Czyt-NIK: lutego 2018\nSaga rodzinna z rubinem w tle.\nDebiut literacki Magdaleny Ludwiczak to istny diament. Autorka w swej pierwszej książce opisuje miłosne losy własnej rodziny. Atrakcyjności powieści dodaje właśnie fakt, że przedstawiona historia nie jest fikcją literacką, a odzwierciedleniem prawdziwych wydarzeń, realnych osób. Świadomość, że poznajemy wydarzenia, które miały miejsce naprawdę nadaje książce ducha. Ogromnym zainteresowaniem cieszą się sagi rodzinne królewskich rodów. Pani Magdalena przedstawia czytelnikom losy niezwykłych kobiet i ich rodzin, dzięki czemu uświadamia nam cenną wartość, jaką jest historia nasza i naszych bliskich. Autorka uświadamia każdemu z nas, że warto „poznać skąd jesteśmy, a zatem kim jesteśmy”. Ważną wartością w każdej rodzinie powinno być kultywowanie tradycji, co jest niezmiernie ważne w podtrzymywaniu relacji. Pokoleniowa historia rodzinna zaczyna się od miłości hrabianki Ireny Wandy Ostrowskiej, która pomimo wielkiego uczucia względem urzędnika pocztowego ulega namowom matki i przyjmuje oświadczyny Kazimierza, dobrze wykształconego człowieka, doktora weterynarii. Czy wybór okazał się zły, niewłaściwy? Czy można powiedzieć, że uczucie miłości przyszło potem? Nie nam to oceniać, bowiem każdy z nas jest odpowiedzialny za swoje życie. Czy Pani Irena wiodła by lepsze życie z Janem? Tego nie wiemy – ale warto zadać sobie pytanie co jest najważniejsze – uczucie miłości, czy poczucie bezpieczeństwa? Pani Magdalena Ludwiczak przedstawia również losy Grażyny, której imię nadane zostało na cześć walecznej bohaterki poematu Adama Mickiewicza. Historia rodzinna którą poznajemy posiada jeden wspólny mianownik. Jest nią broszka babci Marii, podarowana przez generała w dzień zaręczyn. W książce pojawia się również cecha wspólna, której wierna jest również autorka książki – zamiłowanie do malarstwa, fotografii. Pani Magdalena ukończyła Liceum Plastyczne w Poznaniu. Zatem rodzinne zdolności artystyczne sprawnie przechodzą z pokolenia na pokolenie, a znając dotychczasową twórczość pisarską mogę śmiało stwierdzić, że nie tylko plastyczne zdolności Pani Magdaleny są Jej wielką domeną. Zatem po przeczytaniu debiutanckiej powieści „Cztery Rubiny”, zachęcam do lektury kolejnych ciekawych książek autorki. Warto zapoznać się z historiami przedstawionymi w książkach „Dziewczyna z zaułka”, „Tajemnica błękitnej alkowy”, „Tęskniąc w obie strony”. 14 lutego pojawiła się piąta powieść autorki "Ten z naprzeciwka".\nW czasie wojny szybciej się dorastało.\n„W czasie wojny szybciej się dorastało”, a już na pewno egzamin z dojrzałości jakiemu poddany został dwunastoletni wówczas Bronek jest świadectwem wystawionym przez okrutne doświadczenia wojenne. Te kilka miesięcy dla młodego Dzidka to życie w ciągłym strachu o własne życie, lęku, który towarzyszył mu przy każdym stawianym kroku w ucieczce ku wolności. Książka Piotra Tymińskiego to wyjątkowa lektura dla każdego z nas niezależnie od wieku, płci, sytuacji materialnej czy sympatii politycznych. Bowiem czym one są w obliczu walki o wolność – która jest najważniejszą wartością każdego człowieka - „Pragnienie wolności jest silniejsze niż wszelkie przeszkody”. A młodemu Bronkowi nie brakowało przeszkód jakie napotykał na swojej drodze. Fabularyzowana opowieść przedstawia heroiczną walkę młodego chłopca o autonomię swojego JA. Pierwszoplanowa narracja w powieści „Przybysz”, dodaje autentyczności i przybliża nas do bohatera tych zdarzeń, które ujmują emocje czytającego. Autor książki przedstawia bieg wydarzeń jakie doświadczył Pan Bronisław Przybysz, który dzieli się z nami wspomnieniami traumatycznych przeżyć, których doświadczył jak chociażby podczas atakowania niemieckich żołnierzy. Opis konających żołnierzy przeraża. Konsternacją napawa również zobrazowanie przeżyć jakie młode dziecko doświadczyło w bydlęcych wagonach, w których w uwłaczających warunkach był więziony i wieziony na roboty do Niemiec. Ogrom okrucieństwa przeraża, a siła walki jaką miał w sobie Bronek imponuje. Pomimo wcześniejszych prób ucieczki, podejmuje kolejną, gdyż poczucie wolności jest bodźcem do podjęcia decyzji, by walczyć o powrót w rodzinne strony, mobilizacją do podjęcia walki, która niweluje strach, a jedynym strachem jest utrata najbliższych - „Trzy najdłuższe miesiące mojego życia, w czasie których nieprzerwanie towarzyszyła mi myśl o powrocie do domu”. Piotr Tymiński ujmująco opisuje losy chłopca, który w czasie wojny nie bał się nieść pomoc sąsiadom, nie lękał się wspierać partyzantów. Historia przedstawiona w książce jest dowodem imponującej postawy Pana Bronisława, która zasługuje na uznanie, a dzięki Piotrowi Tymińskiemu możemy ją poznać i uświadomić sobie, że wojna zbiera najgorsze żniwa. Książka powinna być dla nas nauką pokory oraz szacunku wobec drugiego człowieka, gdyż nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić do jakiego stopnia człowiek człowiekowi może być wilkiem. Traumatyczne wspomnienia jakich doświadczył bohater, a które my poznajemy w tej publikacji poruszają do cna. Muszę przyznać, że recenzję tej książki pisze mi się ciężko, bowiem nie sposób, przelać na papier pełnie emocji, jakie dostarczyła mi ta lektura, nie jest łatwo opisać tego co towarzyszyło mi w poznawaniu prawdziwej historii. Myślę, że najlepszą rekomendacją książki „Przybysz”, jest fakt, iż dzięki niej postanowiłem poznać twórczość Pana Piotra Tymińskiego, nabywając wcześniejszą książkę autora „Wołyń. Bez Litości”. Zapewne też „Przybysz”, jest w moim życiu jedną z niewielu tych publikacji, do której wrócę niejednokrotnie, bowiem pamięć o taki ludziach jak Pan Bronisław powinna w nas trwać, a dzięki Piotrowi Tymińskiemu będzie żyła wiecznie. Książka powinna być również obowiązkową lekturą dla obecnych i przyszłych pokoleń, bowiem niesie z sobą wartości o których nie możemy zapomnieć, które należy pielęgnować ku przestrodze, by historia nie zatoczyła koła. Pragnę w tym miejscu podziękować Piotrowi Tymińskiemu za ciekawą i wartościową książkę z dedykacją, dzięki czemu miałem możliwość poznać historię człowieka – historię, która na zawsze pozostanie w mej pamięci i będzie miała w niej szczególne miejsce.\nZbrodnia Doskonale Niedoskonała.\nDrugą książkę dokumentalną „Zbrodnia Niedoskonała”, Katarzyna Bonda napisała wraz z Bogdanem Lachem polskim profilerem, psychologiem. To właśnie na kanwie znajomości autorki z podinspektorem policji pani Katarzyna stworzyła postać Huberta Meyera - nowego typu bohatera badającego ślady behawioralne pozostawione na miejscu zbrodni. Ich drogi zbiegły się przy sprawie morderstwa młodej dziewczyny z Rawicza. Autorka pracując jako dziennikarka przygotowywała reportaż na ten temat. Po upływie pół roku dzięki profilowi psychologicznemu, który stworzył Bogdan Lach sprawca został schwytany. I tylko dziennikarska dociekliwość i skrupulatna praca Katarzyny Bondy doprowadziła do spotkania w wyniku którego możemy trzymać w rękach publikację, w której autorzy starają się znaleźć odpowiedź na pytanie czy istnieje „Zbrodnia Doskonała”? Książka opisuje zbrodnie nie będące fikcją literacką, lecz wydarzyły się one naprawdę. Rzucają nowe światło, nadzieję na skuteczniejsze wykrywanie morderstw. Bogdan Lach jest pionierem profilowania, osobą, która wniosła nową jakość w pracy policyjnej walki z przestępczością. Katarzyna Bonda opisuje sposób sporządzania portretu psychologicznego przestępcy oraz poszukiwania śladów, które połączone w jedną całość dają rozwiązanie zagadek kryminalnych, które przed wielu laty zawisły w policyjnym archiwum jako N/N. Książka nie tylko opisuje etapy tworzenia portretu mordercy, również zawiera zagadkę, którą czytelnik może rozwikłać w oparciu o wiedzę jaką uzyskał po przeczytaniu publikacji. Trzonem tego dokumentu jest opis zbrodni oraz działań jakie podejmuje psycholog śledczy w celu znalezienia sprawcy. Katarzyna Bonda skrupulatnie kataloguje opisywane zbrodnie ze względu na motywy ich wykonywania. Autorka wraz z profilerem uwypuklają charakterystyczne cechy ofiar i sprawców zbrodni związane z danym motywem oraz okoliczności i przebieg spraw wobec których wszczęto postępowanie. W książce znajdziemy również rys historyczny profilowania, którego początki sięgają roku 1888 - „Za pierwszy psychologiczny portret nieznanego sprawcy uważa się profil seryjnego zabójcy, działającego w londyńskiej dzielnicy Whitechapel, znanego jako Kuba Rozpruwacz”. Natomiast w Polsce jednym z pierwszych praktyków profilowania jest nadkomisarz Bogdan Lach, który po ukończeniu studiów psychologicznych rozpoczął pracę w areszcie śledczym w Mysłowicach. Pracując w Zakładzie Karnym w Wojkowicach interesował się psychologią śledczą. „Zbrodnia Niedoskonała”, jest pierwszą w Polsce publikacją nienaukową, podejmującą tego typu tematykę, a Bogdan Lach pierwszym profilerem, który odnalazł w profilowaniu swoją pasję zgłębiając tym samym tajniki skutecznego tworzenia obrazu psychologicznego mordercy. Autorzy niniejszą publikację dedykują wszystkim profilującym i policjantom. Polecam książkę nie tylko osobom pracującym w organach ścigania, lecz każdemu, kto choć raz zastanawiał się nad tym, czy istnieje kryminalna zagadka bez odpowiedzi, czy może jednak każde morderstwo jest na tyle niedoskonałe, że zostawia ślad identyfikujący jego autora?\nArt. 148. KK\nDokument „Polskie morderczynie”, jest pokłosiem pracy Katarzyny Bondy jako sprawozdawcy sądowego. Wówczas autorka bacznie obserwowała to co działo się przed warszawskim sądem, gdzie toczyły się procesy kobiet oskarżonych o zabójstwo. Procesy, które nie przeszły bez echa w środkach masowego przekazu. W książce poznajemy czternaście różnych kobiet, czternaście wstrząsających historii. Niektóre z nich bulwersują, nie znajdują usprawiedliwienia - jak choćby sprawa Moniki, którą poznajemy w rozdziale „Macierzyństwo”. Ta zbrodnia wywołuje kontrowersje, a ja jako czytelnik nie znajduje wytłumaczenia wobec tego czynu. Poznajemy również historię kobiety, która zabiła swojego męża i pomimo tego, że trafiła za kratki, dopiero tam zaznała spokoju, uwalniając się od poczucia winy, ale przede wszystkim od życia pod pręgierzem tyrana. Książką wywołuje wiele emocji od poczucia gniewu oraz odrazy wobec kobiet – morderczyń, aż po uczucie współczucia, smutku względem tego co je spotkało. Katarzyna Bonda uświadamia nam, że nie wszystko jest zero jedynkowe, czarno-białe, że warto w każdych barwach dostrzec odcienie pozytywne jak i negatywne. Wydawałoby się, że kobiety, płeć piękna, synonim delikatności, nie są skłonne do brutalnych zachowań przypisywanym bestiom. Autorka tego dokumentu przedstawia nam fakty świadczące o tym, że to właśnie przedstawicielki „planety Venus”, są skłonne pogwałcić piąte przykazanie. Owszem nie zawsze to one zabijały, ale do wykonania zbrodni posłużyły się rękami mężczyzn, będąc mózgiem dokonywanej zbrodni. Katarzyna Bonda przeprowadziła z każdą z kobiet wielogodzinne wywiady, w których stara się wyłonić obraz nie tylko morderczyń, ale również kobiety, matki, żony. Autorka postanowiła „dać prawo wypowiedzi każdej z nich … Mówiły o różnych aspektach życia: miłości, macierzyństwie, pieniądzach, marzeniach, śmierci...”. Pani Katarzyna przedstawia nam każdą kobietę w kilku obrazach – sprzed zbrodni, w czasie jej wykonania, ale również po jej dokonaniu. Dodatkowym walorem książki jest ukazanie kobiecej twarzy „bohaterek”, bowiem publikacja ta wzbogacona jest fotografiami osadzonych. Autorce należy się wielki ukłon, względem jej dwuletniej pracy, podczas której nie osądza, nie krytykuje, lecz obiektywnie przedstawia kobietę człowieka, który stał się mordercą. Katarzyna Bonda w książce „Polskie morderczynie”, spojrzała na aspekt kobiecych zbrodni również pod kątem naukowym. W publikacji nie brakuje zatem wypowiedzi Bogdana Lacha – psychologa policyjnego i profilera, oraz profesora Zbigniewa Lwa Starowicza seksuologa, a także Lidii Olejnik – dyrektor Zakładu Karnego dla Kobiet w Lublińcu. Książka jest doskonałą lekturą nie tylko dla studentów psychologii czy kryminalistyki, ale dla każdego z nas, nie po to, by osądzić, ocenić, lecz by poznać drugą ludzką twarz polskich morderczyń.\nMaszyna do pisania – recepta na bestseller.\nBy móc pisać tak świetne książki jak Katarzyna Bonda należy przeczytać „Maszyna do pisania”. Jak autorka sama twierdzi najważniejszy jest warsztat, najpierw trzeba być rzemieślnikiem, by (po)zostać artystą. Jak każdy rzemieślnik uczymy się, doskonalimy swoje pióro, a niniejsza książka jest drogowskazem jak to pisanie umiejętnie doskonalić. Jest ona bardzo ważną publikacją dla każdego, kto chce pisać, tworzyć bestsellerowe książkowe dzieła. Książka zawiera niezbędne narzędzia do tego by móc czuć się predysponowanym do pisania ciekawie i wciągająco, tak by czytelnik chętnie sięgał po kolejne tomy tworzonych przez nas historii. Dzięki tej lekturze adepci sztuki pisania dobędą cennych kluczy, które otworzą przed nimi drzwi do tworzenia opowieści na miarę trylogii Huberta Meyera czy tetralogii Czterech Żywiołów Saszy Załuskiej. Trzymając w ręku tę „Maszynę do pisania” dzierżymy w dłoniach niezbędny zestaw ćwiczeń do tworzenia właściwej struktury powieści, do budowania postaci bohatera, fabuły, narracji. Osoby posiadające tę publikację mają w swoich zasobach wartościową instrukcje do tego by móc konstruować wciągający świat, umiejętnie tworzyć miejsce i czas akcji. Książka nie jest poradnikiem wydanym przez „grupę ekspertów”, jest czymś więcej – kompasem wyznaczającym odpowiednie drogi, by przyszli pisarze mogli tworzyć nie książki, lecz dzieła, do których czytelnicy lgną niczym magnes wzdłuż linii pola magnetycznego. „Maszyna do pisania” jest stworzona przez autorkę, która umiejętności i doświadczenie pisarskie krystalizowała już od młodzieńczych lat, a wychodzące spod Jej pióra książki cieszą się ogromną i wciąż rosnącą popularnością oraz uznaniem wśród czytelników. Publikacja zawiera aż osiem rozdziałów, będących zbiorem zasad tworzenia książek, które nie będą zalegać na półkach księgarń, lecz na wieki wieków zalegną w naszej pamięci i żyć będą z nami wiecznie. Katarzyna Bonda przedstawia nam również dekalog będący punktem wyjścia, do tego jak przyszły pisarz powinien radzić sobie z kryzysem twórczym lub gdy nie będzie wiedział, jaki błąd popełnił popadając w „syndrom białej kartki”. Książka jest solidną konstrukcją konstrukcji książki zawierającą również wiele ciekawych i „złotych myśli” - „Pisania można się nauczyć. Nawet trzeba! Pisarz powinien kształcić się całe życie, rozwijać jako człowiek, zdobywać nowe doświadczenia. Tylko wtedy jego książki będą coraz lepsze”. Dlatego też nie dziwi fakt, że autorka tych słów, która wciela w swój warsztat pracy takie zasady zyskała miano królowej polskiego kryminału.\nTrup ściele się we mgle.\nJakie znaczenie ma dla Was jedno „Mgnienie”? Dla mnie ogromne. Po przeczytaniu drugiej powieści kryminalnej Marcela Woźniaka uświadamiamy sobie, że „nie wszystko jest tym, czym się wydaje”. Po „Powtórce”, autor powtórnie serwuje nam solidną dawkę adrenaliny. Kontynuacja wyścigu z czasem w jakim udział bierze Leon Brodzki w walce z psychopatycznym mordercą przyspiesza puls i prowadzi nas w otchłań ekstremalnych przeżyć. Gdy kości zostaną rzucone, nic nie będzie już takie samo, a dotychczasowi sprzymierzeńcy mogą stać się źródłem doświadczanego zła. Marcel Woźniak po mistrzowsku utkał fabułę powieści, dzięki czemu z każdą kolejną stroną doświadczamy zastrzyku adrenaliny jak w najlepszym dreszczowcu. Książka naszpikowana jest emocjami o porażającej sile rażenia, a także solidną porcją psychologicznych i filozoficznych rozważaniach egzystencjalnych. Pan Marcel serwuje nam kryminalne przeżycia okraszone poczuciem humoru. Bardzo rozbawił mnie dialog Leona Brodzkiego, ze szpitalnym technikiem. Marcel Woźniak zwinnie przemyca swoją bogatą wiedzę historyczną, a w tło powieści wplata wątki kryminalne sprzed wielu lat. Autor rozwija również miejsce akcji powieści, które prosto z Torunia przeprowadza nas do krajobrazu Darłowa, w którym dzieje się jedna z kluczowych scen. Wówczas uświadamiamy sobie, że nie tylko opętany chęcią zemsty, psychopatyczny morderca jest głównym rozgrywającym w tej morderczej i bezwzględnej grze, że jest ktoś wyżej, kto pociąga za sznurki, a kurtyna zła nie zakryła jeszcze sceny, która wiedzie nas ku Otchłani. To co nie uszło mojej czytelniczej uwadze, to nawiązanie autora do twórczości literackiej trzech znanych i lubianych polskich pisarzy. Czytając „Mgnienie”, mogłem myślami powrócić do Gucia bohatera książek Marty Matyszczak, przypomnieć sobie twórczość Przemysława Semczuka oraz ponownie spotkać Marka Benera, który w książkach Roberta Małeckiego doświadcza równie morderczej walki jak Leon Brodzki. Autor wyostrza nasze apetyty na ciąg dalszy, a tok zdarzeń jakim poddany jest główny bohater przyśpiesza tempo zwiększając ryzyko palpitacji. Ziarno niepokoju, zasiane w pierwszej części trylogii w jej drugim akcie przyniosło plon strachu. Spokojny jest tylko Marcel Woźniak – On jeden wie dokąd prowadzi ścieżka ku Otchłani, do której premiery nie dzieli nas głęboka przepaść, bowiem trzecia część trylogii pojawi się już w sierpniu tego roku.\nSmutne doświadczenie wojny.\nSabina Waszut w debiutanckiej powieści „Rozdroża”, niczym wytrawny skrzypek targa strunami naszych emocji. Książka przedstawia sfabularyzowane losy dziadków autorki, co jeszcze bardziej chwyta za serce, gdyż uświadamia nam jak smutne i ciężkie doświadczenia niesie za sobą wojna. Dwoje młodych kochających się ludzi staje na ślubnym kobiercu, by niebawem przyszło im stanąć w obliczu wojny, rozłąki, tęsknoty za każdą wyrwaną chwilą czułości. 1 września 1939 roku o godzinie 5.40 czas dla Sophie i Władka jak i wielu innych zatrzymał się, a bolesne doświadczenia, którym zostali poddani spowodował, ze ich życie nie wróciło już na ten sam bezpieczny tor. Pani Sabina przedstawia nam smutną historię, która w swojej istocie jest piękna, gdyż pokazuje miłość dwojga ludzi, którzy mimo rozłąki i zawieruchy tych niepewnych czasów, które porwały każde z nich w inną stronę, nie puścili swoich dłoni. To właśnie pamięć o sobie, sile łączącej miłości pozwoliła im przetrwać. Autorka pokazuje dramat wielu ludzi, którym wojna przekreśliła marzenia, którzy zostali siłą wcieleni do niemieckiej armii i musieli stanąć w walce przeciwko swojemu narodowi. Klimat tej powieści jest niepowtarzalny, czuć w niej wiele ciepła i serca jakie autorka przelewa na papier dzieląc się z nami historią ludzi, którzy mimo przeciwności losu wierzyli w swoją bezgraniczną miłość. Autorka opisuje uczucie tęsknoty obojga ludzi, którą widać w listach jakie do siebie pisali odnosząc się do siebie z szacunkiem i wiarą w odzyskanie straconego czasu. Listy ujmują za serce głębią smutnego doświadczenia wojny jakie doświadczyli młodzi, kochający się ludzie. Sabina Waszut ilustruje nam obraz nędzy i rozpaczy jaki wśród ludzi roztacza każdy konflikt zbrojny, niszczy więzi, ale również uprzedmiotawia człowieka, dla którego jedynym posiłkiem jest... kostka masła. Myślę, że książka „Rozdroża”, powinna znaleźć się na liście obowiązkowych lektur szkolnych, gdyż jest nie tylko lekcją historii, ale przede wszystkim nauką życia - docenienia jego istoty. W latach II wojny światowej młodzi ludzie zamiast cieszyć się życiem, chwytać je garściami, zmuszeni byli złapać za broń i stanąć w bratobójczej walce. Dzisiaj, gdy młodzi ludzie mają większe perspektywy i możliwości niż nasi dziadkowie, przekreślają swoje szanse o których nasi potomkowie mogli tylko marzyć. Odnoszę się z pełnym szacunkiem wobec powieści Sabiny Waszut, gdyż nie jest ona tylko fikcją literacką, ale przede wszystkim jest pomnikiem pamięci wobec ludzi, których życie stanęło na rozstaju dróg. Dlatego też z miłą chęcią sięgnę po kontynuację losów Sophie i Władka zawartą w dwóch kolejnych książkach „W obcym domu” oraz „Zielony Byfyj”.\n„Kochanie, dlaczego się boisz? Naprawdę sądzisz, że\nmogę zapomnieć? Że będę tego chciała?\nMyślisz, że kiedyś przestanę czekać i układać sobie\nw głowie całe historie, w których jesteś obok?\nTo nic, że teraz jest pusto i zimno. Nigdy nie odejdziesz\ntak daleko, abym nie mogła cię znaleźć i zabrać do domu.\nNie przestanę tworzyć nas, nawet jeśli bardzo długo\nbędę musiała czekać na dzień, kiedy dotkniesz klamki\ndrzwi, za którymi będę stała.\nJestem Twoją żoną. Jesteś moim mężem. Na zawsze.\nI przetrwamy wszystko.\nPotrafimy stworzyć sobie idealny świat.


