6 comidas humanas que o teu can pode comer | Consumer\n6 comidas humanas que o teu can pode comer\nPasta, pan, carne e vexetais como a cabaza son alimentos que os cans poden gozar sen perigo\nPode o meu can comer espaguetis? E un pouco de pan? Os vexetais son seguros para o meu can? E que hai do pito ou a tenreira? Os amantes dos cans xa saben que un can que se abarrota de “comidas humanas” corre un risco serio de padecer sobrepeso, entre outros perigos. Pero hai alimentos que servidos con moderación poden completar a dieta canina con seguridade, ademais de engadir variedade ao cuenco do amigo de catro patas. Neste artigo recóllense seis comidas humanas que os cans poden inxerir e como ofrecelas.\nMazás sen semente, cabaza, xudías e ata pasta. Estes son algúns dos “alimentos humanos” que os cans poden comer con moderación de forma segura. As claves que hai que ter en conta? Non aumentar o contido calórico diario do can, evitar os alimentos perigosos e lembrar que a súa dieta debe ser supervisada sempre por un veterinario ou nutricionista canino. Outro consello importante? Os médicos caninos da Asociación contra a Crueldade Cara aos Animais lembran que os alimentos humanos aptos para cans “deben ser un premio, e nunca supor máis do 10% da súa dieta”.\nPasta e arroz integral para cans\n‘A Dama e O Vagabundo’ de Disney popularizaron a imaxe dunha parella perruna adorable compartindo espaguetis e bólas de carne. Pois ben, os cans tamén poden gozar dun pouco de pasta de tanto en tanto.\nOs veterinarios da Asociación contra a Crueldade Cara aos Animais téñeno claro: a pasta cocida é un dos alimentos humanos que os cans poden comer. Cal é o consello? A pasta ou o arroz integral, igual que o resto de alimentos humanos aptos para cans, “deben ser ofrecidos como un premio, e nunca constituír máis do 5% ou 10% da alimentación diaria do animal”.\nA pasta ou o arroz integral que se dean ao can deben servirse cocidos. E pódese mesturar un pouco coas bolitas ou latitas habituais que coma o amigo de catro patas ou preparar algunha receita caseira saborosa con estes ingredientes.\nTres receitas caseiras para cans, ricas e sas!\nVexetais que os cans si comen\n“Os vexetais achegan fibra e nutrientes interesantes á dieta dos cans”, explica o nutricionista canino Carlos Alberto Gutiérrez. Algúns cans adoran os vexetais crus, como as cenorias, ademais da leituga e do millo natural (sen o talo). Tamén o can tamén pode comer verduras cocidas, como o brócoli, as xudías verdes ou a cabaza, un alimento do que tamén poden gozar os gatos e que axuda aos animais con problemas dixestivos ou que padecen estreñimiento.\nCarne para cans, que rica!\nQue can non aparece pola cociña cando se saca un anaco de carne? A carne é outro dos alimentos humanos cos que os cans poden deleitarse. O pito, o pavo e a tenreira son carnes sas para os cans, sempre que non haxa ósos e anacos de graxa grandes.\nCales son os consellos? Hai que cocer ben a carne e evitar os anacos grasientos e a carne que poida estar en mal estado. Ademais, convén recortar os filetes en anacos pequenos que os cans poidan tragar dunha vez sen perigo.\nA crema de cacahuetes é un dos ingredientes máis repetidos nas receitas de cociña canina. A mellor crema de cacahuete para preparar premios caseiros para cans é aquela sen sal nin azucres. “Os cacahuetes, ademais, son unha boa fonte de vitamina H ou B7 para os cans, un ingrediente que lles axuda a metabolizar as graxas que inxeren a través dos alimentos”, explica o veterinario, profesor universitario e nutricionista canino Donald R. Strombeck, autor de ‘Dieta caseira para cans e gatos‘ (Blackwell Pub Professional, 1999).\nPódense preparar galletas caseiras para cans con crema de cacahuete. Pero, ademais, hai outra receita sinxela que fará as delicias da maioría dos cans: mesturar un pouco de crema de cacahuete cun plátano branco machado e un pouco de auga. Unha exquisitez!\nPoden os cans comer pan?\nPoden comer pan? A resposta rápida é si. Os cans poden gozar do pan, do mesmo xeito que as persoas, de forma moderada. Tanto o pan branco como o integral é seguro para os cans, sempre que estes non padezan alerxia a este alimento e que o pan lles sente ben ao estómago.\nO pan pode ser un premio san para os cans, pero ofrecido con moderación e se o animal segue unha alimentación equilibrada. Pero se o can ten risco de sobrepeso, hai que lembrar que o pan é un alimento rico en carbohidratos que pode engadir peso, se non se ten coidado.\nOutra precaución importante: aínda que o pan ben feito e listo para consumo humano é seguro, “os cans non deben inxerir masa panadeira que non terminase de facerse, pois o fermento da masa continuará crecendo no estómago -explica o manual veterinario Merck- polo que implica un perigo para o can”.\nperros alimentación-gl perros peligros-gl receitas para cans


Pobra Socialista: 2011\nO PP QUERE DESAPARECER O PLAN CONCERTADO DE PRESTACIÓN DE SERVIZOS SOCIAIS\nCriticamos que este ano, o concello da Pobra, percibirá 30.000 euros menos para axuda a domicilio e programas de atención social.\ndenunciamos que o PP quere facer desaparecer paulatinamente o Plan Concertado para a prestación de Servizos Sociais a través dos concellos.\nMentres a conselleira de Benestar promete que “non haberá recortes e en ningún caso afectarán á asistencia domiciliaria” e mesmo comprometía o pago por adiantado, a realidade é que no ano 2010 este Concello obtivo unha subvención polo Plan Concertado por valor de 99.169,96 e para este ano 2011 se abonarán 69.715,95, notificándose a resolución o día 25 outubro cando o servizo xa está prestado. Si no ano 2010 a axuda a domicilio foi subvencionada por 27.139 euros, este ano 2011 percibiremos unicamente 3.567 euros e 0 euros para programas.\nAcusamos ao PP de “deixar de lado, abandonados” a centos de persoas dependentes en “situación tráxica” que precisan da axuda pública e apelou á súa “conciencia” e á “obriga legal, moral, constitucional e estatutaria” para prestar estas axudas.\nLamentamos que a resposta da Xunta teña sido facer desaparecer programas de axuda a persoas con exclusión social, mentres reducen os programas de axuda no fogar.\nSen Plan concertado non poderían existir os servizos públicos sociais que existen na actualidade.\nOs recortes que se teñen experimentado, están a asfixiar aos concellos, e, o máis importante, a persoas que precisan deste plan para vivir nunhas mínimas condicións de benestar.\nPublicado por psdegapobra en 10:12\nEtiquetas: Igualdade, Mocións, Muller, Política Municipal, Servizos\nISAAC ARRANXA O PROBLEMA DUN AMIGO E A XUNTA SOAMENTE DISPÓN DE 60.000 EUROS PARA O MACROPOLÍGONO\nA decisión de ampliar o polígono industrial da Tomada está tomada para legalizar unha instalación industrial construída no seu día en chan rústico de protección forestal e que ten orden de demolición polo Tribunal Supremo (25-noviembre-10), e que agora paradoxicamente, según as alegacións feitas polo empresario no que solicita a exclusión da súa parcela do proceso expropiatorio comprometéndose a participar no proceso de execución do plan e que se lle estima a alegación nos termos que propón, o cal é gravísimo porque esta decisión é unha burla aos cidadáns xa que en vez de o infractor adaptarse ó ordenamento xurídico, se adaptan as leis ó infractor. Inaudito e vergonzoso.\nVulnera a igualdade entre todos os administrados é unha clara discriminación as clases traballadoras. Unha actuación cun custe de 4.388.000 euros, dos que como mínimo 226.000 euros serán de beneficio industrial, non se levaría a cabo para a legalización dunha obra irregular realizada por outro veciño calquera.\nUnha edificabilidade de 62.000 m2, dos que 20.000 xa están ocupados polas obras ilegais, non colma as necesidades futuras de chan industrial no pobo.\nO custe da ampliación, que se ve beneficiada polas conexións e infraestruturas do actual polígono (accesos, sumidoiros, instalacións eléctricas e de auga), é un 10% máis cara do que custaría o macropolígono que sería un 1.000% máis grande.\n-A omisión no planeamento do río de xunqueiras pode provocar a nulidade radical do Plan Parcial así como do PXOM, e algunhas alegacións advirten disto, o que pode supoñer responsabilidades administrativas para o concello graves.\nSaneamento das augas residuais e pluviais\nAs solucións aportadas para o tratamento das augas pluviais e residuais resultan ineficaces e insuficientes, causarán serios problemas aos veciños por onde discorren.\nTemos un gran problema co tratamento das augas residuais xa que os vertidos son continuos e permanentes a través da rede de augas pluviais cara o río Morto, aparecendo as augas con tinxes de varios cores.\nHai contaminación atmosférica, non hai máis que acercarse ó polígono para percibir os cheiros nausebundos.\nNon se proxecta a construción dunha depuradora que axude a corrixir estes problemas, ó contrario, a ampliación aproveitará os servizos existentes para obter máis rendemento económico, sendo este goberno municipal consentidor e a promotora insensible co coidado ambiental e co sector produtivo dependente do mar.\nÉ previsible o desbordamento e asolagamento dos terreos augas abaixo á Tomada debido o destino das augas pluviais cara o río Morto, procedentes da impermeabilización de 100.000m2. A Pontenaveira agora mesmo ten un serio problema de asolagamentos que se agravará no futuro.\nPublicado por psdegapobra en 19:38\nEtiquetas: Ampliación do Polígono Industrial, Infraestruturas, Política Municipal\nUNS POUCOS PROVEDORES DO CONCELLO COBRARÁN, O RESTO EN LISTA DE ESPERA\nO Real Decreto ó que se acolleu o goberno de Isaac Maceiras, de data do 1 de xullo, é unha medida extraordinaria e urxente como a do ano 2009, que se facilitaba as Entidades Locais o saneamento de débedas pendentes de pago con empresas e autónomos. Esta norma ofrecía a oportunidade de concertar operacións de endebedamento para financiar remanente de tesourería negativos e obrigacións vencidas.\nComo a difícil situación económica se mantén e persisten as dificultades do acceso ó crédito se adoptan con este Real Decreto novamente medidas urxentes e de carácter extraordinario para que as Entidades locais podan cumprir cas obrigacións das empresas e autónomos que contratan.\nEn xullo do ano 2009 convocouse e desconvocouse un pleno para acollerse ó R/D 5/2009 e pedir un crédito por 1 millón de euros para facer fronte as débedas cos provedores. Deron marcha atrás porque según dicían daquela “iso nun concello pequeno, hipoteca o futuro”. Naquel momento os técnicos disque lle dixeran que acollerse ó decreto era sinónimo de “ter que subir impostos” e que “o concello quedaba hipotecado”. Dicían que o cambio de idea era porque optaban a outro tipo de operación para pagar débedas.\nDeclaraban entonces que cando se dera conta da liquidación do ano 2008 poñerían en marcha un plan de saneamento financieiro para os próximos 3 anos do que nunca nada se supo.\nAlardeaban de que o máis fácil sería optar por ese decreto, “pero con iso hipotecamos o concello” dicían.\nTodo isto chámase coherencia, “donde dije digo ahora digo diego”. No ano 2009 descartaban a opción de acollerse ó R/D por ter 6 anos de vixencia e que o concello quedaría hipotecado si o remanente de tesourería fose negativo.\nPois ben cúmprense as mesmas premisas, o remanente de tesourería de 2008 é: -1.714.000 euros; 2009: -2.024.000 euros: 2010 -2.009.000 euros e si a liquidación do ano 2011 presenta un remanente de tesourería negativo, (como parece ser salvo que este concello xogue a lotería e lle toque), tampouco poden hipotecarse durante os anos que dura o crédito (2012, 2013, 2014).\nIsto chámase falta de rigor e de coherencia cas contas. Perdemos dous anos e case 700.000 euros que podían estar solucionándolle a vida a moitas destas pequenas empresas. Agora solo lle permiten endebedarse por 321.000 euros , se hipotecan por case 318.000, e no 2009 podían solicitar ata 1 millón de euros.\nOs que realmente están financiando a este concello son eses autónomos que resisten facturas sen pagar desde o ano 2004, 2006, 2007, 2009, 2010 e 2011. O noso recoñecemento a estes heroes por soportar tanto tempo sen pechar a porta dos seus negocios e ser eles os que realmente sofren a crise porque a Administración non os ten en consideración e opta por outras prioridades.\nCoherencia e rigor é o que pedimos.\nPublicado por psdegapobra en 18:38\nEtiquetas: Economía Municipal, Pobra, Política Municipal\nO PP QUERE DESAPARECER O PLAN CONCERTADO DE PRESTA...\nISAAC ARRANXA O PROBLEMA DUN AMIGO E A XUNTA SOAME...\nUNS POUCOS PROVEDORES DO CONCELLO COBRARÁN, O REST...


