Actualizado: 15/07/2011 02:25h\nCando se celebra o centenario do nacemento de Álvaro Cunqueiro, a Universidad Internacional Menéndez Pelayo (UIMP) culminará no día de hoxe o programa de «Cien años de Cunqueiro», unhas xornadas adicadas a homenaxear a visión persoal e intransferible —incorporada xa ao patrimonio cultural galego— que o escritor de Mondoñedo nos brindou a través da súa obra literaria, a cal abarcou o campo narrativo, poético, teatral e mesmo xornalístico.\nPor este motivo, a sede do Arquivo do Reino de Galicia da Cidade Vella da Coruña converteuse dende o mércores no lugar idóneo para afondar na vida e obra dun autor que configurou unha das apostas literarias máis orixinais da literatura galega do século XX. O curso ten lugar dentro dun ano no que a Consellería de Cultura e o Consello da Cultura Galega estableceron como obxectivo o ensalzamento da figura de Cunqueiro e a difusión do seu gran legado literario.\nAo curso asistiron e asistirán importantes escritores como Luis Mateo Díez, César Antonio Molina, Víctor Freixanes ou Marina Mayoral, ademais de Domingo Villar, Arcadio López ou Inmaculada López Silva, e no seu programa (coordinado polo escritor e xornalista Carlos G. Reigosa) farase todo un repaso polas facetas da obra do escritor, facendo fincapé tanto nas máis coñecidas coma naquelas que non calaron tanto no coñecemento popular coma as súas colaboracións en prensa. Cunqueiro colaborou con publicacións afíns ao rexime franquista, antes de regresar a Galicia e comezar a publicar en diarios coma «La Noche», «El Progreso» ou «La Voz de Galicia», malia a que o seu carné de xornalista se lle fora retirado en 1944.\nDurante a presentación do curso, o director xeral do Libro, Bibliotecas e Arquivos, Francisco López, cualificou a Cunqueiro coma «o maior fabulador da literatura europea das últimas décadas e herdeiro natural dos trovadores medievais». Ademais, López asegurou que o seu gran mérito non foi unicamente o de recoller «a enraizada tradición da oralidade galega», senón tamén «empregar o seu enorme talento para renovela e reforzala, ata convertela nunha obra literaria tan abundante como tremendamente orixinal».\nSe o estilo do lucense non pasou desapercibido para os organizadores da súa conmemoración é polo contraste entre a tradición e a modernidade existente entre a súa temática, a cal evoca ós nosos antepasados e marcou o modo no que o imaxinario popular retrata a menciñeiro, sochantres, feirantes e mesmo boticarios, co seu emprego de modernos recursos narrativos. Unha mestura na que, segundo comenta López, «radica o éxito da construción dun universo máxico que anticipou o camiño polo que despois descorrería boa parte da novela do último terzo do século XX». Deste xeito, o autor transgredía o nivel espacial ao retratar Galicia dentro dos seus textos sobre a Bretaña ou Sochantre de Pontivy, ou as súas pinturas do porto do Golfo Pérsico. O director xeral de Libro celebrou o programa do curso, así coma o nivel dos ponentes, cualificándoo de «excelente homenaxe aos cen anos do gran fabulador, do soñador de palabras, do embaixador da Galicia mítica e do namorado da lingua».\nO segundo de Dans\nA apertura deste curso coincide coa comunicación do último gañador do Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais, que nesta sinalada data cae nas mans de Raúl Dans, coa súa obra teatral «Chegamos despois a unha terra gris». Na mesma, o dramaturgo, guionista de cine e de televisión, así coma actor de dobraxe, presenta un núcleo familiar en descomposición, protagonizado sen dúbida algunha polas personaxes femininas.\nO autor fala da súa obra coma «teatro de personaxes, da palabra coma arma», plagada de antiheroes modernos que protagonizan un «drama de feitura clásica» que se mergulla nas zonas escuras da alma humana para dar así a coñecer esa parte descoñecida que todo o mundo leva nos seus adentros materializado nas relacións sentimentais, as frustracións e fracasos, ou mesmo os vínculos entre as persoas e as escravitudes que as unións sentimentais poden chegar a supoñer para elas.\nCon esta obra, que será publicada no marco da Biblioteca Dramática Galega levada a cabo por Edicións Xerais, o dramaturgo coruñés logrou gañar este galardón por segunda vez, dezasete anos despois de facelo con «Lugar» (a cal foi representada polo Centro Dramático Galego en 1999).


Estudantes do campus de Lugo súmanse a Coronavirus Makers para crear material sanitario — Xuvenciencia - Fago, logo aprendo\nEstudantes do campus de Lugo súmanse a Coronavirus Makers para crear material sanitario\nO grupo XuvenCiencia da USC fará unha entrega de material de impresión destinado a realizar 250 viseiras protectoras\nPor: Marta Veiga, XuvenCiencia\n“Sóuboo Lucas polo Instagram, mandoumo e apuntounos ao momento”. Quen fala é Yasmina Vázquez Penelo, alumna de primeiro curso de Robótica do campus de Lugo da USC e unha das 1.600 persoas voluntarias do proxecto Coronavirus Makers Galicia. E Lucas é o seu compañeiro de carreira Lucas Campillo de Andrés, tamén implicado nesta iniciativa que crea diariamente en impresoras 3D arredor de 1.000 protectores validados para persoal sanitario e de centros asistenciais e de maiores.\nO grupo de innovación docente XuvenCiencia do campus de Lugo vai facer unha entrega de material de impresión para a realización de 250 destas viseiras de protección, co obxecto de achegar o seu pequeno gran de area a esta iniciativa que nace baixo a filosofía do movemento maker.\nOs estudantes de 1º de Robótica Yasmina Vázquez Penelo e Lucas Campillo de Andrés\nYasmina aproveita que estes son tempos de #QuedanaCasa e confinamento e encárgase concretamente de imprimir viseiras. “Aínda nos entretemos con isto. Sempre se pode axudar”. Os coordinadores de Coronavirus Markers soben a Google Drive os arquivos validados e eles imprimen. “Cada lote de cinco metémolo en bolsas de conxelados, con peche de zip, e enviámolos á farmacia máis próxima, que funciona como punto de recollida, coordinado polo 061“, comenta.\nUn dos deseños de viseira protectora de Coronavirus Makers, validado por Sanidade\nTanto a impresora 3D de Yasmina como a de Lucas son o mesmo modelo. “Foi Lucas quen se encargou de pasarme os deseños, porque para cada impresora hai que adaptalos. Logo resultou, que pese a que aos dous dispoñemos da mesma marca e modelo de impresora, pequenos factores como as diferencias entre marcas de filamentos e pequenas variacións nos axustes das impresoras levounos a que cada un tivese que facer unha calibración detallada do deseño para obter una resultados bos no menos tempo posible“.\nNeste vídeo gravado por Lucas podemos observar como se imprime unha destas viseiras protectoras:\nYasmina e Lucas imprimen os deseños neste filamento que recibe o nome técnico de PLA, “que é o básico”. “Poderíase imprimir tamén con ABS, pero precisas unha impresora pechada, debido a que os cambios de temperatura afectan a peza“. Imprimimos as viseiras de tres en tres e tardan en estar listas “arredor de hora e media, dependendo dos parámetros e das boquillas“. O ritmo de traballo da impresora de Yasmina xa a obrigou a facer “unha parada de mantemento”.\nAmbos os estudantes de Robótica do Campus de Lugo teñen un programa Cura e “cada viseira gasta uns 10 metros de PLA“. Afortunadamente, desvela Yasmina, “antes de que empezase todo este lío fixera un pedido importante de material e aínda temos cinco kilos”.\nO programa Ultimaker Cura de impresión3D\nPola súa banda, Yasmina, para facer chegar os materiais ás farmacias, axúdase de seu pai —”que ten que saír para traballar”—, que é quen fai a entrega en man cando ela vai xuntando catro ou cinco paquetes. El acode ás boticas que traballan en Lugo con COFANO, a Cooperativa Galega de Farmacia, que tamén é unha das entidades colaboradoras neste proxecto.\nAceptan doazóns de materiais e recursos, pero non diñeiro\nCoronavirus MakersGalicia traballa en rede coa plataforma estatal de Coronavirus Makers —con 16.000 persoas voluntarias— para producir respiradores 3D ou téxtiles, entre outros materiais sanitarios, como as pantallas que desenvolven a partir de protectores de PVC de encadernar. Aceptan doazóns de material ou en recursos humanos, pero non cartos. Para máis información sobre a iniciativa, podedes consultar a sua páxina web.\nSaid é o voceiro de Coronavirus Makers Galicia e sinala que son 300 as impresoras que hai en toda Galicia agora mesmo creando diferente material protector, pero que na iniciativa colaboran e implícanse a comunidade maker, “pero tamén xente que se dedica a moitísimas outras cousas: avogados, amos e amas de casa, deseñadores, médicos…”.\nPlataforma aberta á cidadanía\n“Coronavirus Makers Galicia é unha plataforma aberta a toda a cidadanía, empresas e profesionais que queiran achegar as súas capacidades e coñecementos nas áreas que abranguen desde a análise de formación científica á antedita creación de respiradores ou capnógrafos. Toda esa capacidade de produción de material ponse á disposición dos responsables sanitarios para o seu inmediato desenvolvemento”, explica.\n“Intentamos que todo se faga coa meirande transparencia posible e por iso cada protector leva un rexistro de impresión e un número de identificación. Cando son recollidos polo 061 nas farmacias, todos os protectores son levados a un centro loxístico para seren desinfectados e desde aí son distribuídos a todo tipo de centros públicos. É moi satisfactorio cando nos chegan fotos de persoal sanitario de hospitais como o de Burela cos nosos protectores”.\nSobre este último aspecto, anima tamén ás residencias de maiores a que se poñan en contacto con eles se precisan este tipo de material. “Só é necesario que a través da nosa web deixen un contacto do ou da xerente e que nos conten as súas necesidades”. Poden facelo tanto a través da web como das redes sociais de Facebook e Instagram.\nFilosofía da cultura maker\nSaid considera que a cultura maker, que naceu co propósito de darlle un uso ético á tecnoloxía, de xeito que axude a crear redes de aprendizaxe colaborativa e de partillado de trebellos e contribúa a facer un mundo con mellor acceso ao coñecemento e á ciencia, debe aproveitar as conexións e o capital humano “incrible” evidenciados durante esta pandemia para encetar novas iniciativas de futuro para a sociedade.\nCategorías: COVID-19, Xeral\nEtiquetas: #QuedanaCasa, Colaboración, Coronavirus, Makers, Voluntariado, XuvenCiencia\n29/04/2020 ás 9:33 a.m.\nOla, bo día.\nSomos persoas do SERGAS.\nPregunto a niven individual, se nos podedes facilitar material de protección. Aqui só temos mascarillas quirurxicas.\nGrazas. É unha consulta individual.\nQuería saber de como se poden solicitar as oantallas, se ten q ser un servizo determinado do Hula, o pode ser a nivel individual. Grazas\n29/04/2020 ás 11:41 a.m.\nnuestros estudiantes colaboran con diferentes asociaciones en Galicia para la impresión y la distribución del material.\nPuedes solicitar el material en las siguientes páginas:\nPrevAs probas do Covid-19 empregan a mesma técnica que o kit DNA-Meat\nSon visibles os virus do Covid-19 baixo o microscopio?Next


Samsung lidera o mercado das tablets en España, desprazando a Apple do liderado – Mallando no Android\nAutor Iago Varela Martínez O día 30 Novembro, 2012 Non hai comentarios\nO reinado do iPad está en decadencia. Iso é o que se desprende dos últimos datos que achega a consultora independente GFK, segundo os cales Samsung pasa a situarse como líder no sector das tablets cunha cota de mercado do 24% fronte ao 21% pertencente a Apple.\nEstas novas cifras colocan o liderado sobre Samsung nun sector, o das tablets, no que até o de agora Apple non tiña competencia. Ademais, cómpre lembrar que o fabricante coreano tamén é líder no sector dos smartphones, superando á compañía da mazá e a outros clásicos como Nokia, a día de hoxe algo decadente.\nSemella pois que a estratexia de ter os terminais coa máis alta calidade nas gamas altas, como o Galaxy S III, produtos innovadores e diferenciadores, como a Galaxy Note II, e un portfolio de tablets en diferentes tamaños para adapaarse ás necesidades dos usuarios estalles a funcionar bastante ben.\nPermanecerá moito tempo ese liderado ou entrarán novos xogadores ao terreo de xogo?\nAsus lanza unha nova tablet de 10 polgadas, a MeMO Pad FHD 10\nAsus vén de anunciar o lanzamento comercial da súa nova …\nGalaxy Xcover 2, o terminal de Samsung que o aguanta "todo"\nTodo, todo e todo Así podería comezar un anuncio do …


