Nebra, ás claras: Nas Asembleas Ordinarias non se convocan eleccións\nNas Asembleas Ordinarias non se convocan eleccións\nÁ vista de este recado que me deixaron neste blogue local voulle dala replica aquí, a esa señora ou señor e tamén poño en dúbida que estea traballando en Canarias e auguraría que é tanto de Nebra coma min. Por que penso isto? Paso a explicalo:\nAnónimo18/11/15 10:07 - 4: Son unha cidadá de Porto do Son que boto case todo o ano traballando nas Canarias, non sendo neste mes que veño de vacacións. Algo que me sorprende, e moito, son o tipo de críticas que hai neste blog : case todas contra o BNG. Pregúntome si estarei equivocada, pero no Concello "goberna " o PP, na Xunta "manda" o PP, no Goberno Central "cociña" o PP e o malo é o BNG... raro, raro.... Aquí non saen críticas máis que en momentos moi puntuais ó PP. Houbo unha subida de sueldos, de sueldazos, e aí está tapada, o de Protección Civil non ten nome ( un sindicato xa presentou un escrito no Rexistro do Concello ), a uga da traída non está tratada como marca a LEI (xa veremos o día que pase algo de quen é a culpa), tampouco se di nada dos viaxiños en coche (da Comunidade de Montes de Nebra) do fillo de Paco, o malo segue sendo o anterior Presidente desa Comunidade. O da concentración polo salvaxe atentado en París non ten nome (o Concello convoca concentración vía Facebook e nin siquera se toma a molestia de sacar unha nota de prensa ou un coche con megafonía para convocala), para qué seguir?, se a culpa é do BNG... raro, raro...\nEu si que estiven emigrado e por ese motivo non coñecía a boa parte dos rapaces e rapazas de Nebra da idade dos meus fillos, polo que me estraña que esta suposta sonense e tamén emigrante me puidese coñecer, porque aínda hai moita xente no Son que non me coñece até que, quen si me coñece lle di quen son, polo tanto menos pode coñecer ao meu fillo.\nVou contar unha anécdota que me pasou fai uns anos. Chegáronme dúas rapazas máis ou menos da idade do meu primoxénito a pedirme para as festas, e tiven que pedirlles desculpas e preguntarlles de quen eran, e resultou que ambas eran de Resúa, omito os seus nomes, pero se algunha me sigue seguro que se lembrará.\nAsí que sentindo moito non me creo a "súa historia". E no tocante á crítica na miña contra, xa que parece que me lee, por que non dixo onde critiquei a anterior directiva sen argumentos? Cando un dá a cara ten que ser moi coidadoso e pulcro.\nO título da entrada, vai con segundas e por iso aproveito a convocatoria de Baroña, para elixir nova xunta reitora ante a dimisión de dous directivos. Como ten que ser, esas eleccións fana nunha asemblea extraordinaria convocada con máis prazo do esixido e aquí convocáronas nunha ordinaria e por "presións" da Consellería ao levar más de dous anos sen celebra unha, e xa con dúas exdirectivas dimitidas, polo que todo o que aprobasen desde a súa dimisión a tódolos efectos seria ilegal.\nHoubo 2 festas á conta dos "nosos" porcos e publicamente fun o único que a critiquei e a pesar de diciren que foi un éxito e que volverían a repetila, non foi así, salvo este ano que parece que a organizou unha empresa allea, presuntamente traendo a súa á que lle pagaron "relixiosamente", e cando un veciño preguntou na asemblea «pregunta que non consta na acta», canto ingresara a comunidade pola súa venda, dixéronlle que o único beneficio foi que limparan o monte (sic).\nO motivo de que aporte a convocatoria de Xuño, é porque alí van someter a votación a instalación de colmeas, mentres aquí fíxose un novo peche gandeiro dentro do que xa había, sen pasar pola asemblea xeral.\nPodía seguir, mais non quero que se me acuse de colgar información privilexiada, xa a publicaran os novos directivos aos que o expresidente xa lles recordou que aínda non están legalmente constituídos, e é verdade, mais esquecéuselle que cando entramos nós, antes de elixir como mínimo a catro vogais, entre os tres, estando eu en Madrid aprobaron abrila pista pola barriga de Iroite, construír un pozo e plantar 120.000 pinos, menos mal que os opositores aos bancos da Igrexa non nos buscaron as cóxegas se non iamos quedar bastante mal parados.\nPublicado por Arben en 22:52\nEtiquetas: CMVMC de Baroña, Eleccións, Fonforrón\nBen falado, está cidadá ou cidadán é tanto de Nebra coma nós, o que pasa é que entón tería que dar explicacións porque nunca dixo nada cando o dos cabalos o tiña aparcado no Universal, un bar que rexeitamos a maioría dos veciños polo que pasou hai anos na comunidade.\nOutro sitio que frecuentaba moito, aínda que alí era malo de ver, se non se é cazador é no Seara, o bar de teu primo.


Carta Xeométrica: Os sumidoiros da Consellería de Educación envelenan o galego\nOs sumidoiros da Consellería de Educación envelenan o galego\nO decreto 124/2007, o aprobado polo bipartito, determinaba un mínimo dun 50% de docencia en galego no ensino non universitario. A promulgación do funesto decreto 79/2010 implicaba que ese 50% sería unha barreira superior e, como toda disposición gubernamental, daba a entender que se abrían as portas a renegar da lingua galega. Os informes que subministrou A Mesa nos últimos anos sobre a práctica desaparición do emprego do galego nas aulas de infantil son indicativos disto. Algúns centros de ensino, especialmente privados, excluíron por completo o galego das súas aulas porque entenderon que teñen todo o apoio da Consellería. A posterior aprobación da LOMCE non fixo máis que empeorar a situación. As materias asignadas ao saco do castelán ampliaron o seu horario. Sobra dicir onde se reduciron. A farramallada de leis e decretos van todos na mesma dirección, na de prohibir e afogar o emprego do galego no ensino.\nEste pasado 13 de febreiro o conselleiro reafirmouse nesta política de aniquilación do galego, así llo confirmou aos representantes da CIG e A Mesa que se reuniron con el.\nUn detalle que demostra cal é a actitude da Consellería é a circular que o Coordinador do Grupo de Traballo das reválidas de acceso á universidade fixo pública este mes. Vai alá máis da metade do curso escolar para o alumnado de 2º de bacharelato e finalmente publicáronse as directrices para as reválidas de todoas as materias. Ben, non todas. Todas agás Lingua galega e literatura. A Consellería tiña que ter publicado unha resolución para que este grupo de traballo adiantara as características da proba. Por máis que se lle insistiu, a Consellería está a adiar a publicación da resolución. Despois aínda din que a situación é de equilibrio. Pódese ser máis hipócrita?\nA seguir reproduzo as palabras de Francisco Cidrás, o Coordinador do Grupo de Traballo, indicativas do que sucede nos sumidoiros da Consellería:\na concreción dos contidos susceptibles de avaliarse nas PAAU vén determinada por unhas Matrices de especificacións que nas restantes materias foron publicadas xa no BOE en decembro pasado, pois dependen do Ministerio. A peculiaridade en que se atopa a nosa materia é que esa matriz de especificacións (neste caso dependente da Consellería) aínda non está publicada e só aparecerá como anexo a unha "Resolución na que se ditan as instrucións para a realización da avaliación de bacharelato para o acceso á Universidade para o curso 2016/2017" que, por máis que nos foi anunciada como inminente, non se dá publicado no DOG.\n[...]Nas múltiples consultas que levamos feitas sempre se nos indica que a publicación deses documentos é inminente. Mais como a inminencia é un concepto insospeitadamente relativo e o tempo pasa, decidín enviarvos esta información.\nEtiquetas: Consellería de Educación, cousas, decreto, Documento, LOMCE, Política lingüística, reválida, zunantes


8475071686 - Mar de bronce - Vázquez Pintor, Xosé adequado?\nmenor preço: € 16,15, preço mais alto: € 24,40, preço médio: € 20,32\nVázquez Pintor, Xosé:\nMar de bronce - Livro de bolso\n[ED: Taschenbuch], [PU: Edicións Xerais de Galicia, S.A.], Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira "A Fábrica", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida. Versandfertig in über 4 Wochen, [SC: 0.00], Neuware, gewerbliches Angebot\n[ED: Taschenbuch], [PU: Edicións Xerais de Galicia, S.A.], Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira "A Fábrica", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida. Versandfertig in ca. 2 Wochen, [SC: 0.00], Neuware, gewerbliches Angebot\nXosé Vázquez Pintor:\nMar de bronce - novo libro\nMar de bronce Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira /"A Fábrica/", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida. Bücher 978-84-7507-168-8, Edicións Xerais de Galicia, S.A.\nNr. 23704000 Custos de envio:Bücher und alle Bestellungen die ein Buch enthalten sind versandkostenfrei, sonstige Bestellungen innerhalb Deutschland EUR 3,-, ab EUR 20,- kostenlos, Bürobedarf EUR 4,50, kostenlos ab EUR 45,-, Versandfertig in 1 - 2 Wochen, DE. (EUR 0.00)\nAnxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira "A Fábrica", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo... Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia.Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida.\nAnxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira A Fábrica , onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo... Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida.\n[ED: Taschenbuch], [PU: Edicións Xerais de Galicia, S.A.], Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fra… mais…\n[ED: Taschenbuch], [PU: Edicións Xerais de Galicia, S.A.], Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira "A Fábrica", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida. Versandfertig in über 4 Wochen, [SC: 0.00], Neuware, gewerbliches Angebot<\n[ED: Taschenbuch], [PU: Edicións Xerais de Galicia, S.A.], Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira "A Fábrica", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida. Versandfertig in ca. 2 Wochen, [SC: 0.00], Neuware, gewerbliches Angebot<\nMar de bronce Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arra… mais…\nMar de bronce Anxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira /"A Fábrica/", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida. Bücher 978-84-7507-168-8, Edicións Xerais de Galicia, S.A.<\nAnxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato… mais…\nAnxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira "A Fábrica", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo... Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia.Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida.<\nAnxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira A Fábrica , onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo... Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida.<\nAnxo Gorospe, o Ghalerna, decide comezar a escribir unha novela que recolla a memoria de Rilo do Mar, a vila que arrecende á fragrancia do salgado e o sabor do salitre. Arrastrando caxato e paraugas pola praia do Corvo, onde atracaban os bous, o vello Gorospe soña co navegar agora polo mar de fóra e saber do medo e da morte, a experiencia que só posúen os mariñeiros e que sempre lle negou o seu pai, don Abel Gorospe Massiá, o fundador da conserveira \_"A Fábrica\_", onde cincocentas mulleres penduraban cada día do guindastre do traballo. Sentado na pedra do collón do gato, o Ghalerna lembra aquelas primeiras razons da vida con Minia Santorun, aquela moza que amaba a cachón, unha e outra vez, oncensamte; Jennifer, a dinamarquesa, Carme, a primeira noiva da carreira ou con Fulxencia a fogueteira, que daba xeito e pracer nun tempo brevísimo. Nas súas pasetas e tertulias diante duns caroliños, Anxo Gorospe rememora cos seus amigos de xeración, como Albeitos ou Casiano, a memoria incesante dun mar concibido como veiga nutricia. Esta fermosa novela coral de Xosé Vázquez Pintor, escrita empregando un rexistro intencionadamente dialectal e construída como un mosaico de microhistorias, Mar de bronce recupera a épica dos traballos da ardora, das mareas do Gran Sole, das travesías a Capetón, dos naufraxios e da caza das baleas. Unha novela que vivifica a memoria dos mares de corpo e alma, de noite e alba, do mar da vida.\nDados detalhados do livro - Mar de bronce\nEAN (ISBN-13): 9788475071688\nISBN (ISBN-10): 8475071686\nLivro na base de dados desde 2007-12-10T13:25:31+00:00 (Lisbon)\nPágina de detalhes modificada pela última vez em 2018-12-09T18:50:36+00:00 (Lisbon)\nNúmero ISBN/EAN: 8475071686


