da burbulla inmobiliaria, das entidades rescatadas con diñeiro público. Estes “activos tóxicos” son vivendas acabadas ou medio acabadas sen vender e a débeda de promotores e construtoras erradas.\nCon máis de 106.000 propiedades, a Sareb é a inmobiliaria máis grande de Europa. Encima, é unha entidade que é 45% pública mentres o outro 55% é das entidades rescatadas (polo que a maior parte do seu diñeiro tamén é de todas). Pero no canto de garantir o dereito á vivenda para centos de miles de cidadáns que se atopan na rúa, o seu obxectivo é vender os seus activos cun 15% de beneficio antes de 2027.\nGrazas á presión cidadá, a Sareb cedeu 2.000 vivendas ás comunidades autónomas en 2014. Pero dicimos que é demasiado tarde, e sobre todo demasiado pouco. 2.000 vivendas só son o 2% de todas as vivendas que teñen.\nNo canto de rescatar á xente, rescatouse á banca co noso diñeiro. Estamos a sufrir recortes en educación, sanidade e outros servizos públicos para asegurar o pago do rescate.\nDenunciamos isto como un espolio, e con este obxectivo lanzamos a campaña “a Sareb é Nosa”, para retomar o que é noso.\nAnte esta situación, a campaña da Obra Social da PAH baséase na mobilización e autoorganización, sendo conscientes que só organizadas e con apoio mutuo podemos plantar cara á inxustiza que supón a acumulacións de vivenda baleira xunto co drama dos desafiuzamentos, recuperado así esas vivendas que son nosas e que a banca coa inseparable axuda do goberno nos arrebatou. Reacollemos ata o momento a unhas 3.000 persoas e recuperamos preto de 40 edificios, dos que 18 son propiedade da Sareb, que ademais se nega a escoitar ás familias que vivien neles.\nDestes bloques case 40 bloques contamos con importantes vitorias, os dous casos máis evidentes, as cesións da Sareb á Generalitat do Bloc Grazcia ( Sabadell ) e o Bloc Bages 2 ( Manresa). Os dous bloques están en proceso de asinar contratos de aluguer social para 3 anos para as familias que os están ocupando, 40 no Bloc Gracia e 17 no Bloc Bages 2. Vitorias sen precedentes que nos axudan a seguir sabendo que SI, PÓDESE.\nA PAH utilizou todas as vías posibles. 136 Concellos de Catalunya aprobaron a Moción da Pah para multar aos Bancos que acumulan vivenda baleira e non lle dan a ela un uso social, e en xuño o Parlament de Catalunya aprobou a ILP das Pahs Catalás, onde tamén se esixe a mobilización da vivenda valeira para un uso social. Agora coas Esixencias PAH interpelamos aos partidos para que aproben unha lei que dunha vez por todas acabe con esta inxustiza. E agora, ademais, interpelamos á SAREB e os seus responsables políticos e económicos a que nos escoiten e cedan ás persoas, a quen xa as pagamos, as vivendas baleiras como mostra o mapa teñen por todo o territorio español.\nEsiximos aos grandes propietarios de vivenda, en particular á SAREB, valeira a súa mobilización urxente e que a vivenda responda basicamente á súa función social, é imposible entender que despois dos miles de millóns de rescate publico á banca, esta siga maltratando ás persoas que necesitan unha resposta habitacional, é inadmisible que a SAREB siga actuando coma se dunha mafia se tratase, con total impunidade e sen respectar os dereitos humanos.\nPor iso hoxe lanzamos a campaña a Sareb é Nosa. Nesta campaña facemos publica a páxina web: www.lasarebesnuestra.com. Nela mapeamos unhas 30.000 vivendas da Sareb usando información das immobiliarias que xestionan os seus activos unha boa parte de vivendas da Sareb. Mentres non vemos indicio de resposta por parte da Sareb nin a banca en xeral, cremos que é a nosa obligacion compartir as nosas ferramentas, para que sexa a xente organizada quen de resposta a esta situación.\nAs catro entidades que xestionan os activos da Sareb, tres delas fondos de investimento norteamericanas, estanse a beneficiar directamente do rescate á banca, mentres que nós, a xente do común, pagamos a conta. E mentres que sufrimos máis de medio millón de execucións hipotecarias e centos de miles de desafiuzamentos, menos que o 2% do parque inmobiliario no estado español esta dedicado á vivenda social.\nConsiderando que xa o pagamos os cidadáns, esiximos que a vivenda da Sareb sirva NON para a especulación senón para que viva a xente. Basta de especulación, queremos vivenda digna para todas. Un parque de vivenda en mans da cidadanía, con alugueres estables e alcanzables.\nEstas son as 22.000 casas valeiras que o chamado "Banco malo" teme que se okupen


da Universidade de Jena ao redor de 1600.\nOs primeiros asentamentos da cidade datan do século VIII. Jena aparece por escrito por primeira vez nun documento de 1182. 1230 A familia de nobres von Lobdeburg concedeulle a condición de cidade. Xusto despois de construír a parede, un elemento importante da cidade, xa que Jena estaba na rexión fronteriza dos países alemáns cos países eslavos. Nos seguintes anos, foi gradualmente máis autonomía administrativa e xurídica. Nestes séculos houbo un forte crecemento económico grazas a Winemaking. Este crecemento móstrase en textos latinos da época, onde podes ler a frase “Jena, A Atenas de Saale” (“Athenae Ad Salam”). En 1286 foi fundada un monasterio dominicano e en 1301 outro de monxas cistercienses. Este último foi construído preto da igrexa de San Miguel, ao redor do cal tamén se construíron novas vivendas que mostraron o benestar da poboación. A partir de 1331 os nobres de Wettin asumiron o poder sobre a cidade. En 1414 fundouse un mosteiro de carmelita. A finais do século XIV, construír unha nova igrexa gótica de San Miguel e un novo concello. En 1485 Jena pediu pertencer ao recentemente creado Lineage Wettin-Saxonia Ernestino.