Odznaka jest zdobywana na szlaku dookoła Wrocławia im. doktora Bronisława Turonia, podczas wycieczek pieszych, przez osoby powyżej 10 roku życia. Podczas jednej wycieczki może zostać przebyty tylko jeden odcinek szlaku. Przebycie każdego odcinka powinno być potwierdzone w specjalnej opracowanej karcie potwierdzeń, zgodnie z regulaminem Odznaki Turystyki Pieszej.\nTę stronę ostatnio edytowano 23 sty 2018, 06:06.


2011-10-11 | Autor: Stanisław Marszałkowski\nDo roku 1909 główną organizacją, która zbierała informacja dla Wielkiej Brytanii był Wydział Wywiadu Morskiego(Naval Intelligence Division). Ponadto w trakcie panowanie królowej Wiktorii Brytania nie prowadziła prawie żadnych działań wywiadowczych. Utrzymywano jedynie agentów w Indiach i Irlandii. Interesowano się również Rosją ze względu na możliwość zablokowania linii komunikacyjnych z Indiami. Doszło to takiej ignorancji, że Brytyjczycy nie mieli ani jednego agenta w Europie. Była informacja utrzymywana w tajemnicy oraz tak paradoksalna, że większość państw europejskich sądziło, że synowie Albionu posiadają najbardziej rozbudowaną oraz najlepszy wywiad na świecie. W maju 1909 roku kapitan okrętu szkoleniowego HMS "Cornwall" poprosił dyrektora o zgodę na potajemny zwiad fotograficzny w Kilonii. Podobną akcję przeprowadzono w ujścia rzeki Ems. Po przestudiowaniu amatorskich akcji szpiegowskich oraz po zorientowaniu się braku wywiadu Impreialny Komitet Obrony(Committee of Imperia Defence) postanowił powołać nową jednostkę. Decyzję podjęto 24 lipca 1909 roku. Powołano Biuro Tajnej Służby (Secret Service Bureau). Podzielono je od razu na dwie sekcje: krajową oraz zagraniczną. Szefem sekcji krajowej został kapitan Vernon Kell natomiast na szefa sekcji zagranicznej mianowano komandora podporucznika Mansfielda Smith?a-Cumming?a. Obie sekcje podlegały ministerstwu wojny. W 1910 Biuro zostało podzielone. Jednostka Kella zajęła się operacjami dochodzeniowymi oraz kontrwywiadem na terenie Zjednoczonego Królestwa oraz Imperium. Sekcja zagraniczna przeniosła się do Northumberland Avenue oraz przeszła pod zarząd Admiralicji. W 1921 przemianowano ją na Secret Intelligence Service czyli MI6. Celem MI6 jest wywiad oraz kontrwywiad poza granicami kraju.\nW trakcie pierwszej wojny światowej SIS zajmowało się głównie Niemcami. Teoretycznie otrzymywali te same informacje od attache i innych źródeł co Wydział Wywiadu Morskiego jednak ustępowali im z powodu braku wykształconej siatki obserwatorów czy też braku doświadczenia. Okres międzywojenny nie był dla wywiadu najlepszy. Secret Intelligence Service na swojej stronie nie podaje nic o konkretnych działaniach. Jedynie o zagrożeniu komunistycznym oraz nazistowskim w latach ?30 XX wieku. Z kolei Nigel West pisze, że w trakcie okresu międzywojennego wywiad nie miał dużo pracy. Było to spowodowane cięciami budżetowymi wprowadzonymi przez państwo. Konieczne było usunięcie placówek z takich miast jak Madryt, Zurych, Luksemburg czy Lizbona. Kłopoty finansowe nie sprzyjały kierowaniu SIS. Przekonał się o tym drugi szef admirał Hugh Sinclair. Zamiast młodych, rokujących pracowników, z konieczności musiał zatrudniać emerytów i weteranów z I wojny światowej. Sporym problemem były również restrykcyjne dyrektywy ministerstwa spraw zagranicznych, które nie chciało zaszkodzić kontaktom na linii Wielka Brytania - III Rzesza. Dodatkowo "zainstalowanie" agenta w strukturach państwowych obcego państwa wymagało lat, których SIS nie miało. Dlatego Brytyjczycy nie wiedzieli o planach agresji Włochów na Abisynię czy Niemców w Nadrenii. Kolejnym błędem było złe zarządzanie budżetem nowego szefa oraz zbytnie zawierzanie informacjom zdobywanym od emigrantów. W okresie międzywojennym SIS sprawdzało się jako kanał przekazujący informacje oferowane przez Niemców. Samo zaś nie do końca potrafiło ważne informacje zdobyć. Na przykład SIS przedstawiło błędne dane na temat liczby niemieckiego sprzętu. Zaniżono ilość wyprodukowanych ubotów o 10 sztuk oraz zawyżono liczbę czołgów o 2000 sztuk.\nJedną z większych porażek SIS była incydent w Venlo. Feralne zdarzenia miały miejsce 9 listopada 1939 roku. Niemieckie służby bezpieczeństwa Sicherheitsdienst uprowadziły dwóch wysokich rangą agentów MI6. W 1934 utworzono równoległą do SIS siatkę agentów "Z". Była to organizacja ściśle tajna ze względu ochrony funkcjonariuszy. Agenci SIS nie byli zbyt dobrze ukryci, mógł się do nich dostać każdy, kto składał papiery do biura kontroli paszportowej. Dlatego potrzebna była lepiej ukryta sieć agentów, o której mało kto by wiedział. W obliczu wojny "Z" została jednak ujawniona. Agenci SIS oraz "Z" mieli się porozumieć oraz wymienić informacjami. W międzyczasie do kapitana Payna Besta zgłosił niemiecki oficer o poglądach antynazistowskich. Oferował niezwykłe informacje na temat puczu w Berlinie oraz aresztowaniu Hitlera. W trakcie rokowań zgodzono się nawet na przylot do Londynu generała Wermachtu o antyhitlerowskich poglądach na tajne rokowania. Kapitan Best oraz major Richard Stevens w biały dzień zostali uprowadzeni w nadgranicznym mieście Venlo. Początkowo sądzono, że zostali po prostu zabici jednak okazało się, że zostali porwani przez podszywających się agentów niemieckich służb bezpieczeństwa. Dodatkowym nieszczęściem tej sytuacji była pozycja uprowadzonych agentów. Mieli oni dostęp do wielu tajnych informacji SIS oraz "Z". W trakcie świetnie prowadzonych przesłuchań obaj zdradzili Niemcom poufne informacje. Agenci SIS nie zostali specjalnie zdemaskowani ponieważ Niemcy wiedzieli o nich, lecz nie wiedzieli o agentach z "Z".\nNiewątpliwym sukcesem SIS była ULTRA. Brytyjczycy w kontaktach z Polakami oraz Francuzami prowadzili badania nad rozszyfrowaniem niemieckiej maszyny szyfrującej- Enigmy. Doszło do spotkań kryptologów oraz przedstawicieli wywiadów poszczególnych państw. Wielka Brytania była reprezentowana przez Stuarta Menziesa z SIS a Polacy przez II oddział Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 25 lipca 1939 roku na zebraniu w Pyrach pod Warszawą Polacy przekazali Francuzom i Brytyjczykom kopie Enigmy. Po upadku Francji brytyjscy kryptolodzy pozostali sami z szyframi. Paradoksalnym problemem tej sytuacji była nikła reputacja MI6 w Brytanii. Było to powodem do lekceważenia raportów oraz informacji pozyskanych dzięki dekryptażowi. Szef SIS zdawał sobie sprawę, że nagłośnienie złamania Enigmy nikomu nie wyjdzie na dobre, dlatego notatki przekazywane w wyniku łamania szyfru oficjalnie były pozyskane od agenta "Bonifacego". Mimo nowego systemu specjalnych meldunków, które były opatrywane bezosobowym kryptonimem "Ultra Tajne" nie dawano dużej wiarygodności informacjom pochodzącym z MI6. Na szczęście dla aliantów w końcu zdano sobie sprawę z wartości i wiarygodności informacji z SIS. Sukces Ultry, tak nazywano dokumenty pochodzące z użycia rozszyfrowanej Enigmy, jawnie przyczynił się do wielu zwycięstw w trakcie II wojny światowej. Przede wszystkim w trakcie walk na Atlantyku.\nNa zakończenie może warto trochę ożywić gawiedź i kilka ciekawostek przedstawić. W filmach o najsłynniejszym agencie należącym do MI6, Jamsie Bondzie znamy szefową, czyli "M". Jak już na przykładzie "Z" widać, tendencja do używania liter przez SIS jest rzeczą prawdziwą. Z tym, że szefa SIS potocznie nazywa się "C" od "Szefa(Chief) Tajnej Służby". Zwyczaj ten wziął się od pierwszego szefa Masfielda Smith?a- Cumming?a, który parafował wszelkie papiery przechodzące przez jego biurko literą "C" kreśloną zielonym atramentem. Postać pierwszego szefa SIS jest ciekawą postacią. Warto wspomnieć o wypadku, w którym uczestniczył. Zdarzyło się to we Francji w październiku 1914 roku. Pozwolę sobie zacytować wspomnienie Comptona Mackenziego z 1932 roku. "Jadący z pełną szybkością samochód uderzył w drzewo i wywrócił się przygniatając nogę "C". Impet uderzenia wyrzucił syna z wozu i upadł na głowę. Chłopiec był śmiertelnie ranny i ojciec słysząc jego jęki i skargi, że mu zimno usiłował wypełznąć spod szczątków samochodu, żeby przykryć go płaszczem. Nie mógł jednak wyswobodzić nogi. Wyciągnął więc z kieszeni scyzoryk, odciął zmiażdżoną nogę, doczołgał się do syna i okrył go. Znaleziono go nieprzytomnego obok ciała zmarłego dziecka." Okazało się, że w wyniku wypadku miał złamane obie nogi. Stopę w drugiej nodze mu amputowano. Miejsce utraconych kończyny wstawiono mu drewniane protezy. Podobno miał on w zwyczaju frustrować wizytujących stukając w drewnianą nogę.


Żarnik kości - Aparat na zęby, wybielanie zębów, pasty wybielające na nadwrażliwe zeby.\nBardzo cenne dane diagnostyczne uzyskuje się za pomocą zdjęcia rentgenowskiego: stwierdza się’ rodzaj i stopień żarniku kości, ewentualnie rozrzedzenie struktury kostnej.\nLeczenie przyzębicy jest trudne głównie ze względu na niejasną etiologię tej choroby. W obecnym stainie wiedzy osiągnięcie efektów tarapeutycznych wymaga kompleksowego leczenia oiraz cierpliwości ze strony lekarza i chorego. W najlepszym wypadku można spodziewać się zatrzymania procesu chorobowego, częściej zwolnienia postępów choroby.\nLeczenie miejscowe polega przede wszystkim na usunięciu urazów. Usuwa się znacznie rozchwiane zęby, co do których istnieje pewność, że nie ulegną one wzmocnieniu, usuwa się złogi nazębne, korzenie, wadliwie wykonane wypełnienia i uzupełnienia protetyczne. Wszystkie zęby powinny być wyłączone i wypełnione. Następnym etapem leczenia jest usunięcie wad zgryzowych (!korekta zgryzu urazowego’) za pomocą odpowiedniego szlifowania zębów. Kolejnym etapem leczenia jest tzw. curettage (kiretaż), czyli wyskrobanie ścian i dna patologicznej kieszonki dziąsłowej w znieczuleniu celem usunięcia z niej ziarniny, nabłonka i obumarłego kos!niwa. Rama pokrywa się świeżym nabłonkiem, stan zapalny ustępuje, zblizmowaicenie spłyca kieszonkę. Eto kiretażu można przystąpić tylko po ustąpieniu ostrego stanu zapalnego i pod warunkiem, że głębokość kieszonek nie przekracza 3 mm. Ostry stan zapalny usuwa się przestrzykiwaniem kieszonek wodą utlenioną, zakrapianiem kamfenolu, płuikankami przeciwzapalnymi i ściągającymi i naświetlaniem lampą Sollux.