Premio Xohana Torres | Compostela, Territorio das Mulleres\nensaio, audiovisual, creación, xohana torres, premio\nCorpos exorbitantes. Rosalía de Castro, tradutora feminista, en diálogo con Erín Moure. da autora María Reimóndez foi o traballo premiado no I Premio Xohana Torres de ensaio e creación audiovisual. O galardón recuperardo con motivo do Día Internacional das Mulleres grazas a un convenio coa USC, manten a esencia pola que se creou, orientándose á recuperación da memoria histórica das mulleres de Santiago de Compostela. Ademais do gañador, houbo tres traballos máis presentados na categoría de ensaio: As irmáns Fandiño ricart, a locura como mecanismo de resistencia; Eles libres e iguais, elas obedientes pola graza de Deus; e Mulleres que romperon co seu destino: pioneiras compostelás nas ciencias experimentais.\nOs traballos que se presenten ao Premio tratarán da participación social e política das mulleres e terán como obxectivo reconstruír a súa memoria histórica. Poderán ser ensaios literarios ou científicos ou pezas audiovisuais e sempre se referirán a mulleres compostelás. O prazo de presentación está aberto e remata o 31 de decembro.


A vendima de Rías Baixas recolleu 34 millóns de quilos de uva - Pontevedra Viva\nAcio de uvas\n© Nos Comunicación\nA vendima de Rías Baixas recolleu 34 millóns de quilos de uva\nMércores 28 de Outubro, 2020 ás 13:16 do Mércores 28 de Outubro, 2020\nA vendima en cifras\nConsello Regulador da D.O. Rías Baixas\nNeste ano de incerteza a vendima na Denominación de Orixe Rías Baixas pechouse sen ningún sobresalto. As 159 adegas implicadas na campaña 2020 recolleron 34.470.166 kg de uva, un 6,38% máis que na anterior. Os rendementos medios da mesma situáronse en 8.420 kg de uva por hectárea.\nAs previsións apuntaban a que podería ser unha vendima máis abundante, pero finalmente os acios non pesaron todo o esperado. Como explica o director técnico do Consello Regulador, Agustín Lago, "o relevante é o óptimo estado da uva á súa entrada en adega, tamén o feito de que a meteoroloxía acompañou para que se puidese recoller no momento idóneo de maduración, así como de forma ordenada e con tranquilidade".\nA vendima na D.O. Rías Baixas comezou o pasado 27 de agosto e finalizou o 2 de outubro: "os traballos de recollida iniciáronse un pouco antes do habitual na nosa denominación e desenvolvéronse practicamente durante o mes de setembro" explica Agustín Lago.\nAs expectativas para os viños son boas, "os mostos destacan pola súa intensidade aromática e equilibrio, ou sexa, a súa compensada acidez coa gradación", engade o director técnico do Consello Regulador.\nA vendima comezou coa recollida das variedades destinadas á elaboración dos viños espumosos de calidade, logo seguíronlle as uvas brancas, especialmente a Albariño, cuxo ciclo vexetativo é máis curto e a súa maduración máis temperá. Finalmente deuse paso ás tintas e vendimas tardías.\nNa D.O. Rías Baixas, as variedades brancas representan o 99,08% da uva recollida, abanderadas pola Albariño que superou os 33 millóns de quilos, e seguida pola Caiño Blanco, a Loureira e a Treixadura. As variedades tintas representan o 0,92% do total, coa variedade Sousón como principal e, seguida pola Mencía e o Caiño Tinto.\nEn canto á produción por subzonas, dicir que o Val do Salnés continúa sendo a de maior produción cunha representación do 64%, seguida polo Condado do Tea cun 21% e O Rosal co 9,3%.\nNa presente campaña de vendima participaron 159 adegas elaboradoras. Un total de 4.687 viticultores recolleron uva nas 4.090 hectáreas de superficie produtiva rexistradas na Denominación de Orixe Rías Baixas.\nO albariño dirixe a súa mirada cara o leste de Europa, República Dominicana ou Taiwan\nCrece o número de marcas que comercializan viño espumoso de calidade co selo Rías Baixas\nRías Baixas, "expectante" ante Asia, resiste aos aranceis de Trump e á incerteza do Brexit


Pulsera de fitness Xiaomi: críticas, vantaxes e desvantaxes | Noticias dixerir\nA compañía chinesa Xiaomi lanzou varias xeracións de pulseiras de fitness. Agora a máis relevante é a versión de Xiaomi Mi Band 3. Todo comezou con Xiaomi Mi Band 1, que non tiña pantalla. Agora hai unha pequena pantalla, mostra:\nO texto das mensaxes que chegan ao teu teléfono.\nO accesorio está sincronizado co smartphone mediante unha aplicación especial. Nel, podes rastrexar o tempo de sono, a actividade, descubrir os resultados doutras persoas e comparar as túas estatísticas con elas. No artigo aparecen unha revisión de vídeo e unha foto da pulseira de fitness Xiaomi.\nAs críticas sobre a pulseira de fitness Xiaomi son diferentes. As opinións máis comúns preséntanse na táboa.\nPrezo Este é un dos accesorios máis baratos da liña de reloxos intelixentes (unha media de 2190 rublos).\nFuncionalidade Un pequeno dispositivo pode tratar unha ampla gama de tarefas.\nBatería A pulseira mantén a batería un tempo: os usuarios a cargan unha vez por semana ou menos.\nResistente á auga. Co accesorio podes lavar e nadar.\nFiabilidade As correas son bastante duradeiras, a pantalla non cae do brazalete.\nCompatibilidade. Anteriormente, os propietarios de dispositivos tiñan problemas para sincronizar con iOS. O software actualizouse, agora a pulseira funciona con calquera dispositivo.\nResultados incorrectos. O accesorio mide a actividade polos movementos da man. Con xestos atípicos, pode que non recoñeza que está esperto, dirixido ou nadando. Estes movementos contaranse como pasos.\nSusceptibilidade de danos. A pantalla é moi fácil de rascar, debes mercar un dispositivo cunha película protectora.\nDebil vibración. Os usuarios do dispositivo notaron que pola mañá non sentían a vibración da pulseira, non podía espertalos.\nDesvanecemento. En tempo soleado, os indicadores non son visibles na pantalla.\nPodemos dicir que a relación prezo / calidade deste accesorio está nun nivel digno.\nNas críticas da pulseira de fitness Xiaomi, hai descontento co firmware, pero non é adecuado resaltalo como un inconveniente. O dispositivo é electrónico, cómpre conectalo ao teléfono intelixente e actualizar o software despois da compra. Se non estás familiarizado con estas operacións, pode utilizar a axuda de vendedores ou seres queridos.\nA revisión de vídeo presentada anteriormente axudará a decidir sobre unha compra.


Homenaxe a Sara – CPR Santiago Apóstol\no 30 de Decembro, 2021\nSara deixas unha pegada tan forte no noso corazón que che queremos facer unha homenaxe moi sentida dende a que foi a túa segunda casa dende pequena, o noso colexio.\nDestacabas pola túa fortaleza, por ser decidida, e polo sorriso que sempre amosabas neses olliños pícaros que falaban sós. Traballadora incansable. Ansiosa por aprender, e disposta a axudar e a animar aos demais. A túa madurez, gratitude e bondade eran incribles.\nMalia a túa curta idade, fuches un exemplo para todos os que tivemos a sorte de coñecerte e de compartir tempo contigo. Aprendamos de ti e miremos ao futuro con alegría.\nNON TE ESQUECEREMOS NUNCA!\nSEMPRE VIVIRÁS NOS NOSOS CORAZÓNS, SARIÑA!


A corporación censura o 'populismo barato' do PP co seu cambio de criterio sobre a A-57 - Pontevedra Viva\nLuns 21 de Xaneiro, 2019 ás 18:16 do Luns 21 de Xaneiro, 2019\nCésar Mosquera, chegando ao pleno municipal\nMari Carmen Moreira, no pleno municipal\nA A-57 logrou unir a toda a corporación contra o Partido Popular. Non entenden o cambio de postura que, segundo BNG, PSdeG-PSOE, Marea e Cidadáns, emprendeu o PP sobre esta infraestrutura agora que non gobernan en Madrid.\nO portavoz do PP, Rafa Domínguez, esixiu no pleno municipal deste luns instar a Fomento a retirar as dúas alternativas para o paso da A-57 por Xeve e Bora e buscar unha terceira vía que sexa "lo menos lesiva" para os veciños de ambas as parroquias.\n"No tienen fuerza para ponerse al lado de los vecinos", asegurou Domínguez aos seus compañeiros de corporación, ao entender que unha autovía como esta "nunca va a contar con el beneplácito de todos" pero se poden reducir as súas afeccións "hablando con los afectados".\nDesde o goberno, o edil César Mosquera lembrou que os trazados propostos por Fomento para o tramo A Ermida- Pilarteiros "foron feitos na época do PP" no Goberno do Estado, polo que censurou que "en función de quen estea" na Moncloa para os populares "pasa de ser unha alternativa bárbara a un desastre".\nAceptar a moción presentada por Rafa Domínguez, dixo, supoñería "volver empezar" coa tramitación da A-57, polo que avogou porque o proceso siga adiante e que os afectados presenten as súas alegacións para que mellore o seu trazado "con criterios razoables".\nAs críticas ao cambio de postura do PP intensificáronse con Cidadáns. María Rey a lamentado a "incoherencia" dos populares, ao tentar "tirar por tierra" un proxecto que lideraran Ana Pastor e Mariano Rajoy ata hai uns meses.\n"Estar con los vecinos no es mentirles, no es decirles lo que quieren escuchar en función de si se está en el gobierno o si se está oposición", subliñou Rey, que entende que o PP "tuvo muchos anos" para buscar un mellor trazado e que o xiro dado por Rafa Domínguez non é máis que "populismo barato".\nA edil de Cidadáns reclamou "ayudar en lo que podamos" a que os afectados presenten alegacións para que a afección sexa "lo menos traumática posible", pero censurou que o PP queira "desprestigiar" aos técnicos ou "empezar de cero" porque un novo proxecto "nos costaría a todos muchos millones de euros".\nO socialista Tino Fernández engadiu que "a ninguén lle pode coller por sorpresa" o trazado da A-57 e menos a un PP ao que ve "tirado ao monte" opoñéndose a un proxecto que xestionaron o últimos sete anos, tempo máis que suficiente para poder solucionar "ou que agora ven como unha desfeita".\nFernández advertiu a Domínguez da "falta de credibilidade" dos populares, xa que sinalou que "non é entendible" que opten agora por unha posición "rupturista".\nLuís Rei, pola súa banda, foi fiel á oposición que desde o inicio da súa tramitación mantivo Marea con respecto á autovía A-57. Na súa intervención, volveu a criticar o "malgasto maiúsculo" que supón esta infraestrutura e afirmou que o diñeiro que se destina á súa construción estará mellor empregado en rescatar a AP-9, "un calote que nos zoupa a todos".\nCASAS DE APOSTAS E CENTROS SOCIAIS\nCara e cruz para as mocións presentadas por Marea. Unha delas, a que solicitaban ao goberno municipal que buscase mecanismos para limitar a apertura en Pontevedra de salóns de apostas, establecendo distancias mínimas con espazos ou centros educativos e sociais, foi aprobada por unanimidade de toda a corporación.\nPeor sorte correu a súa petición ao Concello para que coordinase o funcionamento de todos os centros sociais e instalacións deportivas do municipio e se revise as súas contas para evitar irregularidades. O voto en contra do BNG e a abstención do PSdeG-PSOE impediron a súa aprobación. PP e Cidadáns votaron a favor.