Lo contrario de la muerte | Na illa de Vitabu\n← Sombras y claros de Italia\nNada es lo que parece, sobre todo lo evidente →\n11 Xaneiro 2012 · 11:07\nTítulo: Lo contrario de la muerte.\nRoberto Saviano, loitador contra a camorra italiana e escritor de Gomorra, libro que o levou a vivir oculto e protexido 24 horas diarias. Neste libro relátanos como conseguiu infiltrarse na camorra italiana e as complexidades da mesma.\nEn Lo contrario de la muerte, este non é o tema central da obra pero si o seu fondo. A novela consta de dous relatos nos que a violencia continúa a ser o núcleo central. No primeiro deles Regreso de Kabul, cóntanos a historia dunha parella de novos que, ante o desexo de casarse e formar unha familia non encontran máis saída que o alistamento no exército del. Afganistán é o destino de Enzo, un rapaz que viaxa á guerra co único obxectivo de conseguir cartos para cumprir o soño de casarse con María, a súa moza. Pero a consecuencia é fatal e acaba sendo vítima dun atentado dos talibáns. Coma él, outro moitos homes deciden alistarse para conseguir unha mellora nas súas vidas mais estas expectativas vénse frustradas e o resultado divídese entre veteranos fracasados ou eivados e familias en permanente loito. Con isto o autor contribúe a achicar un pouco máis, se cabe, as expectativas dunha vida digna e libre entre os habitantes destes mundos.\nNa segunda das historias, El anillo, Saviano transpórtanos de novo ó seu país. As mafias volven ser o núcleo central da historia. Trátase da morte de dous rapaces inocentes debido á loita entre diferentes mafias. Aínda que este libro é un canto á esperanza, esta mesma vese tapada por varias capas de decepción e escepticismo. “Naceran na terra da culpa. Non podían chamarse inocentes”, esta é a voz que incide no segundo relato.\nCon este tipo de literatura Saviano acércanos á realidade do seu mundo, da mafia, os crimes inxustificados, a violencia… pero non o fai dunha maneira teórica como todos podemos chegar a coñecela, senón de forma máis literaria coa que consegue chegar ao corazón do lector e facerlle sentir máis de preto e como propia a dor das familias ou a incerteza de vivir nun país onde non sabes se volverás pisar a túa casa ó final do día. Isto é o que fai especial o texto e a literatura de Saviano que consegue facer do lector un aliado dos seus pensamentos e consciente das realidades que se viven en dito país. Consegue facer que vexamos esa realidade de máis preto e que a sintamos e lle demos a importancia que se merece.\nComo dixemos anteriormente, Saviano deixa de lado o estilo xornalístico que empregara para La belleza y el infierno e elabora unha escritura máis novelística. Fai un exercicio de oído, de atención ós problemas polos que pasa o sur de Italia. Por un lado, os soldados novos que morren na guerra de Afganistán; por outro, os chavales que terminan cribados a balazos por asuntos da mafia. En ambos relatos a escritura vólvese peleona, vingativa, rabiosa, contra os poderosos e os muros do silencio. En palabras do propio autor, “o libro quere ser un conto á esperanza, a posibilidade que teñen as novas xeracións, que viven unha guerra verdadeira no sur de Italia, de inventarse unha humanidade nova”.


Malia a debilidade do Goberno provisional, poucos días antes da revolución quedou claro que unha insurrección armada contra o Goberno provisional por parte exclusivamente dos bolxeviques, como defendía Vladimir Lenin, sería rexeitada polas masas; aprobouse entón a toma do poder, pero seguindo unha estratexia defensiva, dirixida principalmente por Lev Trotski, que consistía en asegurarse o traspaso do poder durante o II Congreso dos Soviets a piques de celebrarse. Sería o Soviet de Petrogrado, e non o partido, o que tomase o poder e calquera intento de resistencia do Goberno presentaríase como un ataque contrarrevolucionario. A orde gobernamental de enviar parte da guarnición á próxima fronte desatou a revolución.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Revolución_de_Outubro&oldid=5017952"\nA última edición desta páxina foi o 21 de decembro de 2018 ás 11:14.


internet Galicia BRECHA DIXITAL\nNo 2018 tamén aumenta a porcentaxe de usuarios de Internet, que acada o 80%, 10 puntos máis que tres anos antes. Neste indicador destaca o incremento rexistrado entre os maiores 65 anos, dos cales un 34,8% accederon a internet en 2018, mentres que en 2015 esta porcentaxe non superaba o 21%. Aumenta, tamén, o uso entre as persoas de 55 a 64 anos, que pasa dun 50% en 2015 a máis dun 67% en 2018.\nAo igual que na contratación, a convivencia con nenos incide significativamente no uso de internet. Así, nos fogares con nenos en idade escolar obrigatoria a porcentaxe de uso sitúase no 93,5% mentres que nos fogares sen nenos descende ata o 75,3%\nROUPA E VIAXES, AS COMPRAR PREFERIDAS POR INTERNET\nO 46,6% dos internautas fixo algunha compra a través da Rede nos últimos tres meses. Entre os produtos e servizos adquiridos destacan a roupa e complementos (52,3%), produtos e servizos relacionados coas viaxes (billetes para medios de transporte, aluguer de coches, hoteis... (33,5%), roupa e material deportivo (31,7%) e entradas para espectáculos (29,8%)


Este sitio utiliza o Open Source Content Management System Plone e foi deseñado para ser totalmente accesible e usable, de acordo coas Web Content Accessibility Guidelines (WCAG v1.0). Se hai algo neste sitio — relativo á accesibilidade ou á validación — que non estea de acordo ao estándar, por favor, póñase en contacto coa Administración do Sitio, e non co equipo de Plone.\nAs teclas de acceso son un dispositivo de navegación que lle permite navegar por este sitio web utilizando o seu teclado.\nEste sitio emprega unha configuración que se achega en detalle á maioría das recomendacións internacionais sobre as teclas de acceso. Estas son:\n1 — Páxina de inicio\n2 — Saltar a contido\n3 — Mapa do sitio\n4 — Foco do campo de procura\n5 — Procura avanzada\n6 — Árbore de navegación do sitio\n0 — Detalles da tecla de acceso\nComprometémonos a utilizar o noso coñecemento e comprensión das formas nas que xente diferente accede a internet, para desenvolver un sitio web que sexa claro e simple para que todo o mundo o utilice.\nUtilizamos XHTML 1.0 e CSS de acordo coas respectivas especificacións, segundo o indicado polo W3C porque cremos en que a usabilidade e a accesibilidade deben ter unha fundación sólida. Se calquera cousa deste sitio web non se valida correctamente, por favor, póñase en contacto coa Administración do Sitio, e non co equipo de Plone.\nTamén nos esforzamos en alcanzar un nivel de accesibilidade AA segundo o cuantificado respecto á versión 1.0 do WCAG. Non obstante, somos conscientes de que un número dos puntos de comprobación do WCAG son subxectivos e, aínda que estamos seguros de que os cumprimos honestamente, pode haber casos nos que se poida dar outra interpretación.


PAe - Novas funcionalidades - SVN e Listas de Distribución\nNovas funcionalidades - SVN e Listas de Distribución\nA Forxa de desenvolvemento do CTT pon a disposición de todos os seus usuarios dúas novas funcionalidades\nOu CTT pon a disposición de todos vos seus usuarios e proxectos a posibilidade de utilizar dúas novas funcionalidades especialmente indicadas para proxectos de desenvolvemento colaborativo ou/e para proxectos cun gran número de usuarios.\nSubversion - SVN. É un produto de software libre que facilita a xestión do código fonte. Permite traballar colaborativamente non desenvolvemento dá aplicación utilizando como base este repositorio común.\nListas de distribución de correo. Permite ter unha dirección de correo electrónico _ @listas.ctt.mpr.es á que se poden subscribir múltiples usuarios de modo que calquera envío realizado a esa lista distribúese entre todos vos seus usuarios subscritos. Con esta ferramenta podar manter informados de novidades a diferentes destinatarios e crear grupos de colaboración ou axuda ao redor dun proxecto, etc.\nCalquera proxecto poderá solicitar ou uso destas novas funcionalidades. Actualizáronse todos vos manuais de usuario do CTT para contemplar ou uso destas novas funcionalidades. Podar descargalos como usuarios rexistrados desde a área de descargas do proxecto CTT.


durmir no porto – como, logo existo\ndurmir no porto\nAproveitando a proposta de coñecer os 6 santuários de bem comer nunha fin de semana, propóñome actualizar a miña información sobre onde durmir no Porto, base máis que apetecible para a nosa excursión gastronómica.\nPorto é unha gran cidade, moi cosmopolita, con evidentes influencias británicas debidas á histórica relación dos ingleses co viño do Porto.\nA lista de nomes para definir locales onde pasar a noite é moi ampla en Portugal: hotel, pousada, albergaria, pensao, residencial, hospedaria, motel, estalagem…, e, por se non fose suficiente, habemos de sumar as de novo cuño (‘hostel’), e as xa mencionadas de sangue inglés (‘guest house’ ou ‘bed&breakfast’).\nPara dar forma a un comentario que intúo vai ser longo e denso e para facilitar a lectura (e non aburrir), vou dividilo en cinco entradas diferentes.\nUnha, esta na que estamos, xa vedes de que vai: matizacións e aspectos comúns sobre o que serán as seguintes publicacións.\nA segunda das entradas vou facela tomando como referencia a que xa sabedes é a miña páxina de cabeceira para todo o que se coce no Porto: O Porto Cool.\nTrataríase, por darlle unha sona, dos Hoteis máis cool.\nCambiando totalmente de tercio, o seguinte comentario será para ‘Durmir no Porto a un prezo razoable’. Aquí destacarei algúns dos locais que nacen para dar acougo ao público xuvenil: os típicos albergues e os que se agrupan no novo cuño de ‘hosteis’: locais con filosofía mochileira pero sumamente coidados no ambiente, servizos, prezos… e sobre todo no deseño.\nTodos eles baratos e cada vez máis unha opción válida para os que xa non somos ‘tan novos’.\nUn modelo que está a se estender por Porto nos últimos meses é o dos ‘Apartamentos turísticos’. Trátase de casas antigas exquisitamente rehabilitadas, en zonas estratéxicas, co modelo do aluguer (por días) e dirixidas ao visitante de turismo ou de viaxe curta de negocios, que quere estar ‘como na casa’\nE, xa por último, algúns locais, a maioría hoteis tradicionais, que non están nos grupos anteriores e poden pagar a pena. Son algúns dos que, fóra os contemplados nos grupos anteriores, podemos atopar en calquera das numerosas páxinas de reservas de hoteis que hai en Internet.\nEn todo caso é unha selección moi particular tomando como referencia a miña experiencia no Porto e os comentarios de numerosas e variadas webs. Obviamente non coñezo todos os mencionados (nin sequera a maioría); pero ben como aloxamento, para comer ou tomar unha cervexa, ou para unha simple visita de recoñecemento, falo con coñecemento de bastantes deles.\nOs prezos, salvo que se indique o contrario, son os que aparecen na páxina correspondente (O Porto Cool, Booking, o propio hotel…) para un cuarto dobre sen pequeno almorzo.