\nen 1517 comeza a reforma de Martin Luther ( 1483-1546) En Wittenberg, a capital dos países de Ernestine (situada a 150 km do nordeste de Jena). A nova doutrina divulga rapidamente; En Jena faise moi popular por mor dos seus tres mosteiros. Luther viaxa a Jena a miúdo para participar en debates e sermones sobre as ideas da reforma. En 1523 o teólogo Martín Reinhardt expón nun dos seus sermones a vertente máis radical das novas doutrinas. Como consecuencia Federico III o Prudent (1486-1525) envía a Lutero para calmar a situación. Luther prevalece a súa doutrina na cidade e Reinhardt está obrigado a abandonar a cidade.\nEn agosto de 1524 hai unha discusión entre os reformadores de Luther eo seu exprofesor Andreas Bodenstein von Karlstadt (1482-1541) no público local ” Black Bear “de Jena. Ese mesmo ano é expulsado a Karlstadt de Turingia. As interpretacións radicais da reforma dan lugar á guerra dos campesiños alemáns (1524-1525) no sur de Alemania. En 1525 a batalla chega a Jena, onde é forte Os enfrontamentos ocorren entre os dous lados. Despois da guerra, a reforma perde a súa natureza revolucionaria no ámbito social, e isto redúcese a círculos teolóxicos.\nFundación da universidade e circunstancias historiciarias\nTras a morte de Federico III o prudente en 1525 o seu irmán John constante convértese en príncipe-elector de Saxonia, que continúa coa implantación da reforma. en 1527-1528, por John indicación constante, a universidade Dos Ernestians, o Centro de Reforma Luterana, trasladouse a Jena debido a unha epidemia de peste en Wittenberg.\nNa dieta spyer de 1529 un grupo de príncipes e cidades imperiais alemás que estaban baixo o liderado de John The Constant Express A súa protesta contra o gasto de Gusanos de Carlos V (Carlos I de España) que prohibiu crer e ensinar as doutrinas luteranas. Este testemuño público contra Carlos V, emperador do Sagrado Imperio Romano Germánico (Sirg) é o comezo dunha nova etapa no conflito entre católicos e luteranos, tamén se orixina o término protestantismo. En 1530, Carlos V rexeita as confesións de Augsburg, a primeira exposición oficial dos principios do protestantismo. Como reacción, moitos dos países e cidades protestantes atoparon a Liga de Scemalcalda para defender os seus intereses. Logo da morte do seu pai en 1532, Juan Federico I (1503-1554) asume o cargo de Príncipe-Elector de Sajonia e Liga da Liga Esmalcalda. Nos anos posteriores hai algunhas negociacións da liga con Carlos V e Papa Paulo III. En 1535-36 a Universidade de Wittenberg volve a Jena, de novo para unha epidemia de peste.\nO ano 1546 foi un xiro para a selmalda League. Ernestines sofre unha crise moi grave que causa un cambio radical na pequena cidade de Jena Vinicultura.En 1546 Carlos V, co Papa Paulo III contra os protestantes e iniciaba a expedición militar contra as cidades e os países heréticos. O 24 de abril de 1547, a primeira guerra entre os católicos e os protestantes remata: as principais tropas do emperador Carlos V eo seu irmán Fernando de Habsburgo triunfar na batalla de Mühlberg nas forzas de John Federico I, príncipe-elector de Sajonia e os seus aliados , Juan Federico o Magnánimo está preso. Ernestines perde unha gran parte do territorio, incluíndo a capital, Wittenberg e só preservar a contorna de Jena e Weimar.\nJuan Federico, incluso prisioneiro, elixe a Weimar como unha nova residencia do Tribunal e decide fundar unha nova universidade en Jena. Os seus fillos, Juan Federico II e Juan Guillermo I organizan o cambio de residencia, transportan a rica biblioteca de Federico III o prudente para a universidade (a “Bibliotheca electoralis” da Universidade de Wittenberg) a Jena. É a terceira e definitiva transferencia da Universidade de Ernestina. En 1548 o “Telegium Jenense” (en alemán Hohe Schule) abre as súas portas no Exmonera Dominicano, o mesmo lugar onde se atopou nos anos 1527-28 e 1535-36. Moitos dos profesores e estudantes de Wittenberg tamén se transfiren a Jena.\nEn 1558 Fernando I de Habsburgo (novo emperador do Sagrado Imperio Romano Germánico) concede o estatuto universitario para o colleribum.\nDespois da inauguración do “Collecium Jenense” En 1548 aumenta rápidamente o número de estudantes. A universidade ea prensa de impresión causan un forte crecemento económico na cidade. En 1553-58 Cancelas de Lutero publican a primeira edición ampliada dos textos de reformador en doce volumes (Jenaer Lutherausgabe), o máis importante durante os próximos tres séculos. Publicouse grazas aos manuscritos que o teólogo Georg Rörer (secretario de Luther) transportaba Jena. A finais do século XVI a Universidade de Jena convértese nun importante centro de ortodoxia luterana e mantén continuos debates teolóxicos con outras universidades luteranas (Leipzig, Wittenberg, Tubinga, Núremberg). A guerra de trinta anos (1618-1648) afecta duramente a Jena. Logo da guerra a Universidade de Jena convértese na universidade máis grande de Alemaña (1706-20). Nestes anos, a pequena idade de xeo produce unha diminución da vinificación durante o século XVIII.\nZena ao redor de 1800: F. Schiller, Wilhelm von Humboldt, Alexander V. Humboltdt e jwgoethe.\nEncontro Histórico en 1806: GWF Hegel e Napoleón, “o espírito universal a cabalo” despois da batalla de Jena.