Waldemar Tomaszewski © L24.lt (Fot. Marlena Paszkowska)\nRaigardas Musnickas. Dzień dobry. Słuchają Państwo „Žinių radijas”. Audycja „Pozicija”. Przy mikrofonie Raigardas Musnickas. Dzisiaj telefonicznie rozmawiamy z Waldemarem Tomaszewskim, przewodniczącym Akcji Wyborczej Polaków na Litwie-Związku Chrześcijańskich Rodzin. Dzień dobry Panu.\n– Porozmawiajmy o najnowszych wydarzeniach i oświadczeniach, które padły w tym tygodniu. Wczoraj prezydent Gitanas Nausėda, odnosząc się do sytuacji wokół ministra Jarosława Narkiewicza, powiedział w wywiadzie dla litewskiego publicznego nadawcy: „Idzie mowa o niechęci jednej osoby, Waldemara Tomaszewskiego, do zmiany tego ministra. Chodzi o to, że minister bardzo łatwo daje się pociągać za sznurki, jest bardzo wygodny. I to jest pół biedy. Problem polega na tym, że tego ministra mogą pociągać i pociągają za sznurki inne osoby, inni politycy. Nie możemy pozwolić sobie na luksus posiadania takiego ministra. Uważam, że powinna go zamienić inna osoba” – oświadczył wczoraj w Londynie Gitanas Nausėda. Co Pan na to?\n– To oświadczenie jest niezrozumiałe. Na początku przez tydzień doradcy komentowali tę sprawę w imieniu prezydenta, a wczorajsze oświadczenie oceniam jako niezrozumiałe.\n– Dlaczego jest niezrozumiałe?\n– Po pierwsze, uważam, że nie wypada obrażać innych. Obrażania nie są w dobrym guście. Są to niewłaściwie dobrane słowa. Każdy może obrazić drugiego człowieka.\n– W sprawie jednej osoby – jest to nieporozumienie. I wszyscy dobrze wiemy, że źródłem nieporozumienia były słowa doradcy prezydenta. Kto pierwszy wypowiedział się w temacie? Otóż liderzy koalicji rządzącej: Gediminas Kirkilas, Ramūnas Karbauskis, którzy to politycy w sposób jednoznaczny udzielili wsparcia dla ministra. Sprawę skomentowałem później, wcześniej bowiem przebywałem w Strasburgu, gdzie na sesji plenarnej [Parlamentu Europejskiego] zatwierdzaliśmy skład Komisji Europejskiej, eurokomisarzy, w tym eurokomisarza z Litwy Virginijusa Sinkevičiusa. Pozawczoraj głos w sprawie zabrał premier, tj. bezpośredni przełożony gabinetu ministrów. Premier bardzo wyraźnie powiedział, że nie widzi żadnych powodów, dla których minister Jarosław Narkiewicz miałby podać się do dymisji. Zwłaszcza że nieco wcześniej premier Saulius Skvernelis również bardzo dobitnie powiedział, że dobrze ocenia pracę ministra. W końcu resort zaczął pracować. Dlatego te słowa są dla mnie niezrozumiałe.\n– Panie Waldemarze, rozumiem. To prawda. Na razie i p. Karbauskis, i p. Skvernelis udzielili poparcia dla ministra Narkiewicza. Pan powiedział, że brakuje oceny ze strony samego prezydenta. Wczoraj akurat prezydent po raz trzeci oświadczył, że minister powinien podać się do dymisji. Czy po tej wypowiedzi prezydenta zrewiduje Pan, raz jeszcze zastanowi się nad tym, co dalej. Czy nie? Czy zostanie zachowany status quo? Bo prezydent wyraźnie powiedział, że minister musi ustąpić.\n– Po słowach doradcy nic się nie zmieniło. Fakty nie uległy zmianie. Po ocenie przedstawionej przez bezpośredniego szefa rządu, że minister pracuje dobrze, nie zaszły nowe fakty i argumenty. Zarzuty są bezpodstawne. Niektóre z nich okazały się zwykłym kłamstwem, dla przykładu wymysły o kłusownictwie czy posiadanym domu nad jeziorem. Są to mało znaczące błahostki, a niektóre z nich w ogóle nie dotyczą pracy ministra, tylko wiążą się z obowiązkami posła na Sejm. Dlatego uważam, że nic nie uległo zmianie. Pozostaje ubolewać, że w kłótniach osiągnięto poziom obrażania, poniżania, a są to chwyty doprawdy niesolidne.\n– Politycy mają prawo do odmiennego zdania. Jedni, dla przykładu Saulius Skvernelis, potrzebują faktów prawnych, prezydent bądź jego doradcy twierdzą, że polityków obowiązują określone zasady moralne. Każdy mówi o tym, co dla niego jest najważniejsze. Jakie jest Pana stanowisko? Nad ministrem skupiło się niemało chmur, mamy już do czynienia z tzw. mainstreamem, wszyscy będą postrzegali ministra przez pryzmat rozmów o niewłaściwym stołowaniu się czy niewłaściwym asfaltowaniem dróg. Czy nie byłoby prościej zmniejszyć to napięcie i zamienić ministra na innego przedstawiciela Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, których zapewne nie brakuje w szeregach partii? I położyć kres wszelkim kłopotom. Czy to jest takie swoiste kurczowe trzymanie się?\n– To nie jest kwestia tego, że idziemy w zaparte. To jest kwestia tejże moralności. Nie wolno stawiać osobie zarzutów nie mając dowodów na to. Zwłaszcza, że niewiele mówi się o przyczynach tego bagna, jak sytuację określił prezydent. Przyczyna tymczasem jest jedna: to fakt, że ministerstwo zaczęło wreszcie pracować, jak to ujął premier Saulius Skvernelis, minister zaczął interesować się wszystkimi pracami poprzedników – wykonanymi i niewykonanymi. Do wiadomości publicznej podano informacje, że ministerstwo najgorzej poradziło sobie z wykorzystaniem funduszy unijnych. Jest to przestępstwo, przecież te pieniądze można było przeznaczyć na polepszanie dobrobytu mieszkańców, na rozwój infrastruktury.\nCzy chociażby ostatnia wiadomość, jaką przekazał resort o „Kolejach Litewskich”, już pomijając „Pocztę Litewską”, którą zamierzano prywatyzować. Wiemy przecież, jak w naszym kraju wygląda prywatyzacja – przecież to najprawdziwsze przywłaszczenie. „Koleje Litewskie” kończą przetarg na elektryfikację. I czego się przy tej okazji dowiadujemy? Otóż na projekt wyasygnowano aż 250 mln euro, w tym 200 ml euro – to środki z funduszy unijnych. Z kolei minister Jarosław Narkiewicz jest skłaniany, by zwycięzcą przetargu ogłosić spółkę zagraniczną, hiszpańską, jeśli mnie pamięć nie zawodzi, która ma otrzymać 363 mln euro, tj. o 113 mln euro więcej niż wynosi zaplanowana kwota. Jak to nazwać? Z kolei druga spółka, która zaproponowała cenę niższą nawet o 40 mln euro, przegrała. Jest to przykład możliwej korupcji. Stąd to całe zamieszanie, oto jego prawdziwa przyczyna.\n– Panie Waldemarze, rozumiem, że mówi Pan o faktach znanych Panu, znanych nam itd. Ale nie o nich chcę dzisiaj rozmawiać. Wracając do p. Narkiewicza. Nie do końca wiadomo, co z jego obiadem, co z tą drogą obok domu Skvernelisa, jeszcze hotel sejmowy. Może to nie są rzeczy istotne, ale mówić o tym, że to dzieło rąk opozycji, że przekupiono media... My, media, podobnie poruszyliśmy temat pokoju zajmowanego w hotelu sejmowym przez posłankę Bilotaitė, i nikt nas do tego nie nakłaniał. Teraz każdy skandal, każdy czyn ministra będzie uważnie śledzony. I nikt nie ma pewności, że nie wybuchnie kolejny skandal w związku z poczynaniami ministra: czy to z powodu braku wiedzy, czy braku doświadczenia. Czy te skandale są potrzebne?\n– Po pierwsze, minister jest osobą bardzo doświadczoną. Oświadczenie premiera Skvernelisa, że ministerstwo wreszcie ruszyło z martwego punktu, jest komunikatem bardzo wyraźnym, świetnie ilustruje sytuację. Ministerstwo najgorzej wykorzystało środki z funduszy unijnych. Wracając do ministra. Jarosław Narkiewicz jest politykiem bardzo doświadczonym: pracował w 2 samorządach, był, między innymi, zastępcą dyrektora administracji. Pracował w samorządzie stołecznym, gdzie zrobił wiele, przy tym pracował w sposób przejrzysty, pieniądze nie były trwonione. To jest ważne.\nMówi Pan, że wyjaśniliśmy pewne sprawy. Owszem, wyjaśniliśmy, dlatego raz jeszcze powtarzam, że nie ma podstaw do dymisji ministra. Niektóre możliwe uchybienia są przedstawiane nieproporcjonalnie. O posłance Bilotaitė telewizja mówiła tylko raz. I koniec. I wyłącznie jeden kanał TV. Mamy do czynienia z pewną blokadą. Z kolei o ministrze Narkiewiczu media w kółko powtarzają to samo już od miesiąca. Jest to czynione na określone zlecenie i wszyscy myślący to rozumieją. Minister też jest człowiekiem. Wczoraj w telewizji ocenę sytuacji przedstawił obserwator Giedrius Drukteinis. Intelektualista, osoba sumienna. Powiedział: pozwólcie ministrowi pracować. Co to ma być? Solidna osoba wykonuje swoje obowiązki, ma ogromne doświadczenie i już od miesiąca jest ofiarą nagonki. I co z tego komu przyjdzie? Wkroczy nowy minister ze swoją drużyną i po 3-4 miesiącach wszystkie te przetargi zostaną znów uruchomione. To jest sedno sprawy. Społeczeństwo w chwili obecnej jeszcze tego nie rozumie, ale z czasem uświadomi to sobie. Jest to zlecenie po to, by struktury biznesowe robiły to, na co mają ochotę. Nieuczciwe media otrzymują ogromne pieniądze i eskalują ten temat w sposób sztuczny. Ileż kłamstw już padło, później niektóre media same je prostowały. To nie są praktyki godne państwa unijnego.\n– Dobrze. Ja przynajmniej ani grosza nie otrzymałem i udostępniam Panu czas na antenie.\n– Nie mówię o Panu. Mówię o nieuczciwych mediach. Próbowano przekupić wszystkie partie. Wszyscy dobrze pamiętamy skandal z udziałem byłego ministra łączności Eligijusa Masiulisa, te wszystkie kartony wypchane pieniędzmi i przekazywane mu tuż obok gmachu Sejmu, te wszystkie prowadzone tam rozmowy, że niemal wszystkie partie są przekupywane i otrzymują ogromne pieniądze.\n– Zmieńmy temat. Wiele się w tym tygodniu wydarzyło i jeszcze się wydarzy. Nawet nie wiem, od czego zacząć. Porozmawiajmy o budżecie. W poniedziałek wybuchła gorąca dyskusja o świadczeniach na dzieci po tym, gdy rząd zaaprobował poprawiony budżet. Świadczenia na dzieci zniknęły, a jest to jedno z głównych założeń programowych Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, dążenie do tego, by świadczenia na dzieci wzrosły do 70 euro, ale na razie zniknęły. Rozumiem, że i Akcja Wyborcza Polaków na Litwie, i partnerzy koalicyjni wiedzieli, że te pieniądze znikną. Wiedzieli w ubiegłym tygodniu, w przeciwnym wypadku doszłoby do złamania dyscypliny fiskalnej. Postanowiono zatem, by na razie świadczeń na dzieci nie zwiększać i wzrost będzie możliwy, jeśli uda się wprowadzić podatek od aktywów bankowych i obrotów sieci handlowych. Wszyscy wiecie, że świadczenia na dzieci będą, ale budżet Skvernelisa na razie tego nie odzwierciedla.\n– Słusznie określił Pan przyczynę. Być może, podkreślam: być może świadczenia na dzieci nie wzrosną dla jednej grupy tak szybko, jak planowaliśmy. Chociaż już wiadomo, że dla rodzin wspieranych, rodzin wychowujących niepełnosprawne dziecko i rodzin wielodzietnych świadczenia te wzrosną do 90-100 euro. Jest to duży wzrost. Ostatecznym celem Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, która jest inicjatorem ustawy, jest, by świadczenia na dzieci wrosły do 120 euro.\nAle ostatnimi czasy niektóre ustawy są w Sejmie blokowane. Mówiąc o podatku bankowym, o którym Pan wspomniał – są to ogromne kwoty. 21 państwo unijne wprowadziło podobny podatek, od aktywów bądź pasywów, a my tego podatku nie mamy. Powstaje zatem retoryczne pytanie: dlaczego banki nie płacą podatku? Jestem głęboko przekonany, że podatek ten zostanie wprowadzony, ale na razie czynione jest wszystko, by hamować jego wprowadzenie. Zażądano ekspertyzy, chociaż o jakich ekspertyzach mówimy, skoro 21 państwo unijne ma taki podatek. Jeśli ta ustawa zostanie przyjęta, świadczenia na dzieci wzrosną jeszcze bardziej. Tymczasem, mówiąc o pracach nad budżetem, świadczenia na dzieci nie są jedynym elementem. Budżet przewiduje wiele pozytywnych zmian. Dla przykładu, wynagrodzenie minimalne wzrośnie o 55 euro brutto i o 41 euro netto. Jest to największy wzrost wypłaty przez cały okres niepodległości. Emerytury wzrosną o 33 euro. To również jest największy wzrost przez wszystkie lata wolności. Seniorzy będą mieli darmowe leki. Są to ogromne osiągnięcia rządu i, wiadomo, to się nie podoba opozycji, która już teraz prognozuje, że w przyszłych wyborach jeszcze mniej mieszkańców odda na nich głos. Stąd te tanie chwyty i burze w szklance wody, ataki na rząd, na ministrów – wszystko po to, by zwrócić na siebie uwagę. Tymczasem ludzie przecież wszystko rozumieją.\n– Rozumiemy. Panie Waldemarze, zostało nam niewiele czasu, będę prosił o krótsze wypowiedzi. Mówi Pan o dobrej zmianie, o większych emeryturach, wypłatach, o zwiększeniu finansowania dla sektorów, których przedstawiciele pikietowali, dla innych grup. Czy nie sądzi Pan, że zmniejszenie kwoty nieopodatkowanej od nieruchomości do 150 000 euro, opodatkowanie aktywów bankowych nie wpłynie na wyższe oprocentowanie kredytów, czy opodatkowanie obrotu sieci handlowych nie wpłynie na wzrost cen i tego, co władza zwiększy poprzez bezpośrednie wypłaty, nie pochłonie inflacja?\n– Owszem, taki scenariusz jest możliwy, ale są to na razie bardziej próby zastraszania. Ceny w sklepach są na Litwie bardzo wysokie, największe w regionie, ich zwiększanie jest wprost nie do pomyślenia. Prowizje bankowe są na Litwie również największe – w porównaniu z sąsiednimi państwami. Powstaje pytanie, jak można nadal je podnosić? Popatrzmy, jak w innych państwach toczona jest walka o swego klienta.\nKwestia banków. Nord bank w Danii wprowadził zerową stopę procentową przy zakupie lokalu mieszkalnego na kredyt, zaś pewien bank wprowadził nawet ujemne oprocentowanie – w taki sposób odbywa się walka o swego klienta. Należy ubolewać, że w naszym kraju nie ma żadnej konkurencji. Stąd naszą kolejną propozycją w koalicji jest powołanie państwowego komercyjnego banku, który zapewni konkurencję. Wiadomo, że w jeden dzień nie da się tego zrobić. Dodatkowo potrzebna jest baza pod bank, budynki. Stąd nasz pomysł, by bank utworzyć na bazie budynków pocztowych.\nOddziałów pocztowych jest na Litwie trzykrotnie więcej niż oddziałów bankowych. Stwarza to wiele niedogodności dla mieszkańców, zwłaszcza w rejonach, gminach, ale system stawia opór i sprzeciwia się temu. Posiadacze fortun zamówili publikacje, by powstrzymać stanowcze podejmowanie decyzji, ale my mimo wszystko mamy w sobie wiele determinacji, by takie decyzje podejmować. Powinniśmy myśleć o zwykłym człowieku, a nie o tych, którzy i tak mają wiele – bankach czy oligarchach.\n– Panie Waldemarze, zmniejszenie progu wyborczego do 3 proc. dla partii politycznych i do 5 proc. dla ich koalicji. To jest, Pana zdaniem, dobry pomysł? Bo wygląda na to, że zapowiada się walka w tym temacie.\n– W UE przykłady są różne. Wiele krajach obowiązuje 5-procentowy próg wyborczy, ale tak samo w wielu również 1-procentowy. Dla przykładu w Niemczech. W tym kraju w ogóle nie ma progu, a przecież nie można powiedzieć, że Niemcy to naród, który nie wie, co czyni. Wiadomo, zmiany te miałyby korzystny wpływ, skutkowałyby, dla przykładu, rozwojem demokracji. W chwili obecnej około 30 proc. naszych wyborców nie ma swego przedstawiciela w Sejmie. Tak się stało dlatego, że partie nie trafiły do parlamentu, a zabrakło im naprawdę niewiele głosów. Podczas ostatnich wyborów pewna koalicja uzyskała około 7 proc. głosów, ale głos tych wyborców również nie jest w Sejmie reprezentowany. Oceniając sytuację pod względem demokracji, to nie jest korzystna sytuacja.\nUważam mimo wszystko, że kwestia ta jest podnoszona dlatego, że skorumpowane partie liberałów i konserwatystów obawiają się tego, że w Sejmie przyszłej kadencji ich wpływy jeszcze bardziej zmaleją. Z kolei zupełnie nie rozumiem, dlaczego prezydent poruszył ten temat w wypowiedzi o ministrze Narkiewiczu. Nasuwa mi się myśl o tym, że systemowi obawiają się wzrostu demokracji w naszym kraju, podejmowania decyzji w trosce o zwykłego człowieka, a nie z myślą o dobrobycie banków czy koncernów. Mimo wszystko wierze, że ostatecznie decyzje te zapadną, a jeśli prezydent je zawetuje, będziemy szukali głosów, by uchylić weto. Przecież nie może tak być. Konstytucja stanowi, że władze na Litwie – sądownicza, prawodawcza i wykonawcza – są od siebie oddzielone, a czynione są próby, by oddziaływały na siebie wzajemnie. Są to cechy państw wschodnich, gdzie dekret jednej osoby już stanowi prawo.\n– Panie Waldemarze, mam jeszcze inne pytania, jestem ciekaw Pana stanowiska. Krótko.\n– W Sejmie zarejestrowano propozycję odebrania parlamentarzystom możliwości korzystania z hotelu poselskiego. Co Pan o tym sądzi? Krótko.\n– Uważam, że już dawno należało to zrobić. Zarząd powinien co najmniej ustalić klarowny tryb, by nie było żadnych dwuznacznych interpretacji. Obecny tryb przewiduje, że poseł może mieć lokal mieszkalny w Wilnie i mimo wszystko przysługuje mu pokój w hotelu poselskim. To nie jest zakazane – wbrew temu, co zostało publicznie powiedziane. Należy, należało ustalić czytelny tryb, wówczas nikt nie miałby żadnych wątpliwości. Mówiąc zaś o istocie sprawy, by mieszkańcy nie byli okłamywani, uważam, że należałoby zrezygnować z hotelu poselskiego. Posłowie mieszkaliby w swoich domach czy mieszkaniach i byłoby mniej sposobów i możliwości wywierania na nich nacisku. Parlamentarzyści dzielą się na uczciwych i nieuczciwych, tymczasem ktoś próbuje sprawić, by mieszkańcy myśleli, że wszyscy posłowie są źli. Takie próby są czynione po to, by mieszkańcy stracili zaufanie do Sejmu. A któż wówczas będzie podejmował te wszystkie decyzje? Moim zdaniem, nowe partie, które weszły do Sejmu, Związek Chłopów, w tym nasza Akcja Wyborcza Polaków na Litwie-Związek Chrześcijańskich Rodzin, są przykładem polityki wysokiej jakości.\n– Zlikwidowanie ochrony dla przewodniczącego Sejmu Pranckietisa. Jest to propozycja posłanki Širinskienė. Jak Pan ocenia takową?\n– Nie zgadzam się z nią. Mieszkańcy są świadomi tego, że są to prywatne porachunki. Nie należy składać takich propozycji. Podczas spotkania w koalicji wypowiedzieliśmy swoje zdanie, że takie propozycje są niewłaściwe, a to z uwagi na pewne utrwalone praktyki. Jeśli w innych państwach to obowiązuje, uważam, że my również nie powinniśmy pomniejszać rangi naszego parlamentu. Ostatnimi czasy wiele się mówi o uwadze kierowanej na wojsko, często powtarzane jest powiedzenie, że naród, który nie chce karmić własnej armii, będzie karmić cudzą. Podobnie rzecz się ma z Sejmem. Jeśli nie będziemy darzyli swego parlamentu należytym szacunkiem, rządy w państwie przejdą w ręce oligarchów i bankierów, a tacy niestety nie będą myśleli o zwykłym człowieku, a wyłącznie o własnych korzyściach.\nWaldemar Tomaszewski, przewodniczący Akcji Wyborczej Polaków na Litwie-Związku Chrześcijańskich Rodzin, przedstawił swoje stanowisko w kilku kwestiach. Dziękuję za uwagę.\n#31 Marianna 2019-12-11 20:27\nPan Tomaszewski powiedział, że mimo nagonki opozycji "ludzie przecież wszystko rozumieją" i w tym właśnie jest nadzieja, że wszystko to co do tej pory udało się wypracować dla ludzi, dla ich dobrobytu, nie zostanie zaprzepaszczone przez opozycję, gdyby jakimś cudem udało im się przejąć stery. Przecież oni dla zasady, żeby pokazać, że te projekty były złe wszystko zniszczą... Mam głęboką nadzieję, że tak się nie stanie.\n#30 Darek 2019-12-11 17:57\n"Nie widzę żadnych podstaw prawnych do tego, by minister Narkiewicz musiał podać się do dymisji".\nBo faktycznie medialne oskarżenia są śmieszne. Usiłuje się sprawiać wrażenie czegoś poważnego, gdy chodzi o błahostki - jakiś obiad czy wędkowanie. Do tego dochodzą zwyczajne kłamstwa. Premier ma rację, że pilnuje pracy rządu, a nie słucha niektórych durnych usłużnych dziennikarzy i wiecznie podekscytowanej opozycji.\n#29 da 2019-12-10 17:04\nLitwa to taki dziwny kraj, w którym uważa się, że wystarczy kogoś oczernić, podać fałszywe informacje i na ich podstawie zrobić aferę, a potem żądać, by osoba, która padła ofiarą nagonki podała się do dymisji... Owszem jest afera, ale nie dlatego, że Narkiewicz zrobił coś źle, a dlatego, że wszystko zostało rozdmuchane do granic możliwości.\n#28 januk 2019-12-10 15:40\n"Do wiadomości publicznej podano informacje, że ministerstwo najgorzej poradziło sobie z wykorzystaniem funduszy unijnych. Jest to przestępstwo, przecież te pieniądze można było przeznaczyć na polepszanie dobrobytu mieszkańców, na rozwój infrastruktury."\nTo jest bardzo ważna kwestia! O tym powinny media trąbić, a nie o jakichś kłamliwych bzdurach na temat J. Narkiewicza. Dlaczego nie mówią, że minister chce poprawić pracę resortu, zrobić tam porządek! powinny być pochwały, a nie hejt. Strasznie to dziwnie wygląda...\n#27 Ewa 2019-12-09 21:13\nBardzo dobry wywiad. Wypowiedzi lidera AWPL są jednocześnie i zdecydowanie mocne, jak też niezwykle merytoryczne, wzmocnione konkretami. Dzięki temu zaprezentowane stanowisko jest wiarygodne.\n#26 Anakin 2019-12-08 15:27\n"Jeśli nie będziemy darzyli swego parlamentu należytym szacunkiem, rządy w państwie przejdą w ręce oligarchów i bankierów, a tacy niestety nie będą myśleli o zwykłym człowieku, a wyłącznie o własnych korzyściach" - wielka klasa pana Tomaszewskiego. To niesłychane, że poseł z polskiej mniejszości narodowej bardziej martwi się o litewski parlament od polityków lietuvisów.\n#25 ... 2019-12-08 15:23\nLider AWPL precyzyjnie przedstawił punkt widzenia na wiele aktualnych spraw. Z jego słów wychodzi wielka troska o wysoką jakość życia politycznego. Jednocześnie odsłonił różne podstępy niektórych mediów, wielkiego biznesu i powiązanych z nim partii: liberałów i konserwatystów-landsbergistów. Cały wywiad warty polecenia.\nZgadza się. Z tego odsłania się obraz konserwatywno-postkomunistyczn ych rządów jako jednej wielkiej sitwy o mafijnym zabarwieniu, gdzie procedowano prywatne biznesy przez poprzednie konserwatywno-postkomunistyczn e rządy\n#24 R. Kaczoruk 2019-12-08 09:24\nWysoka jakość prowadzenia polityki, o której wspomina lider Akcji jest i będzie niewygodna dla wielu grup wpływu, które do tej pory swobodnie poruszały się w obszarach polityczno-biznesowych. Strata tych wpływów a co za tym idzie - dużych pieniędzy - z pewnością zabolała, dlatego też podejmowane są próby usunięcia uczciwych polityków, którzy mają mocny kręgosłup moralny. A posiadanie takiego kręgosłupa w AWPL-ZCHR jest wymogiem standardowym.\n#23 Zuma 2019-12-08 09:07\nA niby dlaczego AWPL miałoby zmieniać ministra? Bo minister się komuś nie podoba, gdyż przeszkadza komuś w niejasnych interesach?\n#22 Młynarz 2019-12-08 09:03\n"- To nie jest kwestia tego, że idziemy w zaparte. To jest kwestia tejże moralności. Nie wolno stawiać osobie zarzutów nie mając dowodów na to. Zwłaszcza że niewiele mówi się o przyczynach tego bagna, jak sytuację określił prezydent." - zwłaszcza, że wiele z podanych informacji okazało się zwykłymi kłamstwami. Taki to poziom polityki mamy na Litwie.\nA proszę zauważyć, że Tomaszewski, który miał pełne prawo skontrować i ostro odnieść się do kłamliwych polityków mówi o nieporozumieniu, niezrozumieniu oraz o niedorzecznych i nieprawdziwych zarzutach. To świadczy o wielkiej klasie i kulturze politycznej Tomaszewskiego.