Okrągłe zielone dekoracyjne palenisko ogrodowe Nodis - sklep Edinos.pl\nElior PLN 718.00 http://schema.org/NewCondition http://schema.org/InStock edinos.pl https://www.edinos.pl//okragle-zielone-dekoracyjne-palenisko-ogrodowe-nodis 2022-12-31\nCzasami zamiast szalonego spotkania z przyjaciółmi potrzebujemy po prostu wyciszenia i relaksu. Uciekamy wieczorem do ogrodu z kubkiem aromatycznej herbaty i patrzymy w niebo pod miękkim zarzuconym na plecy kocykiem. Czy może być przyjemniej? Oczywiście! Palenisko Nodis to doskonały sposób na urozmaicenie samotnego relaksu, spotkania z przyjaciółmi czy przyjemnych chwil spędzonych z drugą połówką. Szum palącego drewna nas uspokaja i tworzy niepowtarzalny klimat. Jednak to nie wszystko - Nodis posłuży nie tylko jako "ogrzewające ognisko", ale także jako praktyczny grill. Palenisko ogrodowe Nodis wykonane zostało z myślą o osobach gustujących w praktycznych i nietuzinkowych projektach. Mozaikowy blat w kolorze biało-zielonym znajdujący się wokół paleniska zestawiony został z elegancką czernią podstawy tworząc unikatowy mebel o fantastycznych możliwościach użytkowych i dekoracyjnych. Jesteś my pewni, że Twój ogród dzięki Nodis nabierze całkowicie nowego charakteru!\n- Kolor: Biało-zielony. Kliknij w link i sprawdź także inne paleniska ogrodowe w sklepie Edinos.pl. Stwórz swój praktyczny zestaw mebli.\nAby Twój ogród stał się wyjątkowym miejscem wypoczynkowym zadbaj o niego najlepiej jak potrafisz. Ustaw w nim oryginalne palenisko ogrodowe Nodis, które nie tylko stanie się niepowtarzalną dekoracją ogrodu, ale także stworzy magiczną atmosferę w otaczającej Cię przestrzeni. Uwaga! Tylko teraz palenisko Nodis kupisz w doskonałej cenie - jedyne 718 zł! Nie czekaj i zamów je już teraz!\nUrszulaH napisał/a: Oryginale palenisko\nPalenisko ogrodowe NODIS stoi już na tarasie i wygląda bardzo ciekawie. Atrakcyjne obrzeże dodaje mu niecodziennego uroku. Pozwala nam na zapalenie małego bezpiecznego ogniska z węgielków grillowych i usmażenie kiełbaski na patyku albo szaszłyków. Wszystko odbywa się jak przy prawdziwym ognisku, którego nie możemy mieć.\nGrażyna 12 napisał/a: Grill-palenisko\nOdebraliśmy przesyłkę z paleniskiem. Zmontowaliśmy bez problemu wg załączonej instrukcji producenta. Palenisko jednak wydaję się za płytkie aby wygodnie w nim grillować na załączonej kratce do grilliowania.\nBartosz napisał/a: Ozdobne palenisko\nWłaśnie wypróbowaliśmy bardzo ładne palenisko ogrodowe. Grillowanie bardzo sprawne jak wykle na tackach.


Rajapack - BIZNES DOBRZE OPAKOWANY\n12 lutego 2019 Napisany przez Rajapack\nDrugi rok z rzędu, Grupa RAJA została głównym partnerem Międzynarodowego Festiwalu Komiksu, w Angoulême, we Francji. To największa – i jedna z najważniejszych – tego typu imprez w Europie. Historia festiwalu sięga połowy lat 70. XX wieku. Dlaczego właśnie grupę RAJA wybrano na głównego partnera? Bo od lat naszymi opakowaniami wspieramy branżę wydawniczą – zapewniamy […]\nCzytaj dalej "Opakowania dla branży wydawniczej – jakie opakowania na książki i komiksy wybrać?"\n14 stycznia 2019 Napisany przez Rajapack\nBlack Friday, Cyber Monday, świąteczne akcje promocyjne… trzeba również przygotować budżet na 2019 rok. Nie ma wątpliwości, że daty te są kluczowe z punktu widzenia codziennej działalności, ale ważne jest również, aby zatrzymać się na chwilę i zaplanować rok 2019, który jest pełen wyzwań dla e-commerce. Aby Ci w tym pomóc, podpowiadamy 5 sposobów, dzięki […]\nCzytaj dalej "Logistyka w e-commerce ‒ 5 sposobów na zaplanowanie Twojego budżetu na 2019 rok"\n9 stycznia 2019 Napisany przez Rajapack\nOdpowiednie zabezpieczenie towarów na paletach oraz właściwe przygotowanie do transportu czy stacjonarnego przechowywania dóbr w magazynie ma ogromne znaczenie przekładające się na jakość i trwałość produktów. Nie bez znaczenia jest także komfort pracy osób odpowiedzialnych za pakowanie i dystrybucję towarów. Odpowiednio przygotowane i zabezpieczone palety można transportować szybciej, łatwiej i z mniejszym prawdopodobieństwem uszkodzenia zapakowanych […]\nCzytaj dalej "Folia stretch – skuteczne zabezpieczenie towarów na paletach"\n24 grudnia 2018 Napisany przez Rajapack\nZabezpieczenie dokumentów dołączanych do przesyłek (faktur, rachunków, listów przewozowych itp.) jest tak samo ważne, jak odpowiednie zapakowanie samej zawartości paczki. Przylgi kurierskie to najlepszy sposób na ochronę wszelkiego rodzaju dokumentów dołączanych do przesyłek. To rozwiązanie, które nie tylko umożliwia bezpieczne dostarczenie dokumentów, ale też pozwala je szybko zidentyfikować, bez konieczności otwierania paczki. Jakie rodzaje przylg […]\nCzytaj dalej "Jak skutecznie chronić dokumenty w czasie transportu?"\n7 grudnia 2018 Napisany przez Rajapack\nŚwięta już coraz bliżej, a wraz z nimi wysyłanie upominków, na przykład do parterów biznesowych firmy. Butelka (lub kilka) dobrego wina to uniwersalny i bardzo praktyczny prezent, który będzie miłym uzupełnieniem świątecznych życzeń. Rajapack oferuje innowacyjne kartony do wysyłki wina oraz opakowania ozdobne, świetnie sprawdzające się przy takich i wielu innych okazjach. Kartony do wysyłki […]\nCzytaj dalej "Jak pakować wino na prezent?"\n3 grudnia 2018 Napisany przez Rajapack\nZawdzięczamy pozycję lidera na rynku opakowań w Europie przede wszystkim innowacyjności. Stawiamy na poszukiwania coraz to nowych rozwiązań, które będą dostosowane do różnych rodzajów działalności, tak by najlepiej odpowiadać Twoim potrzebom i rosnącym wymaganiom ze strony Twoich klientów. Przewaga dzięki innowacjom Innowacyjne opakowania mogą być czynnikiem, który zapewni przewagę nad konkurencją. W jaki sposób? Po […]\nCzytaj dalej "Innowacyjne opakowania – pakuj inaczej!"\n14 listopada 2018 Napisany przez Rajapack\nPrzedświąteczne tygodnie to gorący okres dla pracowników sklepów internetowych. W tym czasie, mnóstwo osób zamawia paczki na święta, chcąc w ten sposób zminimalizować czas spędzony w sklepowych kolejkach. Prezentów nie zamawia się jedynie dla najbliższych i rodziny – przed Świętami również pracodawcy szykują podarunki dla pracowników. Jedni i drudzy powinni pomyśleć o ozdobnych opakowaniach świątecznych, […]\nCzytaj dalej "Jak zapakować świąteczną przesyłkę?"\n26 października 2018 Napisany przez Rajapack\nBy zminimalizować ryzyko uszkodzenia ładunku podczas transportu należy go w odpowiedni sposób zabezpieczyć. O ile przy pakowaniu niewielkich przesyłek często sprawdza się zwykła taśma klejąca, tak już w przypadku ciężkich ładunków o dużych gabarytach konieczne jest użycie mocniejszych zabezpieczeń, takich jak taśmy spinające. Proces opasywania taśmą spinającą pakunków przeznaczonych do transportu nazywany jest bandowaniem. W […]\nCzytaj dalej "Czy wiesz, jak zapewnić stabilizację paczek i palet?"\n22 października 2018 Napisany przez Rajapack\nJeśli masz perfumerię lub sklep internetowy z kosmetykami, pewnie niedługo zauważysz wzrost ilości zamówień, ale czy zastanawiałeś się, czy masz odpowiednie opakowanie, aby wysłać perfumy? Czy jesteś przygotowany na zwiększoną ilość zamówień w nadchodzących miesiącach? Czy jesteś pewien, że Twój produkt jest odpowiednio chroniony podczas transportu i jesteś pewien, że jego rozpakowanie będzie spektakularne? W […]\nCzytaj dalej "Wysyłanie perfum: Jak pakować i przygotować zamówienie?"\n28 września 2018 Napisany przez Rajapack\nWedług badania „E-commerce w Polsce” wykonanego przez firmę badawczą Gemius zakupy w sieci robi w Polsce ponad połowa wszystkich internautów, czyli około 15 milionów osób. Szansę na sukces w sieci ma więc coraz więcej przedsiębiorstw, które chcą zająć się handlem w Internecie. Tak dynamiczny wzrost zainteresowania e-commerce wpływa też na znacznie większą konkurencję w tej […]\nCzytaj dalej "Opakowania dla e-commerce. Jak dobrać właściwe pudełka do towarów?"\nMaj 29, 2019 Napisany przez Rajapack


Lioton 1000 żel *100g - stłuczenia/zwichnięcia - MIĘŚNIE, STAWY I KOŚCI - KATEGORIE - Apteka Galen\nProducent: A.MENARINI INDUSTRIE PHARMACEUTICHE RIUNITE S.R.I.\nSkład: 1 g żelu zawiera 8,5 mg (1000 j.m.) heparyny sodowej (Heparinum natricum).\nWskazania: Leczenie wspomagające w chorobach żył powierzchownych takich jak: zapalenia żył, zakrzepowym zapaleniu żył, żylakach kończyn dolnych, krwiakach podskórnych, stłuczeniach, obrzękach.\nPrzeciwwskazania: Produktu leczniczego Lioton 1000 nie należy stosować w przypadku znanej nadwrażliwości na heparynę lub którąkolwiek z substancji pomocniczych produktu leczniczego. Ze względu na obecność parahydroksybenzoesanu metylu i parahydroksybenzoesanu propylu, jako substancji pomocniczych, nie należy stosować produktu leczniczego u osób z alergią na parabeny.\nDziałania niepożądane: W pojedynczych przypadkach mogą wystąpić objawy reakcji alergicznych (zaczerwienienie i świąd skóry) lub objawy reakcji pseudoalergicznych. W takich przypadkach leczenie należy przerwać. U niektórych pacjentów, u których pierwotnie występuje czerwienica prawdziwa, po podaniu miejscowym heparyny w żelu mogą pojawić się zmiany skórne grudkowo-plamkowe, nacieczony krwotocznie wyprysk skórny ze stwierdzonym w badaniu histologicznym leukocytolitycznym zapaleniem naczyń krwionośnych.\nDawkowanie: Lioton 1000 jest przeznaczony do stosowania miejscowego, na skórę. Produkt leczniczy należy stosować od 1 do 3 razy na dobę nakładając 3-10 cm żelu na powierzchnię skóry i delikatnie wmasować, aż do wchłonięcia żelu. W przypadku ostrych obrzęków po tępych urazach zaleca się stosowanie produktu leczniczego przez okres do 10 dni, a w przypadku leczenia chorób żył powierzchownych - od 1 do 2 tygodni.\nŚrodki ostrożności: Produktu leczniczego nie należy stosować na otwarte rany lub sączące się zmiany skórne. Nie stosować w okolicy oczu, nosa i ust. Produktu leczniczego nie wolno podawać doustnie. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których stwierdzono skazę krwotoczną. Z uwagi na brak badań klinicznych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci poniżej 12 lat, produktu leczniczego Lioton 1000 nie należy stosować w tej grupie wiekowej.\nKlienci, którzy kupili: Lioton 1000 żel *100g, kupili również:


Netflix marzec 2020. Filmy i seriale, które warto obejrzeć cała rodziną\nnn-k 27.03.2020 14:43\nNetflix - co obejrzeć? Weekend to czas, kiedy wiele mieszkań przeistacza się w kina. Szukacie ciekawych propozycji dostępnych na Netflixie? Podpowiadamy, na co warto zwrócić uwagę.\nNetflix: filmy familijne\nW internetowej wypożyczalni, jaką jest Netflix, znajdziemy wiele ciekawych propozycji. Pytanie powinno brzmieć nie "co obejrzeć na Netflixie?", ale "skąd znaleźć czas, aby oglądać filmy i seriale?". Lubię pokazywać dzieciom produkcje, które znam z mojego dzieciństwa. Na Netflixie znajdziecie na przykład "Matyldę", "Klan urwisów" i "Flintstonów". Co jeszcze? Polecam też "Stuarta Malutkiego" (to już ostatnia szansa na zobaczenie tego filmu na Netflixie, jest dostępny jedynie do 31 marca) czy "Charliego i fabrykę czekolady". Fanom aktorskich wersji animacji, może spodobać się "Mowgli: Legenda dżungli", "Piotruś Pan" czy "Mała Syrenka".\nCo jeszcze? Filmy familijne, które polecam to także:\nFilmy animowane na Netflixie\nLubicie animacje? Ich także nie brakuje na platformie. "Shrek" to produkcja, która nigdy się nie nudzi (na Netflixie znajdziecie kilka części), swoich wiernych fanów ma także "Mustang z Dzikiej Doliny". A może weekend spędzicie z Draculą? Hrabiemu i jego bliskim możecie towarzyszyć, oglądając "Hotel Transylwania". Co jeszcze obejrzeć na Netflixie? Na przykład:\n"Klopsiki i inne zjawiska pogodowe",\n"BFG. Bardzo Fajny Gigant".\nFilmy dla dzieci? Netflix to też anime. My oglądaliśmy ostatnio "Mojego sąsiada Totoro", w planach mamy "Ponyo" i "Spirited Away: W krainie bogów".\nNetflix: seriale dla dzieci\nNaszym ostatnim odkryciem są "Mali detektywi" - w serialu rozwiązywane są różne zagadki. "Było sobie życie" to produkcja, która nigdy się nie znudzi - znajdziecie ją także na Netflixie. Dzieci uwielbiają też "Psi Patrol", "Pidżamersów" czy "Miraculum: Biedronka i Czarny Kot". Inne seriale dla dzieci na Netflixie to:\n"Kto zje zielone jajka sadzone?",\n"Trolle. Zabawa trwa".\nSeriale na Netflixie to często odcinkowe opowieści kinowych bohaterów ("Dzieciak rządzi znowu w grze"), a także produkcje, które nie tylko bawią, ale i uczą (np. "Kto to był?").\nNetflix. Produkcje oryginalne\nNie zapomnijcie o produkcjach stworzonych na potrzeby platformy. To przede wszystkim "Nasza planeta", w której lektorem jest Krystyna Czubówna. Starszym spodobać może się także "Ania, nie Anna", czyli (dość luźna) adaptacja książki Lucy Maud Montgomery. "Łowcy trolli: Opowieści z Arkadii" to z kolei serial, który może przypaść do gustu wielbicielom serii "Jak wytresować smoka" (na Netflixie znajdziecie seriale z bohaterami filmów - "Jeźdźcy smoków. Na końcu świata", "Jeźdźcy smoków. Załoga ratunkowa" czy "Jak wytresować smoka. Legendy"). Bohatera, którego znamy z dużego ekranu znajdziemy także w innej oryginalnej produkcji Netflix - "Niech żyje król Julian". Mowa tu oczywiście o władcy z Madagaskaru.\nZobacz wideo Przekąska do seansu? Wypróbujcie chipsy z warzyw:


Lista zadań - Teamogy\nStatusy zadań – układ\nWidok statusy zadań ułatwia koordynację zadań i ich statusów Łatwo jest sprawdzić status zadania wszystkich / wybranych pracowników w ciągu kilku sekund.\nPo pierwsze, znajdziesz tu nazwisko pracownika (np. Frank Sample, George Simon), który jest przypisany do zadania. Mała liczba obok nazwiska to liczba zadań przypisanych do tej osoby.\nStatus wskazuje, na jakim etapie prac jest dane zadanie. Domyślnie istnieje pięć typów statusu: (1) Oczekujący, (2) Otwarty, (3) W procesie, (4) Gotowe i (5) Zamknięty, ale każda agencja może dostosowywać statusy do swoich potrzeb.\n„Frank Sample” ma jedno zadanie o statusie Otwarte. Oto przewodnik, jak zmienić status zadania w tym widoku.\nOpis zadania (6)\nWskazówka: dla lepszego zrozumienia spójrz na „Franka Sample”.\nNumer zadania – oznaczenie numeryczne (T-00008)\nKoniec – data i godzina, kiedy zadanie powinno zostać zakończone. (Uwaga: jeśli data i godzina są czerwone – zadanie jest po terminie).\nNazwa zadania – projekt plakatu, pierwsze pomysły projektowe itp.\nW ostatnim wierszu znajdują się trzy nazwy użytkowników.\nAccount jobu – Użytkownik, który utworzył zadanie. Zawsze jest to nazwisko po lewej stronie. W naszym przypadku – John Smith.\nWłaściciel– użytkownik odpowiedzialny za zadanie. Jest to zawsze imię pośrodku. W naszym przypadku – Frank Sample.\nSupervisor zadania – Użytkownik, który powinien zostać powiadomiony o zadaniu. Zawsze jest to nazwisko po prawej stronie. W naszym przypadku – Edward Rusley.\nJedno kliknięcie i podwójne kliknięcie.\nW widoku Statusy zadań rozróżniamy jedno kliknięcie i podwójne kliknięcie. Zobacz gify poniżej, aby zrozumieć różnicę.\nUżyj jednego kliknięcia, aby wykonać szybkie działania. Spróbuj zaraportować nowy Timesheet.\nOtwórz zadanie, klikając dwukrotnie.