Os atletas que sexan considerados positivos nun Control Anti-dopaje en res olución do Órgano Disciplinario da RFEA (o Comité de Competición e Jurisdicción) serán sancionados por devandito organismo polos seguintes periodos de inhabilitación:\nA utilización de seguinte grupo de sustancias:\nSuspensión ou privación de licenza federativa de tres meses a dous anos. (Cando un atleta incurra por primeira vez nunha das infracciones serán de aplicación, en todo caso, as sancións mínimas establecidas na escala correspondente).\nPoderase impoñer calquera das sancións previstas na escala correspondente, segundo as circunstancias concurrentes e as previsións estatutarias da R.F.E.A.\nPrivación da licenza federativa a perpetuidad.\nA utilización do seguintes grupo de sustancias:\nOutras sustancias de actividade anabolizante\nHormonas peptidicas e glicoproteínicas análogas\nSuspensión ou privación da licenza federativa de dúas a catro anos. (Cando un atleta incurra por primeira vez nunha das infracciones serán de aplicación, en todo caso, as sancións mínimas establecidas na escala correspondente)\nPrivación da licenza federativa a perpetuidad


Pico Sacro - Agrupación Cultural O Galo\n2016-07-18T11:06:13+00:00\tPico Sacro sábado 23 de xullo ás 12:00h\nO acto consiste na lectura pública do Alba de Gloria desde o cumio do Pico Sacro, espazo simbólico no que a terra se fai espírito e penedo granítico que o noso pobo recubriu de significados.\nNel rememoramos á xeración do Seminario de Estudos Galegos que reparou, visitou e estudou, este lugar emblemático, amosando unha actitude de interese e respecto polo propio que contrasta cos valores que agora se están a transmitir de fascinación provinciana polo alleo.\nSeguimos a estela de Castelao quen acudiu en peregrinación até o Pico Sacro no 1925, cando unha ditadura impedía celebrar a festa nacional, e volveu imaxinariamente sobre el, desde o exilio, ao construír unha das súas pezas ensaísticas e literarias máis profunda, o “Alba de gloria”, discurso de celebración do día da Patria Galega. Para Castelao era un lugar no que a resistencia do terreo a ser estepa, inspiraba a quen acreditaba en que o noso ser diferencial non ía ser borrado pola enxurrada reaccionaria. Por iso lle rendemos homenaxe as asociacións culturais galegas e voltamos sobre os seus pasos físicos e intelectuais e homenaxemos a este creador comprometido co seu pobo. Retomar unha tradición que apesares das circunstancias adversas porfía en alumear un futuro mellor, unha Alba De Gloria para Galiza.\nNeste ano 2016 volvemos a dar lectura ao Alba de Gloria no Pico Sacro. Desta volta contando coa presenza do poeta Miro Villar, quen ademais dun poeta consagrado das nosas letras é un estudoso da presenza do Pico Sacro na nosa literatura.\nPROGRAMA PARA O 23. 07. 2016\nPódese asistir a todas ou só a algunha/s das actividades\n12.00h. Benvida na chaira da capela do Pico Sacro a cargo do escritor Miro Villar e a continuación subida do último treito deste monte.\n13:00h.: Izado da bandeira polas Asoc. Cult. Vagalumes de A Estrada e O Galo de Santiago. De seguido lectura de Alba Gloria de Castelao por parte de representantes das A.C. O Galo, Vagalumes, Papaventos, S. Campio e Raiceiros de Vedra. Canto do himno Galego e baixada.\n14:00h.: No adro da capela do Pico Sagro actuarán os cantautores Mini e Mero, o gaiteiro Raúl Galego e músicos da comarca da Ulla.\n15:00h.: Xantar en “Casa Mosqueiro”, S. Mamede de Rivadulla\npor Iolanda Aldrei da asoc. A Granxa do Pico Sacro:* 16:45h.: Saída de “Casa Mosqueiro” para a capela de Santiaguiño. Nela falarase do Camiño de Santiago da Ruta da Prata .* Igrexa de S. Pedro de Vilanova. Ademais do aspecto artístico, tratarase do poder da igrexa e da pequena nobreza rural.\n* Area do Muíños . Incidirase na vella economía agraria e na cultura popular\n* Mirador de Gundian. Veremos as tres pontes e o súa integración ou impacto na paisaxe\n* Igrexa de Vedra e palco da música. Tamén se explicará a labor de López Ferreiro que foi o seu párroco antes de ser cóengo na catedral compostelán\n* Remataremos nun Furancho situado pertísimo da área recreativa de Ximonde. Poremos tomar viño da Ulla, que actualmente goza de merecido nome e boa relación calidade/prezo.\nShare on Tumblr Etiquetado con: Pico Sacro, roteiro castelao pico sacro alba de gloria


Aldán | Concello de Cangas\nSituada no noroeste do Concello\nPoucas poboacións de tan reducido tamaño posúen unha ría propia, protexida polos Cabos Udra e Punta Couso. Aldán é unha vila mariñeira, onde o viaxeiro pode contemplar as vivendas deste antigo burgo mariñeiro, mesturadas con centenarios hórreos; hórreos que nos amosan a supervivencia dunha arquitectura popular que soubo resistir o paso dos séculos.\nO núcleo da parroquia sorpréndenos coa imaxe da Igrexa Parroquial de San Ciprián, de trazas neoclásicas, e a torre ameada, que se ergue tras os muros que delimitan o adro da igrexa. Unha estreita rúa guiaranos ata a fachada do pazo, morada da nobre liñaxe dos Aldao, que dominou estas terras dende a Idade Media. Á mesma época pertence a ponte emprazada en fronte da mansión, sobre o río Orxás. Este curso fluvial alberga muíños e unha fértil vexetación que pode servir de escusa para o paseo.\nDe Sur a Norte: San Cibrán, Con de Sestadelo, Cova da Balea, Areacova, Francón, Sartaxéns, Menduiña e Lagoelas.\nA Ponte, que é unha ponte de pedra de orixe medieval e cruza o río Orxás pouco antes da súa desembocadura.\nRuta dos Muíños no río Orxás, que discorre dende o lugar de Sobreira ata o mesmo «Bosque Encantado».\nFestas de Santa Mariña. 18 de xullo\nFestas do Carme (Festas maiores). Última semana de xullo.\nA danza de San Sebastián de Aldán:\nA danza de San Sebastián está declarada de interese turístico galego.\nBáilase o día 20 de xaneiro, día de San Sebastián. As primeiras noticias que hai desta danza datan de 1650 aínda que se estima que é máis antiga. Participan 16 bailaríns, 10 homes, 5 mulleres e unha guía.\nOs homes visten traxe e zapatos negros con sombreiro a xogo de feltro. As mulleres van con traxe branco, mandil negro con pedrería, mantón de Manila sobre os ombreiros e colares de pedrería de diferentes tamaños, e chapeus de palla adornados cunha reclamante composición floral artificial de diversas cores que penden pola súa parte traseira de numerosas e longas cintas de cores que chegan ata o chan.


Coronavirus: o valor da verdade - Praza Pública\nVerdade ou non?\nCando era un rapaz, Bertrand Russell soñou que entre os papeis que deixara sobre a súa mesa de noite no dormitorio do colexio, atopava un no que se lía: “O que di doutro lado non é certo”. Volveu a folla e leu: “O que di doutro lado non é certo”. A penas espertou, buscou na mesiña. O papel non estava.\n(Rodericus Bartius, Os que son números e os que non o son no Livro de soños de Borges).\nA declaración en España do estado de alarma e de emerxencia sanitaria que nos ten encarcerados nos propios ou alleos fogares, moitos amoreados en infravivendas sen luz e incluso en pisos patera e sumetidos a unha treboada de informacións dos medios de comunicación, internet e redes sociais parciais, duvidosas e moitas veces fugaces ou contradictorias, mentres o exército nacional e da OTAN ocupa as rúas das cidades, semella un pesadelo do que non damos espertado ou unha distopía da seguinte temporada de Black Mirror.\nEntón lembrei ese soño de Bertrand Russell e pareceume que somos personaxes dese soño a darlle a volta ao papel. Polo de agora aínda non espertamos mais cando iso aconteza pode que tampouco estea o papel. Non o hixiénico senón o que nos alerta de que o que di doutro lado non é certo polas dúas caras.\nAnda por aí rulando un video de como hai unha década Al Gore alertava de que a ameaza do mundo non era xa a nuclear senón a vírica. Mais non vexo ningún da alerta que xa viñan dando os decrecentistas moitos anos antes.\nNon é a primeira vez que asistimos a un estado de emerxencia no mundo. Hai anos, na zona entre Borneo e Singapur, a calidade do aire chegou a ser tan irrespirabel que os governos víronse na obriga de declarar o estado de emerxencia temporal. En determinado momento, o primeiro ministro malaio chegou a levar en público unha máscara cirúrxica e aconsellou facer o mesmo aos seus compatriotas. Mais a causa non foi ningún coronavirus senón os incendios apocalípticos provocados pola destrución das selvas máis ricas do planeta para pagar a déveda a nós, occidentais civilizados. Estes incendios causados polo neoliberalismo globalizador expuxo a uns cen millóns de persoas a unha néboa de fume mesto que se vía desde fotografías tomadas desde satélites. Mais certamente iso non ía connosco que seguimos mercando caucho, azeite de palma e pasta de madeira dos hábitats dos nosos curmáns os orangutangos. Como di Franz J. Broswimmer, estamos a asitir a un Ecocidio. É o noso sistema depredador. É o noso consumismo que engorda máis e máis a cobiza das insaciabeis multinacionais.\nAgora o COVID-19 enfróntanos a algo máis terribel que o Ébola pois este se cebava en países africanos como Uganda, Congo, Sierra Leona...mentres que o coronavirus de orixe en Wuhan ameaza o planeta e, sobre todo, aos países occidentais ou orientais de economías que xa poñen en xaque a Europa e os EEUU. De aí que os rumores, as sospeitas...ou o que di doutro lado non é certo bulan polas redes de comunicación como morcegos, os mesmos morcegos que semellan estar na orixe tanto do Ébola como do Covid-19.\nComo di Carlos Taibo en Colapso, as causas maiores do mesmo son o cambio climático e o esgotamento das materias primas enerxéticas mais entre as causas secundarias, multiplicadores das tensións, están as epidemias e pandemias.\nNa fase de capitalismo asasino, onde a saúde da cidadanía vendeuse ao lucro das grandes corporacións, coa privatización e deterioro nos sistemas públicos de saúde, a resposta política pasa por derrochar forzas e cartos en combatir o virus con metralletas e porras no canto de o facer con persoal sanitario, material axeitado e peche de fronteiras e empresas non indispensabeis, desde o primeiro momento. Hai moitas décadas que se sabe do risco das pandemias nun mundo globalizado de movementos continúos de persoas e mercadorías (e valla a redundancia, pois a mesma cousa somos para o capitalismo). Mais vemos que non hai nin protocolos estandarizados nin coordinación. Ao sumo comparecencias de coordinadores da emerxencia e políticos rodeados de altos cargos militares nos platós das televisións. Este innecesario desplegue de forzas armadas non se ve nos países da nosa contorna como tampouco o confinamento estricto de España. E por iso a cidadanía, atordoada polo sensacionalismo das comunicacións e o estrés do isolamento forzoso, dáse a mercar papel hixiénico. Porque o coronavirus vén para sementar o medo, o medo elevado á categoría do deus Pan, o pánico.\nMentres vemos imaxes do desembarco no Obradoiro compostelán da Brilat de Pontevedra, armados ate os dentes como se foran matar virus con metralletas, policías que deteñen persoas por estar soas paseando ou facendo deporte ou que multan ás persoas por ir no carro sen xustificación, veciños que increpan e filman desde as fiestras e balcóns a nais que baixan a mercar o pan cos nenos...mentres as grandes empresas privilexiadas obrigan aos seus traballadores a ir todos os días a fabricar carros, roupa,...en citroen, inditex...como se foran productos de primeira necesidade. Anque logo veñan ao trasacordo e decidan branquexarse doando 300.000 máscaras. Unha esmola para quen evade impostos e fuga a riqueza aos grandes paraísos fiscais. Si, todos son solidarios. Así calquera é solidario.\nEntramentres, cada país decide tomar medidas propias e España aproveita para recentralizar e dictar desde Madrid (a comunidade que espallou o virus) todas as normas, facendo das competencias das comunidades autónomas papel mollado.\nE mentres o rei intenta facerse oir nun discurso vacuo no balbordo das caceroladas, algunhas protectoras de animais quedan sen cans polo amor súpeto dalgunhas persoas a adoptar. Porque os cans teñen dereito a tomar o sol e o ar para envexa de todos os nenos.\nCertamente a estas alturas xa nada nos abraia. Non sei se isto é a antesala do Ecofascismo mais se non é, aseméllase moito. Porque o confinamento dos nenos non se padece igual na rúa Serrano ou nas segundas residencias de luxo ás que os ricos marchan do que nun zulo alugado como vivenda sen ter aforros para mercar os productos de primeira necesidade mentres se seguen permitindo as compras de trivialidades de consumo online.\nAsí que eu saio á fiestra no escurelo a ver se albisco ao abrenoite, ese rato con azas, ao que culpamos de todas as nosas ruindades, mais parece que tamén está en reclusión.


Ruta guiada pola Costa da Vela – Cies.gal, Cultura e Natureza Atlántica\nCategory: TURISMO Tags: aves marinas, cabo home, cantís, castro, corvo mariño cristado, Costa da Vela, donon, dunas, etnografía, facho, gaivota, monte, ruta guiada, sendeirismo, visita guiada\nPreciosa ruta pola Costa da Vela onde explicarémosche os valores naturais, culturais e etnográficos da zona. Dunas, castros, cantís, faros e moitos elementos máis estarán ao teu alcance en aproximadamente 3 horas de actividade.\nA forma máis completa de coñecer Galicia é camiñar entre os seus pobos, os seus montes e a súa costa e entender estes elementos dunha forma amena e activa.\nAproveita a túa estancia en Galicia, non o dubides, esperámosche!\nPrezo: adultos 10 euros, nenos 5 euros.\nNecesario reserva de praza, grupos reducidos.\nRecomendacións: calzado cómodo, auga e crema solar. Se queres trae un bañador, aconsellámosche onde pasar o resto do día para aproveitar ao máximo a xornada.\nActividade suxeita a modificacións por condicións atmosféricas ou causas de forza maior.\nOs venres ás 10.00 horas\nNo aparcadoiro da Caracola de Donón (Ou Morrazo)\nCoordenadas: 42.270999, -8.861132.\nRoteiro guiado pola ribeira do río Tea en Mondariz con Alecrín\nPepa Boneco Artesano


perecer /verbos/perecer.html verbo intransitivo1 Deixar de vivir. O capitán do batallón pereceu nunha emboscada. SINÓNIMO caer Produciuse un accidente no que pereceron tres persoas. SINÓNIMOS falecer, fenecer, finar(se), morrer CONFRÓNTESE ficar Moitos animais perecen atropelados. SINÓNIMO morrer2 [Cousa] deixar de existir. De pereceren no incendio, tería que aprender a vivir sen todos estes recordos.