San Breixo reencóntrase con centos de devotos que se reuniron na tradicional romaría de Barro - Voz de Barro. Noticias\nSan Breixo reencóntrase con centos de devotos que se reuniron na tradicional romaría de Barro\nVoz de Barro 10:20 barro, San Breixo\nOs fieis acompañaron á santa na procesión e facer acopio da auga que mana da fonte da igrexa\nA parroquia de Barro celebrou a primeira das festas tradicionais do outono e a romaría con máis peregrinos relixiosos deste municipio: a festa de San Breixo.\nCentos de devotos déronse cita desde as 9.00 horas para os actos relixiosos da xornada, que se celebraron cada hora ata as 12.30, momento da misa solemne, e que se repetiron coa mesma periodicidade desde as 17.00 ata as 19.00 horas, en que se celebrou a homilía de despedida.\nNa vertente relixiosa desta cita non faltaron as ofrendas, os tradicionais exvotos, e as decenas de fieis apiñados xunto á figura do santo fregando estampitas ou panos no seu manto de veludo de cor granate e dourada. A outra gran protagonista nesta xornada de festa é a fonte de San Breixo, un humilde caño situado nunha parede lateral da igrexa da que mana unha auga á que se atribúen as mesmas propiedades que ao santo, famoso por interceder para que quen se ofrecen melloren de doenzas como o reuma, a dor de articulacións ou a hemicrania.\nO bo tempo axudou a que se enchese o recinto festivo e a que, ademais da faceta relixiosa, os asistentes entregásense a outras tarefas máis pracenteiras como as comidas campestres en familia, a degustación do polbo nas pulperías ou as compras no mercadillo tradicional desta festa. A tarde concluíu coa música da Banda Cultural de Barro e dunha orquestra que, como cada ano, puxo o broche final ao evento.\nBy Voz de Barro en 10:20


cgt - decembro2014\nEn Vigo, a 5 de decembro de 2014\n- Quenda de noite: Bolsa de Horas\n- Flexibilidade quenda de tarde Sistema 2\nAmbas partes están de acordo en fixar o día 2 e 5 de xaneiro de 2015 para toda a fábrica como día de disfrute, dentro dos catro días de diferencial que corresponden ao ano 2015.\n.- Quenda de noite: Bolsa de Horas\nA Empresa informa que os traballadores da noite rematarán de media con algo menos de 36 horas negativas.\nA seguir informa que pretende ser cauta en dar descansos porque logo baixan en gran medida as horas de traballo para esta quenda. Convocarase a comisión da noite en canto haxa maior información dos volumes de produción, que será a finais de xaneiro.\n.- Flexibilidade quenda de tarde Sistema 2\nEn xaneiro para o sistema 2 hai tres sábados: 10, 17 e 24 de xaneiro no sistema 1 hai 4 sábados: 10, 17, 24 e 31 e 3 domingos: 8, 18 e 25 de xaneiro. A quenda de noite vai ter unha xornada de 7 horas 20 minutos.\nEn febreiro o sistema 2 ten un sábado: o 7 de febreiro, e o sistema 1 ten tres sábados: 7, 14 e 21 de febreiro e traballarase os domingos 8 e 15 do mesmo.\nEn marzo a noite do sistema 1 vai traballar sobre 4 horas e o sistema 2 volve aos ciclos de semanas alternas de traballo de 4 horas para a quenda B.\nA Empresa manifesta que non ve factíbel manter no tempo a quenda B co sistema actual de traballo coa carga de produción que haberá a partires de marzo. A Empresa expón que quere un acordo antes de rematar xaneiro para poder aplicar en marzo e poder paliar esta situación, que podería incluir que traballadores da quenda B foran á quenda A; formar operarios do Sistema 2 no sistema 1 para cubrir absentismo, sempre que sexa preciso; un contrato de 880 horas con distribución irregular da xornada que poidan complementar ata o 60% das horas; ademáis, entendende que haberá que negociar un ERE.\nAcordan ambas partes en volverse reunir á volta de vacacións, cando haxa maior coñecemento dos volumes de produción do 2015.\nO Comité pregunta por que se está a negar o descanso por horas xeradas en horas extraordinarias aos traballadores do sistema 1.\nA Empresa di que non se están negando, que están a falar cos traballadores para que non collan estas horas porque non teñen persoal formado para substituílos.\nO Comité contesta que lle consta que lle están negando ao persoal este dereito e insta a Empresa a que corrixa esta situación inmediatamente.\nO Comité denuncia que se está a controlar á xente o tempo que vai ao baño.\nA Empresa di que hai moita xente que vai diariamente 25 minutos ao baño.\nO Comité lémbralle á Empresa que a Inspección xa lle dixo a esta Dirección que non se lle pode negar a ninguén ir ao baño, ademáis de que ainda se está a esperar pola ampliación do baño máis próximo ao sistema 1.\nO Comité pregunta que clase de formación se lle vai dar e onde, aos que entran polo contrato de formación ligado ao Concello de Redondela.\nA Empresa contesta que está explicado na documentación entregada ao Comité.\nO Comité di que o pregunta porque xa miraron a algúns destes traballando no taller.\nA Empresa reitera que vén explicado na documentación entregada e que están en formación.\nEn Vigo, a 16 decembro de 2014\n- Mala aplicación por parte da Empresa do artigo 17.i)\n- Condicións do Contrato de EULEN\nA Empresa comeza a reunión dando os dados de absentismo, horas extraordinarias e volumes de produción do mes de novembro de 2014, que son anexados ao acta.\nEn xaneiro comézase a traballar o 7 de xaneiro, traballándose os 4 sábados a 8 horas e 4 domingos, 3 deles de 8 horas e o de febreiro de 7h 18´. Faranse 1018 B9 e 265 M3M4 ao día. O horario de peche de PSA da quenda da noite será ás 5:18 h.\nEn xaneiro comézase a traballar, tamén, o 7 de xaneiro.\nNa semana 2 o día 7 faranse 292 vehículos e o resto da semana faranse 560 vehículos ao día.\nNa semana 3 faranse 595 vehículos os días 12, 13 e 14 e o resto 560 vehículos.\nAs semanas 4 e 5 faranse 560 vehículos.\nTraballaranse os sábados 10, 17 e 24 a 8 horas.\nO Comité expón que hai varios casos nos que os traballadores trouxeron a documentación requerida en dito punto pero, non se lle pagan as horas.\nA Empresa considera que é unha ausencia dun día e que en ningún caso son consultas de especialista.\nO Comité non entende que se estea a reinterpretar por parte da Empresa o Convenio e manifesta que as probas son consultas de especialista, ao que previamente te envía o médico de cabeceira. Estase transformando unha licenza retribuída nun permiso non retribuído.\nA Empresa manifesta que esta licenza está creada só para consultas.\nO Comité lémbralle á Empresa que está incumprindo o seu Código Ético porque este di que teñen que respectar os dereitos dos traballadores e neste caso non se fai.\nA Empresa entende que está a facer o que leva aplicando toda a vida da existencia desta factoría.\nA Empresa di que o Contrato con EULEN é un contrato privado e que non o vai dar ningún dado relativo ao mesmo.\nO Comité pregunta que ocorre co estudo biomecánico.\nA Empresa di que o seu compromiso é o de realizar o estudo psico-social nada máis.\nO Comité pregunta quen vai realizar o traballo do operario de mantemento que se acaba de trasladar á liña de produción.\nA Empresa contesta que a Empresa de mantemento contratada para elo.\nO Comité denuncia que no sistema 2 á velocidade de 42 v/h non se están revisando os asentos ben.\nO Comité denuncia que se está entregando o Código Ético de Faurecia no caso de que se asine un papel no que se di que recibes información/formación.\nA Empresa entrega o Código Ético aos membros do Comité.


ExVoz: Cando asinaron un acordo La Voz e Galicia Bilingüe?\nSegundo La Voz, hai galegofalantes que están a retrasar "voluntariamente" a cita co médico ou co ciruxano pola súa teimosía en esixir que se respecten o seus dereitos.\nO problema non é a falla de impresos na lingua do país, senón ca liorta é froito da "irracionalidade" dos galegofalantes.\nO texto informativo (¿informativo?) que ofrece La Voz é unha proba máis de que o nacionalismo español e o desprezo á cultura forman parte da súa liña editorial.\nHaberá un acordo segredo entre Galicia Bilingüe e os directivos de La Voz do século XXI?\nOs criterios editoriais desa Voz están presentes desde o título ata o remate e a conclusión pode ser incluída nunha historia do anti-xornalismo: «El paciente cubrió una hoja de reclamaciones y abandonó las instalaciones, lo que obligó a retrasar su operación».\nÉ decir, La Voz din que o retraso na intervención non foi froito do incumprimento da lexislación, senón que o adiamento da intervención o provocou o paciente por crer que as leis se fixeron para ser respectadas.\nTema/s: Desinformación, Ocurrencias·Voz\nNon precisan asinar un acordo, na Voz o galeguismo é como o de Fraga, folclore e pouco máis.\nCoido que menos que Fraga.\nHai tempo a Voz defendiu a cultura, actitude na que influiron moito xornalistas como Tucho, Héctor, Rodri, Fraga e tamén Ventoso, pero agora nin o suplemento Culturas defende a cultura. Vilela e Blanco convertiron o suplemento noutro entretenimento que está ao servizo dos amigos da Voz, con Freixanes e Molina entre os principais beneficiarios.


