BIBLIOTECA XOÁN FARIAS A biblioteca do CEIP de PAZOS: Celebramos o Entroido: superheroes e superheroínas contra o coronavirus 👾💥\nCelebramos o Entroido: superheroes e superheroínas contra o coronavirus 👾💥\nE hoxe venres tocou celebrar o Entroido. E aínda que non foi coma outros anos, nos que saíamos en pasarrúas polo arredor do colexio e tomábamos unha rica merendiña típica destas datas acompañados das nosas familias, este ano tamén pasámolo moi ben.\nXa tíñamos ganas de "xuntarnos" e compartir alegrías. En todo momento respectáronse os grupos-burbulla, pero puidemos facer algo todos e todas xuntos á vez. E non podía ser mellor cousa que celebrar o Entroido como se merece.\nAo longo da semana fomos creando os nosos disfraces de superheroínas e superheroes contra este malvado vilán personificado no Meco, e que non podía ser outro que o coronavirus. Que se un día o cinto; que se ao seguinte algo na cabeza; outro día o logo cos superpoderes; e, por suposto, non podía faltar o complemento estrela: A CAPA!\nE así chegamos ao venres dispostos a entroidar. Na primeira parte da mañá, cada grupo tivo sesións de xogos axeitadas á súa idade en diferentes localizacións: biblioteca, salón de actos, aulas... Foi moi divertido ver tanto superheroe e superheroína en acción pola escola.\nE para mostra, un botón. Aquí tedes aos máis peques na Biblioteca: contos, lego, ordenadores, pezas de construcción e robots para estes pequenos con superpoderes!\nTra-la parva habitual, na que gozamos de froita e leite dentro do programa de merendas saudables na escola - este ano non houbo nin freixós, nin orellas, nin torradas 😢😢😢 - saímos a brincar ao patio, delimitado por zonas. Tivemos sesión "discoteca" e bailamos ata caer de cu ao ritmo da música coas nosas profes. Pasámolo xenial!\nE despois, como o tempo nos deu unha tregua, aproveitamos para queimar ao Me-coronavirus, que rendeuse ante tantos superpoderes facendo unha reverencia, non sen antes dar lectura ao seu testamento.\nE as fotos??? Pois como sempre, premendo na imaxe a continuación.\nEtiquetas: Coronavirus, Entroido, Queima do Meco, Superheroes e superheroínas, Testamentos


Antonio Sayáns: "Podes pecharte un ano enteiro e non sacalas; é unha carreira de fondo" - Faro de Vigo\nAntonio Sayáns: "Podes pecharte un ano enteiro e non sacalas; é unha carreira de fondo"\n"Sería bo que todos fixesen prácticas reais na aula antes e obter a praza"\ns. o. | vigo 12.08.2018 | 03:31\nSayáns Gómez nunha foto recente. // FdV\nCre que a realidade da aula é complexa e o mellor para saber se un quere ser profesor é facer prácticas previamente. Antonio Sayáns sacou a mellor nota nas oposicións deste ano. Confesa que lle gusta Marvel e tamén o manga. "Axuda a conectar co alumnado, vente máis próximo e moitos engánchanse á lectura a través do manga", conta.\n-Era a sétima vez que se presentaba, conta a experiencia?\n-Xa son un veterano das oposicións. Conta para coñecer o tipo de exame, os tempos, medir os teus coñecementos... pero por moi ben que as teñas preparadas ao mellor non as quitas.\n-Asegura que neste último ano non se pechou para estudar, que foi unha carreira de fondo...\n-Podes pecharte un ano enteiro pero iso tampouco che asegura o éxito nas probas. No meu caso foron varios anos de preparación, especialmente o ano pasado e o anterior.\n-Que diría que fixo ben para acadar unha nota así?\n-Na parte práctica todo o mundo identificou autor e poema nunha das opcións. Era de Estirpe, de Méndez Ferrín. Pensei que se eu o souben tan claro o mesmo lle pasaría á maioría. Entón decidín facer a segunda opción, que conlevaba máis risco. Era de Curros Enríquez, un poema cunhas referencias históricas e filosóficas que implicaban unha maior complexidade e que considerei que non sería a opción maioritaria.\n-Na parte oral si, notei unha presión negativa polas probas do ano pasado. Non sabería dicir, pero o resultado depende de moitas cousas: dos coñecementos que expoñas, de como os redactes... Tamén hai outros factores: a posta en escena á hora da lectura ou que abordes os criterios que che indican na presentación.\n-Engadiría algunha proba ou cambio para mellorar o proceso selectivo das oposicións?\n-Creo que seleccionar a unha persoa para un posto de profesor ou profesora é moi complexo porque hai que ter en conta moitos factores. É unha profesión que ten moita carga a nivel psicolóxico, a xente non é moi consciente diso. Considero que sería bo que todos os candidatos pasasen previamente por unhas prácticas reais, nas que se practique o día a día das aulas, enfrontarse a unha clase con alumnos, ver como te tes que desenvolver co alumnado, ver as túas ferramentas e ser consciente de se queres facer iso o resto da túa vida.\n-Para vostede foi gratificante esa primera vez?\n-Non. Penso na miña primeira substitución e foi horrible. Tes moitos alumnos e alumnas que te están mirando todos os días e agardando que os formes. Hai unha grande diversidade entre o alumnado, é unha realidade complexa. Por iso é bo probar e poñer en práctica isto antes, con todo o que conleva. O tratamento co alumnado require unhas dinámicas que motiven a integración e a inclusión.\n-Como definiría a vocación para ser docente?\n-Ten que ser vocacional pero a vocación ás veces non está clara. Eu sempre quixen ser profesor. Ao terminar a carreira dediqueime á normalización. Recunquei na docencia e como dixen, a primera substitución foi dura. Trátase de aprender a realidade da aula. Hai persoas que teñen a vocación moi clara e outras que ao principio non pero á hora da verdade implícanse moito. De feito, a realidade dun curso a outro varía moito: un ano pódeche saír moi ben todo e ao curso seguinte mal. E iso non significa que non teñas vocación.


Ana Cidre: "Temos que romper co estereotipo do programador friki"\nOs días 9 e 10 de marzo celebrarase en Vigo a segunda edición do Women Techmakers Galicia, un evento que busca dar unha maior visibilidade ás mulleres no eido da tecnoloxía. Conversamos con Ana Cidre, unha das súas impulsoras, para coñecer máis sobre este encontro e os avances na igualdade neste sector.\nComo xorde a idea de crear o evento Women Techmakers Galicia?\nGoogle Developer Groups (GDG) e Women Techmakers son comunidades de tecnoloxía apoiadas por Google. A todos os GDGs do mundo Google proponlles facer eventos máis inclusivos e diversos. Un deles é o que celebramos o próximo 10 de marzo en Vigo. Nós sempre tentamos facer que os nosos eventos sexan inclusivos e diversos. E entendemos perfectamente que hai un problema de diversidade no mundo tecnolóxico. Por iso, vemos a importancia de dar visibilidade á muller tecnolóxica a través do Women Techmakers.\nE por que en Galicia?\nEn primeiro lugar, porque os organizadores do GDG Vigo vivimos en Galicia. En concreto, os organizadores do Women Techmakers, Orestes Carracedo e eu somos de Pontevedra e Sanxenxo, respectivamente. Cremos na comunidade local e en achegar a tecnoloxía á contorna na que vivimos. De feito, consideramos que hai moito talento local e procuramos que Galicia se abra máis á tecnoloxía. Queremos chegar aos oídos das mulleres que posiblemente estean interesadas na tecnoloxía pero que non se atreven a dar o paso debido aos prexuízos. Este evento é para dar visibilidade ás mulleres tecnolóxicas e mostrar que existimos. Porén, aínda queda moito traballo por facer. Hai mulleres que xa desenvolven a súa actividade profesional neste sector, pero o seu número segue sendo escaso.\nA traxectoria de Ana Cidre demostra que, se se quere, pódese. Que lle diría a aquelas mulleres que pensan que a tecnoloxía non é un campo para elas?\nEscoitei moitas veces que a programación é cousa de homes. De feito, hai uns días falaba cunha moza de 16 anos que estuda ciencias en primeiro de Bacharelato e xa desbotou a idea de dedicarse á tecnoloxía porque considera que é un ámbito para homes ‘frikis’. Nese momento deime conta de que temos moito traballo por diante.\nEu non me considero unha ‘friki’ e trato de explicar que hai persoas de todos os tipos, cores e xéneros neste mundo. Non hai que ser un home para programar. Só necesitamos un cerebro para facelo. Cando vou a conferencias de programación atopo xente de todos os tipos. É verdade que a gran maioría son homes, pero tampouco son tan ‘frikis’!\nTemos que romper ese estereotipo e, por iso, dou charlas en institutos e colexios para que as xeracións máis novas poidan ver a unha muller facendo o que lle encanta, que é programar.\nQue tipo de temas se abordarán nesta segunda edición do Women Techmakers?\nEstou moi impaciente por que chegue o 10 de marzo, xa que temos unhas relatoras realmente incribles! Entre elas estará Sabela Ramos, unha galega que traballa para Google e Youtube como enxeñeira. María Gomez, profesional en Thoughtworks liderando un equipo de enxeñeiros e que tamén traballa moito no campo da diversidade.\nContaremos con Amanda Cavallaro, unha brasileira que traballa en Londres como desenvolvedora de software frontend e que ademais é unha Women Techmaker Lead. Tamén participarán María R. José, do CESGA, e Daniela Fontes, fundadora dun estudo de creación de videoxogos.\nAs charlas serán unha combinación de historias persoais, motivación e introdución ás tecnoloxías. Por exemplo, temos un relatorio técnico sobre como empezar a programar videoxogos para realidade virtual, como programar un chat bot ou como iniciarse en Continuous Delivery. Para coñecer máis detalles pódese visitar a web do evento.\nQue opinión lle merece o sector do software libre? Cre que achega máis autonomía aos territorios para a innovación?\nEu creo que o software libre é incrible. Non só polo feito de ser “libre”, senón tamén porque a comunidade tecnolóxica axuda a melloralo. Creo que achega máis autonomía para a innovación. Así cada un pode facer o que considere necesario con ese software.\nÁ parte de eventos como este, que outras medidas ou accións se poden desenvolver para que as mulleres teñan máis visibilidade no mundo da ciencia e a tecnoloxía?\nHai varias cousas que se poderían facer. Primeiro, que as mulleres teñen que facerse máis visibles. Como se pode conseguir? Non só dando unha charla ou asistindo a un evento tecnolóxico. Existen outras maneiras, como escribir artigos nun blog, facer vídeos, contribuír nos foros en Github, entre outras cousas. Cada unha temos que facernos visibles da forma que mellor nos conveña.\nE por que temos que facer isto? Porque as seguintes xeracións necesitan modelos a seguir. Se non saben que as mulleres tamén nos dedicamos á tecnoloxía, como van interesarse por ela? Opino que, cantas máis mulleres haxa, máis se animarán. En canto á sociedade, temos que eliminar estes estereotipos de que o programador é un home que leva camisetas de ‘friki’ e que non fai máis que hackear código e estar diante do seu portátil todo o día. Ese estereotipo xa é a gran minoría. Entón, por que seguimos difundíndoo? Non só estamos a facer dano ás mulleres, senón tamén aos homes.\nDe feito, o Women Techmakers Galicia é un exemplo desa colaboración entre mulleres e homes por lograr unha maior igualdade.\nEste evento tamén é posible grazas a Orestes Carracedo, xa que el fixo o primeiro Women Techmakers Galicia en 2016 e o seu papel é moi importante. Non só por ser organizador, senón porque é un home que está a loitar para que haxa igualdade. Cremos que o problema da diversidade aféctanos negativamente a todos, polo que tanto homes como mulleres deben responsabilizarse del. En GDG Vigo, Women Techmakers sempre foi organizado en colaboración entre homes e mulleres. Estamos convencidos de que mostrar esta colaboración e traballo en equipo axudará a que todos poidamos vernos en igualdade de condicións.\nA PRÓXIMA SEMANA >>\nConversaremos con Bárbara Román, CEO de NoLegalTech.