Victorino O Bruxo - galiciasuroeste\nVictorino O Bruxo\nVITORINO O BRUXO\npor Victoriano da Goreña\nVictorino Vizoso Seisdedos, popularmente coñecido polo alcume de «Vitorino O Bruxo» (en adiante Vitorino) pola súa actividade de vidente-curandeiro. Foi un personaxe mui popular, de gran fama nesta zona e arredores.\nNace Vitorino, o vinte e dous de marzo de 1909, sendo fillo de Ana Vizoso Seisdedos. Vivi ría no barrio de Tabordela en Piñeiro (Tomiño) e despois en Pinzás (Tomiño) ata que polos anos cincoenta se ven para A Castiñeira no Castro, muda ata seu finamento o oito de setembro de 1993, aos 84 anos de idade.\nVitorino tivo coa súa primeira muller Florinda un fillo chamado José (este fillo falece novo en Barcelona); vólvese casar o cinco de xullo de 1947, aos 38 anos de idade con Josefina Lima Tablas (filla da Tía Adoración), veciña do Marouco (O Castro) de vinte e tres anos, non tendo descendencia deste segundo matrimonio. Josefina finaría o 11 de xuño de 1997, aos 72 anos.\nLugar de Consolación a pe do monte, no barrio de Tabordela en Piñeiro (Tomiño), onde viviu Vitorino ata antes de mediados do século pasado. Coñecido como a casa dos Castellanos. Din os mais vellos do lugar, que recordan nese apartado lugar, a unhas xentes que falaban castelán, polo que a nai de Vitorino, Ana V. Seisdedos era descendente de castellanos de Fermoselle (Zamora) de onde é orixinario o raro e inusual apelido Seisdedos.\nVitorino dedicábase ás tarefas do campo: vacas para leite, criar becerras para carne, etc. Tiña unha parella de bois coa que se adicaba a labrar leiras «para fora» e a baixar toradas de pinos dos montes Trega e Torroso para os madeireiros; sempre tiña xornaleiros e persoas que por distintas razóns conviviron na súa vivenda para realizar esas faenas: súa cuñada Lourdes, Fidela e súa nai Benigna de Currás, Josefa e súa filla Nuria, etc. Dise que era moi xeneroso cando ían á súa casa a pedir para as festas do Monte, dos Entroidos do Castro, etc. Cando se casou de segunda vez, según costume popular de cando se casaba un viudo, fixéronlle unha soada cornetada, na que él «negociou» con os alborotadores, invitándoos a abundante viño e galletas. Como andaba imposibilitado das pernas, ía montado nun cabalo grande branco no que levaba unha vara grande e as muletas, dirixindo as tarefas dos xornaleiros que andaban polas leiras labrando ou no monte coa súa xunta de bois.\nEntón, de onde ven a popularidade e fama de Vitorino O Bruxo?\nA fama deste mítico personaxe ven dos resultados das súas intervencións como curandeiro de todo tipo de males: de saúde das persoas e dos animais, desgracias persoais, problemas afectivo-sentimentais, de negocios, meigallos, feitizos, persoas e vivendas posuídas, etc.\nCoñezo e coñecín persoas con poder para solucionar casos de “baixo nivel”, como “cortar” aires de bichos, botar as cartas, etc., pero os poderes de Vitorino eran de moi “alto nivel”. Nas testemuñas que recollín de persoas que recorreron a Vitorino para solucionar algunha adversidade propia ou do seu entorno, hai casos de curacións e resultados que son inexplicables, son verdadeiros misterios, son milagres, técnica e cientificamente enigmáticos. Porén, xorden moitos interrogantes:\n– Quen lle outorgou tales poderes?\n– Como canalizaba eses poderes?\n– Por que só unhas poucas persoas teñen ese don?\n– Temos todos esas capacidades ocultas e non sabemos utilizalas?\n– Ao interactuar coa persoa, a través da súa percepción extrasensorial, son capaces de observar o estado físico, emocional ou espiritual do paciente?\n– Teñen o poder de ver os distintos círculos luminosos (aura) que emiten os seres humanos, e que pola súa magnitude, forma e colores xa lles indica o tipo de doenza. Mesmo con animais, plantas ou calquera corpo físico que emita o brillante halo que os rodea?\n– Na relación persoal interveñen transmisións mentais entre sanador e paciente (telepatía). A intención do pensamento en o poder de enviar enerxías curativas que inflúen na saúde do afectado?\n– Esta relación persoal e próxima, pode favorecer o efecto placebo e autosuxestión do paciente, activando os seus chakras, os cales emiten substancias que actúan positivamente na saúde física e anímica do afectado?\nIsto non ocorre na actual medicina moderna, onde a relación médico paciente en xeral é fría e deshumanizada. Gloria para aqueles médicos de familia como don Ramón, don Rafael, don Ermelindo, doctor Lemos… cuxa empatía na atención e relación humana cos enfermos, eran parte da terapia beneficiosa.\nHai estudos dos diferentes estados mentais en que funciona o ser humano, e que poden determinarse a través da frecuencia das ondas cerebrais que emite a nosa mente. En frecuencias adecuadas se poden desenvolver técnicas e estratexias que permiten as persoas capacitar o seu cerebro para aumentar seu rendemento e afrontar con éxito todo tipo de situacións. Tal son as técnicas do Método Silva de Control Mental, que fixen fai moitos anos.\nDáse a conxunción entre xentes sinxelas e a natureza, na que Vitorino (era analfabeto) desenvolveu e puxo en funcionamento ese sexto sentido para aproveitar os poderes da mente; poderes que posiblemente todos temos, aínda que en diferentes niveis, e que non exercitamos ou non sabemos como facelo. Algunha teoría sostén que a falla de contacto coa natureza impide ao home moderno desenvolver estas cualidades, que son innatas no ser humano.\nNon obstante, deseguido aporto unha serie de posibilidades, baseadas na interpretación de cruzar moitas teses, de moitos autores nesta materia, e da miña modesta investigación neste apaixonante e enigmático mundo das ciencias ocultas.\nAta mediados do pasado século XX, ao existir unha escasa medicina oficial e limitada en coñecementos que, ademais, non estaba ao alcance da maioría das persoas humildes, recorríase ás diversas formas da medicina popular e tradicional, ven fose para doenzas físicas como por maleficios, tanto en persoas, como en animais ou cousas. Existían os «compostores» que arranxaban torceduras, escordaduras (esguinces), etc. Tamén había «curandeiros/menciñeiros» que curaban persoas, animais, desgracias persoais e materiais, etc. Algúns trataban casos espirituais, tales como facer «limpezas» en persoas, animais, vivendas, etc., que estivesen posuídas por algún elemento que perturbaba a vida normal. Estas enerxías eran neutralizadas polo curandeiro cos seus rituais e remedios. E no caso dos seres que vagan dun lugar para outro, preto das persoas ou das vivendas, normalmente familiares extintos, son enviados polo «médium» a un lugar noutra dimensión para que descansen eternamente en paz.\nNo caso dos curandeiro/as, menciñeiro/as, feiticeiro/as videntes, clarividentes, bruxo/as…, a maioría utilizaron os seus poderes positivamente, cara ao benestar das persoas. Ás veces topándose con casos que son inducidos por outros, como os meigo/as, que utilizan a maxia negra e pactos demoníacos para facer un dano as persoas; ven na súa saúde, na dun familiar, en animais, na vida afectiva, desgracias en bens materiais (negocios, vivendas…). A neutralización destes maleficios require de gran implicación, utilizando rituais e invocacións de carácter místico ou sagrado. As crenzas místicas están asociadas ao sobrenatural; por iso, os curandeiros usan cartas, crucifixos, estolas, auga bendita, etc. Tamén usan palabras curadoras e apelacións ao sobrenatural con rezos cristiáns como o Pai Noso, o Ave María, a Salve…, na crenza que esa comunicación co Supremo Ser produce unha transformación orgánica no «paciente», obtendo os desexos invocados. Dicir que o propio Cipriano de Antioquía –San Cipriano– cando se revela contra Lucifer, por non concederlle que a bela Justina sexa súa namorada. Lucifer lle contesta: «O Dios dos cristianos e o Señor de todo creado, e eu a pesar de todo meu poder, estou suxeto os seus mandamentos, non podendo intentar nada, nin atentar contra quen faga o signo da Cruz». Antes Cipriano deixaría escritos moitos libros de maxia e encantamentos, de como pactar co demo, con espíritos benéficos e maléficos, exercicios das artes máxicas...\nEstes clarividentes só con ver ao «paciente» xa sacan unha primeira interpretación do seu estado e tamén perciben se é incrédulo na materia; tamén perciben aqueles que non cren nesas «técnicas» ou van en plan de burla, os cales son rexeitados polo curandeiro; é máis, tamén perciben se o que quedou fóra da «consulta», e sen velo, é receptivo ou non ao feito da sanación. Déronse moitos casos onde por non crer nestas «técnicas», o afectado utilizou un intermediador; en ocasións, incluso sen o coñecemento do propio afectado. Nestes casos, con só presentarlle ao curandeiro unha peza de roupa ou unha foto do aqueixado de mal, é quen de actuar con éxito, enviando os seus poderes sanadores a distancia. Hai videntes que conseguen axudar a persoas afectadas de mal a longas distancias e sin sequera coñecelas. (Me contan casos que na actualidade se están tratando dende aquí a Canarias, Suíza e Sudamérica).\nPolo simple feito de que existe o mal e o ben, a maxia, os feitizos e a bruxería, son unha realidade.\nExisten dúas grandes forzas nas que se basea a Creación, tanto no seu aspecto material (visible) como inmaterial (non visible). Ditas forzas son antagonistas, unha é positiva e a outra negativa, e xuntas forman o equilibrio máxico. Dende sempre, o ser humano tivo conciencia da importancia destas dúas forzas que están presentes dende a antigüidade. A enerxía non se crea nin se destrúe, simplemente se transforma, e así é recoñecido polos principios da física universais.\nEn 2006, Rhonda Byrne publica El Secreto, un superventas a nivel mundial, onde basea que a saúde, a riqueza e a felicidade é decisión de cada un: «todo lo que piensas lo tendrás, y si no lo tienes es que no has puesto todo de ti». Según R. Byrne, o secreto está na Lei da Atracción. A autora di: que a frecuencia do que pensamos e sentimos navega polo espazo e que volverá a nós, converténdose en algo material desexado. Se os desexos son negativos a atracción será negativa, e si son positivos, a atracción será de beneficio e do benestar desexado.\nNa maioría dos trastornos psicosomáticos a medicina oficial non e efectiva, polo que se recorre a técnicas alternativas (homeopatía, naturopatía, osteopatía, aromaterapia, ioga, meditación, control mental, reiky … e a autosuxestión a través de repetitivos pensamentos curativos, e da oración.\nNo libro de Yogi Ramachasana La medicina psíquica (1921) incide sobre a forza vital, que é unha fracción da enerxía universal, e que cada persoa é un terapeuta potencial, e que todos podemos desenvolver e aumentar esa forza vital.\nO pensamento é unha enerxía e cando unha persoa é atacada por forzas psíquicas externas, estas colócanse no plano do pensamento; polo tanto, tamén deben ser defendidas e neutralizadas por medio da utilización da mente.\nO poder da mente humana pode mellorar a saúde física e mental. O poder da mente e tan ilimitado como descoñecido, realmente so utilizamos un dez por cento do noso cerebro. O complexo funcionamento do cerebro sigue sendo un dos grandes misterios para a ciencia.\nAparte do poder mental necesario, estas persoas extraordinarias compleméntanse con rituais, como ensalmos (palabras, peticións, oracións, conxuros, invocacións…), xestos, fume de herbas, estolas, coitelos, vasoiras, allos, prendas, crucifixos (Vitorino utilizaba a Cruz de Caravaca), etc., para as súas cerimonias e así facer máis fortes as enerxías sanadoras; ao mesmo tempo, aproveitan as leis da afinidade e da analoxía, dando así máis poder aos seus actos de vontade.\nAparte dos remedios naturais caseiros que Vitorino «recetaba» tamén lles proporcionaba certos compostos de botica: cando era para «limpar» un mal de ollo ou amarres, dáballes unha mestura de follas de sen cocidas con unha onza de aceite de ricino e sulfato sódico; os amarres eran producidos polos pais dunha noiva que lle daban a beber o noivo viño con azucre e cristais triturados en fino polvo. Para as doenzas producidas por envidias: un purgante de limpeza, consistente en viño de Xerez con dez gotas de tintura de iodo, dez gotas de licor de Flover, vinte gotas de quina de Loja e vinte gotas de quina calisaia. Para outros males: usaba aceite negro con xofre e incenso en gran.\nA orixe de tales ritos perdeuse na noite dos tempos, pero todos baséanse na maxia da correspondencia. As crenzas místicas están relacionadas co sobrenatural e están asociadas á fe.\nÁlvaro Cunqueiro, no seu libro Escola de Menciñeiros di: «Dos curadores de quen conto, sempre me sorprendeu que de feito curasen doentes i o coido humán que puñan no seu trato, amén dunha sotileza inteleitual que lles viría, digo eu, do recoñecemento de segredos ordes da Natureza na cal o home é unha parcela coios lindeiros nin se saben»… «Pro eu nun sun quen para dicir que é curar… esas doenzas, verdadeiras, profundas i a vez de alma e corpo que os curadores curaban. Conto o que oín, falo de xente que conocín…»\nEu digo o mesmo: como todo profundamente enigmático e de estraños fenómenos, para min, estas pseudociencias pertencen ao mundo dos misterios impenetrables.\nDescoñecemos o universo infinito. Descoñecemos cientificamente quen e Dios ea creación.\nAínda que era moi habitual recorrer a este tipo de remedios dos curandeiro/as, os «usuarios» (a xente) facíano pola calada e a escondidas, e non llo contaban a ninguén. Hipocritamente estaba mal visto, aínda que estaba xeneralizado recorrer a estas eficaces «terapias». Durante as miñas indagacións sobre casos de intervencións de Vitorino, naide sabe nada de nada, pero o confraternizar con calquer persoa, xa sale algún caso de que alguén da familia recorriu a Vitorino. Polo que observei, que é rara a familia que da zona e de lonxe que non precisara dos servicios deste extraordinario curandeiro.\nA influenza da igrexa católica e demais poderes dominantes, mantiñan na sociedade un sentimento de pecado e de delito, polo tanto de temor/terror. Xa en tempos atrás se demonizaban estas prácticas, perseguindo aos supostos bruxos/as, aplicándolles severos castigos, tales como queimalos vivos, excomulgalos, castigos físicos, multas, torturas, prisión… Non interesaba aos poderes: persoas sabias, librepensantes, amantes do natural, solidarias… eran un «perigo», por iso foron perseguidas, e ainda hoxe por restos herdados de mentalidades atrasadas, son menosprezadas.\nNa actualidade no santuario de San Campio de Lonxe de Figueiró, existen unhas follas a disposición dos fieis, onde se da un sinxelo remedio de como facer unha «limpeza» na vivenda:\n«LIMPIEZA Y PROTECCION CON AGUA Y SAL\n– Se pone un vaso mediado de agua bendita con una o dos cucharadas soperas de sal gruesa. Un vaso basta para toda la casa o local. Se pone en cualquier sitio de la casa, especialmente en aquel lugar donde se centra el mal.\n– A los ocho dias se echa fuera, en el baño, fregadero, lavabo, etc.\n– Se lava el vaso y se pone agua y sal nuevas.\n– Esto se repite como mínimo durante un mes y medio.\n– Si baja el nivel del agua o de la sal, se repone agua o sal. Durante los ocho dias tiene que mantenerse el mismo nivel de agua y sal.\n– Si la sal crece en el vaso y rebosa, se pone el vaso dentro de un plato para que no manche la sal y se deja hasta los ocho dias, que se echa todo fuera.\nCualquier variación que se observe en el agua o la sal no es mala señal, todo lo contrario, indica que el agua y la sal están haciendo su efecto, esto es, combatir el mal o impidiendo que nos hagan daño.\nEn la Iglesia, al demonio o a quien nos haya hecho mal o nos lo este haciendo, se combate con agua bendita y sal. Esta agua, a poder ser, debe de ser bendecida con la «Oración de Bendición del Ritual de Exorcismos».\nEl vaso de agua y la sal limpian y protegen la casa y a todos los que viven en ella.\nEs útil este remedio para combatir cualquier síntoma diabólico que se pueda observar en una casa o negocio. P.e.: sombras que pasan de noche; presión sobre el cuerpo que puede experimentar una persona cuando esta en cama; personas que gritan sin saber por qué, ruidos; luces, televisores u ordenadores que se encienden solos, puertas que se abren solas; malos olores; etc. En comercios o negocios es síntoma de este poder «malefico» la caída repentina de ventas o cualquier fenómeno que se perciba que no es normal.\nEs igualmente eficaz este remedio para luchar contra la presunta posesión diabólica de alguna persona».\nVITORINO O BRUXO CURANDEIRO/MENCIÑEIRO\nÁ procura de remedio a calquera situación, acudían a Vitorino xentes de todas clases sociais e lugares, dende os máis humildes a persoas ben situadas e cultas, dende veciños a xentes de lugares afastados. Ao torreiro do Castro e o de Buxán , preto da súa casa, chegaban persoas preguntando por Vitorino, don Vitorino ou polo doutor Vitorino. Viñan a pé, a cabalo,no coche de línea, ou en coches de todo tipo, ata Dodge Darts con chofer. Xentes que ían a cortar «aires de bichos» (de toupeira, de cobra, de sapo, de saramaganta, etc.), porque lles saían polo corpo ronchas, eccemas…, ou curar «males de ollo» (doenzas e desgrazas de todo tipo)… Teño testemuñas de que médicos e especialistas, cando non daban atallado con medicación unha certa doenza, chegaban a dicirlle ao paciente: «esto ya no es cosa mía»; o que significaba que o afectado tiña que recorrer a outro tipo de «especialistas» como Vitorino.\nVitorino nada máis ver o tipo de síntoma no corpo, xa dicía se era disipela (erisipela), aire de sapo, de saramaganta, de cobra, de toupeira, ou doutro bicho. Os rituais de Vitorino O Bruxo, Estrella da Gandra e doutros curandeiros para «cortar o aire» preparaban un afumadoiro, que consistía en facer lume nunha tella vella con carbóns de leña no que lle botaban certas herbas con propiedades que eles coñecían: ruda, herba moura, barbas de millo, romeu, herba moura, herba sapa, homes bos, palla de allo, follas de freixo, piña verde e outras, pasando o fume purificador polas zonas afectadas do paisano, ao mesmo tempo que con un coitelo facía cruces no chan e na zona do mal, mentres con gran devoción recitaban:\nAire de sapo, sapón, aire de saramaganta, saramagantón,\naire de cobra, cobrón,. corto cabeza, rabo e cabezón, corto tódolos aires malos,\ncorto aos aires de todo condenado, para que este mal non vaia adiante e vaia para fora.\nNa gracia de Deus, do Espírito Santo,\nSan Xoaquín e Santa Ana, que todo o cura e todo o sana, naceu, viviu e morreu Cristo,\nantes que este mal fora visto,\nmorra este mal e viva Xesucristo,\nCristo vive, Cristo reina, Cristo de tódolos males me defenda.\nDespois rezaban o Pai Noso e unha Ave María. Outro ensalmo utilizado era:\nCorto tódolos aires malos, córtolle a cabeza, córtolle o rabo,\ncorto os aires de todo condenado,\npara que este mal non vaia adiante e vaia fora, coa gracia de Deus e do Espírito Santo.\nSan Xoaquín e Santa Ana, que todo o cura e todo o sana.\nCasa de Xerusalén onde Xesús entrou, o momento este mal saíu e o ben entrou, e así para o paciente eu pido a Xesús,\nque tamén saque o mal e entre o ben. Naceu, viviu e morreu Cristo, antes que este mal fora visto,\nCristo de tódolos males me defenda.\nEu to desafumo en cruz, no Santo nome de Xesús, con Romeu sagrado,\nque por Deus foi nacido sen ser sementado,\nquita o aire do morto, do vivo, e do condenado.\nA nosa Señora «exento» sementou e romeu verde sacou,\ne o seu querido fillo «desafumou»,\ne así tu sanes como o fillo da Virxe María sanou.\nPor aquí pasou Cristo, morra este mal viva Xesucristo.\nDios mate este bicho, que tanto mal me fixo.\nTamén curaban a disipela (erisipela) que era unha inchazón encarnada na cara e nos ollos. Para cortar a disipela facían un brebaxe de aceite, unto e borralla; logo, mollaban un estropallo e unha pluma de avefría que pasaban pola cara do afectado facendo cruces, e recitando ao mesmo tempo:\n¿De dónde vienes San Julián?\nSeñor, ¡vengo de Roma!\n¿Que había allí Julián?\n¡Señor, mucho mal!\n¡Fuego ardiente y la serpe!\niVolved allí Julián!\n¿A qué Señor?\nA curar ese mal.\n¿Con qué Señor?\nCon cuerda de esparto y pluma de ave viva, unto y agua fría,\nun Padrenuestro y\nEste outro ensalmo, aínda é utilizado hoxe por unha cortadora de aires do Rosal:\nCruz no monte.\nCruz na fonte.\nPara que o demo non me encontre.\nNin de noite, nin de día.\nPolo pino do mediod\nMal pa fora\nBo pa dentro\nCASOS DE INTERVENCIÓNS DE VITORINO\nDas moitas e variadas testemuñas que recollín das curacións e beneficios de todo tipo realizados por Vitorino, a maioría son de persoas que foron os protagonistas directos e, nalgún caso, acaecidos a unha persoa próxima da que mo contou. Destaco en primeiro lugar o seguinte caso, pola súa veracidade e «alto nivel». Aínda que xa foi publicado neste mesmo libro de Pascua de 2006 por Praxíteles, estes días falando con el, me reafirma tales feitos, xa que el mesmo foi testemuña directo desta asombrosa curación:\n• Da zona do Condado, ven xunto de Télix un coñecido seu para que o levase á casa de Vitorino por unha emerxencia vital. O tal coñecido tiña un cuñado que tivera un accidente laboral nun brazo, e como durante dous anos a zona afectada fora a peor cos tratamentos médicos, o enviaron a un hospital especializado de Madrid. Pasado ano e medio, comunicaron á familia que o fosen a buscar para que falecese na casa, xa que non había cura, e estaba nas últimas. O cuñado deste desafiuzado, sabía da fama de Vitorino o Bruxo, xa que tivera outro familiar en cadeira (silla) de rodas, e o pouco de recorrer a el, xa xogaba ao fútbol. Meteu deitado ao cuñado no asento de atrás da furgoneta, e acércase xunto de Télix para que lle ensine onde era a casa de Vitorino; no Castro, pregúntanlle a José o Peludo, o cal os acompaña. Pregúntalle Telix ao amigo: e teu cuñado? Ao que o amigo lle responde: está aí deitado no asento. Ao abrir a porta Télix exclama: ¡pero si está morto! –É que se non o ve Vitorino morre polo camiño, lle contesta o cuñado. Me di Telix: «non parecía un ser humano, era como un can engruñado». Cólleo en brazos o veciño do Castro José O Peludo (guarda de campo), xa que Vitorino non deixou pasar nin a Télix nin ao cuñado. Os dous quedaron no camiño á espera. Ao cabo de media hora, escoitan unha animada e forte conversación na eira da casa de Vitorino. Ao que o cuñado exclama: ostias!, pero si ese que fala é meu cuñado! Ao abrir o portal miran que veñen camiñando e en animada conversación entre o que entrara cadáver e o veciño do Castro; Telix e o cuñado quedaron abraiados.\nAínda hoxe, di Télix: «quedei con moitas preguntas, pero podo asegurar que foi así, porque eran as doce do día, e así o vin eu e dúas persoas máis; o que sei é que aquel home entrou cadáver e aos vinte minutos saíu cheo de vida». Pasados uns meses, atopáronse o cuñado e Télix, ao que este lle pregunta: que foi daquel teu cuñado que fóramos a Vitorino con el?» –«Cala home. Está forte como un carballo, xa leva tres meses traballando na fábrica».\n• Polos anos corenta, un muciño de Salcidos estaba nun estado extremo de debilidade, devolvía o leite que súa nai lle daba, e como daquela morrían moitos rapaces (anxeliños), se daba que… non sobreviriría, polo que os rapaces da veciñanza, ían a preguntarlle a nai se xa morrera… (daquela aos rapaces por portar os materiais do velatorio e enterro dábanlle unha pequena retribución). A vista do previsto desenlace, o pai colle a bicicleta e se despraza a Piñeiro (Tomiño) na procura da axuda de Vitorino, o que viría xa esa noite no seu cabalo e o pai na bicicleta na total escuridade, xa que daquela non había alumeado público. Vitorino «trata» o muciño e seu entorno. O rapaciño comezou a comer e mellora, tal que, os nove días xa estaba san. Este veciño tivo unha vida normal: telleiras, emigración, negocios…Hoxe aos seus setenta e tantos anos sigue forte como un carballo.\n• Tamén polos anos cincuenta, outro rapaz, éste da Marina, non comía e estaba apocadiño, xa non tiñan esperanzas de que vivira moito tempo, tanto os pais como o médico. Polo que o pai decide como último recurso acudir co rapaz no colo a Vitorino. Neste caso si, me din o «remedio» aplicado: puñanlle un vaso con auga invertido na cabeza ao rapaz, ata que a auga fervese, ata tres vasos, en que deixou de ferver, (a min me resulta tan sorprendente como a calquera), pero… mo acaba de contar súa irmán que así o presenciou seu pai, e así sempre o contaba na casa). Sale da casa de Vitorino o pai co rapaz no colo, e por riba do camiño había unha viña, e o rapaz lle di o pai: teño fome pa!, quero un cacho!, o pai colle un cacho de uvas e llo da o rapaz, que baixa do colo e ponse a andar comendo nas uvas cun apetito como antes nun tiña. Dende aquela se criou con normalidade, nunca tivo unha enfermidade, foi mariñeiro… e hoxe xubilado en perfectas condicións físicas.\n• Tamén Vitorino debía ter poderes de percepción extrasensorial a distancia. Uns emigrantes de Salcidos en Suiza, fálanlle a un amigo italiano das pecualiaridades de Vitorino, polo que o italiano se despraza en tren dende Italia para que Vitorino lle solucionase unha preocupación que arrastraba duns acontecementos ocorridos cunha familia rusa durante o tempo que estivo na II Guerra Mundial nese país. Para asombro do italiano e de quen mo contou, Vitorino «contactou» coa muller rusa coa que o soldado italiano tivera algún episodio polo que o tal soldado fascista marchou aliviado dunha pesadilla que o atormentaba…\n• Outro caso, este bastante curioso, fora a principios dos anos setenta. O Sporting Guardés levaba unha mala tempada, con un bo equipo, pois sempre perdían ou empataban, polo que os directivos acordan levarlle as camisetas dos xogadores a Vitorino para que lles «limpase o maleficio». Van a xunto de Vitorino dous directivos, Xeno e Ligero (Ligero non entrou), o entrenador e o capitán do equipo con as camisetas. Durante o cerimonial, Vitorino seica dáballe ca estola o capitán nas rodillas. Como remedio, indicado por Vitorino, tiveron que levar unhas manadas de herbas do terreo de xogo do Estadio del Tecla e botalas no campo do seguinte encontro, que foi no do Turista de Vigo, equipo que ía en cabeza da clasificación. Sorprendentemente, e como fose, nese encontro o Sporting, gañou por tres (3) a cero (0).\n• Outro caso tamén gracioso. Invitaran a Vitorino a unha matanza nunha casa nos Sete Camiños. Na hora de xantar, xuntárase demasiada xente, ao que Vitorino puxo remedio facendo unhas invocacións para que falaran os defuntos dos que alí estaban de máis, os cales fuxiron espantados do lugar, polo que quedou xantar abundante para os que alí quedaron.\n• Noutro ocasión, acode a Vitorino unha parella por problemas persoais de relación. Nada máis velos, Vitorino lles solta: pero se sodes medio irmáns, de distinta nai pero do mesmo pai!\n• Ricardo, que formou parte dos achegados á casa de Vitorino xa que en ocasións exercía como axudante, entroutras persoas, relatoume moitos dos servicios que este realizaba. Contoume que el comprara un coche novo, o trouxo para a casa e llo ensinou a Vitorino; ao abrir a porta do lado dereito e ver para o asento, este lle di: aquí estivo sentada unha muller! – Pois non o sei, veño de buscalo da marca, e é «novo do trinque». Ricardo tivo que ir ao concesionario para preguntarlle ao vendedor si algunha muller estivera no asento do lado. Ao que este lle responde: pois si, fun a botarlle gasolina e levei á oficinista comigo.\n• Noutra das historias, había un rapaz que daba angustiosos saltos e gritos na cama. Como os pais non crían nesas cousas, foi un familiar quen lle levou unha peza de roupa do rapaz a Vitorino. Ao vela, Vitorino díxolle que era o seu defunto avó que o «visitaba» e como en vida lle quería moito, agora quería levalo con el. Como remedio tiveron que ir por unhas velas ao cemiterio e, coas invocacións de Vitorino, desde esa noite acabáronse os pesadelos nesa familia.\n• Unha vez, cando se ía celebrar o banquete dunha voda caseira, apareceu tanto o lugar como os invitados inzados de piollos. Recorreron urxentemente a Vitorino, e ca súa intervención fixo que desaparecera a praga que, segundo el, fora promovida por unha envexa ou «mal de ollo», celebrándose despois o banquete como de costume.\n• Varias testemuñas de coincidir de que a persoa que levaba un rapaz, porque estaba en extremo débil por non comer; Vitorino dicirlle que a culpa de tal deplorable situación era desa propia persoa.\n• Noutra ocasión, un paisano tiña unha molesta pedra no ril que os médicos non eran quen de expulsala. Paralelamente, recorreron a Vitorino, o cal no seu seguimento situaba a pedra no mesmo sitio cos especialistas, e coas súas artes acelerou a súa expulsión.\n• Outro doente que estaba moi mal, acode a Vitorino, e nada máis velo, lle\ndi que ten que ir á Residencia, que era algo grave; logo diagnosticáronlle unha leucemia da que foi tratado no hospital. Paralelamente, recibiu as «terapias» de Vitorino. A día de hoxe (novembro de 2019) este home segue traballando.\n• Algún solicitante para ingresar na fábrica de Citroën, antes de facer a entrevista, tamén recorría a Vitorino para que «intermediara» no resultado positivo da mesma. Sendo os resultados sempre positivos.\nEstes e outros máis casos que me contaron teñen a súa credibilidade, por ser persoas serias e relacionadas directamente con eses feitos. Pero existen na voz popular dous casos que son de dominio xeneralizado, os cales penso que son por gracia e desmerecemento cara as verdadeiras e beneficiosas intervencións de Vitorino:\n• Foran dúas persoas a polos servicios de Vitorino, ao subir polo camiño cara a súa casa, unha solta un peido; ao que di: «este peido é po Vitorino». Uns din que foran os rapaces da casa que andaban xogando polo camiño que escoitaron, outros que detrás da parede do lugar estaba unha persoa da casa que tamén escoitara, e que ou uns ou outros llo contaran a Vitorino antes de atender as mulleres. Cando entran a «consulta», Vitorino espétalle: a vos non vos atendo, entón o peido era pra mín… As dúas persoas quedaron asombradas a vista da capacidade «adivinatoria» de Vitorino.\nEntrada á casa de Vitorno\n• Outro mito tamén mui extendido, en plan truco e gracioso, era o do sapo, no que Vitorino lle dicía ao «paciente»: tan certo o que che digo, como que vai a aparecer aquí un sapo! E nese intre, supostamente unha das persoas da casa en complicidade, metía un sapo por debaixo da porta. Esta versión e moi coñecida nesta zona, que podía ser incerta, pero sorprendeume hoxe (7 de decembro de 2019) cando unha velliña de Tabordela–Piñeiro, me conta que polos anos corenta, sendo ela unha rapariga, colaboraba na escena, metendo o sapo pola rendixa da porta, nos tempos en que Vitorino vivía e exercía nese lugar.\n• Os luns Vitorino ía co seu taxista habitual, Cándido, a Vigo, ás citas que tiña con asesores de empresarios.\nPor todos estes «servicios» non tiña unha tarifa, mais tiña un prato na mesa onde os doentes tratados deixaban un donativo «a vontade». Tamén recibía produtos do campo: chourizas, xamón, e os da zona da Marina levábanlle as mellores pescadas.\nNa publicación que divulguei no libro das Mercedes de 2002, sobre a curandeira Estrella da Gándara, danse moitas similitudes entre estes dous personaxes: sinxelos, de orixe humilde e sen ánimo de lucro, etc.\nOs bártulos usados por Vitorino nas súas intervencións: estola, vara de acevo, o libro de ensalmos, a Cruz de Caravaca,… foron dados a unha das mulleres que atenderan a Josefina (Fina) muller de Vitorino. Esta persoa se dedicaría despois a exercer a videncia.\nHai persoas que cren totalmente nesta pseudociencia. Outras son totalmente incrédulas e seguen defendendo que a medicina científica é a única válida para todos; pero aínda que se apliquen ao mesmo tempo ámbalas dúas, non se «pelexan»; é dicir, poden ser compatibles.\nRecollendo testemuñas de casos, un paisano metido nese «mundo» díxome algo sorprendente: «morre máis xente de dano desexado, que de morte natural», o cal non deixa de ser sorprendente!\nSi algunha das curacións realizadas por Vitorino, se hubesen dado en Fátima ou Lourdes serían considerados milagres, e si as realizase algún alto dignatario relixioso, o canonizaban santo.\nHai un dito popular da retranca galega: NON CREO NAS BRUXAS, PERO HABELAS HAINAS.\nQue esta divulgación sirva de recoñecemento e homenaxe a Vitorino Vizoso Seisdedos (Vitorino O Bruxo) e demais extraordinarios personaxes que tanto ben fixeron coas súas enigmáticas curacións. Incluso sería de xustiza dedicarlle algún tipo de mención pública nos pobos onde residiron.\nA Gándara. Xaneiro de 2020\nAgradecer a todas as persoas que me aportaron testemuñas para esta publicación, que foron moitas. Todos os casos aquí publicados teñen nome e son de persoas coñecidas. Por respeto a súa privacidade non son nomeados.