\nAo redor de 1800 culmina a ilustración alemá en Jena (universidade) e Weimar (residencia do xulgado) ). A duquesa Ana Amalia eo seu fillo, o duque Carlos Augusto, exercicio no seu territorio sajónico-Weimar un réxime absolutista ilustrado e liberal. Esta e unha constelación excepcional de diferentes personaxes famosos favorecen un clima culturalmente produtivo. Neste ambiente creativo Romanticismo universal (Jenaer Frühromantik) é desenvolvido, o idealismo alemán (Deutscher idealismus) ea etapa clásica da literatura alemá (Weimarer Klassik). Esta vez comeza coa chegada de Johann Wolfgang von Goethe a Weimar en 1775.\nGoethe traballou Como xefe de ministros para o duque Carlos Augusto, grazas ao que podía dedicarse á investigación. Ademais da poética e da literatura, estudou diferentes campos científicos (xeoloxía, bioloxía) na Universidade de Jena. Organizado Diversos aspectos da cidade e da facultade, por exemplo a construción de rúas e proteccións contra as inundacións do río Saale; Tamén fundou as coleccións mineralógicas e anatómicas da universidade. Grazas á súa iniciativa e liderado en 1794 inaugúrase o Xardín Botánico de Jena.\nGuerras Napoleónicas – A Batalla de Jena (1806) Editar\nArtigo principal: Batalla de Jena\nNa guerra contra a cuarta coalición, as tropas francesas móvense no outono de 1806 desde a Alemaña do Suroeste ata Berlín, capital de Prusia. O 14 de outubro de 1806 as forzas principais baixo o mando de Napoleón reúnense coas tropas prusianas e saxón.\nA noite anterior á batalla. Gran parte das tropas francesas escalecidas desde que Jena o Landgrafen de montaña inclinada coa artillería e ataque por sorpresa. Na chaira alta do noroeste da cidade loita 95 900 soldados de Francia contra 53 000 soldados de Prusia baixo o mando do príncipe Federico Luís de Hohenlohe-Ingelfingen e Ernst von Rüchel. Grazas a unha mellor estratexia, as forzas de Napoleón destrúen a fronte das tropas de Hohenlohe ao mediodía e forzan aos prusianos a retirarse.Naquela época a cabalería de Joaquín Murat ataca a infantería de Prusia e produce un voo caótico. A batalla de Jena decidiu. Ao mesmo tempo, a 20 km ao norte, na batalla de Aurstädt, 27.000 soldados de Davout Mariscal loitan contra a outra parte das forzas prusianas, uns 50.000 soldados. A ausencia de estratexia obriga, tras un longo e duro combate, ás tropas do rei Federico Guillermo III de Prusia para retirarse. As dúas batallas cobran a vida de 35.000 homes (15.000 soldados de Francia e 20.000 soldados de Prusia e Saxonia).\nA dobre batalla de Jena e Auerstedt significa a derrota completa de Prusia e dúas semanas 27 de outubro de 1806, Napoleón Bonaparte e as súas tropas veñen triunfantes en Berlín.\nA unificación de estudantes de aprendizaxe de 1815\n“Os estudantes de Jena veñen á batalla de Leipzig” – Pintura da Universidade de Suíza pintor Ferdinand Hodler.\nNos anos seguintes á derrota de Jena, unha oposición contra Napoleón desenvólvese na poboación de diferentes países de Alemania e con el tamén o ideal de unificación dixo que países (reinos, principados e ducates con absolutismo) nun nacional Estado. Na sexta coalición contra Francia, algunhas tropas voluntarias están loitadas xunto cos oficiais. Unha das tropas voluntarias máis importantes é a Lützowsche Freikorps, baixo o mando do xeneral Ludwig von Lützow. Tamén algúns estudantes de académicos e Jena, marcados pola derrota de 1806, loitan no Freikorps.\nDespois do final da guerra (Batalla de Leipzig 1813) a idea da unificación de Alemania é máis popular que Os estudantes nunca e Jena (antigos voluntarios de guerra) desfacer o 12 de xuño, as corporacións tradicionais (Landsmannschaften), onde os estudantes eran membros segundo o país de orixe e atoparon unha nova corporación para todos os estudantes en países alemáns: The Deutsche Burschenschaft.\nPara a bandeira Jena Students escolle Lützow Freikorps Freikorps Cores uniformes (negro con terminacións vermellas e botóns de ouro). Dado que Jena o movemento de Burschenschaft e as ideas progresistas de unificación, liberación e democracia expanden a outras partes de Alemania, e as tres cores convertéronse nun símbolo nacional. Así, durante a Revolución Alemá de 1848-1849, o primeiro parlamento de Frankfurt elixe estas cores para a nova bandeira da Alemaña Demócrata.\nA Jena Burschenschaft fundada en 1815 é coñecida como Urgurscenschaft (Ur = First) a Destaca a súa importancia na historia de Alemania e para diferenciar do resto de cofradías.\nIndustrialización e desenvolvemento da industria de OpticeDitar\nThe Jena Center and The Zeiss Factory (1910).\nUnha nova forma de construción: Bau 15, o primeiro rañaceos de Alemania (1915).\nNa primeira parte do século XIX, os editores e a agricultura son a principal forza económica da cidade. A partir de mediados de século, as primeiras fábricas están baseadas e comeza o proceso de industrialización. Entre 1874 e 1876 Jena convértese na conexión entre as liñas ferroviarias norte-sur e Oste-West.\nEn 1846 o mecánico Carl Zeiss fundou un taller óptico. Os seus microscopios fanse famosos e o taller convértese nunha fábrica. A partir de 1861, os microscopios lanzan dun xeito modular, o que permitiu que a óptica se combine como desexe. En 1863, a expansión óptica de 300 aumenta o mercado. Debido á falta dunha teoría científica na óptica, os microscopios ocorren probando diferentes lentes ata que se obteña a calidade necesaria.\nNa segunda parte do século XIX, baséanse moitas outras fábricas doutros sectores, pero a óptica A industria e do vidro seguen sendo o motor económico da cidade. Ernst Abbe, fillo dunha familia pobre, tamén é unha teórica de reforma social, é por iso que comeza moitos proxectos educativos, sociais e culturais. Grazas ás súas iniciativas, os traballadores das fábricas de Zeiss e Schott traballan só oito horas ao día, gozan de períodos de vacacións e teñen unha seguridade social.