A Comisión da Transparencia colaborará coas súas homólogas doutras comunidades no impulso das boas prácticas de transparencia na administración local – Comisión da Transparencia de Galicia\n12 AbrA Comisión da Transparencia colaborará coas súas homólogas doutras comunidades no impulso das boas prácticas de transparencia na administración local\nA presidenta da Comisión da Transparencia de Galicia, Milagros Otero Parga, asinou o pasado 9 de abril en Sevilla un protocolo xeral de actuación con órganos garantes da transparencia en España e a Fundación Democracia y Gobierno Local para impulsar a difusión e o cumprimento das obrigas legais que en materia de transparencia afectan as administracións locais.\nEn virtude do protocolo, organizaranse congresos, xornadas, seminarios, xuntanzas e coloquios abertos coas entidades locais e se fomentarán as publicacións e materiais de divulgación que contribúan a consolidar a verdadeira cultura da transparencia no eido local.\nAdemais da valedora do pobo e presidenta da Comisión da Transparencia de Galicia, o convenio foi apoiado polo Consejo Estatal de Transparencia y Buen Gobierno, Consejo de Transparencia y Protección de Datos de Andalucía, Comisión de Garantía del Derecho de Acceso a la Información Pública de Cataluña, Consejo de Transparencia de Aragón, Comisionado de Transparencia de Canarias e pola Fundación Democracia y Gobierno Local.\nOs órganos de control de transparencia son os encargados de resolver as reclamacións interpostas ás solicitudes de acceso de información presentadas pola cidadanía que son denegadas ou respostadas de xeito incompleto polas súas administracións. Para iso revisan as interpretacións que as administracións fixeron da lexislación de transparencia, anulan as súas resolucións cando as consideran contrarias a elas, establecen criterios doctrinales e interpretativos da lexislación e, en particular, das obrigacións que corresponden á administracións locais. Tamén se encargan de asesorar ás administracións na interpretación da lexislación de transparencia.\nA Fundación Democracia y Goberno Local é unha entidade sen ánimo de lucro, integrada por 23 deputacións e dous cabidos, cuxa finalidade é contribuír e dar soporte a todo tipo de actuacións e de iniciativas para o coñecemento, o estudo, a difusión e o asesoramento en materia de réxime local. Así mesmo, é lugar de encontro e de intercambio no que as deputacións, os cabidos e os consellos poidan poñer en común as súas experiencias e coordinar esforzos para favorecer o desenvolvemento das súas funcións de cooperación e asistencia ás entidades locais.


A universidade de Córdoba certifica que o aceite de Quiroga está entre os dez mellores do mundo | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 03/07/2019 21:25\nEn poucas semanas, os produtores de aceite de Quiroga poderán utilizar nos envases a etiqueta que os certifica como biosaudables segundo as normas da Axencia Europea de Seguridade Alimentaria. Un estudo encargado polo concello á Universidade de Córdoba, a máis recoñecida neste campo, establece que o alto contido en polifenoles do aceite quirogúes convérteo nun dos dez mellores do mundo polas súas propiedades antioxidantes. De feito, o contido mínimo en polifenoles para ser catalogado de biosaudable é de 250 milígramos. Algunhas mostras quiroguesas chegaron a triplicar esa cantidade. Os produtores din que este é o resultado de moitos anos de esforzo. Manuel Mondelo, produtor do aceite de Quiroga:"O que pasa é que hai que ter paciencia e adicar esforzos porque unha oliveira tarda cinco anos en comezar a producir e outros vinte e cinco en alcamzar o máximo rendemento."\nOs produtores de aceite de Quiroga agardan que este recoñecemento sirva de estímulo para que se incrementen na zona as plantacións de oliveira e se poda ampliar a produción, que actualmente é duns 35.000 litros anuais. Lembran que a oliva se paga a arredor dun euro e medio o quilo polo que pode ser unha boa fonte de ingresos para a comarca.\nUn morto e un ferido por mor da erupción do volcán Strómboli en Italia


Antón Reixa e as vangardas na poesía dos 80 | BiosBardia\nAntón Reixa e as vangardas na poesía dos 80\n@cequelinhos / 15 Decembro 2016\nPodemos estar de acordo cos que cren que todo movemento inercial na arte convive –ou sucede, nun curto período de tempo– cun movemento de avance. Así, a austeridade clásica e o barroco, a ilustración e o romanticismo ou o academicismo e as vangardas. Non se trata só dunha reacción, senón de que un movemento se nutre do outro e ambos son necesarios ao mesmo tempo, como o equilibrio e o contraste na pintura. Zizek interpretando a Hegel afirma que tese e antítese coexisten na mesma situación. Trátase, por suposto, dunha lectura diferente da de Marx, quen coloca o centro de gravidade na síntese que é a superación do choque, da contradición.\nVén isto a conto da poesía galega que viviu unha notábel eclosión nos oitenta, ao abeiro da regulación do idioma e do novo estatus político. Tense sinalado o perfeccionismo buscado por esa xeración, a súa pulcritude, as súas referencias canónicas e o seu esforzo por elevar e fortalecer a lingua. Pero quizais deixamos de lado outra tendencia non menos importante polo seu significado, aínda que seguramente inferior en cantidade, se contásemos os versos producidos.\nFalo, sobre todo, de Lois Pereiro e Antón Reixa, que teñen o seu paralelo, na narrativa, en Suso de Toro. Podemos dicir que xuntos compoñen un triunvirato de vangarda, ao que quizais chegou o momento de recoñecerlle todo o seu valor.\nDe Lois Pereiro e Suso de Toro temos falado aquí mesmo, en Biosbardia. Reixa está aínda por encadrar de todo neste marco. A publicación de Viva Galicia Beibe (Xerais), compendio das súas letras compostas para Os Resentidos e algún outro grupo, supón unha oportunidade moi adecuada para completar o labor.\nNon é agora o momento de comentar a longa historia da poesía feita para ser acompañada por música. Lembremos, simplemente, o último Nobel a Dylan.\nAs letras-poemas de Reixa, realizadas neste contexto son suficientes, como se ve, para compoñer un groso volume. Algunhas son perfectamente hábiles, outras, como é natural, resultan máis pasaxeiras.\nÉ Reixa profundo, tanto como se lle esixe a un poeta? Esta é a pregunta principal. A este respecto debemos aclarar algo. A literatura moderna culmina un proceso iniciado no século XIX, ben é verdade que sobre todo na narrativa, que consiste en achegar materialidade aos termos ideais, mesmo etéreos, que até ese momento nutrían, en boa medida, a arte. Se queremos trivializalo, diriamos que a literatura se volve máis sociolóxica (non necesariamente social) e menos relixiosa. Isto lévanos a formular outra pregunta: que significado ten a transcendencia hoxe? Acaso non é transcendente o poema reixiano sobre o astronauta soviético que permanece no espazo mentres desaparece o seu país e as regras nas que se formou a súa vida? Por que non o podemos considerar tan misterioso como algúns poemas de Blake? Que significado teñen hoxe en día o diaño e o inferno, a fin de contas?\nTamén podemos preguntarnos se unha parte do que habitualmente se nos facía pasar por transcendencia ou profundidade non era máis que un xogo das agachadas que o autor practica cos seus lectores, ocultando arbitrariamente as súas referencias, non para ampliar o poder de evocación dos seus pensamentos, senón simplemente para situarse nun plano máis elevado que o faga digno de admiración.\nEn Reixa late a vangarda, tal e como se podía formular nos anos 80 e 90. Late con forza, sen moitos límites. O seu poder irónico é revelador, descobre o dobre fondo da sociedade e ás veces tamén das persoas. Rompe canons lingüísticos, déixase contaminar por outros universos, sempre para atraelos cara a si.\nSen poetas como Reixa e Pereiro, ambos por suposto moi diferentes entre eles, a poesía galega deses anos estaría coxa. As letras-poemas que moi oportunamente nos ofrece este libro de recompilación son ademais un excelente piar sobre o que as novas xeracións poden apoiarse para sentírense máis cómodas, tanto desde o punto de vista lector como creador.\nSen as vangardas sufririamos unha permanente distopía clasicista, por unha parte sólida e rica, pero por outra demasiado estábel, como un desacougante día da marmota.\n15 Decembro 2016 in Actualidade, Reportaxes. Etiquetas:antón reixa, década do 1980, lois pereiro, poesía, vangarda, viva galicia beibe\n← A arte, unha proposta para a fraternidade\n‘Negruña’ pouco rabuña →


