Ernest Hemingway - Autor | Książki | merlin.pl\nErnest Miller Hemingway to urodzony w 1899 roku pisarz i dziennikarz amerykańskiego pochodzenia, uznawany za klasycznego przedstawiciela literatury amerykańskiej. Był autorem powieści (np. „Pożegnanie z bronią”, „Mieć i nie mieć”) oraz licznych opowiadań (m.in. „Stary człowiek i\nErnest Miller Hemingway to urodzony w 1899 roku pisarz i dziennikarz amerykańskiego pochodzenia, uznawany za klasycznego przedstawiciela literatury amerykańskiej. Był autorem powieści (np. „Pożegnanie z bronią”, „Mieć i nie mieć”) oraz licznych opowiadań (m.in. „Stary człowiek i morze”).\nPopularność i sławę o globalnym zasięgu przyniosła mu jego pierwsza powieść pod tytułem „Słońce też wschodzi”.\nErnest Hemingway przyszedł na świat i dorastał na przedmieściach Chicago – w Oak Park w stanie Illinois. Jego ojciec Clarence Edmonds Hemingway był lekarzem, natomiast matka Grace Hall-Hemingway – śpiewaczką operową.\nJuż w liceum zainteresował się dziennikarstwem, tworząc artykuły do szkolnej gazetki. Tuż po ukończeniu szkoły przez kilka miesięcy publikował dla gazety „The Kansas City Star”.\nPo wybuchu I wojny światowej, Ernest Hemingway dążył do wyjazdu na front włoski, jednak komisja zdrowotna odrzuciła jego wniosek. Mimo to, młody Hemingway wyruszył do Włoch, gdzie, jako członek Czerwonego Krzyża, został kierowcą ambulansu. W 1918 roku został ciężko ranny, w wyniku czego musiał przejść kilkanaście operacji. Za swoje zasługi został dwukrotnie nagrodzony orderami. Doświadczenia z wojny zainspirowały go do napisania powieści „Pożegnanie z bronią”.\nPo wojnie Ernest Hemingway wrócił do ojczyzny, gdzie ponownie zajął się dziennikarstwem. Wtedy też poznał Hadley Richardson, z którą po kilku miesiącach wziął ślub. Młodzi małżonkowie w 1921 roku zdecydowali się na wyjazd do Paryża. Hemingway pracował tam jako reporter „Toronto Star”. W 1923 roku para opuściła Paryż i udała się do Toronto. Tam urodziło się ich pierwsze dziecko – syn John Hadley Nicanor Hemingway. Jednocześnie został wydany pierwszy zbiór opowiadań pisarza zatytułowany „Trzy opowiadania i dziesięć wierszy”, a kilka miesięcy później kolejny – „In our time”.\nW 1924 roku rodzina Hemingwayów ponownie wyjechała do Paryża. W ciągu kilku kolejnych lat odwiedzali również Hiszpanię i Austrię. W trakcie swojego pobytu w Austrii, Ernest Hemingway poznał Paulinę Pfeiffer. Nakłoniła ona młodego pisarza do podpisania umowy z wydawnictwem Scribner’s, które to w 1926 roku wydało jego pierwszą powieść pod tytułem „Słońce też wschodzi”. W 1927 roku Hemingway rozwiódł się z Hadley Richardson, by ożenić się z Pauliną Pfeiffer. Drugie małżeństwo pisarza również nie przetrwało próby czasu. Para rozwiodła się po 13 latach małżeństwa, w 1940 roku. Krótko później pisarz ożenił się po raz trzeci. Jego wybranką była Martha Gellhorn. W tym samym czasie miała również miejsce publikacja jego kolejnej powieści pod tytułem „Komu bije dzwon”.\nPo tym jak Ernest Hemingway poznał w Londynie Mary Welsh, rozstał się z Marthą Gellhorn. Czwarty – i ostatni – ślub, z Mary, wziął w 1946 roku.\nW 1953 roku autor otrzymał prestiżową Nagrodę Pulitzera za opowiadanie zatytułowane „Stary człowiek i morze”, a następnie, w 1954 roku – Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.\nW 1961 roku Hemingway popełnił samobójstwo w swoim domu w mieście Ketchum. Najprawdopodobniej był to skutek podejrzewanej już wcześniej u pisarza choroby afektywnej dwubiegunowej.


Kategoria: Pozostałe - 2PLN - Katalog Stron\nKapcie, bezrękawnik, kurtka z wełny owczej Bielsko, Śląsk i Małopolska\nWitamy, cudownie, że trafiliście tutaj i możecie poznać naszą ofertę. Nasze produkty szyjemy z bawełny i wełny. W naszej ofercie znajdziesz: bezrękawnik wełniany, płaszcz z wełny owczej, kołdra wełniana, kapcie góralskie, kurtka z kapturem z wełny owczej, czapki ze 100% wełny owczej, maskotki ze 100% bawełny, ocieplacze na dłonie, rękawic ... · szczegóły wpisu »\nPrzedsiębiorstwo Koli jest polską spółką, która została założona już w 1991 roku. Od samego początku jej funkcjonowanie skupiało się na przemyśle, a precyzyjniej na eksploatacji konstrukcji metalowych. Jej główną usługą jest przeprowadzanie takich badań jak badania penetracyjne czy też badania nieniszczące. Pozwalają one ocenić to, w jaki ... · szczegóły wpisu »\nPoszukujesz adwokata a jesteś przedstawicielem Rzeszowa bądź okolic. Jeśli tak to świetną decyzją może być rozpoczęcie kontaktu z prawnikiem Piotrem Rupar jaki posiada swoją kancelarię prawniczą przy ulicy Rynek 15 w sercu Rzeszowa. Znalazłeś się w kryzysowej sytuacji, chcesz pomóc sobie bądź swoim znajomym, zachęcamy na bezpłatną poradę ... · szczegóły wpisu »\nPoszukuję normalnej kobiety, nie materialistki, nie księżniczki. Kobiety lubiące naturę, podróże zarówne te dalekie jaki i bliskie – i nie powinno to mieć znaczenia. Kobieta nie powinna zwracaćuwagi na wygląd bo liczy się charakter. Lubię kobiety szczupłe, czarnowłose, dbające o siebie. Czy znajdzie się taka? Tak bardzo często wyglądają o ... · szczegóły wpisu »\nZamiłowanie do sportów wodnych w tym do żeglowania, staje się coraz bardziej powszechne. Żeglowanie staje się coraz bardziej popularne głownie za sprawą tego że dostęp do sprzętu jest coraz lepszy. Żeglarstwo to wspaniała przygoda, antidotum na stresy i problemy życia codziennego. Dlatego tą pasję chce rozwijać w sobie coraz więcej osób. ... · szczegóły wpisu »\nSerdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszej strony e-znaki. pl, gdzie otrzymacie różnego rodzaju znaki kolejowe i nie tylko. Nasza firma współpracuje z wieloma instytucjami państwowymi zapewniając odpowiednie oznakowanie drogowe, jak również przejazdów kolejowych. Jeżeli chcemy zapewnić sobie bezpieczeństwo na drogach, to koniecznie trzeb ... · szczegóły wpisu »\nOgarnęły Cię kłopoty z potencją i nie masz pojęcia w jaki sposób im przeciwdziałać? Zapraszamy na witrynę AptekaKamagra24, na której znajdziesz nie tylko wiele cennych informacji, ale przede wszystkim leki na potencję! Przygotowaliśmy dla Ciebie duży asortyment rozpoznawalnych i cenionych od lat środków na zaburzenia erekcji, które charak ... · szczegóły wpisu »\nWydawałoby się, iż lokalne społeczności znają się na wylot. Nierzadko tak jest, choć w wypadku poszukiwań wykonawcy albo również zleceniodawcy danych usług, lub w przypadku poszukiwania ofert pracy należałoby korzystać z portali ogłoszeniowych. To dokładnie dzięki nim da się wyjątkowo efektywnie i co istotne w niedługim czasie trafić do s ... · szczegóły wpisu »\npodział majątku (1), taśmy spinające (1), jak rozkręcić (1), alimenty (1), kursy żeglarskie (2), randkowe (2), robotyka (1), pęczak (1), spadek (1), (10), elektronika (1), sos borowikowy (1), papryka (1), noclegi nad morzem (1), portal ogłoszeń Jasło (1), kluski śląskie (1), ser (1), odszkodowania (1), sos (1), apelacje (1), prawnik (2), sos grzybowy (1), architektura (3), remonty (2), kluski (1), pierś z kurczaka (1), płaszcz wełniany (1), cheddar (1), barszcz ukraiński (1), grzyby (1), badania ultradźwiękowe (1), tymianek (1), Krysta (1), boczek (1), makaron (1), dania miĘsne (1), badania ndt (1), kurtka z wełny owczej (1)