\nOs primeiros anos do século XX significan unha gran prosperidade (arriba A metade do século a poboación dobra case cada dez anos), o que provoca un boom en construción. Ao redor do antigo centro, os barios novos desenvolvéronse no jugendstil (modernismo alemán), a arquitectura da época. Jena instala unha rede eléctrica e un tranvía para o transporte urbano.En 1903 a casa da aldea (Volkshaus), un gran centro cultural, abre as súas portas, tamén fundada a Asociación de Arte Jena (Jenaer Kunstverein), que nos seguintes anos convértese nunha institución importante en Alemania para as tendencias de vangarda artística.\nEn 1907 unha famosa evolución Teórica, Ernst Haeckel, inaugura o Museo Filogenio. Para a sorpresa da poboación, un ano máis tarde, outro profesor de Jena, o filósofo Rudolf Eucken, recibe o Premio Nobel de Literatura en Estocolmo. En 1911, logo de longas discusións, o arquitecto belga Henry Van de Velde constrúe un monumento de memoria por parte de Ernst Abbe. Pouco despois, en 1915, grazas á expansión da fábrica Carl Zeiss, constrúese o primeiro rañaceos de Alemania, unha torre similar á da arquitectura estadounidense da época (Bau 15 xunto á Praza Ernst Abbe).\nRepública de Wemaradeditate\nArquitectura Bauhaus : Casa Auerbach proxectada por Walter Gropius, o director de Bauhaus (1924).\nDespois da Primeira Guerra Mundial e na Revolución de novembro de 1918 e Jena vai ser parte de O novo estado de Turingia. Mentres tanto, a industria segue crecendo. Co inicio da Bauhaus en Weimar (1919) a arquitectura recibe novas influencias. Walter Gropius, director da Bauhaus, proxecta os plans para casas Auerbach (1924) e Zuckerkandl (1927), e planea a modificación do teatro Jena (1921). Outros edificios da Bauhaus son o Abbeanum (1928) e Philosophenwegmensa (1929). Durante estes anos, a Asociación de Arte de Jena (Jenaer Kunstverein) incentiva a vida cultural na cidade organizando importantes exposicións, onde participan entre outros Ernst Ludwig Kirchner, Wasily Kandinsky e Paul Klee.\na partir de 1919 Carl Zeiss desenvolve o primeiro proxector planetario astronómico. En agosto de 1923 presenta o principal planetario do mundo, situado na cúpula dun observatorio no teito da mesma fábrica. O Carl-Zeiss-Planetario Jena, situado ao lado do Xardín Botánico, abre as súas portas en 1926. De novo grazas á axuda de Zeiss, Jena abre tres observatorios astronómicos para a ciencia ea educación nestes anos.\nA subida de Adolf Hitler ao poder era un cambio radical na sociedade alemá. Todos os altos funcionarios foron substituídos por membros do Partido Nazi e prohibíronse o resto de asociacións políticas. En Jena, o alcalde eo reitor da universidade foron substituídos por nacionalsocialistas, a poboación xudía, os cidadáns doutras opinións políticas e outras etnias foron perseguidas. A ideoloxía nazi influíu en todas as áreas da vida; A Universidade foi un lugar clave no desenvolvemento da “teoría das razas”. Tamén prohibirán a Asociación de Arte de Jena pola súa “arte degenerado”.\nDurante a Segunda Guerra Mundial, o bombardeo aliado, Especialmente en febreiro e marzo de 1945, causaron numerosas destrucións na cidade. En total, a Forza Aérea do Exército dos Estados Unidos cedeu a 870 toneladas de bombas en Jena durante os seus ataques. O bombardeo causou graves danos e destrución total, unha gran parte do centro da cidade foi completamente destruída. A casa perdeuse no mercado onde Goethe e Schiller fixeron a súa amizade, a casa Griesbach e Bachstein, o Museo da Cidade eo soto histórico do castelo. A igrexa municipal de San Miguel sufriu graves danos. A igrexa do Colexio ou a Universidade foi destruída e as ruínas elimináronse en 1956. A súa torre e os edificios da universidade foron danados. O Concello foi parcialmente destruído, a farmacia do Tribunal e do Cabildo e a Biblioteca Universitaria foron destruídas e posteriormente demolidas. O Abbeanum sufriu graves danos e foi reconstruído en 1951. A biblioteca da Universidade e seis institutos universitarios foron completamente destruídos e varias clínicas en Bachstrasse foron parcialmente destruídas. Ademais, 709 persoas perderon a vida, 2000 foron gravemente feridos.\nO 13 de abril de 1945, ao final da guerra, as tropas estadounidenses ocuparon a cidade sen atopar resistencia. O 1 de xuño, o control foi trasladado ás tropas da Unión Soviética e en 1949 Jena pediu pertencer á República Democrática Alemá (RDA).\ndurante o O tempo da República Democrática Alemá abre dúas fábricas de Zeiss e Schott en Alemania Occidental (RFA): Zeiss en Oberkochen e Schott en Maguncia. En 1950 constrúese unha fábrica farmacéutica, Jenapharm, que se converte en gran importancia no bloque oriental.Entre 1967 e 1972 constrúese a Torre da Universidade, un rañaceos cilíndricos do arquitecto Estrela do Herrmann Henselmann.\nEn 1989, como en moitas outras cidades da RDA, a poboación maniféstase contra o réxime político e causa o colapso dela.\nA reunificación alemá de 1990 causa moitos cambios, as fábricas tradicionais despiden a moitos traballadores, desenvolven novas industrias, a ciencia ea facultade reciben importancia de novo. Grazas a este último Jena goza dunha situación mellor que a doutras cidades da antiga RDA.\nTaburete fisiolóxico para WC »\n« O profesor e investigación educativa: unha dicotomía entre intervención e investigación