Serocka – Północne powiaty – Nieruchomości | Gumtree\n"serocka" | Nieruchomości | Północne powiaty\nmieszkania i domy - sprzedam 166\nPółnocne powiaty 398\nFiltry powiadomienia: Nieruchomości, Północne powiatyHasło: "serocka" (Hasło: "serocka")\nSłoneczna i przestronna działka budowlana, Kaszewiec 70 tys.\nDziałka położona w centralnej części miejscowości Popowo Letnisko, w kompleksie leśnym w widłach Bugu i Narwi. Oddalona od każdej z rzek i Zalewu Zegrzyńskiego po ok.2km. Do Serocka 6 km, do ścisłego centrum Warszawy 45km. Dogodny dojazd zmodernizowanymi drogami krajowymi 61 i 62, także komunikacja PKS.Działka objęta planem zagospodarowania przestrzennego, mieszkaniowo-letniskowa, może być przezna ...\nNowy, umeblowany dom (segment) do wynajęcia w Serocku\nWytworna bryła budynku, teren zamknięty, drewnopodobne okna i drzwi oraz brama garażowa. Niestandardowo wysokie okna nadają budynkowi wygląd eleganckiej stanowiącej jedność willi.Oferta aktualna do wynajęcia od 01-11-2017 roku. Perfekcyjne wykończenie budynku z zewnątrz z dbałością o detale, wysoka jakość materiałów, doskonałe rozplanowanie pomieszczeń, piękna przestrzeń za oknami. To wszystko wpł ...\nDziałka Dosin 5610m2 (nr: 18960)\nDziałka budowlana położona w Gminie SEROCK w miejscowości DOSIN. Wokoło cicha i spokojna okolica. W otoczeniu nowe domy jednorodzinne. Przeznaczenie budownictwo jednorodzinne i w zabudowie bliźniaczej. Do kupna działka płaska o powierzchni 5610 2. ,długości ok. 117 m oraz o szerokości ok.57,49 Do działki przylega działka o powierzchni 7025 m 2 która jest również do sprzedania. po podziale do ...\nSprzedam działkę budowlaną w Nowej Wsi (SEROCK)\nSprzedam działkę o pow. 2000m2 budowlaną wraz z 2/5 udziału w drodze (414 m2) położoną w miejscowości Nowa Wieś gmina Serock przy drodze krajowej nr 62 na Wyszków, w malowniczej okolicy rzeki Bug. W sąsiedztwie znajdują się całoroczne i letniskowe domy. Ładna ziemia budowlana, w pobliżu działki las, który dodaje wiele uroku. Blisko do Zalewu Zegrzyńskiego. Obok działki jest prąd (kabel pr ...\nPiękna działka budowlana Nowa Wieś k/Serocka\nAtrakcyjna działka budowlana w malowniczej okolicy, położona w Nowej Wsi k/Serocka ok. 500m od rzeki Bug. Powierzchnia 975m.kw., ogrodzona siatką z rosnącymi dookoła tujami. Dodatkowo ozdobny drzewostan. Duża altana i oczko wodne. Wg miejscowego planu zagospodarowania przeznaczona pod zabudowę jednorodzinną lub letniskową. Przyłącze energetyczne oraz woda z wodociągu na działce. Bardz ...\nSprzedam atrakcyjną ziemię przy głównej trasie nr.62 Serock-Wyszków. 35000m2.\nSprzedam atrakcyjną ziemię rolną-z możliwością przekształcenia na budowlaną lub usługową przy głównej trasie nr. 62 Serock-Wyszków. Wjazd na działkę z drogi głównej 62 jak również z drugiej strony działki - droga gminna. Wymiary działki 70m x500. Działka znajduję się w Wielęcinie- gm. Somianka. Cena 22zł. za m2. Polecam.\nładna działka w okolicy Serocka\nopiekun oferty-Zbyszek-603-653-679;Okolice Serocka.Działka budowlana o powierzchni około 800m2,ogrodzona,zagospodarowana.Media-przy działce w ulicy-gaz,prąd.Dojazd drogą asfaltową+20m drogą utwardzoną.\nDziałka w Jachrance\nopiekun oferty-Zbyszek-603-653-679;Okolice Serocka.Działka budowlana w Jachrance o powierzchni 1600m2.ładny prostokąt.położona przy drodze asfaltowej,ogrodzona,ze wszystkimi mediami,śród zabudowań.Media-prąd,siła,wodociąg,kanalizacja.Dojazd drogą asfaltową.\nTania działka w Skubiance\nopiekun oferty-Zbyszek-603-653-679;Okolice Serocka.Działka budowlana w Skubiance o powierzchni 1500m2 o szerokości 24m.Działka położona wśród zabudowań.Media- w drodze-prąd,wodociąg,gaz.Dojazd drogą asfaltową.\nTania działka rolno-budowlana\nopiekun oferty-Zbyszek-603-653-679;Okolice Serocka.Działka rolno-budowlana o powierzchni 8300m2,szerokość-24m.2400m2 to działka budowlana;5900m2 to działka rolna.Media-około 100m-prąd,wodocig,gaz.Dojazd droga asfaltową+100m drogą gminną utwardzoną.\nopiekun oferty-Małgorzata-501-720-372Działka budowlana o powierzchni 2100 m2 położona we wsi Dębe gmina Serock. Teren przeznaczony pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Kształt -kwadrat. Sąsiedztwo domów jednorodzinnych. Dojazd drogą asfaltową. Media prąd,gaz,woda.\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Nieruchomości, Północne powiatyHasło: "serocka" (Hasło: "serocka")