Dżem z dyni. - przepis na dżem z dyni. od sqaqanqa gotuje - Durszlak.pl\nPrzepis "podrzucony" w trakcie przerwy lunchowej: opowiadano, że łatwy, dynia tania, że warto spróbować. Skoro tak mówią "ludzie na mieście" to zrobiłam i ja :) Potwierdzam: pyszne i łatwe...wyszły mi dwa słoiki :) ...no i już widzę to niedzielne śniadanie: pankejki z jogurtem greckim i dżemem dyniowym oraz herbatą z imbirem...albo zwykłe tosty z serkiem mascarpone i dżemem.....albo upiekę brioszkę i podam na ciepło z dżemem ...\nDżem z dyni i brzoskwiń 5484


Garret Reza - moja opinia o serialu "Wodogrzmoty Małe"\ngarretreza 7 lipca 2019 Opinie o serialach 0\nLost i „Z archiwum X” połączone w jedno pod płaszczem kreskówki dla młodego widza. Jedna z najlepszych przygód, jakie mogliśmy przeżyć przed ekranem telewizora.\nParę lat temu, kiedy poznałem ten serial, nie obejrzałem wszystkich odcinków. Pisząc dokładniej – obejrzałem tylko te najważniejsze, pomijając wszelkie fillery, w zasadzie od razu przechodząc do dania głównego. Dzisiaj wróciłem, nadrobiłem wszystkie odcinki i mogę napisać, że dobrze wtedy zrobiłem – bo oglądając po kolei, mógłbym się zniechęcić, zarzucić oglądanie albo odłożyć kontynuowanie seansu na święte nigdy. Widzicie: początkowe odcinki są naprawdę zwyczajne, a przynajmniej jawią się jako takowe. Dopiero później, kiedy widzimy, do czego to wszystko prowadziło, widzimy geniusz Gravity Falls – ale po kolei!\nBohaterami Gravity Falls są Dipper i Mabel, bliźniaki w wieku 12 lat, którzy przyjeżdżają do tytułowej mieściny na wakacje, gdzie razem z wujkiem będą się nudzić. A przynajmniej to by robili, gdyby nie okazało się, że w ten sposób trafią w centrum intrygi, o której wiedzą tylko oni. W lesie jest masa magicznych stworzeń, jakiś konus-telepata chce przejąć dom ich wspomnianego wujka w tajemniczy celu, niezwykłe przygody będą na nas czekać co krok: klonowanie, podróże w czasie, przenoszenie świadomości z jednego ciała do drugiego, w miejskim basenie nawet trafimy na syrenkę! Naszym bohaterom towarzyszyć będzie tajemnicza księga opisująca wszelkie tajemnice, ale sama w sobie będzie zagadką: kto ją napisał? I gdzie są jej poprzednie części?\nJak wspomniałem: wszystko to do czegoś prowadzi: poznamy historię miasteczka i wszystkich postaci, oglądając wielki finał, będziemy zbierać szczękę z podłogi itd., wszystko, co najlepsze. To jednak następuje tak naprawdę w połowie drugiego sezonu. Od odcinka Not What He Seems zaczyna się nieprawdopodobna przygoda, której nigdy byśmy się nie spodziewali. Wtedy oglądamy wielkie kino zrodzone z pasji… Jednak znowu się zapędzam. Najpierw mamy przed sobą półtora sezonu, w większości złożonego z dosyć „typowych” przygód.\nZaznaczę jednak: bohaterowie są naprawdę cudowni (doskonały i przezabawny dubbing oryginalny!), ich przygody kreatywne i niezwykłe, ale też znajome z odległości kilometra. Możemy na przykład oglądać opowieść o tym, że Dipper jest zły na wujka, że ten zawsze daje mu najcięższe prace do wykonania w domu. Według Dippera jest to oznaka tego, że wujek go nienawidzi. Wskutek wydarzeń z późniejszej części odcinka jesteśmy jednak świadkami, jak wujek wyznaje w sekrecie, że tak naprawdę kocha swojego siostrzeńca, a daje mu do wiwatu, ponieważ chce, żeby młody się zahartował. Wszyscy przed ekranem się tego spodziewaliśmy, więc oglądamy to trochę na skróty, nie traktujemy tytułu na poważnie, wzruszamy ramionami i myślimy: „No cóż, to tytuł dla dzieci. Fajny, fajny, ale… nic więcej”.\nPrzynajmniej tyle dobrego, że twórcy akceptują adresowanie tych odcinków do młodego widza i mają z tym niezłą zabawę. Wyznaczają nowe granice akceptowalnego absurdu i bawią się naszymi przyzwyczajeniami. Niemal każdy odcinek na początku zaczyna się od tego, że bohaterowie nie chcą czegoś zrobić – i wraz z rozwojem wydarzeń dzieje się tak, że jesteśmy o krok od tragedii i możemy zrobić tylko jedno, żeby uratować sytuację: tę jedną rzecz, której na początku nie chcieliśmy. Ot, na przykład: inwazja zombie. Co zrobić, żeby ich pokonać? Wziąć udział w karaoke! Okazuje się, że nieumarli giną od harmonii, więc trzy osoby śpiewające jednocześnie oznaczają dla nich koniec. Zabawne, pomysłowe… i głupie, ale jakoś to akceptujemy, prawda?\nWszystko to jednak buduje coś więcej, prowadząc do wielkiego finału. Wtedy serial odsłania wszystkie karty i prezentuje w pełni cały swój geniusz. Niczego nie zdradzę – napiszę tylko, że nie dziwi mnie informacja o tym, że twórca serialu (Alex Hirsch) sam spędził kiedyś wakacje ze swoją siostrą u wujka w zabitej dechami dziurze. Nie miał jednak tyle szczęścia co Dipper i Mabel, nie przeżył żadnej przygody. Musiał je wymyślić. Teraz, milion lat później, opowiada je nam. A jako prezent zaprasza nas do kolejnych. Wiedzcie, że Gravity Falls było planowane od początku jako zamknięta całość. Zakończyło się wtedy, kiedy autor tego chciał. Wszystko było istotne, a każdy odcinek ma ślady i znaki. Kiedy już się wie, czego szukać, wtedy dopiero je widać. Kiedy już się wie, że należy traktować tytuł na poważnie, on się odwdzięcza. Każdy odcinek ma ukryty przekaz (jedno wziąłem i rozszyfrowałem dla samego siebie, wyszło mi hasło po hiszpańsku, ale wiedziałem, co ono oznacza), w czołówce są wręcz Taylerki z Fight Clubu* i hasła mówione od tyłu, niczym z płyty Pink Floyd. Po zakończeniu emisji Alex Hirsch zorganizował jeszcze poszukiwanie skarbu, nad którym internauci siedzi przez parę miesięcy. Gravity Falls to coś więcej niż przygoda czy serial. To przeżycie.\nCieszę się, że najpierw poznałem geniusz tego serialu, a dopiero później obejrzałem go w całości. Inaczej mogłoby być jak ze Steven Universe, gdzie na pierwsze 50 odcinków tylko kilka pokazuje, z czym mamy tak naprawdę kontakt. Reszta to dziecinada. Przede mną kolejne pięć sezonów tamtego serialu, potencjalnie nawet lepszego od Gravity Falls i… Nie wiem, kiedy je nadrobię. Pomijam już nawet to, że żadne polskie VoD nie ma następnych sezonów. Wzdrygam się na samą myśl, że w podobny sposób mógłbym potraktować przygody Dippera i Mabel.\n*nie że penisy, ale migawki, przez które trzeba oglądać serial na zwolnieniu, żeby je dostrzec.\nSezon I (2012-13) ★★★★\nNajlepsze odcinki: „Double Dipper”, „Carpet Diem”, „Dreamscaperers” i „Gideon Rises”.\nSezon II (2014-16) ★★★★★\nNajlepsze odcinki: „Into the Bunker” i od „Northwest Mansion Mystery” do samego końca, a cały „Weirdmageddon” to mistrzostwo świata.\n2012 2013 2014 2015 2016 5 gwiazdek Adventure Animation Comedy Low Fantasy serial\nPoprzedni: Poprzedni wpis: Przegląd ofert VOD – Czerwiec 2019\nNastępny: Następny wpis: Transatlantyk 2019 – Krótko o każdym obejrzanym tam tytule