O Polvorín recupera o sorriso tras golear ao Rápido de Bouzas - Futbolinlugo\nO Polvorín recupera o sorriso tras golear ao Rápido de Bouzas\nO Trío de Ases da Xornada 11 tráenos o goleada do Polvorín no campo dun histórico, o Rápido de Bouzas e o polémico empate do Racing Vilalbés no Morrazo anteo Alondras. Na Preferente, o Viveiro suma e segue, o Ribadeo aséntase na zona alta tras dobregar ao Noia e a Sarriana arrancou un empate do campo do San Tirso nun discreto encontro. Foz, Lemos e Residencia non puideron puntuar a domicilio.\nUn tanto anulado no desconto, logo de que o colexiado lle dera validez en primeira instancia privoulle ao Racing Vilalbés de gañar no campo do Alondras (1-1). Dous tantos en dez minutos. Marwan adiantou ao conxunto local e na seguinte xogada Cuadrado acadou a igualada. Calquera dos dous equipos puideron desfacelo empate con todo o encontro por diante, pero o tanto non chegaría ata o minuto 93. Moreda anotou para os chairegos e o colexiado e os seus asistentes deron validez ao tanto. Logo das protestas do cadro local, cambiaron de parecer. Aínda que o empate tivo un sabor amargo, o Racing suma catro xornadas sen perder.\nO Polvorín goleou ao Rápido de Bouzas e asoma a cabeza na clasificación (1-5). Logo do susto por un lanzamento ao pao do cadro local. Enseguida se repuxo o filial lucense. Rayco marcou o primeiro á saída dun córner e ao cuarto de hora de xogo Antón Escobar anota o segundo. O xogo directo do Rápido non inquedaba a portería de Julen e antes da media hora Rayco non erra desde os once metros. Tan só sete minutos despois culmina o seu hat-trick cun auténtico golazo logo dun pase de tacón de Álex Rey. Antes do descanso puido chegar o quinto, pero o lanzamento de Antón Escobar sacouno un defensa preto da liña. Na segunda metade, a reacción do Rápido non foi tal e Juan Brunet anotou o quinto. A falta de quince minutos para o final chegou o tanto da honra. Incluso Chiqui, preto do final puido incrementar a diferencia no marcador ao gozar de dúas ocasións claras. Os de José Durán seguen en postos de descenso, pero a tan só un punto da permanencia.\nCuarta vitoria consecutiva do Viveiro, desta volta pola mínina ante o Dubra (2-1). Debeu ser máis amplo o triunfo dos mariñáns, vistas as ocasións das que gozaron os de Chusky. Arturo anotou na primeira metade cun bo lanzamento desde fóra da área e Gerardo ampliou diferencias tras un servizo de Marino. O gardameta visitante Iván Baña realizou no tramo final varias intervencións de gran mérito e evitou a goleada. No tramo final Adrián Iglesias púxolle emoción a un encontro que o Viveiro controlou desde o comezo. Os mariñáns teñen catro puntos de vantaxe sobre o Fisterra que é segundo e seis sobre o terceiro e cuarto clasificado.\nUn Ribadeo moi serio gañoulle ao Noia e engánchase á zona alta (1-0). Un fermoso tanto de vaselina de Criss logo dunha xenialidade de Poratti deulle ao Ribadeo os tres puntos nas Valgas ante un dos conxuntos máis fortes da Preferente. O Noia gozou de varias ocasións claras de gol por medio de Anxo e Hugo, pero un moi inspirado Carrera evitou o tanto visitante. Con trece dos quince últimos puntos en xogo acadados, os de Rafa Casanova sitúanse moi preto da zona de ascenso.\nA Sarriana acadou un punto no campo dun San Tirso en racha (1-1). Os de Dani Fernández non foron que de gañar en Abegondo a un conxunto que lles puxo as cousas moi difíciles. Logo dun primeiro tempo moi trabado e case sen ocasións de gol o conxunto local adiantouse xusto despois do paso por vestiarios. Dani Xelo culminou con éxito un bo pase de Asti. O propio atacante puido sentenciar, pero errou en liña de gol. Que non o fixo foi Omar, que superou ao gardameta local logo dun servizo tras roubo de Javi Fraga. No cadro sarriao debutou a última incorporación, o central Nel.\nO Foz caeu no campo do Sigüeiro e non pode enlazar dúas vitorias consecutivas (2-0). Terceira derrota en catro encontros para os mariñáns que non son capaces de escapar da zona de perigo. Foi mellor o conxunto local e subiu o primeiro tanto ao marcador por medio de Juan Castro, logo dunha pérdida de balón en mediocampo. Na segunda metade, tras un saque de esquina sentenciou o Sigüeiro. Foi titular na portería o xuvenil Alonso.\nDerrota inmerecida do Lemos no campo dun Boiro en racha (2-1). Logo de tres triunfos seguidos chegou a derrota. Mereceu máis o cadro monfortino, que viu como se adiantaba o cadro local cun testarazo de Saviola. Foron superiores na primeira metade os de Edu Rodríguez. Armesto e Tazos tiveron ocasións claras para revertilo marcador. Na segunda metade melloraron os de Luis Santiago e ampliaron distancias cun tanto de Óscar ‘La Magia’ Martínez. Non se rendiu o Lemos, que recurtou diferencias por medio de Varela. A insistencia ata o final non tivo premio.\nTerceira derrota consecutiva da Residencia ante un gran Mugardos (5-1). Os de ferrolterra pasaron por enriba dunha Residencia que tivo as súas opcións, pero a enorme pegada dos de José Luis Fontao rematou por deixar sen opcións aos lucenses. Marcou Adrián para os locales e respondeu o Adrián da Resi. Ámbolos dous tantos logo de saques desde o curruncho. Dous tantos do Mugardos puxeron terra de por medio, pero Dani Galán e Javi Raposo gozaron de ocasións claras para acadalo empate, pero non estiveron acertados. Na segunda metade, non houbo ocasións claras de gol, ata que nos últimos dez minutos sentenciou o conxunto local.


Eventos Bouza Brey: 310. OS PERIGOS EN INTERNET (Outubro 2019)\n310. OS PERIGOS EN INTERNET (Outubro 2019)\nO día 18-10-2019 os alumnos de 5º e 6º de Primaria tivemos unha charla da policía sobre "Os perigos en internet".\nAínda que todos cremos saber todo de internet a realidade é que ao xogar a xogos que non son das nosas idades, ao ter contas en redes sociais, ao dar os nosos datos ou facer fotografías e publicalas, non somos conscientes de que esas fotos poden pasar dunhas persoas a outras, e que os xogos que non se corresponden coa nosa idade danan o noso cerebro e a nosa saúde. Ademais, sempre pode haber ciberdelicuentes que nos estean espiando e podemos correr moito perigo...\nDebemos ser responsables e, para evitar danarnos, os móbiles e as tablets e os xogos deben estar controlados polos nosos pais. Ademais, ás horas de durmir, todos estes aparellos electrónicos deben estar fóra das nosas habitacións para poder durmir tranquilos e o número de horas que todos os rapaces precisamos para crecer con saúde. O papel dos nosos pais é moi importante.\nEn conclusión: aprendimos moito con esta charla da policía e agora sabemos que debemos cambiar o noso comportamento en internet.


18 enero 2020 13:51 h.\nO alcalde, Telmo Martín, no transcurso dunha sesión plenaria, este ano. CERVERA-MERCADILLO\nBNG e Ciudadanos criticaron ao Goberno pola tardanza na redacción do documento\nO Goberno local aprobou este venres en Pleno Extraordinario a continuidade do Servizo de Auga, Saneamento e Depuración por un prazo de 12 meses, co obxectivo de preparar un novo prego para sacar a concurso a prestación do servizo. Segundo explicou o alcalde, Telmo Martín, as opcións do Goberno eran aprobar unha nova prórroga de 10 anos ou a continuidade de 12 meses da empresa concesionaria para a redacción dun novo documento. Esta circunstancia deuse debido ao retraso co que se levou a cabo a valoración da medida, xa que o contrato coa concesionaria vén de finalizar recentemente.\nA edil de Planificación Territorial, Silvia Deza, explicou que "hai un compromiso por parte do Goberno de non deixar ningunha vivenda sen servizo", en referencia a que 720 vivendas do rural carecen de Saneamento. Por iso, a proposta do Goberno foi a redacción dun novo prego e a continuidade do servizo por un ano, ata que se poida sacar un novo concurso.\nA portavoz do BNG, Sandra Fernández, quixo aclarar que "non hai cabida de prórroga, senón de continuidade. Se non, prevaricariamos todos. A última foi en 2009 e non ten cabida ningunha outra", asegurou. Ademais, criticou que "o normal na previsión dun Goberno sería que agora estivesemos falando dunha licitación. Para un Goberno responsable, o normal sería ter o prego feito, que ademais vai ser longo e engorroso ao tratar con normativas europeas". "Este punto do día tiña que ter saído no Pleno de decembro", engadiu. A portavoz de Ciudadanos, Vanessa Rodríguez, tampouco quixo pasar por alto que "agora estamos en precario. Hai un deixamento da xestión, porque este periodo mínimo utilízase en situacións que se saen da normalidade. Polo tanto, o normal sería ter o prego sacado", explicou.\nO Pleno Extraordinario aprobou tamén a renovación da concesión da Recollida de Residuos Sólidos por un prazo de tres anos\nA portavoz do PSDG-PSOE, Ainhoa Fervenza, chamou ao Goberno a cumprir os prazos na redacción do documento, ao que o alcalde respondeu que o prego estaría listo "no mes de outubro, e se non o 31 de decembro, xa que é un tema moi complicado". A sesión pechouse con 13 votos a favor e dúas abstencións por parte do BNG.\nNo Pleno Extraordinario tamén se aprobou a renovación da concesión da Recollida de Residuos Sólidos, por 14 votos a favor e dúas abstencións. O servizo continúa durante tres anos, con posibilidade de prórroga a dous máis.\nSanxenxo renova o contrato da auga un ano para estudar un novo...