Protección Civil de Arteixo comeza a buscar os socorristas da nova tempada de praias - NH Diario\nInicio Comarcas Protección Civil de Arteixo comeza a buscar os socorristas da nova tempada...\nProtección Civil de Arteixo comeza a buscar os socorristas da nova tempada de praias\nA Asociación de Protección Civil de Arteixo inicia o proceso selectivo de persoal para o Servicio de Salvamento para a próxima temporada de praias. As probas teóricas comezarán o próximo 29 de maio. As prácticas, consistirán na realización de probas de actitude física axeitadas para comprobar a existencia da capacidade necesaria para as funcións que van a desenvolver. As solicitudes para tomar parte no proceso selectivo poderanse descargar na web e estarán a disposición dos interesados nas dependencias de Protección Civil (parcela nº 24 do Polígono de Sabón en Arteixo). As solicitudes enviaranse a associacionp@gmail.com. O prazo para entregalas debidamente cumprimentadas no mesmo lugar remata o 9 de maio.\nArtigo anteriorA cuarta xornada da Liga Galega Alevín nádase en Carballo\nArtigo seguinteInvestigan o rescate á aerolínea Plus Ultra


Das pemes, da pandemia, do presente e do futuro\nO pequeno comercio xera 7 de cada 10 postos de traballo a nivel global.\nA ONU estableceu en 2017 como Día Internacional das Microempresas e das Pequenas e Medianas empresas cada 27 de xuño.\nONU Avelino Ochoa Microempresas Pequenas e Medianas Empresas Día Internacional das Microempresas, Pequenas e Medianas em\nUn dos efectos da Covid-19 foi o incremento do consumo online, abafante actualmente, e a consecuente caída das compras e das prestacións de servicios de carácter local. Xa era unha tendencia dos hábitos de consumo antes desta peste, pero consolidouse axudada coas sucesivas medidas gobernamentais adoptadas por razóns sanitarias.\nOs efectos económicos finais desta pandemia están por ver, porque os exercicios de 2020 e 2021 aínda non empezaron a plasmar os efectos destrutivos que, ademais, dependerán de que se acade redirixir o consumo cara aos comercios e aos profesionais locais, particularmente aos das periferias. Unha tarefa descomunal, tanto do consumidor, fascinado polas facilidades de Amazon, Zalando e demais multinacionais, como dos comerciantes e profesionais do entorno, para os que a calidade e o trato directo non parecen avais suficientes. Esa tendencia implicaba e implica que os beneficios derivados do fluxo económico do comercio e dos servicios produzan riqueza moi lonxe de onde se xera o consumo: é dicir: este xeito de consumir deslocaliza os beneficios.\n27 de xuño, día clave\nA Asemblea Xeral da ONU decidiu no 2017 establecer o Día das Microempresas e das Pequenas e Medianas Empresas (MIPEMES) cada 27 de xuño e este ano indícanos que na crise do coronavirus os principais afectados economicamente no sector privado son estas MIPEMES. O triste desta propensión do consumo a través das multinacionais está en non dármonos conta de que contribuímos ao haraquiri da economía local, que é, en realidade, a economía de cada un de nós.\nOs datos son elocuentes: as MIPEMES representan no mundo máis do 90% de todas as empresas e ofrecen o 70% do emprego total e o 50% do PIB. É obvio, ademais, que as expectativas de emprego nas nosas contornas de provincias non están nas multinacionais do consumo, senón nestas pequenas e medianas empresas, maiormente autónomos, que son os principais xeradores de postos de traballo porque crean sete de cada dez novos empregos. Así que esas pequenas e medianas empresas, as microempresas, os autónomos, os profesionais locais, conforman un sector económico que non é calquera cousa para o noso ámbito e, polo tanto, non se acaba de entender esa tendencia suicida de fuxirmos do consumo nos comercios e nos servicios de carácter local.\nEste ano a ONU fainos ver a importancia destas entidades que representan no mundo o 90% das empresas, ofrecen o 70% do emprego global, producen o 50% do PIB pero son as máis afectadas pola pandemia\nAs multinacionais non adoitan crear empregos localmente\nDeámonos un baño de realidade: cantos empregos crean na comarca esas multinacionais ás que mantemos converténdonos nos seus clientes e nas que consumimos ata compulsivamente?. Trátase dun efecto que fai que a economía non sexa circular, no senso de que non se reverten inversións ou beneficios onde se xenera o gasto. Ademais, como nos lembra a ONU, as MIPEMES son as únicas que poden ser motor dunha recuperación equitativa e sostible. Por iso temos que pensar no futuro.\nA nivel global en dez anos vai ser imprescindible crear seiscentos millóns de novos empregos para absorber a crecente forza laboral mundial. Quen vai crear esas ocupacións?. Non van ser as multinacionais. Producirán eses empregos os autónomos, as pequenas e medianas entidades, actualmente dalgún xeito desprezadas por nós mesmos e faltas de axuda e de facilidades polos sucesivos gobernos.\nBotémoslle unha ollada á contorna: hostalería, comercio e industrias pequenos, profesionais, prestadores de servizos. Aí están a fortaleza e o futuro. Non parece previsor que cada un de nós non fomentemos os negocios e os servizos prestados localmente, coa nosa forza como consumidores. Polo noso propio porvir abramos os ollos. @mundiario


Smartbow®, o sistema de monitorización en vacún leiteiro que facilita a vida do gandeiro - Campo Galego\nInicio / Noticias de empresa / Smartbow®, o sistema de monitorización en vacún leiteiro que facilita a vida do gandeiro\n02/07/2020 4:04 p.m.\nSaber a localización do gando en cada momento, detectar que vacas están en celo, así como cales presentan signos de enfermidade, e todo iso dunha maneira precoz e practicamente instantánea, non sempre é compatible co día a día dunha granxa, na que as tarefas se multiplican. É por iso polo que desde Zoetis queren estar máis preto do gandeiro de vacún de leite e axudarlle na xestión da súa explotación. E, neste sentido, a compañía lanzou unha nova campaña informativa sobre Smartbow®, esa “axuda extra” que todo gandeiro necesita.\nSmartbow® é un sistema de monitorización de vacún leiteiro que, mediante un pendente “intelixente”, permite coñecer en tempo real a súa localización e enviar alertas cando entre en celo ou presente os primeiros signos de enfermidade. En definitiva, Smartbow® axuda ao produtor a tomar mellores decisións cada día, para manexar mellor a prevención, detección e tratamento de cada vaca e obter mellores resultados.\nEsta nova campaña informativa, permite simular, mediante unha experiencia interactiva, como sería “Un día con Smartbow” e coñecer de primeira man todas as oportunidades que ofrece este avanzado sistema de monitorización.\nDescobre a experiencia con Smartbow® en www.zoetis.es/smartbow/oportunidades.html e www.zoetis.es/smartbow/undiaenlavida.html\nMáis información en www.smartbow.com


Entrevista con José Luís Sanjurjo, alcalde de Ordes - Lindeiros\nEntrevista con José Luís Sanjurjo, alcalde de Ordes\nBy Lindeiros on\t 17 Novembro, 2016 0 Comments\nOrdes, 15 de novembro do 2015 – Os concellos veñen de pasar unha etapa complexa en xeral. Cun goberno en Madrid en funcións, o que lle afecta a aqueles que teñen estradas de ámbito nacional; cunha Xunta en eleccións o que sempre atrasa as cousas; e no caso de Ordes cun goberno novo pero en minoría o que sempre supón problemas no momento de levar as cousas a pleno.\nJosé Luís Sanjurjo recoñece que se puido traballar ben, centráronse no pago de facturas pendentes e aproveitar o que quedaba dos orzamentos do 2015 para prorrogalos durante o 2016, ademais de sacar adiante os plans de obras da Deputación.\nNo horizonte a aprobación definitiva do Plan Xeral despois de conseguir salvar o escollo da minoría para a aprobación provisional.\nMais complexo será conseguir a aprobación duns novos orzamentos para o 2017, un tema no que se traballa en estes días\na colaboración con Frades, sobre todo nos obradoiros de emprego, está funcionando ben o que os levou tamén a unirse en temas de protección civil\nAs distintas obras, a inversión en axudas sociais ou a colaboración con entidades veciñais son outros dos temas que se tocaron en esta entrevista que se pode escoitar integra a continuación


Manifesto das agrupacións poéticas de base : avozdevilalba.gal\nAs agrupacións poéticas de base:\n▪Nova Poesía Guitirica NPG (Terra Chá).\n▪Versos de area (Ponteareas).\n▪In nave cívitas/ Colectivo Urbano Lugrís (A Coruña).\n▪Colectivo literario Moraima/A grafía da emoción (Ferrolterra).\n▪Nómades do verso/Colectivo Antón Borrazás (A Coruña).\n▪Irmandade poético-artística luso-galaica (Chantada-Lugo).\npromoven un manifesto resultado das relacións de colaboración que veñen mantendo dende hai tempo e que se ten plasmado en actos literarios conxuntos en recitais, publicacións colectivas, participación nunha revista (www.npggazeta.gal), e mesmo na realización dun festival de poesía en rede (#Enredeversos) coa participación de máis de 70 poetas das diferentes agrupacións e con notable éxito.\nAo traballo de cada grupo no seu ámbito, únese agora unha vocación de crear redes de participación aberta dende a base tanto nos procesos creativos como na lectura propiciando canles que faciliten a interacción poética independentemente das idades, estilos, tendencias etc.\nO documento é un paso máis nunha realidade que xa existe e que ten vontade de medrar e sumar nos ámbitos en que ten presenza e incorporar outros no futuro.\n☆Así, as agrupacións poéticas de base, impulsan o MANIFESTO que se adxunta no seguinte enlace:\n☆Video de lectura do manifesto realizado pola poeta vilalbesa da Nova Poesía Guitirica NPG, LUZ AIRADO BELLO.