Wskaźnik WHR, który jest wynikiem działania: WHR = obwód talii : obwód bioder , często nazywa się także tzw. wskaźnikiem talia-biodro.\nKażda osoba z nadwagą lub otyłością tyje, czyli przybiera na wadze w inny sposób. Wskaźnik WHR stosuje się więc, aby określić rozlokowanie nadmiaru tkanki tłuszczowej w poszczególnych partiach ciała, ustalenie typu otyłości a następnie wprowadzenie odpowiedniego leczenia.\nSzukasz obesitologa, czyli specjalisty leczenia nadwagi i otyłości\nz certyfikatem Polskiego Towarzystwa Badań nad Otyłością?\nZajrzyj na stronę: www.certyfikacjaptbo.pl


Vasko Vassilev (muzycy, dyrygenci, orkiestry, zespoły)\nVasko Vassilev od najmłodszych lat wykazywał niesamowity talent i szybko zyskał status dziecięcego geniusza skrzypiec. W wieku 23 lat jako najmłodszy w historii objął stanowisko koncertmistrza w londyńskim Royal Opera House, a w 2005 r. zadebiutował jako dyrygent w Royal Albert Hall.\nW 2010 roku, na swoje 40. urodziny, wydał autobiografię pt. "[email protected]", a rok później został jednym z jurorów bułgarskiej wersji popularnego reality show "X FACTOR". Jest założycielem i dyrektorem artystycznym grupy instrumentalnej "Laureate", w skład której wchodzą same muzyczne sławy. Na swoim koncie ma współpracę z takimi artystami, jak: Plácido Domingo, Sting, Rolling Stones czy Vanessa Mae, która zresztą była jego uczennicą.\nJargar (638939) struna do wiolonczeli - C ′′Young Talent′′ 3/4 Medium\nJargar (638938) struna do wiolonczeli - G ′′Young Talent′′ 3/4 Medium\nJargar (638940) struny do wiolonczeli - Set ′′Young Talent′′ 3/4 Medium\nJargar (638947) struna do wiolonczeli - D ′′Young Talent′′ 1/2 Medium


Zestawy do sprzątania - odkurzacze centralne aeroVac\nERGO - zestaw do sprzątania\nNowy zestaw akcesoriów do sprzątania ERGO\nZostaw wyprodukowany przez firmę ELECTROLUX ze szczególnym naciskiem na jakość i dbałość o szczegóły wykonania, dzięki czemu daje on prawdziwą przyjemność ze sprzątania.\nWszystkie zestawy do sprzątania ERGO pozwalają na czterostopniową regulację prędkości obrotowej odkurzacza (dla odkurzaczy przystosowanych do regulacji prędkości) oraz wyposażone są w nowe ssawki do sprzątania. Przy zakupie jednostki centralnej w komplecie z zestawem do sprzątania ERGO, gratis oferujemy dodatkową ssawkę do sprzątania podłóg.\nCechą szczególną zestawów ERGO jest zastosowanie rur teleskopowych o przekroju owalnym zamiast popularnie stosowanego przekroju okrągłego. Pozwala to na zmniejszenie efektu ruchu wirowego zasysanego powietrza i wykorzystanie całej energii odkurzacza na nadanie mu prędkości liniowej.\nNr katalogowy: 060897\nElektroComfort - zestaw do sprzątania\nEuro - zestaw do sprzątania\nEko - zestaw do sprzątania\nZestaw garażowy do sprzątania\nZestaw podręczny do sprzątania


Historia według IPN\nRównie wiele krytycznych uwag padło w ostatnim czasie na temat uprawianej w IPN historiografii. „Mitem założycielskim III Rzeczypospolitej – pisał Janusz A. Majcherek, nie odwołując się zresztą wprost do IPN-u – jest legenda «Solidarności», która przetrwała najcięższe próby stanu wojennego i przy Okrągłym Stole wymogła na władzach PRL ustępstwa otwierające drogę do wolności i niepodległości […] Zwolennicy zlustrowania i prześwietlenia dawnej «Solidarności» twierdzą, że prawda nie może zaszkodzić prawdziwej wielkości. […] To żałosna naiwność” („Rzeczpospolita” 25 I 2005). Tego samego dnia w „Gazecie Wyborczej” Władysław Frasyniuk ostrzegał już wprost, że lustratorzy „chcą zabić Solidarność”. „Teraz ten wspaniały ruch – pisał Jan Lityński („Rzeczpospolita” 25 II 2005) – mamy oglądać przez teczki i raporty bezpieki. To tak jakbyśmy Polskie Państwo Podziemne i Armię Krajową oglądali, studiując archiwa gestapo i twierdząc, że w nich zawarta jest prawda o Polsce”.\nPrzeciw takim głosom oponował szef pionu badawczo-edukacyjnego IPN dr hab. Paweł Machcewicz („Rzeczpospolita” 4 III 2005). Ale jego polemika nie przekonuje – i to z kilku względów. Po pierwsze, z powodu jawnie demonstrowanych poglądów politycznych i osobistych sympatii autora. Po drugie, z powodu zbytniej oczywistości głoszonych przez niego tez. Nic mi nie wiadomo, by ktokolwiek wzywał do uprawiania historiografii kombatanckiej, bądź a priori kwestionował przydatność źródeł z SB. Ja sam uważam te źródła za bardzo przydatne, i to z tej właśnie przyczyny, o której pisze Machcewicz: że w PRL nie było normalnego obiegu informacji. Mimo to sądzę, że – na przykład – warto rozważyć wprowadzenie karencji archiwalnej. Istnieje ona na całym świecie po to, by chronić ludzką prywatność i by nie narażać na szwank interesów społeczeństwa i państwa. Niech nikt nie szermuje argumentem, że przyjęcie karencji uniemożliwi ludziom oczyszczenie się za życia. Jeżeli archiwista IPN jest w stanie wydać certyfikat niewinności osobie żyjącej, to potrafi go wydać także osobie nieżyjącej – choćby w pół wieku po jej zgonie. Przecież – powiada Wildstein – archiwa nie płoną… A przypadek Jana Nowaka-Jeziorańskiego, którego – jak chwalił się Kieres, a za nim Machcewicz – dopiero IPN oczyścił z zarzutów? Mój Boże, czy człowiek tej miary w ogóle wymagał takiego świadectwa?\nJednak przede wszystkim chodzi o umiejętność oceny. Historykiem nie jest każdy. Nie wszyscy są w stanie zrozumieć skomplikowane motywacje ludzkich działań. Prawda na temat esbeckich początków Klubu Krzywego Koła podana we „Wprost” (23 I 2005) jest zupełnie inną prawdą niż ta, którą znajdziemy w opracowaniach naukowych. Historyk bowiem nie szuka sensacji: omawia proces rodzenia się opozycji w łonie systemu komunistycznego i przedstawia splot różnorodnych uwarunkowań, z których zależności ubeckie będą tylko jednymi z wielu. Tymczasem historyk IPN-owski jest, jak się zdaje, zbyt zanurzony w teczkach i polityce, by móc sobie pozwolić na luksus obiektywizmu (kolegium Instytutu tworzą – przypomnę – osoby desygnowane przez partie polityczne). Kiedy w trakcie audycji w krakowskiej telewizji (24 I 2005) wyraziłem sprzeciw wobec szerzenia uproszczonej wizji Klubu Krzywego Koła, mój dyskutant – IPN-owski historyk z tytułem profesora – wykrzyknął z entuzjazmem: „Ależ tak! był! był inicjatywą ubecką!” Ba! – pomyślałem – jak to wykrzyknienie zrozumie człowiek, który z historią nie ma nic wspólnego?