Colaboración por case 113.000 euros para a defensa do Medio Ambiente da provincia de Pontevedra\n“Hoxe é un bo día para o Medio Ambiente na provincia de Pontevedra”, aseguraba Carmela Silva na sinatura de tres novos convenios de colaboración por case 113.000 euros con ASEFOGA, FEGAMA e Vento Noso. “Falamos de tres iniciativas potentes, que dan cumprimento aos ODS e a Axenda 2030, apostando pola concienciación sobre a defensa do Medio Ambiente e loita contra o cambio climático e para que o sector primario camiñe cara a transición ecolóxica”, destacou a presidenta.\nAsí, a través destes proxectos, que se desenvolverán ao longo do 2020, organizaranse obradoiros en centros escolares da provincia para concienciar á rapazada sobre o cambio climático e o papel dos bosques, así como cursos de formación dirixidos ás explotacións agrogandeiras da provincia para o emprego de fontes de enerxía alternativa.\nA presidenta enmarcou a importancia tres convenios en tempos post Covid-19, xa que “moito do que vivimos ten que ver coa perda da biodiversidade, da acción da humanidade na contorna e na necesidade de cambiar os hábitos”. Así, Carmela Silva recordou que “xa a ONU formulaba a necesidade de cambiar o modo de relacionarse a humanidade co planeta e, neste camiño, hai un instrumento fundamental que é a educación”. Ao respecto, valorou positivamente a aposta dos convenios con ASEFOGA e FEGAMA por traballar directamente cos centros educativos e mocidade da provincia, xa que ten “moito poder” para, á súa vez, “cambiar ás familias”.\nNo caso concreto de ASEFOGA, tal e como destacou o seu presidente Jacobo Feijoo, trátase de 14 obradoiros con material didáctico (vídeos e unha exposición itinerante) en centros educativos da provincia, para “completar o curriculum cunha visión fresca e directa do sector forestal de Galicia, facendo fincapé na súa importancia e en aspectos como a xestión sostible, a conservación do Medio Ambiente ou o papel dos bosques na loita contra o cambio climático”. Ademais, os obradoiros incidirán na madeira como materia prima e produto renovable, e nas posibilidades de desenvolver ciencia e tecnoloxía arredor dela.\nA Deputación de Pontevedra tamén traballará cos centros educativos da man de FEGAMA, tal e como explicou a súa directora técnica Carmela Cañedo, concretamente con 14 centros escolares nos que, mediante obradoiros con metodoloxías baseadas en xogos divertidos e participativos e trípticos e folletos informativos, se afondará sobre o cambio climático. Ademais dos obradoiros, o proxecto de colaboración contempla tamén o concurso “Como ves ti o cambio climático”, para alumnado de 5º e 6º de primaria, con dúas modalidades: debuxo e relato.\nCon respecto ao convenio con Vento Noso, a presidenta incidiu na súa aposta pola formación e o fomento de enerxías alternativas en explotacións agrogandeiras. “Pontevedra é un territorio moi potente en canto ás explotacións agrogandeiras”, asegurou ao tempo que destacaba o papel da formación sobre enerxías alternativas no sector primario “porque a enerxía é un custe moi relevante e apostar polas alternativas supón un importante aforro”. Neste mesmo eido incidiu a directora técnica de Vento Noso, Patricia Sánchez, quen subliñou que o obxectivo do convenio é “acelerar a transición ecolóxica no sector agrogandeiro o máximo posible mediante a aposta por enerxías renovables e a formación nesta materia, con cursos formativos, en modalidade online e mixta, a través dos que se analizarán as súas características e o aforro que supón para as explotacións”.


100 g espárragos brancos\nRefogar en aceite o porro e a pataca en láminas sen que tomen cor. Engadir os espárragos co auga da lata, o leite e o auga deixando cocer 15 min. Triturar e pasar por chinés. Dar punto de sal cubrir con ceboliño.\nOs espárragos son talos novos e tenros da esparragueira, planta herbácea da familia das Liliáceas. O compoñente maioritario dos espárragos frescos é o auga; son unha das hortalizas con maior contido proteico e fibra e o seu contido en graxas e hidratos de carbono é moi baixo. En relación co seu contido vitamínico, destaca a presenza de folatos, provitamina A (beta-caroteno) e das vitaminas C e E. A excepción dos folatos, o resto cumpren unha importante acción antioxidante. Ademais, presentan cantidades importantes de potasio, ferro, fósforo e yodo.


Xabarín, Pikachu, os monicreques e as mulleres bravas, todos a Culturgal - Faro de Vigo\nComeza Culturgal, o gran escaparate da creatividade e a cultura galega\n02.12.2016 | 17:04\nXabarín, Pikachu, Doraemon, as mulleres bravas da nosa historia, os monicreques, O Principiño...Centros de persoeiros xurdidos da imaxinación e outros tantos científicos, investigadores, mestres, historiadores, escritores, actores etc están presentes desde hoxe no Pazo da Cultura de Pontevedra, onde esta fin de semana se celebra Culturgal.\nÉ o gran escaparate da cultura galega, que se desplega neste 2016 en máis dun cento de espazos nos que están representados 81 empresas dos sectores do libro, o audiovisual, as novas tecnoloxías, o teatro, a danza, a ciencia, a arte contemporánea, a lingua....\nBaixo o lema "Cultura, Comunidade, Futuro", de novo quere ser una cita de referencia para presentar productos e servizos e para o encontro entre os creadores culturais e os públicos, "tanto o familiar como os especializados, que ano a ano ganan protagonismo", lembrou o presidente da Asociación Culturgal, Manuel Bragado.\nO alcalde de Pontevedra e anfitrión do Culturgal, Miguel Fernández Lores, o director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, e o diputado provincial de Cultura, Xosé Leal, acompañaron está mañá aos organizadores e expositores na apertura da feira. Ésta ten os stands vendidos desde as primeiras semanas de setembro e neles poden verse as principais novidades que as empresas presentarán no 2017.\nAta 150 actividades sirven de complemento da oferta das empresas e profesionais. Hoxe no Espazo Foro celebrasen as xornadas profesionais Escena Galega, que analizan os contextos de proximidade para facilitar a mobilidade escénica e crear novos públicos, a presentación da Guía Ninja do Ilustrador, a consultoría da cultura "A seguridade nos espectáculos públicos" e o debut do proxecto musical de Carmen Penim.\nNo Espazo Libro preséntase ás 18.30 horas "A palavra perdida", o primeiro libro para a infancia de Inês Fonseca Santos. Media hora más tarde principiarán as conversas de Inma López Silva, Xosé Monteagudo e Manuel Esteban coa xornalista Montse Dopico. Pola súa banda, as actividades no Espazo Carpa incluirán o espectáculo "Cantos de poeta" a partires das 19.30 horas, un traballo que consiste nunha antoloxía de 14 dos principais poemas da lírica galega musicados por Federico Mosquera e Mario G. Cortizo; e a presentación do disco "Os amigos dos Músicos".\nNa zona infantil haberá actuacións e espectáculos a partires das 19 horas coa agrupación teatral "Fedellas", o contacontos do libro "O cociñeiro Martiño" e as danzas de "Virapé" e no Salón de actos acollerá as actividades vinculadas á videocreación con Lucía Estévez e Iria Silvosa.


Boas novas que recoñecen o gran traballo que desde Camariñas está a realizar a agrupación socialista do noso concello. O concelleiro camariñán Juan Carlos Canosa Marcote foi incluído, como suplente, na lista dos socialistas coruñeses ao Senado, aprobada hoxe no Comité Federal do Partido Socialista Obrero Español. Xunto con Juan Carlos Canos a concelleira de Vimianzo, Paula Mouzo Maceiras, figura igualmente como suplente á lista do Congreso.\nMarisol Soneira critica que a Xunta “só ofrece engano e manipulación, repago polos servizos públicos, suba de impostos e emigración como única saída laboral”\nOS SOCIALISTAS ACUSAN A FEIJÓO DE “MENTIR E ENGANAR” Á COSTA DA MORTE AO PARALIZAR AS OBRAS DA AUTOVÍA. Marisol Soneira salienta que “logo de reiniciar a licitación por 205 millóns de euros mais e 5 anos menos de concesión” hoxe “non hai financiamento nin actividade”.\nMarisol Soneira acusou hoxe a Feijóo de “mentir e enganar” aos veciños e alcaldes da Costa da Morte ao ter paralizadas as obras da autovía da Costa da Morte. Así o dixo no debate dunha pregunta oral sobre a paralización das obras desta infraestrutura, que foi presentada no Pleno do Parlamento de hoxe.\nSoneira dixo que “non hai financiamento nin actividade e non se sabe cándo se retomarán as obras” dunha concesión que, logo de ter sido licitada polo goberno socialista, Feijóo decidiu paralizar e reiniciar “para concedérllela á mesma empresa por 205 millóns de euros mais e cinco anos menos de concesión”.\nA parlamentaria socialista apuntou que, malia ao compromiso de ter finalizada a autovía no verán de 2013, a realidade é que “as máquinas están paradas” dende fai 6 meses poro unha suposta falla de financiamento da empresa. Subliñou que no seu lugar “están medrando os pinos, hai escorrentías e os veciños teñen anegados os cauces e os camiños, imposibilitando o acceso ás propiedades”.\nAdvertiu que o goberno galego “non da garantías de continuar coas obras, xa que recoñece que a empresa segue sen resolver os problemas de financiamento”. Logo do debate, dixo que a Xunta “recoñece que a decisión de rescindir a primeira concesión foi sectaria e temeraria porque a empresa ten agora os mesmos problemas de financiamento que antes”.\nAdemais, anunciou que a empresa “ten a intención de renunciar a executar todo o tramo da autovía, xa que pretende priorizar o tramo Carballo – Baio, deixando o tramo Baio – Berdoias “para cando as circunstancias o permitan”.\n1.666,66 euros é a inversión que vai facer a Xunta do PP, no Concello de Camariñas, tal como aparece na única partida dos Orzamentos para o 2013 a cal denominan “Desenvolvemento sostible zonas costeiras concello de Camariñas”.\nMARISOL SONEIRA ELIXIDA VICEPRESIDENTA 2ª DA MESA DO PARLAMENTO DE GALICIA\nA nosa Compañeira Marisol acaba de ser elixida Vicepresidenta 2ª da Mesa do Parlamento de Galicia. Este é un posto de gran importancia e responsabilidade dentro do funcionamento da institución máis importante de Galicia: O Parlamento. Esta mesa compartida por cinco deputados autonómicos (3 do PP e 2 do PSdeG-PSOE) está encabezada pola Presidenta do Parlamento á cal complementarán os catro deputados con un peso importantísimo nos seus respectivos grupos.\nMITIN DE PACHI VAZQUEZ EN CAMARIÑAS\nO domingo 14 de outubro ás 8 da tarde celebrarase o Mitin Central do PSdeG-PSOE da Costa da Morte na Casa de Pedra en Camariñas coa presencia destacada de Pachi Vázquez, candidato do PSdeG-PSOE á Presidencia da Xunta de Galicia. Xa vimos como o actual Presidente da Xunta Alberto Núñez Feijoo nos toma o pelo ós camariñáns sin concedernos nin siquera unha visita para explicar polo menos canto baixará as pensións dos nosos xubilados si gaña estas eleccións. Debe de ser que está máis preocupado por Andalucía ou por non salir na foto con algún representante do PP de Camariñas. Os socialistas traemos ó noso candidato a Presidente aquí para que explique o seu proxecto persoalmente ós nosos veciños. É este un recoñecemento dende o PSdeG a toda a agrupación socialista de Camariñas polo gran traballo que está a realizar en estes anos de crisis e recortes do PP tanto a nivel estatal como autonómico.\nOs socialistas de Camariñas queren invitar a tódalas persoas do noso concello e da Costa da Morte a asistir a este importantísimo mitin onde Pachi Vázquez xunto os nosos compañeiros socialistas de Camariñas expoñerán as alternativas ós graves recortes sociais xa realizados por Feijoo e Rajoy e á baixada de pensións que impoñerán este ano o goberno do PP sempre e cando os cidadáns llo permitamos.\nPEGADA DE CARTEIS\nO venres 5 de Outubro realizaremos a tradicional pegada de carteis.\nA nosa compañeira Marisol Soneira estará na candidatura do PSdG-PSOE nas próximas eleccións autonómicas no número 5 da lista\nAínda que na prensa estes días xa se daba por feito, nos somos respectuosos cos procesos orgánicos do noso Gran Partido, e informamos unha vez que no día de onte, o Comité Federal de Listas, aprobou definitivamente as listas das próximas eleccións autonómicas.\nA lista na provincia de A Coruña, estará encabezada por Fran Caamaño, Marisol Soneira logo de realizar un excelente e abundante traballo no Parlamento de Galicia pasa do número 7 (posto no que concorreu nas últimas eleccións) ao número 5.\nCoa presenza de Marisol nas listas, recoñecese o poder político da Costa de Morte. Poder gañado ano a ano coas vitorias electorais. En esta comarca, o PSdG-PSOE, ten 4 alcaldes e os seus concelleiros son decisivos en outro dous concellos. Ademais foi na Costa da Morte onde o PP sufriu o revés mais importante nas eleccións municipais.\nPois ben, moito que lle pese a algúns, unha vez máis, e xa van moitas, o Socialismo Camariñán e recoñecido, respectado e valorado en toda Galicia.\nEstas elección son decisivas para Galicia e para España, o PP está gobernando en clave electoral, igual que fixo nas eleccións Andaluzas e Asturianas, deixa as decisión dolorosas para despois das eleccións.\nSi gaña o PP, o que virá será moi duro, xa están falando de baixar as pensións e empeorar a sanidade quitando as mamografías e outras probas.\nSi os galegos paramos a Feijóo, pararemos o goberno incompetente, inútil e insolidario de Rajoy.\nMaisCamarinas Entrevista a Sergio Caamaño Fernández, candidato por Xaviña do PSOE de Camariñas https://t.co/NcLz3UGtk5\nMaisCamarinas A nosa querida Cari, non podía faltar a entrevista da candidata por #Camelle Begoña Tajes Mendez. ❤… https://t.co/WxRHpXi7hu