Xornada - Cen anos soñando o destino. Sábado, 19 de febreiro de 2022\nIV Asemblea Nacionalista de Monforte das Irmandades da Fala\nXornada. Sábado, 19 de febreiro de 2022\nTweet Entre o 18 e o 20 de febreiro do ano 1922 tivo lugar en Monforte de Lemos a IV Asemblea Nazonalista das Irmandades da Fala. Na orde do día, seguramente neboento, mentres os bois araban tras a Candeloria, o incipiente nacionalismo galego dispúñase a debater sobre a organización definitiva das Irmandades, o plan de propaganda nacionalista e os estudos que realizar desde as fileiras dos Amigos da Fala.\nNos chanzos do mosteiro de San Vicente, hoxe Parador Nacional, e a carón do pazo dos Condes de Lemos, os asistentes á Asemblea realizaron un retrato de grupo no que podemos ver, entre outros, a Castelao, Ramón Otero Pedrayo, Ánxel Casal ou Manuel Antonio.\nAo fondo do val asubiaba o tren e chegaba ao curuto do antigo castro o bulicio dos traballadores daquela estación que era o gran nó ferroviario de Galicia. Tras daquel tren non viñan abades nin cregos, senón a luz e o progreso. Ficaron quedos un intre ante o aparello do fotógrafo e na placa de xelatina de bromuro de prata podía percibirse á perfección o soño común do destino libre para a terra que se albiscaba desde aquel outeiro.\nMais a xuntanza nas terras do Cabe evidenciaría as tensións internas no seo das Irmandades, que finalmente acabarían na escisión entre a tendencia liberal-progresista —liderada pola Irmandade d’A Coruña— e a máis conservadora, a cuxa fronte se achaba o grupo ourensán liderado por Vicente Risco e que levaría á creación da Irmandade Nazonalista Galega. A histórica Asemblea de Monforte marcaría, pois, un fito na historia do galeguismo e sería decisiva no decorrer deste naqueles anos de preguerra, onde aínda todo era posible, mesmo a utopía.\nA xornada que se vai celebrar o día 19 de febreiro deste 2022 en Monforte de Lemos constitúe unha nova xuntanza de homenaxe e de estudo, na cal diversos historiadores se ocuparán da análise do movemento das Irmandades e en especial do acontecido na IV Asemblea, así como da centralidade proletaria do lugar de Lemos naquela Galicia de comezos de século. Unha xornada tamén festiva, aberta a toda a veciñanza e con participación da mocidade monfortina.\nPorque é preciso poñer os pés nos chanzos de hai cen anos para seguir soñando.\nConstruíndo identidade entre cultura e política: as Irmandades da Fala\nPresenta: Eduardo López Pereira\n11:00 – 11:15 horas\nObradoiro de creatividade Ultreia para público de 5 a 12 anos e zona de recreación dos anos 20(*)\nPresenta: Óscar Penín\nLectura pública de textos das persoas que participaron na Asemblea Nacionalista en San Vicente do Pino (**)\n13:15 - 13:45 horas\nA Irmandade que viaxaba en comboio: contextos da Asemblea de Monforte (1922)\nPresenta: Olga Novo\n13:45 - 14:00 horas\nColoquio17:00 - 17:30 horas\nCausas e consecuencias da ruptura das Irmandades da Fala na Asemblea de Monforte (febreiro de 1922)\nPresenta: Patricia Arias Chachero\n17:30 - 17:45 horas\n18:00 - 18:30 horas\nIrmandiñas. Compromiso e paixón pola Terra\nPresenta: Celia Pereira Porto\n18:30 - 18:45 horas\nUxía e Sergio Tannus\n(*) O obradoiro Ultreia será na praza de España. En caso de que chova será na Casa da Cultura Poeta Lois Pereiro.\n(**) Se chove a lectura de textos será na Casa da Cultura Poeta Lois Pereiro.\nPraza de España, 3\nTeléfono: 982 404 404\nUnha xornada analiza a relevancia da Asemblea de Monforte no seu centenario\nEduardo López Pereira\nDeputación de Lugo. Vicepresidencia de Cultura


Carta Xeométrica: Mentiras e censura na Consellería de Educación\nA CIG-ensino denuncia públicamente o mércores pasado que "Eduga.Revista do Ensino", dependente da Consellería de Educación censurou un artigo do profesor Xoán Bautista Abuín.\nA Consellería de Educación, desde o seu portal web fai un desmentido da anterior acusación mediante un comunicado no que afirma que,\no propio autor do texto foi o que o adaptou o artigo respecto da súa versión orixinal. Un cambio que se realizou por requirimentos técnicos da revista e que autorización final foi dada polo asinante.\nPorén o autor do artigo Xoán Bautista Abuín, declara ao xornal Galicia Hoxe:\n"Non fixen retoques, nin asinei ningún tipo de delcaración nin autorización. Que me demostren que son eu o que manipulou o artigo. Os manipuladores son eles"\nCuriosamente os anacos retirados son os que dan conta dunha postura crítica do autor a respecto da política lingïística. Fica claro, unha vez máis, que non se pode facer un ataque tan funesto á nosa lingua como a que vén facendo nos últimos meses a Xunta de Galicia, sen o imperio do medo, a mentira e a censura.\nAquí van os retallos recortados pola censura ao artigo de Abuín:\n“Froito de todo isto Europa segue clamando pola defensa das súas identidades neste crisol indoeuropeo e observa atónito como hai voces e mesmo sinaturas na Galiza en contra do galego.\nCando a Constitución da India recoñece cen linguas autóctonas atopámonos moito máis preto con países como Suíza que xa están cunha nova activación nos distintos cantóns da harmonización das estruturas e obxectivos da escolaridade obrigatoria (proxecto HarmoS). Este é o exemplo se cadra máis claro da conciencia de mellora do ensino plurilingüe. Na escola galega mentres seguen existindo os departamentos de Normalización e Dinamización Lingüística evidente sinal de que esta lingua non se atopa nunha situación de normalidade e por usala podes perder o traballo nalgún hipermercado, nalgún hotel, estaleiro, … e tampouco podemos enfermar moito en galego, nin morrer na nosa lingua como xa hai anos reclamaban en San Domingos de Bonaval.