\nAleksander Hall, choć tak jeszcze niedawno domagał się „historii dla dorosłych” („Rzeczpospolita” 5 I 2005), opublikował ostatnio dwie miażdżące polemiki ze Sławomirem Cenckiewiczem, historykiem z gdańskiego IPN. Hall (sam doktor historii) wierzy historykom IPN-owskim mówiącym, że SB samej siebie nie oszukiwała (w tę tezę ja również – na ogół – wierzę, problem tkwi jednak w szczegółach, np. we wspomnianym liście Krzysztofa Łozińskiego). Mimo to hipotezy snute w jednostronnym oparciu o źródła esbeckie uważa Hall za fałszywe (podzielam tę opinię), co więcej: protestuje on przeciw uznawaniu historyków IPN-owskich za „święte krowy” – wyjęte spod krytyki. Faktem jest, że nawet członek Kolegium IPN, dr Andrzej Grajewski, mówi: „W pracach historyków IPN dostrzegam pewien problem metodologiczny: oto młodzi nieraz ludzie uzyskali dostęp do niezwykle interesującej kategorii źródeł. Zafascynowani, zapominają czasem o ich rzetelnej krytyce i konieczności sięgnięcia do innych archiwów” („Tygodnik Powszechny” 27 II 2005).\nPrzykładem niebezpieczeństw czyhających na historyka IPN-owskiego jest opublikowany w „Gazecie Wyborczej” (8–9 I 2005) artykuł Bogusława Kopki Gra Katyniem. Autor, przeciwstawiając się tezie wysuwanej niekiedy przez propagandę rosyjską o „wymordowaniu” przez Polaków po 1920 roku 83,5 tysiąca jeńców sowieckich, sięga po książkę Zbigniewa Karpusa Jeńcy i internowani rosyjscy i ukraińscy na terenie Polski w latach 1918–1924 i pisze: „Realia obozowe były bardzo przejmujące, ale trzeba podkreślić, że nie stanowiły wówczas niczego nadzwyczajnego, przeciwnie – były normą czasu powojennego. Warto pamiętać, że pandemia grypy pochłonęła wtedy w całej Europie co najmniej 20 mln ofiar” (sic!). Niestety, nie ma tu miejsca, by przypomnieć wstrząsające fakty opisane przez Karpusa, ale owa „norma” to wprawdzie nie 83,5 tysiąca, tylko 16–18 tysięcy zmarłych w ciągu dwóch i pół roku jeńców sowieckich. Czyli więcej niż ofiary Katynia, Charkowa i Miednoje razem wzięte! Oczywiście, nikt tych ludzi nie mordował: stworzono im tylko (z konieczności, z braku możliwości przetrzymania takiej liczby jeńców) nieludzkie warunki bytowania. Ale opinię taką wyda historyk – nazwijmy go tak – tradycyjny. Historyk IPN-owski natomiast uwzględni kontekst, jakim jest wszczęte przez IPN w listopadzie odrębne polskie śledztwo w sprawie Katynia i poczuje się zobowiązany dać Rosjanom odpór. Czy trzeba się dziwić, że wtedy tym chętniej dają odpór Rosjanie? Już słychać, że powstaje… rosyjski Instytut Pamięci Narodowej!\nW działalności edukacyjno-naukowej IPN występują dwa rozbieżne wektory. Pierwszy – to „historia dla dorosłych”: rozdrapywanie ran, wykorzystujące na przykład teczki esbeckie. Drugi – to akcentowanie elementów martyrologicznych, ukazywanych na ogół w tonacji czarno-białej. Sądzę, że oba wektory są w jakimś stopniu nieprawdziwe, a trudno by też było poszukiwać prawdy pośrodku. Gorszący Machcewicza apel Janusza Andermana („Gazeta Wyborcza” 25 II 2005) o „odłączenie się od kroplówki z IPN”, wydaje się trafiać w sedno, choć przecież Lech Mażewski (skądinąd wywodzący się również z obozu „posierpniowego”) poszedł jeszcze dalej: „Celem działalności tej instytucji [IPN-u] – pisał – jest skodyfikowanie, a następnie obrona solidarnościowej «pamięci oficjalnej», co oczywiście nie ma nic wspólnego z rzetelnymi badaniami historycznymi” („Przegląd” 17 X 2004). Gdy w dodatku będziemy pamiętać, że pionowi historycznemu towarzyszy zawsze w IPN pion prokuratorski, zrozumiemy, jak był możliwy wniosek krakowskich historyków, by tytuł Kustosza Pamięci Narodowej przyznać… Wildsteinowi.\nMarc Bloch, wielki historyk francuski, pisał w swej rozprawie Pochwała historii, czyli o zawodzie historyka: „Istnieją dwa rodzaje bezstronności: bezstronność uczonego i bezstronność sędziego. Wyrastają one ze wspólnego pnia […] w pewnym jednak punkcie rozchodzą się ich drogi. Zadanie uczonego kończy się z chwilą, gdy zebrał materiał i wyjaśnił go. Sędzia natomiast musi jeszcze wydać wyrok”. „Mania wydawania wyroków” – dodaje Bloch – to „szatański wróg prawdziwej historii”.\nTymczasem w sprawie IPN-u nastąpił przełom. Naczelny Sąd Administracyjny wydał 23 II 2005 wyrok (ostateczny), w myśl którego wszyscy, którym IPN odmówił statusu osoby pokrzywdzonej, mogą żądać pisemnego uzasadnienia, a następnie – jeżeli z werdyktem się nie zgadzają – skarżyć Instytut do sądu. Tym samym nawet ów wspomniany przez prof. Zolla donosiciel będzie mógł teraz zażądać swej lustracji (inna rzecz, w jakim stopniu wykonalnej, zwłaszcza wobec istnienia 162-tysięcznej listy Wildsteina) i – jak rozumiem – dopiero po wydaniu wyroku sądowego podawanie jego nazwiska do wiadomości publicznej będzie usprawiedliwione. Nie znam reakcji rzecznika praw obywatelskich, choć przecież – co może paradoksalne – orzeczenie zapadło na jego wniosek. Znam natomiast reakcję prezesa Kieresa, który uznał, że decyzja NSA „całkowicie zmienia filozofię naszego działania” i że IPN „musiałby w przypadku każdego wniosku przeprowadzać pełne postępowanie administracyjne ze wszystkimi środkami dowodowymi, na przykład przesłuchiwaniem świadków i analizą grafologiczną materiałów służb PRL”. Tak oto z ust najwyższej władzy Instytutu dowiedzieliśmy się, że dotychczasowe werdykty były przyjmowane na niepełnej dokumentacji dowodowej…\nZdaje się nie ulegać już wątpliwości nie tylko potrzeba nowelizacji ustawy o IPN, ale i przeświadczenie, że musi ona iść znacznie głębiej niż wszystkie zgłoszone dotąd projekty (z projektem autorstwa kolegium Instytutu na czele). Podstawowym problemem jest bowiem to, że ustawa została oparta na zasadach niedemokratycznych, na obywatelskiej nierówności, na swego rodzaju prawodawstwie nadzwyczajnym. IPN nie może – jak maniakalnie powtarzają jego przedstawiciele – stać „po stronie pokrzywdzonych”, ale po prostu – po stronie obywatela. Oczywiście, najlepiej byłoby teczki z powrotem utajnić (nie mówię jak Jerzy Giedroyc, by je spalić), ale zdaję sobie sprawę, że to już dziś niemożliwe. Lecz w takim razie powinny one być udostępniane wyłącznie osobie zainteresowanej – w myśl jedynego chyba logicznego projektu, który zgłosiła w „Gazecie Wyborczej” (7 II 2005) Zofia Radzikowska. Przy tym nie powinno być nawet mowy o ujawnianiu teczek osób publicznych: one przecież już zostały zlustrowane, na mocy zupełnie innej ustawy. W przypadku zaś gdyby nastąpiła identyfikacja agenta, powinien on być o tym natychmiast powiadomiony i w dalszej procedurze uzyskać status strony – tak jak w „Gazecie Wyborczej” pisali profesorowie Hołda i Widacki. Nie wyobrażam też sobie, by w nowej ustawie mogły utrzymać się wszystkie kwestionowane przeze mnie artykuły – nigdy przecież nie usłyszałem ich merytorycznej obrony. Przede wszystkim jednak powinno się znieść unię pionu historycznego z prokuratorskim.