Pode a empresa ler os e-mails e wasaps do traballador? | Consumer\nSe o correo electrónico é da empresa ou a conta de WhatsApp corresponde a un teléfono corporativo, nalgúns casos si pode miralos\nData de publicación: Sábado, 21deNovembrode2020\nMoitas compañías teñen e-mails corporativos que dan aos seus empregados para traballar internamente de maneira coordinada. Pero pode a empresa mirar o correo dos seus traballadores? Se o correo electrónico é da empresa e as mensaxes de WhatsApp corresponden a un teléfono propiedade da compañía, pode miralos, pero non en todos os casos. Como explicamos a continuación, só é posible para ver unha proba indiciaria: se tivo coñecemento dun feito concreto de forma accidental e, en base a iso, le o correo do traballador. Ademais, sempre ten que informar o empregado por escrito de que as comunicacións utilizadas cos medios da empresa van ser monitoradas e se se ten acceso a elas.\nPode mirar a empresa os meus correos?\nUnha compañía pode mirar os e-mails ou wasaps dun empregado, “a condición de que o correo sexa da empresa e o wasap corresponda a un teléfono propiedade da empresa”, indica o avogado David Navarro. Pero, aínda así, “non pode miralo en todos os casos“, aclara. Cando pode facelo?\nA empresa só pode meterse a ver os correos ou os wasaps en caso de ver o que se chama “proba indiciaria”, é dicir, se tivo coñecemento dun feito concreto de forma accidental e, en base a ese feito, le o correo ou as mensaxes de WhatsApp do traballador. Iso si, debe facelo filtrando de entre todas as mensaxes, os que puidesen derivar da devandita proba. Existe unha sentenza favorable a unha gran compañía. Observaron indicios de que un traballador estaba a recibir diñeiro de provedores por permitirlles prestar servizos á empresa (o feito produciuse ao deixarse uns correos en papel na impresora, e outro empregado púxoo en coñecemento dos seus superiores). A investigación dos correos realizouse vendo os provedores dos que existía devandito indicio de fraude e as súas comunicacións co traballador a través do seu correo electrónico. Neste caso a intromisión da empresa é axustada a dereito e, por tanto, o despedimento do empregado é procedente.\nEn ningún caso pode entrar a ver todas as comunicacións do traballador en calquera sentido. Tamén hai sentenzas por casos en que a compañía se mete no correo do empregado pola procura concreta dun feito e, na devandita procura, sen respectar un patrón adecuado e sen polo en coñecemento da representación legal dos traballadores, dedícase a ler todos os correos. Se nesta procura descobre, por exemplo, que o empregado visualiza páxinas de contido sexual durante o seu horario laboral e despídeo, esta extinción sería do todo improcedente por vulneración do dereito á intimidade, posto que a empresa valeuse dun posible feito indiciario que logo non foi tal, para a procura dunha causa de despedimento que resultou ser distinta á que se pensou nun primeiro momento.\nObrigación de informar o traballador\nÉ imprescindible que o traballador coñeza que o seu correo pode ser visualizado. “Sempre se ten que informar o traballador por escrito” de que as comunicacións utilizadas cos medios da empresa van ser monitoradas e de que, por tanto, “a empresa ten acceso ás mesmas”, explica Navarro.\nAsí mesmo, a compañía sempre ten que demostrar que o seu empregado utilizou mal o correo electrónico.\nO meu xefe mirou o meu correo, podo tomar medidas?\nSe os teus xefes miraron as túas mensaxes e estás en desacordo cos motivos polos que o fixeron, ou mesmo tras mirar o correo fuches sancionado ou despedido, podes tomar medidas contra eles, xa que “o dereito á intimidade e as comunicacións é un dereito fundamental incluído na nosa Constitución, en concreto, no artigo 18″, sinala o avogado.\n1. Debes repasar toda a documentación que che fixeron asinar e que sempre debes ter gardada (confidencialidade, código de conduta, contrato de traballo…).\n2. Asegurarche de que as medidas que toma a empresa contra ti tómanse informando adecuadamente á representación legal dos traballadores e en presenza dos mesmos.\n3. Acudir a un especialista para que este observe a posibilidade de tomar algún tipo de acción legal contemplada dentro do ordenamento xurídico laboral; neste caso, ben por unha sanción ao traballador consistente nunha suspensión de emprego e soldo ou un despedimento.\nRegular unha política de uso do correo\nEvitar problemas co correo electrónico da empresa é posible. Como? A clave está en regular de forma detallada unha política de uso do correo corporativo. Esta política debe indicar de que modo e cando se pode utilizar o correo da compañía. É imprescindible que o traballador teña unha copia destas normas específicas, e que quede constancia tanto de haberlla entregado como de que o empregado a recibiu.\nSe non está regulado este uso —ou o traballador descoñéceo— e os xefes teñen que abrir e ler as mensaxes dun empregado por cuestións de empresa, poden ter problemas por vulnerar os dereitos dos traballadores.\ncorreo dereito whatsapp\nDe verdade pódenche despedir por ausencias aínda que estean xustificadas?\nÉ posible unha semana laboral de catro días en España?\nAdicción ao traballo, novas formas de medir este trastorno