IES do Castro de Vigo » 2010\nPremios do Concurso de Felicitacións de Nadal 2010\nPublicado o 28 Decembro, 2010 na sección Zona Alumnado, Zona ANPAs por Alberte Zato\nPrimeiro premio en soporte dixital\nARTURO IRISARRI IZQUIERDO (4º ESO A)\nPrimeiro premio en soporte papel/cartulina\nCLARA RODRIQUEZ TOUBES (1º ESO C)\nUniverso matemático (documentais)\nPublicado o 21 Decembro, 2010 na sección Matemáticas por Ramón\nserie realizada por Ana Martínez, co guión de Antonio Pérez, producida no ano 2000 polo programa da televisión educativa de , emitida a partir do 3 de outubro do 2000 na .\nFoi galardoada no Festival Internacional Científico de Beijing, co Premio Especial do Xurado á divulgación científica, o 11 de decembro de 2002 na capital chinesa.\nAfortunadamente foron reemitidos a partir do 20 de setembro de 2010 e colgadas na páxina web de RTVE.es. Premendo no nome dos capítulo poden verse.\nSen dúbida Pitágoras é o matemático máis coñecido do gran público. Todo o mundo recorda o seu famoso teorema. Pero as Matemáticas débenlle Pitágoras e os pitagóricos moito máis. Eles son os que puxeron as primeiras pedras científicas non só da Xeometría senón tamén da Aritmética, da Astronomía e da Música.\nPero antes de Pitágoras outras dúas culturas desenvolveran unhas matemáticas prácticas moi potentes: os babilonios e os exipcios.\nExploraremos as súas achegas tanto no terreo dos sistemas de numeración que empregaban, como das súas habilidades astronómicas e xeométricas. Do sistema sesaxesimal dos babilonios herdamos tanto a división da circunferencia en 360 graos coma a forma actual de medir o tempo en horas, minutos e segundos.\nAs súas taboíñas resérvannos unhas cantas sorpresas matemáticas. Quizais a máis importante, a taboíña Plimpton, desvélanos o feito sorprendente de que coñecían as ternas pitagóricas mil anos antes de que Pitagoras vise a luz.\nGozaremos dalgunha das demostracións gráficas máis rechamantes do famoso teorema, o que conta cun maior número de demostracións distintas ao longo da historia.\nSe as matemáticas teñen algún número emblemático ese é π: 3,141592 …\nA figura de Ramanujan, un mozo indio sen formación universitaria está intimamente ligada ao número π. A principio de século descubriu novas series infinitas para obter valores aproximados de π. As mesmas que utilizan os grandes ordenadores para obter millóns de cifras deste familiar e estraño número.\nPero o verdadeiro pai de pi é un matemático grego de fai 2.300 anos, Arquímedes. El descubriu a famosa fórmula da área do círculo: A = π· r2. E tamén o volume e a área da esfera. De paso invento o primeiro método para obter valores aproximados de π aproximando o círculo mediante polígonos dun número crecente de lados. Pero π non só aparece en matemáticas cando se fala de círculos ou esferas, a súa presenza en relacións numéricas, no cálculo de probabilidades e ata en estudos estatísticos a confiren unha omnipresencia case máxica.\nLas cifras: un viaje en el tiempo\nCoa chegada do euro volverán os céntimos e uns vellos coñecidos van adquirir un protagonismo social que non tiñan dende hai moito tempo: os números decimais.\nUns números que, a pesar da crenza popular de que existen dende os comezos das matemáticas, só levan entre nós os catro séculos. E é que a historia dos números é máis complexa do que sospeitamos.\nAo longo do programa faremos unha excursión polo tempo para descubrir a historia das cifras.\nDescubriremos as cifras e a forma de utilizalas de babilonios, exipcios, gregos e romanos ata chegar ata as nosas populares 10 cifras: 1, 2, 3, 4, 5 … Pero mesmo estas cifras herdadas dos árabes non sempre foron a ferramenta habitual para calcular. Coñeceremos as aventuras destes símbolos dende o seu nacemento ata os nosos días, en que sen dúbida son os símbolos máis universalmente utilizados.\nA principios de século XVII un avogado, afeccionado ás matemáticas vai lanzar unha serie de retos, baseados nos números máis simples, os enteiros, a toda a comunidade matemática. É Pierre de Fermat.\nA inspiración para estes retos encontrouna nun antigo libro de matemáticas escrito alá polo século III, a Aritmética de Diofanto. Nun das súas marxes Fermat vai escribir unha frase que se converterá en unha das máis atractivas da historia das matemáticas. O seu famoso último teorema:\n“Non” existen “solucións enteiras para a ecuación xn + yn = zn cando n é maior que 2″\nFermat afirma que encontrara a demostración pero por desgracia non lle cabe a marxe. Unha desgracia que trouxo en xaque aos mellores matemáticos durante máis de 350 anos.\nFaremos un recorrido histórico polos intentos de demostrar este teorema ao longo de tres séculos e presentaremos a Wiles, un matemático inglés que en 1994 pasou á historia … Por fin alguén conseguira demostrar o “ultimo teorema de Fermat”.\nPrincipios do século XIX. Un mozo matemático acaba de resolver un problema de máis de 2.000 anos de antigüidade: a construción con regra e compás do polígono regular de 17 lados.\nEsta vai ser unha das primeiras anotacións que fará nunha vella libreta de 19 páxinas. Ao final do seu vida as anotacións non chegarán a 50, pero sen dúbida esta libreta será o soño de calquera matemático do século XIX. As achegas que nela se reflicten conteñen o suficiente material para manter ocupados a todos os matemáticos do século.\nNon obstante a fama deste mozo, Gauss vaille vir dos ceos. A finais de 1800 os astrónomos descobren un novo obxecto celeste. Non se trata dun cometa, ben podía ser o planeta buscado tantos anos entre Marte e Xúpiter. Por desgracia pérdeselle a pista. Pero coas poucas observacións realizadas, Gauss ponse á tarefa de deducir a súa órbita e sinala o lugar do ceo cara a onde apuntar os telescopios un ano máis tarde. E en efecto alli aparece Ceres.\nAs incribles achegas de Gauss non se limitan ao mundo das Matemáticas e da Astronomía. Xunto a Weber vai poñer en marcha o primeiro telégrafo operativo uns anos antes que o de Morse. En magnetismo tamén nos deixou a súa pegada: o primeiro mapa magnético da Terra é obra súa.\nNon é inmerecido o título de Príncipe dos Matemáticos, aínda que reinou en case todas as ciencias.\nEuler é un matemático entrañable, e non só polos seus traballos. Ao longo do século XVIII ensanchou as fronteiras do coñecemento matemático en todos os seus campos. As súas obras completas, Opera Omnia, ocupan máis de 87 grandes volumes, e a importancia dos seus descubrimentos fannos dubidar ás veces que poidan ser obra dunha soa persoa. Aínda que Euler non era unha persoa normal: era un xenio.\nAos 19 anos gañou o premio da Academia de Ciencias de Francia por un traballo sobre a mellor situación dos mastros dos barcos. Isto non é sorprendente, salvo polo feito de que Euler naceu en Basilea ( Suíza) e non vira un barco na súa vida. Volvería gañar outros once premios da Academia.\nEuler recolleu a luva de todos os retos formulados por Fermat e deu resposta satisfactoria a todos menos un, o último teorema. Hoxe o seu nome está asociado a resultados de case todas as ramas das matemáticas: análise, álxebra, teoría de números, series, xeometría, astronomía …\nO máis sorprendente é que Euler escribiu máis da metade da súa obra completamente cego realizando os seus cálculo mentalmente. Nada estraño para alguén que era capaz de recitar a Eneida completa e en latín.\nSen dúbida Newton é o autor do primeiro paso da carreira espacial. As Leis descubertas por el son as que permitiron ao home poñer un pé na Lúa ou enviar naves a Marte e Venus, explorar os planetas exteriores: Xúpiter, Saturno, Neptuno e Urano. O seu modelo de telescopio permitiu ver máis lonxe en ceo. Sen dúbida os astrónomos débenlle moito a Newton.\nPero os matemáticos e de paso o resto dos científicos débenlle tanto a máis. El xunto a Leibniz, aínda que sería mellor dicir ao mesmo tempo que Leibniz, son os descubridores da máis potente e marabillosa ferramenta matemática: o Cálculo.\nNewton tivo en vida un prestixio e un recoñecemento social aínda maior que o que puido ter Einstein en o noso século. Como os reis e moi poucos nobres foi enterrado na abadía de Westminster. Leibniz morreu só e abandonado por todos. Ao seu enterro en Hannover só asistiu o seu criado.\nHoxe os dous comparten por igual a gloria de ser os pais das dúas ferramentas máis potentes do universo matemático: o cálculo diferencial e o cálculo integral. O instrumento ideal para entender e explicar o funcionamento do mundo real, dende as cousas máis próximas ata o recanto máis afastado do universo.\nEn 1791, facendo un alto nas súas disputas políticas, a Asemblea Nacional Francesa define o que cos anos converterase na medida de lonxitude universal: o metro. A dez millonésima parte do cuadrante do meridiano terrestre. Grazas aos matemáticos franceses hoxe compramos en quilos e viaxamos quilómetros.\nUnha pléiade de notables matemáticos como nunca antes conviviran en Francia, vai vivir de forma intensa os acontecementos da Revolución Francesa: Joseph Louis Lagrange, Gaspard Monge, Peirre Simon de Laplace, Adrien Marie Legendre, e o marqués de Condorcet, van levar a matemática francesa ao seu máis alto cume.\nEles van poñer os fundamentos científicos da Análise, do cálculo de probabilidades, da Xeometría descritiva e da Astronomía moderna. Pero van facer algo máis: van crear o modelo da moderna ensino das matemáticas superiores, un modelo que pervivirá máis de dous séculos.\n14 de xullo, festa nacional francesa. Os franceses celebran o nacemento do Estado moderno. O resto do mundo deberiamos celebrar con eles algo quizais máis importante: un dos momentos máis brillantes da Ciencia Moderna.\nEntenden as Matemáticas de sexos? Son os grandes misterios das Matemáticas algo exclusivo dos homes? Por que, ao longo da historia, hai tan poucas mulleres que destacasen nunha disciplina científica tan antiga?\nAínda que parece que na actualidade existe un equilibrio entre o número de rapaces e de rapazas que estudan matemáticas, isto é un fenómeno relativamente recente. Dende logo hai corenta anos isto non acontecía.\nPara descubrir a presenza das mulleres no Universo das Matemáticas faremos un percorrido histórico que comeza co nacemento das matemáticas, con Pitágoras e a súa muller Teano, e que continua con Hypatia en Alexandría, con Madame de Chatelet en Francia e con María Caetana Agnesi en Bolonia no século XVIII.\nMesmo no século XIX, Sophie Germain tivo que adoptar a identidade dun antigo alumno da Escola Politécnica de París, Monsieur Leblanc, para conseguir os materiais e problemas e para presentar os seus propios resultados e traballos. Os seus traballos sorprenderon matemáticos da altura de Lagrange e de Gauss. Xa a finais do século Sophia Kovaleskaya sufriu a marxinación da muller no mundo académico a pesar de ser un dos mellores cerebros da época.\nSó ás portas do século XIX, unha muller Marie Curie vai realizar un dos descubrimentos máis importantes da historia da humanidade, un descubrimento que vai cambiar a vida de ser humano en o século XX en moitos aspectos: a radioactividade. E conseguiu algo quizais tan importante: por primeira vez na historia a humanidade os círculos científicos abrían as súas portas de par en par a unha muller. E con ela a tantas tan inxustamente ignoradas durante séculos.\nCosmos e Caos: orde e desorde. Iso é o que significan esas dúas palabras gregas.\nA historia da ciencia redúcese a isto: unha loita eterna por descubrir o funcionamento da Natureza, un intento interminable de poñer orde no caos. E as matemáticas van ser unha ferramenta imprescindible.\nAsistiremos ás batallas matemáticas máis importantes nesta eterna guerra. Dende Pitágoras buscando nos números a harmonía do Universo, ata Platón asociando aos poliedros regulares o equilibrio universal.\nDeterémonos nunha batalla fundamental: a loita de Copérnico, de Galileo e de Kepler por poñer orde en lle movemento caótico dos planetas. E seremos testemuñas do gran triunfo de Newton descubrindo o sistema do mundo, poñendo o mesmo nivel á mazá e á Lúa.\nDende que Newton publicase en 1687 os seus Principia Mathematica unha idea vai impregnar ata o último recanto de todas as disciplinas científicas: A Natureza ten as súas leis matemáticas e o ser humano pode encontralas.\nPero por desgracia a Natureza gárdase sempre algunha baza. Quen pode predicir cando e onde se producirá un turbillón nunha corrente de auga, como bailan as chamas dunha cacharela, que volutas vai describir o fume dun cigarro, cando e onde se formará unha tormenta, onde descargará un raio, que figura estraña debuxará no ceo. Decididamente son fenómenos ao outro lado da fronteira do caos.\nPero as Matemáticas xa puxeron a súa avanzada nesa outra beira: a teoría de Caos e a Xeometría fractal.\nCaos e orde, orde e caos. ¿Non serán no fondo as dúas caras dunha mesma e marabillosa moeda: a Natureza?\nPublicado o 20 Decembro, 2010 na sección Club de lectura, Biblioteca por Carmen Vilariño Agras\nDende a biblioteca queremos desexar a toda a comunidade educativa un Bo Nadal e unhas Felices Festas.\nPublicado o 9 Decembro, 2010 na sección Club de lectura, Biblioteca por Carmen Vilariño Agras\nO día 10 de decembro celébrase o Día Mundial dos Dereitos Humanos.Neste documento recóllense os dereitos básicos, adoptados pola Asamblea Xeral das Nacións Unidas, o 10 de decembro de 1948.\nNo seguinte enlace podedes consultar esta Declaración integra.\nPREME NA IMAXE PARA VER PRESENTACIÓN\nNa biblioteca haberá selección de libros e Dvds relacionados con esta conmemoración.\nPara más información podedes entrar no blog da biblioteca premendo no seguinte enlace:\nConcurso de Felicitacións de Nadal 2010 da ANPA do IES do Castro\nPublicado o 1 Decembro, 2010 na sección Zona Alumnado, Zona ANPAs por Alberte Zato\nInformación, normas e prazos neste .pdf:\nGrupo Escolar A.I.\nPublicado o 30 Novembro, 2010 na sección Noticias do Programa do Diploma do BI por Isabel Flores\nTexto de Leticia López e Carla Corbal\nFotos de Antía Fernández\nO pasado venres 26 de novembro, o grupo de Amnistía Internacional do IES do Castro levou a cabo unha ‘acción’ pública durante a hora do recreo coa fin de que participara nela o alumnado do centro:\nUnha serie de actividades sucederon durante esta media hora. A que máis chamaba a atención era un parchís humano en contra da pena de morte.\nNo xogo, cada unha das persoas participantes colocábase nunha das esquinas do taboleiro e, cada vez que avanzaba unha casilla, tiña que ler un fragmento da historia dun condeado a morte de forma inmerecida.\nDesta forma, este xogo axudounos a comprender que a pena de morte é un castigo inxusto. Ademais, nalgúns países aplícase esta condea sobre persoas polo mero feito de ser muller, pertencer a outra raza ou relixión ou por ter unha tendencia sexual diferente.\nA actividade tivo bastante éxito entre o alumnado máis novo, que participou con entusiasmo, o que fixo que o grupo escolar de AI se sentira satisfeito cos seus esforzos; en definitiva todas as persoas participantes ou organizadoras divertíronse moito.\nAparte disto, coa fin de incentivar o interese na actividade, e de facilitar información sobre a pena de morte:\n-instalouse un mapamundi amosando os países onde se aplica a pena de morte\n-un mural para que a xente deixase a súa opinión respecto da pena de morte\n-nunha mesa expoñíase información varia sobre A.I. e ofrecéronse impresos para asinar en contra dela.\n-unha pantalla amosaba un vídeo informativo\nEn definitiva, a experiencia foi realmente enriquecedora para todas as persoas implicadas; esperamos poder repetila e contar aínda con maior participación.