\nBowiem – trzeba to wreszcie powiedzieć – IPN nie jest Polsce potrzebny. Ani do szerzenia prawdy historycznej – od czego są normalne instytuty naukowe. Ani do ścigania zbrodniarzy wojennych i komunistycznych – do czego wystarczy prokuratura powszechna. Nie jest też potrzebne IPN-owskie archiwum, które w swym obecnym kształcie ustawowo zagraża (sankcjami karnymi!) innym polskim zespołom archiwalnym. Powtarzam: przed powstaniem Instytutu również ścigano zbrodniarzy i również korzystano z akt PRL-owskich służb specjalnych. Zdumiewa mnie, jak łatwo zapomniano o działalności Centralnego Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, chociaż między innymi jego nakładem ukazały się książki takie, jak Obozy koncentracyjne OGPU w ZSRR, Polska podziemna 1939–1941, Śladami zbrodni katyńskiej, Obchody milenijne 1966 roku, Spod Monte Cassino na Sybir i inne. Współredaktorami tych opracowań były często te same osoby, które dziś sprawują kierownicze funkcje w IPN, na przykład Bernadetta Gronek czy Antoni Dudek.\nSądzę, że w miejsce IPN powinny powstać dwie współpracujące ze sobą instytucje: instytut naukowy (pod nazwą np. Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski) oraz archiwum (pod nazwą np. Archiwum Bezpieki – z jakąś formą karencji i z proponowaną dziś przez prof. Andrzeja Friszkego reglamentacją zbiorów). Ponadto powinna istnieć Główna Komisja Badania Zbrodni Przeciw Narodowi Polskiemu, która – jak przed laty – wróciłaby do działalności samodzielnej. Konkrety powinni opracować prawnicy. Pewne jest jedno: IPN – w wersji takiej, jaką nadała mu ustawa, czyli instytucji usytuowanej ponad państwem i ponad prawem – jest nie do utrzymania.\nOd jakiegoś czasu IPN przysyła mi swoje książki. Otrzymałem tegoroczny hit, dzieło Sławomira Cenckiewicza i Piotra Gontarczyka SB a Lech Wałęsa, wcześniej – olbrzymi Atlas polskiego podziemia niepodległościowego, kiedy indziej – album Jacka Pawłowicza Rotmistrz Witold Pilecki, po drodze szereg mniejszych lub większych pozycji. Instytut zdaje się do mnie przemawiać: „Wciąż mnie krytykujesz, a patrz, ile dobrego robię. Ile spraw przypominam, które powinny ci być bliskie”.\nRzeczywiście – powinny być bliskie. Książkę o Wałęsie otwiera wstęp prezesa Janusza Kurtyki, a w nim passus poświęcony pamięci ppor. Stanisława Dydo – „Steinerta”. Ten działacz WiN, stracony we Wrocławiu w roku 1948, był moim wujem – wprawdzie „przyszywanym”, ale pochodzącym z rodziny przyjaźniącej się z moją przez kolejne pokolenia, od połowy XIX wieku. O pamięć wuja upomina się IPN od lat – czy mam przejść wobec tego obojętnie? A czy nie powinienem zwracać uwagi na takie osiągnięcia Instytutu, jak wydany przed dwoma laty Polski rok 1968 Jerzego Eislera, lub praca zbiorowa Wokół Jedwabnego? I czyż nie warto pamiętać o niezliczonych materiałach konferencyjnych, ukazujących zjawiska, które były białymi plamami tak dalece, że nie zdawano sobie nawet sprawy z ich istnienia? I czy nie trzeba docenić pracy dydaktycznej, popularyzującej dążenie niepodległościowe Polaków?\nOsiągnięć naukowych IPN nigdy jednak nie dezawuowałem – oczywiście o ile były to naprawdę osiągnięcia. Miałem jedynie wątpliwości, czy w prowadzonych tu badaniach nie występuje nadreprezentatywność jednego tylko nurtu polskiego oporu. IPN określa ten nurt mianem „niepodległościowego” – i już ta nazwa brzmi fałszywie. Bo przecież to nie jest tak, że każdy partyzant walczący z bronią w ręku przeciw władzy ludowej zasługuje na automatyczne i bezwarunkowe uznanie. Ruch zbrojny pozbawiony (także przez działanie aparatu terroru) szerszego zaplecza, musiał nieuchronnie wyrodnieć, przeradzać się w bandytyzm. Tendencja ta była wyraźna w bezkrytycznie przez IPN gloryfikowanej biografii Józefa Kurasia –„Ognia” – cóż zaś dopiero w przypadku „ostatnich leśnych”, działających tu i ówdzie jeszcze w latach pięćdziesiątych. Po drugie, za uznaniem kogoś za niepodległościowca musi przemawiać jakaś, choćby szczątkowa, koncepcja polityczna. Wszak gdybyśmy konsekwentnie poszli tropem rozumowania, które dziś proponuje IPN, naród jako całość powinien iść do lasu i jako całość wyginąć w walce. Czy rzeczywiście byłoby to działanie niepodległościowe?\nDzieje najnowsze są w IPN-owskiej historiografii podciągnięte pod jeden – daleki od obiektywizmu – strychulec. Nie łudźmy się: „podziemie niepodległościowe” zrobiło dla sprawy niepodległości mało. Nie potępiam tego podziemia, przeciwnie: podobnie jak dla powstańców styczniowych, zachowuję dla jego zamordowanych żołnierzy najwyższy szacunek. O tyle jeszcze większy, że od dzieciństwa kojarzony z postacią Stanisława Dydo. Ale – tak jak w przypadku powstania lat 1863–1864 – tak i tutaj nie mogę zaaprobować walki straceńczej, podejmowanej w myśl zasady „triumf albo zgon” (Roman Dmowski powiadał, że kto głosi taką zasadę, jest wobec narodu przestępcą). Nie mogę być ślepy ani na tamte, postyczniowe represje, przynoszące zagładę resztek polskiej państwowości i wydające Królestwo Polskie na łup rusyfikacji, ani też na konsekwencje „podziemia niepodległościowego” po II wojnie światowej. Wszak oba te działania znaczyły jedno: upływ polskiej krwi. I to daremny.\nNatomiast znacznie więcej od „leśnych” uczynili dla sprawy niepodległości ci, którzy zachowali niepodległego ducha: przekazywali niesfałszowaną historię, tak w domu, jak w PRL-owskiej szkole, wygłaszali odważne kazania w kościele, pisali uczciwe artykuły w (nielicznych wprawdzie) czasopismach. Pamiętam z dzieciństwa i młodości wielu takich ludzi – to oni kształtowali moje pokolenie, to oni zostawili w Polsce posiew ideowy, który z czasem rozwinął się w Solidarność. Bo czy naprawdę trzeba przypominać, że Solidarność świadomie z walki zbrojnej rezygnowała? Wszak narodziła się ona z inicjatyw legalnych i półlegalnych, z Klubów Inteligencji Katolickiej i z rewizjonistów PZPR… jednak na pewno nie z „podziemia niepodległościowego”, nie z walki zbrojnej! Ale ta PRL-owska „praca organiczna” już IPN-u nie interesuje.\nPodobny brak zainteresowania bywa też w IPN-ie programowy. Na pytanie dziennikarzy, „czy jest jakieś pole polskiej historii najnowszej, którym Instytut się nie zajmuje”, prezes Kurtyka odpowiada: „Jesteśmy instytucją niepodległego państwa polskiego, […] więc nie interesujemy się tradycją komunistyczną, choć mechanizmy komunistycznej dyktatury jak najbardziej są obszarem naszych badań” („Tygodnik Powszechny” 16 XI 2008). Ciekawe, ile jesteśmy w stanie zrozumieć z „mechanizmów komunistycznej dyktatury”, skoro nie interesujemy się tradycją komunistyczną. A ile możemy pojąć z uwodzicielskiej mocy, jaką komunizm miał dla intelektualistów XX wieku?