A Deputación da Coruña entrega os premios de fotografía turística\n"San Cosme de Irixoa", "Catro Camiños" e "Posta de Sol en Muxía" foron as tres imaxes gañadoras do I Premio de Fotografía Turística convocado pola Deputación da Coruña. A entrega dos galardóns tivo lugar na sede da institución provincial, de mans do presidente da Deputación, Valentín González Formoso, e do deputado responsable da área de Turismo, Xosé Regueira.\nO acto tamén contou coa presenza do xurado que seleccionou as fotografías gañadoras entre o total de 187 obras presentadas, composto polos fotógrafos Vítor Mejuto e Víctor Echave, as técnicas da área Maite Loureiro e Paula Cabado co deputado de Turismo, Xosé Regueira como presidente e o xefe do servizo de Promoción Económica, Turismo e Emprego, Rafael Díaz Aguado como secretario.\nO gañador do primeiro premio, consistente en 3.000 euros en metálico, foi Yago Iglesias García por unha fotografía da ermida de San Cosme de Irixoa. O xurado destacou que se trata de "unha imaxe atemporal e serea, que fala de patrimonio e historia".\nO segundo premio, dotado con 1.500 €, foi para Nacho Romero e a súa imaxe da praza coruñesa de Catro Camiños que, segundo o xurado é "unha obra cosmopolita, dinámica; é unha imaxe vibrante que reflexa o pulso dunha gran cidade".\nMarcos Boedo Casanova foi galardoado co terceiro premio, de 500€, pola súa fotografía dunha "Posta de sol en Muxía", que foi escollida "por xuntar nunha mesma imaxe o mar e a gastronomía, e aínda que non hai esencia humana, vai implícita".\nPor último, o xurado propuxo por unanimidade facer unha mención especial á obra "Curro", de José Manuel Fernández Souto, porque "a pesar de que a temática é moi recorrente no ámbito da fotografía, o encadre da imaxe é cinematográfico e novidoso".