Libros para a corentena: ‘Intempériome’ de Xela Arias – Balea\nIria Pedreira· 25 Abril, 2020 ·0\nA descuberta da obra lírica de Xela Arias (1962-2004) foi para min toda unha revelación que me sacudiu nos meus últimos anos como doutoranda. Malia que o meu naqueles (non tan afastados) tempos era a bibliografía especializada, a cuxa procura me dedicaba infatigablemente día tras día nas bibliotecas universitarias, sempre achaba un oco para asaltar os andeis cuxa sinatura non se correspondía coa miña filiación académica. E na soidade dos depósitos aos que, como alumna, só se pode acceder baixo determinados supostos, tiven un acceso practicamente ilimitado a moitas obras que espertaban a miña curiosidade, tamén aos poemarios e algunhas das traducións da autora que hoxe me ocupa.\nXela Arias destacou polo innegable dominio dunha ars poetica vangardista e comprometida e por verter á nosa lingua un bo fato de obras da literatura occidental. Sempre adoito sentirme máis próxima a este tipo de autoras, que crean e poñen en valor o creado por outras, que constrúen o seu propio legado mentres consolidan o herdo doutras e que tocan cada póla do noso sistema literario. Arias foi unha desas figuras polifacéticas ás que unha quixera asemellarse e cada ano o seu nome soa e resoa para a súa homenaxe no Día das Letras Galegas (de momento, sen éxito).\nMalia que os cada vez máis numerosos estudos que tratan a súa vida e obra inciden no peculiar da súa achega e na súa consecuente exclusión dun grupo xeracional pechado dentro da lírica galega contemporánea, as súas obras ben merecen novas relecturas, sendo como foi unha das grandes precursoras da poesía feminina e feminista que a sucedería. Non en van, hai pouco máis dun ano chegaba ás librarías unha coidada edición da súa obra poética completa a cargo de María Xesús Nogueira Pereira editada por Xerais, unha publicación que viña enfatizar a necesidade de reivindicar os seus versos e a súa traxectoria.\nPara esta nova recomendación volvín pasar por moitas fases, pois todos os seus poemarios resultaban tentadores e dignos desta prosa pseudohaxiográfica. Por unha banda, contaba con Denuncia do equilibrio, a súa primeira obra lírica publicada en 1986 e na que se manifestan os principais riscos que definirán a súa poesía.\nPor outro lado, podía destacar Tigres coma cabalos (1990), no que se xuntan con mestría a arte lírica e a fotográfica; ou tamén referirme a Darío a diario (1996), a súa heterodoxa ollada á maternidade. Mais foi a última obra que deu ao prelo antes do seu pasamento, Intempériome, a escollida. Editada por primeira vez polo selo Espiral Maior en 2003, Intempériome funciona como un forzado cumio e conclusión do seu devir como poeta, sen dúbida realizando en si mesma o propósito marcado na reflexión autopoética que principia este artigo (extracto dunha disertación maior que Arias publicou no xornal Faro de Vigo en 1984). Mais, como sucede con todas aquelas que marcharon demasiado axiña, sempre cabe laiarse do que puido ser e non foi. E sempre cabe preguntarse como seguiría a desenvolverse a incontrovertible madurez poética que respiran os versos de Intempériome e que acabaron sendo o testamento literario involuntario da súa man creadora.\nIntempériome consta de tres partes de extensión desigual nas que o verso libre e irregular evoca o marxinal, o contestatario e o existencial: E así que se me din que agarda, Corazón cuestión e Vencerse é cousa de se tratar. A primeira destas constrúese arredor dun longo poema que contrasta coa concisión case extrema da segunda parte para reequilibrarse en parte na súa última sección.\nArias pon o foco nunha individualidade alienada e oprimida planeando as distintas composicións case como pequenos pero poderosos actos de resistencia. Ademais, non se contemplan normas nin moldes para a expresión e esta manumisión do corsé formal comprende tamén a desobediencia ás convencións ortotipográficas, que se cadra tende a ser menos acusada que noutras obras como Denuncia do equilibrio. As imaxes, sempre suxestivas, radicalízanse na súa fin comunicativa e calan no máis fondo do lectorado.\nIntempériome é, en definitiva, unha obra imprescindible de puntos álxidos e prodixios líricos, de despedidas que non aspiraban a selo e que nos agasalla pasaxes de tan perenne beleza poética coma as que adxunto como punto final desta nova recomendación dende o confinamento:\na aparencia de acougo.\n–camiñar ás afóras–


» Crónica » A falta de socorristas impide ao Concello de Cervo abrir as piscinas de río Cobo este veránCronica3.com A Mariña - costa de Lugo - información da Mariña lucense\nA falta de socorristas impide ao Concello de Cervo abrir as piscinas de río Cobo este verán\nCervo, 12 de xullo de 2017. O Concello de Cervo finalmente non poderá abrir as piscinas de Río Cobo ante a falta de socorristas que afecta a toda a zona da Mariña.\nAsí o comunicou o alcalde, Alfonso Villares, quen, acompañado polo edil de Deportes, José Ramón Soto, desprazouse ata o complexo para supervisar os traballos de acondicionamento e limpeza que se están a levar a cabo estes días en toda esa contorna.\nVillares sinalou que dende o Concello a nosa intención era abrilas e estudamos a conciencia esa posibilidade, sabedores do uso que lle dan moitas das familias do noso municipio; así, -engadiu- “fixemos as xestións precisas para tentar contratar novos vixiantes con fondos municipais, pero dende a oficina de emprego xa nos comunicaron que non hai persoal dispoñible; polo que, dadas as circunstancias, vémonos na obriga de manter pechadas estas instalacións este verán”.\nO rexedor recordou que a día de hoxe o Concello de Cervo conta con 6 socorristas que comezaron a traballar o pasado 1 de xullo, para velar pola seguridade nos nosos areais “un cadro de persoal necesario e moi axustado para a conservación da bandeira azul na Praia do Torno, e que a duras penas nos chega para cubrir un servizo fundamental, quedando algunhas das nosas praias non tan cubertas como nos gustaría en varios tramos do día”.\nNeste contexto “vemos imposible abrir as Piscinas do Complexo de Río Cobo, porque o servizo de Socorrismo é condición sine qua non para poder facelo”, puntualizou.\nO rexedor apuntou que, de todos os xeitos, dende o Concello procedemos a limpar e acondicionar toda a contorna para que nos vindeiros días os nosos veciños poidan gozar destas instalacións como zona de esparexemento, ademais “nestes intres tamén estamos a proceder a adecuar as pistas de squash, de fútbol sala, e de tenis que hai en Río Cobo, e que quedarán listas para o seu uso este mesmo mes de xullo”.


ALFONSO PEXEGUEIRO: «Viaxa á illa das mulleres loucas» | O MEU ANDEL\nManrique Fernández / 20 Agosto, 2020\nHai libros que semellan perseguidos por unha aura máxica, que crecen e amplían o seu radio de acción e a súa capacidade de abarcar novos hourizontes. Tal é o caso de “A illa das mulleres loucas”, orixe do que hoxe nos trae a este espazo. Aquel libro que Pexegueiro escribiu, segundo confesión propia, entre 1979 e 1983, apareceu impreso por vez primeira no lonxano 1984 nunha edición bilingüe galego-catalán. Ao ano seguinte veu unha nova edición, tamén bilingüe, galego-castelá. E non sería ata 2004, vinte anos despois da súa aparición, que chegou a primeira edición galega da man da editorial Galaxia.\nEse proxecto literario e musical foi crecendo e collendo forma de espectáculo teatral coa incorporación de dúas actrices, Vanesa Sotelo e María Caparrini, coas que se foi moldeando unha nova achega a “A illa das mulleres loucas”. O iluminador e escenógrafo Baltasar Patiño púxolle o ramo e así, naceu un espectáculo de vida efémera, pois só se celebraron catro representacións, e que veu a luz no ano 2011 nas cidades de Vigo, A Coruña, Lugo e Compostela. De vida efémera dixen, si, pero de fonda pegada no panorama literario e teatral galego.\nO autor, consciente da repercusión que aquelas poucas representacións tiveron, propúxolle ao Concello de Ponteareas recuperar ese traballo e fixar o texto da representación teatral, integrado por diveros fragmentos dos poemas do libro orixinal. E desta maneira chegamos ao libro que hoxe traemos a esta sección que representa, como indica o seu título, unha nova viaxe á illa das mulleres loucas, moito máis ampla que calquera das achegas anteriores. Porque nesta nova versión inclúse, ademais do texto da versión teatral, finalmente fixado, unha chea de material complementario, gráfico e literario, que axudará a comprender un pouco mellor o universo no que se desenvolve a trama do poemario orixinal. E para rematar, acompaña ao texto outro agasallo: a gravación en DVD da última das representacións teatrais, a de Compostela.\n«Viaxe á illa das mulleres loucas»\n← MANUEL ESTEBAN: «A vinganza dos homes bos»\nANTONIO REIGOSA (ed.): «Guía de campo da Galicia Encantada» →