\nTymczasem na pytanie, skąd ten brak zainteresowania komunizmem, Kurtyka odpowiada: „Ponieważ jest to tradycja zdrady narodowej. Poza tym była ona przedmiotem intensywnych badań w czasach PRL-u”. Spiętrzenie absurdów jest tu wyjątkowe – nawet jak na prezesa IPN. Po pierwsze, nigdy bym nie sądził, że ceni on historiografię PRL-owską aż tak wysoko, że nawet nie widzi potrzeby wzbogacania jej o nowe badania. Po drugie, niechęć do wykorzystania archiwaliów ruchu komunistycznego w sytuacji, gdy dostęp do nich jest mimo wszystko łatwiejszy niż w czasach PRL i ZSRR, wydaje się wręcz zbrodnią na narodowej pamięci – a przecież właśnie do kultywowania pamięci Instytut został powołany. Po trzecie, teza o „zdradzie narodowej” jest co najmniej dyskusyjna choćby w świetle Polskiego Października 1956, gdy dotychczasowi stalinowcy, w rodzaju I sekretarza Komitetu Warszawskiego PZPR Stefana Staszewskiego, stanęli – w gotowości zbrojnej! – przeciw ZSRR pod hasłem obrony polskiej suwerenności. Po czwarte wreszcie – polscy komuniści byli w latach 1937–1938 pierwszymi ofiarami komunizmu. Ściślej mówiąc: drugimi, po mordowanych na wschodzie w latach 1918–1919 peowiakach, ale – razem z ludnością Polskich Okręgów Autonomicznych – pierwszymi na tak masową skalę. Innymi słowy: zagłada polskich komunistów w ZSRR miała miejsce dwa – trzy lata przed mordem katyńskim. „Czemuż to o tym pisać nie chcecie, panowie?”\nAle IPN, oficjalnie odżegnując się od historiografii „czarno-białej”, faktycznie jest jej żarliwym wyznawcą. Dla Instytutu nie może po stronie komunistycznej istnieć żadna racja, żadna ofiara, żaden okruch dobra (ciekawe: dla katolika okruch dobra istnieje – z definicji – w każdym człowieku). IPN, owszem, dostrzega i docenia różne nurty tradycji niepodległościowej, ale najpierw musi je zakwalifikować… jako niepodległościowe właśnie. Biada bowiem tym, którzy niegdyś – powodowani realizmem – nie wciągnęli niepodległości na sztandary. Czy Stanisław Stomma był za niepodległością? Ależ to tylko „pożyteczny idiota”: nie można być za niepodległością i zasiadać w Sejmie PRL. Czy Jacek Kuroń był za niepodległością? Ależ on był tylko za „finlandyzacją”, „wspierał frakcje w PZPR” i jeszcze „negocjował z SB”. Obie te opinie o twórcach polskiej opozycji demokratycznej nie są moim wymysłem: wysnuwam je albo bezpośrednio z prac IPN-owskich, albo z tekstów w prasie z IPN-em sympatyzującej. Ale pożywkę zbiorowemu ogłupieniu daje za każdym razem Instytut.\nDlatego jest to coś więcej, niż wspomniane wyżej podciąganie dziejów najnowszych pod jeden strychulec. Jest to społeczna indoktrynacja. A mówiąc inaczej: niszczenie narodowej tradycji. Bo jeśli historycy IPN-owscy widzą w PRL tylko alternatywę „niepodległość lub zdrada”, to znaczy, że z PRL-u niczego nie rozumieją. Gdyby zaś w PRL rozumowano w ten co IPN sposób, fenomen Solidarności – „samoograniczającej się rewolucji” – byłby po prostu niemożliwy.


Foto ciągnik Ursus C-360 id:772465 - Galeria rolnicza agrofoto\nPo generalnym remoncie dosłownie wszystkiego, powoli składamy w całość... W projekt włożone grube tysiace, mam nadzieję, że przez najbliższe lata nie będę do niego więcej zaglądał\nU mnie podobnie to wygląda w c 330 na chwilę obecną wszysktie nowe 😀\ntutaj było rozkręcone dosłownie wszystko co się dało 😁 kabina prawdopodobnie będzie\nTo tak jak u mnie kolego, aby na długie lata był spokój 🙂\nTo jak u mnie haha\ntrzeba ratować tą polską myśl techniczna, mimo że wartość remontu przekracza wartość ciągnika 😁\nDokładnie grubsze remonty tych maszyn zawsze przekraczają wartość tych maszyn\nCzęśći jakich producentów zastosowałeś?\nŁożyska, simeringi cała reszta?\nŁożyska i simeringi brane lepsze z dostępnych w sklepie, w którym się zaopatrywałem. W większości krajowych producentów. Co do reszty to dużo pisania... tłoki i cylindry Mahle, korbowody, sworzeń osi przedniej -korus, panewki pom Tyczyn, tarcze sprzęgła, komplet hamulców, pompa wody, węże i kilka innych rzeczy -ursus. Było wymieniane zbyt wiele rzeczy żeby każdy wypisywać, ale wkładaliśmy przyzwoite części za w miarę rozsądne pieniądze.\nNo korurs nie jest jakiś za***isty no ale może pochodzi. Ja bym dał skropol jak to ma być na lata. Co tu dużo mówić w sklepie korurs od ręki a skropol na zamówienie bo ludzie chcą tanioche..\nLozsyka pbf Kraśnik, zvl?\nkorus jeszcze nie jest z najniższej półki cenowej... To tak jak ludzie narzekają na chińskie wały, a u mnie ojciec założył go jakieś 10 lat temu i teraz dla świętego spokoju zrobiłem mu pierwszy szlif. Dodam że ten ciągnik pracuje jako główny na ponad 20ha\nJa takiego dziadostwa nie założyłbym jak jakieś chińskie wały i inne tanie części raz się uda ze będzie chodzi raz nie. Ale jak kto woli powodzenia w remoncie i czekam na efekt końcowy.\nja bym też nie teraz takiego wału nie założył, miał być nawet zmieniany, ale jak się go wyciągnęło to był w bardzo dobrym stanie, także po co wymieniać coś co jest dobre


Nowy Subaru Forester MY2013 - Page 503 - Forum Subaru - Forum SIP\nPage 503 of 703\nDrogi kolego ,wszystkie dostępne testy Forestera XT ,jako jedną z głównych wad wskazują paliwożerny silnik.Potwierdzają to dwie moje jazdy testowe,tylko parę osób tutaj pisze,że pali mało.To raz.Dwa ,wejdz sobie np na forum passata b8 strona między 150a160 (nie pamętam już dokładnie) to przekonasz się jakie są /mogą być rabaty.Kogoś nie podnieca 170km diesel czy 211 benz w MB ,za to podnieca go nie dożywający setki diesel Subaru ,albo archaiczne paliwożerne 2.5benz.Ok.Jego sprawa.O DIT póki co nie piszę,bo za małe przebiegi,ja jako wadę nie do przyjęcia traktuję spalanie.\nO Levorgu mówię o projekcie deski ,nie wykonaniu i materiałach.Nie mówiłem też kolego Karas o GL,bo tam nie montują tych motorów,tylko o GLC - następcy GLK.\nJeszcze przy okazji ,coś takiego przeczytałem o Levorgu w pierwszym teście auto-motor i sport (chwalą bardzo prowadzenie i mówią o wystarczającej przestrzeni i sporym bagażniku i fajnym charakterze) ale ,piszą też o czymś takim-"Przy wyższych obrotach dźwięk silnika staje się niemal kompletnie zdominowany przez jęk pompy oleju przekładni Lineartronic, co brzmi niecodziennie, natomiast jedyny minus jest taki, że typowo dla przekładni bezstopniowych to, co się dzieje z silnikiem zwykle jest kompletnie oderwane od tego, co robi auto. Sprawę poprawia tylko sportowy tryb pracy skrzyni, w którym ma ona sześć wirtualnych biegów.\nChcemy też 2.0 Turbo"\nMadox chętnie dowiem się, który salon BMW daje 20% rabatu... jestem właśnie w trakcie negocjacji BMW 328i GT - 9,2% to wszystko co zeszli przy full wyposażeniu\nDrozder - juz dawno o to pytalem. Cisza do dzisiaj.\n,Potwierdzają to dwie moje jazdy testowe\nna jakiej konsoli?