Emotividade e risas para o comezo do #Festiletras2015 - Ponteceso - Que pasa na costa\nEmotividade e risas para o comezo do #Festiletras2015\nGrandes nomes pasarán polo Couto ao longo desta semana no completo programa do Festiletras. Un programa que convirte á pequena #AldeadoCouto na #AldeadasLetras, a capital da cultura galega.\nArrincaba onte o programa e o facía con persoeiros de renome. Pola mañá era o escritor Víctor Freixanes o que facía o pregón e, da man do músico, Roi Casal, facían unha sentida ofrenda floral no monolito de Pondal ao son das gaitas e as pandeiretas da Fundación.\nA lareira da Fundación enchía para escoitar as primeiras palabras. O propio Freixanes tomaba a palabra, esa vilipendiada que tanto cómpre coidar. Falou do homenaxeado este 201, Filgueira Valverde, pero a realidade é que falou máis dun home moi vencellado ao Couto como e Neira Vilas. Falou tamén unha das rapazas que mellor explica o éxito formativo alternativo da Asociación Monte Branco. Tamara Lema é unha dinamizadora vitalista, voluntaria na Fundación e na Asociación, que coida e ensina, que demostra que crecer rodeada de cultura fai máis puro o espírito. Outra das que pon a pel de galiña lendo, precisamente a Neira Vilas.\nRoi Casal tamén defendeu a cultura pero coas súas mans e unha arpa que puxo a pel de galiña aos presentes.\nA emoción tórnase risa\nE xa pola noita, cambiamos emotividade por risas. Cheo, coma sempre, na Casa dos Veciños para escoitar a 4 figuras. I é que poucos mellores hai polo país para contar historias. Nada menos que Xosé Touriñán e Marcos Pereiro, que deixaron os traxes das Cantareiras de Ardebullo na casa e compartiron o seu humor cos veciños da volta; ademais do mazaricán Federico Pérez Rey e Pepo Suevos. Unha boa tribu de amigos do audiovisual e do humor galego máis vangardista, que fixeron as risas de todos os que tiveron a ben disfrutar deste espectacular arranque da festa das letras máis fermosa do país.\nO programa continúa\nOllo agora, que quedan 7 días sen parada. Hoxe luns, como toda a semana, roteiro pondaliano matutino para todo o que se achegue con Xabier Couto. O eterno contacontos Anxo Mouro trae o seu Carballo con botas. E pola tarde, outra das grandes figuras, o “Castelao do século XXI, Luís Davila, que todos coñecemos polas súas viñetas de O Bichero, pasará a asinar libros e contar como é a súa percepción da idiosincrasia galega.\nPara rematar o luns, entre Lusco e Fusco e antes da Degustación gastronómica na Taberna Agra de mares, un pouco de regueifa dende o centro do país con Pinto d’Herbón e o Caruncho.\nO Couto descobre o programa dun Festiletras cheo de grandes nomes.\nVariedade cultural en Carballo polas Letras Galegas do vello profesor.\nAmancio Prada, o primeiro gran nome do Festiletrsa 2015.\nA Real Academia Galega chega por primeira vez á Costa da Morte para celebrar os 180 anos de Pondal.\nOs Bos e Xenerosos da Fundación Eduardo Pondal.\nSimposio 2014: A música e a literatura volve encher a Fundación Eduardo Pondal.\nSimposio 2014: Pondal une á cova céltica da literatura da Costa da Morte.\nDe Pondal a Díaz Castro, polas verbas de Xurxo Souto e os solpores de Xulio Barreiro.\nA mocidade voluntaria do Couto levanta a man.\nÓscar de Souto: Esa amante secreta de Eduardo Pondal.


Difusión cultural - Casa de Galicia\nRealízanse periodicamente nas nosas instalacións actividades para difundir a cultura da Comunidade Autónoma na capital de España. Serve de prataforma para dar a coñecer a obra de artistas e intelectuais xa consagrados ou de novos valores. A Delegación dispón de varios espazos para celebrar estos actos que se denominan Salas, "A", "B" y "L".\nA Sala "A" é o salón principal da Casa. Con una superficie de 87 metros cadrados, celébranse nela a maior parte das actividades culturais organizadas de cara ó público, as cales consisten en mesas redondas, homenaxes e seminarios, conferencias, exposicións de arte (preferentemente de pintura ou fotografía, a fin de non ocupar o espazo interior da mesma, que impediría a colocación de cadeiras para o seguimento de outros actos), presentación de libros, revistas, discos e outras publicacións, concertos e recitais, así coma representacións teatrais e outros espectáculos (maxia, títeres, danza, happenings).\nCon capacidade para un cento de persoas sentadas e dotada de medios audiovisuais, esta Sala dispón dunha tarima versátil nun dos seus extremos que, cando se require e mediante a colocación sobre a mesma dunha mesa á que se poden sentar un total de seis persoas, convértese en tribuna de oradores. Polo contrario, se o acto a celebrar consiste nun concerto ou nunha representación teatral, a citada tarima para a ser o escenario sobre o que se desenrolan. A tarima é, asimesmo, o lugar máis indicado para situar os pertinentes soportes publicitarios no caso de presentacións, do tipo que sexan.\nA Sala denominada "B" ten unha superficie de 67 metros cadrados e atópase separada da Sala "A" polo vestíbulo principal da Casa. Esta sala funciona como continuación da Sala "A" ou coma sala independente. É prolongación cando unha exposición de arte colgada nas paredes da Sala "A" continúa na "B", pasando polo tanto a ocupar as dúas salas, ou cando, desbordada a capacidade da Sala "A" pola afluencia de público a un acto celebrado neste espazo habilítase o da Sala "B" con cadeiras supletorias co fin de poderse seguir o mesmo dende un monitor de televisión de circuíto pechado enclavado nun punto da pared. É sala independente cando un acto é celebrado por completo na mesma, coma determinadas exposicións que ocupan só este espazo. É tamén ámbito reservado ás mostras de escultura e aquelas outras de natureza especial, pois admite a instalación de elementos expositivos que empreguen o espazo interior da mesma, parcial ou totalmente.\nA Sala denominada "L", situada na primeira planta da Casa, de aproximadamente a mesma dimensión que a "B", debe o seu nome á distribución do seu espazo en forma de L. Na área cultural, funciona principalmente coma sala de exposicións, ben por sí soa ou coma prolongación dalgunha outra celebrada nas Salas "A" ou "B", ou en ambas, da planta baixa. É tamén, nas ocasións nas que a asistencia a algún acto celebrado na Sala "A" sobrepasa o aforo tanto desta sala coma o da "B", sala complementaria destas, pois ó igual que a Sala "B" permite o seguimento das actividades mediante cadeiras de man colocadas a propósito e unha pantalla de televisión.\nSe desexa organizar un evento, conferencia, exposición, etc, non dubide en propoñelo empregando o formulario de Proposta de actividade.


O spin-off da USC Neoker, S.L. inaugura as súas novas instalacións\nA empresa Neoker, S.L., spin-off do Instituto de Cerámica de Galicia da Universidade de Santiago de Compostela, inaugurou oficialmente as súas instalacións no Polígono Industrial Novo Milladoiro\n(04/02/2009) Ao acto de inauguración das novas instalacións da empresa Neoker, S.L. o mércores 4 de febreiro de 2009 asistiron o reitor compostelán, Senén Barro Ameneiro, os directores xerais de Promoción Científica e Tecnolóxica do Sistema Universitario de Galicia e de Investigación, Desenvolvemento e Innovación, Rogelio Conde-Pumpido Tourón e Salustiano Mato de la Iglesia; o alcalde de Ames, Carlos Fernández Castro; a vicerreitora de Investigación e Innovación da USC e o conselleiro delegado de Unirisco, Uninvest e director do Programa Uniemprende, Carlos Hernández Sande.\nNeoker, S.L. iniciou recentemente a produción industrial dun material cerámico en forma de fibra cuxas características permiten a fabricación de composites avanzados con características melloradas. Trátase de fibras monocristalinas de alúmina, moi resistentes tanto pola súa dureza e resistencia en tracción como pola súa estabilidade térmica e química. Deste xeito, levouse a cabo o escalado industrial dunha tecnoloxía desenvolvida no Instituto de Cerámica de Galicia no ámbito da USC ao longo de máis de dez anos polos propios promotores de Neoker, Carmen Cerecedo, Francisco Guitián, Jesús Piñeiro e Víctor Valcárcel.\nEstes científicos da USC viñan madurando desde hai anos o proxecto industrial debido ao enorme potencial económico do produto. En 2003 presentárono á convocatoria de premios para proxectos de base tecnolóxica, que recibiu o primeiro premio na fase de Ideas do III Concurso de Iniciativas Empresariais organizado pola USC e o Programa Uniemprende.\nEn 2004 o proxecto recibiu o apoio do programa Empresa-Concepto, que axudou a definir as necesidades e os retos específicos, e de Uninova, encargada da incubación de empresas nacidas na USC. Xa a finais de 2006 ao grupo de promotores iniciais uníronse Unirisco e Uninvest, entidades de Capital Risco, que se converteron en socios de Neoker.\nNeoker recibiu en 2007 o Primeiro Premio Nacional á Innovación, na área de Tecnoloxía Industrial e dos Materiais, concedido por ENISA (Empresa Nacional de Innovación), con ocasión do seu 25 aniversario.\nOs procedementos da empresa están protexidos baixo catro patentes, tres nacionais e unha internacional. Na actualidade, a USC concedeulle a Neoker a licenza de explotación e transferencia de tecnoloxía, tempo durante o que lle abonará á USC un importe equivalente ao 7% das ventas netas anuais dos produtos ou servizos derivados desas patentes.