Entre a Realidade e a Imaxinación...: febrero 2010\n42 horas e media...\nLevas tempo sen ver a alguén, distancia física entre ambos, pero sen deixar de estar unidos... A amizade non fai que a distancia entre seres humanos desapareza, pero da vida cando te atopas solo, da consolo cando parece que non tes nada...\nPoder volver a vernos é un dos regalos que a vida e o destino nos da.\nNun pequeno trozo de papel, cheo de recordos inesquecibles, foron poucas as verbas e sentimentos que puiden plasmar, pero ben expresado está o dito "lo que importa son los hechos..." e deses existen moitos entre nós...\nMoitos poderán pensar que os nosos pequenos espacios non son paraísos, pero sempre que neles permanezcamos xuntos non haberá en todo o mundo outro lugar mellor, pois como William James mencionou, "allá donde estés serán tus amigos quienes constituirán tu mundo".\nGrandes sentimentos nos unen e non quero esquecelos, pois danme apoio en momentos baixos, ánimos no día a día, tristeza e alegría, sobre todo risas, moitas risas...\nOs momentos que vivimos fan que poida ser eu, que sexa capaz de disfrutar, de sentir, de querer...\nMomentos que reúnen anaquiños desa ansiada felicidade total!\nSe conseguimos pasar tormentas e vendabales, distancias e horarios, estou segura que serán poucas as cousas que nos impidan xuntarnos cando así o desexemos!\nA amizade está aí. Creouse entre nós e deixamola medrar. Estámola coidando e por iso, nunca morrerá!\nAdemáis están comprobadas as verbas escritas por Pan Brown cando di..."cuando van de compras, las amigas de toda la vida tienen piernas que marchan al mismo ritmo, lo que supone un movimiento coordinado hacia la cafetería más próxima".\nEn pouco tempo vivimos moitas aventuras, pero as que nos quedan por vivir son incontables porque se darán cada vez que nos reunamos...\nSó me queda decir que unha vez que atopas unha amizade, si a consideras valiosa e de verdade non se debe deixar escapar, eu aos meus amigos non os esquezo, olvido ou deixo...\n14h. en punto...ata pronto...\nPublicado por maría en 17:32\nEtiquetas: amizade, esquecer, reencontros, sentimentos\nPasará outra vez?\nToca falar da realidade. Dun acontecemento que me toca de preto...\nVivindo en Galicia é normal que chova. Estando no "microclima santiagues de Compostela" debería estar máis que acostumada á choiva. E estouno.\nPero o que nos está a acontecer estes días non é a choiva á que todo galego destes tempos está acostumado...é máis ben un tempo da época de meus avós sendo xóvenes...\nHabía tempo xa que non se recordaba tanto frío, pois nevou, nin tanto vento (alerta de ciclón para a fin de semana) e xa había uns cantos anos que nin tanta choiva pois ainda que eu recordo o desbordamento do Ulla ao seu paso pola miña localidade (Teo) xa pasaron anos, e ademáis sucedeu porque estivera sen parar de chover de setembro a xaneiro...\nHoxe (xoves) non tiven clase, así que non tiña pensado saír da casa ata ir buscar a miña irmá máis pequena ou ir dar a miña camiñata diaria.\nVivo preto dun río, o Ulla, paisaxe de gran beleza onde as haxa nun día normal, en estacións máis tranquilas e soleadas é un paraíso natural...\nAinda que a miña opinión é de carácter subxetivo, a min gústame todo o ano...\nDe feito estou encantada de vivir no lugar en que vivo, cuna do meu medrar e da miña inspiración en moitas ocasións...\nPois hoxe, este temporal que estamos a vivir fixo que as augas do Ulla ao seu paso por Pontevea, saisen do seu cauce desbocadas e penetrasen nas terras das súas ribeiras sumerxindo camiños e terreos, subindo ata rozar a barriga das pontes que por riba del nos permiten pasar...non sei ata cando logrará conterse antes de deixarse levar sen control algún.\nComo se pode ver, estamos ante desastres naturais ante os que moitos din non se pode facer nada...outros auguran o Apocalipse, idea extrema creo eu, ainda que dado o panorama mundial non me atrevo a dicirlles moito...\nRealmente non se pode facer nada??ou xa o fixemos por iso agora se descontralan tanto as cosuas?\nEstabamos tan acostumados a que non se desen estes acontecementos metereolóxicos que nos esquecemos de que existen?? porque non é que aparecesena gora de súpeto, non.Isto xa pasaba antes, xa fomos deserto e o sáhara un gran paraíso tropical. Xa existiu outra época glaciar...\nNosos avós recordan que no inverno, chovia. No verán facía calor...e logo que queremos que pase?? eu vexo lóxico que no inverno teñamos choiva, vento e frío...pois en Xullo e Agosto quero disfrutar de tempo soleado e caluroso... é así a lei natural...\nPor suposto, non espero nin desexo un tornado, nin me gustaría que o ciclón desta fin de semana destrozase vivendas, non. Só digo que moitas das cosuas que están a pasar xa pasaron anteriormente, que todo é un ciclo e que si noutros momentos se superaron e se saiu adiante, debemos estar preparados agora. O verdadeiro problema está en que si non se estaba preaparado antes...estarase agora??\nMentras escribo esto sinto como na fiestra baten as gotas de auga que caen do ceo, está a chover no microclima santiagués...pasará outra vez a riada? Volverá sairse do seu trazado ata meterse nas nosas casas??\nPublicado por maría en 15:45\nEtiquetas: chuvia, inverno, rio\nA axenda comeza a encherse de novo...\nCada día, cada hora, cada oco...\nVivías nunha simulada liberdade sen horarios nin preocupacións, pero ese tempo pasa voando, e sen decatarte apenas, volves a un día a día marcado, limitado...\nNon se sabe si é unha volta ao día a día cheo de rutinas ou si volves a un día a día cheo de inquedanzas e que faceres que van enchendo a túa axenda dando movemento á túa vida. E quen sabe si entre elas se esconden tímidamente sorpresas que farán desa aparente monotonía un algo especial con momentos apaixonantes. Secadra tomas o café con alguén que te fai rir, reencontras amizades, daste conta de que te rodea xente estupenda, tes a idea grandiosa que che abrirá portas no futuro laboral, cruzas unha mirada que te fai sentir especial...\nPode ser que as sorpresas sexan todo o contrario, pero non a ser así, nin sempre nin ó longo de toda a xornada, só tes que buscar o bo do que che pase, porque despois da tormenta sempre vén a calma, e cando algo malo che pasa ten por seguro que hai unha razón, e esa mesma che a de traer aquilo positivo que necesitabas...\nSeguro que moitas cousas se repiten, porque haberá momentos que debes repetir cada día, un tras outro, pero poderás ver que o que te rodea muda e un simple cambio de lado na mesa na que sempre tomas o café, ler o xornal dende a outra punta da barra, sair pola porta contraria á de sempre...son pequenas cousas que farán mudar a túa perspectiva mostrandoche un mundo novo...\nTi escribes o teu propio guión vital, abre a mente para poder darlle novas aventuras!\nCertamente non sei que depara esta nova etapa, pero xa hai ideas, actividades, eventos, encontros...e pouco a pouco a axenda comeza a encherse de novo...\nPublicado por maría en 15:07\nEtiquetas: actividades, amizade, encontros\nHoxe máis ca "cautivarvos" (si é que o consigo nalgún momento...)coas miñas verbas, fágovos outra proposta, pero sen desviarme da literatura, pois é un libro.\nO venres, un compañeiro e amigo meu emprestoume un pequeno libro que eu descoñecía.\nMirei o libro, mireino a el, ollei o libro e comecei a ler a contraportada.\nA miña cara de extrañeza (que non debeu mudar dende que el de repente sacou o libro non sei moi ben de onde...coma sempre, a verdade. A súa mochila ten certo símil co bolso de Mary Poppins... Tenme deixado bocaaberta varias veces dende que o coñezo con todo o que pode chegar a sacar dela...)Pois o dito, que a expresión da miña cara non debeu mudar porque me dixo que si non tiña tempo, ou non o quería que non pasaba nada. Pero ainda que tiña outra lectura agora mesmo enriba da mesiña de noite, aceptei a proposta.\nNon sei si pola miña faceta de voluntaria a prol do Sahara ou o por qué, pero intuio que o meu amigo sabía dende o momento en collín o libro, así como soubo que non era un dos meus mellores días, que o libro non me ía desagradar...\nCando me metín na cama dixen: " imos botarlle unha ollada á primeira páxina a ver de que vai isto". E non puiden deixar de ler ata a páxina 33 e porque os meus párpados estaban gañando a partida...\n"Na tenda escura e miserable, o aire semella sólido, un caldo onde se mesturan a calor, o arrecendo a especias -caixas de cravos e canela, botes con follas de menta- o amargue cheiro de pelicas e coiros; catro vellos beben té rosmando lerias comerciantes, e detrás pendura un tapiz cos debuxos esvaídos polo tempo e o pó, pero aínda visible a imaxe dunha cidade, tecida con fíos dourados e unha ringleira de xinetes, todos eles co turbante abaixado sobre os ollos como se durmisen.\nE quizais durmir sexa o vieiro para ve-la Cidade, pois tal foi a súa orixe: un soño."\nFRAGMENTO DE: "Historias da Ciadae do Deserto" Xaquín del Valle - Inclán.\nUn blog interesante..."el blog de Anna"\nHoxe vou facer a través deste pequeño e a súa vez grande espazo unha proposta para os lectores.\nO xoves descubrin por recomendación dunha rapaza á que teño por amiga e compañeira en certas actividades, un blog que ata o momento decoñecía: “el blog de anna” : www.elblogdeanna.es\nXa que as verbas de Tamara foron: “non ten desperdicio” o 1º que fixen tras elas foi buscalo. Certametne, non ten desperdicio.\nTrátase dun blog que a nai de Anna escribe contando vivencias e historias de interés acerca da súa filla e todo aquilo que se relaciona con ela, pois sofre unha anomalía cromosómica no par 21, o que todos coñecemos como Síndrome de Down”.\nEsta é unha enfermidade que se coñece e ao mesmo tempo se descoñece pois non sempre se trata como se debe, nin o síndrome nin á persoa que o sofre, ben por ignorancia, ou o que é peor, por insensato e falta de razonamento, por crerse superior ou con máis rango que aquel que a padece…o cal se traduce outra vez, e dende a miña perspectiva, en ignorancia, pois aquel que actúa así, perdoade a expresión, pero moi listo…non é!\nO caso, que a min, a forma de transmitir desta nai, captoume, e a nena…cautivome! É tan linda e semella tan agarimosa, que non sei como pode haber xente que se meta con estas persoas. Por iso a miña aposta de hoxe é a recomendación de que vos pasedes por el e lle botedes un vistazo, logo será decisión vosa seguir as “aventuras” de Anna.\nTamén deixo unido a esta entrada, a entrevista que Iñaki Gabilondo lle fixo a Pablo Pineda, todo un exemplo de que estas persoas se poden desenvolver en calquera ámbito que se propoñan sempre que se lles preste o apoio e axuda necesaria. Así como dous nenos con todas as súas capacidades desenvoltas difiren entre si na capacidade que cada un ten de aprender, ou de concentrarse, ou de entender as cousas e necesita o seu ritmo de aprendizaxe, pero que si se esforzan chegarán onde queiran, como di Pablo Pineda, “cada uno puede llegar hasta donde quiera llegar”.\nenlace para o vídeo...\nPublicado por maría en 8:26\nFalar / hablar\n...senta ben ter unha charla, sexa dalgo importante ou sobre nada en particular, si é a través de novas tecnoloxías ou coa cálida carta, ainda que o máis cálido é ter unha conversa en directo mentras tomas unha taza de café, ou simplemente pola compañía que tes. Ainda que quizáis, o máis importante de todo sexa que te escoiten e logo ti, sepas escoitar...\n...sienta bien tener una charla, sea de algo importante o sobre nada en particular, si es a través de nuevas tecnologías o con la cálida carta, aunque lo más cálido es tener una conversación en directo mientras tomas un café, o simplemente por la compañía que tienes. Aunque quizás, lo más importante de todo sea que te escuche y luego tú, sepas escuchar...\nPublicado por maría en 2:56\nSen máis un día estoupas.\nCrías que o tiñas todo controlado, resetabas e eras respetado, facias o posible para ter orgullosos aos que te rodean, pero en realidade non eras ti.\nNon había nada controlado e no fondo, tampouco agradabas aos q estaban contigo...\nComezas a sentirte fóra de lugar, apartado do mundo, o que fas non ten sentido nin para ti, estás coma nun soño e cres que o vivido non é real.\nEsperas espertar para poder comezar de novo e reescribir un capítulo que non convence, pero amigo, non es parte dun capítulo, estás na vida e iso é algo que non podes reescribir.\nO feito feito está, e o vivido xa non o podes cambiar!\nAgora ben, antes de desistir, tes dúas opcións, deixar que outros escriban as páxinas da túa vida escollendo por ti, ou ser ti o que coma nun conto de aventuras para nenos nos que chegas á páxina 9 e tes que escoller a decisión que toma o protagonista. Segundo a cal vas á páxina 14 ou a 75, segundo a cal serás o heroe que remata un conto feliz ou que en troques remata o conto con 9páxinas de nada...\nEstá na túa man recoller cada pedazo que caeu tras estoupar e recompoñelo para lograr a felicidade...eso que moitos buscan desesperadamente pensando que a van atopar toda xunta e para sempre, pero en realidade sempre está aí e en pequenas dosis, pois todo en abundancia é malo.\nSi a felicidade é o mellor que pode haber para sobrevivir, ten que vir en frascos pequenos, como toda cousa boa, é a única maneira de ter dosis para unha longa vida...\nPublicado por maría en 13:25\nQuixera esquecerte e non podo.\nDin que a distancia e o tempo fan esquecer. Que a xente ao non verse deixan de existir uns para os outros.\nXa non te vexo día a día, máis semella que seges dentro de min.\nHai tantas cousas que me recordan a ti!!\nPor que segues a entrar nos meus soños?\nQuixera esquecerme de ti, máis é imposible...\nPublicado por maría en 12:57