Postanowienia noworoczne – Dziela Zebrane\nnapisał: Marek Owczarekdnia: 20 stycznia, 2014\nNie wyobrażajcie sobie bowiem, że wystarczy samo zapisanie na kartce papieru kilki ważnych dl nas punktów i pozostawieni ich do samorealizacji. Otóż moi drodzy, nic samo się nie zrobi! Tutaj potrzebne są Wasze chęci i odrobina zaangażowania, a przede wszystkim dokładne zaplanowanie Waszych działań. A właśnie ilu z Was posiada swój własny, osobisty kalendarz? Uważacie, że to nie jest modne? Wręcz przeciwnie! Jest to nie tylko modne, ale przede wszystkim mega przydatne. Jeżeli bowiem dla kobiety głównym celem na ten rok jest ta oto sukienka i myśl, że w tym roku na pewno się w nią zmieszczę, to jak może ona tego dokonać, jeżeli nie zaplanuje sobie tego w odpowiedni sposób. Codzienne wstawanie bez mniej lub bardziej ułożonego planu dnia, wydaje się być bezsensowne. Inaczej wygląda sprawa jeśli mamy zaplanowane czynności do wykonania w domu, spotkania na mieście, zakupy, naukę, ćwiczenia i wiele innych czynności. Wówczas nie tylko czujemy, że żyjemy, ale przede wszystkim widzimy efekty swoich działań, odhaczając po kolei wykonanie ich.\nJeżeli Waszym głównym celem w tym roku jest zadbanie o swoją sylwetkę i poprawę wyglądu, to nie pozostaje Wam nic innego , jak planowanie dni w taki sposób, aby tego dokonać. Codziennie wyznaczajcie sobie odpowiednią ilość czasu na ćwiczenia. Tutaj na początku może pomóc Wam bardzo trener personalny Kraków, który powoli wprowadzi Was w świat ćwiczeń, wyrzeczeń i systematyczności. Bo systematyczna walka o osiągnięcie celu jest najważniejsza! Tylko wtedy tak naprawdę poczujecie się prawdziwie szczęśliwi, gdy patrząc wstecz dostrzeżecie ogrom pracy, jaki włożyliście w jego realizacje. Rozpoczynając nowy rok, rozpocznijcie go zdrowo! Zainwestujcie w wyciskarki do cytrusów [swiezowyciskaj.pl], które będą źródłem bardzo wartościowych i oczyszczających organizm soków owocowo-warzywnych. Zgłębcie również tajemnice zdrowego odżywiania i zacznijcie wprowadzać je do swojej codzienności. Z czasem nowe nawyki zamienią się w przyjemności.\nTagi : KrakówSukienkatrener personalnywyciskarki do cytrusów\nPoprzedni Artykuł Poprzedni Artykuł: W pogoni za pięknem\nNastępny Artykuł Następny Artykuł: Słomiany zapał