Asetem reunirá aos socios para abordar cambios no Salón da Voda | ASETEM, Asociación Empresarios Terra de Melide\nAsetem reunirá aos socios para abordar cambios no Salón da Voda\nA Asociación de Empresarios Terra de Melide (Asetem-Cca) vén de convocar unha reunión para o vindeiro xoves 10 de abril na que convidará aos seus socios a achegar ideas e debater sobre a organización do próximo salón da voda.\nNo encontro estarán presentes todos os negocios relacionados co sector nupcial e abordarase, entre outros temas, un posible cambio de data para a celebración do evento. Outubro ou novembro son dúas das propostas formuladas xa por algúns dos participantes na edición deste ano. Do mesmo xeito tamén se barallará a posibilidade de trasladar o evento do domingo ao sábado e buscaranse propostas encamiñadas a dinamizalo e a enfocalo cara a un público máis específico. Por outra banda, tamén se someterá á opinión dos asistentes a posibilidade de ampliar o evento ás vodas de prata e de ouro, unha suxestión formulada este ano pola alcaldesa.\nUnha vez acadado un consenso, Asetem trasladaralle as súas propostas ao Concello de Melide, en calidade de coorganizador do evento, e suxeriralle convocar unha nova reunión aberta a todos os comercios da vila susceptibles de participar.\nInterese por continuar\nCon esta iniciativa Asetem busca darlle un novo pulo ao Salón da Voda, unha vez que os comercios presentes na edición deste ano manifestaron o seu desexo de que se continúe celebrando a feira nupcial. A maioría xustifican a necesidade do evento en que “proxecta unha imaxe moi boa de Melide” e “crea unha marca do comercio local asociada á calidade”. Na terceira edición, celebrada o pasado 23 de marzo, a pasarela de moda con roupa de tendas da vila foi un dos grandes atractivos.


Enquisados 1335 usuarios de www.consumer.es sobre o littering ou o abandono intencionado de residuos en espazos públicos: Littering, un problema de educación e pouco civismo [Páx. 1 de 4] | Revista | EROSKI CONSUMER\nEnquisados 1335 usuarios de www.consumer.es sobre o littering ou o abandono intencionado de residuos en espazos públicos: Littering, un problema de educación e pouco civismo\nOs enquisados perciben que o principal responsable deste comportamento incívico é o cidadán\nA xestión dos residuos urbanos é un dos grandes problemas aos que se enfrontan todas as cidades. Segundo os últimos datos publicados polo Instituto Nacional de Estatística (INE), en España recolléronse preto de 468 quilogramos de residuos urbanos por habitante en 2013. O tipo de lixo que se recolleu de forma separada foi, en primeiro lugar, papel e cartón (un 25 %); en segundo lugar, animais e vexetais (un 22 %) e, en terceiro lugar, vidro (un 18 %).\nO Sistema Integrado de Xestión de Residuos (SIG) Ecoembes cifra o número de colectores amarelos en 366.339 e os azuis suman 200.618. Ecovidrio, pola súa banda, calcula que dispón ao longo da xeografía española dun total de 202.646 depósitos. Ademais, o cidadán español dispón de aproximadamente un milleiro de puntos limpos ou ecoparques onde depositar os seus materiais perigosos (pilas, baterías, aceites, electrodomésticos ou mobles de gran tamaño), así como papeleiras ao longo e ancho das rúas das súas cidades.\nE, non obstante, a pesar de todos estes colectores distribuídos por toda a xeografía española, continúa producíndose o fenómeno littering ou o acto de tirar ou deixar obxectos no chan ou en calquera outro lugar non destinado a ese fin.\nPor este motivo, EROSKI CONSUMER, a Confederación Española de Cooperativas de Consumidores e Usuarios (Hispacoop) e a Plataforma Envase e Sociedade (PES) levaron a cabo un estudo de percepción, co obxectivo principal de aproximarse ao coñecemento, á percepción e á implicación do cidadán no abandono intencionado de residuos en espazos públicos.\nPara iso, entrevistáronse durante o mes de xuño un total de 1335 usuarios do portal www.consumer.es mediante a técnica CAWI (Computer Assisted Web Interview) ou enquisa en liña asistida por ordenador.\nIr á seguinte páxina: Conclusións principais e perfil dos enquisados >>\nPDF: Fai clic aquí para Descargar esta información en PDF (1,3 Mb)\n[Páx. 1] Littering, un problema de educación e pouco civismo\n[Páx. 2] Conclusións principais e perfil dos enquisados\n[Páx. 3] Impacto e frecuencia\n[Páx. 4] Responsables\nAnálise das novidades sobre información nutricional do Regulamento europeo sobre etiquetaxe de alimentos\nAnálise das medidas antropométricas de 3966 persoas para coñecer a prevalencia de exceso de peso e obesidade abdominal en España\nAnálise documental para coñecer os hábitos de uso das redes sociais por parte da poboación infantil e adolescente\nAnálise documental para coñecer a prevalencia das enfermidades e os seus factores de risco


113 empresas abandonaron a Galiza o ano pasado, 51 delas para domiciliarse en Madrid\nNo mesmo período, 76 sociedades de Madrid viñeron a domiciliarse na Galiza.\nphoto_camera A Patrulla Aguia, sobrevoando Madrid, nunha imaxe de arquivo (Imaxe: Patrulla Aguia).\nAo longo de 2021 marcharon da Galiza para domiciliarse noutros territorios 113 empresas, mentres que o traxecto contrario fixérono 162, o que deixa un saldo favorábel ao noso país de 49 empresas.\nMadrid é o principal destino das sociedades galegas que marchan e acolle 51 das 113, a distancia da seguinte, Catalunya, onde se domicilian 13. Tamén é Madrid de onde proceden a maioría das empresas doutros territorios que veñen domiciliarse a Galiza, 76.\nEntre 2013 e 2019 marcharon da Galiza para outras comunidades máis de 830 sociedades, que facturaban por volta de mil millóns de euros. En todos os exercicios, Madrid foi o destino preferente destas sociedades.\nNos tres primeiros trimestres de 2021 case 4.400 empresas cambiaron o seu domicilio dunha comunidade a outra no Estadio español. Un ‘baile’ de sedes no que hai unha clara gañadora: Madrid, territorio que suma ao seu ‘efecto capital’ e a recentralización política e económica xestada nos anos de ‘Gobernos Aznar’ o practicar o que desde outras comunidades (Valencia, por exemplo) sinalan como ‘dumping fiscal’.\nDesas máis de 4.000 sociedades, case 1.700 dirixíronse a Madrid para situar alí o seu novo domicilio social. Suman entre todas un volume de negocio de case 2.300 millóns de euros.\nSegundo se sinala nun estudo do Laboratorio de Análise de Políticas Públicas do Instituto Valenciano de Investigacións Económicas (IVIE) teñen a súa sede en Madrid 44,5% das 1.000 maiores empresas do Estado, 50,4% das 500 máis grandes e 60% das 100 primeiras. Pola contra só manteñen o enderezo social na Galiza 5,3% das 1.000 maiores empresas do Estado, 5% das 500 máis grandes e 4% das 100 primeiras.\nA consecuencia disto Madrid concentra unha quinta parte da renda estatal, dispondo de 19,2% do Produto Interior Bruto (PIB) en 1,6% do territorio. Porén, isto só é posíbel pola localización a efectos fiscais e sociais en Madrid de miles de empresas que desenvolven a súa actividade económica real noutras áreas do Estado.\nempresa domicilio social


BONDHOLMEN Cadeira+repousabrz ext - IKEA\nCadeiras de xardín e bancos\nBONDHOLMEN Cadeira+repousabrz ext\nOs coxíns véndense á parte.\nUnha cadeira cómoda e duradeira de estilo tradicional ideal para pasar momentos inesquecibles ao aire libre. É de madeira de eucalipto sólida e de gran calidade, con detalles artesanais e un asento de amplas proporcións. Ler máis\nPara que a cadeira che resultase o máis cómoda posible, deseñámola cunhas proporcións xenerosas, de xeito que tanto o asento como os repousabrazos che proporcionen un bo apoio.\nO bordo do respaldo mantén os coxíns no seu sitio.\nDe madeira de eucalipto de gran calidade e de produción sostible.\nO eucalipto é unha madeira dura e resistente, ideal para uso en exteriores, xa que é compacta e ten un elevado contido en aceite que a protexe das inclemencias do tempo e do mofo.\nA superficie pintouse con tres capas de cor gris para prolongar a súa vida útil cando se usa ao aire libre e que conseguen que a cadeira se integre na contorna.\nOs tacos de goma das patas illan o moble do contacto con superficies húmidas.\nCrea un espazo ao aire libre cun estilo unificado de deseño atemporal combinando a cadeira con repousabrazos coas diferentes mesas da serie.\nCompletar co coxín JÄRPÖN/DUVHOLMEN, FRÖSÖN/DUVHOLMEN, KUDDARNA ou HÅLLÖ (50x50 cm).\nCombina con outros produtos da serie BONDHOLMEN.\nEsta cadeira foi probada para uso doméstico e cumpre os requisitos de durabilidade e seguridade establecidos na norma EN 581.\nLongo: 68 cm\nPeso: 9.10 kg\nEucalipto amable e sostible\nA madeira de eucalipto é forte, duradeira e ideal para usar en exteriores, xa que é compacta e o seu aceite natural protexe contra o clima, as secas e o mofo. Para unha maior protección, aplicámoslle unha capa de verniz. Se queres gozar do moble durante moitos anos, renova a capa de verniz de cando en vez.\nMáis Cadeiras de xardín e bancos


O PP propón controlar desde o Congreso os rescates da SEPI\nO Partido Popular vén de presentar unha moción no Congreso para que a Cámara Baixa poida avaliar a idoneidade dos rescates que leve a cabo a Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) e mesmo solicitar unha valoración externa e independente se considera que non se axusta á lei. De prosperar podería afectar a Celsa ou Alcoa.\nTeodoro García Ejea, Cuca Gamarra e Pablo Casado na bancada do PP do Congreso das Deputadas. (Foto: E. Parra / Europa Press)\nRedacción 21:54 do 19 de marzo de 2021\nO PP vén de rexistrar una moción no Congreso das Deputadas para someter a votación a idoneidade das operacións de rescate que leve a cabo a Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI) e encargar unha valoración externa e independente para comprobar a legalidade en caso de sospeitas.\nEsta medida, que de aprobarse podería interferir na operación de venda da planta de Alcoa, no rescate a Celsa (con planta na Laracha), e mesmo a Alu Ibérica, no caso de que o organismo público decida tomar o control das plantas, fundaméntase nas críticas dos populares á falla de rendición de contas do Goberno español.\nEn concreto, alúden ao fondo de rescate de empresas estratéxicas xestionado pola SEPI, así como no feito de que a empresa pública leve descabezada desde outubro de 2019, cando cesou Vicente Fernández pola súa imputación no 'caso Aznalcóllar'.\nDesde entón, a presidencia do organismo mantense sen cubrir.\nNo caso de prosperar a moción, o control das operacións por parte do Congreso podería traducirse nun alongamento dos procesos nos que a rapidez na execución dos rescates é chave en moitos dos casos para garantira a viabilidade da firma socorrida.\nO que non está claro é se vai afectar só as empresas que se acollan ao fondo extraordinario, como é o caso de Celsa, ou tamén se fará extensivo a outras operacións levadas a cabo pola empresa pública, como pode ser a compra da planta de aluminio de Alcoa en San Cibrao.\nHoxe mesmo transcendeu a dimisión do director xeral de Alu Ibérica, unha das empresas que podería verse afectada se prospera a medida.\nPP alcoa sepi rescate celsa\nMobilizacións por todo o país este domingo contra o Plan forestal\nCatalunya rivaliza con Galiza por producir a vacina rusa Sputnik V