Trotar cabalos e as súas razas con este característico paso | Noti Horses\nJenny monge | | caballos, Carreras de caballos, Razas de cabalos\nAlgúns equinos posuían unha característica marcha chamada trote que cativou a moitos seareiros ao deporte equino e aos criadores. Isto fixo comezarán a buscarse as razas de equinos que posuían o trote. Estas carreiras acabaron sendo chamadas carreira de Trotter ou cabalos de trote.\nO mundo dos deportes equinos non tardou en abrazar este característico paso para realizar carreiras, onde o condutor está sentado nun coche lixeiro ou no lombo do animal.\nActualmente estas carreiras teñen un gran popularidade nas Illas Baleares e en Francia. ¿Queres saber un pouco máis en que consisten?\nAntes de entrar no mundo das carreiras de trote, imos coñecer un pouco mellor a estes equinos.\nTroteiros en España non son moi coñecidos equinos, a pesar dos grandes seguidores que hai nas Illas Baleares. Esta afección comezou con copias de un cabalo trote de castañas e eguas trote anglo-normandas. Este Foi a base da carreira española de trote, ao que se engadiron posteriormente a xenética dos purosangues ingleses, o Norfolk Roadster e diferentes cabalos españois, holandeses e daneses.\nA pesar de ser unha carreira Creado para carreiras de trote, atopouse útil no traballo de campo.\nImos abrir a boca cun vídeo dunha carreira celebrada en Palma, onde podemos apreciar o paso destes equinos:\nComo curiosidade, hai unha canción infantil española que fala dun cabalo trote.\n1 Como son os troteiros españois?\n2 Como son os troteiros franceses?\n3 Carreiras de arneses\n3.1 Carreira de ritmos\n3.2 Carreiras de trotóns en España\nComo son os troteiros españois?\nOs troteiros españois, cunha altura na cruz de aproximadamente 150 a uns 170 cm, son animais de corpo ancho, con costas e ombros robustos. Destaca o gropa algo oblicua. As súas extremidades son longas e fortes. Eles son patas-patas, característica que noutras razas sería considerada un defecto. Tamén teñen ollos grandes e moi vivos.\nEn canto á súa pel, adoitan ter capas como a castaña e a castaña. Ás veces tamén se poden ver capas grises e negras, con algunhas sutís marcas brancas nos membros ou na cabeza.\nAdemais de equinos moi intelixentes, son equilibrados e teñen un carácter moi nobre.\nComo son os troteiros franceses?\nTeñen unha altura na cruz de aproximadamente 160 cm. Son equinos de Construción forte e robusta, cos cuartos traseiros moi musculosos e o lombo curto. As extremidades son longas, fortes e poderosas.\nTeñen un bo carácter, que é esencial para este deporte.\nA súa pel adoita ter abrigo de cor castaña e castaña.\nCarreiras de arneses\nEste tipo de carreiras de cabalos realízanse adoptando aos equinos unha marcha ou un trote específicos, mentres se tira dun enfadado (un carro de dúas rodas). Hai excepcións como en Francia onde adoitan usar un carro pero a sela.\nCada lugar ten as súas propias regras sobre este tipo de carreira. En Harness (América do Norte), están restrinxidos a cabalos de raza estándar. Estes equinos chámanse así porque orixinalmente podían realizar unha carreira dunha milla no tempo estándar. Son equinos de carácter tranquilo, que teñen as patas algo máis curtas que os purosangas e un corpo máis robusto.\nEstas carreiras implican máis estratexia e velocidade que o resto de carreiras. Pódense levar a cabo en dous aires diferentes: correr ou ritmo. Un trotar move os membros dianteiros en pares diagonais. Por outra banda, un cabalo ao ritmo move os membros lateralmente. En Europa, as carreiras adoitan correrse só ao trote, mentres que noutras partes do mundo tamén se pode levar a cabo o modo ritmo.\nCarreira de ritmos\nNo modo ritmo, os cabalos están menos propensos a romper a zancada xa que adoitan levar saltos ou peches que conectan as pernas. Ademais, o ritmo é un paso natural para moitos equinos.\nO aburrido condutor leva un látego que usa para indicar ao cabalo golpeando e facendo ruído no eixo. Non obstante, nalgúns lugares están prohibidos os latigazos, como é o caso de Noruega.\nO deporte de trotar resultados de gran interese en Francia, onde crían os seus cabalos para ser rápidos. Estes cabalos úsanse para o trote, carreiras de sela e con arneses.\nCarreiras de trotóns en España\nEstas carreiras na península celébranse principalmente nos hipódromos de Mallorca, Menorca e Ibiza, é dicir, nas Illas Baleares.\nMenorca está intimamente relacionada cos equinos. No hipódromo municipal de Mahón celébranse carreiras de trotóns todos os sábados nos meses de verán e os domingos nos meses de inverno.\nFoi no Hipódromo da Ciudadela, tamén de Menorca, onde A primeira carreira de trote celebrouse o 2 de xullo de 1071. Tamén se celebran carreiras nesta pista de febreiro a outubro.\nCamiño completo ao artigo: Noti cabalos » caballos » Cabalos de trote e as súas razas\nA avea de cabalo, un ingrediente tradicional na súa dieta


X CHOIVA ÁZEDA: Máis musulmáns que católicos no mundo, e en aumento o número de ateos\nMáis musulmáns que católicos no mundo, e en aumento o número de ateos\nSegundo un prestixioso instituto demográfico estadounidense, hai 1.322 millóns de islámicos. Os fieis que obedecen a autoridade do Vaticano son 1.115 millóns.\nNo mundo hai 200 millóns máis de musulmáns que de católicos.\nPor primeira vez, o prestixioso World Christian Database (WCB), un instituto especializado en analizar as estatísticas relixiosas, deu a noticia que mostra o cambio de escenario. Os fieis do Islam crecerían rapidamente nos últimos anos e serían 1.322 millóns, mentres que os católicos nos cinco continentes descenderían ao segundo lugar, pois contan con 1.115 millóns de bautizados, ou sexa un pouco máis do 17% da poboación planetaria.\nO Vaticano expresou as súas dúbidas respecto destas cifras. Segundo o Anuario Pontificio 2007, os católicos no mundo a finais de 2005 eran 1.145 millóns, cun aumento do 6,7% respecto ao 2000, o ano do Xubileo Extraordinario e do comezo do Terceiro Milenio Cristián. Para os expertos do instituto norteamericano, os datos están atados a unha tendencia “irreversible” que demostra a maior dinámica demográfica dos países musulmáns, cunha natalidade moi superior aos cristiáns en xeral e aos católicos en particular.\nEstados como Francia, Italia, Portugal, España todas moi católicas tiñan ata fai unhas décadas en Europa un alto índice de fertilidade matrimonial. Hoxe, en cambio, están entre as menos prolíficas, con índices do 1,3 e 1,5% de fillos por matrimonio, cando para repor á parella de proxenitores é necesario un nivel de dous fillos por parella. Aínda que con datos menos dramáticos, tamén en América Latina hai unha tendencia decreciente nos niveis de fertilidade. En Europa, que o Papa coloca no centro dunha nova evanxelización do continente que considera alma da historia cristiá, só Francia logrou aumentar o número de fillos por matrimonio, ata chegar ao nivel necesario para substituír coas futuras xeracións ao pai e á nai. Entre os musulmáns, os sunnitas con 1.152 millóns de crentes exceden nunha relación moi ampla aos shiítas (que viven sobre todo en Irán e Iraq), que chegarían a 170 millóns. En conxunto, os cristiáns seguen na vangarda con 2.153 millóns de fieis. Ademais dos 1.115 millóns de católicos, segundo o World Christian Database, estímase que hai 360 millóns de protestantes, 200 millóns de ortodoxos, 75 millóns de anglicanos e 400 millóns de “novos cristiáns”. Esta última cifra é moi interesante porque se refire ás igrexas evanxélicas pentecostais, ás que a Igrexa católica, que é a primeira prexudicada pola súa expansión, chama “sectas”.\nEstas igrexas nútrense en América Latina de moitos cristiáns que se desvinculan da Igrexa. O Papa puido constatar persoalmente durante a súa recente visita a San Pablo e ao santuario de Aparecida como en Brasil as “sectas” están erosionando o número de fieis do país con máis católicos do mundo. Estímase que Brasil era católico ao 90% fai tres décadas, pero agora as investigacións revelan que a cifra reduciuse ao 64% dos 190 millóns de habitantes, mentres os pentecostais xa exceden os vinte millóns de “novos cristiáns”. En Brasil rexistrouse unha diminución dos niveis de fertilidade con respecto aos rexistros das décadas anteriores, pero segundo algúns estudos non existe unha diferenza marcada no número de fillos por parella que nacen dos 130 millóns de católicos brasileiros e as hostes de seguidores das igrexas protestantes (pentecostais e evanxélicos), cuxo eficaz proselitismo faias crecer a un ritmo alarmante para a Igrexa romana. Nas táboas difundidas polo instituto especializado norteamericano, os xudeus a máis antiga das grandes relixións monoteístas son no mundo só 14,6 millóns, mentres que a fe hindú ten 870 millóns de adeptos.\nA relixión tradicional China, inspirada en Confucio, chega a case 400 millóns de fieis e os budistas suman 378 millóns, mentres que outras relixións asiáticas contan con 260 millóns de seguidores. Os que non se identifican cunha relixión en particular son 772 millóns, de acordo co estudo do WCB. Segundo Mohammed Nour Dachan, presidente da Unión das Comunidades Islámicas en Italia, “non hai que dar demasiada importancia ás cifras”.\nO líder relixioso dixo ao diario A Repubblica de Roma que “os crentes temos que sentirnos irmáns máis aló dos números e as estatísticas”. “Cando os homes presentaranse ante Deus para o Xuízo Final, o Señor xulgaraos polo que fixeron e non polo grupo relixioso ao que pertencen”, agregou Dachan. O presidente das comunidades musulmás italianas afirma que “nas estatísticas faise moita confusión e con frecuencia non son exactas, porque non teñen presente a realidade relixiosa das áreas en exame”. Dachan sinalou á Repubblica que “sería perigoso que quen difunde estas cifras fixéseo só para sementar divisións entre os crentes no Deus único”.\nNova ollada no Blog da Asociación Civil de Ateos de Arxentina\nPublicada por choiva ázeda à(s) 9/14/2007 12:41:00 da manhã\nEtiquetas: ateísmo, dereitos humanos, multiculturalismo, tradición\nAvaaz solicita sinaturas para apoiar as protestas ...\n100 novos traballadores inmigrantes elixiron a com...\nO Concello de Lugo será un pouco máis ecolóxico\nO IGAPE financia investimentos en Ferrolterra para...\nO Consello da Xunta aprobou un lei que obrigará a ...\nTest para medir o grao de prexuizos cara aos xitan...\nA UNESCO declara reserva da biosfera a ría de Riba...\nEstudan en Forzáns a roca con petróglifos máis gra...\nPiden 360 euros de multa para unha veciña das Encr...\nEscolas municipais e culturais das Pontes\nXa podes escoitar os temas da banda musical polaca...\nOs asistentes ao Congreso Español de Socioloxía ce...\nOs lobos atacan ovellas en Monfero e os gandeiros ...\nUnha aldea abandoada de Xermade convertirase nun p...\nPresentación do libro "Retallos da Memoria" sobre ...\nAs Pontes do século pasado\nA Irmandade abre o prazo de inscripción en cursos ...\nADEGA denuncia que a empresa pública TRAGSA incump...\nValdoviño ou a costa do cemento\nFalecemento de Tino Parajón, veciño das Pontes\nContinúa a polémica polo uso ao 50% das 2 línguas ...\nMáis musulmáns que católicos no mundo, e en aument...\nAs Nacións Unidas aprobaron a "Declaración dos Der...\nHoxe escomezou o mes do Ramadán para 1.300 millóns...\nO goberno local pontés solicita á Vicepresidencia ...\nO Goberno acepta «in extremis» o plan para incorpo...\nA empresa xogueteira Mattel retira máis xoguetes d...\nOs xudeus en todo o mundo celebrarán a partir dest...\nA Comisión Europea outorga proteción europea a 'Me...\nA Romería da Fraga na revista FHM\nExposición II República Española. 75º Aniversario ...\nCultura delimita os petróglifos da provincia de Po...\nO Museo de Castrelos albergará somentes arqueoloxí...\nA propietaria do solar de Reganosa socia dun conse...\nNon máis velenos en Castela e León\nOutro metaneiro para Reganosa\nAvaaz achegase o millón de membros.