En política hai sumas que restan – O blogue de Manuel Mera\nAnte todo temos que partir dunha premisa: que os partidos e organizacións sociais que loitan contra o sistema deben confrontar acotío cos grandes medios de comunicación e outros poderes fácticos que posúen unha inmensa capacidade para incidir na formación da conciencia. Daquela, non son as mesmas, en calidade e cantidade, nen as formas, nen os tempos, nen a importancia da loita das ideas, da mobilización e da organización, para conquistar a liberación. As forzas sistémicas, tanto se representan as clases dominantes no seu conxunto, como unha fracción delas, nadan a prol da corrente. Polo contrario, os cambios só son posíbeis confrontando, ou sexa: construíndo poder popular.\nDebullemos o tema. Que unha forza estea presente en todos os conflitos laborais e sociais é necesario, mais iso non constrúe por si mesmo no imaxinario das clases populares a comprensión de que se trata do seu proxecto transformador. Primeiro, porque se sumamos todos as accións reivindicativas, non sendo as folgas xerais (e son as que son) reúnen a unha minoría dos/as afectados. Segundo, porque moitos dos que participan nestas accións (as de ámbito social) non teñen porque coincidir noutros aspectos que forman parte do ideario político do partido que teñamos en mente. Terceiro, porque outros partidos que, por exemplo, só queiran realizar retoques ao capitalismo, ou facer certas concesións ou recoñecementos na cuestión nacional galega ou de tipo social, tamén poden participar nestas accións. En poucas palabras, estar presentes nas loitas laborais e sociais é básico, mais non abonda.\nPolo tanto, a mensaxe é fundamental para fixar na sociedade a liña política dunha organización, xa que así se socializa para o conxunto, especialmente no discurso dos referentes nacionais e das análises dos medios de comunicación propios. Se a mensaxe xira sobre todo arredor do circunstancial e conxuntural, ou das reivindicacións xustas que afectan a fraccións reducidas da sociedade, nunca será ollada como propia dunha forza acaída para mudar a realidade, por máis axitación que realice e práctica correcta que desenvolva. Ante todo, porque aqueles/as que integran estas fraccións poden ter, como xa dixen, contradicións en temas que si atinxen directamente ao que afecta directamente ás maiorías sociais. Ou sexa, non se trata só de reivindicar dereitos colectivos e individuais xustos, senón ademais darlle a cada un o papel que lle corresponde para construír o cambio, en función do seu peso. Só así se poderá conectar coas clases populares e conquistar a liberación nacional e social. E as maiorías, por exemplo, a clase traballadora, pode ter pouca presenza nos medios e non estar constituída por intelectuais, mais iso non significa que non saiba distinguir entre o que é conxuntural e aquilo que para os referentes políticos é parte esencial, ou cando menos semella selo pola teimosía nestes aspectos do discurso.\nDaquela, que as contradicións, como a de clase e nacional, son fundamentais. A explotación e opresión da clase traballadora é central neste país e neste tempo histórico. Non só porque o 83% das persoas activas son asalariados/as (aos que debemos sumar os falsos autónomos/as), senón porque o grao de explotación aumentou a taxa de desemprego (polo medre da xornada laboral e intensidade do traballo), precarizou as condicións laborais, e empobreceu a unha boa parte daqueles que teñen emprego. Ademais, os baixos salarios e a precariedade non garanten as pensións futuras e mesmo xa non permiten manter as actuais. Falamos da maior parte das familias galegas, e dun problema que viven con anguria centos de miles de familias. Non chega con desenvolver a economía. Se non hai un reparto xusto do traballo e da riqueza producida, un maior produto concentrarase nas clases dominantes. E estas, neste país, son en boa medida foráneas e controlan as grandes empresas.\nAs contradicións, os atrancos e eivas das clases populares non se solucionan coa soberanía nacional se esta non ten un contido de clase, se non vai xunguida a cambios radicais no modelo económico e social. A soberanía nacional, aínda que fundamental para ás clases populares deste país, e esencial para avanzar no ámbito social, non será posíbel sen contar co apoio consciente e polo tanto participativo da maioría social. Existe unha interdependencia entre o nacional e a cuestión de clase, máxime nun mundo no que as clases dominantes (tamén a galega, totalmente integrada hai moito tempo na española) apostan pola economía de escala, pola lei da selva, pola globalización neoliberal (que centraliza e concentra). E esta interdependencia ten que se socializar con didáctica e argumentos na mensaxe política. Non abonda con ir ás concentracións e mobilizacións laborais e con facer preguntas e propostas nos parlamentos. A práctica revolucionaria é moito máis ca iso.\nCómpre deixar claro na praxe que Galiza é a súa xente, e que as condicións materiais de vida son tan importantes como a lingua, cultura e historia. Tamén entre estes factores existe un nexo indisolúbel, e nin unhas son patrimonio exclusivo dos sindicalistas, nin as outras das persoas do eido da cultura e da universidade. Non existen ámbitos estancos. Quen procure chegar á maioría, debe comezar por aquilo que a esta máis lle afecta, preocupa, e necesita solucionar de inmediato. Quen queira liberar a clase traballadora (e outras camadas populares), débelle ofrecer organización, obxectivos, folla de ruta, métodos de traballo axeitados, capacidade de lectura da realidade e o protagonismo que lle corresponde. Un comentario. O povo non necesita que lle preguntemos que hai que facer, espera que lle fagamos propostas, que lle deamos participación democrática. E polo tanto, termina opinando deste tipo de escenificacións, que os que as realizan non saben que facer, que non son quen de organizar e dirixir o cambio, ou que os tratan como nenos na escola.\nPor último, cando se fan ben as cousas, un máis un poden ser tres. Preguntémonos porque tivo éxito ERGA ou o sindicalismo nacionalista. Preguntémonos cando se deron os maiores progresos do nacionalismo político. No bipartito ou na década dos noventa? Cal era daquela o peso da cuestión de clase e cal foi o avance da conciencia nacional?\nArtigo publicado en Sermos Galiza do 24-28 de maio\nCategories: comunicación, cultura/lingua, economía, nacionalismo, política\nTags: erga, explotacion, galiza, globalizacion, lingua, manuel mera, nacionalismo, neoliberalismo, sindicalismo, soberania, traballo\n« A UE é un fracaso. A brincadeira coas estatísticas »


Máis paus que a aira do trigo - Chito Rivas - La Región | Diario de Ourense y su provincia, fundado en 1910.\nMáis paus que a aira do trigo\nA noite metíase xa nas entrañas das rúas de Baños de Molgas, pero a Saturnino Meira Trabada, o Lugués, iso pouco lle importaba. Ou mellor dito, era o que quería. Porque era a partir deses momentos cando el facía a súa vida, cando vivía. A base de licor café polos bares da vila. Con tanto licor café axiña botaba a lingua a pacer.\nEnsinábaa de tal maneira que as súas frases, os seus ditos ían moito máis alá da decencia. Máis dun lla tiña gardada. E non tardou en acontecer. Xusto neste día, cando baixaba unha vez máis pola rúa do Agro camiño de calquera café da “Carretera”. Meteuse pola Aira do Pombal e foi alí cando, de súpeto, apareceron tres sombras silenciosas que se arrebolaron sobre el. Durante toda a liorta non pronunciaron palabra, quizais para que o Lugués non os recoñecese. En pouquiños minutos levou máis paus que a aira do trigo. Precisamente nunha aira.\nDe todas as maneira, marchou para o bar e chegou tan ensanguentado que os poucos veciños asistentes apartáronse con certo temor. E con razón; porque foi entrar e Saturnino Meira soltou máis ca nunca a lingua. Pobre!