Wilhelm Ratuszyński - Dar Tadeusza | Polska Canada\nHomeLiteraturaWilhelm Ratuszyński – Dar Tadeusza\nUlotne złote chwile przepływają z wodami rzeki życia, a my widzimy tylko rzeczne łachy. Aniołowie odwiedzają nas, a my zauważamy ich obecność dopiero jak odchodzą.\nPoznałem Tadeusza pod koniec 1943 roku w Anglii. Przydzielono go do naszego dywizjonu jako młodego stopniem oficera. Był dobrym pilotem, więc szybko zasymilował się z naszym oddziałem. Bardziej niż twarz – zawsze gładko ogoloną – pamiętam jego intrygujący uśmiech, który kojarzy mi się z tym na twarzy Mony Lisy z obrazu Leonarda da Vinci. Nie pamiętam koloru jego oczu ani włosów, które zawsze były przystrzyżone na odpowiednią długość. Nigdy nie było absolutnie nic nagannego w jego ubiorze, czegoś, co każdemu z nas można było czasami zarzucić. Szczupła sylwetka i średni wzrost nie wyróżniały go wśród masy ludzi kręcących się nieustannie w naszych bazach.\nZawsze cichy, niby wśród nas, a jednak jakoś dziwnie niezauważalny. Gdyby zabrakło kogoś innego podczas różnych wydarzeń w naszej messie, byłoby to zauważone. Gdyby zabrakło Tadeusza, nikt by pewnie tego nie zauważył. Był zawsze bardzo układny, z nikim nie miał zatargów, nikt na niego nie narzekał, podczas gdy każdy z nas, pilotów miał coś na sumieniu. Prawie zawsze były jakieś mniej lub więcej ważne animozje między personelem dywizjonu, ale on nigdy nie był w to zamieszany. Tadeusz nie wyróżniał się absolutnie niczym.\nMniej więcej rok później był on już jednym z weteranów, mającym na koncie wiele lotów bojowych, lecz nadal nikt nie był jego bliskim znajomym. On sam wydawał się być jednakowo miły dla wszystkich i dla każdego miał ciepłe słowo. Tadeusz po prostu był wśród nas.\nWkrótce po wojnie, podczas któregoś z wieczorów, zebrało nas na wspominanie tych, którzy kiedyś byli w naszym dywizjonie, a którym nie dane było doczekać jej zakończenia. Wówczas pojawił się temat Tadeusza. Nasz adiutant zauważył wtedy, że jak na zadanie leciał Tadeusz, to nigdy nikomu nic się nie stało. Zaintrygowany tym spostrzeżeniem, jeszcze tego samego wieczoru sprawdziłem to w księdze lotów naszego dywizjonu. Byłem zdumiony, gdy się przekonałem, że faktycznie w żadnym z lotów w których uczestniczył Tadeusz, nie było jakichkolwiek strat – wszyscy wracali cało i zdrowo. Z wyjątkiem tego, kiedy on sam nie wrócił. Wtedy dopiero zacząłem sobie przypominać Tadeusza i wszystko, co czyniło go tak niezauważalnym, zaczęło wyglądać osobliwie. Jego postać zaczęła być obsesyjnie przywoływana przez mój umysł i im więcej o nim myślałem, tym bardziej wydawał mi się tajemniczy. Naturalnym biegiem rzeczy zaczęła na nowo dręczyć mnie myśl, z którą ja i moje sumienie już wcześniej doszliśmy do ładu. Tadeusz zginął w locie bojowym, który ja prowadziłem.\nKilka tygodni po inwazji na kontynent w 1944 roku lecieliśmy sekcją czterech samolotów na rozpoznanie z bronią, czyli po prostu mieliśmy szukać guza na tyłach wroga. Ja dowodziłem, a Tadeusz prowadził drugą dwójkę. Obaj mieliśmy za skrzydłowych mniej doświadczonych pilotów. Podczas lotu zauważyłem dwa niemieckie pojazdy mechaniczne słabo zakamuflowane tuż obok małego lasku. Rozkazałem zejść do ataku, bo ręka swędziała mnie już od dawna, żeby coś rozwalić. Prawie natychmiast Tadeusz powiedział do mnie przez radio:\n– Kazik! Zostaw! To pułapka!\nZignorowałem go i kładąc samolot na skrzydło, warknąłem tylko: – Follow me! (za mną).\nKiedy tylko puściłem serię z moich czterech ckm-ów wycelowaną w oba pojazdy, rozpętało się małe piekło. Lasek jakby nagle ożył i zaczął pluć w naszą stronę seriami pocisków lekkiej artylerii przeciwlotniczej. Jego ciemna plama rozpostarła nagle grabieżcze macki paciorków świecących pocisków. Ja i mój skrzydłowy jakoś prześlizgnęliśmy się bez szwanku, ale w momencie kiedy nadlatywał Tadeusz, Niemcy odłożyli odpowiednią poprawkę i ich ogień był zabójczy. Mustang Tadeusza musiał dostać morderczą dawkę ołowiu i stali. Gdy wyrwałem samolot w górę i w lewo, ściemniało mi na moment w oczach. Kiedy odzyskałem wzrok zobaczyłem jego samolot, który w płomieniach i lekko pochyłym lotem w linii prostej zmierzał w kierunku małej wioski. Zwykle samolot trafiony jak ten Tadeusza prawie natychmiast walił się na ziemię. W tym przypadku było inaczej, niezwykle. Wśród letniego popołudnia Mustang rozciągnął długą, czarną wstęgę dymu, która ryła brutalnie w tle, jakie tworzyła bliska jej spójna, mglista i szara masa ziemi. Samolot rozbił się o nią jako ledwo widoczny punkcik. Cicho i skromnie, jak na Tadeusza przystało. Oczami wyobraźni wciąż widzę ten moment, jakby w zwolnionym tempie, i wciąż sprawiający kuriozalne wrażenie.\nW tym czasie nasze lotnictwo poniosło sporo strat i śmierć Tadeusza była tylko kolejnym smutnym epizodem. Adiutant dywizjonu zebrał jego rzeczy i odesłał do Dowództwa, bo Tadeusz nie zostawił adresu rodziny lub kogoś bliskiego. Większość z nas przywykła do tego, że jednego dnia był wśród nas pilot, a drugiego dnia już go nie było. Odchodzili w nieznane, skromnie i z pokorą, jak petenci z biura bezdusznego carskiego urzędnika.\nKiedy ucichły odgłosy wojny, a normalny świat żywych zaczął wyłazić z kątów i rozrastać się jak powój, ja nie nadążałem za nim, wciąż będąc myślami w czasie wojny, czując podświadomie, że ziarno mojej radości jeszcze nie obumarło, żeby móc zakiełkować i wydać owoc. Pojawiło się we mnie natrętne poczucie niepokoju, które wkrótce zaczęło się potęgować, oraz myśl, że Tadeusz nie był zwykłym człowiekiem. I ta myśl właśnie była źródłem niepokoju tego uczucia. Pozbycie się tego niepokoju stało się dla mnie priorytetem.\nW czerwcu 1946, niewiele ponad rok od zakończenia wojny, udałem się na poszukiwanie miejsca śmierci Tadeusza. Byłem świadom tego, że moja decyzja nie była zbyt racjonalna – bo czegóż mogłem się o nim nowego dowiedzieć, oglądając szczątki jego samolotu lub grób? – i jednocześnie tego, że gdzieś trzeba było zacząć. Chciałem również zobaczyć Holandię i tereny, nad którymi wielokrotnie latałem. Któregoś dnia, wczesnym rankiem, wsiadłem z kolegą do naszego służbowego Milesa i polecieliśmy do polskiego Skrzydła myśliwskiego stacjonującego w północnych Niemczech. Dzień wcześniej zaopatrzyłem się w odpowiednie dokumenty, oraz wszystkie dostępne informacje na temat miejsca zestrzelenia Tadeusza jakie udało się zdobyć naszemu dywizjonowemu oficerowi wywiadu. Spotkałem sporo kolegów pilotów i nie było problemu z załatwieniem transportu do Holandii. Dostałem też plecak wyładowany żywnością, i na drugi dzień rano rozpocząłem moją eskapadę, którą pamiętam świetnie do dziś.\nBez żadnych problemów wczesnym popołudniem dotarłem do miasteczka Juthpaas, gdzie okazało się, że czeka mnie sporo marszu. Raźno ruszyłem w drogę, której szybko ubywało. Nie nudziło mi się, bo kraj był ciekawy. Pogodny dzień dodawał uroku mijanym kanałom, rzeczkom, kładkom i łąkom. Często prezentowały mi się okazałe lipy i rosochate wierzby, przypominając wiejskie krajobrazy z Polski. Tu przekwitły bez, tam głóg i jaśmin. Tu bratki i malwy przy skromnym domostwie pokrytym piegowatą dachówką, tam stokrotki i kwitnąca koniczyna. Z lewej biało-brązowo-czarne kózki ruszały miarowo gębami, przyglądając mi się z zaciekawieniem, a z prawej para tokujących, żółtobrzusznych pliszek hałaśliwie zwracała na siebie uwagę. Te wiejskie kolory tylko podkreślały przyjemną zieloność, jaka mnie otaczała.\nOkazją do krótkiego odpoczynku był widok czapli siedzącej na palu wbitym w brzeg niewielkiego kanału. Usiadłem na murszejących belkach małego mostu. Tuż koło mnie jak wahadła zegara kiwały się pałki wodne i szumiał tatarak. Szarosrebrna z mocno wygięta szyją czapla stała nieruchomo jak niezgrabny pytajnik na zielonogranatowym tle trawy i wody. Łypała na mnie jednym okiem nieufnie jak Zagłoba i widać nie spodobałem się jej, bo po chwili odleciała.\nWioska, do której zmierzałem, była mała. Osada prawie. Wszechobecne w krajobrazie żywopłoty i kanały dyktowały linie i kierunki. W oddali biały wiatrak dawał znaki swoimi ramionami, dystyngowanie i miarowo. Pojedyncze, metaliczne odgłosy młota i pomruki krów akcentowały szum drzew i krzewów zmieszany z chaotycznym ćwierkaniem wróbli. Ciepła bryza od morza pozbawiała miejsce charakterystycznych wiejskich zapachów i razem z popołudniowym słońcem czyniła miejsce miłym dla malarza.\nNie mogłem nie trafić na mały i skromnie wyglądający kościół usytuowany na równie skromnym rozstaju ubitej drogi. Kilka okazałych topoli pełniło straż nad budynkiem i małym, przylegającym do niego cmentarzem. Całość ogrodzona była niskim murem, który bardziej określał rewir, niż grodził. Z cienia jednej z topól wynurzyła się postać w sutannie, i wąską żwirową ścieżką podążała z pogodnym uśmiechem i dobrodusznością rąk splecionych na modlitewniku, które najwyraźniej śpieszyły mnie powitać. Widząc mój mundur, ksiądz zagadnął po angielsku: – Good afternoon (dzień dobry).\nBył wysokim i szczupłym mężczyzną. Jego szare, zaskakujące głębią oczy przyciągały wzrok. Były osadzone w bladej twarzy pozbawionej prominentnych kształtów, a rzadkie, jasne włosy wtórowały jej bladości. Ta twarz równie dobrze mogła należeć do bezwzględnego oszusta, ale ręce mężczyzna miał jak każdy ksiądz. Jego wypielęgnowane dłonie o wysmukłych palcach wydawały się być stworzone do namaszczania i robienia znaków krzyża. W uścisku chłód jego dłoni nie pasował do ogólnie przyjemnego wrażenia, jakie sprawiał duchowny.\nPrzedstawiłem się i w jednym zdaniu powiedziałem mu, że chcę zobaczyć miejsce, gdzie zginął mój kolega. Ksiądz Willem – bo tak miał na imię – jakby czekał przez moment, aż powiem coś więcej, a widząc moje wahanie, spytał, jak się nazywał mój kolega. Nazwisko Tadeusz Jankowski nie wydawało się brzmieć dla niego obco. Skinął głową ze zrozumieniem i bardzo poprawnie powtórzył: – Porucznik Tadeusz Jankowski. Stoisz, mój synu, kilkadziesiąt metrów od jego grobu.