\nEdited July 14, 2015 by sjak\nDrogi kolego ,wszystkie dostępne testy Forestera XT ,jako jedną z głównych wad wskazują paliwożerny silnik.Potwierdzają to dwie moje jazdy testowe,tylko parę osób tutaj pisze,że pali mało\nWłącz myślenie. Przecież już raz wykazałem Ci, że Tiguan 2.0 TSI pali więcej niż Forek 2.0 DIT, chociaż jest mniejszy. Silnik TSI jest też bardziej awaryjny, słabszy, o momencie już nie wspomnę. Dlaczego więc w "testach" nie narzekają na paliwożerność VW? Odpowiedź jest prosta, wielokrotnie wałkowana - polityka Axel Springer.\nSłowo "mało" nic mi nie mówi, ale Twoja średnia 20,2l każdy rozsądny potraktuje jako prymitywne KŁAMSTWO i wyrachowaną czarną propagandę. Nie dziw się więc moderatorom.\n.Dwa ,wejdz sobie np na forum passata b8 strona między 150a160 (nie pamętam już dokładnie) to przekonasz się jakie są /mogą być rabaty.\nW necie jest dużo forów i podforów passata b8. Każde forum ma mnóstwo wątków. Chętnie choć raz przyznam Ci rację, więc poproszę o link do tego wątku.\nMadoxowi nie wmówisz, że czarne jest czarne a białe jest białe. Nie widzisz, że to laureat konkursu "mam rację" ?\nPoza tym rodzice mu kupili Xboxa i dobrze wie jak jeździ się samochodami i ile palą.\nDrogi kolego ,wszystkie dostępne testy Forestera XT ,jako jedną z głównych wad wskazują paliwożerny silnik.Potwierdzają to dwie moje jazdy testowe,tylko parę osób tutaj pisze,że pali mało.To raz.Dwa ,wejdz sobie np na forum passata b8 strona między 150a160 (nie pamętam już dokładnie) to przekonasz się jakie są /mogą być rabaty.Kogoś nie podnieca 170km diesel czy 211 benz w MB ,za to podnieca go nie dożywający setki diesel Subaru ,albo archaiczne paliwożerne 2.5benz.Ok.Jego sprawa.O DIT póki co nie piszę,bo za małe przebiegi,ja jako wadę nie do przyjęcia traktuję spalanie.O Levorgu mówię o projekcie deski ,nie wykonaniu i materiałach.Nie mówiłem też kolego Karas o GL,bo tam nie montują tych motorów,tylko o GLC - następcy GLK.Jeszcze przy okazji ,coś takiego przeczytałem o Levorgu w pierwszym teście auto-motor i sport (chwalą bardzo prowadzenie i mówią o wystarczającej przestrzeni i sporym bagażniku i fajnym charakterze) ale ,piszą też o czymś takim-"Przy wyższych obrotach dźwięk silnika staje się niemal kompletnie zdominowany przez jęk pompy oleju przekładni Lineartronic, co brzmi niecodziennie, natomiast jedyny minus jest taki, że typowo dla przekładni bezstopniowych to, co się dzieje z silnikiem zwykle jest kompletnie oderwane od tego, co robi auto. Sprawę poprawia tylko sportowy tryb pracy skrzyni, w którym ma ona sześć wirtualnych biegów.Chcemy też 2.0 Turbo"\nNie dosc, ze klamiesz, a wlasciwie zmyslasz to jeszcze bredzisz. Moj SBD ma ponad 150 tys km. To po pierwsze. Juz nieraz udowadniano Tobie, ze rabaty, o jakich piszesz, sa tylko w Twoim swiecie - co ja tez uczynilem a propos XC60. To po drugie. Nikt nie pisze, ze silnik w Forku jest paliwazerny tylko, ze trzeba sie liczyc z odpowienio duza konsumpcja paliwa z racji mocy silnika i gabarytow auta - a to nie to samo co krwiozercza paliwozernosc. I to przy batdzo dynamicznej jezdzie. To po trzecie. Tankowiec tez swoje spali dlatego nie wszyscy kapitanowie moga nimi dowodzic bo armatorzy mogliby zbankrutowac (nawet sa specjalne testy) - pewnie Ty tez bys sie nie nadawal bo pod Twoja noga Forek pali za dwa. To po czwarte. Po piate ja mam Forestera XT i SBD\nEdited July 14, 2015 by Izotom\nW kwestii paliwożerności FXT - w ostatni weekend ze znajomymi przebyliśmy trasę 650 km. My FXT, oni - Superbem 1,8 TSI . Wynik spalania - Forek - 8,9, Superb - 8,7.\nTłumaczcie się dalej, może madox łaskawie przyjmie wyjaśnienia i pochwali DIT\nOj tam. Gość ma misję, a wy się nie znacie.\nOch, powinieneś być wdzięczny madoxowi, dzięki niemu dowiemy się jakie wady mają auta innych marek\nKolego ten_typ_tak_ma - prosiłeś o link do wątku ,proszę bardzo\nTylko ,żeby mnie znowu nie zbanowali.\nA co do spalania - może znalezść też wizytówkę i dać Ci namiar do sprzedawcy z którym miałem rzeczone spalanie?\nmoże znalezść też wizytówkę i dać Ci namiar do sprzedawcy z którym miałem rzeczone spalanie?\nPewnie już nie pracuje. A przynajmniej jest na urlopie zdrowotnym\nKolego ten_typ_tak_ma - prosiłeś o link do wątku ,proszę bardzo http://forum.vw-pass...ć-uwagę/page156\nDobra, a poza rabatami flotowymi?\nBo jeśli się podniecasz takimi danymi, to swojego czasu był rabat 50% na Yariskę. Od jednego z Łódzkich dilerów. Na naukę jazdy. Dla osób zrzeszonych w jednym ze stowarzyszeń. I czego to dowodzi?\nTak na szybko zerknąłem na spritmonitor.de i wychodzi, że Forester 2.0 XT spala średnio 10.2 a Audi Q5 2.0TFSI 11.25. Więc nie rozumiem tej dyskusji ze spalaniem.\nDodatkowo, odchylenie spalania w Q5 2 albo i 3-krotnie przekracza to z FXT.\nEdited July 14, 2015 by subleo\nJa też nie. Ale teraz przynajmniej wiadomo, że madox zmyśla.\nWięc nie rozumiem tej dyskusji ze spalaniem.\nRozumie ją chyba tylko madox\nI pewnie już kotka głaszcze z nieukrywaną przyjemnością na twarzy\nNo dobra zostawcie Madox-a! Na BMW 118i 2015 z M pakietem i nawigacja, automat....mi było zaproponowano rabat z 143999zł do 125 000zł. Wiem że inny segment ale auto jest całkiem ładne i ten "rabat"!\nEdited July 14, 2015 by T1sh0\nM pakiet pełny czy tylko zew ? I jakie wyposażenie ? ... Pomijam silnik i domyslam sie ze auto salonowka nie do zamówienia ?\n"M pakiet" to sportowe fotele, kierownica, zawieszenie i kilka duperelki. Dodane są lusterka zewnętrzne i wsteczne automatyczne przyciemniane, siedzienia alkantarę plus tekstil, alarm, tempomat, connecteddrive. Silnik 136km 1.6 benzyna! Nie lubię diesla. Auto nowe było zamówione przez salonu . A i kolor niebieski Estoril jak stary piękny subarowski! To nie jest Subaru ale naprawdę robi fajnie wrażenie.\nOk, ale to nadal ciasny kompakt ze słabym silnikiem, pod koniec cyklu produkcyjnego, za 125 tys złotych. A klient się cieszy. Magia BMW\nWrócę do tematu SJS.\nPo wielu miesiącach przymiarek zdecydowałem się i 11 lipca wziąłem udział w szkolenia dla właścicieli Foresterów XT na torze w Miedzianej Górze.\nJestem pełen uznania dla SIP za pomysł organizowania takich szkoleń.\nSzkolenie przeprowadzone było w sposób perfekcyjny. Instruktorzy świetni: kompetentni, bardzo sprawni, stworzyli bardzo miłą atmosferę.\nI najważniejsze, z punktu widzenia zalet merytorycznych. Szkolenie uczy pokory wobec możliwości samochodu, a przede wszystkim uczy pokory wobec możliwości i umiejętności swoich własnych.\nGorąco polecam te szkolenia.\nzkolenie uczy pokory wobec możliwości samochodu, a przede wszystkim uczy pokory wobec możliwości i umiejętności swoich własnych.\ni oto w tym wszystkim chodzi\nJa również byłem w tym dniu. Pozdrawiam i też polecam\nZgadzam się! Silnik nie jest tak słaby jak\nmyślisz dla mnie to jest typowy miejski samochód.