Escritos. Contos miúdos\n12/04/2008, Henrique Dacosta López\nA BATALLA DAS MEDORRAS\nCando o trebón rebentou por cima do Monte das Medorras,intuíu decontado que algo extraordinario estaba a punto de acontecer. Acabaza fora escollida, ben feituca e primorosa, pois pintaba do melloriño e a propósito para colocar ao pé da silveira xunto da súa casa, na encrucillada camiño do camposanto. O que había de asustar as veciñas todas unha vez preparada a caveira coa vela acesa dentro! Ben o sabía el, Brandán; e, sobre todas elas, a Lucía, a filla da Rosa de Delfina co seu colar de zonchos ataviada, porque a chea de louvanzas que lle puidese referir, pero non ousaba, serían poucas, dado o moito que lle enchía o ollo.\nUnicamente foi capaz de ver o intenso brillo, o reflexo súpeto na longa folla do coitelo que seccionaba o rabo do froito roubado. O ceo abriuse en dúas metades e o raio foise estampar a escasiños metros de onde estaba a levar a cabo o latrocinio. Chas! De repente, cheirou a mazarocas asadas mesturado co recendo doce do melón churruscado. Mais o Brandán, atordado e estomballado no rego do maínzo, nin daba por iso, apartado, de inmediato xa, da idea que até alí o conducira.\nComo alma que leva o demo, o cabelo crecho como púas e fumegando, ergueuse para tomar o camiño do monte. Un sangue renovado irrompíalle impetuoso na ramaxe de veas após aquela sorte de curtocircuíto. No vertedoiro da canteira abandonada apañou un casco deslavado de albanel e o testo dunha pota vella e esportelada que agarrou pola asa. Estaban alá arriba, agardándoo con faces ferreñas. Sabíao. No entanto, nese momento, calquera xuízo asociado á palabra medo carecía de sentido para el. Aplenitude que o embargaba era a do guerreiro máis afouto a piques de entrar en cruenta lide contra despiadado inimigo. O aliñamento era case perfecto ao contraluz do gris da treboada. Chantados diante dos prodixiosos trebellos, un singular exército de soldados mantiña a pose erecta e desafiante. Cabezas rasuradas, brazos estendidos de modo que parecesen formar sólido baluarte ao rente de aparellos rotantes no extremo de mastros espléndidos. Extravagantes vestimentas, as dos defensores, portando trapos coloridos nas mans, mexidos polo vento. O ar centrifugaba música, molesta e monocorde, a través das extremidades superiores dos xigantes que rotaban en andavía. Música desacougante, lacerante aos ouvidos, tal e como tiñan por costume.\nNo bordo xusto do antigo foxo defensivo foi onde se detivo.Os restos de pano de muralla da croa do castro antollábanse facilmentesuperábeis. Ollou con desafío para os guerreiros. Brandiuo longo coitelo coa man sinistra a modo de espada; o testo,agora escudo, na destra; e inspirou profundamente. Logo, e cocasco sobre a cabeza o máis firme que puido, lanzouse de repenteao ataque, trepando montículo arriba. Unxido de enorme convicción,tiña a certeza Brandán de que había de atinxir pronta vitoria.Quebrou o trebón de novo o ceo, o reflexo materializándoseno gume da arma. O sinal de asalto. O definitivo xa. Guindouao vento estridente aturuxo.\nEntrou a saco. Outeiro abaixo, rodaron cabezas. Voaban farraposesfiañados dando tombos. Un guerreiro tras doutro caíaninertes ao chan, dobrados sobre si, claudicando terminantementeda súa función. A batalla estaba a chegar á súa fin, feroz e encarnizada. Así pois, alzou vitorioso os brazos ao ceo en sinal detriunfo, entrementres ruxía outra volta o trebón sobre a súa cabeza.Tan só lle restaba unha última acción. Cun improvisado galleto,arrombou o toxo, a xesta e a silva que rozaran durante eses díasde arredor do castro. Ao pé de cada coloso, de cada unha dasandavías xigantes, foi amontoando a maior cantidade de estrallaque puido. Con intención de fabricar un facho, tomou despois unpau daqueles. De arredor del embrullou e amarrou con forza unretallo de trapo. Seguidamente prendeu a tea. Un por un foi pegandoo lume a cada meda de broza.\nA saca de rede rebordaba cos cranios xuntados. A mesma forzabruta do lóstrego que del se adonara valéralle para poder portarun xeito de limpeira, feito cun resto de malla, en que levar atráxica carga sobre o ombro. Fitou por un instante a aldea, alá embaixo.Enxergou xente que regresaba do camposanto, as últimasvisitas. Retirárase por fin a tormenta. Unha ragaña de claridadeinundou o lusquefusque traspasándoo. Por un momento, entón,ollou para atrás. As labaradas ascendían para o alto con resolución.Os habitantes do Monte das Medorras foran, finalmente,vencidos, e humillados para maior deleite. Brandán, aloulado, camiñaaínda preso da súa singular embriaguez; á vez que desinhibidodo que, tamén por singular imprevisto, sempre imaxinarapoder facer de pensamento. A derradeira viúva, despois de visitara cova do seu finado, fecha xa a cancela do cemiterio. Día deDefuntos. E a cabaza, a que el había de labrar para converter encaveira de xoguete, acolá ficou, feita un chamizo sobre o rego. El,fornido guerreiro, regresa coas cabezas decotadas do inimigo, botínque haberá de pendurar das xanelas da súa casa para ver deatemorizar novos inimigos, cabezas de pobres espantallos espantacorvos,pois evitan que veñan morrer ao se enguedellaren nosrotores dos aeroxeradores.\nANTONIO E O MEDO\nO único medo do verdadeiro, e de que tiña recordo, pasáraocon tan só sete anos. Un tío seu, Avelino, solteiro e trouleador empedernido(gostaba espeso das mulleres, cousa que levaba moi agala e oufanábase de que non habería quen o levase, aínda que todasas soberbias lle caeran encima despois de ter casado con corentae dous anos e andar máis firme que un esteo), tivera un bondía de inverno a ruín idea de mandar o seu sobriño, o pobre Antonio,irlle comprar tabaco á tenda, xa ben entrado o serán. De sobrascoñecía o temor que puña ao neno a escuridade, pero aíndaasí porfiou en que lle fose, aproveitándose da ausencia de seuspais (tiveran eles que ir falar co cura da parroquia por non sei queasunto referente ao cemiterio e ao nicho familiar). O caso é que oAvelino, e apoiado polo veciño, Tino de Campotes, amigo seu daalma e de esmolgadas, convenceran o rapaz de ir até á tenda, picándoono seu amor propio con lerias de meducas e covardías denena de o non facer, razón pola que non tivo máis remedio queacceder se non quería que fose ridiculizado de aquí en diante, queo orgullo, á fin e ao cabo, foi o que lle puido.\nTodo o camiño fíxoo a canto máis as pernas lle puidesen dar,guiándose polas luces das casas; non moitas porén, xa que nin lúanin estrelas había no ceo, pois o tempo estaba chuvioso e por tantonada disto era posíbel verse. Regresou co tabaco, pero comproboucon estrañeza que a porta da casa non estaba aberta. Pensou,de primeiras, se o vento a fechara, mais tanteáraa por variasveces e puido comprobar que a tranca estaba botada. Petou e petoupara que lla abrisen. Non houbo resposta desde dentro. Creusesó, a casa baleira, aínda que non era certo. A noite espesa, escuracomo o breu, foise apropiando do pouco de valor que poracaso lle restaba, e é que xa todo o fora gastando de camiño. Volveua petar unha e outra vez, chorou a fío, pero soamente achoua resposta do silencio, da chuvia e do vento tourón. E así transcorreualgún tempo, e este facéndoselle infinito. As árbores eransombras ao seu redor, e a eira, descoñecida. Daba voltas de arredorde si, como o can que quere atrapar o seu rabo, desconfiadode todo: dunha man que o viñese asir, dun ser que se lle aparecesee o quixese levar consigo ao seu trasmundo, de a Santa Compañapasar cabo do camiño e o apañar para a súa comitiva... Tiñaterror de todo e de nada á vez, de algo inconcreto, e nisto residíao complexo do pavor porque era ter medo ao propio medo. Adesesperaciónpor seus pais que non viñan, arrepiábao. Onde seachaban para non dar chegado? Por que foran tan crueis comopara o deixaren con aqueles más bestas?\nOuviu de repente risos por tras da porta. Colérico, arremeteucontra ela. O Avelino e o Tino ríanse alí dentro do seu medo. Cantoel máis lles pedía que lle abrisen a porta, máis se esmendrellabanestes. Lanzábanlle todo tipo de improperios, que se falta devalentía, que se pouca virilidade... Mais tanto o irritara isto, quexa todo o pavor lle correra de vez, e máis lle importase, logo, aburla inflixida por parte daqueles dous desalmados; ningunhaoutra cousa lle tería causado tanto dano como este feito. Díxoseque nunca máis; e o medo todo borróuselle de súpeto.\nPero eis que a providencia —e é que o tempo transcorrido resultaraser moito menos do que el coidara, por máis que lle puideseparecer unha eternidade— fixera que seus pais quixesen aparecerno momento preciso en que se encaraba cos seus torturadores,apañándoos así en plena escenificación da crueldade argallada.Baixou Antonio o Grande todos os santos do Ceo cando soubodo sucedido, botou a seu irmán da casa e, por descontado, aoTino, aos que nunca máis volveu a falar, que polo veciño pouco lleimportaba, pero pola parte tocante á familia ben que lle doía.\nUnhas semanas máis tarde, e ao que regresaban os dous desempre montados sobre a Vespa do Avelino da verbena do SanMartiño, unha corda atravesada nunha volta da estrada pedreirada Cova, por riba mesmo da casa do Antonio, guindaba con ambosos dous ao chan. Simultaneamente, unha sombra silenciosaescorregaba para tras dunha sebe. Ao día seguinte, senllos trouleadores,tío e amigote, amañecían, un cunha perna tronzada eoutro cun costurón na cabeza, e o vehículo, pola súa parte, partidoen dous e feito un nobelo no chan.\nO CAZADOR DE LONTRAS\nPensou en seu avó Venancio, pequeno pero de natural afouto.Repentinamente, e con forza inusual, tróuxolle a memoria unhadas tantas historias que acostumaba a contar, e isto axudouno atranquilizar; e é que abofé que a contador ningún outro coma el.Intrépido se chamaba, así era o nome daquel can de palleiro.˝Que como o Intrépido outro non había, pico o pescozo˝, tal dicíao vello de taxativo xeito. E bon era o pai de seu pai en afirmaciónscategóricas, e ninguén o contradixese, que por diante o levaríaagás que alguén puxese remedio tentándoo calmar. ˝No tempoda fame habíache moito que inventar˝. E, a verdade, traballar noné que traballase moito o Venancio, que non fora nacido para tanvulgares mesteres, que mellor se lle antollaban outros que desenmáis axeitada resposta a unha mente buliciosa como a súa.\nXulgábase sorte de traballador por conta propia, pero tan sódo que gostase, e non se falase máis, que el con ninguén se metíaen se a xente debía de facer isto ou aquilo outro. Así que non lleviñesen con requilorios de que te ergas que xa é de día, como llerefería Eudoxia, a súa muller, que toda a ansia que ela puña endeixar a cama para ir muxir as vacas ou darlles de comer a porcos,coellos e galiñas, tornábase nel perpetua preguiza. Total, dealí non se habían de ir os animais. Meus pobres, que remedio llesquedaba senón agardaren a que os atendesen! ˝Aínda é cedo demáis, Eudoxia˝, repetíalle mil e unha veces cando o conminaba ase levantar do leito, ao mesmo tempo que, dándolle enerxicamenteco cóbado no costado, lle dicía día tras día sen variación˝Ai, Venancio, xa son as cinco e nós aínda na cama! Pobres animais!˝. E así sempre, ininterrompidamente, tan logo despuntabaa xornada co primeiro canto do galo.\nO caso é que aquel can de palleiro, Intrépido, facía honra aoque por apelativo lle correspondía. Porque, para ir ás lontras, outro igual non había, que abundaban aínda e ben pola zona. Alá norío dos Caínzos víñanse bañar. Desde o mar, no ribanzo do Corveiro,trepaban para arriba á procura da auga doce. Un poucomáis adiante, no cantil do Coído, facían outro tanto. Agatuñabandesde a beiramar por aqueles regos que tamén había para o ladodo prado dos Caínzos, onde folgazaneaban con delectación sobrea herba aproveitando cada raiola de sol. E era a partir de aquí queo Intrépido entraba en escena. Tiña matado tantas... Logo as peles,curadas e secadas, levábaas a vender a Ferrol. Eis un dos seustraballos, único de todos os lugareños que tal facía.\nAsí unha e outra vez, que deste xeito era como o can actuaba,fiel ao seu cometido cazador, tal e como gostaba o amo. Mesmo nomar aventurábase a sacar as lontras se é que con fogaxe abonda seencontraba, cousa que acontecía cunha frecuencia bastante regular.Mais foi precisamente un día, nun destes tantísimos lances, edespois dunha persecución cano doce embaixo, que a lontra sechimpa na salsa, e o Intrépido detrás dela sen o pensar dúas veces.Bótalle os dentes antes de se mergullar, e desaparecen ambos debaixodos salseiros, deixando por riba un pequeno remuíño e retallosde escuma tras brevísima batuxada; cánido e mustélido xuntosen rodopío a se sumiren baixo a tona da auga. Ser acuático, alontra, acto indebido no can. Nunca máis o avó Venancio viu asomara ningún dos dous para a superficie. Espera, espera, e nada.Fixéraselle noite agardando polo seu fiel palleiro, lúa minguanteno ceo. Deuno por perdido, porque se intrépido nacera, tamén contal condición morrera. Prado arriba, foise apenado como poucasveces, coma se todo o peso do mundo o soportase sosténdoo sobreas solas dos zocos de amallós, pois a maior das pesadumes tomouconta del camiño da casa onde o agardaba Eudoxia. Mesmoque ser humano fose, pois a perda do Intrépido sentíaa como algosemellante; estraño sería confesarllo de viva voz a cristián calquera,que por tolo o terían, e é que de túzaro non había quen lle tiraseo sambenito, tan singular como pouco adepto ao traballo, segundoopinión xeneralizada, e el tan só por se conducir de xeitodistinto ao resto da comunidade.\nE en verdade que quería de corazón a ese can. Á par de boncazador, era fiel, e aínda facía mellor compaña. Acharíao de menosa partir dese momento. Abandonou o lugar e foi pouquiño apouco polo carreiro do Porto camiño da súa casa. Unha e outravez voltaba a vista por ver se aparecía repentinamente por tras decalquera silva ou toxeira, que por máis que o dese por perdidounha derradeira lumieira brillaba no fondo da súa alma queréndooresucitar das augas. Tiña xa os labios doídos de tanto asubiar,e o Intrépido era can de nunca fallar ao musical soprido do seuamo. Pero, aínda así, chifraba de novo entrementres facía camiñoen dirección á súa casa. Virábase unha e outra vez para realizar oreclamo ao vento, co ánimo de que aparecese como decotío, dándolleao rabo coma se nada pasase, e aquel fose un día calquera,como un de tantos.\nE así andou todo o tempo, avanzando e parando a cadapouco para virar sobre os calcañares ollando cara ao mar doCoído, e deitando triste chifro para un vacío sen can. Pesadumee traxecto fixéranse vocábulos sinónimos, máis longo camiñoque en calquera outra ocasión, sobrecargando penosamentea aflición que o levaba moi amodiño para o seu lar xuntoa Eudoxia e seus fillos. Após aquela eternidade, viu luz nasúa casa desde a beira da estrada que conducía para o faro. Asúa muller, preocupada por tanta tardanza, deixara un candilpendurado do muro do curral. Tamén sentira voces, de seguroque dos dous fillos máis vellos, Eduardo e Tino, que polos carreirosdo Monte Pequeno chamaban por el. Tirou a tranca eabriu a cancela. Unha morea de estralla descansaba a un lado,contra o muro. No alpendre, o carro descansando sobre o tentemozo.Dispúñase a entrar na casa. Tomara a luz de carburoda parede de perpiaños. Un xemido leve se deixou sentir desúpeto. As vacas estarían xa a durmir, e aquilo nin de Roxa ninde Careta nin de Moura parecía que procedese. Os porcos, madíaleva!, que habían de ser, non fora voz de suíno esta, non.Aproximouse do carro coa luz por diante… Alí o estaba! Imaxinaciónnon era.\nNa herba seca, acomodadiño, ferido e a sangrar polo nariz. Pobrecompañeiro. Choraba de contento, que non de dor verdadeiradespois de ver o amo. E aínda tentou, condenado can!, erguersedo entremedio das pallas. Mais non o consentiu o avó Venanciopor moito que el teimase. Puxérase sobre as patas dianteiraspero pouco máis puido facer. Estaba extenuado. A aureola docandil proxectaba o corpo enteiro do animal. Tamén rabuñadelaspolo lombo tinxíndolle a pelaxe café con leite e a manchas irregulares.˝Eu te curarei, perde coidado, meu amigo˝, dixo o home,ao tempo que a expresión de contento do animal delatábase nunquerer levantar ambas as orellas caídas sobre a cara, como de costume,e que conseguía mover levemente para a arriba nun xestoafectuoso e simpático. Anicouse e deulle un bico na cabeza, ao calrespondeu o animal cun xemido de agradecemento e lambéndolleo rostro, cousa que moi de raro en raro facía e que encheu deorgullo ao avó Venancio.\nFóra do clarón, xa na penumbra, mechóns de pelo castaño, brillantes.˝Que demo?!…˝ Xirou a luz sobre aquilo, sorprendido.˝Xesús! Demo de can!˝ O rostro do avó alumóuselle xémeo á luzdo carburo. Abriu ollos de par en par e boca dun palmo, pois paramenos non era. Alontra, a maior que nunca tiña visto, descansabainerte, alí entre a herba seca ao pé do carro dos bois. Unhadentada na caluga, outra na gorxa, acabaran coa súa vida. O Intrépidomoveu mimallas e feliz o rabo para o seu amo, estaba satisfeitopolo deber cumprido. Ambos, simplemente, cruzaron olladasde orgullo e complicidade. ˝Que tanto bouraches, meu amigo.Sabía que non me podías fallar. Pero nada mellor que a amizadeteño para agradecercho, compañeiro, e ben pouca cousa é˝.\nO VOO DA AVELAIÑA\nA desputa estaba servida. Como sempre. E é que os momentosde encalmada —ao entender dos pais— viñan a ser menosque os de vendaval. Como o can e o gato, tal é que se daban eles.\nCousa sen maior importancia en sendo máis novos, mais con cadanseusonce e doce anos, o caso —se sentidiño se lle pon— pintabamáis de preocupar. Bastaba o máis mínimo roce, o máis ínfimocontratempo e, en menos do que canta un galo, berros de aquíe de acolá, reproches deste contra aquel, os trastos de un arreboladosá cabeza do outro, e a posterior intervención das forzas daorde para o restabelecemento da mesma. Logo os castigos, ineficacespor a vixilancia no cumprimento das leis ser pouco operativa.O estado de reclusión, unha hora máximo, cada un no seucuarto. Pasada esta, e rebaixada a pena de drástico xeito, chegabao perdón. Libres do cativerio, á Nati e ao Guille, que lles había derestar? Agardaren até á próxima, que senón! E así era un día, e outro,e outro máis aínda.\nMais naquel, naquel máis en concreto, todo viñera a mudar.Tan pouco era o que fixera falta! Aavoa, si, esa velliña enrugada,esa con roupa escura e sempre ulindo á herba seca. Presentárasena casa, de súpeto. Visitábaos, rara circunstancia, por causa domédico. Carme, de paso que viña para traballar na cidade, achegáraaao ambulatorio. E súa irmá, por iso mesmo, sentírase incomodada.Non llo ter advertido con antelación, se a podía teracompañado! Pero, en fin, xa o falarían máis devagar. O importanteagora é que estaba alí, na súa casa; toda unha sorpresa, pormáis que inesperada.\nGrande virtude, a da avoa Claudina, ser reservada. Nuncaquere, deplórao, sentirse de máis. ˝Pero, mamá, que molestia vaiser, tremenda bobada vostede pensar niso. Que menos ha de facerunha filla por súa mai!˝, dicía a mai de Nati e Guille. Ambosasomándose dos seus cuartos a curiosear, castigados como decostume. Manel, seu xenro, non tardaría en regresar; mandárao aun recado. Saudárona desdeñosos, mais ela obrigáraos a lle darun bico. ˝Déixaos, Rosalía, aos pequenos non os hai que forzar.Non han de querer menos ás persoas porque non lles fagan cariños˝. Porén era unha circunstancia que non lle agradaba. Que faltade respecto máis grande, que menos que os netos fosen correctoscoa avoa!\nComa quen ouve cantar un carro, a Nati e o Guille sumíransepara os seus cuartos, e en breve deuse un novo balbordo xa. Unhaavelaíña de arredor da lámpada! Á Nati repugnáballe, e o Guilleaproveitábase para se rir dela, encirrándoa pola falta de valentíainherente ao seu sexo. Talvez por iso, el máis ca ela, empeñáraseen lle dar caza —por algo dicir—, tentando coa almofadaesmagala a todo custo. ˝Morre, desgrazada, vil insecto!˝, mentressúa irmá tapaba a cabeza coas mans, quen sabe se por se safar dosalmofadazos ou se por noxo real por causa do bicho.\n˝Paren aí de inmediato vostedes! Sacrilexio como ese non oquero eu ver. Á avelaíña nin tocala˝, prorrompera autoritaria, solemne,a voz da velliña con olor á herba seca chantada no limiarda porta. Despois sentara na beira da cama cos dous ao seu carón,mansiños, hipnotizados, dispostos a escoitar. A voz dela mudou,volveuse arroupadora, meiga. Escoitábana pasmados, proba irrefutábelde que algo extraordinario sucedera. Velo para crelo. Posteriormentehoubera infinidade de preguntas e máis historias. Osnetos, parece mentira, deveceron a partir de aí por querer ir á aldeaxunto dela. Telefonábana con inusitada frecuencia. Tratábaseda súa avoa, faltaría máis, dos contos da avoa! E todo grazas aovoo da avelaíña, á que non se lle debe facer ningún mal, pois é aánima dun defunto que morreu de desgraza e busca a caloriña daluz, esa mesma caloriña que os netos da Claudina, seica, tanto ansiaban.\nXOGANDO A PIRATAS\n˝Achado fortuíto pon ao descuberto rede denarcotráfico˝\nCousa cantada aquela do Eladio do Rego. Mais era a lei do silencio.Si. Se cadra é a mellor expresión. Remusmús de aquén ede alén. Falares coa boca pequena: de desembarcos, de interrogatoriosinfrutuosos, de inútiles pescudas policiais. Todo aparentandoigual, que nada pasa. Os mesmos devalos, as mesmas preamares. Algún cartón de tabaco americano varado na area, flotandona auga, pescado no tramallo. Nada estraño.\nCada vez que o recordo. O que xogabamos no obradoiro dopadriño! Ás veces, todas a un andar, que até coincidían catro chalanaspara construír a un tempo. Que portento el. E mentres a estacolocaba o rodamento de proa, a esoutra o pano de popa, aquelao esqueleto tiña composto, e a cuarta as chumaceiras por terminar.Tratábase do Celso, do mellor carpinteiro de ribeira e conmaior fama na redonda. A ribeira, un dicir, unha simple metáfora,pois a eira, onde vai a súa primitiva función!, era hoxe o seumodesto estaleiro.\nLémbroo coma se fose agora. Eu o capitán Keitt, pois doutroxeito non había de ser; Vicente, o meu contramestre Jacques Blake;e Antón, o máis novo de todos, o mariñeiro Jim Mathew. Aestampada embarcación parecérame fascinante, cousa nunca vista,tan pintureira ela. ˝Chámase galeón˝, dixérame meu padriño, eupasmado ollándoa, ˝é de Eladio do Rego˝. ˝Un galeón!˝, penseipara min, maxicando naqueloutros que transitaban os mares contesouros para delicia dos piratas.\nFora cuestión tan só de saber agardar até ao momento da súasesta. ˝Contramestre Blake, abarloe a nave contra o costado. Asegúresede que o fogo dos canóns non nos alcance˝. E prestos paraa abordaxe, xa o mariñeiro Jim Mathew preparábase para treparpola amura berrando ˝Á abordaxe. Ahhhh!˝ E ao unísono subiamostodos tres para nos bater a espada e descarga de trabucocontra o inimigo. ˝Come chumbo, can sarnoso˝, profería o contramestre.Entretanto, eu brandía aceiro contra un, contra dous emesmo tres opoñentes, e a todos daba morte con certeiras coitadelas.De alí a un pouco o galeón caía rendido aos nosos pés trasacabar coa tripulación toda. Ben, con toda non exactamente.\n˝Non ousaredes tocarme, rufiáns!˝, escoitaramos de repentedesde a cámara do patrón. Ouh, non!, era miña irmá Inés; ás agachadas,coárase no barco e puña empeño en ser a princesa Violetde Yorkshire. Porén, nin tempo dera ao inicio da discusión, ninaos inconvenientes de ela, unha muller, encontrarse alí, cando JimMathew atopara aquilo após remexer por varios dos tambuchos.Acto seguido, foi xa cando se armou o balbordo. Mais o capitán,pois que para algo ha de selo, en menos do que canta un galo souberaimpor o seu principio de autoridade.\nA de cigarros que fumaramos na nosa cabana durante os variosveráns! Ningún dos amigos se estrañou do dispendio coneles. E é que o par de sacas esquecidas no fondo do tambucho deranpara unha boa fartura. Con todo, era o noso segredo. Puntona boca. No círculo de amizades, a ninguén sorprendeu. Ou, mellorsería dicir, ninguén na contorna se habería de sorprender, desabelo. Hoxe case son vinte os anos transcorridos desde aquela. Amesma lei, a do silencio, é a que impera. Por iso, e sen ningún espanto,léoo no diario.\n˝A descuberta feita por un mergullador deportivo propiciao achado dunha furna onde se escondían habitualmentefardos de cocaína para a súa posterior distribuciónpola zona. A pista seguida parece levar atéao famoso narco Eladio do Rego...˝\nHenrique Dacosta (Ferrol, 1964). Profesor de Lingua Galega e Literatura e escritor. Ten obtido o Carvalho Calero, coa novela Mar para todo o sempre, en 1991; e en 1993 coa colección de relatos Sobre comboios, janelas e outras pequenas histórias. Foi finalista con Ruiva mulher de esperança no I Certame de Relato Curto, Asociación Cultural Cidade Vella, 1989. Publicou “Diálogo de xordos”, en Longa lingua. Os contos da Mesa, 2002; “Ouro maldito”, en Seis ferroláns, 2003; e Os desherdados, 2006. En 2007 publica o manual de literatura Ferroláns na Historia da Literatura Galega. Colabora habitualmente no suplemento “Nordesía” do Diario de Ferrol.