\nByłem zaskoczony, bo nie wiedziałem wcześniej, gdzie Niemcy pochowali ciało Tadeusza. Widząc to, ksiądz wskazał ruchem ręki kierunek i poszliśmy zobaczyć to miejsce. W cieniu topoli czerń jego habitu nabrała głębi, jakby przygotowując się na służbowy moment ciszy przed grobem. Mały, zarośnięty trawą kopiec był tuż obok muru. Prosty drewniany krzyż rozpościerał nieruchome ramiona, osłaniając swoje serce, które stanowiła czarna tabliczka z nazwiskiem i podobizną zwiędłego liścia palmy. U jego podnóża bieliła się mizerna resztka świeczki. Obok grobu Tadeusza był drugi, równie mocno zarośnięty trawą, ale bogatszy o zwiędłe polne kwiaty. Oba groby były trochę odosobnione od innych, które stanowiły spójną gromadkę kamiennych tablic. Sąsiad Tadeusza miał na imię Jopie i zmarł mając osiem lat. Odgadując moje pytające spojrzenie, ksiądz przerwał niezręczną ciszę:\n– To smutna i dziwna historia. Jopie był sierotą i niemową. Jego rodzice zginęli w czasie bombardowania Amsterdamu w 1940 roku. Jedyną najbliższą rodziną był dziadek, który mieszka niedaleko stąd. Biedne dziecko nie miało łatwego życia przy rodzicach, a tym bardziej przy dziadku, który jest surowym i trochę zdziwaczałym człowiekiem.\nAngielszczyzna księdza była bardzo dobra, dużo lepsza niż moja.\n– Ale dlaczego te groby są tak wyraźnie razem obok siebie? – spytałem.\nKsiądz popatrzył mi w oczy tym swoim dobrodusznym wzrokiem, zanim uczynił dla mnie swoją historię bardziej gorzką.\n– Ten samolot, który pilotował pański kolega, spadł w miejscu, gdzie był Jopie. Dziecko zginęło pod jego szczątkami i niemiecki oficer kazał pochować ich obok siebie.\nMilczenie mojego rozmówcy, które teraz nastąpiło, na nowo napiętnowało moje sumienie, a ja spuściłem wzrok, bo ono na nowo rozjaśniło we mnie obraz wskazującego na mnie i oskarżającego palca opatrzności. To, co usłyszałem, jeszcze bardziej upewniło mnie w przekonaniu, że Tadeusz nie był zwykłym człowiekiem. Czułem, że jestem bliski jakiegoś pojednania z kimś lub z czymś, nie wiedząc jak, ani kiedy. Powoli otwierało się we mnie okno światła, które nic nie tłumaczyło, ale dawało spokój.\n– Może pójdziemy zobaczyć teraz to miejsce? Niedaleko stąd i blisko domu, w którym mieszka dziadek Jopie – pragmatyczność księdza wydała mi się jak najbardziej na miejscu.\n– Jeżeli nie sprawi to kłopotu, to będę wdzięczny za przewodnictwo – odparłem.\nMimo że mój przewodnik cały czas mówił, nie irytował. Czułem się trochę stłumiony, ale niestrudzony wypełnionym wydarzeniami dniem. Już nie rozglądałem się na boki i szedłem wpatrzony w ziemię, słuchając jego ciekawych uwag i historii. Tak naprawdę interesowała mnie tylko jedna, ta, która wiodła mnie przez tę sentymentalną podróż.\nSolidny drewniany dom, do którego zbliżaliśmy się, stał lekko na uboczu. Jego małe i niskie okna sprawiały wrażenie większego, niż w rzeczywistości był. Trochę zaniedbane obejście świeciło pustką. Sympatyczny kot wylegujący się na jasnej stercie desek obdarzył mnie i mojego towarzysza obojętnym wzrokiem, zdradzającym, że sporo już widział i że nic nie znaczymy w jego kocim świecie.\nDrzwi otworzył wysoki mężczyzna, kiedyś zapewne dobrze zbudowany, teraz przygarbiony ciężarem czasu. Zupełnie siwa, ale wciąż w miarę bujna czupryna, przydawała mu trochę godności, której jego ogólny wygląd i miejsce przydać mu nie mogły. Z ciemnego wnętrza wypełzł zapach starczej samotności: kurzu, resztek jedzenia, niepranych ubrań i smutku, który rządził i dzielił. Grube palce w ukształtowanej ciężką pracą, trzęsącej się dłoni ściskały laskę, która na pewno nie zestarzała się razem z nią. Czarne półkola brudu na końcach zapuszczonych paznokci czyniły jego ręce jakże różne od tych księżych.\nJego bystre oczy szybkim ruchem zlustrowały mnie i zupełnie zignorowały osobę księdza mówiącego coś poważnie z rękami założonymi na plecach. Zostałem chyba krótko przedstawiony, bo zwiędłą twarz mężczyzny ożywił na moment nieśmiały uśmiech.\nZ zainteresowaniem przyglądałem się temu człowiekowi, kiedy przez chwilę rozmawiał z duchowną osobą. Jego oczy powoli zaczęły zdradzać narastający w nim przypływ uczuć. Najpierw się zaczerwieniły, a po chwili wydały z siebie pojedynczą kroplę łzy. Samotna i okazała, powoli spłynęła w dół po policzku, tuląc się do dumnej twarzy.\nWillem wskazał mi ruchem ręki miejsce opodal domu, gdzie rozbił się Mustang Tadeusza, a którego szczątki zabiły chłopca. Pobliski koniec niezaoranego pola ograniczał z jednej strony spory sad zaszczycony dostojną gruszą, a z drugiej brzozowy zagajnik. I na jego brzegu właśnie leżało kilka ledwo widocznych resztek samolotu. Nawet po dłuższej chwili przyglądania się im, wydawały się należeć do tego miejsca. Ta scena nie wzbudziła we mnie żadnych uczuć i wciąż kołatało się we mnie echo tego czegoś, czego szukałem. Byłem nawet trochę zdziwiony, że nie czułem żadnego sentymentu do resztek tej maszyny, na której ja sam być może latałem. To nie był ślad po Tadeuszu, którego szukałem. Nowy w tym momencie za to był niespodziewany smak gruszek, jaki pojawił się w moich ustach. Słodki i cierpki zarazem, wywołany zapewne widokiem wspaniałego drzewa owocowego, które wtedy było dla mnie ciekawsze niż zarastające zielskiem pamiątki po samolocie kolegi.\nKsiądz dyskretnie zostawił mnie moim myślom i stał obok w cieniu gruszy, z lekko pochyloną głową i z rękami w kieszeniach habitu. Jego sylwetka zasłaniała mi pień drzewa i wydawać się mogło, że to on dźwiga zieloną koronę konarów, liści i dojrzewających owoców na głowie. Jak Meduza z kłębem wężów zamiast włosów wyłaniająca się z morza, tak czerń księżowskiego habitu wyłaniała się z zielonej masy ogrodu.\nWidać moja zwięzła ceremonia oddawania hołdu temu miejscu trwała krócej, niż mój towarzysz przypuszczał, bo gdy zwróciłem moje kroki w jego stronę, rzucił skąpe: – I już?\n– Nic tu po mnie – odparłem, wzruszając ramionami.\nRuszyliśmy wolno w stronę domu, a ksiądz zagadywał mnie coś o polityce i wojnie. Moja głowa jednak była zupełnie wolna od takich myśli, więc byłem zdawkowym rozmówcą. Jak wysprzątana z kurzu, brudu i okruchów chata, gotowa na przyjście święta Wielkiej Nocy, tak mój umysł czekał na swoje święto.\nNa progu czekał na nas dziadek Jopie. Z ręką wspartą na nieodłącznej lasce, w drugiej trzymał jakąś kartkę. Nie patrzył ani na nas, ani na ten kawałek papieru. Jego wzrok padał na ziemię, w miejscu, gdzie młoda trawa śmiało przykrywała brud, niezadeptywana ludzkimi stopami. Kiedy zbliżyliśmy się do niego, stary człowiek zupełnie zignorował pytanie księdza i patrząc mi prosto w oczy wyciągnął w moją stronę rękę z papierem. Przyjąłem go z powagą, z jaką był mi dany.\nBył to rysunek, który niemal natychmiast zrobił na mnie ogromne wrażenie. Narysowany niewprawną ręką dziecka, ale zdradzający spory talent, obrazek przedstawiał małego chłopca i anioła. Obie postacie trzymały się za ręce i uśmiechały się do siebie. Różnej grubości linie ołówka wyraźnie nakreślały sylwetki, drewniane chodaki chłopca, promieniujące słońce w rogu, chmury, aureolę nad głową anioła i to, co mnie zdumiało: jego skrzydła. Nie były one pierzaste i ptasie, tylko prostokątne, dokładnie takie jak skrzydła Mustanga. Nieomylnie zaznaczone okrągłe znaki R.A.F. rozwiewały wszelkie wątpliwości. Na dole, wypieszczonymi literami, rysunek był podpisany: Jopie.\nMusiałem pochylić głowę, żeby ciężko przełknąć ślinę, kiedy ksiądz przetłumaczył krótkie zdanie starca – chłopak narysował to dzień przed śmiercią.\nChciałem zwrócić ten obrazek, ale ruchem głowy i uśmiechem stary dał mi do zrozumienia, że jest on dla mnie. Rysunek był wcześniej złożony w pół i tak go wsadziłem do kieszeni munduru, uważając, żeby nie zrobić nowych zagięć. Z radością oddałem lwią część mojego prowiantu dziadkowi Jopie i pożegnałem się, ściskając jego dłoń. Była szorstka i ciepła. Niedługo potem tym samym gestem pożegnałem i księdza, któremu odmówiłem wstąpienia na poczęstunek. Wcześniej po drodze zerwałem kilka maków i białych kwiatów rumianku, które złożyłem na grobach Tadeusza i Jopie. Zajęło to tylko chwilę.\nKiedy wracałem, powoli zachodzące słońce świeciło mi w plecy, nie drażniąc oczu. I wówczas pojawiło się we mnie zupełnie nowe doznanie. Wszystko wokół wydało mi się estetyczne i wdzięczne, nabierając nowego wymiaru. Czułem się, jakbym nagle pozbył się moich duchowych okularów, które wypaczały obraz otaczającego świata, ukrywając jakieś nieznane mi dotychczas piękno. Serce podbijało rytmicznie balonik radości, który przyjemnie uciskał. Chciało mi się uśmiechać i pozdrawiać drzewa, trawy, polne kwiaty, kłótliwe mewy, domostwa i napotkanych ludzi. Maszerowałem, nucąc coś pod nosem, nie czując ani głodu, ani zmęczenia, a moje buty lekko i radośnie wzniecały małe obłoczki kurzu.\nFakt: Pilot 315-go dywizjonu, Tadeusz Jankowski zginął 20 sierpnia 1944 zestrzelony obok miejscowości Jutphaas w Holandii. Faktem również jest, że spadające szczątki jego samolotu zabiły małego chłopca.\nMustang – właściwa nazwa North American P-51 – popularny amerykański samolot myśliwski. W czasie Drugiej Wojny Światowej, kilka polskich dywizjonów latało na tych samolotach.\nIlustracja: obraz Wojciecha “Sanko” Sankowskiego. “Mustangi” mają oznaczenia polskiego 315-go dwyizjonu.\nZbigniew Masternak – Sowizdrzał świętokrzyski\n01/07/2015 Polska Canada Najnowsze 0\n(fragment powieści “Nędzole”) Znad Loary trafiliśmy do Troyes. Nocleg w tutejszym hotelu nadwerężył nasz budżet. Zobaczyłem przez okno grupkę zakonników i nagle wpadłem na pomysł, jak zarabiać pieniądze na dalsze wędrowanie. — Jak to, […]\nJeśli więc piszę i chcę — muszę sobie odpowiedzieć na pytanie: dlaczego. Właśnie do tego, bym mógł pisać, służy mi książka “O jednego za dużo”, Heinza Risse’a. Kiedyś wywarła na mnie wielkie wrażenie. Była […]\nzbigniew wiecha says:\n19/01/2018 at 03:15\npięknie napisane, ale jeżeli autor tych wspomnień nie zachował rysunku to jest to fikcja literacka.Tu jest taki ładunek emocjonalny ze każdy zachowałby rysunek jak relikwie.\n19/01/2018 at 16:26\nAle to najwyraźniej jest fikcja, trochę w założeniu i stylu przypominająca opowiadania Herlinga-Grudzińskiego.\nWilhelm Ratuszyński says:\n21/01/2018 at 14:40\nTo JEST fikcja literacka, zainspirowana niecodziennym wydarzeniem.