A familia dun alcalde falanxista demanda a un historiador\nEl País, 14 de febreiro de 2007\nO historiador Dionisio Pereira terá que acudir mañá ao xulgado de paz de Cerdedo para responder por unha frase incluida nun libro sobre a represión franquista na zona. A familia do ex alcalde de Cerdedo, Manuel Gutiérrez, antigo xefe da Falange local, esixe que se retracte e unha indemnización por danos y perxuizos. “Nen quero nen podo retractarme”, afirma Pereira. “Está en xogo a dignidade das vítimas”.\n14 de febreiro de 2007\nDemandan a Dionisio Pereira por afondar na represión\nGalicia-Hoxe, 14 de febreiro de 2007\nO historiador Dionisio Pereira, impulsor do Barco da Memoria da Xunta de Galicia e un dos maiores especialistas na represión franquista, terá que estar mañá no xulgado de Cerdedo para dous actos de conciliación. O motivo da denuncia é ter mentado -nun libro como "presuntos" e nun relatorio sen ese carácter- os nomes dalgunhas persoas vinculadas aos "paseos" en Cerdedo despois do 18 de xullo do 36. Pereira xa anunciou que non se retractará nin desvelará as fontes da súa información.\nMáis de cen persoas fan chegar o seu apoio ao historiador Dionisio Pereira\nLa Voz de Galicia, 14 de febreiro de 2007\nMáis dun centenar de persoas fixeron chegar o seu apoio ao cerdedense Dionisio Pereira, denunciado polos descendentes de dous veciños aos que o historiador vincula nun estudo publicado recentemente coa represión franquista no municipio.\nVieiros, 13 de febreiro de 2007\nAs uvas na solaina, 13 de febreiro de 2007\nA familia (residente en Pontevedra) do antigo alcalde de Cerdedo (dende 1950) e xefe local de Falange nos días que seguiron ao golpe militar, Manuel Gutiérrez Torres, familia que tamén está emparentada con outro falanxista de primeira hora, Francisco Nieto, tenme presentado unha demanda de conciliación que se verá o día 15 de febreiro ás 11h no Xulgado de Paz de Cerdedo, por publicar no libro "A IIª República e a Represión franquista no Concello de Cerdedo" editado en 2006 por "Verbo Xido" a seguinte frase: "Persoas sinaladas pola súa presunta participación en diversas manifestacións da represión: Angel, Luis e Manuel Gutiérrez Torres (xefe da Falange, alcalde de Cerdedo nos anos 40 e 50), Eligio e Francisco Nieto (falanxistas)...." Tamén o fan por unha frase semellante publicada no meu traballo incluído nas Actas do Congreso da Memoria celebrado en Narón en decembro de 2003. (..)


Viño e cuestións identitarias | www.revistamurguia.com\nViño e cuestións identitarias\nBy Murguía, Revista Galega de Historia · 9 de Fevereiro de 2011 · Comentários fechados em Viño e cuestións identitarias\nInvestigacións · Tagged: adegas, adegueiros, filoxera, Galicia, mildeu, oíio, Pictures, Viño, Xavier Castro\nIdentidade ampelolóxica galega\nÉ ben sabido que a vide non é un cultivo orixinario de Galicia, onde chegou antes o viño que o bacelo. Pero aínda que non é en puridade un producto autóctono non ten dúbida que a súa presenza se rexistra na antiguedade remota: a presenza do viñedo data da época na que as cohortes romanas ocupaban a Gallaecia. Deste xeito, resulta incuestionable que a vide é un producto que chegou a adquirir carta de natureza no país, polo que aparece inscrito no imaxinario colectivo como un feito galego de toda a vida.\nAs distintas variedades de cepas foron imprantándose en Galicia paseniñamente, nun proceso do que só temos un coñecemento parcial e impreciso. É no século XIX cando dispoñemos dunha información concreta das variedades de cepas que se tiñan por tradicionais e “autóctonas”. Agora ben, no período que parte da segunda metade da centuria decimonónica e se prolonga nas primeiras décadas do século vinte tivo lugar un proceso de substitución das vellas castes do país por outras que nunca antes foran cultivadas en Galicia.\nUnha infausta xeira de andazos (oídio, mildeu e filoxera) que se foron abatendo sobre as videiras enxebres, dende o ecuador do século XIX, constituíu a causa primordial da perda devandita. Fíxose patente que moitas das cepas tradicionais resultaban moi vulnerables a tales agresións. En troques, algunhas das novas variedades americanas introducidas foron, non só máis resistentes ó mal que as autóctonas, senón tamén máis produtivas, polo que moitos colleiteiros recibíronas cos brazos abertos.\nEste proceso moderouse logo, pero proseguiu nunha medida non desdeñable nos restantes lustros do século XX. Chegados a este punto convén referirse a un cambio de mentalidade que contribuiu a refrealo. Esta transformación parcial da conciencia social debeuse, en parte, á prédica dunha minoría de pioneiros esclarecidos, pero tamén foi o froito das orientacións da Unión Europea. Deste xeito, en particular no último tramo do século XX, foi medrando sensiblemente a convicción de que era mester conservar –ou mesmo recuperar- as vellas cepas. Ao cabo, a situación á que se chegou é preocupante, pero dista moito de ser desesperada: segundo José María Fonseca Moretón (propietario da adega Terras Gauda), en Galicia e no norte de Portugal encóntranse hoxendía entre o 80 e o 90 por cento das variedades de vitis autóctonas de España. Agora ben, non é posible negar que a ampla difusión que tivo a mentalidade produtivista tout court xerou a perda dun tempo precioso. Isto tivo como consecuencia a ralentización do pulo a prol do melloramento dos caldos galegos, e provocou ademais unha merma da riqueza varietal nalgunhas comarcas; unha reducción en toda regra da biodiversidade tradicional no eido ampelolóxico.\nComo quedou apuntado, houbo un sector minoritario, no que se encadraban técnicos en viticultura pero tamén xentes apegadas ós valores, á cultura e os cultivos tradicionais do país, como os galeguistas, que reprobaron dita innovación foránea. Os primeiros estaban ante todos preocupados pola perda de calidade que para a elaboración dos viños galegos representaba o abandono das vellas videiras. Para os galeguistas, pode que tamén tivera importancia isto mesmo, pero preocupáballes sobre todo que a auténtica enxebreza das bisbarras vitícolas resultaba indefectiblemetne malparada. Segundo o seu punto de vista, as prantas vidas de alén aparecían ante todo como un elemento desvirtuador das viñas (e conseguintemente, dos viños) xenuinamente tradicionais.\nDoenzas das vides\nConvén facer un breve repaso dos feitos dun proceso que consituíu unha auténtica desfeita. As cepas tradicionais de Galicia víronse afectadas pola aparición de tres pragas particularmente graves que asolaron os viñedos na segunda metade do século XIX.\nO oídio foi o primeiro que fixo a súa aparición. Trátase dun fungo (oidium) de pequeno tamaño que se desenvolve como parasito nas follas da vide ocasionándolle unha grave enfermidade. Dende a base de partida dos Estados Unidos chegou primeiro a Portugal, e dende alí penetrou a renglón seguido na provincia de Ourense, en 1850, alcanzando primeiro a zona de Trives. Nestes anos, constátase na comarca de Monterrei un retroceso dos bacelos por mor do oídio. Axiña se espallou pola provincia de Pontevedra, por volta do ano 1852, onde ao cabo de sete anos chegou a adquirir proporcións moi serias. O andazo do oídio durou apenas unha década, mercé a aplicación de tratamentos anticriptogámicos que deron comezo, con bos resultados, primeiramente en Trives, no ano 1861. A partir de 1870 tendeu a xeralizarse en toda Galicia o axofrado das vides. Pero a ameaza permaneceu latente e, dende entón, nada volveu a ser igual que antes.\nO mildeu (do inglés mildew, balor) consiste nunha enfermidade da vide producida por un fungo microscópico que se desenvolve non só interior das follas, senón tamén nos talos e no froito. O mildeu debutou en Galicia por volta do ano 1885 (hai quen di que apareceu un ano antes), e foise extendendo paseniñamente. A peste presentouse con gran virulencia na provincia de Pontevedra en 1892, producindo estragos en varios distritos. Porén, as súas consecuencias non foron tan devastadoras como aconteceu co oídio: o tratamento xa era coñecido e non transcorreu moito tempo antes de que se comezara combater o andazo por medio do sulfatado: en 1886 aplicouse por primeira vez en Esposende (O Ribeiro) unha solución de sulfato de cobre e cal denominada “caldo bordelés”. A experiencia serviu logo para as restantes comarcas e así, en 1892, aplicouse o sulfato de cobre cun bo resultado en moitas fincas pontevedresas, empregado mediante pulverizadores de Vermorell, “sistema relámpago”, que facilitaban a Deputación provincial de Pontevedra e máis o servizo agronómico. Certamente, nos anos especialmente húmidos as colleitas foron menos abondosas pero non se produciu un retroceso significativo das vides. Porén, a aparición do mildeu supuxo un novo gasto derivado da necesidade indispensable de realizar sucesivos sulfatados, o que redundou nun incremento dos custes cifrado nun 10%, segundo as estimacións realizadas en 1887.\nPor parte, todo semella indicar que a filoxera foi a máis grave de todas as doenzas que aflixiron os bacelos do país. A filoxera é un insecto hemíptero, diminuto, de cor amarelada, oriundo de América do Norte, que ataca primeiro as follas e deseguida as raíces das vides. Multiplícase con tal celeridade que en pouco tempo é quen de aniquilar os viñedos de toda unha comarca, como efectivamente aconteceu en Francia e noutros países europeos, entre 1860 e 1880. Esta enfermidade penetrou en Galicia, dende as terras lusas, no ano 1882, por Vilardevós e Verín, e progresivamente foi arrasando os viñedos de varias localidades, sen excluír as da comarca de Valdeorras. En 1887, a filoxera facía estragos nos arredores da cidade de Ourense, pero a Ribadavia aínda non chegara; non tardou moito, xa que hai constancia de que doce anos máis tarde afectaba ao 2% das súas videiras. Porén, semella que nos viñedos da que foi capital simbólica do Ribeiro –Ribadavia- a incidencia da filoxera nunca sobardou unha porcentaxe que fose alén do 30%. No que fai a provincia de Pontevedra, partindo de Portugal, comezou a propagarse a partir de 1899 pola veciña comarca de Salvaterra. A peste non tardou en alcanzar o val do Salnés, e no ano 1906 rexistrouse a súa fatídica presenza nos arredores da vila de Pontevedra. Porén, os danos nesta comarca, como en xeral no conxunto da provincia, non foron moi graves por mor da protección que representaron as uveiras (emparrados). Coadxuvaron, asemade, os grandes ventos do oeste que ralentizaron considerablemente a progresión do insecto (…).\n← A concordia de 1628 e o preito da media Ponte Maior de Ourense no 1700\nAchegamento sociolóxico á movida dos 80 en Santiago. Diferenzas coa movida viguesa. →