Como escoller unha chave de cóbado?\nEn primeiro lugar, falemos do que é un aparello fixo Un aparello é un tipo de aparello colocado fóra do corpo para restrinxir un determinado movemento do corpo, axudando así o efecto do tratamento cirúrxico ou empregado directamente para a fixación externa do tratamento non cirúrxico. Ao mesmo tempo, engadindo punto de presión ...\nUso de aparello ortopédico de xeonllo\nA rodilla é unha especie de equipo de protección para a rehabilitación. Para evitar que os pacientes despois da cirurxía do xeonllo se poñan en xeso pesado e hermético, un aparello para o xeonllo está especialmente deseñado para pacientes despois da cirurxía das articulacións do xeonllo. Rodillera axustable en ángulo. A chave de apoio ao xeonllo pertence á categoría ...\nQue son as férulas dos dedos?\nA férula do dedo úsase para protexer o dedo ferido. A súa función principal é manter o dedo quieto e evitar que o dedo se dobre. Ademais, tamén pode axudar ao dedo a recuperarse despois da artrite, cirurxía, cirurxía, etc., ou por outras razóns. . As férulas artificiais normalmente son ...\nA importancia do tirante da cintura\nHai moitos tipos de tirantes para a cintura e debes ter en conta as túas propias necesidades ao elixilos e avalialos a partir dos seguintes puntos. 1. O propósito da protección é a columna lumbar ou a cadeira? O primeiro necesita mercar un protector de cintura alta, o segundo necesita mercar un protector de cintura baixa. Patien ...\n¿Usa correctamente o cinto de apoio á barriga embarazada?\nO papel do cinto de apoio á barriga embarazada é principalmente axudar ás mulleres embarazadas a levantar o abdome. Proporciona axuda a aqueles que senten que a barriga é relativamente grande e precisa suxeitar a barriga coas mans ao camiñar, especialmente cando os ligamentos que conectan a pelvis están soltos. Para p ...\nImportancia da rodilla\npor administrador o 06-06-05\nAs rodilleras refírense a un elemento usado para protexer os xeonllos das persoas. Ten as funcións de protección deportiva, protección contra calor e frío e mantemento de xuntas. Divídese en rodilleras deportivas e rodilleras de saúde. É apto para deportistas, persoas de mediana idade e anciáns e pacientes con k ...\nCal é a función do vendaje do triángulo?\nAs vendas do triángulo parecen aparecer con frecuencia nas nosas vidas, pero non subestiman os triángulos. Non se debe subestimar o seu papel na profesión médica. O vendaje triangular úsase principalmente para protexer feridas e arranxar membros feridos. Se é necesario, debe realizarse con vendas ...\nObserve isto cando se usa a chave de cóbado\nIndicacións do refuerzo do cóbado: a escordadura dos ligamentos medial e lateral da articulación do cóbado. Afrouxamento da articulación do cóbado e artrite despois da cirurxía ou fractura. Tratamento conservador da articulación do cóbado e lesión de tecidos brandos e prevención de contracturas. O pa inferior ...\nRodillera ortopédica axustable\nA chave do xeonllo é unha estrutura articular próxima á estrutura do corpo humano e pode axustarse estreitamente ao tecido articular humano para facelo máis cómodo e cómodo. Mandril con ángulo axustable, pódese axustar a varios ángulos segundo as necesidades ...\nIntrodución do colo cervical\nO colo cervical é un dispositivo de tratamento auxiliar para a espondilose cervical, que pode frear e protexer as vértebras cervicais, reducir o desgaste dos nervios, reducir a reacción traumática das articulacións intervertebrais e é beneficioso para a regresión do edema e do tecido ...