\nNo que respecta ó ensino das linguas de fóra dos estados quédase en case todos reducida a unha entre as que destaca a lingua inglesa. Na escola hase de desenvolver o potencial lingüístico do alumnado partindo das súas propias experiencias para entrar en contacto con valores como a tolerancia, a curiosidade pola diversidade, …\nFrancia, por exemplo, propoñía unhas 76 linguas incluídas as dos territorios de ultramar para a Carta das Linguas Minoritarias Europeas asinada o 7 de maio de 1999 non sen escoitar ós detractores falar de: “arma política nas mans dos movementos autonomistas e rexionais”. Sete linguas recoñece daquela o estado alemán, como Croacia. Ninguén dubidou pois daquelas linguas que interactuaron e que o seguen facendo a un lado e outro das fronteiras e significan sempre unha riqueza dos pobos máis alá da finalidade mercantil e lingüística. Nós temos un exemplo moi claro co portugués. E aínda mesmo atopamos reflexións que confirman todo isto xa que o unilingüismo é a cousa máis rara do mundo que diría Bernard Cerquiglini. Por poñer un exemplo distinto ó noso na Galia en 1789 recoñécese o plurilingüismo e así os textos revolucionarios son traducidos ás linguas vernáculas aínda que xa en 1793 un decreto obriga a apertura en cada aldea dunha escola “cun mestre de francés”. E velaí como a forza de decreto converteuse o francés en lingua internacional desde o século XVIII, presente na ONU e na UE.\nPero as linguas son organismos vivos e antes que falar dunha perspectiva ecolóxica diante de linguas mortas, asoballadas, “menores” as actuais liñas de estudo fíxanse en como chegamos ata aquí e a onde queremos ir. O multilingüismo foi mal entendido ata o de agora xa que cando falamos de aprender linguas estranxeiras pensamos só no inglés, no francés, no alemán ou no español e virámoslle ás costas ó que nos rodea, e polo tanto caemos de novo no monolingüismo, sentencian os expertos.”\nPublicada por Cibrán à(s) 17:27\nEtiquetas: Consellería de Educación, manipulación, Política lingüística, Sindicatos, Xunta


Marta Garde (Efe) 05 marzo 2019 23:28 h.\nPersoas con sobrepeso. ARQUIVO\nO Concello parisiense lanzou unha campaña para loitar contra este estigma\nSarah Zerbib é unha psicóloga francesa de 31 anos satisfeita coa súa vida e co seu corpo, pero non esquece o día en que, de pequena, un profesor díxolle que era unha "vaca gorda" que non ía aprender a ler. Agora alzou a voz para acabar con comentarios como ese, que recibe a diario a xente obesa.\n"Se molesta que teña unha talla 44 ou 46, o problema non é meu, senón da outra persoa", explica a Efe no seu apartamento en Neuilly, nos arredores de París, tras pór a súa cara como protagonista da campaña que o Concello parisiense lanzou contra a gordofobia.\nZerbib reconciliouse consigo mesma ata o punto de que xa non presta atención ás miradas ofensivas, pero a súa relación co seu corpo non sempre foi fácil, especialmente no instituto e ao comezar a universidade.\n"As críticas márcante para sempre, e aínda que non definen a persoa que son na actualidade, obviamente afectáronme. Por iso para min, como psicóloga e a través das redes sociais, é importante traballar na confianza nun mesmo", agrega.\nAs críticas márcante para sempre, e aínda que non definen a persoa que son na actualidade, obviamente afectáronme\nPara ela o punto de inflexión chegou en 2008, cando tivo que renovarse o pasaporte e non se recoñeceu na nova foto que se fixo. Trinta quilos menos despois, asegura que decidiu perder peso tanto por saúde como para que a imaxe que lle chegaba do espello se correspondese coa que ela percibía de si mesma.\nCoa súa actual talla, unha 44 ou 46 segundo as marcas, di non ser vítima de discriminación laboral, pero estar lonxe do canon medio, o que a limita en algo tan habitual como comprarse roupa: "E non deberiamos escoller por defecto. Merecemos ter cousas que nos gustan", reclama.\nO ano pasado fixeron un desfile de tallas grandes e nesta ocasión aproveitaron fotos dese pase para mostrar ás modelos, a maioría "amateurs", e contar as súas historias.\nEsas imaxes, que acompañan un traballo máis profundo e paralelo de sensibilización, están colgadas enfronte do Concello parisiense, en pleno núcleo da capital. Fixéronse coincidir coa Semana da Moda como chamamento á responsabilidade dese sector na construción do imaxinario colectivo.\nTuristas como o belga Jean Daveloose, de 74 anos, non poden evitar pararse para miralas: "Excluír ás mulleres porque non se corresponden con certos canons é lamentable por parte dos homes, pero moitas mulleres tamén son cómplices. Non é unha cuestión de "machos", todo o mundo participa nese cliché".\nUnha muller chega a recibir críticas a partir dunha talla 40, 'cando en verdade está delgada'\nA gordofobia pode expresarse a través de insultos, acoso ou comentarios aparentemente inocentes que instan a adelgazar. Unha muller chega a recibir críticas a partir dunha talla 40, "cando en verdade está delgada", precisa Bidard.\nO Concello tamén quixo contar con homes para a súa campaña, pero segundo o seu fotógrafo, o francés de orixe chilena Emilio Poblete, estes foron moito máis "púdicos" e non houbo ningún que se atrevese a dar a cara.\nPoblete coincide en que tanto na moda como noutros sectores hai sitio para todo o mundo e a sociedade debe apoiarse na riqueza que achegan perfís diferentes, polo que é importante darlles visibilidade.\nE advirte: "A sociedade cada vez está máis gorda, sexa por falta de educación ou por unha mala alimentación. ¿Nun futuro será o normal? Quen sabe. (...) é necesario que cambien as miradas".