Pregón do 2009 - Xosé Carlos Rodríguez Rañón\nPregón do 2001 - Paloma Díaz Andina\nWritten by Super User on 19 Xullo 2012 . Posted in Pregóns dende o 2000\nXosé Carlos Rodríguez Rañón\nNado en Ribadeo en 1973.\nLicenciado en Filoloxía Románica (Francesa) con Premio Extraordinario de Licenciatura e Fin de Carreira pola U.S.C. Profesor de Francés en Ensino Secundario. Poñente de numerosos artigos sobre sintaxe comparada entre o francés, o galego e o castelán en diferentes congresos nacionais e internacionais. Colaborador en varios xornais así como na Cadea de radio COPE - Valdeorras/Bierzo.\nForasteiros, mariñáns, eoarios, ribadenses (hoxe todos ribadenses), miñas donas, meus señores: Como manda un dos antigos preceptos clásicos literarios, non podía comezar a dar lectura a este pregón sen a conseguinte captatio benevolentiae dirixida, en primeiro lugar, a vostedes, o público, que neste día e a esta hora decidiron acudir a este acto tendo, ben seguro na súa axenda, outras moitas cousas que facer tan interesantes ou máis que a asistencia a este evento que xa é unha tradición dos estíos ribadenses dende 1981; en segundo lugar, espero tamén “captar a benevolencia” da asociación Amigos da Gaita, encargada de levar a cabo a organización, dende 1962, dunha das festas máis entrañables de Ribadeo como é a Xira e á que, tres anos despois, se lle engadiría tamén a conmemoración do Día da Gaita Galega, ese instrumento de noso que tén nome xermánico de pelexo de cabra (gait) co que se confeccionaba antano o seu fol; asociación que, este ano, decidiu elixirme como pregoeiro sen que eu saiba aínda moi ben o porqué, xa que nin resido, por motivos laborais, habitualmente na vila, nin teño ningún vencello con dita agrupación nin con ningunha outra polo que a miña relevancia social nestes lares é sinxelamente inexistente.\nCon Ribadeo, fixen hai tempo, dende que partín estudar a Compostela, un pacto entre cabaleiros mediante o cal me comprometín a amalo na distancia dende a saudade e prometinlle sempre volver mais nunca permanecer para que ningún dos dous se aburrise do outro e para que sempre se desexara o retorno como un grato reencontro.\nMalia a iso, podo dicir, ao igual que o escritor Thomas Mann sobre a súa Alemaña dende o exilio estadounidense ao que o levou o nazismo, mais atribuído á miña vila, aquilo de “onde eu estou, está Ribadeo”.\nDebo confesar que, nun primeiro momento, tiven moitas dúbidas en aceptar este xentil ofrecemento. Téñolle alerxia á notoriedade pública polo que sempre vou, como o poeta Miguel Hernández, “de mi corazón a mis asuntos”. Temía que me acontecese como ao escritor uruguaio Onetti que só deu unha conferencia na súa vida, aos 65 anos, léndoa a toda velocidade e saíndo ás carreiras da sala ao seu remate. Finalmente, puidéronme máis a responsabilidade e o reto e velaquí me teñen. Non obstante, intentarei ser breve, aínda que son dos que pensa que o proverbio clásico se trabuca e que o breve se bo é dúas veces breve e non dúas veces bo.\nUnha vez resolto o dilema da miña participación neste pregón (que non sei moi ben se é ousadía, atrevemento ou inconsciencia mais da que espero que os seus responsables non se arrepintan, desexando que tivera actuado non por acción senón por omisión e preferindo así a miña descortesía á miña aceptación da súa invitación, correndo o risco de non estar eu á altura que as circunstancias esixen) xurdiume outro dilema non menos grave: como enfocar a súa redacción ou, se se quere, a súa temática. Recoñezo que barallei varias posibilidades que fun desbotando aos poucos ata escoller a que considerei máis acaída, sendo consciente de que toda elección implica tamén un ou varios implícitos rexeitamentos.\nSentíndome, como me sinto nestes intres, un simple chanzo ou elo entre os que me precederon e os que me seguirán nesta mesma tribuna, crin que non sería mala idea basear o meu discurso na xénese desta festividade ou nunha escolma do máis senlleiro dos discursos dos meus predecesores neste pregón e noutros doutras celebracións tan ribadenses como esta. Sería un xeito de homenaxealos e de lembralos hoxe, facendo fincapé naqueles que xa son, baixo unha laxe, como dixera Castelao, “herbas ventureiras”. Mais considerei que o resultado carecería de orixinalidade.\nPor iso, coido que facer de simple cronista sentimental da miña xeración (a que está nos trinta e tantos) no que atinxe a como vivía a Xira finisecular da década dos 90 do XX acaía perfectamente ás miñas intencións. Voltar, polo tanto, a ollada da melancolía non a un pasado remoto (como xa fixeron aquí outros) senón a un pasado próximo que aínda tén reminiscencias no presente, pois estou certo de que a Xira da primeira década do século XXI é aínda case idéntica á que eu vivín na miña adolescencia hai xa uns vinte anos, eses mesmos dos que o tango di que non son nada.\nE fareino neste mesmo escenario (que no século XVIII era un almacén téxtil e a partir de 1936 un cine-teatro) no que teño pasado tantos momentos da miña mocidade aínda que nunca chegara a imaxinar que, algún día, estaría no lugar no que outros estiveron cando eu os observaba entre bambalinas, a través dos pregues das cortinaxes, entre as que as miñas amigas e mais eu practicabamos un “voyeurismo” inocente ou dos buratiños da pantalla de cine, como un xigante e plano coador de luz, sobre a que proxectabamos sombras chinescas ás autoridades, acomodadas nas primeiras ringleiras, e que sempre variaban dun ano para outro agás a figura totémica e egrexia do recentemente finado Calvo-Sotelo que semellaba, sentado, un estatuario petrucio esculpido en mármore de Carrara, mentres nos iluminaba un foco cegador de faro nocturno da illa Pancha ou de lanterna dos antigos acomodadores desta mesma sala, á espera de mudarnos de roupa ou de prepararnos para actuar coa Coral Polifónica ou co grupo de baile tradicional de Fernanda Sela.\nMais a miña relación con este teatro tén tamén implicacións familiares xa que a pastelería Eijo dos meus pais encargábase, ademais de repartir en furgón pasteis por toda a bisbarra, de levar os filmes enrolados nas súas latas cilíndricas, cal tartas de metal, aos cines de Foz e Burela o que lle permitía a toda a familia poder entrar de balde á sesión cinematográfica que desexara. Quizais de aí veña a miña afección temperá á 7ª arte que, en todo caso, non supera á que sinto nin polo ensino nin polas linguas. A elas tamén lles querería facer unha pequena homenaxe neste pregón redactado case integramente en galego mais que non exclúe os outros idiomas que me conformaron intelectual e emocionalmente.\nDe feito, a propia palabra Xira é un galicismo hoxe inexistente no propio francés mais que, paradoxalmente, aínda pervive en galego e en castelán. Segundo o Diccionario Etimológico de la Lengua Castellana de Joan Coromines, a voz “xira” (jira, con iota, en castelán) provén da expresión do antigo francés faire bonne chière (poñer boa cara) evoluída esta última palabra chière en chire e que tén a súa orixe no grego kára (literalmente cabeza, testa ou fronte e de onde vén a palabra galega e castelá cara, co sentido de rostro).\nDeste “poñer boa cara” (sobre todo ante o ofrecemento dun bo xantar) foi tomando o senso de banquete que é o que conserva na actualidade. Polo tanto, nada tén que ver co verbo xirar nin co substantivo xira que en castelán se escriben con “g” e que significan dar voltas ou realizar un periplo.\nPodería ter comezado a parte central desta alocución cun olifante de cabaleiro medieval, cun corno de vikingo, cunha caracola de guerreiro celta, cunha corneta de lexionario ou desenrolando un pergameo e a viva voz como nos anuncios dos antigos bandos municipais. Puiden vir ataviado con todos estes disfraces, mesmo co de “xireiro”, mais este non é o pregón do Entroido e eu teño certo sentido do ridículo nestas circunstancias.\nQuixen basearme nas palabras do escritor italiano Bracanti (“Questa potenza del cielo di agosto mi soggioga la memoria”) para atopar o fío condutor preciso no relato cronolóxico de como os ribadenses da miña xeración festexabamos a nosa Xira, da que eu gardo lembranzas antes mesmo de ter acudido a ela por primeira vez, xa que a memoria tamén tén imaxinación, e grazas ás fotografías sesenteiras da madurez dos meus avós e setenteiras da xuventude dos meus pais tal día como mañá no monte da Santa Cruz.\nTodo principia, tras este pregón, o primeiro domingo de agosto cun estourido de pólvora a xeito de “chupinazo” sanfermineiro e pamplonica con case un mes de retraso que dá inicio a unha festa mariñá e eo-naviega lúdica e reivindicativa da identidade na troula galega e na folixa asturiana, nunha esmorga campestre e mariñeira moi diferente da urbana e ourensá que novelara Blanco Amor.\nO primeiro acto é a procesión musical dominical e mañanceira ata o adro laico do Cantón na que o Coco e a Coca, os nosos patróns pagáns, (como o Mómaro e a Mómara de Pontedeume para o escritor eumés Ramiro Fonte) forman parella de baile ao Fred Astaire e Ginger Rogers ou de amantes ao xeito de Ulises e Penélope, Tristán e Isolda, Romeo e Xulieta, Don Quixote e Dulcinea, Don Xoán e Dona Inés, Dante e Beatriz ou Petrarca e Laura, acompañados dos cabezudos, cal ninots valenciáns viventes, bailando os pasarrúas ao son das gaitas ou da banda municipal con pasos de espadachíns de esgrima ou correndo despavoridos baixo o estrondo dese bombardeamento festeiro dos foguetes e dese po cósmico de purpurina que son os fogos de artificio. Así os vía eu a través do escaparate da pastelería da rúa de San Roque, como nunha pantalla xigante de plasma, na que estivera a ver unha película igualiña ás que se visionaban, ata non hai moito, neste mesmo cine-teatro.\nA eses cabezudos, seguíamolos os grupos de xireiros ataviados como tribos urbanas: xireiros chics, enxebres, alternativos, urbanitas, carnavaleiros, tuneados, estilizados e “etilizados” case todos en maior ou menor grao que, de grolo en grolo, iamos de bar en bar, como no xogo da oca, de xira por Ribadeo antes de subir á Xira (con maiúsculas) nunha especie de Via Crucis pantagruélico e dionisíaco cara ao noso particular monte Calvario da Santa Cruz no que os romeiros, metaforicamente, nos “botabamos ao monte” primeiro a pé ou facendo auto-stop e anos despois en bicicleta, en moto e finalmente en coche propio. Faltounos subir ou baixar en burro e en carro de bois, previa parada obrigada no Xardín de Sela ao pé da capela da Virxe do Camiño Norte a Compostela e Real a Mondoñedo para levar a cabo, sobre o seu céspede mol, un amago de Xira en miniatura.\nSempre asociei a Xira ás romarías populares que pintaran Lugrís e o ribadense Suárez Couto (cun aquel de xantar sobre a herba” de inspiración francesa e impresionista) nas que grupos familiares e pandillas adolescentes e universitarias da bisbarra, mesturadas coas matritenses-ribadenses dos “ribaleños” (permítaseme este neoxentilicio para me referir aos madrileños con raíces en Ribadeo) interaccionaban libremente en parcelas acoutadas con cordeis, como unha excavación arqueolóxica, dentro dun decorado cinematográfico no que a paisaxe se deixaba retratar para unha reportaxe fotográfica de paradisos terreais grazas ao bo facer da comunidade de montes dos veciños de Ove, esa parroquia que aínda leva no seu topónimo o arrecendo das augas míticas do antigo Euve, o noso Eo.\nUnha vez chegados ao cumio e tralo ritual gastronómico e báquico tradicional moitos dos xireiros aproveitabamos para botar unha soneca baixo a sombra refrescante das extintas acacias cuxas follas de verde cristal de Bohemia, evocadoras da bohemia centroeuropea, ficaban inmóbiles como disecadas ou petrificadas ao sol sen brisa, facéndonos revivir aqueles versos de Prévert (“Le vert feuillage, la fraîcheur du vent, la poussière du soleil et les bruits des bêtes de l’herbe dans la chaleur de l’été”: A verde follaxe, o frescor do vento, o po da luz do sol e os ruidos dos insectos entre a herba baixo a calor do verán), versos que ben puideran ter sido escritos polo poeta deitado no monte da Santa Cruz e fumando a súa cachimba, tan semellante á surrealista que o pintor belga Magritte levara aos seus cadros.\nEspertabamos despois, ao cabo dun bocadiño, esfameados e mendigabamos manxares e beberaxes de mesa en mesa como se fósemos os protagonistas dun casamento saudando os convidados. Xa repostos, algúns descendían ao Ribadeo “no baixiño” da cantiga popular para asistiren no campo de fútbol ao partido, xeralmente astur-galaico, do trofeo estival Emma Cuervo, vicedecano español na súa categoría tralo Teresa Herrera herculino.\nSeguindo a letra de dita cantiga, dende a Santa Cruz que está no alto, os que ficabamos para ver actuar os grupos de música tradicional (nos que eu participei amiúdo e, unha vez, mesmo vestido de mexicano para bailar “rancheritas” a instancias da recordada Sor Pilar de León, esa gaditana coñecida de Falla e Alberti) oiamos os berros de gol, por riba dos roncóns das gaitas, daqueles seareiros entregados como se terían que escoitar os berros dos romanos no Coliseo dende as sete colinas fundacionais da città eterna.\nAo remate do espectáculo de música e danza e, ás veces, mesmo antes del, asistiamos, con todo o respecto do que eramos capaces no noso estado de festa rachada permanente, á ofrenda floral case tibetana ao monumento ao gaiteiro (único na Galiza) do escultor ourensán Faílde, que sempre me semellou un Buda granítico imperturbable ás nosas preces e tamén acudiamos á procesión trala misa arredor da capela montañesa como fan os musulmáns, circunvalando a pedra negra con forma de dado xigante da Kahba, na mesquita da Meca.\nXa ao serán, na noitiña, quenciamos ao lume das queimadas que, nos seus aquelarres de esconxuros, semellaban a marmita da apócema máxica na que caera Obélix. Envalentonados cos seus efluvios, sometiámonos a unha crucifixión sen cravos rubindo á maior das cruces de pedra do monte que, iluminada con bombillas, facíanos parecer a Xesús Cristo Superstar nunha superprodución de Hollywood.\nE xa por fin chegaba a verbena (mentres bebiamos viño amargo ou verde de saudadoso arume a fado lusitano, coas vistas da auga salgada da ría ao fondo, en perspectiva de paxaro) amenizada por un grupo cun nome artístico menos salobre, Auga Dóce, eses entusiastas melómanos sen os que non se podería comprender a Xira da miña mocidade. E ao tempo que uns bailabamos todos os ritmos habidos e por haber, outros, con nocturnidade e aleivosía, gozaban dos praceres escuros ás escuras retozando entre as matogueiras como poldros ou comprobando que si era certo aquilo que dicía a canción de “¡qué difícil es hacer el amor en un Simca 1000!” (aínda que a miña xeración xa o comprobara en modelos automobilísticos máis modernos).\nÁ medianoite, comezaba a baixada cantareira á vila a pé, case desfilando ao compás de melodías de Boys Scouts, para continuar a troula entre pub e pub co corpo tisnado de po como romeiros ao Rocío ou mineiros á saída das antigas explotacións de Vilaodriz e coa roupa enchoupada ao igual que nunha festa ibicenca de camisolas molladas, levando á práctica aquel consello de Oscar Wilde que proclamaba que “o noso único deber é divertirse terriblemente”. E é esa diversión na confraternidade a que sempre inspirou a Xira, dende un ribadensismo aglutinador que non é outra cousa que o sincretismo entre a mellor galeguidade e a mellor asturianía. A este espírito festeiro é ao que debemos seguir sendo fieis porque a tradición, como dicía outra volta Castelao, “non é a historia senón a eternidade”.\nNon querería rematar estas palabras sen unha referencia a outras que pronunciou o escritor catalán Juan Marsé no acto de entrega do premio Cervantes que se lle concedeu este 23 de abril pasado no paraninfo da universidade de Alcalá de Henares, palabras que fago miñas e que, parafraseándoas, viñan a dicir que a finalidade última da existencia humana é perseguir durante toda a vida, dalgún xeito, algunha forma indefinible, inaprehensible e subtil, mais turbadora, de beleza.\nE Ribadeo tén un aquel desa inefable fermosura. Dende esta tribuna, declárase polo tanto inaugurado oficialmente o comezo da Xira ao monte da Santa Cruz e do Día da Gaita Galega. A se divertir con sentidiño! Xa o cantara o Zeca Afonso en Grândola vila morena: “o povo é quem mais ordena” e hoxe o pobo ordena festa.\nMoi agradecido e Boa Xira!\nRibadeo, sábado 1 de agosto de 2009