Kamperem i z kotem przez Warmię\npiątek, 29 czerwca 2018 16:12\nW poniedziałek, czwartego czerwca wyruszyliśmy w pierwszą podróż kamperem. Jechaliśmy we trójkę, gdyż zabraliśmy ze sobą naszą kotkę - Kitkę. Przez cztery dni przemierzaliśmy Warmię, w dużej mierze nieznaną nam krainę, przejechaliśmy 533 km jej dróg.\nWiosną 2018 roku kupiliśmy kampera, gdyż po latach pływania barkami po kanałach europejskich zapragnęliśmy odmiany. Odmiana miała nie być ani drastyczna, ani kosztowna – uznaliśmy, że kamper może spełnić oba te warunki. Przypomina on bowiem barkę (lub jacht) na kółkach, którym zamiast po wodzie, podróżuje się po drogach. Tak samo jak na barce jest się samowystarczalnym, nie zależnym od rezerwacji noclegów oraz restauracji, gdyż jedzie się razem z całym własnym domkiem. Można w każdej chwili zatrzymać się, ugotować obiad, wziąć prysznic, zdrzemnąć się... Istotna różnica między barką a kamperem polega na szybkości przemieszczania się. Barką pokonywaliśmy najwyżej osiem km na godzinę, a kamperem aż 80.\nWnętrze kampera urządzone jest bardzo podobnie jak wnętrze małej barki. Za szoferką znajduje się salonik ze stolikiem i dwoma kanapkami, które przylegają do lewej burty, przepraszam, strony auta. (Po opuszczeniu stolika do poziomu siedziska kanapek powstaje prawie podwójne łóżko, drugie, o szerokości 160 cm jest nad szoferką). Z prawej znajduje się kuchnia zasilana gazem z butli, pod nią lodówka, obok zlewozmywak, a w każdym wolnym zakątku - szafeczki. Za aneksem kuchennym mamy łazienkę z prysznicem i chemiczną ubikacją. Oprócz zbiornika na paliwo kamper posiada zbiorniki na czystą wodę (wodę do spożycia trzeba kupować w butelkach) oraz osobny - na zużytą, tzw.szarą.\nUstaliliśmy, że na zakup kampera możemy wydać maksimum 20 tysięcy. Jeśli nie uda nam się znaleźć zdatnego do bezpiecznej jazdy wozu za taką kwotę, to rezygnujemy z pomysłu. Cóż, nie było łatwo. Mój mąż, Funio obejrzał w Internecie dziesiątki samochodów wystawionych na sprzedaż, a potem jeżdżąc po kraju zbadał kilkanaście egzemplarzy (ja tylko trzy) nim trafił na „Franię”, czyli kampera marki Fiat Talento z 1991 roku. Pomagał mu w tym bardzo i wytrwale nasz zięć. Naprawdę zrobili sporo kilometrów. Niestety po dokładnym przeglądzie samochodu w warsztacie okazało się, że trzeba wymienić w nim pewne elementy ważne dla bezpiecznej jazdy, skutkiem czego jego koszt wzrósł do 25,5 tysięcy. Mamy więc Frankę odmłodzoną, po porządnym liftingu. Jej model nazywa się w oryginale Frankia, co poprzedni właściciel przerobił na Frankę, a nam to imię też się spodobało. Franka jest mała. 4,5 m długości. W zasadzie dla dwóch osób, choć spać mogą w niej cztery. Na parkingach zajmuje tyle miejsca co osobowy samochód – to duża jej zaleta. Jest bardzo zwrotna. Bez problemu można nią jeździć po wąskich uliczkach starych miasteczek i zatrzymywać się przy nich. Oto relacja z pierwszej naszej wycieczki Franką oraz uwagi dotyczące podróżowania z kotem.\nPoniedziałek, 4 czerwca.\nTrasa: z Wojnowa przez Szczytno do wioski Łyna i Rezerwatu „Źródła Rzeki Łyny”, objazd Nidzicy, obiad w Olsztynku, nocleg w ośrodku „Perkoz” nad jeziorem Pluszne. Przejechaliśmy 182 km.\nWojnowo jest wioską położoną niedaleko Rucianego-Nidy, z tego to miejsca wyruszyliśmy kamperem na wycieczkę po Warmii. Była godzina 11.30. Nasza kotka bez oporów weszła do auta i, jak zwykle w trakcie podróży samochodem, ułożyła się na moich kolanach. Funio przekręcił kluczyk, silnik zahuczał basem (bo to diesel), siedzeniami zatrzęsło (bo Frania ma 27 lat), a kota poderwało na równe nogi. Zamiauczał rozpaczliwie, a gdy Frania przyspieszyła zaczął głośno zawodzić: A,a,a...rozglądając się gdzie by tu prysnąć. Przytuliłam go do siebie, zaczęłam szeptać do uszka co bardzo lubi, zwiesił więc głowę, wbił wzrok w podłogę, w napięciu czekając na rozwój wydarzeń. Kitka niespodziewanie mocno przeżyła to pierwsze w swoim życiu zetknięcie z silnikiem diesla. Nie byłam pewna, czy będziemy mogli z nią podróżować. Uspokoiła się dopiero, gdy wyjechaliśmy z wyboistej drogi prowadzącej przez Wojnowo, na lepszą, idącą w stronę Szczytna. Jedziemy zatem. Siedzę sobie na bardzo wygodnym fotelu, uważam na kota i na prawe pobocze, gdyż Funio „wczuwa się” we Franię i nie może „wszystkiego mieć na swojej głowie”. Zamiast wstecznego lusterka mamy kamerkę. Doskonale pokazuje jak ustawia się za nami sznur samochodów. Jedziemy 70 km/h, droga jest kręta, z naprzeciwka ciągle nadjeżdżają tiry, nie ma mowy żeby jakiś samochód nas wyprzedził. Toczymy się dostojnie w długim pochodzie. Frania na czele, za nią każdy kto ma pecha ją dogonić. Po godzinie jesteśmy w Szczytnie przybranym kwiatami, gdzie tylko się da. Wszyscy rozluźniamy się, Kitka podnosi głowę, ostrożnie zerka przez okno a tu łup – coś trzasnęło. Otworzyły się drzwiczki od lodówki. – Mówiłem, żeby zablokować te drzwiczki – fuknął na mnie mąż. – Tam jest specjalny haczyk.\nWstaję, blokuję drzwiczki od lodówki. Jedziemy dalej. Koło Jedwabna coś trzasnęło w łazience. Znowu sprawdzam. Pospadało wszystko co ładnie poukładałam na półeczkach – mydło, odświeżacz powietrza, szczoteczki do zębów i pasta też. W kamperze podczas jazdy trzęsie bardziej niż w barce płynącej po wodzie. Drobne sprzęty oraz butelki, czajnik, a zwłaszcza pojemniki z czymś co się może wysypać, trzeba porządnie unieruchamiać, a miseczkę z wodą dla kota opróżnić.\nJedziemy drogą nr.58, 10 km za Jedwabnem skręcamy na Jabłonkę, następnie Orłowo do wioski Łyna. Tutaj (jak wyczytałam w przewodniku) znajduje się początek żółtego szlaku, najciekawszego, który ma nas zaprowadzić do źródeł Łyny – największej rzeki warmińsko-mazurskiej. W Polsce przepływa 190 km, przekracza granicę, by 100 kilometrów dalej wpaść do Pregoły w obwodzie Kaliningradzkim. Źródła tej wyjątkowej rzeki znajdują się na obszarze rezerwatu przyrody opisanego w moim przewodniku jako niezmiernie ciekawy oraz unikatowy. Parking ma być przy drodze w Łynie. Spodziewam się więc, że bez trudu trafimy do tak wyjątkowego miejsca, a tu guzik. Krzywa, zniszczona tabliczka oznaczająca parking stoi wśród zarośli, zastanawiam się, czy jest aktualna. Obok dostrzegam napis „Źródła Łyny” sugerujący, że rzeka zaczyna się tuż za krzakami, żadnych innych wskazówek nie ma, ale nadjeżdżają dwaj mężczyźni na rowerach. Pytamy którędy się idzie do źródeł, gdzie zaparkować? – A tam – mówią, nie zatrzymując się - naprzeciwko tartaku, na placyku za słupkiem. Dalej w trawie będzie wydeptana ścieżka do źródeł.\nOdpowiedzieli bez wahania, gotowym tekstem, co sugeruje, że nie byliśmy pierwszymi turystami szukającymi źródeł Łyny. Czemu żółty szlak nie jest widoczny z parkingu, a sam parking trochę zadbany? Innej atrakcji przyrodniczej w tej okolicy nie ma, w dodatku ta co jest, zasługuje na uwagę. Zaparkowaliśmy więc w krzakach, zostawili Kitkę na straży naszego domku na kółkach i śmiało wkroczyli na wydeptaną ścieżkę. Wiodła w stronę lasu porośniętego drzewami liczącymi po 120 i więcej lat. Po kilkudziesięciu metrach na pniach pojawił się znak pieszego szlaku – żółty, czyli ten o którym przeczytałam. Schodzi on w dół do głębokiej doliny, bardzo mrocznej, w której szemrzą potoki. Tak właśnie powstaje Łyna. Wypływa drobnymi strumykami, które zbierają się na dnie doliny w co raz szerszy strumień. Cały ten proces widać doskonale. Te strumyki to, według legendy, łzy dziewczyny, która nie mogła poślubić tego, którego pokochała. Żółty szlak prowadzi na kurhan, w którym jest podobno prastary grobowiec i dlatego nigdy na nim nie wyrosło żadne drzewo, a następnie stopniami w górę do młyna. Wraca się na parking tą samą drogą. Spacer zajął nam półtorej godziny, ale szliśmy dosyć szybko, gdyż strasznie atakowały nas wyjątkowo dorodne komary, astrachańskie, jak określił je Funio. - Nie wiadomo po co tutaj przyszliśmy – dodał. – Widziałem już wodę ciurkającą po górkach.\nGdy wróciliśmy, kotek leżał zwinięty w rogalik na siedzeniu kierowcy. Nie wyglądał na wystraszonego. Raczej odpoczywał po hałasie jaki czynił silnik Frani.\nNastępnym naszym przystankiem miała być Nidzica. Spod tartaku prowadzi do niej drogowskaz. Mieliśmy do przejechania 29 km. Ruszyliśmy o 15.00. Jechaliśmy wolniutko, na terenach zabudowanych jeszcze wolniej niż przewidują przepisy drogowe, toteż nie przegapiliśmy wsi Wietrzychowo założonej w XV wieku z jej malowniczo rozpadającymi się zabytkami – zabudowaniami dworskimi i folwarcznymi. W dalszych dniach podróży przekonaliśmy się, że na Warmii jest mnóstwo zabytkowych pałaców i dworów. Może nawet więcej niż kościołów. Wiele tych siedzib odbudowano lecz dużo jest też opustoszałych, popadających w ruinę.\nDo Nidzicy nie wjechaliśmy, gdyż wpadliśmy w objazdy spowodowane przebudową ulic w centrum miasta. Wiadomo jak się podróżuje objazdem – koszmarnie! Wlekliśmy się w sznurze samochodów z coraz to innej strony oglądając odległe wieże zamku krzyżackiego. Dla tego zamku i żeby kupić świeży chleb, skręciliśmy do Nidzicy, tymczasem objeżdżaliśmy ją bez końca. Tak nas to zmęczyło, że wyrwaliśmy się z objazdów, gdy tylko dostrzegliśmy skręt na nową drogę ekspresową S7. Następnym punktem poniedziałkowego zwiedzania był bowiem Olsztynek. Pomknęliśmy w jego kierunku, gdyż Funio przycisnął Frankę do 80 km/h. Tak przejechaliśmy 25 km.\nW Olsztynku planowaliśmy zwiedzić Dom Mrongowiusza (gdyż nie miałam pojęcia kim był ów Mrongowiusz), skansen budownictwa ludowego (ponieważ wiele dobrego o nim słyszałam) oraz zjeść na obiad rybę w karczmie otwartej obok skansenu (bo byliśmy głodni). Dojechaliśmy o 16.30, a skansen otwarty jest do 17.00, karczma podobnie. Musieliśmy więc zmienić plany. Pojechaliśmy na rynek, w poszukiwaniu otwartej restauracji, a gdyby takiej nie było to czynnego sklepu, w którym kupię produkty na obiad. Posiłek ugotuję w kamperze. Trafiliśmy na „Żabkę” oraz trzy restauracje, wszystkie czynne.\nSpodobała nam się „Karczma Stara Księgarnia”. Zdobiły ją ławy wysłane poduszkami, stare belki oraz białe, szydełkowe serwetki. Na parapetach stały książki, które można wypożyczać lub czytać na mi ejscu. Obiad też był, a karta dań krótka, co uważamy za zaletę w małych lokalach. Funio zamówił flaki oraz pieczoną wieprzowinę, ja placki ziemniaczane z sosem grzybowym. Posiłek był świeży i smaczny, kosztował (z herbatą podaną w ładnych imbryczkach i filiżankach) 80 zł.\nMinęła już 19.00, trzeba było zdecydować, gdzie zatrzymamy się na nasz pierwszy nocleg. Chciałam żeby to było zaciszne miejsce, najlepiej nad wodą, na skraju lasu. Głównie ze względu na Kitkę. Przez całą podróż nie ruszyła się ona z fotela, co nie było właściwie niczym szczególnym, gdyż zwykle przesypia dzień. Jednak również przez całą podróż nie piła, nie jadła i nie korzystała z kuwety. Była więc ciągle zdenerwowana. Zamierzałam wyprowadzić ją na spacer dla relaksu, gdzieś, gdzie jej nic nie wystraszy, ponieważ bardzo łatwo wpada w panikę. W Karczmie doradzono nam, abyśmy pojechali za Olsztynek w kierunku Szczytna, drogą nr.58. Przejedziemy kilkanaście kilometrów do wsi Swaderki, gdzie jest pole campingowe z miejscami dla kamperów. OK. Ruszamy. Po drodze przypomina nam się, że przecież tu niedaleko jest przepiękne jezioro Pluszne, a nad nim ośrodek harcerski „Perkoz”, z którego mamy dobre wspomnienia.\nZa młodu oboje pracowaliśmy w prasie harcerskiej i parokrotnie byliśmy w „Perkozie” na różnych spotkaniach, naradach, a nawet kolegiach redakcyjnych, gdyż nasi redaktorzy naczelni byli namiętnymi wędkarzami. Och, jakie w tym jeziorze brały ryby! Jakie mieliśmy wesołe ogniska! 10 km za Olsztynkiem skręcamy więc do „Perkoza” (jest drogowskaz) toczymy się przez las po straszliwie dziurawej, asfaltowej drodze, która, na szczęście, ma tylko 3 km długości. Podskakuję w swoim wygodnym fotelu. Nie spuszczam oka z prawego pobocza, które jest bardzo piaszczyste. Nie chcę sprawdzać jak nasz kamper poradził by sobie gdybyśmy zsunęli się w taki piach. Kitka znowu się spięła, czuję jej pazurki na swojej skórze, tulę ją i uspokajam. Funio zajmuje się Franią, która lekko kiwa się na boki, więc Funio ją przeprasza, obiecując że jeszcze tylko parę dziur i dojedziemy na miejsce. Wreszcie jesteśmy. Patrzymy na „Perkoza” takiego jaki był w latach 80. Wszystko nam się przypomina. Chłopiec dyżurujący w recepcji mówi nam, że możemy zostać nieodpłatnie, gdyż jest teraz (czyli przed wakacjami) dużo miejsca, ale nie będziemy mogli podłączyć się do prądu. Nie ma stanowisk dla kamperów. Nie przeszkadza nam to. Akumulatory Frani są dobrze naładowane. Prądu mamy pod dostatkiem. Wychodząc z recepcji spotykamy pana, który kieruje „Perkozem” (prócz obozów harcerskich odbywają się tam również tzw. zielone szkoły, normalne wczasy, organizuje się wszelakie imprezy). Pan jest pracownikiem „cywilnym” (dawniej „Perkoz” miał komendanta) ale należał do harcerstwa, jest wychowankiem słynnej drużyny szkoleniowej „Matecznik”, zajmującej się ochroną przyrody. Pyta czy wiemy o „Mateczniku” – wiemy, wiemy, właśnie jedliśmy w Karczmie Stara Księgarnia, której właścicielka też jest z „Matecznika”. A czy pamiętamy tego lub owego, a co on wyczyniał, a kto nie wyczyniał, och dawne czasy, och „Matecznik”... wspomnienia płyną szeroką strugą, brakuje tylko ogniska.\nDługi wieczór nad Plusznem nie chce się zakończyć, ciągle jest widno choć dochodzi 22.00. Ubieram Kitkę w szeleczki ze smyczą i wynoszę ją na spacer. Kotka jest przyzwyczajona do chodzenia na smyczy. Stawiam ją na ścieżce, przywiera do ziemi, rozpłaszcza się na przygiętych łapkach, macha naprężonym ogonem, rozgląda czujnie ale nie ucieka. Ciągnie mnie lekko w stronę kampera, co budzi we mnie nadzieję, że szuka w nim schronienia, a więc zaakceptowała Franię. Wolę nie sprawdzać, czy moje spostrzeżenie jest słuszne. Na pewno nie spuszczę Kitki ze smyczy. Trzymam ją mocno, obserwuję uważnie, zawracam w stronę wody. Zbliżamy się wolniutko do brzegu jeziora. Jego tafla marszczy się i połyskuje w ostatnich promieniach słonecznego światła. Jest bardzo cicho. Siadamy pod dachem drewnianej altany, stawiam Kitkę na stole, głaszczę ją, po chwili zaczyna mruczeć to znak, że jest zadowolona. Mnie również jest przyjemnie. A jak jest Funiowi? – Jezioro, jak jezioro – odpowiada on. – Nic się na nim nie dzieje, tylko falki na wodzie i robactwo w powietrzu. Możemy chyba iść spać.\nWtorek, 5 czerwca.\nTrasa: z „Perkoza” do Swaderek, powrót do Olsztynka, następnie Wzgórza Dylewskie, Morąg, Orneta a w niej nocleg przy hotelu „Cztery pory roku”. Przejechaliśmy 145 km.\nChcemy zorientować się jakie na polach namiotowych mogą być warunki dla turystów podróżujących kamperami. Po śniadaniu zjedzonym w kamperze (Kitka wczoraj zjadła swoją kolację, a dzisiaj śniadanie. Odwiedziła również kuwetę) wyruszamy więc do Swaderek. Jest godzina 9.30. Telepiemy się przez zbombardowany asfalt. W kamperze coś strasznie się telepie, obija z metalowych dźwiękiem. Nie możemy odgadnąć co, lecz gdy wjechaliśmy na normalną drogę hałasy ustają. Na postoju doszłam do wniosku, że telepie się drabinka służąca do wchodzenia na górne łóżko, którą zawiesiłam na drzwiach szafy. Przełożyłam ją na łóżko. Po 12 kilometrach dojeżdżamy do Swaderek, długiej wsi położonej wzdłuż drogi. Jedziemy i jedziemy, mijamy ostatnie zabudowania a campingu nie widać. Nie poddajemy się jednak, bo wcześniej widzieliśmy tablicę reklamującą „Pole Namiotowe Swaderki”. Wreszcie, dobrze za wsią, jest zjazd na rozległe pole położone na wysokim brzegu, porosłym starym lasem sosnowym. W dole połyskuje jezioro Maróz. Wychodzę na pole, żeby zobaczyć co oferuje to miejsce. Jest więc bezpłatna toaleta, prysznic za 5 zł, można zaparkować kamperem ( miejsce kosztuje 15 zł za dobę), podłączyć się do prądu (12 zł) i zapłacić za pobyt każdej osoby (po 14 zł). Doba na tym campingu kosztowała by nas 55 zł. W ofercie Pola jest ponadto łowienie ryb (także w stawach hodowlanych, co gwarantuje sukces), wypożyczalnia kajaków (łatwe trasy spływów), dwukilometrowa linia brzegowa jeziora z pomostami oraz kąpieliskami. Super. Może tu jeszcze wrócimy zwłaszcza, że w cenniku jest oplata tylko za psa, z czego wynika, że koty mogą przebywać za darmo. Zawsze to jakaś oszczędność.\nZawracamy do Olsztynka, kierujemy się wprost do Skansenu. Bilet ulgowy dla seniorów kosztuje 8 zł. W skansenie możemy przebywać choćby cały dzień, gdyż placówka zajmuje teren o powierzchni 90 ha. Cała ekspozycja jest niezmiernie ciekawa. Bardzo starannie przygotowana i prowadzona. W chałupach przyjmują turystów gospodynie w strojach regionalnych. Nie ma sensu żebym opisywała ten Skansen. Jego trzeba zwiedzić, obowiązkowo, jeśli bywa się na Warmii bądź Mazurach. To co tam zobaczymy, na pewno nas nie zawiedzie, a może też kupimy sobie ładną i niedrogą ceramikę w tamtejszym sklepiku z pamiątkami?\nWyszliśmy ze Skansenu przed 13.00, w porze wczesnego obiadku, zajrzeliśmy więc do karczmy, którą mój przewodnik zachwala z powodu dużego wyboru dań rybnych. Trafiliśmy jednak tylko na naleśniki pewnie dlatego, że czerwiec jest miesiącem wycieczek szkolnych. Z ryb był jedynie sandacz – ryba dyżurna w większości restauracji. Nie mieliśmy na nią ochoty, przenieśliśmy się więc na rynek, obejrzeć Dom Mrągowiusza. Oglądamy dom murowany z czerwonej cegły, jednopiętrowy stojący na tyłach kościoła ewangelickiego, w którym jest obecnie Muzeum Budownictwa Ludowego.\n- No i co szczególnego widzisz w tym domu? Przecież to zwyczajna kamienica. Z jakiego powodu chciałaś go oglądać? - pyta mnie Funio, lecz zdjęcia ciągle pstryka.\nSzczególne to są dzieje wspomnianego domu. No, może nie na miarę Kościoła Mariackiego w Krakowie, ale jednak. Dom powstał w drugiej połowie XVI wieku na skutek przeróbki baszty murów obronnych. Urządzono w nim mieszkanie dla pastora oraz szkołę. Dom stał się sławny zanim urodził się Krzysztof Celestyn Mrągowiusz – drugie dziecko kolejnego tutejszego pastora, a jednocześnie nauczyciela w szkole. W 1685 roku wybuchł w Olsztynku wielki pożar. Zniszczył całe centrum miasta, z wyjątkiem Domu właśnie. Dom ocalał, praktycznie nie tknięty przez ogień. W 1764 roku urodził się w nim Krzysztof Celestyn i wyrósł na filozofa, językoznawcę, miłośnika języka polskiego, autora słowników polsko-niemieckich i innych dzieł na tematy naszej kultury. Dom wygląda niepozornie, jest przylepiony do resztki murów obronnych, zasłania go kościół lecz trwa w dobrym stanie od sześciuset lat. Jest dzielnym świadkiem historii. Przetrwał nie tylko pożar ale i liczne wojny przetaczające się przez Mazury. Opuszczamy Olsztynek o 13.00. Jedziemy kawałek na południe, w kierunku Działdowa, drogą S7.\nW Pawłowie skręcamy na zachód, w drogę 537, przy której pojawiają się drogowskazy z napisem „Spa Irena Eris”, albo „Spa Wzgórza Dylewskie”. Tam zmierzamy, oba napisy oznaczają to samo miejsce. Przejdziemy przez góry. Zdobędziemy najwyższy szczyt na Mazurach czyli Górę Dylewską wysoką na 312 metrów, nazywaną szumnie Dachem Mazur. Frania wiezie nas malowniczą drogą poprzez pola obsiane pszenicą, owsem i rzepakiem. Łany jeszcze nie kwitnących zbóż ciągną się po horyzont. Warmia wygląda jak kraina chleba i wszelakiego dostatku. W przewodniku przeczytałam, że w Wysokiej Wsi znajdziemy parking przy hotelu Spa „Wzgórza Dylewskie” . Po pokonaniu 64 km (licząc od postoju w Perkozie) wjeżdżamy na teren posiadłości z pięknie utrzymanym parkiem. Parking jest, a wprost z parkingu trasa oznakowana starannie, prowadząca na szczyt Góry Dylewskiej. Wyruszamy na trzykilometrowy spacer (1,5 km w jedną stronę). Idziemy przez stary bukowy las, porastający wąwozy na zboczach głębokiej doliny. Trasa wspina się czasem ostro pod górkę, lecz jest wygodna. Widoki jak w niskich górach. Po nie całej godzinie wychodzimy na otwartą przestrzeń czyli Dach Mazur. Na tym Dachu stoją aż trzy wieże (obserwacyjna Lasów Państwowych, satelitarna i widokowa) psujące widok. Zaczynam krytykować te wieże , że psują widok, a Funio na to: - Co one mogą zepsuć, przecież stąd i tak nie ma żadnego widoku.\nFakt, okolica widziana ze szczytu nie jest ciekawa. Po prostu wzgórze pokryte uprawnymi polami, wśród których stoją gospodarstwa. Dostrzegam w dodatku, że na ten Dach Mazur można wjechać samochodem. – Po co przyszliśmy tutaj – zastanawia się Funio. – Jak ty wynalazłaś ten Dach Mazur? Jak już musieliśmy tu dotrzeć, to czemu nie wjechaliśmy kamperem. Teraz musimy wracać, znowu przez ten las, znowu napadną nas komary...\nMnie również nie podobało się na szczycie Góry Dylewskiej, lecz jestem zadowolona, że tam byłam. Po powrocie na parking zajrzałam przez okno do samochodu – kotka spała na tylnej kanapie, czyli oswoiła się na tyle z kamperem, że wędruje sobie po nim, gdy ją zostawiamy. – Nie przeszkadzajmy jej – powiedział Funio. – Generalnie nie lubię kotów, ale ta Kitka tak słodko śpi. Chodźmy na obiad do hotelu.\nHotelowa restauracja kusiła swoim eleganckim wyglądem i pięknym położeniem. W niej właśnie czułam się jak na Dachu Mazur, bo tarasy sięgały do wysokości koron drzew, a ponad nimi było już tylko niebo. Zamówiłam doradę pieczoną z ziołowymi kluseczkami oraz z warzywami, a Funio filet z kurczaka z ziemniaczkami – krokietami opiekanymi z czymś co zamieniło ich kolor na fioletowy oraz ryż z warzywami. Posiłek ładnie wyglądał lecz smakował... tak sobie, przeciętnie. Zapłaciliśmy za to za niego nieprzeciętnie bo 150 zł. bez żądnego alkoholu. I tym rachunkiem pożegnaliśmy się ze Wzgórzami Dylewskimi, dziełem ostatniego zlodowacenia. O 17.30 wyruszyliśmy do Morąga.\nMorąg jest śliczny, a to co się w nim zwiedza, stoi blisko siebie. Zaparkowaliśmy pod „Biedronką” i poszliśmy przez park obok pomnika XX-lecia PRL (że też się jeszcze taki uchował) na rynek z ratuszem, przed którym stoi armata. Każdy kto był w Morągu robi sobie zdjęcia pod tą armatą, odlaną w 1864 roku w Belgii. Kawałeczek dalej jest uroczy kościół parafialny ozdobiony wesołymi, kolorowymi aniołkami, a jeszcze dalej pałac Dohnów (XVIII wiek), w którym obecnie znajduje się muzeum. – Nienawidzę muzeów – powiedział Funio – na pewno tam nie wejdę.\nTo w Morągu było już zamknięte. Popatrzyliśmy na elegancką fasadę Pałacu i poszli do Zamku Krzyżackiego. To dopiero jest ruina. Przypomina ogromne, pogniecione pudełko po butach. Ktoś je kupił niedawno i próbuje uratować. Chcieliśmy w Morągu przenocować pod ratuszem, lecz na stopniach tego budynku zaczęła zbierać się młodzież ze sprzętem grającym. Wyglądało na to, że nie pośpimy w ciszy, więc wyruszyliśmy do Ornety.\nKto nie musi niech nie jeździ drogą 528 łączącą Morąg z Ornetą. Ma bardzo zniszczoną nawierzchnię. W naszym kamperze znów zaczęło coś głośno brzęczeć na wybojach. Już nie drabinka, gdyż leżała na kołdrze. Była to pokrywa kaloryferka, bo nasz kamper posiada ogrzewanie gazowe. Niestety, pokrywy nie udało mi się wyciszyć. Kitka, która spała sobie na kanapkach przy stole (już tak poczuła się swobodnie) zerwała się wystraszona i wskoczyła na moje kolana. Hałas był bardo dokuczliwy, ale widoki ładne. Droga z Morąga zaprowadziła nas wprost na ulicę Zamkową. Tutaj, na niewielkim placyku zaparkowaliśmy i poszli pod górkę, gdyż stare, gotyckie centrum Ornety znajduje się na szczycie wzniesienia. Przypomina położenie miasteczek włoskich. Cóż mogę napisać o tym miejscu? Powinno być perłą na Warmii, ale nie jest. Wygląda tak, jakby wołało o ratunek. A jest co ratować. Stare kamieniczki, z zaniedbanymi elewacjami, trzymają się całkiem krzepko. Orneta słynie z czternastowiecznego kościoła pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela uznawanego za najpiękniejszy na Warmii. Był już zamknięty, więc zajrzeliśmy do środka tylko przez kratę. – No i bardzo dobrze – podsumował Funio to nasze niedbałe zwiedzanie – nienawidzę oglądania kościołów. Widziałem ich już setki, a pamiętam najwyżej kilka.\nPozostawała sprawa miejsca na nocleg. Niedaleko kościoła zobaczyliśmy reklamę nowego hotelu „Cztery pory roku”. Postanowiliśmy sprawdzić, czy można kamperem przenocować na hotelowym parkingu, a jeśli tak, to na jakich warunkach. Przyjęła nas bardzo miła właścicielka hotelu, zgadzając się na nasz postój na parkingu dla gości hotelowych. Mogliśmy też korzystać z toalety w hotelu i tamtejszego wi-fi . Nie było tylko możliwości podłączenia się do prądu, ale na tym nam nie zależało, gdyż Frania znowu doładowała sobie akumulatory w trakcie jazdy. Parking przylegał do niewielkiego zagajnika, w sam raz na spacer z kotem. Wzięłam więc Kitkę na smycz i poszłyśmy trochę się poruszać. Jeśli ktoś myśli, że spacer z kotem na smyczy polega na chodzeniu, to się myli. Kot głównie się czai. Robi kilka kroków, przylega brzuszkiem do trawy i obserwuje otoczenie. Po dłuższej chwili znów wykonuje kilka kroków. Nie lubi wychodzić na otwartą przestrzeń. Woli łazić po krzakach, a przynajmniej w ich pobliżu. Człowiek wyprowadzający kota na smyczy głównie stoi, porusza się krótkimi zrywami, wygląda jakby się skradał. Właśnie tak wyglądałam, a nawet jeszcze bardziej podejrzanie, gdyż dałam się Kitce wciągnąć pod gałęzie drzew i właśnie wyłaziłam spod nich, gdy dostrzegła mnie właścicielka hotelu, a już zmierzchało. Widziałam jak się zatrzymała na widok postaci w dresie, wyczołgującej się z mroku na trawnik przed jej hotelem. Znieruchomiała. Patrzyła w moją stronę nie rozpoznając kim jestem ani co robię.\n– To ja – zawołałam bez sensu w jej stronę. – Wyprowadzam kota na smyczy.\n- Kota na smyczy? – spytała z niedowierzaniem Pani. – Jakiego kota?\nUzmysłowiłam sobie, że kota nie widać, gdyż tkwi rozpłaszczony w trawie. Wzięłam więc Kitkę na ręce, podeszłam z nią bliżej. Pani niemal odetchnęła z ulgą. Powiedziała, że również ma koty ale nigdy nie wyprowadza ich na smyczy. Kitka popatrzyła na nią swoimi zielonymi oczami, powąchała rękę Pani i dała się pogłaskać. Wszystko zostało wyjaśnione.\nŚroda, 6 czerwca.\nTrasa: z Ornety do Pieniężna do Wąwozu Wałszy, dalej do Lidzbarga Warmińskiego, nocleg na campingu „Hotel Górecki”. Przejechaliśmy 56 km.\nRano poszliśmy jeszcze na rynek w Ornecie, żeby zobaczyć, czy nie wygląda lepiej w świetle dnia. Nie wyglądał. Poszliśmy również pod kościół farny, gdyż jego północną ścianę zdobi fryz z glazurowanej cegły, na którym wytłoczono postacie Adama i Ewy. Wczoraj wieczorem nie było go już widać. Nie wiem, czy rano zobaczyłam właściwe portrety, bo były ich dwa rodzaje. Na jednych kobieta, może więc Ewa, miała trochę dłuższe włosy niż mężczyzna – zapewne Adam; na drugich kobietę przedstawiono z piersiami, a mężczyznę w bliżej nieokreślonym nakryciu głowy. Identyfikacja płci była łatwiejsza. Z Ornety wyjechaliśmy dosyć późno, o 11.00. Funio, korzystając z dostępu do wi-fi w hotelu ze dwie godziny spędził przy komputerze, zajmując się naszym portalem: Babcia Polka. Do Pieniężna mieliśmy blisko, tylko 16 km, po całkiem przyzwoitej drodze, malowniczej, z „drzewami w skrajni” jak ostrzegały nas znaki drogowe. Zaparkowaliśmy na rozległym placu, obok kościoła pod wezwaniem świętych Piotra i Pawła. Przy murach otaczających ten kościół zaczyna się czerwony szlak prowadzący do Wąwozu Wałszy – celu naszej podróży do Pieniężna. Jest to wyjątkowe miejsce. Kawałek górskiego krajobrazu na rozległej równinie. Lodowiec usypał tutaj wzgórza wysokie na 130 metrów, przez które płynie niepozorna gdzie indziej rzeka Wałsza. Tutaj Wałsza wyżłobiła we wzgórzach wąwóz głęboki na 50 metrów i przecina go z dziką energią. Wygląda jak rzeka górska. Taki mamy widok na dole, gdy wędrujemy zboczem wąwozu, a na górze? Na górze, niemal pod chmurami, widać most kolejowy zbudowany w latach 80. XIX wieku. Leży on na trasie linii Olsztyn-Braniewo (dawniej sięgającej do Królewca). Most łukowaty ma 157 m. długości, jest oparty na dwóch filarach wysokich na 28 metrów. Jest jednym z najwyższych, czynnych mostów kolejowych w Polsce.\nSpacery wąwozem Wałszy mają długą tradycje, gdyż rezerwat przyrody obejmujący to miejsce jest jednym z najstarszych w Europie. Powstał w 1907 roku. Długość trasy wynosi 4 km w jedną stronę. Szliśmy tą trasą w południe, gdy nad całym Wąwozem rozdzwoniły się dzwony kościelne. Po lesie poniosły się delikatne, głębokie dźwięki, w których słyszałam fragmenty kościelnej pieśni, wydaje mi się że „Wielbię Ciebie w każdym momencie...”. Nie zapomnę tego koncertu.\nDo Pieniężna przyjeżdża się głównie po to, żeby zwiedzać Muzeum Misyjno-Etnograficzne Księży Werbistów. Widziałam już podobne muzea, a takiego dzieła przyrody jak Wąwóz Wałszy, nie. Jest piękny do tego stopnia, że Funio go nie skrytykował. W ogóle im jestem starsza, tym bardziej wolę oglądać dziwy przyrody niż miasta z ich zabytkowymi budowlami. Wróciliśmy do kampera zmęczeni, zaparzyłam więc kawę, zrobiłam kanapeczki, usiedliśmy w saloniku żeby trochę odpocząć. Kitce bardzo się to spodobało. Weszła na stół i, swoim zwyczajem, rozłożyła się na nim. Widać całkiem zadomowiła się we France.\n– Zobaczysz, że zaraz będę musiał ją głaskać – powiedział Funio, obserwując kotkę. I rzeczywiście, Kitka wyciągnęła się na boczku, wystawiając w jego stronę swój okrągły, pokryty bielutkim puszkiem brzuszek. Tak właśnie flirtuje z Funiem. Na różne sposoby domaga się od niego pieszczot. Ode mnie nie. Do mnie przychodzi, gdy jest głodna lub wystraszona.\n- Czemu narzekasz – odpowiadam Funiowi, który z czułością głaszcze kotkę. – Jeszcze niedawno miałeś do niej pretensje, że nie pozwala ci dotknąć swojego brzuszka. Mogłeś ją głaskać tylko po pyszczku.\n- To prawda, ale zawsze wiedziałem, że wolałbym po brzuszku – odpowiedział. – Wiesz przecież, że nie lubię kotów, gdy jednak mimo to wpuściłaś ją do naszego domu, a ona zaczęła się do mnie przymilać, to zacząłem ją głaskać. Co miałem zrobić. Pomyślałem, że skoro już panoszy się w moim domu, a czasem nawet w moim łóżku, to należy mi się w zamian odrobina przyjemności. Chciałem głaskać ją po brzuszku, a ona mi na to nie pozwalała aż przez cztery lata. Wredny kot.\nA wredny kot przetoczył się przez grzbiet i nadstawił do głaskania drugi boczek brzuszka.\nKitka przybłąkała się do nas sześć lat temu jako dorosła, mocno zaniedbana kotka. Bardzo wolno nabierała do nas zaufania. Stopniowo mogliśmy ją coraz śmielej głaskać, brać na ręce itp. Dostępu do brzuszka broniła przez cztery lata, a i dzisiaj z niechęcią przyjmuje moje pieszczoty. Tylko Funiowi pozwala na wszystko. Czy tak się zachowuje wredny kot? Na jedzeniu, piciu oraz karesach zeszło nam do 14.00 godziny. Najwyższy czas ruszyć do Lidzbarka, czekały tam na nas baseny termalne. Po naradzie z panem Googlem wybraliśmy drogę nr.513.\nPo godzinie zatrzymaliśmy się na parkingu w „Termach Warmińskich”. Kotka zasnęła na kanapce w saloniku i nawet nie uniosła powieki, gdy wyszliśmy żeby się wymoczyć w ciepłej wodzie. Bilet wstępu (ulgowy) kosztował 25 zł. za dwie godziny. Po kąpieli poszliśmy na obiad do „termalnej” restauracji – był przyzwoity wybór dań, porcje obfite, tradycyjne w smaku. Zapłaciliśmy tylko 54 zł. dzięki czemu obiad jeszcze bardziej smakował.\nJadąc do Term minęliśmy po drodze nowy „Hotel Górecki”. Teraz postanowiliśmy tam skręcić w poszukiwaniu miejsca na nocleg kamperem. I oto proszę, w Hotelu Górecki, dwa kroki od Warmińskich Term są miejsca przeznaczone dla kamperów z przyłączeniami do prądu 220 wolt. Doba postoju kosztuje 50 zł razem z poborem prądu. Oczywiście, zatrzymaliśmy się tam.\nLidzbark Warmiński jest pięknie odnowiony głównie dzięki funduszom unijnym, jeszcze więc wieczorem wybraliśmy się na spacer po nim. Jest tam co zwiedzać, dawno już jednak zrezygnowałam z ambicji zwiedzania wszystkiego. Wybieram sobie obiekty.\nW Lidzbarku zależało mi na obejrzeniu siedziby biskupów warmińskich, najlepiej zachowanego zamku gotyckiego na ziemiach polskich. W latach 1466-1772 Warmia należała do Rzeczpospolitej, a biskupi warmińscy zasiadali w senacie. Ostatnim z nich był Ignacy Kracicki, opuścił Lidzbark w 1795 roku. Wieczorem w środę Zamek był już zamknięty, jego zwiedzanie przełożyliśmy na czwartek. Wyczailiśmy mały parking pod murami zamku, na który rano zamierzyliśmy przeprowadzić Franię, a po zwiedzeniu Zamku ruszyć w drogę powrotną do Wojnowa. Wracamy więc do Hotelu Górecki, po drodze przechadzając się po Oranżerii Kracickiego. Jest to pawilon wybudowany dla Biskupa-poety, teraz odrestaurowany (fundusze unijne), obsadzony roślinami. Wygląda dobrze ale pięknie będzie wyglądał, gdy rośliny się rozkrzewią.\nKładziemy się spać. Jak zwykle ja na łóżku nad szoferką, Funio na dole, żeby Kitka mogła położyć się obok niego. Wiadomo przecież, że jak ktoś nienawidzi kotów, zwłaszcza wrednych, to lubi z nimi spać.\nCzwartek, 7 czerwca.\nTrasa: Z Lidzbarka Warmińskiego do Bartoszyc, Kętrzyna, Nakomiad do mety w Wojnowie. Przejechaliśmy 150 km.\nTego dnia wracamy – dużo jeździmy, mało zwiedzamy, taki jest plan. Zaczynamy od zamku biskupów. Odnowiony został pieczołowicie, lecz sprzętów prawie w nim nie ma. Można sobie tylko wyobrażać jak wyglądał gdy był luksusową siedzibą biskupów – gospodarzy rozległych dóbr, mecenasów sztuki. Po niemal dwóch godzinach zwiedzania, wsiadamy do kampera. Ruszamy. GPS wybrał dla nas drogę przez Bartoszyce, zatrzymamy się tam na chwilę, żeby obejrzeć „pruskie baby”. W przewodniku wyczytałam, że są to dwa kamienne posągi wykute w bloku skalnym, przez Prusa, może nawet dwa tysiące lat temu. Są to najstarsze rzeźby powstałe na polskiej ziemi. Przedstawiają księżniczkę zamienioną w kamień (według legendy) i mężczyznę z rogiem (co da się zobaczyć), może jej ukochanego. Autor mojego przewodnika pisze, że „nie znane są powody dla których anonimowy Prus, używając prymitywnych narzędzi, wykuł formy tak niedoskonałe”. Więcej nie chciałabym pisać o urodzie posągów, zdumiewające jest na pewno to, że przetrwały do naszych czasów. Miały sporo szczęścia, a my też dzięki czemu możemy je oglądać. W Bartoszycach stoją przy rondzie, przy ulicy Marii Skłodowskie-Curie. Mają około metra wysokości, nie przyciągają wzroku.\nZ Bartoszyc pojechaliśmy przez Kętrzyn do Nakomiad. Do dzisiaj żałuję, że nie zatrzymaliśmy się w Kętrzynie. Zupełnie zapomniałam, jadąc przez to miasto, że chciałam wejść do gotyckiego kościoła z XIV wieku pod wezwaniem św. Jerzego, w którym znajduje się sklepienie kryształowe. Nie widziałam jeszcze takiego sklepienia. – I nie zobaczyłaś – ucieszył się Funio, gdy już byliśmy za Rynem, czyli za daleko, żeby zawracać. On, jak już wspomniałam, nie lubi zwiedzania kościołów.\nZa Kętrzynem wstąpiliśmy do Nakomiad, małej wioski z dużym, odrestaurowanym pałacem, w którym jest teraz hotel oraz manufaktura kafli piecowych. Warte uwagi. Dalej czuliśmy się jak w domu. Ryn – dobrze znany , Mikolajki do których dojeżdżam rowerem, Wojnowo i nasze podwórko. Wyniosłam Kitkę z kampera. Rozejrzała się bez zaskoczenia, pewnie już wcześniej wyczuła, że wracamy do domu. Przeciągnęła się i wskoczyła na murek, z którego ma widok na cały trawnik. Gdy tak siedzi, życie na trawniku zamiera: różne ptaszki i myszki chowają się po kątach. Wiedzą, że Kitka jest łownym kotkiem. France podziękowaliśmy, dobrze się spisała. Przejechaliśmy w sumie 533 km, z jednym tylko tankowaniem paliwa.\nPoprawiony: sobota, 30 czerwca 2018 06:39


Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku - Światłością Ukrainy bądź ty, Kijowie\nŚwiatłością Ukrainy bądź ty, Kijowie\nJan Paweł II podczas pielgrzymki na Ukrainie, Lwów, 25 czerwca 2001 r. (Fot. East News)\nPapież Jan Paweł spotkał się z narodem ukraińskim w 2001 roku. W czasie pielgrzymki nazwał Kijów „matką słowiańskiego chrześcijaństwa w Europie Wschodniej”. „Światłością Ukrainy bądź ty, Kijowie” – powiedział. Podziękował Ukraińcom za obronę Europy „w niezłomnej i heroicznej walce przeciwko najeźdźcom”. Dziś mija 17. rocznica śmierci św. Jana Pawła II. „Ojciec Święty Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku wieczorem o godzinie 21.37 w swym prywatnym apartamencie” – informowało oświadczenie Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej, ogłoszone w nocy z 2 na 3 kwietnia 2005 w Watykanie.\nPodróż apostolską na Ukrainę Jan Paweł II odbył w dniach 23-26 czerwca 2001 roku. Był pierwszym zwierzchnikiem Kościoła katolickiego, który udał się z oficjalną wizytą do tego kraju i pierwszym w historii papieżem, który przyjechał na terytorium uznawane za kanoniczne przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną.\nPodczas pięciodniowej podróży papież odwiedził Kijów i Lwów spotykając się z wiernymi obrządku łacińskiego i grekokatolickiego.\n„Przybywam w miłości, by wyrazić wszystkim synom i córkom tego narodu, o wszelkich kulturalnych i religijnych tradycjach, mój szacunek i serdeczną przyjaźń” – powiedział w czasie ceremonii powitalnej. Pierwszego dnia podróży św. Jan Paweł II spotkał się z ówczesnym prezydentem Ukrainy Leonidem Kuczmą i przedstawicielami świata polityki, biznesu, kultury i nauki.\nDrugiego dnia pielgrzymki (24 czerwca) podczas mszy św. w obrządku łacińskim na sportowym lotnisku Czajka pod Kijowem, papież przypomniał, że chrześcijaństwo na tych ziemiach sięga roku 988 i przybyło z Konstantynopola, największego ośrodka chrześcijaństwa na Wschodzie.\nJan Paweł II z wizytą na Ukrainie w czerwcu 2001 r. (Fot. Radek Pietruszka / PAP)\n„Z Kijowa wziął początek rozkwit życia chrześcijańskiego, które Ewangelia wzbudziła najpierw na starych ziemiach ówczesnej Rusi, potem na obszarze Wschodniej Europy, a później za Uralem, na terytoriach Azji. Kijów odegrał zatem w pewnym sensie rolę „poprzednika Pana” wśród licznych ludów, do których orędzie zbawienia dotarło właśnie stąd” – powiedział Jan Paweł II.\nPapież podziękował także Ukraińcom za ich wierność Chrystusowi. „Ziemio ukraińska, przesiąknięta krwią męczenników, dziękuję ci za przykład wierności Ewangelii, jaki dałaś chrześcijanom z każdej części świata! (...) Za swą konsekwencję wielu z nich złożyło najwyższą ofiarę” – zauważył papież.\n„Światłością Ukrainy bądź ty, Kijowie!” – życzył Jan Paweł II powierzając cały naród Najświętszej Maryi Pannie, „Opiekunce Ukrainy”.\nPodczas rozważań po modlitwie Anioł Pański 24 czerwca 2001 w Kijowie, papież nazwał Ukrainę ziemią maryjną wskazując na liczne sanktuaria poświęcone Matce Bożej.\n„Myślę tu szczególnie o sanktuariach obrządku łacińskiego w Berdyczowie i Letyczowie. Wierni obrządku bizantyjskiego są szczególnie przywiązani do sanktuariów w Zarwanicy i Hoszowie” – powiedział Jan Paweł II.\nPodziękował także Ukraińcom za obronę Europy „w niezłomnej i heroicznej walce przeciwko najeźdźcom”.\nPapież Jan Paweł II (Fot. Alessia Pierdomenico / Shutterstock)\nŻyczył, aby Ukraina stała się „pełnoprawną częścią Europy, która obejmować będzie cały kontynent od Atlantyku po Ural” przypominając, że „nie może być mowy o Europie żyjącej w pokoju i promieniującej cywilizacją bez wzajemnego przenikania i bez dzielenia się różnymi, lecz komplementarnymi wartościami, typowymi dla narodów Wschodu i Zachodu”.\nNastępnego dnia pielgrzymki, 25 czerwca – w czasie eucharystii w obrządku ukraińsko-bizantyjskim na lotnisku Czajka w Kijowie, papież nazwał Kijów „matką słowiańskiego chrześcijaństwa w Europie Wschodniej”.\n„Wedle tradycji, już u zarania chrześcijaństwa sam apostoł Andrzej, nawiedzając miejsca, gdzie teraz się znajdujemy, miał dać świadectwo o ich świętości. Opowiada się mianowicie, że podziwiając skaliste brzegi Dniepru pobłogosławił ziemię kijowską i powiedział: „Na tych wzgórzach zajaśnieje chwała Boża” – powiedział papież.\nW Kijowie św. Jan Paweł II odwiedził m.in. Babi Jar – miejsce masowego mordu ukraińskich Żydów pod koniec września 1941 roku, gdzie złożył kwiaty i modlił się za ofiary.\nDrugim etapem pielgrzymki św. Jana Pawła II był Lwów. Na tamtejszym hipodromie również odprawił dwie liturgie: jedną w obrządku rzymskim, a drugą – wschodnim.\nW czasie mszy św. beatyfikacyjnej abpa Józefa Bilczewskiego i ks. Zygmunta Gorazdowskiego papież zaapelował o pojednanie w narodzie ukraińskim mówiąc, że „czas już oderwać się od bolesnej przeszłości! (...) Niech przebaczenie – udzielone i uzyskane – rozleje się niczym dobroczynny balsam w każdym sercu. Niech dzięki oczyszczeniu pamięci historycznej wszyscy będą gotowi stawiać wyżej to, co jednoczy, niż to, co dzieli” – wskazał Ukraińcom Jan Paweł II.\nPrezydent RP i Pierwsza Dama złożyli kwiaty przy grobie św. Jana Pawła II, Rzym 1 kwietnia 2022 r. (Fot. Marek Borawski / KPRP)\nTego samego dnia wieczorem odbyło się spotkanie przed greckokatolicką cerkwią Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Papież przestrzegł wówczas młodzież przed przechodzeniem z „niewoli reżimu komunistycznego do niewoli konsumpcjonizmu”. Prosił również młodych, aby nie emigrowali, lecz budowali przyszłość swojej ojczyzny.\n„Przyszłość Ukrainy zależy w dużej mierze od was i od odpowiedzialności, jaką będziecie umieli wziąć na siebie. (...) Ukraina potrzebuje ludzi, którzy z poświęceniem służyć będą społeczeństwu dążąc do zagwarantowania wszystkim praw i dobrobytu, poczynając od najsłabszych i ubogich. (...) Miarą prawdziwej cywilizacji nie jest bowiem tylko rozwój gospodarczy, ale przede wszystkim postęp danego narodu na płaszczyźnie ludzkiej, moralnej i duchowej” – mówił wówczas Jan Paweł II.\nOstatniego dnia pielgrzymki w liturgii w obrządku bizantyjskim celebrowanej przez papieża wspólnie z hierarchami greckokatolickimi uczestniczyło blisko 1,5 mln ludzi. W czasie mszy św. Jan Paweł II beatyfikował 28 grekokatolików, z których prawie wszyscy zostali zamordowani lub byli prześladowani w czasach sowieckich.\nHierarchia Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego wypowiedziała się przeciwko przyjazdowi papieża i bojkotowała wszystkie uroczystości.\nPielgrzymka na Ukrainę była 94. zagraniczną pielgrzymką papieską św. Jana Pawła II, w tym 50. w Europie.\nŻródło: PAP, KAI