GALICIA COLABORA COA COMUNIDADE INDÍXENA GUATEMALTECA NA CONSTRUCCIÓN DE VIVENDAS EN TERRAS RECUPERADAS | Cooperación Galega\nGALICIA COLABORA COA COMUNIDADE INDÍXENA GUATEMALTECA NA CONSTRUCCIÓN DE VIVENDAS EN TERRAS RECUPERADAS\nGalicia está a colaborar coa comunidade indíxena guatemalteca na construción de vivendas en terras recuperadas. A Xunta de Galicia participa dende 2004 nun proxecto de Arquitectos sen Fronteiras de Galicia para prestar apoio á autoconstrución de vivendas na Comunidade Victorias 3, da etnia Mam, no municipio de Champerico, no departamento guatemalteco de Retaluleu.\nA directora xeral de Cooperación Exterior, Fabiola Sotelo, visitou estes días os traballos da segunda fase deste proxecto para o que a Xunta achegou un total de 125.000 euros, no marco da súa viaxe a Centroamérica para coñecer os resultados das achegas galegas ás actuacións a prol do desenvolvemento. Con esta iniciativa concreta, un total de 74 familias contarán cunha vivenda axeitada as necesidades para o seu desenvolvemento integral.\nEsta iniciativa ten como finalidade prestar apoio ao proceso de autoconstrución de vivendas na comunidade Victorias 3, creada a partir da recuperación da “Nai Terra” despois dun largo proceso de organización e reivindicación liderado pola propia comunidade indíxena. Estas casas permiten ás familias, ademais do valor simbólico de arraigo á terra, mellorar as súas condicións de vida do núcleo familiar, nas relacións sociais e no nivel de emponderamento da comunidade para continuar con este proceso de desenvolvemento humano iniciado por eles mesmos baixo o lema “o rescate da cultura Maia e da terra é loitar pola vida e a paz”.\nEste proxecto, enmarcado na Estratexia de Desenvolvemento Sostible deseñado pola Coordinadora Nacional Indíxena e Campesiña de Guatemala, ten unha visión integral do desenvolvemento porque conxuga a dimensión económica, a social, a cultural, a ambiental e a organizacional. Considéranse todas elas importantes e concíbese a interacción profunda para poder alcanzar un desenvolvemento verdadeiramente sostible que procure mellores condicións de vida para todos.\nMellora da seguridade e salubridade Dende o Goberno autonómico apoiouse esta iniciativa de Arquitectos sen Fronteiras de Galicia porque, precisamente, enténdese que mellora as condicións habitacionais da poboación e beneficiará tamén ao desenvolvemento humano da comunidade en xeral. A precariedade construtiva dos seus fogares repercute na seguridade e na saúde das persoas, constituíndo a principal causa das enfermidades que padecen. As autoridades sanitarias da rexión confirmaron casos de paludismo, dengue clásico e mal de chagas, provocados pola falta de hixiene e o hacinamento no que viven.\nFormación da poboaciónA través desta acción conseguirase tamén a formación da poboación en materia construtiva. Realizarase un curso de formación de albaneis cunha atención académica especial, ao tempo que se capacitará en traballos xerais de construción a boa parte da poboación que participará na construción das vivendas, contribuíndo á difusión de habilidades que abren novas posibilidades de emprego á poboación.\nEsta comunidade agraria aséntase na rexión costeira tropical do Pacífico Sur guatemalteco, no municipio de Champerico, en Retalhuleu, nunha zona de terras fértiles. Estes asentamentos están crecendo a ritmo acelerado, as fincas que agora ocupan estes asentamentos foron algodoneras traballadas ata o agotamento e devastadas de árbores. Dende 1999 a comunidade indíxena está tentando recuperar con pequenas hortas familiares e plantación de plátanos a actividade desta zona. A principal actividade produtiva da comunidade é a agricultura. As mulleres teñen, ademais, oficios propios como a artesanía do tecido, aínda que a falta de materiais obrigan a mermar esta actividade.\nCatro proxectos en GuatemalaAdemais desta actuación na área de vivenda, a dirección xeral de Cooperación Exterior está a participar en Guatemala noutros tres proxectos de mellora de bibliotecas escolares rurais, mellora da calidade de atención obstétrica prestada por comadroas tradicionais no departamento de San Marcos e de construción dun centro de venda e distribución maiorista de pesca artesanal na Cidade de Guatemala.\nA Xunta colabora no desenvolvemento socioeducativo das comunidades indíxenas do departamento de San Marcos mediante a formación dunha cultura da lectura e do autoaprendizaxe, a través do fomento das bibliotecas escolares rurais desta zona. Este plan prevé a constitución dunha comisión específica de lectura e biblioteca en cada centro educativo, a dotación de libros, mobiliario de resgardo e traballo e a formación de 120 docentes así como de pais de familia de cada centro escolar. Dotaranse un total de 20 centros educativos con bibliotecas para uso da comunidade educativa. As bibliotecas escolares contarán cun mínimo de 400 volumes. Para esta actuación, o Goberno galego achegou preto de 78.000 euros.