Sistemas de colocación de baldosas - Divenland\nMateriais de construción e masilla de xeso\nSistemas de colocación de baldosas\nMorteiro do sistema de illamento\nFolla extrema de cemento\nIndustria de revestimentos por auga\nAs tellas cerámicas son amplamente empregadas como material decorativo funcional, teñen diferentes formas e tamaños, peso e densidade unitaria. As diferenzas e como pegar este material duradeiro sempre foi unha preocupación. A chegada de adhesivos para baldosas asegurou en certa medida a fiabilidade do proxecto de unión e os éteres de celulosa adecuados poden garantir que os diferentes tipos de baldosas sexan de construción lisa en diferentes substratos.\nOs requisitos do aglutinante de baldosas pódense cumprir engadindo produtos de éter de celulosa. O morteiro pódese combinar e pizarrar facilmente; unha boa retención de auga reduce a cantidade de auga no morteiro que é absorbida polo substrato e as baldosas e reduce a cantidade de auga no morteiro que é absorbida polo substrato e as baldosas. mantida no lindante o máximo posible, permitindo así que o revestimento do morteiro quede unido durante un longo período de tempo, con tempos de apertura significativamente máis longos. A viscosidade correcta dálle consistencia ao morteiro e mellora a consistencia do morteiro na tella e no substrato. Capacidade de humectación para mellorar a adhesión do morteiro, especialmente para as formulacións de alta relación de cinzas; éteres de celulosa modificados especiais poden garantir que a construción de azulexos Non se deslice, especialmente para baldosas e mármores pesados. Escoller os éteres de celulosa adecuados permite que o aglutinante de baldosas logre unha maior resistencia ao enlace, proporcionando unha adaptabilidade a alta temperatura a temperaturas ambientais máis altas. Neste caso, ofrécelle tamén a carpeta de baldosas un tempo aberto e axustable.\nComo papel importante no proxecto de pegado de baldosas, o selante de xuntas non só mellora o efecto global do proxecto de unión de baldosas ou o efecto de contraste. Papel importante, pero tamén na mellora da impermeabilidade da parede. A cor rica e uniforme é o requisito básico para unha serie de produtos de axentes de articulación, que tamén deberían ter unha contracción baixa, baixa porosidade, un funcionamento sinxelo e alta resistencia precoz. propiedades. Os éteres de celulosa son os mesturas máis adecuadas para estas propiedades.\nPode mellorar a cohesión do morteiro e a adhesión ao material base sen que se desfaga, e ten unha boa capacidade de retención de auga e baixa incursión, o que pode hidratar o morteiro completamente e evitar rachaduras.\nNovos bloques auto-illantes compostos\nCALCÚLASE A FORZA DE SINAL DO SISTEMA\nOs novos bloques autoinsulantes compostos están compostos por bloques principais do corpo, capa de illamento térmico exterior, material de núcleo de illamento térmico, capa protectora e pin de columna de conexión de illamento térmico. Entre as paredes internas e externas do bloque principal do corpo, entre o bloque corporal principal e a capa de protección exterior, está a través de "costelas de conexión en punto T en forma de L" e "a través de capa de illamento". O "pin puntal" combínase no seu conxunto e fíos de aceiro están instalados no pin. Baixo a premisa de garantir a seguridade, pode minimizar o efecto de ponte fría e ten un excelente rendemento de illamento térmico.\n1 、 Excelente rendemento de illamento térmico e relación de custo.\n2, reducen moito a xeración de fisuras e fisuras na parede, melloran significativamente a calidade do proxecto\n3 、 Adopta mampostería incrustada, aumenta significativamente a resistencia da cachotería\nNoticias de Laste\nÉ hidroxipropil metilcel ...\nPropiedades e usos de redi ...\nAplicación de Redispersibl ...\n7F, o edificio 3B, zona de Aodong, distrito de Quanshan, Xuzhou, China\nChámanos agora: 0086-18118579776


O Parlamento de Galiza pedirá por terceira vez a transferencia da AP9 a Galiza - POLÍTICA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nO Parlamento de Galiza pedirá por terceira vez a transferencia da AP9 a Galiza\nRedacción 08 maio 2018 13:31 h.\nApoio unánime a unha iniciativa do BNG.\nNon ha dous sen tres. Iso debeu cavilar o Parlamento galego que pedirá por terceira vez o traspaso da AP9 a Galiza. A proposición non de lei presentada polo BNG con esta demanda tivo o apoio de todas as outras forzas (PP, En Marea e PSdeG). Após a sentenza do Tribunal Constitucional que rexeitaba o argumentario do goberno español para vetar o debate de iniciativas coma esta, os nacionalistas volveron pedir a transferencia, conscientes de que desta vez o escenario é máis positivo para a demanda. “Esperamos que a terceira sexa a vencida”, salientou a portavoz nacionalista Ana Pontón quen salientou a importancia por seguir mantendo unha posición de país sobre un asunto clave para Galiza. “É importante que esta iniciativa vaia co aval de todo o Parlamento e que cando se debata en Madrid vaiamos en nome de Galiza a reclamar algo que outros xa conseguiron, porque non podemos esquecer que vascos e cataláns xestionan desde hai décadas autoestradas similares. Se o Estado transferiu autoestradas a Euskadi e Cataluña, por que Galiza ten que ser menos?”, interpelou Pontón.\nTanto PP como PSdeG xa anunciaron que ían introducir emendas no texto presentado polo BNG para que se reflica o ‘consenso’ e con el chegar a Madrid. A vontade de acadar un consenso neste tema é común ás catro forzas con representación na Cámara galega.\nOs atascos e retencións desta fin de semana na ponte de Rande serviron como argumento a forzas como BNG ou En Marea para reiterar a defenda da necesidade do traspaso dunha infraestrutura viaria fulcral para Galiza tanto a nivel social, como económico como de vertebración do territorio.\nAs anteriores dúas peticións do Parlamento galego foron vetadas, así como tamén o foi a presentada polo grupo En Marea no Congreso español.


Preto de 4 millóns de euros para a mellora dos camiños municipais de acceso a parcelas agrarias – O Barbanza\nPreto de 4 millóns de euros para a mellora dos camiños municipais de acceso a parcelas agrarias\nOs concellos da provincia da Coruña recibirán unha axuda total de 3,7 millóns de euros para mellorar e acondicionar os camiños municipais de acceso a parcelas agrarias. Será dentro do Plan Marco 2020-2021 que\nxestiona a Axencia Galega de Desenvolvemento Rural (Agader), adscrita á Consellería do Medio Rural, e que conta cun orzamento para o conxunto de Galicia de 12 millóns de euros, distribuídos nas devanditas anualidades a razón de case 6 millóns de euros cada unha.\nA finalidade última deste plan é mellorar as condicións de vida dos residentes nas áreas rurais da comunidade autónoma mediante o acondicionamento das principais vías de comunicación e outras infraestruturas, sobre todo daquelas que dan acceso a parcelas\nEstes camiños permiten acceder ás 30.000 entidades de poboación nas cales se asentan as vivendas da poboación rural galega e supoñen as canles de entrada e saída das producións rurais (desde o leite ata a artesanía) que precisan os negocios desta contorna. Por iso, a Xunta quere propiciar con estas actuacións unha mellor accesibilidade e vertebración do territorio, dinamizando o tecido produtivo ao contribuír á mellora da capacidade organizativa destas áreas rurais.\nAsí, estas axudas servirán para facilitar a ampliación, mellora ou mantemento dos camiños municipais que dean acceso a parcelas agrarias, incluíndo actuacións que supoñan tanto un incremento da largura da vía coma o reforzo do firme e terrapléns ou a limpeza das marxes.\nPorén, quedan excluídas as actuacións en rúas interiores, dentro dos núcleos de poboación.\nCriterios de distribución Co fin de chegar a cada un dos concellos da nosa comunidade, establecéronse unha serie de criterios de distribución das asignacións económicas que foron previamente consensuados coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). Estes criterios\ndetermináronse con base en indicadores obxectivos, a partir dun importe fixo por concello, habitante e entidade de poboación, dentro duns límites de máximos e mínimos, co fin de garantir unha repartición equitativa entre a totalidade de concellos. A estas variables incorporáronse factores correctores vinculados á superficie do concello, o peso do agro no\nmunicipio e o grao de despoboamento e de envellecemento. Ademais, prevese un incremento do 50% para aqueles concellos fusionados.