CARE-T-FARMS to program współfinansowany w ramach Programu Erasmus+ Partnerstwa strategiczne na rzecz kształcenia i szkoleń zawodowych (KA202). Projekt realizowany jest we współpracy z organizacjami z Belgii, Hiszpanii, Polski, Turcji i Włoch. Czas trwania projektu to 24 miesiące, od 01.11.2017 r. do 31.10.2019 r. Jest to kolejne działanie podejmowane przez CDR O/Kraków na rzecz rozwoju rolnictwa społecznego w Polsce.\nRolnictwo społeczne jest ideą, która znajduje odzwierciedlenie w działalności praktycznej polegającej na poszerzaniu katalogu działalności gospodarstwa rolnego o usługi o charakterze społecznym (np. usługi edukacyjne, usługi o charakterze opiekuńczym, usługi terapeutyczne czy usługi mające na celu włączenie społeczne). Taka forma działania rozwija się szczególnie w krajach Europy Zachodniej, ale może także stanowić nowy pomysł na dodatkową działalność w polskich gospodarstwach rolnych.\nCelem projektu jest stworzenie innowacyjnego kursu szkoleniowego przy użyciu platformy interaktywnej e-learning z otwartym dostępem do zasobów edukacyjnych. W fazie przygotowawczej partnerzy projektu zbadają najlepsze praktyki w zakresie rolnictwa społecznego w Polsce, Włoszech, Turcji i Hiszpanii. Połączenie przykładów z teoretyczną wiedzą o optymalnych sposobach prowadzenia gospodarstwa społecznego stanie się podstawą opracowania trzech właściwych modułów szkoleniowych, z których każdy będzie skierowany do innej grupy docelowej. Poszczególne moduły zostaną opracowane zgodnie z Europejskimi Ramami Kwalifikacji (EQF):\nFinalna wersja platformy szkoleniowej wraz z kursem edukacyjnym powstanie w drugiej połowie 2019 r. Materiały szkoleniowe powinny zapewnić niezbędne narzędzia do właściwego projektowania i wdrażania rolnictwa społecznego (opiekuńczego) w całej Europie. Mając dostęp do tego rodzaju szkolenia, przewidywany jest wzrost zainteresowania rolnictwem społecznym (opiekuńczym) oraz jego upowszechnienie.


Szpilka zareagował na słowa Wacha. "Uśmiecham się od ucha do ucha" - Sport WP SportoweFakty\nSzpilka zareagował na słowa Wacha. "Uśmiecham się od ucha do ucha"\nŁukasz Witczyk 26 Października 2018, 13:07\n- Chcę pokonać Szpilkę szybciej, niż zrobił to Kownacki - powiedział Mariusz Wach. Na jego słowa zareagował Szpilka. - Czekam na tę buńczuczne zapowiedzi - odpowiedział.\nEddie Hearn: To będzie ciężki wieczór dla Szpilki\nWalka Artura Szpilki (21-3, 15 KO) z Mariuszem Wachem (33-3, 17 KO) ma być jednym z najważniejszych wydarzeń gali w Gliwicach, która zaplanowana jest na 10 listopada. Obaj bokserzy są pewni swego. Intensywne przygotowania mają poprowadzić ich do zwycięstwa. Ich pojedynek elektryzuje kibiców boksu w Polsce.\nWach nie ukrywa, że chce pokonać Szpilkę szybciej niż uczynił to Adam Kownacki, który wygrał przez nokaut w czwartej rundzie. - Wychodzę do ringu tylko i wyłącznie po zwycięstwo. Personalnie do Artura nic nie mam, traktuje go z szacunkiem, ale na gali w Gliwicach zamierzam nawet pokonać go szybciej niż zrobił to Adam Kownacki - napisał Wach.\nNa słowa te zareagował Szpilka. - Uśmiecham się szeroko od ucha do ucha. No proszę jaki aparat. Nie chcę już do tego wracać. Adam miał trochę szczęścia, że złapał mnie w tym momencie, w którym złapał. Mogę powiedzieć z pełną odpowiedzialnością, że nie mam żadnej kontuzji i biję z pełną siłą - powiedział polski bokser w rozmowie z ringpolska.pl.\nSzpilka przed walką z Wachem sparuje z Aleksandrem Ustinowem i Robertem Heleniusem. Obaj mają styl podobny do "Wikinga". - Uśmiecham się, bo nawet jak ruszy do przodu, to spotka się ze szczelną gardą i odpowiedzią ciosów. Przygotowałem się do niego. Mam taki mankament, że czasami opuszczam ręce. Czekam na tę buńczuczne zapowiedzi 10 listopada - dodał Szpilka.\nRylszczak 27-10 11:05 Zgłoś\nCzas na kolejną lekcję pokory !\nJarek Stec 26-10 22:16 Zgłoś\nApropo jakes ma racje\nJarek Stec 26-10 22:15 Zgłoś\nKogo ten pojedynek elektryzuje mieli zawoiowac swiat swiat ich zweryfikowal za dwa lata zweryfikuje ich polska