Novas – Páxina 2 – 50 C.I.F.P. Compostela\nShowcooking sobre vexetais de marisma do chef Alberto Lareo\nO chef Alberto Lareo, ex alumno do noso centro e actual propietario do restaurante Manso de Santiago de Compostela, protagonizou un showcooking-cata centrado na cociña con algas, unha das súas especialidades. Nesta clase maxistral, enmarcada nos actos do 50 aniversario do CIFP Compostela, o cociñeiro contou co apoio de Antonio Muiños, copropietario da empresa galega Porto Muiños, pioneira na comercialización de algas.\nO acto, que se desenvolveu na aula de I+D+i da escola, foi seguido por unhas 40 persoas entre alumnos, ex alumnos e persoal relacionado co mundo da restauración e a gastronomía. Antonio Muiños explicou o funcionamento da súa compañía, así como da evolución e o éxito comercial dos seus produtos, do proceso de produción das algas dende a súa recollida nas costas galegas ata chegar aos pratos de comensais de toda España e Europa. O empresario fixo especial fincapé no valor nutricional e culinario destes vexetais de marisma, cada vez máis importantes na nova cociña galega.\nAo longo das dúas horas que durou a cata, Alberto Lareo elaborou en directo varios pratos, incluíndo a sobremesa. En todos eles, as verduras, o peixe e as froitas compartiron protagonismo coas algas, combinando sabores e texturas con esencia atlántica.\nCelebración do 50 aniversario\nAs actividades programadas polo 50 aniversario da escola de Lamas de Abade finalizarán no mes de novembro. Este mes de maio é o último con eventos programados antes do parón estival. O vindeiro martes 30 terá lugar unha conferencia sobre ‘O éxito empresarial en restauración. A figura do chef emprendedor’, na que se analizarán varios casos de éxito ligados a cociñeiros de renome: Sergi Arola, Pepe Vieira, do restaurante Pepe Vieira & Ultramar; e Yago Pazos e Marcos Cerqueiro, do Abastos 2.0 & Barra Atlántica. En outubro e novembro, continuarán as charlas e os showcooking-cata en directo.\nÉxito da cata maridada con viños Ribera del Duero\nCase un cento de persoas, entre alumnos, profesores e profesionais relacionados co mundo da restauración e a hostalería asistiron o luns o o martes a unha cata maridada con viños Denominación de Orixe Ribera del Duero. A xornada enmárcase como un dos actos que o CIFP Compostela organiza co gallo do 50 aniversario do centro. As catas deron comezo cunha exhaustiva explicación das características destes viños por parte de Alberto Tobes, técnico do Consello Regulador, quen falou da tipicidade dos seus viños e as técnicas de cultivo e de elaboración.\nDespois da parte máis teórica, levouse a cabo unha maridaxe con viños da D.O. Ribera del Duero. Elaboráronse os seguintes pratos: Lomitos de caballa ao forno sobre pisto, Tosta de pan galego con salmón afumado sobre cremoso de queixo, Guiso de fabas de Lourenzá con morcilla e touciño, Coxa de coello á cazadora (bacon, pataca parisien, champiñóns e un caldo ou fondo de hortalizas), Pequeno entrecôtte de Tenreira Galega á pementa negra con pataca ponte nova, Rabo de Tenreira Galega estofado con crema de pataca de Galicia, e Mousse de chocolate negro sobre biscoito de avelá e coulis de froitas vermellas (amorodos e moras).\nOs pratos foron maridados acompañando aos viños xenéricos do Consello Regulador da D.O. Ribera del Duero: viño tinto xoven, viño tinto xoven en barrica, viño tinto crianza, viño tinto reserva, viño tinto Gran reserva e viño de autor.\nAlberto Tobes explicou que o obxectivo era doble: Buscar o mellor bocado con cada viño e comprobar, “cos viños diante, cal combina mellor con cada prato”. O motivo de que foran viños sen etiqueta de adega débese a que o Consello Regulador, ademais de ter viños propios, “non pode promocionar unha adega concreta”, senón a todas as que integran o organismo.\nEste mes de maio o CIFP Compostela acollerá outro showcooking-cata, que impartirá o cociñeiro Alberto Lareo, do restaurante Manso de Santiago de Compostela, sobre a Cociña das Algas. As actividades do 50 aniversario do centro programadas para maio finalizarán o día 30 con relatorios de catro dos grandes cociñeiros nacionais, que tratarán a figura do chef emprendedor: Sergi Arola, Pepe Vieira, do restaurante Pepe Vieira y Ultramar; e Yago Pazos e Marcos Cerqueiro, do Abastos 2.0 & Barra Atlántica.\nNovas\tcifp compostela\nAs tres empresas máis importantes de intermediación hostaleira analizan o sector desde Compostela\nO salón de actos do CIFP Compostela acolleu un intenso e interesante debate sobre as empresas de intermediación en hostalería. Sobre o escenario estiveron representantes das tres empresas máis importantes de España no ámbito da intermediación hostaleira: Atrápalo, ElTenedor e restaurantes.com. Durante máis de dúas horas explicaron cal é o presente e o futuro das empresas de intermediación, e como traballan para axudar aos restaurantes e os potenciais clientes. Estas ponencias enmárcanse dentro das actividades que o noso centro está a organizar para conmemorar o 50 aniversario.\nOs numerosos asistentes ás charlas tiveron a oportunidade de escoitar a Alejandro Lorenzo, socio cofundador de ElTenedor, unha empresa que naceu en Francia no ano 2006 e que actualmente xa está presente en máis de 11 países do mundo. Lorenzo explicou como foi a evolución do mercado e como a súa compañía traballa diariamente para facilitarlle aos usuarios a tarefa de “descubrir e reservar o restaurante perfecto”. O responsable de ElTenedor tamén falou do seu traballo cos restaurantes, cos que colabora para “facer crecer o seu negocio” e sobre a reputación online, que considera “o altofalante máis grande do mundo”.\nAntonio Fernández Ruiz, fundador e CEO de restaurantes.com, aproveitou a súa presenza en Santiago para falar da tecnoloxía e do márketing postos ao servizo do restaurante. Fernández Ruiz afirmou que o mercado español é “un dos máis fragmentados de Europa, coa penetración tecnolóxica máis baixa” pero que, aínda así, existe unha enorme oportunidade “para procesar o mercado de turistas desde os seus países de orixe”, algo para o que o teléfono “segue sendo un elemento crave do éxito”.\nA última relatora do día foi Helena Perelló, responsable de comunicación de Atrápalo. Na súa intervención, na que non faltou a música a cargo dunha guitarra, afirmou que o principal obxectivo da súa empresa “é que todo o mundo poida gozar do seu tempo libre”. Neste senso, a representante de Atrápalo explicou brevemente como todo o equipo se adica a “atopar e vender plans interesantes a prezos económicos”. Para Perelló a restauración é unha das partes máis demandados na intermediación.\nOutras actividades do 50 aniversario\nAs actividades conmemorativas do 50 aniversario do CIFP Compostela continuarán durante todo o mes. O día 15, o centro acollerá unha cata maridada protagonizada pola Denominación de Orixe Ribera del Duero. O martes 23, o protagonista será o cociñeiro galego Alberto Lareo, do compostelán Restaurante Manso, para realizar un showcooking sobre a cociña con algas.\nPor último, o 30 de maio tres dos grandes cociñeiros nacionais darán unha ponencia sobre a figura do chef emprendedor. Falarán Sergi Arola, sobre ‘Marca personal’, Pepe Vieira, do restaurante Pepe Vieira e Ultramar; e Yayo Pazos e Marcos Cerqueiro, do Abastos 2.0 & Barra Atlántica.\nAs actividades retomaranse despois del periodo estival. En outubro e novembro haberá máis ponencias e catas en directo. Podedes consultar toda a programación na web http://50cifpcompostela.com/es/\nExpertos en márketing hostaleiro destacan a importancia das novas tecnoloxías no éxito empresarial\nO salón de actos do CIFP Compostela acolleu o primeiro dos relatorios organizados con motivo do 50 aniversario do centro. Máis dun centenar de persoas, entre alumnos, ex alumnos, profesionais e amantes do mundo da restauración déronse cita para escoitar a tres dos máis importantes expertos nacionais en márketing hostaleiro.\nDiego Coquillat investiga o proceso de transformación dixital da hostalería, e actualmente dirixe a axencia SMRestauranting. O profesor na Universidade de Alacante, a UNED, a Escola Chicote e o Basque Culinary Center explicou que “nos enfrontamos a un novo cliente, hiper conectado, informado e moito máis esixente. A tecnoloxía permítelle acceder a información onde e cando quere” polo que “xa non están limitados ao espazo físico de mesas e cadeiras”. Coquillat lanzou unha mensaxe moi clara: “É vital para a supervivencia do sector entender que a tecnoloxía permite que o cliente sexa cliente moito antes de ir ao restaurante, e que non deixa de selo unha vez que se marcha”.\nDaniel Iglesias foi outro dos protagonistas da xornada. Experto na creación de estratexias de comunicación na internet, fundador de Soyunamarca.com e organizador do Congreso “Gastromarketing“, explicou aos asistentes cal pode ser o uso do márketing en tempo real, “axudando a usuarios de redes sociais a atopar un restaurante xusto cando o necesita”. O obxectivo é, segundo afirmou, que os negocios poidan “mellorar a súa reputación con accións creativas e ferramentas online” que cativen e ofrezan valor engadido aos clientes.\nErika Silva, fundadora da Escola de Márketing Gastronómico Online, explicou os cambios de futuro na xestión dos restaurantes e lembrou que, na actualidade, “dous de cada tres consumidores buscan produtos que lles proporcionen un estilo de vida saudable”. Para ela, o obxectivo que debe marcarse todo empresario é “facer soñar ao cliente, inspiralo” e lembrou que, en 2016, sacáronse máis fotos que nos últimos 100 anos, moitas delas de suxestivos pratos de comida.\nOs actos do 50 aniversario continuarán durante os meses de maio, outubro e novembro. A seguinte cita do programa será un relatorio sobre o ‘Futuro da intermediación na hostalería’, onde falarán responsables das empresas Atrápalo.com e ElTenedor. Tamén están organizados para o mes que vén dous Showcooking-Catas a cargo da Denominación de Orixe Ribera del Duero o e do chef Alberto Lareo, do restaurante Manso de Santiago, centrado na cociña das algas.\nMartín Berasategui empraza os estudantes a ser perserverantes, inconformistas e actuar con ambición sa\nO Centro Integrado de Formación Profesional (CIFP) Compostela celebra o seu 50 aniversario convertido hoxe nun referente nacional e internacional nos estudos de FP de Hostalería e Turismo. O conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Román Rodríguez, presidiu acto central desta conmemoración, que contou coa presenza como invitado especial do chef Martín Berasategui; ambos acompañados do director do centro, Ramiro Esparís; e do director xeral de Educación, FP e Formación Profesional, Manuel Corredoira.\nMartín Berasategui destacou que o avance acadado no eido gastronómico non sería posible sen a existencia de centros de formación coma o CIFP Compostela. Tras subliñar que a orixe da actual cociña comeza polas materias primas que proporciona a natureza, emprazou aos estudantes do centro a ser perseverantes, inconformistas e actuar con “ambición sa” para seguir medrando na súa profesión.\nNa súa intervención, o conselleiro Román Rodríguez destacou o CIFP Compostela como centro precursor do ensino da Hostalería en España, cuxas ensinanzas foron unha constante e un sinal de identidade ao longo destas cinco décadas. Segundo o conselleiro, o seu proxecto pedagóxico encaixa á perfección no modelo de formación profesional que estamos a desenvolver para a vindeira década.\nO responsable de Educación do Goberno galego aproveitou para agradecer o traballo desenvolvido por este centro e a súa constante aposta pola innovación e pola calidade, unha traxectoria avalada polos numerosos premios acadados polo seu alumnado en múltiples competicións (Galiciaskills, Spainskills, Euroskills, Innova FP).\nPrecisamente, en referencia aos estudantes que están e que pasaron por este CIFP (nove deles foron recoñecidos con estrelas Michelin), o conselleiro amosou o orgullo de contar cuns profesionais preparados, emprendedores e de prestixio cuxa formación académica e traxectoria profesional contribúe a reforzar un sector estratéxico e con gran potencial en Galicia, como é o da Hostalería, e, sobre todo, “a dignificar a profesión”.\nFomentar o emprendemento\nAproveitando a celebración deste 50 aniversario, quedou inaugurado o viveiro de empresas do centro, que comezará a funcionar de xeito inmediato, e cuxa finalidade é o asesoramento ao alumnado para a creación de empresas. O viveiro, ao que a Consellería destinou 20.000 euros para adecuación das instalacións e dotación de mobiliario, dispón de tres espazos para emprendedores e unha sala de reunións. Un viveiro que -segundo recalcou o conselleiro Román Rodríguez- “será clave para fomentar o emprendemento, un dos desafíos da nova estratexia da FP para a vindeira década”.\nA dotación deste espazo, xunto coa reforma dos talleres de cociña, tamén inaugurados, supuxo un investimento de máis de medio millón de euros neste centro por parte da Consellería de Cultura e Educación.\nOs actos programados do 50 aniversario do CIFP Compostela continuarán durante os meses de abril, maio, outubro e novembro, coa celebración de talleres de cociña en directo e mesas redondas onde se abordarán temas tan variados como as novas tecnoloxías aplicadas á gastronomía, a impresión 3D, o marketing ou a intermediación en hostalería, entre outros. Dado que o aforo é reducido, os interesados en asistir ás ponencias deberán tramitar unha inscrición gratuíta a través da web do propio centro: www.50cifpcompostela.com .\nAdemais do conselleiro de Cultura e Educación, Román Rodríguez; e do recoñecido cociñeiro donostiarra Martín Berasategui; o acto de hoxe contou coa presenza de antigos alumnos do centro, moitos deles prestixiosos cociñeiros ou persoal de sala que tamén é un referente no sector; e outros que agora son docentes en centros de hostalería de Galicia e de fóra de Galicia.\nA orixe do actual CIFP Compostela data do ano 1967, ano en que comeza como Escola de Hostalería no Burgo das Nacións. Tras un breve período no actual Politécnico, desde o ano 1973 ocupa a actual sede en Lamas de Abade. Dez anos despois pasa a formar parte da rede de institutos de FP dependentes do Ministerio de Educación ata converterse en Centro Integrado en 2003.\nAínda que mantendo os estudos de Hostalería e Turismo, en 2006 o centro ampliou as súas instalacións coa construción dun novo edificio para acoller os ciclos das familias profesionais de Servizos socioculturais e á comunidade e de Artes Gráficas. A día de hoxe acolle a un total de 1.087 alumnos, dos cales 656 son da familia de Hostalería e turismo.\nAdemais, forma parte da Rede Galega de Formación Profesional de Hostalería, constituída por oito centros que xeran un espazo dinámico, innovador e orientado a impulsar un sector clave na economía galega.\nO chef Martín Berasategui na inauguración dos actos do 50 aniversario do CIFP Compostela\nO Centro Integrado de Formación Profesional (CIFP) Compostela conmemora este ano o 50 aniversario da súa orixe cunha ampla axenda de actividades. O acto de inauguración terá lugar o 18 de abril e estará presidido por Román Rodríguez, Conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, e contará coa presenza do chef Martín Berasategui, que suma 8 estrelas Michelin.\nO cociñeiro donostiarra conta con 41 anos de experiencia no oficio e é o primeiro chef con dous restaurantes triestrelados na Guía Roja en España. A súa ‘casa nai’ atópase na localidade vasca de Lasarte-Oria, e en Barcelona podemos disfrutar dos seus pratos no restaurante Lasarte.\nEntre as actividades organizadas polo CIFP, que se desenvolverán durante os meses de abril, maio, outubro e novembro, podémonos atopar con talleres de cociña en vivo e mesas redondas nas que participarán grandes profesionais do mundo da gastronomía. Tamén se dialogará sobre as novas tecnoloxías aplicadas ao mundo gastronómico, a impresión 3D e os avances científicos relacionados con esta materia.\n© 2020 50 C.I.F.P. Compostela | Designed by: Theme Freesia | Powered by: WordPress\n© 50 C.I.F.P. Compostela | Deseñado por MrTurismo\nUsamos cookies para garantir que dar a mellor experiencia de usuario na nosa web. Se seguir a utilizar esta web asúmese que concordas.Estoy de acordoLeer máis