Sincro – Escenas do Cambio 2021\nAprazado ata maio\n/20H /Cidade da Cultura. Museo Centro Gaiás /Sala 1\nA noite do 1.12.1990 o meu pai desaparece. Coma se caese por un buraco, o seu corpo dilúese nun vórtice. A última vez que o viron foi saíndo da sala de festas La Luna. Aquí está a miña ferida en bandexa de prata.\nMarta Pazos traballa cos puntos de unión dalgúns eventos da súa intimidade. Aqueles nos que se produce un cambio de rumbo, un encontro extraordinario que cambia a liñalidade da súa historia e lévaa por outro camiño. En moitas ocasións este camiño é en espiral. Nesta peza a artista une nun círculo o seu pasado e o seu presente a través dos dous homes que lle acompañaron nestes períodos. O seu pai (un batería desaparecido fai trinta anos en estrañas circunstancias) e o seu marido (un artista amoroso co que tivo dous fillos e construíu unha bonita vida en común).\nUn encontro entre o mundo do visible e o mundo do invisible. Esta obra invoca pois, ao extraordinario.\nVoadora leva desde o ano 2007 poñendo os medios para que suceda o imposible. Cun equipo formado por artistas de diferentes disciplinas (artes plásticas, música, cinema e escena) capitaneados por Marta Pazos, a compañía sorteou as trampas da periferia converténdoas en virtudes e parece atoparse nun permanente estado de crecemento, sumida sempre nunha procura constante de novos horizontes que lle fixeron deslizarse por todos os lados da creación contemporánea sen perder nunca os seus acenos.\nVoadora traballou dentro e fóra das nosas fronteiras en formatos reducidos, formatos xigantes, montaxes colectivas de índole social, adaptacións contemporáneas de textos clásicos, novas dramaturxias musicais… e un longo etcétera de incursións en xéneros nos que deixou sempre o seu sinal.\nSorprende a solidez da súa carreira fundamentada, sen máis, nunha aposta firme polo coidado de cada elemento, nunha esixencia rigorosa e un amor extremo á arte. Unha visión ética do traballo teatral, allea ao cinismo e cuxos ecos ecoan dentro e tamén fose do escenario. Pero, quizais, o máis salientable neste caso, non sexa o sinal que a compañía deixou nesas pezas, senón a pegada que todas esas montaxes deixou en Voadora, que se presenta, a día de hoxe, como unha potente máquina de xerar experiencias e preguntas sen resposta.\nIdea e dirección de escena: Marta Pazos\nMúsica orixinal e performance en vivo: Hugo Torres sobre rexistros sonoros do ano 1983 de José Ramón Pazos (Pachi)\nCon: Marta Pazos, Hugo Torres e catro figurantes locais\nCoprodución: Festival Escenas do cambio e #meetyou Valladolid\nAgradecementos: Padiola Rizzi. Peza creada na Scuola Conia dirixida por Claudia Castellucci e estreada no Teatro Comandini en 2020\nSincro X18Feb, 20H Cidade da Cultura. Museo Centro Gaiás Sala 1


Biblio Poleiro: Visita virtual á nosa biblioteca!\nVisita virtual á nosa biblioteca!\nComo a visita turística á nosa biblio non vai poder ser nestes tempos pandémicos, deixámosvos este enlace e un código QR co que podedes contemplala con moita calidade. Atoparedes este cartel na porta, no que vos recordamos que o horario de apertura extraescolar é exclusivamente para préstamos e devolucións.\nXa virán mellores tempos para visitala de xeito presencial. Seguiremos informando!\nPublicado por Biblioteca IES Celanova ás 11:41\nEtiquetas: O noso patrimonio, Os nosos plans


Susana López Abella toma posesión como secretaria xeral da Igualdade | Mulleres en Galicia\nA conselleira de Emprego e Igualdade, María Jesús Lorenzana, presidiu o acto que tivo lugar no edificio administrativo de San Caetano\nLópez Abella ocupou este cargo entre outubro de 2011 ata o pasado mes de xuño\nSantiago de Compostela, 13 de outubro de 2020.-\nSusana López Abella tomou posesión hoxe como secretaria xeral da Igualdade da Consellería de Emprego e Igualdade. O acto, que se desenvolveu no edificio administrativo de San Caetano, estivo presidido pola conselleira do departamento autonómico, María Jesús Lorenzana, quen destacou a profesionalidade de Susana López Abella e a súa experiencia ao fronte da Secretaría Xeral da Igualdade. Tamén acudiron á toma de posesión o vicepresidente primeiro e conselleiro de Presidencia, Xustiza e Turismo, Alfonso Rueda, e a conselleira de Política Social, Fabiola García.\nLorenzana afirmou que a prioridade da Xunta de Galicia é continuar loitando con contundencia contra a violencia de xénero e destacou a importancia de seguir facendo políticas encamiñadas a reorientar a tendencia da fenda salarial acadando, deste xeito, a igualdade de xénero no eido laboral. Pola súa banda, López Abella agradeceu a confianza depositada nela para continuar combatendo a violencia de xénero, unha lacra para a sociedade. Sinalou que a Xunta continuará dando apoio directo ás vítimas e seguirá loitando para erradicar a violencia de xénero, unha tarefa que apuntou que só se conseguirá se hai un compromiso de todos os ámbitos.\nLópez Abella ocupou o cargo de secretaria xeral da Igualdade entre outubro de 2011 ata o pasado mes de xuño. Así, conta con ampla experiencia en materia de igualdade ao ter estado á fronte desta secretaría nos últimos nove anos. Nacida en Chantada (Lugo), López Abella realizou estudios de Ciencias Empresariais na Facultade de Empresariais de Vigo e é colexiada en xornalismo polo Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia. Foi secretaría xeral de Familia e Benestar entre abril de 2009 ata outubro de 2011 e foi, ademais, deputada no Parlamento de Galicia, onde traballou nas áreas de muller, política social, igualdade e traballo, entre outras.


Mariano Rajoy será declarado "persona non grata" na súa cidade: Pontevedra - Vigo al minuto\nMariano Rajoy será declarado «persona non grata» na súa cidade: Pontevedra\nO presidente do Goberno en funcións sedrá declarado polo Concello de Pontevedra, a cidade da que procede, no Pleno da Corporación do vindeiro luns. A proposta terá o apoio dos concelleiros do BNG, PSdG e Marea de Pontevedra, segundo declarou este xoves o alcalde da capital.\nEn opinión de Miguel Anxo Fernández Lores, Mariano Rajoy “ten merecida esta declaración” posto que non respondeu ás expectativas que tiñamos os veciños de ter un presidente do Goberno que é de Pontevedra.\nNesta declaración ten un peso importante, segundo os grupos municipais, o feito de que se prorrogase a ocupación dos terreos de Ence na ría da capital por 60 anos máis, prorróga que aprobou o Goberno estatal estando en funcións.\nSi la Seguridad Social cede la propiedad del Xeral, el 'Pirulí' será la sede de la Cidade da Xustiza en 2019


10.3 Moción do Grupo Municipal do PSdeG-PSOE para a defensa, protección e recuperación do río Barbaña e do seu entorno - Moción - Concello de Ourense\n10.3 Moción do Grupo Municipal do …\n10.3 Moción do Grupo Municipal do PSdeG-PSOE para a defensa, protección e recuperación do río Barbaña e do seu entorno\nÉ evidente que a historia do Río Barbaña na cidade de Ourense vén profundamente marcada por un conflito medioambiental imparable nas últimas décadas e que as distintas administracións foron incapaces ata o de agora de atallar. Un dato relevante foi o publicado a finais do ano 2016 no que o portal Econoticias situaba ao Río Barbaña no cumio dos ríos máis contaminados de toda España.\nDende as propias institucións coma o Concello de Ourense, a Confederación Hidrográfica do Miño- Sil, a Xunta de Galicia ou o Goberno de España; e dende colectivos coma a Sociedade Galega de Historia Natural, a Plataforma Ríos Limpos, Amigos da Terra, Amigas das Árbores ou Ecoloxistas en Acción, recoñecen publicamente a dificultade nas actuacións de conservación, mantemento e posta en valor dunha vez por todas do Barbaña, ao non ser un río natural e atoparse canalizado, cos problemas que isto supón tamén para a súa depuración.\nPrecisamente nestes últimos dous meses do ano 2021, con respecto a este tipo de actuacións necesarias tivemos unha de cal e unha de area: a luz verde ao proxecto de saneamento do río Barbaña por parte do Goberno Central e a tala indiscriminada de árbores e plantas por parte do Concello de Ourense no cauce do río.\nO 18 de novembro de 2021, publicábase no BOE o inicio do procedemento de información pública do proxecto de saneamento do río Barbaña coa ampliación da depuradora de San Cibrao e as correspondentes expropiacións, paso previo á licitación das obras.\nUn paso clave para a súa licitación inminente e posterior execución das obras, que suporá o investimento de 14 millóns de fondos europeos que se atopan consignados para o proxecto, e que deben executarse na data límite de abril de 2025.\nUnha semana despois, o 23 de novembro de 2021, o Concello de Ourense anuncia que realizará traballos de limpeza da cunca do río Barbaña, co obxectivo de facer unha limpeza completa da ribeira do río ao seu paso pola cidade de Ourense. Os traballos alcanzarían un importe de 17.955,40 euros e centraríanse supostamente na retirada das árbores caídas que exercen como tapóns naturais e dificultan o fluxo do leito ecolóxico, ademais de tarefas de roza e retirada das ramas rotas.\nPois ben, días despois atopámonos cunha desfeita medioambiental nos traballos ordenados para a súa execución dende o Concello de Ourense, en concreto dende a Concellería de Medio Ambiente, cuxo responsable é o concelleiro do Partido Popular Jorge Pumar. Realízase unha tala indiscriminada de árbores e plantas, non se procede á retirada de lixo e dos restos das podas e talas feitas, e a cunca do Barbaña ofrece unha imaxe máis que lamentable e devastadora.\nEsta tala indiscriminada leva por diante a perda de milleiros de plantas ornamentais e árbores: cipreses, bidueiros, amieiros, juníperos, cotoneaster, enebros, salgueiras, pyracanthas, nandinas, berberis, bolas de neve, spiraeas ou hedras (plantadas recentemente ademais), talando o érbedo máis grande de todo o río a carón da ponte do Barbaña. Cunha destrución masiva a ambas marxes que colateralmente dana tamén á fauna vencellada ao ecosistema fluvial (corvo mariño, garzas, garceta, patos, galiñas de auga e outras aves). E ademais deixando especies de Ailanthus altisima, Cortaderia selloana e outras especies invasoras, que invadirán o río, xa que as súas sementes se propagan mediante as correntes de aire e polas propias augas do río, co cal chegarán a invadir ás beiras do Río Miño se non se toman as medidas oportunas.\nO colectivo Amigas das Árbores, xunto con Amigos da Terra, organizaron unha acción de denuncia pública conxunta na que participaron colectivos da Plataforma SOS Ourense como Emerxencia Cultural, Ecoloxistas en Acción ou a Asociación de Veciños Parque Barbaña, o día 6 de decembro, sobre a mal chamada limpeza do Barbaña, reivindicando o cumprimento do artigo 45 da Constitución Española, co gallo desta data, no que reza que o deber e os dereitos dos poderes públicos e da cidadanía son os de velar por un medio ambiente axeitado; e recordando que esas premisas son incumpridas pola administración local da cidade.\nO Grupo Municipal Socialista no Concello de Ourense demandou tamén explicacións públicas sobre a realización destes traballos dadas as graves e evidentes consecuencias que tivo para o ecosistema fluvial a realización dos mesmos. Comprobamos que a pesar de contar coa autorización da Confederación Hidrográfica, os traballos tampouco se axustaron ao recollido no dito permiso.\nChegados a este punto, cremos que é convinte solicitar ás administracións central e autonómica que exerzan as accións oportunas de inspección para a defensa e a restauración do cauce do Barbaña, e parellamente tamén que o Concello de Ourense dea un impulso definitivo e mostre o seu compromiso para poñer fin a unha débeda histórica da cidade como é a posta en valor e a renaturalización do río Barbaña, aproveitando unha oportunidade como a que se nos brinda agora mesmo cos fondos Next Generation.\nO martes 21 de decembro de 2021 publicábase no BOE a “Resolución 17 de Diciembre de 2021 de la Dirección de la Fundación Biodiversidad, F.S.P., por la que se publica la convocatoria de subvenciones, en concurrencia competitiva, para restauración de ecosistemas fluviales y reducción del riesgo de inundación en los entornos urbanos españoles a través de soluciones basadas en la naturaleza, en el marco del Plan de Recuperación, Transformación y Resiliencia- Financiado por la Unión Europea- NextGenerationEU 2021” destinada a concellos, con axudas mínimas de 500.000 € ata 4.000.000 €, e cun prazo de presentación de solicitudes de 60 días hábiles a partir do día seguinte da súa publicación no BOE.\nO obxecto das axudas é o fomento de actuacións dirixidas á restauración de ecosistemas fluviais e á redución do risco de inundación en contornos urbanos a través de solucións baseadas na natureza. Estas actuacións, poderán ser levadas a cabo naqueles tramos fluviais onde resulten máis efectivas e deben contribuír á mellora do estado ecolóxico do sistema fluvial. Os proxectos abordarán de forma integral estes obxectivos e os seus resultados deberán ser por si mesmos perdurables no tempo, xerando ademais un impacto socioeconómico positivo, e integrando a igualdade de xénero e de oportunidades de forma transversal.\nEsta convocatoria é unha oportunidade máis que cremos que non podemos permitirnos deixar escapar e na que o actual goberno municipal ten que poñerse a traballar para presentar en tempo e forma un proxecto susceptible de financiamento con cargo a estes fondos.\nInstar á Confederación Hidrográfica do Miño-Sil e á Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia a realizar as labores de inspección ambiental oportunas en canto ás actuacións levadas a cabo na cunca do río Barbaña por parte do Concello de Ourense a través dunha empresa adxudicataria; esixíndose as responsabilidades derivadas da actuación de ser o caso, ademais da restauración e recuperación inmediata da zona.\nInstar ao Goberno Municipal a que proceda á redacción e presentación urxente dun Plan de Restauración e Renaturalización das ribeiras do Río Barbaña, co fin de poder optar ao seu financiamento a través da convocatoria específica de subvencións para a restauración de ecosistemas fluviais recentemente aprobada no marco do Plan de Recuperación, Transformación e Resiliencia do Goberno de España financiado pola Unión Europea a través dos chamados Fondos Next Generation.\nO Pleno do Concello, por catorce votos a favor do Grupo Municipal do PSdeG-PSOE, do Grupo Municipal do BNG e de dona María Teresa Rodriguez Garrido, de dona María del Mar Fernández Dibuja, de don Manuel Álvarez Fernández e de don Laureano Bermejo Ansia, concelleiros non adscritos; sete votos en contra do Grupo Municipal do Partido Popular; e cinco abstencións do Grupo Municipal de Democracia Ourensana e do Grupo Municipal de Ciudadanos, adoptou a seguinte ACORDO: Aprobar a moción.\n18/02/2022: Remitido acordo plenario a don Jorge Pumar Tesouro. Recibido aviso de recepción o 18/02/2022.\n8/03/2022: Oficio no que se comunica en que o concello traballa no desenvolvemento de medidas para a elaboración dun plan de restauración e renaturalización das ribeiras do Barbaña e no desenvolvemento de proxectos para a presentación a posibles liñas de axudas ade financiación de orixe europeo ou nacionais.