Inicio Noticias Biberóns BIBERÓNS. R. SAN PEDRO, 3 - NUMANCIA, 1\nBIBERÓNS. R. SAN PEDRO, 3 - NUMANCIA, 1\nSegundo partido do Numancia como visitante e primeira derrota (12 - 3 no total de goles)\nAres, 29 de xaneiro de 2010\nO Rácing San Pedro, referente na categoría gañou tres dos catro tempos, mostrando unha superioridade moi clara. Un equipo cun cinco inicial moi traballado que xogaban pasando moi ben o balón, algo moi dificil de conseguir nesta categoría. Parabéns para o equipo técnico do Rácing San Pedro, porque no partido queda reflexado o seu labor cos rapaces.\nO máis destacado dos xogadores do Numancia, foron os dous goles de Lucas e outro de Martin Miguel, que cando saiu a xogar conseguiron gañar esa parte con facilidade. Destacar o esforzo dos máis pequenos como é o caso de Iván que demostrou o seu impetu e regates aínda que non conseguiu meter gol. Os porteiros, Roi e Miguel, estiveron algo despistados (nótase cando xogamos como visitantes) non podendo parar a maioría das ocasións do Racing.\nAlineación: Roi, Miguel, Diego, Lucas, Oscar, Marcos Margareto, Carlos, Raul, Martín Miguel, Iván, Pablo, Martin.\nO próximo partido será o martes, 2 de febreiro, ás 18.30 h. no pavillón de Ares. Nesta ocasión teremos coma rival ao equipo da Solaina.


Aida, Olaia e Sabela, a Galiza que vén - /opinion/autor/119/olalla-rodil - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n01 feb. 2022 - 09:28\nAntes de máis cómpre saber a quen isto le que eu son eurofán, moi eurofán. Agora imaxinen o que se sente cando ademais unha canción en galego feita por tres poderosas pandeireteiras opta a Eurovisión. Non me collía o corazón no peito nada máis escoitar as primeiras notas de Terra.\nA primeira vez que vin as Tanxugueiras foi no barrio de San Pedro, en Compostela, hai uns cantos anos. Pouca xente escoitara falar delas e un bo amigo acordeonista díxome no concerto: «Ollo con estas rapazas». E tanto ollo!\nCantan a voces, algo pouco común, e fan versións moi libres, moi súas, dun cancioneiro popular peneirado para escoller aquelas letras nas que as mulleres falan en primeira persoa e con forza. Esa rareza, se se quere, é unha das cousas que as fai enormes, poderosas, case únicas.\nTerra é iso. É puro son Tanxugueiras. Coller a tradición e a identidade galegas co máximo dos respectos e traballar con elas, como materia prima, traéndoas aos nosos días como o que son, algo vivo.\nDetrás de Aida Tarrío e de Olaia e Sabela Maneiro hai moita e moi boa xente, profesionais da cultura deste país que elevaron a proposta galega ao máximo nivel: desde a produtora PlayPlan á coreografía de Fran Sieira e Silvia Miramontes pasando polas mans de Iago Pico e a marabillosa estética na dirección artística de Laura Iturralde, os visuais de Marta Verde, a maquillaxe e o vestiario de Bulideira e Miguel Ángel Bling.\nSomos un país de artistas!, que diría Xurxo Souto.\nNon puido ser que as Tanxugueiras vaian estar en Turín e iso que contaron co apoio e co voto popular, pero na vida hai moitas formas de gañar e non sempre consisten en chegar primeiro.\nTerra soou en Benidorm, pero tamén o fará este verán no torreiro de calquera festa e no medio e medio de máis dunha discoteca. Ese é o poder das Tanxugueiras, rachar barreiras, estereotipos e fronteiras tamén mentais que son, as máis das veces, formigón. Senón que llo pregunten ao xurado do festival de Benidorm...\nHabía tempo que en Galiza non se sentía tanto orgullo colectivo e facíanos falta, madia leva! Estas tres mulleres conseguiron que comezase a emerxer, a saír da Terra, esa Galiza poderosa, orgullosa de si, que mestura tradición e modernidade, sen complexos. Unha Galiza universal, sen fronteiras, feminista e sen límites protagonizada por mulleres novas que son futuro pero, sobre todo, presente. Toda unha xeración de artistas, de creadoras e de talento que agroma e pide paso.\nNon iremos a Turín pero vosoutras, nosoutras, xa gañamos.\nArtigo publicado en La Voz de Galicia o 1 de febreiro de 2022.


Javier Losada insta a Alcoa a manter o emprego e a actividade industrial - GALICIAXA\nPor Redacción XA9 Xaneiro, 2019Xaneiro 27th, 2021Sin comentarios\nO delegado do Goberno en Galicia, Javier Losada, instou a Alcoa a cambiar de actitude para conseguir o mantemento do emprego e a actividade industrial. Espera que a empresa paralice o ERE que acabaría con 700 postos de traballo na Coruña e Avilés (Asturias) durante seis meses, co obxectivo de buscar inversores durante ese periodo.\nA preguntas dos xornalistas durante unha roda de prensa en Lugo, Javier Losada recoñeceu que o Goberno de Pedro Sánchez quería paralizar o ERE, pero a reforma laboral impulsada polo Partido Popular impediullo. “Atopámonos cunha reforma laboral que nos impide actuar como nos gustaría neste conflito”, confesou.\nCon todo, o Goberno xa actuou para dar resposta a “un problema que existía con este tipo de empresas”. “Aprobamos un Real Decreto que se convalidou fai varias semanas no Congreso, que establece un novo marco e un novo Estatuto do Consumidor Electrointensivo. Permítense as subvencións, pero coa condición do mantemento dos postos de traballo e da actividade industrial”, abundou.\nO Executivo deu onte “un ultimátum a unha empresa que non está traballando na procura de solucións”. Javier Losada instou a Alcoa, como fixo o Goberno, a paralizar o ERE e dar unha marxe de seis meses para buscar inversores. “Necesitamos un cambio de actitude da empresa”, proseguiu.\n“Seguiremos negociando ata o final, ata o último minuto. Creemos que se pode dar resposta ás necesidades dos traballadores, que son as mesmas que as do Goberno: o mantemento dos postos de traballo e da actividade industrial. Con vontade e con espírito negociador pódese chegar a acordos”, resolveu.\nAlcoaCervoDelegado do Gobernoemprego