1. Durex Comfort XL - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > sex, antykoncepcja > środki antykoncepcyjne > Durex Comfort XL\nOpis i skład produktu Durex Comfort XL\nDurex Comfort XL, prezerwatywy ze środkiem nawilżającym, 3 szt\nDurex classic to najdłuższy w asortymencie model prezerwatywy easy- on zawierające środek nawilżający. Wykonane zostały z naturalnej, hipoalergicznej gumy lateksowej, zakończone zbiorniczkiem i pokryte środkiem nawilżającym. O uniwersalnym rozmiarze, średnica 57mm, długość 218 mm. Nie zawierają środka plemnikobójczego.\nNależy rozerwać opakowanie od strony ząbkowanej krawędzi, a następnie ostrożnie wyjąć prezerwatywę uważając aby nie uszkodzić jej paznokciem lub, np. biżuterią. Zakładać na członka w stanie wzwodu.\nPamiętaj, że właściwe użycie prezerwatyw pomaga zredukować ryzyko, ale żadna metoda nie zapewnia całkowitej ochrony przed ciążą, HIV, a także chorobami przenoszonymi drogą płciową.\nDurex Comfort XL skład\nDurex Comfort XL dawkowanie\nDurex Comfort XL przeciwwskazania\nDurex Comfort XL cena\nDurex Comfort XL zamienniki\nDurex Comfort XL zamiennik\nDurex Comfort XL odpowiednik\nDurex Comfort XL tańszy zamiennik\nDurex Comfort XL czy działa\nDurex Comfort XL opinia\nDurex Comfort XL ulotka\nOpinie o Durex Comfort XL\nAlbo ja jestem jakiś niewymiarowy, albo nie wiem. Miałem przez całe życie tylko jedną partnerkę - swoją żonę i ona nigdy nic nie mówiła, ale te gumki jak wszystkie inne też na mnie nie starczają\nIdealne. Większość gumek, które kupowałem jest za mała i bałem się, że mogą się ześliznąć. Tutaj tego problemu nie mam.\nJest to prezerwatywa stworzona właśnie dla mnie, natura bogato mnie obdarzyła, przez co standardowe prezerwatywy po prostu pękały przy nakładaniu, a teraz jest 100% zadowolenia, dobrze, że producent pomyślał, że nie wszystko dla wszystkich, dziękuje\nDodaj opinię o Durex Comfort XL


Opaska uciskowa SAM Medical SAM XT - BalistykaCywilna.pl\nStrona główna » Shop » Opaska uciskowa SAM Medical SAM XT\nZaprojektowany z myślą o szybkiej aplikacji, innowacyjna konstrukcja SAM XT normalizuje liczbę wymaganych obrotów kołka w porównaniu z tradycyjnymi opaskami uciskowymi, umożliwiając łatwiejsze i szybsze szkolenie w obsłudze produktu oraz intuicyjne użytkowanie. Spełnia normę MIL-STD 810G, zapewniając trwałość.\nilość Opaska uciskowa SAM Medical SAM XT\nZaprojektowany z myślą o szybkiej aplikacji, innowacyjna konstrukcja SAM XT normalizuje liczbę wymaganych obrotów kołka w porównaniu z tradycyjnymi opaskami uciskowymi, umożliwiając łatwiejsze i szybsze szkolenie w obsłudze produktu oraz intuicyjne użytkowanie. Spełnia normę MIL-STD 810G, zapewniając trwałość. TECHNOLOGIA KLAMRY TRUFORCE Luz jest główną przyczyną nieudanego założenia opaski uciskowej. Technologia TRUFORCE™ Buckle SAM XT automatycznie blokuje się przy określonej sile obwodowej, eliminując prawie cały luz opaski uciskowej. Wystarczy kliknąć, przekręcić i zabezpieczyć, aby nałożyć opaskę uciskową chroniącą życie. SPRAWDZONE, ABY PRZEŻYĆ Innowacyjna konstrukcja SAM XT wymaga mniejszej liczby regulacji, zmniejsza różnice w stosowaniu między użytkownikami i pacjentami poprzez konsekwentne przewidywanie zwrotów kołka oraz umożliwia łatwiejsze, szybsze szkolenie i intuicyjną obsługę.\nZAKRES CZASOWY Odporny na warunki pogodowe system mocowania na rzepy działa po całkowitym zanurzeniu, zapewniając maksymalne bezpieczeństwo w najtrudniejszych warunkach pogodowych. Materiał zewnętrzny jest zoptymalizowany pod kątem widzenia w nocy.\nWINDLASS C-HOOKS Zabezpiecza metalowy pręt windy kotwicznej za pomocą intuicyjnej, kątowej konstrukcji, dzięki czemu blokowanie windy kotwicznej jest łatwiejsze i bardziej wydajne. PŁYTA TRUFLEX™ Trwała nylonowa konstrukcja rozkłada siłę jako ukierunkowany nacisk, zapewniając maksymalną wytrzymałość i elastyczność, dzięki czemu może zginać się na mniejszych kończynach bez złamania.\nTRUFORCE™ BUCKLE Innowacyjna technologia automatycznej blokady aktywuje zęby blokujące, eliminując luz, który zwykle występuje we wszystkich innych zastosowaniach opaski uciskowej. Technologia TRUFORCE Buckle automatycznie blokuje się w celu zaczepienia otworów na pasek w zakresie obwodu: 5,5–35 cali (13,9 cm–88,9 cm)\nJELEC Wykonany z wytłaczanych prętów z mocnego i lekkiego prawdziwego aluminium 6061-T6, co zapewnia stałą niezawodność w porównaniu z kompozytami z tworzywa sztucznego. PRECYZYJNY PASEK Zapinane na rzep opaski uciskowe mogą zawieść, gdy są mokre lub brudne. Precyzyjny pasek na każdą pogodę jest wykonany z jednowarstwowej nylonowej taśmy. Posiada rozmieszczone w odstępach otwory, które blokują się za pomocą klamry TRUFORCE™, aby stworzyć spójny, wydajny podstawowy system bezpieczeństwa. Dodatkowy system rzepów zabezpiecza pozostały pasek, dodając stabilności i bezpieczeństwa.\nZAKŁADKA PRECYZJA Intuicyjna konstrukcja pozwala na szybszą i łatwiejszą aplikację opaski uciskowej. Materiał jest zoptymalizowany pod kątem widzenia w nocy.\nNapisz pierwszą opinię o „Opaska uciskowa SAM Medical SAM XT” Anuluj pisanie odpowiedzi


Najnowszy numer „Zeszytów Naukowych Zbliżenia Cywilizacyjne” otwiera tekst Jerzego Trochy pt. „Ochrona ludności w Szwecji jako przykład nowoczesnych rozwiązań w dziedzinie bezpieczeństwa cywilnego”. W artykule autor dokonuje charakterystyki systemu bezpieczeństwa cywilnego Szwecji, który przez wielu ekspertów uznawany jest za wzorowy model ochrony ludności. To, co wydaje się szczególnie ważne, to przedstawienie zjawiska bezpieczeństwa cywilnego jako wyzwania nie tylko dla samorządu, ale też dla mieszkańców Szwecji.\nKolejny artykuł, autorstwa Dominika Rosenau i Macieja Iwińskiego („Samowolne oddalenie w myśl art. 338 Kodeksu Karnego”), ukazuje odpowiedzialność karną żołnierzy za czyn określony w ww. regulacji prawnej. W kontekście zamiany służby zasadniczej na służbę zawodową, autorzy zastanawiają się, czy kluczowy zapis to pozostałość po zasadniczej służbie wojskowej, czy też nadal obowiązujące prawo?\nJanusz Pfaff to autor kolejnego artykułu pt. „Kursy repolonizacyjne na Śląsku Opolskim w latach 1945-1950”. Autor koncentruje swoje rozważania wokół działań podejmowanych względem ludności Śląska Opolskiego, który w 1945 został przyłączony do Polski. Działania te skoncentrowane były w głównej mierze na kursach repolonizacyjnych, w których wzięło udział 93 tys. śląskiej młodzieży i osób dorosłych, których uczono historii, geografii Polski, a nade wszystko – posługiwania się językiem polskim w mowie i piśmie.\nKolejny tekst poświęcony został osobom z chorobami psychicznymi na rynku pracy. Autorka tekstu, Emilia Trzcińska, zwraca uwagę, że praca jest jedną z podstawowych form działalności ludzkiej, a pomimo to wciąż zdecydowana większość pracodawców nie decyduje się na zatrudnianie osób chorych psychicznie. Zjawisko to dotyczy przede wszystkim osób chorych na schizofrenię. Autorka stara się udowodnić tezę, że praca stanowi ważny element stabilizacji zdrowia psychicznego i odgrywa istotną rolę w podejmowanych działaniach terapeutycznych.\nNumer zamyka artykuł recenzyjny autorstwa Fabiana Nalikowskiego, który poddaje krytycznej analizie publikację Zygmunta Kukuły „Przestępczość socjalna z perspektywy prawa karnego i kryminologii”.\nDziękując autorom za nadesłane teksty gorąco zapraszamy zarówno do lektury tego numeru „Zeszytów Naukowych Zbliżeń Cywilizacyjnych”, jak i do publikowania na łamach kolejnych numerów naszego kwartalnika!