A arte urbana non sucumbe ao Covid: O Rexenera Fest enche de cores o verán carballés - Carballo - Que pasa na costa\nCultura rexenera fest graffiti mural\nUnha das poucas boas novas culturais que nos deixa este verán vén en clave de arte urbana. O festival internacional de arte pública Rexenera Festi si poderá celebrar a súa sexta edición. Será entre o xoves 16 e o domingo 26 de xullo de 2020 (adoita ser en maio), e serán cinco artistas convidados que encherán de cores os muros carballeses coas súas brochas, sprays e pinceis.\nEsta proposta municipal de humanizar as súas rúas e convertir unha vila historicamente fea, nun museo a ceo aberto.\nAdemais, tamén se celebrarán algunhas actividades paralelas como visitas guiadas -para grupos moi reducidos en aras da seguridade- para ver a evolución dos murais día a día; directos en Instagram que permitirán falar cos artistas da súa obra; ou xogos para cativos e cativas e tamén para adultos que servirán para coñecer mellor a arte urbana e as xa máis de 75 obras de Carballo dunha forma lúdica.\nOs artistas e as localizacións\nXoana Almar (Galicia) na Rúa Salgueiro, 5\nXoana formouse como ilustradora, economista e antropóloga. Estudou en Granada e é alí onde comeza a traballar no eido da pintura a partir do 2008. No 2013 volve a Galicia e constitúe xunto a Miguel Peralta e Raquel Doallo a cooperativa Cestola na Cachola, onde traballa como muralista, pintora e ilustradora. No seu traballo hai influencias de artistas clásicos/as da pintura galega e doutros actuais, especialmente relacionados co mundo da ilustración e o muralismo. A través das súas personaxes, maioritariamente femininas, sobresae unha busca de formas sinxelas coas que tenta expresar unha personalidade ou historia de vida.\nSabek (Madrid) na Rúa Bos Aires, 23\nSabek comeza a súa andaina intervindo nas rúas e recunchos abandonados dos arredores de Madrid, onde desenvolve o seu particular estilo nos primeiros anos 2000. Co paso do tempo evoluciona cara a creación de obras máis figurativas e comeza a experimentar con diferentes técnicas ademais do seu traballo nas rúas. O seu estilo recoñécese pola representación das formas e cores que aluden á orixe natural, especialmente a través daqueles animais nobres e poderosos que infunden unha forte sensación de respecto. A súa obra propón unha reflexión ao redor do ser humano e a súa relación coa natureza, a representación animal amosa a alegoría entre o equilibro natural e as enerxías nela implícitas mediante formas minimalistas vexetais e humanas. O seu traballo pódese atopar en galerías de España, Francia ou Estados Unidos, así como en monumentais muros ao redor do mundo (EE.UU., Francia, España, Malaisia, Rusia ou Nova Zelandia).\nElisa Capdevila (Cataluña) na Rúa Venezuela, 24\nA súa carreira artística comezou en 2014 estudando pintura e debuxo na escola tradicional de Barcelona. Nesa época pinta os seus primeiros murais, ao comezo como un simple exercicio onde o lenzo foi substituído por unha parede, pero co tempo dáse conta das posibilidades da arte urbana e decide enfocar o seu traballo a proxectos a unha meirande escala. Dende 2017 traballa activamente en festivais de arte urbana e desenvolvendo grandes murais tanto a nivel nacional como internacional, sen deixar de lado o traballo de estudo en lenzo.\nReskate Studio (Cataluña e Euskadi) na Rúa Santa Ana, 10\nReskate é un colectivo artístico formado por María López e Javier de Riba, artistas visuais de Donostia e Barcelona respectivamente. O seu taller e estudo está situado no barrio de Sants de Barcelona. Influenciados pola pintura clásica de letreiros, a cultura popular e polo deseño gráfico, o seu traballo inclúe murais, ilustracións, exposicións e instalacións. Nos seus murais presentan obras que conectan co espazo que os rodea, representando historias e feitos da cultura local.\nSokram (Galicia) na Avenida da Milagrosa, 71\nSokram é un creativo multidisciplinar; ilustración, muralismo e tamén a música centran a súa principal actividade, ademais da faceta como curador e organizador de varios festivais de arte urbana dende Mutante Creativo. Algúns exemplos son DesOrdes Creativas ou o propio Rexenera Fest. O seu traballo no espazo público varía en canto a mensaxe, contido e forma segundo o emprazamento, sempre coa intención de xogar co entorno no que se sitúa a peza, aproveitando as formas da propia parede, obxecto ou edificio para realzar a composición final. O seu traballo visual posúe un forte compoñente social, crítico ou sarcástico. Nos seus discursos destaca o gusto pola ironía e os dobres sentidos no tratamento dos temas escollidos. O seu particular estilo bebe do graffiti, do cómic underground americano, da ilustración Lowbro contemporánea e do deseño gráfico, mesturando unha liña firme e contundente con volume e elementos vectoriais que se sustentan baixo unha ampla gama cromática e rica en matices.\nCómpre inscrición previa. Máis información en [email protected] ou no 981 702 077.\nXOGO DE PESCUDAS PARA FAMILIAS: de balde con inscrición previa\nA través deste xogo, adultos e pequenos compartirán momentos de diversión á vez que coñecen máis da arte urbana de Carballo e ven a localidade con outros ollos. A cita será do 16 ao 26 de xullo e a recollida de pistas no Museo de Bergantiños (Rúa Martín Herrera, 8).\nBUSCANDO OURO: de balde con inscrición previa\nA data será o 24 de xullo de 19.00 a 21.00 h. recollida da primeira pista no Museo de Bergantiños (Rúa Martín Herrera, 8).\nVISITAS GUIADAS: de balde con inscrición previa\nDurante a celebración do festival está previsto o desenvolvemento de visitas guiadas para que as persoas interesadas poidan ir vendo a evolución dos murais mentres os artistas os están pintando. Do 16 ao 26 de xullo, de 11.00 a 12.00 h. pola mañá; de 20.00 a 21.00 h. pola tarde, para grupos dun máximo de 10 persoas.\nConversa cos artistas\nO festival ofrecerá a posibilidade de ver conversas cos artistas convidados. Farase a través de directos en Instagram\n2017: Carballo convírtese no referente en arte urbana co Rexenera Fest\nMáis de 200 empresas xa están adheridas á campaña da tarxeta-bono “Sempre Carballo”


O programa ‘Goza do Ulla 2019’ ofrece vinte rutas pola beira do Ulla dende maio ata novembro\nTouro rutas Ulla\nOs 20 concellos participantes reafírmanse no impulso dunha Gran Ruta do Ulla, un itinerario de sendeirismo de 250 quilómetros ininterrompidos pola beira do río, coa creación da Asociación Concellos do Ulla\nO programa ‘Goza do Ulla 2019’ ofrece un total de vinte rutas de sendeirismo para disfrutar con toda intensidade do río Ulla dende o mes de maio ata novembro. Cada ruta está programa nun Concello bañado polo río que discorre por tres provincias. As caminadas póñense en marcha o 5 de maio en Monterroso e rematarán o 5 de novembro en Rianxo. Os 20 concellos bañados polo Ulla manteñen firme a súa aposta por deseñar, crear e impulsar unha Gran Ruta do Ulla a pé, un itinerario de sendeirismo de 250 quilómetros ininterrompidos pola beira do río. Xa teñen listos os estatutos da que será a Asociación Concellos do Ulla. Agora estes estatutos deberán levarse a estudo e aprobación por parte de cada un dos 20 concellos.\nO programa Goza do Ulla naceu no ano 2011 coa participación de cinco concellos ribeireños. Oito anos despois, toman parte 20 municipios das tres provincias: Lugo Pontevedra e A Coruña. Son os concellos da Estrada, Agolada, Antas de Ulla, Arzúa, Boqueixón, Catoira, Dodro, Monterroso, Padrón, Palas de Rei, Pontecesures, Rianxo, Santiso, Silleda, Teo, Touro, Valga, Vedra, Vila de Cruces e Vilagarcía.\nA programación para o 2019 será a seguinte: Monterroso (O encanto do Ulla e a Feira do Qeixo, o 5 de maio); Palas de Rei (Ruta das Torrentes, 18 de maio); Vilagarcía de Arousa (Circular polo Xiabre dende o mirador sobre o Ulla ata o embalse, 25 de maio); Dodro (Brañas de Laíño, 8 de xuño); Boqueixón (Roteiro de Pescadores e Río Grande, 29 de xuño); Vedra (Ruta de San Xoán da Cova, 4 de agosto); Agolada (O sobreiral do Arnego, 10 de agosto); Pontecesures (Ollando o Ullán, 1 de setembro); Valga (O val do Ulla, 7 de setembro); Teo (Do Sesteiro ao Ulla polo camiño dos arrieiros, 8 de setembro); Antas de Ulla (Ulloando polo nacemento, 15 de setembro); A Estrada (Os sons do Ulla, 21 de setembro); Arzúa (Ruta da Fervenza das Hortas, 28 de setembro); Padrón (Polas beiras do Ulla, 5 de outubro); Catoira (Ruta de Oeste, 6 de outubro); Silleda (Roteiro Praia de Cira ata Couto do Castro (A Estrada), 12 de outubro); Santiso (Sendeiro de Beigondo, 19 de outubro); Touro (De igrexa de Novefontes a Souto do Barco, 26 de outubro); Vila de Cruces (Ollares-Ponte Basebe, 27 de outubro); e Rianxo (As tres cruces, 2 de novembro).\nOs representantes dos 20 concellos que impulsan Goza do Ulla reuníronse a semana pasada en Agolada. A reunión serviu para avanzar na creación da Gran Ruta do Ulla, que se creará coa unión dos roteiros habilitados por cada concello. Esta gran ruta de sendeirismo, co Ulla como referencia, terá máis de 250 quilómetros de sendeiros ininterrompidos que terán como nexo común a curso fluvial. Os representantes municipais apostaron por seguir avanzando na iniciativa da Gran Ruta do Ulla, que conta co compromiso de participación da Xunta de Galicia na redacción do proxecto e na súa execución.\nPara a súa posta en marcha é preciso constituír a que se denominará Asociación Concellos do Ulla. O borrador dos estatutos da asociación xa está elaborado. Na reunión da semana pasada acordouse levar a estudo e aprobación dos Estatutos por parte de cada un dos concellos, que apostaron e reafirmáronse no desenvolvemento turístito deste espazo natural e promover a defensa deste patrimonio tanto natural como histórico e artístico.