IX Lubuskie Regaty Kajakowe Olimpiad Specjalnych [WIDEO, ZDJĘCIA] | Gazeta Lubuska\nIX Lubuskie Regaty…\nIX Lubuskie Regaty Kajakowe Olimpiad Specjalnych [WIDEO, ZDJĘCIA]\nRedakcja 21 września 2016, 17:50\nW środę, 21 września, na kanale portowym w Nowej Soli zaroiło się od kajaków, a to za sprawą IX Lubuskich Regat Kajakowych Olimpiad Specjalnych. - Już samo to, że tu jesteście świadczy o tym, że jesteście zwycięzcami - mówił na wstępie prezydent Wadim Tyszkiewicz.\nCelem imprezy była popularyzacja kajakarstwa jako dyscypliny dla osób z dysfunkcją intelektualną. Uczestnikami byli zarówno dziewczęta i chłopcy z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym. Do Nowej Soli zjechały reprezentacje Zielonej Góry, Wschowy, Szprotawy, Strzelec Krajeńskich i Gubina. Oczywiście wystartowali też nowosolanie.\n- Jeśli chodzi o naszych zawodników, to muszę przyznać, że mają duży zapał, by trenować kajakarstwo - mówił Jarosław Szymczak, trener z klubu Herkules Nowa Sól. - Czasami trudno prowadzić zajęcia na sali, bo nawet mimo złej pogody ciągnie ich na wodę i chcą dużo pływać. Ale taki zawodnik musi też umieć pływać wpław i do tego też ich przygotowujemy. Więc cały rok mamy też zajęcia na basenie - wyjaśniał.\nRegaty Kajakowe Olimpiad Specjalnych


Dwustronny dywan w pasy z petelkowo.pl\nBohaterem tego wpisu jest dywan w pasy! A nawet trzy dywany, wszystkie wykonane pod koniec ubiegłego roku, jednak dopiero teraz doczekały się prezentacji.\nPierwszy to komplet dwóch małych dywaników różnej wielkości w często u mnie zamawianej kombinacji kolorów – szarym, grafitowym i żółtym. Do dywaników dołączył wielki żółty kosz, który wesoło rozświetla całość. Przyznam się, że w skrytości analizowałam możliwość zatrzymania tego kosza dla siebie 🙂 Na szczęście nie mam już miejsca na dodatkowy pojemnik, a i kolor w moim mieszkaniu niestety nietrafiony.\nTrzeci dywan w pasy został delikatnie zmodyfikowany za sprawą koloru pomarańczowego. Bardzo rzadko mam okazję używać sznurka pomarańczowego, a w tym zestawieniu – z grafitem i szarym – wypadł naprawdę ciekawie. Może nie tak słonecznie jak żółty, ale równie wesoło i energetycznie.\nWszystkie moje dywany są wykonane z bawełnianego sznurka odzieżowego z poliestrowym rdzeniem. Dzięki temu mogą być prane w niskiej temperaturze, a następnie suszone na płasko. Z uwagi na wielkość dywanu nie zawsze jest to możliwe w warunkach domowych.\nWiększość modeli, zwłaszcza jednolitych i w pasy ma jednakową strukturę po obu stronach, dlatego dywany te mogą być używane dwustronnie. Jest to niezwykle cenne, zwłaszcza dla posiadaczy jasnych modeli 😉\nWielkość dywaników z kompletu: 30×110 cm, 60×120 cm\nWielkość kosza: 30×30 cm\nCena za całość: 550 zł – dostępne na zamówienie\nWielkość trzeciego dywanu: 120×200 cm\nKolor: szary, grafitowy, pomarańczowy\nCena: 960 zł – dostępny na zamówienie


Pozycjonowanie stron Internetowych świdnica - Agencja NowaPozycja\nPomożemy zaistnieć w sieci świdnica\nGdy spojrzymy na świadomość i rozpoznawanie firm czy też marek w środowisku online, bez wątpienia ważnym elementem jest pozycjonowanie stron świdnica. Na efektywnie realizowane marketingowe działania, wpływa dziś właśnie także pozycjonowanie świdnica naszej witryny www. Trzeba pamiętać, żeby starannie przemyśleć jakiego typu firmom zlecimy działania związane z pozycjonowaniem. Odpowiedzialnym nie tylko za proces optymalizacji elementów witryny, ale poza tym za całościowe zaimplementowanie działań. Lokalne frazy będą w takich sytuacjach przydatne, z łatwością doprowadzą do firm odpowiedzialnych za pozycjonowanie. Weźmy chociażby kombinację słów kompleksowe pozycjonowanie świdnica – takie proste wyszukiwanie wystarczy. To proste działanie, które z biegiem czasu na pewno zaprocentuje.\nW dosyć dużym uproszczeniu można by postawić tezę, że pozycjonowanie stron internetowych świdnica opiera się o zawieranie w treściach witryny pasujących słów kluczowych. W praktyce cały proces pozycjonowania to większy wachlarz działań. Współdziałanie z naszą marką to gwarancja profesjonalnie prowadzonego pozycjonowania, stosownie do potrzeb. Warto zaobserwować zalety i istotną rolę, którą pozycjonowanie stron internetowych świdnica może odegrać w rozwijaniu biznesu. Dziś rosnąca liczba osób nabywa produkty, jednocześnie też szuka rozmaitych usługodawców internetowo. Z naszym doświadczeniem i wsparciem Twoja witryna wyraźnie wzmocni swoją pozycję. Niemal od razu dostrzeżesz wiele plusów, które optymalizacja stron świdnica zagwarantuje Twojej witrynie firmowej, jak również temu, co dostarczasz.\nCzy optymalizacja strony jest kwestią, którą masz na liście zadań do wykonania? Prawdopodobnie przygotowaliśmy dla ciebie doskonałe rozwiązanie, z którym szybko przestaniesz przejmować się tą sprawą. W zestawieniu usług, które na co dzień wykonujemy jako agencja seo świdnica, przede wszystkim znajdziesz wdrożenia nastawione na korzyści dla Twojej witryny. Sięgając po nasze doświadczenie, zbudujemy dla Ciebie strategię w stu procentach. Plasowanie twojej strony www zyska na znaczeniu w krótkim czasie. W naszej agencji liczy się przede wszystkim personalne podejście do klienta. Rozpędź swoje biznesowe poczynania bazując na konkretnie realizowanym seo. Zachęcamy do bezpośredniego kontaktu, dopasujemy strategie dla twojego biznesu.\nDobrze przemyślana promocja oraz reklamowanie w internecie to w tej chwili najskuteczniejszy sposób, aby rozwijać biznes. Precyzyjne podejście do działań seo może się przełożyć na to, że wzrastają profity. Chodzi w tym przypadku nie tylko o element zysków i liczb, co również o kreację wizerunku i rozpoznawalności. W odniesieniu do dopasowanego pod potrzeby, profesjonalnego pozycjonowania, stworzona przez nas agencja interaktywna świdnica z decydowanie jest świetnym wyborem. Mamy szeroki wachlarz metod i działań, które przyniosą Ci korzyści o długofalowym charakterze. To w prostych słowach, bardzo dobra inwestycja dla firm. Możesz pracując z nami liczyć na absolutnie indywidualne podejście.


Wymiana koła dwumasowego, cena Szczecin • Ranking 49 warsztatów\nWymiana koła dwumasowego Szczecin\n"wymiana sprzęgła i koła dwumasowego naprawa wykonana profesjonalnie. Wszystkie usterki które zostały zdiagnozowane podczas zleconej naprawy (uszczelniacz, łożysko, poduszka silnika ) naprawione. Auto naprawione zostało w umówionym terminie .Pierwszy raz korzystałem z usług tego warsztatu jednak po tym jak usługa została wykonana na pewno tu...",\nGrzegorz, citroen C4 grand picasso\n"W moim Passacie miałem do wymiany koło dwumasowe .Diagnozę postawili mi w dwóch warsztatach .Bylem już zdecydowany na wydatek ok.3000 zl .Na ten warsztat natknąłem się w Internecie ,nie ukrywam ,że postanowiłem sprawdzić te pozytywne opinie na własnym samochodzie .I jakież było moje zdziwienie ,kiedy po zostawieniu samochodu ze zleceniem...",\n"Witam serdecznie. W Car Serwis naprawiałem auto trzykrotnie. Podejście do klienta bardzo dobre, zapisanie wszystkich uwag klienta oraz objawów usterek. Kontakt telefoniczny o postępujących pracach bardzo doby i rzetelny bez naciągania. Ceny umiarkowane. Czas naprawy nisko oceniony ze względu na trwająca 6 dni wymianę koła zamachowego...",\nMaciej, Audi A3 8P\n"Już drugi raz Panowie z V-Tronic-a naprawiali przywiezione przeze mnie autko. Gdy inni mechanicy rozkładali ręce i mówili "nie da rady", "nie potrafię", "Panie lepiej idź kup nowy" chłopaki z Europejskiej załatwiali sprawę profesjonalnie i bez żadnych problemów. Oceniam ich jako prawdziwych fachowców i specjalistów w swojej branży i gorąco...",\nGacorator, VOLVO V70\n"Przez kilka lat serwisowałem Toyotę w ASO. Przywiązanie nie wynikało z sympatii do serwisu ale dobrych relacji z mechanikiem, który zawsze zajmował się moim autem - rzadki model z USA. Idąc za nim dotarłem do KODO. Warsztat budzi duże zaufanie, które gwarantuje bardzo rzeczowy i kompetentny kierownik, doświadczeni pracownicy i oczywiście mój...",\n" POWIEM , że naprawa przebiegała szybko , sprawnie i ku mojemu zdziwieniu nie drogo .Mechanik , który zajol się moim autem był obeznany z tym modelem znal jego słabe punkty i szybko znalazl usterke . Polecam znajomym ten warsztat bez obaw , że cos bedzie nie tak Darek",\n"Dobry mechanik, krok po kroku mowi co jest do wymiany i co lepiej zrobic a z czym mozna poczekac :) udokumentowane to co robi na zdjeciach. Polecam i napewno sam tam jeszcze wroce :) ",\nTomek, VW Passat\n"Pełen profesjonalizm. 1. Diagnoza w punkt i szacunkowy (niewygórowany) koszt też w punkt bo była to cena ostateczna. 2. Umówiona wizyta na konkretny dzień. 3. Podstawiłem auto ze Szczecina. 4. Odwieziono mnie do domu. 5. Następnego dnia telefon od Właściciela, że auto gotowe do odbioru i również transport zapewniony z firmy abym nie musiał...",\nPaweł, VW Passat B6 2,0 TDi 170KM\n"Naprawa centralnego zamka oraz przepalonej instalacji elektrycznej w tym włączników i przekazników . Polecam",\n"Szybko fachowo miło .Termin naprawy następny dzień.Bardzo miły pan grzeczny i konkretny.Jestem bardzo zadowolona i polecam warto odwiedzić ten warsztat.Ja będę korzystać na pewno.",\nDarmetko, Ford Focus 2004r kombi\n"Remont układu hamulcowego. Analiza problemu wykonana fachowo. Problem usunięty na czas. Niestety cena nieco wyższa niż przewidywana.",


Listopad 2018 – Geobiz\nTechnologie antydronowe – czy są potrzebne?\n28 listopada 2018 geobiz\tZostaw komentarz\nDrony stają się coraz bardziej powszechne. Stanowią już nieodłączny element prac geodezyjnych i działań innych branż. Sięgają po nie też osoby prywatne jako atrakcyjną formę rozrywki. Jednak bezzałogowe statki latające mogą posłużyć też do niecnych celów. By im przeciwdziałać, producenci stworzyli już pierwsze technologie antydronowe. Zalety technologii antydronowych Technologie antydronowe znakomicie sprawdzą się jako element […]\nPrawie 1000 km linii kolejowych zinwentaryzowane dzięki dronom\n26 listopada 2018 geobiz\tZostaw komentarz\nDziś przedstawiamy kolejny przykład tego, że drony w geodezji to bardzo przydatne narzędzia, które nie tylko usprawniają i przyspieszają pracę, ale też pozwalają dokonać wyjątkowo precyzyjnych pomiarów. Dzięki ich wykorzystaniu grupa DBS zinwentaryzowała tory na odcinku 930 km w jedyne 10 tygodni. Celem przedsięwzięcia jest stworzenie na podstawie uzyskanych danych, innowacyjnego systemu sterowania ruchem kolejowym. […]\n7 listopada 2018 7 listopada 2018 geobiz\tZostaw komentarz\nOlsztyńska Fundacja Instytut Inicjatyw Partnerskich na Rzecz Innowacji przygotowała nową platformę e-lerningową InnRoll. System powstał w ramach projektu „Upowszechnienie wiedzy w zakresie wykorzystania systemów informacji przestrzennej GIS na potrzeby innowacyjnej praktyki rolniczej” współfinansowanego prze z Unię Europejską. O jego szczegółach przeczytacie w dzisiejszym artykule. Systemy GIS są przydatne w wielu branżach. Z powodzeniem wykorzystują je […]\n6 listopada 2018 geobiz\tZostaw komentarz\nNajnowsza propozycja od firmy Skycatch z pewnością zainteresuje niejednego geodetę. Ta innowacyjna technologia stanowi doskonałe wsparcie dla działań geodezyjnych i nie tylko. Edge1 to urządzenie, które zwiększa funkcjonalność dronów, stanowi bowiem zarówno stację bazową GNSS, jak i komputer do przetwarzania zdjęć lotniczych. Skycatch Edge1 – stacja bazowa GNSS i komputer do przetwarzania zdjęć lotniczych w […]


Wojciecha Gersona - Bielany Wrocławskie jak dojadę, odległość, trasa, ile km, mapa\nWojciecha Gersona - Bielany Wrocławskie jak dojadę, odległość\nTrasa Wojciecha Gersona - Bielany Wrocławskie ma odległość w linii prostej km. Wyznaczanie trasy Wojciecha Gersona - Bielany Wrocławskie którą można przejechać samochodem lub autobusem ( pociąg jeździ często zupełnie inaczej) przedstawia na mapie samochodowej odległość km a czas przejazdu to . Może się on jednak wydłużyć w przypadku wystąpienia utrudnień na drogach takich jak remonty czy korki. Podróżując pociągiem PKP czy autobusem PKS lub BUS należy wcześniej sprawdzić aktualne rozkłady jazdy i ceny biletów.\nWojciecha Gersona - Warszawa