O servizo de vixilancia comenzóa principios do pasado mes de xuño e prolongouse ata o 15 de setembro. DAVID FREIRE (ARQUIVO)\nOs responsables do servizo de vixilancia atenderon 8.348 incidencias nas praias da vila, a maioría das cales corresponderon a picaduras de faneca (2.175)\nXa sexa pola gran cantidade de quilómetros de praia das que dispón ou polas correntes traizoeiras que poden chegar a darse nalgunhas delas, Sanxenxo adoita ser cada verán un dos municipios nos que os socorristas realizan un maior número de intervencións. O verán que está a piques de finalizar non é unha excepción. O Servizo Municipal de Emerxencias deu onte a coñecer os datos correspondentes ás incidencias que tiveron lugar nos areais locais, que ascenden a 8.348. Curiosamente, trátase dunha cifra sensiblemente inferior á de 2018 (8.620).\nDurante os máis de tres meses nos que a vixilancia estivo operativa, ata 44 bañistas precisaron axuda dos socorristas tras sufrir diferentes contratempos. Trátase dunha cifra a ter en conta, aínda que case a cuarta parte destas actuacións producíronse por mor dalgunha incidencia rexistrada a bordo de embarcacións. Con respecto ás praias, o maior número de rescates tiveron lugar en Montalvo (oito), seguida de Silgar (sete) e A Lanzada (seis). Foxos, A Lapa, Canelas ou Bascuas foron outros dos areais nos que se produciron incidencias similares. Na maioría das ocasións tratouse de bañistas que se metían na auga en inchables e despois tiñan dificultades para volver a terra, especialmente en días nos que soprou vento do Norte.\nFANECAS. Rescates á marxe, as fanecas volveron converterse nun quebradizo de cabeza para os bañistas. Socorristas e sanitarios atenderon un total de 2.175 picaduras. Só en Silgar atendéronse 1.395 incidencias, das que 400, precisamente, corresponderon ás curas para paliar os efectos destas molestas picaduras. Así mesmo, os profesionais atenderon a 1.172 persoas que sufriron algún tipo de traumatismo, feridas e outras molestias físicas.\nAdemais de Silgar, Montalvo e Areas foron os areais que requiriron dunha maior atención por parte dos responsables deste servizo. No extremo contrario atópanse A Lapa, con 123 actuacións, e A Panadeira, con 185. Cabe recordar que esta praia volveu lucir a bandeira azul logo de case unha década de ausencia.\nO Goberno local contratou este verán a 70 persoas para cubrir os postos de vixilancia. Ademais, tamén se prestou servizo desde o mar, a través dunha embarcación.\nOs socorristas de Sanxenxo realizaron 44 rescates na auga durante o...


En plena semana de Entroido veu Kiko Da Silva á nosa escola. Atopounos co mandil e o pano na cabeza pero iso non impediu que nos ensinara unha chea de cousas sobre o mundo da banda deseñada, que nos aprendera a darlle expresión aos rostros, que nos descubrira trucos de animación dos personaxes...\nGustounos coñecelo, tanto como nos gusta o seu traballo.\nVisitade o álbum para ver as fotos do seu obradoiro e tamén, como non, o guapísimos que estaban os asistentes. Premede enriba da foto.\nComentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-02-2009 18:46\nEsperando a Kiko Da Silva\nEste martes, 17 Kiko Da Silva vén de "xira" polo concello de Rianxo da man dos equipos de normalización lingüística do IES Félix Muriel, o CEIP Castelao e o CEP Xosé Mª Brea Segade.\nEn Taragoña contamos con el para dous obradoiros, un de mañá e outro de tarde, para o alumnado de 4º, 5º e 6º. Xa temos ganas de que chegue o martes! Mentres seguiremos coñecendoo por medio da súa obra e ambientando a nosa escola para recibilo.\nLembrade, para ver mellor a publicación premede en: Open publication.\nComentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-02-2009 00:30\nCos seus ollos na Arousa\nDesde a Biblioteca Brea Segade temos un grande interese por ir achegando textos rianxeiros ou sobre Rianxo rescatados de un semiesquecemento en bibliotecas, hemerotecas, manuscritos inéditos... Comezamos con este fermoso texto que Ramón Otero Pedraio dedicou ao seu amigo Castelao, morto no desterro uns anos antes.\nCOS SEUS OLLOS DE AROUSA\nos seus ollos de Arousa vai Daniel amodiño polas rúas esculcando recantos. Coida ás veces descubrir furnas cheas de salaios de algún afastado mar. Se pasan mulleres para o mercado, os ollos de Daniel reflicten nubes, gaivotas, ramos... Vainas pescudando... Un intre as pedras alédanse. Daniel, de xovenciño, xa adoutrinado no devalar das horas no Atlántico, vaise decatando de xermolar primaveral e dos outonizos salaios da cidade... Mais ó tempo de gozar sofre. Por que as xentes non teiman escoitar a fala das horas de Santiago?.\nDaniel ama aos labregos e aos mariñeiros. Nos entoados soportais pasea o señorío un vello paisano, cheiro de eido, de eido e traballo fatigado, co baixo rumor dos zocos, rendemento e medida do esgrevio da terra, e os ollos claros, verdecentes, como pozancas dos salseiros nos penedos, - é por moitos desprezado, ignorado, ou tido por elemento dunha paisaxe serva,... Daniel ségueo cos ollos, figúraselle máis fermosa a rúa, como se fora de néboas e luz de Arousa feita a nobre harmonía, mira no labrego a vontade e a ilusión erguedoira das torres... E debúxao. Sabe, amantiño, guloso de fraternidade, apañar o sorrir, a faciana labourada polo traballo, as mans... As xentes, consideran quizás con ar de crítica os debuxos, rin, téñenos por graciosos, son ?caricaturas? dos paisanos. E Daniel cala e traballa. Cada riscadela do seu lapis leva un acento de dor, de beleza, de esquencemento. Os vellos con alma de neno trasposta no ollar, os cegos coa cova e a tampa xeada dos ollos, o meniño, sepultura da estudantina chaman. Unha foula de alegría enche a badía e os peiraos da cidade. Daniel ri co esqueleto na clase de Anatomía. Ten amor e simpatía polo irónico esqueleto... Cruzando o Hospital couta as bágoas, vai ceibando consolos. A un doente fálalle do seu val e rise con el das charranadas dos cacique, un groso tinque de fixo amparado por algúns daqueles cabaleiros esgumiados, de alto colo, paseantes polos soportais. Se é mociña parola con ela dos seus namoros. Non hai mellor médico do que Daniel. E até estuda un pouco. Ten de compracer a Don Ánxel. Con Don Ánxel fala o estudante da vila de Rianxo... Sempre colleu o barco triste Daniel para a deixar... A gris mañá devaladoira, as gorxas duras das pesqueiras, a figura liviá co gran sombreiro negro e bohemio do artista reflectindo na auga... Moitos mares habíana de reflectir polo mundo. El levaba a luz da Arousa nos ollos... de estudante, aplaudido, grande ?Kapel master? da farra e do humor, espallando ideas ao vento como flores unha belida árbore, despois soado artista, home feito de terra e de espírito galego, Daniel chegaba polas rúas compostelás co mesmo degoiro, deixándose levar pola tristura e transcendencia da cidade.\nDesde os primeiros días para el se descubría Santiago. Faloulle en galego e Compostela respondeulle leda. Falou en galego co Rei David. Falou na roda e concerto dos velliños inspirados do Pórtico. Para el descubriría a zanfona, e con ela os vellos instrumentos románicos, unha música en galego romance. En galego falou ós bechos das basas: non tiveron noxo e el non tiña medo: con el serían capaces de saír ao mundo. Soubo parolar co apóstolo pescador. Nos fondos silencios da catedral mandara de aquí para alá a liviá forma non rematada da onda, e o latexar das froumas co debuxar de Daniel... Á súa figura, esguía e longal, ía rente aos espesos muros de pedra e quedaban consolados da súa nudez, do seu cotián testemuñar inmortalidade. Chiscáballe o ollo ás gárgolas. O mal... para Daniel o mal resolvíase nunha caricatura. Pois nela latexa unha posibilidade de amor. Sempre fica a esperanza do home...\nMoitas veces temos percorrido, calando as máis, outras ?falando das nosas cousas? o Santiago devolveito pola noite á sinceridade e beleza do soño, e á chea verdade devaladoira. O ? Parvís de Notre Dame?, América, Rusia, os museos do mundo coñeceron e respectaron ao artista. Es sería ditoso con esta definición da súa carreira: saír de Rianxo, chegar a Santiago, e no medio o mundo... Acordaba cediño para descubrir o primeiro lucir do sol, feito ?Año de Deus? no cumio das igrexas románicas de Santiago. Santiago quedoulle agradecido, non o pode esquecer. Pois fixo novamente falar en galego ás pedras ata entón mortiñas de xeadas glosas... Cos seus ollos de Arousa o derradeiro sen luz Daniel gardou a luz de Compostela.\nEste relato pertence a un libro inédito chamado Do San Lucas ao San Xoán. Sazóns de Compostela, datado o 31 de Agosto de 1957. Recuperado polo Dr. Domingo García- Sabell, foi publicado na revista Dorna, expresión poética galega. (1982)\nPara obter pdf preme aquí.\nComentarios (0) - Categoría: Biblioteca Virtual BBS - Publicado o 15-02-2009 17:10\nPetra chegou á nosa biblioteca e gustou tanto que Gadea, Sintayehu, María Domínguez, Uxía e María Fernández decidiron preparar, pola súa conta e nos recreos, unha pequena dramatización para os contacontos dos martes. Foi un éxito, aquí temos a mostra.\nPetra de Helga Bansch en OQO editora.\nComentarios (4) - Categoría: As nosas creacións - Publicado o 09-02-2009 12:14\nDesde a Biblioteca Brea Segade sumámonos á proposta recollida en Open Vieiros para este domingo: Escoitade música, lede poesía.\nComentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-02-2009 01:30\nEstrea o día 30 de xaneiro, Día escolar da paz e a non violencia. Nos mellores cinemas.\nAquí tedes o trailer co que se anunciou Azur e Asmar, a película que vimos na tarde do Día da Paz.\nFermosísima película polo que nos conta e por como o conta. Gustouvos?\nComentarios (7) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2009 23:41\nComezamos o día "conspirando" coas bibliotecas escolares galegas e continuamos preparando nas clases mensaxes, desexos, palabras de paz sobre pombas brancas. Unha cadea de mans levounos ao Auditorio onde lemos as nosas mensaxes e as deitamos sobre un mapa do mundo. Rematamos a mañá escoitando xunt@s os nosos poemas pola paz.\nO mundo pareceunos mellor, e a paz, posíbel.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-02-2009 21:37\n"A chuvia interminable\nMarta espertou co ruído que facían as pingas de auga ao bater con furia contra os cristais. Abriu os ollos con desgana...\nQue chovese seguido durante ben días non era ningunha novidade...\nPero o raro era que o fixese tanto tempo seguido, pois xa levaban así varias semanas."\nO novo libro dos clubs de lectura acáenos de marabilla. Chuvia, chuvia e máis chuvia. Agora o que precisamos de verdade é unha aventura tan fantástica e divertida como a que viven Marta e os seus compañeiros e compañeiras no libro de Agustín Fernández Paz A escola dos piratas.\nComentarios (0) - Categoría: CLUBS DE LECTURA - Publicado o 04-02-2009 16:28