Comida de Nadal do grupo de sendeirismo da USC\n12 de decembro ás 15.15 h.\nComo todos os anos, o grupo de sendeirismo da USC celebra o seu xantar de nadal. Será o vindeiro 12 de decembro, ás 15.15 h. no restaurante-mesón O'42 (Rúa do Franco 42). A inscrición e pagamento haino que facer no propio restaurante antes do 10 de decembro. O prezo: 25 euros.\n<< Primeira < Anterior 7 8 9 10 11 12 13 Seguinte > Última >>


Os Bivalvos son unha clase de moluscos mariños, de auga salobre ou auga doce e que viven tamén en arroios, estanques e lagos. Este grupo tamén tivo outros nomes no pasado como: Acephala (acéfalos sen cabeza), Pelecypoda (Pelecípodos, pé en forma de machado) e Lamellibranchia.\nEntre os animais que forman parte dos bivalvos atopamos as ostras, mexillóns, zamburiñas, ameixas, navallas, berberechos, etc. No grupo hai unha gran variación de tamaño dende algunhas cunchas que miden entre 1 a 2 mm ata individuos xigantes como algunhas especies do xénero Tridacna que poden acadar máis de 1 metro de lonxitude e ate 225 Kg de peso .\nA meirande parte dos bivalvos son filtradores e sedentarios e polo tanto dependen das correntes ciliares producidas polas branquias para conseguir alimento. A diferencia doutros grupos como os cefalópodos non teñen unha verdadeira cabeza, carecen de rádula, e teñen moi pouca cefalización. Teñen o corpo comprimido lateralmente e un manto que ten no seu interior as vísceras, pero a súa principal característica é a de posuír dúas valvas.\nExisten arredor de 30.000 especies da clase Bivalvia  moitas das cales son comestibles e representan un valioso recurso económico en moitas rexións do mundo como é o caso de Galiza. O seu papel de filtradores tamén contribúe á eliminación de bacterias nas augas contaminadas.\nOs artrópodos (Filo Arthropoda) son o maior grupo de animais existente no mundo e inclúen os insectos, aracnídeos, crustáceos e outras formas semellantes. Describíronse cientificamente máis de un millón de especies de artrópodos (máis de 890.000 especies apenas, segundo outros autores), ou sexa, máis de 4/5 de todas as especies existentes, desde formas microscópicas do plancto, con menos de un cuarto de milímetro, ata animais de grandes dimensións. O nome vén do grego arthros, articulación e podos, pés, ou sexa pés articulados, que os caracterizan.\nOs artrópodos existen en todos os ambientes da terra: no mar, na auga doce, no medio terrestre e no ar. Existen aínda moitas formas parasitas e simbióticas. Hai rexistos fósiles de artrópodos desde o período Cambriano.\nOs moluscos (Mollusca, do latín molluscus, “brando”) forman un dos grandes filums do reino animal. Son invertebrados protóstomos celomados, triblásticos con simetría bilateral (aínda que algúns poden ter unha asimetría secundaria) e non segmentados, de corpo brando, espido ou protexido por unha cuncha. Os moluscos son os invertebrados máis numerosos despois dos artrópodos, e inclúen formas tan coñecidas como as ameixas, ostras, luras, polbos, lesmas e unha gran diversidade de caracois, tanto mariños coma terrestres.\nCalcúlase que pode existir preto 100.000 especies viventes, e 35.000 especies extintas, xa que os moluscos teñen unha longa historia xeolóxica, que se remonta ao Precámbrico ata o recente. Os moluscos colonizan practicamente todos os ambientes, desde as grandes alturas a máis de 3.000 m sobre o nivel do mar ata profundidades oceánicas de máis de 5.000 m de profundidade, nas augas polares ou tropicais e adoitan ser elementos comúns dos litorais de todo o mundo.\nSon animais de corpo brando (divididos en cabeza, masa visceral e pé) con tres características únicas no reino animal polas que se identifican:\nUn pé muscular.\nUnha cuncha calcaria secretada por un integumento subxacente chamado manto, por veces ausente.\nUn órgano de alimentación chamado rádula (formada por ringleiras de dentes quitinosos curvos).\nO interese do home nos moluscos é enorme. Os moluscos son unha importante fonte de alimentación para a especie humana. Ademais, numerosas enfermidades parasitarias tanto humanas como veterinarias son transmitidas polos moluscos, que actúan como hospedador intermediario, sobre todo de platelmintos trematodos.\nA Malacología é a rama da Zooloxía que estuda os moluscos. Neste sentido tense que durante os séculos XVIII e XIX elaboráronse importantes coleccións malacológicas e conchológicas tanto de de prestixiosas institucións como museos e academias de ciencias como colecciones privadas, aínda hoxe en día o coleccionar conchas de moluscos é un dos principais pasatempos de moitas persoas en todo o mundo. Debido a esta afección os moluscos son uns dos grupos zoolóxicos mellores estudados despois dos vertebrados.\nOs moluscos constitúen un dos grupos mariños que máis cantidade de especies agrupa. Os seus representantes teñen o corpo brando e, orixinalmente, todos presentan unha cuncha calcárea, que hoxe en dia perdeuse ou reduciu o seu tamaño na maior parte dos casos.\nNeste tipo aparece una terceira capa celular que delimita un tubo que une a boca y o ano: o celoma. A parede ventral do corpo soe estar especializada como un pe muscular.\nA parede dorsal do corpo forma dous pliegues que contieñen as branquias ou pulmóns e que segregan a concha.\nTodos teñen órganos sensoriais do tacto, olfacto, gusto, equilibrio, mentras que a vista so está presente en algunhos e está especialmente desenrolada nos cefalópodos.\nBiodiversidade (neoloxismo do inglés Biodiversity, á súa vez do grego βιο-, vida, e do latín diversĭtas, -ātis, variedade), tamén chamada diversidade biolóxica, é o termo polo que se fai referencia á ampla variedade de seres vivos sobre a Terra e os patróns naturais que conforma, resultado de miles de millóns de anos de Evolución segundo procesos naturais e tamén, da influencia crecente das actividades do ser humano. A biodiversidade abrangue igualmente a variedade de ecosistemas e as diferenzas xenéticas dentro de cada especie que permiten a combinación de múltiples formas de vida, e cuxas mutuas interaccións e co resto da contorna, fundamentan o sustento da vida sobre o planeta. O termo popularizouse logo da Conferencia Internacional de Río de Xaneiro de 1992 na que numerosos Estados asinaron a Convención sobre a diversidade biolóxica.\nNon se sabe con certeza o número total de diferentes especies existentes. Crese que pode haber máis de 30 millóns, se ben só se coñecen e se clasificaron algo máis de 2 millóns. A biodiversidade non está repartida por igual en todo o mundo. Os hábitats con maior diversidade son os bosques tropicais e os arrecifes de coral, onde se calcula que viven máis da metade de especies da Terra.\nWikipedia enciclopedia libre.\nA contaminación un dos principais problemas da perda de biodiversidade\nContaminación do medio hídrico. Presenza de contaminantes na agua (río ou mar). Os contaminantes principais son os verquidos industriais (presenza de metais e evacuación de augas a elevada temperatura) e aguas servidas (saneamento de poboacións).\nEn función da natureza do contaminante distiínquese:\nPorto de Ribeira. Ano 2005\nContaminación térmica: Emisión de fluídos a elevada temperatura; pódese producir en cursos de agua. O incremento da temperatura do medio diminúe a solubilidade do osíxeno na auga.\nContaminación acústica: A debida ó ruído provocado polas actividades industriais, sociais e do transporte, que pode provocar malestar, irritabilidade, insomnio, etc.\nCotaminación lineal: A que se produce ó longo dunha liña. Por exemplo a contaminación acústica e química polo tráfico dunha autopista.\nREINO DOS PROTOCTISTAS\nParamecium aurelia, un ciliado.\nO reino Protista, tamén chamado Protoctista, é aquel que contén a todos aqueles organismos eucariontes que non poden clasificarse dentro dalgún dos outros tres reinos eucarióticos: Fungi (fungos), Animalia (animais en sentido estrito) ou Plantae (plantas). Na árbore filoxenética dos organismos eucariontes, os protistas forman varios grupos monofiléticos separados, ou inclúen membros que están estreitamente emparentados con algún dos tres reinos citados.\nEn bioloxía , reino é cada unha das grandes subdivisiónes en que se consideran distribuído-los seres naturales, por razón dos seus caracteres comúns.\nFoi Aristóteles quen deu en facer a primeira clasificación en Reinos de tódalas entidades que se manifestan na natureza en base ás diferencias entre estas entidades establécese a clásica distinción entre os reinos animal, vexetal e mineral. Na actualidade, case tódalas clasificacións deixan á parte ós minerais. Isto non simplificou a taxonomía dos entes naturais, senón que propiciou para os virus unha especie de non clasificación, xa que non se consideran seres vivos en sentido estrito, a pesar de que «paradoxalmente, todo o mundo quere matalos» (James Trefil, 1001 cosas que todo el mundo debería saber sobre ciencia). Así pois, a primera subdivisión dos entes da natureza debe distinguir entre seres vivos, virus e minerais. En bioloxía, a clasificación en reinos céntrase nos seres vivos.\nNon hai consenso sobre os criterios de inclusión dunha especie na lista das ameazadas. Hai unha interpretación corrente de que a preservación de especies ameazadas é incompatíbel coa exploración económica do ambiente en que viven, que debería ser preservado como un santuario ecolóxico intocábel. Isto é verdade nalgúns casos extremos, mais non en todos. Crece o número de propostas de uso económico sustentábel de hábitats naturais, combinando agricultura con preservación da cobertura vexetal e por tanto da diversidade da flora e da fauna.\nNo Brasil a lexislación ten feito alguns avances nos últimos anos, aínda que na práctica a falta de fiscalización e a impunidade dos infractores implique en que non sexa respectada.\nO estado de conservación dunha especie é un indicador da probabilidade de que esta especie ameazada continue a existir. Os factores usados nesta clasificación incluen a amplitude de distribución da especie, o nivel de ameaza a que está suxeita, a variación do tamaño da poboación, e outros.\nEntre as clasificacións do estado de conservación das especies animais e vexetais, a Lista Vermella da UICN é a máis coñecida.\nExtinta EX: o último representante de especie xa morreu, ou suponse que teña morrido. Exemplo: Dodo.\nExtinta na natureza EW: existen individuos en cativeiro, mais non hai máis poboacións naturais. Exemplo: Dromedario.\nCrítica ou criticamente ameazada CR: sofre risco extremamente alto de extinción nun futuro próximo.\nEn perigo EN: sofre risco moi alto de extinción nun futuro próximo.\nVulnerábel VU: sofre alto risco de extinción a medio prazo. Exemplos: Guepardo, Camelo da Bactria\nCase ameazada NT: aínda non sofre risco de extinción, mais as ameazas sobre ela son crecentes.\nSegura ou pouco preocupante LC: non sofre ameaza inmediata a súa sobrevivencia.\nElefante da floresta (Loxodonta cyclotis)\nElefante da sabana (Loxodonta africana)\nBalea azul (Balaenoptera musculus )\nGorila do Oriente (Gorilla berinxei)\nGorila do Occidente (Gorilla gorilla)\nPanda xigante (Ailuropoda melanoleuca)\nMorcego cinza (Myotis grisecens)\nLobo vermello (Canis rufus)\nRinoceronte da Sumatra (Dicerorhinus sumatrensis)\nAntílope tibetano (Pantholops hodgsonii)\nPeixe-boi das Indias Occidentais (Trichechus manatus)\nLeón da India.\nTucán de bico negro\nBicudo dragón de Komodo balea azul\nOs artrópodos (Arthropoda, do grego αρθρον, arthron, “articulación” e πούς, pous, “pé”) constitúen o filo máis numeroso e diverso do reino animal (Animalia). Inclúe, entre outros, insectos, arácnidos, crustáceos e miriápodos.\nHai case 1.200.000 especies descritas, na súa maioría insectos (un millón),   que representan polo menos o 80% de todas as especies animais coñecidas. Varios grupos de artrópodos están perfectamente adaptados á vida no aire, igual que os vertebrados amniotas, a diferenza de todos os demais filos de animais, que son acuáticos ou requiren ambientes húmidos. A súa anatomía, a súa fisioloxía e o seu comportamento revelan un deseño simple pero admirablemente eficaz.