Serwis Samsung S10 • Pan Szybka\nSzukasz serwisu, który wykona naprawę Twojego telefonu Samsung Galaxy S10? Zapraszamy do skorzystania z naszych usług. Wykonamy dla Ciebie szybką wymianę szybki, wyświetlacza lub baterii na nowe. W razie potrzeby przeprowadzimy diagnozę telefonu oraz naprawimy inne usterki w telefonie Samsung Galaxy S10.\nJakie usługi oferujemy dla urządzenia Samsung S10?\n1,250.00 zł 1,149.00 zł Dodaj do koszyka\nSamsung Galaxy S10 zadebutował na początku 2019 roku. Aktualnie dostępny jest w dwóch wariantach pamięciowych: 128GB i 512GB z możliwością rozszerzenia o kartę microSD do 512GB. Jednostką napędzającą smartfon jest ośmiordzeniowy procesor Samsung Exynos 9820 o taktowaniu zegara 2,70 GHz i module gradicznym ARM Mali-G76 MP12. Szybką wydajność zapewnia również 8GB pamięci RAM. W Galaxy S10 zastosowano 6,10 calowy wyświetlacz Dynamic AMOLED o rozdzielczości 3040x1440 pikseli. Bateria zasilająca urządzenie to akumulator o pojemności 3400mAh z funkcją indukcyjnego dzielenia się energią z innymi urządzeniami. Samsung S10 posiada potrójny aparat z głównym obiektywem 16 Mpix, pozwalający na robienie zdjeć w rozdzielczości 4608x3456 pikseli.\nWymiana szybki lub wyświetlacza w Samsungu Galaxy S10\nWymiana szybki lub wyświetlacza należy do najczęstszych między innymi w Samsungu Galaxy S10. Przed wymianą należy sprawdzić, który element uległ uszkodzeniu. Na moduł telefonu składają się szybka, wyświetlacz oraz dotyk. Wiele serwisów oferuje zarówno nowe elementy, jak i świetne zamienniki (które mimo niższej ceny charakteryzują się wysoką jakością). W przypadku rozległych uszkodzeń należy wymienić cały moduł wyświetlacza, natomiast mniejsze uszkodzenie może być jedynie kwestią wymiany szybki.\nWymiana baterii w Samsungu Galaxy S10\nW nowych modelach telefonów bateria powinna działać sprawnie przez pierwsze 2 lata użytkowania. Często jednak nie ma to miejsca, ze względu na niewłaściwą eksploatację i niedbanie o żywotność urządzenia. W przypadku wszelkich wątpliwości co do sprawności tego elementu istnieje możliwość sprawdzenia, co jest bezpośrednią przyczyną problemu. Każdy użytkownik telefonu wie, jak ważną funkcję spełnia sprawnie działająca bateria, dlatego nie należy lekceważyć pierwszych oznak obniżenia jej sprawności i niezwłocznie udać się na analizę.\nDokonując zakupu telefonu, należy zatroszczyć się również o dokupienie do zestawu dobrego etui lub pokrowca, które przyczyni się lepszego zabezpieczenia urządzenia. Zapewni to ochronę przed czynnikami mechanicznymi, które są najczęstszą przyczyną uszkodzeń oraz wpłynie korzystnie na pracę urządzenia (poprzez odprowadzenie ciepła). W przypadku Samsunga Galaxy S10 możliwa jest wymiana tylnej szybki. Takie działanie podejmowane jest również ze względów estetycznych.\nDiagnoza telefonu Samsung Galaxy S10\nTaki rodzaj diagnozy wykonywany jest w przypadku wszelkich wątpliwości związanych z prawidłową pracą telefonu. Specjalne serwisy dokonują analizy działania sprzętu i ustalają przyczynę wadliwego działania. Następnie dokonywana jest wycena naprawy, dzięki której można ocenić czy warto ją dokonać, czy pomyśleć nad zakupem nowego modelu sprzętu.


Magdalena Przychodniak 30 października 2020\nFormlabs sukcesywnie rozszerza bazę materiałów eksploatacyjnych. Ostatnio producent skupił się na wzbogaceniu oferty o materiały dedykowane branży stomatologicznej, zawierając równocześnie współpracę z BEGO – wiodącym specjalistą w dziedzinie protetyki i implantologii. Dzięki ścisłej współpracy obydwu firm wprowadzono nowe rodzaje żywic: BioMed stworzoną do zastosowań medycznych, oraz dentystyczne materiały Dental. Dodatkowo, Formlabs wprowadził materiały termoplastyczne Flexible, o wysokiej elastyczności.\nTeraz do oferty wprowadzono dwie żywice – Rigid 10 K i Draft o ulepszonej formule. Czym się charakteryzują i w jakich aplikacjach sprawdzą się najlepiej?\nŻywica Rigid jest obecnie materiałem o największej sztywności w ofercie Formlabs. Jak mówi producent, spełnia ona oczekiwania szczególnie branży inżynieryjnej, która potrzebuje materiałów o podwyższonej sztywności oraz wytrzymałości mechanicznej, chemicznej, ale i termicznej. Producenci zapewniają, że odporność elementów można przyrównać do tych drukowanych 3D z termoplastów wzbogacanych włóknem (np. węglowym), dlatego materiał sprawdzi się w tworzeniu części poddawanych cyklicznym obciążeniom.\nŻywica dostępna jest w kolorze białym z charakterystycznym, matowym wykończeniem.\nNowa, ulepszona formuła żywicy Draft od Formlabs pozwala na niemal czterokrotnie szybsze drukowanie 3D niż z materiałów produkcyjnych, umożliwiając szybkie prototypowanie. Pozwala to również na szybszy post-processing, czyli krótszy czas jaki trzeba przeznaczyć na mycie wydruków 3D oraz ich naświetlanie. Nie ma to jednak negatywnego wpływu na ich jakość. Wysoka przepustowość produkcji sprawia, że materiał świetnie sprawdzi się w produkcji prototypów czy modeli koncepcyjnych. Żywica jest dostępna w kolorze szarym.\nOprócz branż o charakterze przemysłowym, żywica Draft znajdzie zastosowanie również w stomatologii. Przyspieszony czas realizacji skraca czas oczekiwania na model 3D, niezbędny do przeprowadzania dalszych czynności protetycznych. Według producenta, laboratoria protetyczne mogą produkować nawet 95 modeli dziennie, korzystając z nowej żywicy draft i drukarki Form 3BL.\nPoniżej zestawienie czasów realizacji modeli z wykorzystaniem żywicy modelowej Standard Gray i nowej żywicy Draft:\nMax Lobovsky, dyrektor generalny i współzałożyciel Formlabs podkreśla, że jedną z najpotężniejszych zalet druku 3D w stereolitografii (SLA) jest szeroka gama materiałów do drukowania 3D. Wprowadzone do oferty materiały wspierają użytkowników na każdym etapie procesu tworzenia – od projektowania i prototypowania, aż po finalny produkt.


Koncerty w adwencie\nW 2 niedziel臋 adwentu, podczas nabo偶e艅stwa, go艣cili艣my ch贸r Uniwersytetu Trzeciego Wieku dzia艂aj膮cy przy Akademii Pomorskiej w S艂upsku. Ch贸r z艂o偶ony z oko艂o 30 os贸b wykona艂 4 utwory, w tym "Bro艅偶e Panie nas na wieki" w opracowaniu naszego organisty Rafa艂a Przyby艂o. Wyst臋p ch贸ru zosta艂 bardzo ciep艂o przyj臋ty przez naszych parafian.\nW 3 niedziel臋 adwentu odby艂 si臋 koncert pie艣ni religijnych autorstwa Joachima Schwarza, s艂upszczanina, by艂ego organisty i kantora ko艣cio艂a zamkowego (obecnie 艣w. Jacka) zmar艂ego w 1998 roku w Niemczech. W kancercie wzi臋li udzia艂, ze strony niemieckiej, Chor der Lauenburgischen Gelehrtenschule z Ratzeburga pod dyrekcj膮 Holgera Martensa, oraz ze strony polskiej po艂膮czone ch贸ry: akademicki Iuventus Cantans i kameralny Cantans Pomeraniae pod dyrekcj膮 dr Beaty Wr贸blewskiej. Koncert ten by艂 cz臋艣ci膮 wi臋kszego projektu przygotowywanego przez Pani膮 dr Beat臋 Wr贸blewsk膮, adiunkta w Instytucie Muzyki Akademii Pomorskiej i dytygenta ch贸ru Akademii Pomorskiej w S艂upsku Iuventus Cantans oraz Pomorskiego Ch贸ru Kameralnego Cantans Pomeraniae. Cz臋艣膰 projektu zosta艂a ju偶 wykonana. Jej owocem jest nagranie 19 urwor贸w Joachima Schwarza w polskiej wersji j臋zykowej z towarzyszeniem organ贸w i orkiestry symfonicznej, oraz nagranie wariacji organowych w ko艣ciele 艣w. Jacka. Nagranie to odny艂o si臋 w naszym ko艣ciele w dniach 28-30 kwietnia 2009 r. Drug膮 cz臋艣ci膮 b臋dzie nagranie tych samych utwor贸w w wersji niemieckiej, a ko艅cowym efektem ma by膰 wydanie dwup艂ytowego albumu oraz 艣piewnika z zamieszczonymi na p艂ycie utworami autorstwa s艂upskiego kompozytora.\nZ niecierpliwo艣ci膮 czekamy na ko艅cowy efekt tych prac!\nJoachim Schwarz (1930-1988) urodzony w S艂upsku (Stolp), ewangelicki diakon, kantor i kompozytor. Po wojnie osiad艂 w p贸艂nocnych Niemczech. Uko艅czy艂 studia muzyczne w Lubece i Hamburgu. Wyk艂adowca muzyki ko艣cielnej w Ewangelickim Ko艣ciele Krajowym Hannoweru. Tw贸rca wielu pie艣ni religijnych m.in. kanonu "Eingang und Ausgang" - "Wej艣cie i wyj艣cie", kt贸ra w naszym 艣piewniku znajduje si臋 pod numerem 322. W latach 90. tych czynnie wspiera艂 rekonstrukcj臋 barokowych organ贸w w ko艣ciele zamkowym w S艂upsku. Joachim Schwarz by艂 or臋downikiem pokoju i pojednania. By艂 zdania, 偶e "muzyka jest j臋zykiem, kt贸ry 艂aczy wszystkie narody i otacza 艣wiat wtedy, gdy s艂u偶y pokojowi." Po 艣mierci kompozytora, idee swojego m臋偶a w 偶ycie wprowadza jego 偶ona Mechthild, kt贸ra w znacznym stopniu finansuje projekt powstawania albumu.


Systemy klimatyzacji - BIZZI.one.pl - Katalog stron internetowych\nZachęcamy do odwiedzenia naszej strony internetowej. Można tam znaleźć wiele szczegółowych informacji na temat jednej z firm zajmujących się dystrybucją oraz sprzedażą klimatyzacji oraz systemów klimatyzacji w kraju. Na naszej stronie znajdziesz również szczegóły oferty oraz dane kontaktowe firmy. Zajrzyj na naszą stronę, skorzystaj z oferty firmy i dołącz do grona zadowolonych klientów!\nSłowa kluczowe: firma, oferta, strona, klimatyzacja, systemy klimatyzacji, klimatyzatory\nNie wiesz gdzie zaplanować nocleg w Chorwacji? Odwiedź tę stronę i sprawdź bazę wielu hoteli, apartamentów, domków oraz willi w wysokim standardzie. Jeśli chcesz spędzić niezapomniane wakacje ze znajomymi, rodziną bądź ukochaną osobą, to wejdź już teraz na tę stronę. Firma...\nW sytuacji jak ktoś chce mieć podłogę dużej klasy koniecznie musi odwiedzić salon Europarkiet w Stolicy na ul. Bartyckiej 24. Jeden z najbardziej ekskluzywnych salonów który posiada znakomite podłogi na rynku które czarują swoją dobrą konstrukcją i doskonałym wykończeniem np:....


Rabbit Form Amerykańska badaczka podejmuje próby drukowania 3D ziemią w budownictwie\nAmerykańska badaczka podejmuje próby drukowania 3D ziemią w budownictwie\nkw. 27, 2018Milena PiskorzArtykuły, Druk 3D\nPewna wykładowczyni z Uniwersytetu w Arkansas otrzymała ostatnio znaczącą dotację na rozszerzenie swoich badań, dotyczących wykorzystania gleby jako materiału do drukowania 3D.\nMichelle Bernhardt-Barry, adiunkt w dziedzinie inżynierii lądowej na Uniwersytecie Arkansas, otrzymała nagrodę Wydziału Wczesnego Rozwoju o wartości 500 000 USD. Bada ona strukturę gleby i zwiększa jej efektywność w przenoszeniu ciężkich ładunków w celu zoptymalizowania druku 3D materiałów glebowych w przyszłych projektach budowlanych.\nBadania koncentrowały się na sposobach, w jakie różne naturalne struktury mogą reagować na potrzeby dużych obciążeń. „Natura ma wiele przykładów materiałów o strukturze hierarchicznej, które wykazują najwyższą wydajność poprzez różne wzorce komórkowe lub geometryczne, czynniki biologiczne i inne mechanizmy obciążające” – powiedziała Bernhardt – Barry. „Te mechanizmy maksymalizują wytrzymałość, jednocześnie minimalizując zużycie materiałów i energii”- dodała badaczka.\nDobrym przykładem naturalnych struktur hierarchicznych jest plaster miodu. Geometryczna forma plastra miodu, z jego rozmieszczeniem otwartych, sześciokątnych komórek, daje mu siłę, której same właściwości materiałowe nie były w stanie zapewnić. Projekty budowlane często opierają się na glebie jako fundamencie i podjęły w przeszłości próby poprawy wytrzymałości materiału, poprzez dodanie cementu lub innych kruszyw. Bernhard-Barry uważa, że bardziej efektywne byłoby wykorzystanie naturalnych struktur, takich jak plaster miodu, w celu zoptymalizowania granulowanego rozmieszczenia samej gleby, zamiast mieszania jej z innymi dodatkami.\nJej badania będą dalej badać geometrie naturalnych struktur hierarchicznych, które są wydajnymi mechanizmami nośnymi, oraz rozwijać oparte na nich modele laboratoryjne i na skalę polową. Ma nadzieję, że wykorzysta technologię druku 3D do włączenia tych struktur do próbek gleby, poprawiając jej wytrzymałość poprzez zoptymalizowany układ warstw.\nW przypadku projektów budowlanych, opartych na glebie lub z gleby, próbki gleby będą zbierane, a następnie ulepszane za pomocą drukowania 3D. Zamiast polegać na glebie gorszego gatunku lub dodawaniu dodatkowych materiałów, takich jak cement, zastosowanie warstw zadrukowanych w 3D byłoby znacznie bardziej wydajne i opłacalne. Trójwymiarowe wydrukowane warstwy gleby można również dostosować do specyficznych wymagań lokalizacji, takich jak płytkie fundamenty, kolumny kruszyw, lekkie zasypki czy studnie przeciwpowodziowe.\nZobacz także: Nowa odsłona technologii LCD w wydaniu firmy 3D Currax Solutions\nBadanie gleby może okazać się szczególnie przydatne w przypadku projektów budowlanych w słabo rozwiniętych obszarach, w których zasoby są ograniczone, oraz w przypadku budynków, zlokalizowanych w ekstremalnych warunkach. Zoptymalizowanie rozmieszczenia gleb za pomocą technologii drukowania 3D byłoby dobrym sposobem na ulepszenie budowy w obszarach dotkniętych wojnami lub klęskami żywiołowymi. W przyszłości ta drukowana ziemia 3D może być również wykorzystana do budowy dróg, budynków i innej infrastruktury w odległych obszarach, takich jak Antarktyda czy nawet na Księżycu i Marsie, gdzie trudno byłoby dostarczyć konwencjonalne materiały budowlane i sprzęt.\ndruk 3D w badaniach druk 3d w budownictwie\nPrevious PostProteza drukowana 3D, która ma chronić pacjentów przed infekcjami jamy ustnej Next PostDrukowanie 3D elektroniki bezpośrednio na ludzkiej skórze, staje się faktem [VIDEO]