Polysect Naturen Spray Owadobójczy - Rośliny Ozdobne 800 ml | Środki ochrony roślin \_ Na szkodniki roślin Produkty ekologiczne \_ Ekologiczne środki ochrony roślin \_ Ekologicznie na szkodniki roślin - PrzyDomu.pl\n•\tOchrona do 3 tygodni\n•\tPierwsze efekty w 24h\n•\tNaturalny i gotowy do użycia\nPolysect Spray z serii Substral Naturen to gotowy do użycia, długodziałający, naturalny preparat owadobójczy. Skutecznie zwalcza i chroni przed powszechnie występującymi szkodnikami w uprawie roślin ozdobnych. Nadaje się do kwiatów domowych, balkonowych a także drzew i krzewów ozdobnych w ogrodzie. Zwalcza szkodniki takie jak: mszyce, ćmy bukszpanowe, gąsienice, przędziorki, mączliki, miseczniki, tarczniki, wełnowce, skoczki, poskrzypki liliowe.\nŚrodek ma działanie powierzchniowe – zawiera olej rzepakowy oraz naturalne pyretryny. Olej rzepakowy działa w sposób fizyczny poprzez utworzenie cienkiej warstwy na ciele szkodnika, uniemożliwiając mu oddychanie. Pyretryny to ekstrakty kwiatów z roślin rodzaju Chrysanthemum, o wysokiej aktywności owadobójczej – dają szybki i skuteczny efekt ochrony przed szkodnikami.\nPierwsze efekty działania preparatu widoczne są już po 24h od aplikacji. Środek chroni rośliny do 3 tygodni (należy jednak wykonać oprysk dwukrotnie, w odstępie 7 dni).\nZastosowanie dla: róż i innych ozdobnych roślin kwitnących, ozdobnych drzew oraz krzewów\nZwalcza: mszyce, ćmy bukszpanowe, gąsienice, przędziorki, mączliki, miseczniki, tarczniki, wełnowce, skoczki, poskrzypki liliowe.\nZalecane, a zarazem maksymalne stężenie dla jednorazowego oprysku wynosi 100 ml/m2.\nPreparat stosować po pojawieniu się szkodników lub po zaobserwowaniu pierwszych objawów ich obecności. Jeśli następuje taka konieczność zabieg można powtórzyć, w odstępie co najmniej 7 dni – maksymalnie 2 opryski na sezon.\nŚrodek można stosować od wczesnej wiosny do późnej jesieni przez cały sezon wegetacyjny rośliny.\nUwaga! Nie stosować w przypadku wysokich temperatur (powyżej 25°C) oraz dużego nasłonecznienia. Unikać spryskiwania bezpośrednio kwiatów i młodych liści. Należy zapoznać się ze szczegółami zawartymi w etykiecie, gdyż niektóre kwiaty o delikatnym ulistnieniu nie powinny być poddawane opryskom tym preparatem.


2.0.3 - Rozgrywka - World of Warplanes European official forum - Page 2\nRadSzym #21 Posted 01 February 2018 - 01:00 PM\nTrochę się dziwię, że nie wprowadzono wzorem WT opcji wyboru rozgrywki. Wtedy ma się zwolenników wersji 1.9 i 2.0 do kupy. Chyba, że to technicznie jakoś kompletnie niemożliwe, ewentualnie wersja 2.1 będzie szła w tym kierunku. Tryb rozgrywek bez "odradzania się", bez zdobywania baz, które czasem przejmuje jeden samolot wroga, a czasem baza jest na radarze niebieska od samolotów i jakoś się przejąć nie może. Ja rozumiem czemu powstało 2.0. W końcu jako dość średni gracz miewam sytuacje, gdzie zestrzeliwuje w walce gościa, jedną ręką kierując, w drugiej trzymając fajkę. Potem jest podsumowanie bitwy, ja mam 6-8 tys. pkt, a tenże 12-14-16 tys. Ewentualnie jest człowieka w stanie w tym ogólnym zamieszaniu zestrzelić chłopek, którego znowu potem można jedną ręką trącnąć. Szanse się wyrównują. Egalitaryzm pełny - każdy ma szanse od samego początku być nie tylko dymanym, ale dymać innych. Ale i ci dymani w końcu dochodzą do momentu, gdzie chcieli by może coś więcej, czyli jakiś trudniejszy, alternatywny tryb. Naprawdę nie da się tego pogodzić? Wspominacie o trybie drużynowym, turniejach, wszelakich wydarzeniach, które niekoniecznie polegają tylko na tym, żeby wybrać aliantów i zdobyć skrzynie 2x. Tak naprawdę nie jest to chyba na tyle informatycznie skomplikowane, aby ograniczeniem była tylko wyobraźnia. Nie wiem jak się ma też do tego rachunek ekonomiczny, w końcu ta gra tak, czy siak musi zarabiać. Mam wrażenie, że to zbyt jednostronne, jakby małym kosztem zyskać dużo. Tylko, że nikt głupi nie jest i się nie nabierze. Jaki nakład - taki odzew i bilans zysków.\njakub_czyli_ja #22 Posted 01 February 2018 - 07:19 PM\n1.9 i 2.0 to zupełnie różne gry.\n2.0 ma zmieniony silnik i cały model rozgrywki - "samoloty" "latają" i strzelają inaczej, odczucia z gry są totalnie inne. Więc jak ktoś lubił grać w 1.9, to 2.0 samą mechaniką mu z dużym prawdopodobieństwem nie podejdzie.\nNo i do tego obcięty poziom meta, gdzie zdaniem WG gracze dostawali za dużo tokenów i free expa\nRadSzym #23 Posted 02 February 2018 - 07:35 AM\nPodejrzewam, że postawienie alternatywnego trybu na nowym silniku i ewentualna zmiana parametrów samolotów, niekoniecznie nawet drastyczna jest możliwa. Ale z drugiej strony zaostrzenie możliwości uzyskiwania żetonów poszło z kolei w drugą stronę. Rozumiem, trudniej jest zestrzelić 20 samolotów na asa, zamiast 5. Tylko, że za te 20 nie dostaję nic, nawet pół żetona. Bez sensu. Kolejna sprawa - 10 samolotów 5 typów lub 17 w jednym wejściu. Ok, nie za łatwo, ale po co kryterium wygranej bitwy? Wygram, czy przegram - dalej osiągnięcie indywidualne mam, wynik bitwy nie zmienia mi tych 17 na 12. Brak logiki. Tym bardziej, że asa dostanę, McCambella już nie. Konsekwencji tutaj kompletnie nie ma. Po co ustanawiać indywidualne osiągnięcia, które są jednak drużynowe. Fakt postawienia granicy IV tieru powoduje, że nie ma sensu grać samolotami I-III. Kolejna niekonsekwencja - najwyższy poziom dla danego samolotu nie powinien być liczony poniżej IV tieru, a jest. Tylko po to, aby potem go jednak nie było. Podobnie jak inne osiągnięcia. Rozumiem potrzebę zaostrzenia kryteriów, bo w poprzedniej wersji na I-5 ludzie na początek dnia robili 5 żetonów, a potem dopiero zaczynali grę wyżej. Tak trudno wprowadzić odpowiednik asa dla I-III, powiedzmy 25-30 samolotów na żeton? I 20 na wyższe? I analogicznie pozostałe osiągnięcia? Mam wrażenie, że to wszystko na kolanie robione, bez głębszej analizy i refleksji. Tym bardziej, że układ gry jest taki, że wydane pieniądze wiele nie wnoszą. Kupno samolotów premium nie zwiększa znacząco sukcesów, bo nie są rewelacyjne. A te co były w miarę, tak jak Seafang - zostały skutecznie zepsute. Jedynie konto premium cokolwiek daje. Ale chyba tyle nie wystarczy, by utrzymać grę.


Trądzik, skóra mieszana, przebarwienia\nWyciąg z dyni stanowiący 40% receptury, bogaty jest w beta-karoten, czyli prowitaminę A. Procedura zabiegowa wzbogacona jest o koncentrat czystego retinolu w stężeniu 4%. Reguluje pracę gruczołów łojowych zmniejszając łojotok, tworzenie zaskórników, krost i zmian zapalnych. Aktywna witamina A jest także odpowiedzialna za proliferację nowych włókien kolagenowych i elastynowych, dlatego jest szeroko stosowana w zabiegach pojędrniających. W skład peelingu wchodzi także kwas glikolowy [10%], mlekowy [10%] i salicylowy [5%]. W celu ograniczenia zmian grudkowo-zaskórnikowych oraz przebarwień pozapalnych, zabieg wzmocniony jest przez silne inhibitory tyrozynazy jak kwas azelainowy [10%] oraz kwas kojowy [5%].


Litera: S - Książki - Wielka Litera\nTu jesteś: Wielka Litera > Książki > Litera; S\nSamotność w sieci Książka, która stała się fenomenem. Najbardziej poruszająca powieść o miłości. Przypadkowe spotkanie w wirtualnej rzeczywistości staje się początkiem wszystkiego. Ona i on – oboje dźwigają bagaż przeszłości, złych decyzji, zmęczenia życiem. I nagle uświadamiają sobie, że wcale nie musi tak być. Wymiana maili i długie rozmowy są jak przebudzenie....\nSekret drzewa oliwnego W starej posiadłości Hill House w dolinie Sacramento mieszka pięć pokoleń kobiet rodziny Kellerów. Jednak życie we wspólnym domu otoczonym pięknym gajem oliwnym nie jest sielanką. Annę, Bets, Callie, Deb i Erin łączą więzy krwi, ale różnią charaktery, doświadczenia, ludzie, których spotkały na swojej drodze oraz tajemnice, które starają się ukryć przed sobą...\nStany małżeńskie i pośrednie „Coś, co nie ma prawa się wydarzyć, nie jest ani trochę mniej prawdopodobne niż to, co przytrafia się każdego dnia lub każdej minuty”. Dlatego w pozornie monotonne życie warszawskich przyjaciółek niepostrzeżenie próbują wedrzeć się sceny z amerykańskich filmów o miłości. Scenarzyści nie ominą nikogo: rozwódek, singielek, matek nastoletnich córek, ani nawet...\nStrych Świata Glorenda Waciak, „przedsiębiorczyni, krytyczka i ofiara kapitalizmu, konsultantka strategii lizbońskiej, grupy wyszehradzkiej i kuchni wadowickiej”, walczy z urzędowymi absurdami i z najazdem mediów, jej córka Blandi ćwiczy się w fantomatycznym prowadzeniu działu promocji wirtualnego i fikcyjnego banku i w trudnych romansach, przebywająca na misji charytatywnej w...\nStrzał zielonego pioruna Nie śpij latem, bo przygody nigdy się nie zaczną. Marcin ma 10 lat, mamę w depresji i ciasny pokój w małomiasteczkowym bloku. Na wakacje przenosi się do babci – do domu na skraju rozpalonych słońcem pól i lasów. To lato zmieni jego życie na zawsze. Wyobraźnia chłopca przemienia gąszcz leśnych krzaków w głębinę morskiej toni. Konary powalonych drzew są jak...\nSzczęśliwi ludzie czytają książki i piją kawę Francuski fenomen wydawniczy. Po prostu o miłości. Autorka opublikowała książkę w wersji e-book na własny koszt, ale popularność tej wzruszającej historii szybko obiegła świat i wprowadziła książkę na listy bestsellerów. Mąż i córeczka Diane zginęli w wypadku samochodowym. Gdyby nie pozwoliła im wtedy wyjść z domu na krótką przejażdżkę, wszystko...