24/04/2010 - Ankyls\nHej! Jestem takaaa zmęczona! Arturek mnie wyciągnął do babci, za miasto. Napisał mi tylko smsa ”mam nadzieje, że nie masz butów na obcasie” – Dobrze, że nie miałam. Nie uprzedził mnie też, że jego babcia mieszka jakieś 2km od przystanku. Gdzie trzeba iść przez polną drogę, tory, las, itd. Jak pociąg wyjechał zza drzew myślałam, że dostanę zawału. No ale wkońcu doszliśmy, troche mnie słońce przygrzało, a nogi mi w tyłek wchodziły ;d. Posiedzieliśmy troche u jego babci, i zabraliśmy się z jakimś znajomym Artura dziadka, do Tomaszowa. Bo Artur miał zacny plan powrotu do miasta na piechotę;d Wchodzimy do...\nDzień dobry! Niedawno wyszłam spod prysznica, a teraz dopadł mnie leń. Miałam się pouczyć wzorów z matmy tak w ramach przygotowań do egzaminów, ale chyba tego nie zrobię. O 14 wybywam^^ Jest taka piękna pogoda, że aż szkoda siedzieć nad książkami! Będzie chyba wypad do Białobrzeg;) Może jakieś fotki się porobi;) hahaa;D ostatnio używane przeze mnie kosmetyki 😉 Idę ogarnąć pokój i się szykować! 😉 Pozdrawiam! ;*


eBook Psie sprawki mobi epub w TaniaKsiazka.pl\neBook Psie sprawki mobi epub\n"Psie sprawki" to zbiór psich historii - do płaczu i śmiechu. A także przewodnik po dobrej psiej adopcji, odpowiadający na wszystkie najważniejsze pytania: gdzie szukać czworonożnego przyjaciela, jak się nim zaopiekować, jak go wychowywać, by jemu było dobrze z nami, a nam - z nim. A na początek test dla przyszłego właściciela: sprawdź, jaki temperament powinien mieć twój pupil!\neBook Epoda 6 (Czego, psie, ciche...) epub\neBook O podstępnym kocie Miau-Miau i uczciwym psie Hau-Hau pdf\nDlaczego nie wolno zadzierać nosa? Kto jest prawdziwym królem? Co jest najważniejsze w życiu? Często niezwykle trudno odpowiedzieć na te najprostsze pytania naszych pociech. Plączemy się i gubimy w wyjaśnieniach, a wystarczy sięgnąć po odpowiednią lekturę. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom,...\neBook Przysmaki na psie smaki mobi epub\nJeśli sięgniecie po tę książkę, to prawdopodobnie macie psiego przyjaciela. Kochacie go i chcielibyście, aby był zdrowy i zadowolony z życia. Przed Wami książka kucharska dla psów. Znajdziecie w niej psie przepisy na przekąski, dania główne, przysmaki świąteczne, wartościowe porady oraz mnóstwo...\neBook Jak być ogierem do końca życia? mobi epub\neBook Seks teoria i praktyka mobi epub\neBook A może nie ma się czego bać? Jak zamienić lęk w ciekawość mobi epub\nA może nie ma się czego bać? Przewodnik na czas zmian. Nie tylko tych dobrych. Coraz częściej słyszę wokół o lękach, o przytłoczeniu rzeczywistością, o zagubieniu - "Nie ogarniam" stało się słowem-wytrychem, które opisuje wszystkie sytuacje i doświadczenia, z którymi nie dajemy sobie rady....


STARY STYL KALENDARZOWY | Православно-Монархическое Братство во имя Нерукотворного образа Всемилостивого Спаса | Strona 2.\nCud pojawienia się na niebie Świętego Krzyża\nOpublikowano na 4 września 2015 by ORTHODOX WORLD\nKomunikat „Stowarzyszenia Prawosławnych”,\n„Stowarzyszenie Prawosławnych” – grupa trzymająca się starego cerkiewnego kalendarza, uważając wprowadzenie kalendarza gregoriańskiego przeciwnym Cerkwi i anty kanonicznym, świętowała dziś 14 września wg tradycyjnego cerkiewnego kalendarza, święto Podwyższenia Najczcigodniejszego Krzyża. Na to święto o godzinie 21.00 niedaleko kaplicy św. Jana Teologa na obrzeżach miasta, gdzie było odsłużone całonocne czuwanie zebrało się więcej niż 2000 członków stowarzyszenia. Rzeczywiście, to zebranie wiernych nie pozostało bez zainteresowania ze strony władz policji, które pojawiły się o 23-ej, jak sami twierdzili „dla utrzymania porządku.”\nJednak jaki by nie był ich cel, po kilku minutach od ich przybycia, z przyczyn przewyższających jakikolwiek ludzki rozum i siłę, byli oni zmuszeni stać się chcąc nie chcąc częścią wielkiej liczby wiernych, których było już tak wielu, że nie mogli zmieścić się nawet na cerkiewnym podwórzu. O godz. 23.30 prosto nad cerkwią ze wschodu pojawił się wyraźny biały krzyż. Jego światłość całkowicie przyćmiła gwiazdy oświecając w tym czasie cerkiew i podwórze, tak jakby była skierowana na nie elektryczna lampa. Linia horyzontalna niebiańskiego Krzyża skłaniała się na prawo, a w dolnej jego części był drugi mniejszy krzyż. Ten niebiański znak można było oglądać nieprzerwanie przez pół godziny, po czym zaczął on pomału gasnąć. To co zdarzyło się po pojawieniu się tego niebiańskiego znaku, nie można oddać słowami. Wszyscy obecni na nabożeństwie upadli na kolana, płacząc ze wzruszenia i jednym serem i jednymi ustami zaczęli śpiewać i wysławiać Boga. Policjanci zapomnieli o swoim nadrzędnym zadaniu i na nowo odkryli w głębinach swoich serc wiarę dziecięcych lat. Cerkiew dla wszystkich zmieniła się w zakątek innego świata, znajdującego się poza granicami ziemi. Ludzie byli objęci niewypowiedzianym i świętym wzruszeniem, wszyscy płakali. Nabożeństwo było długie i zakończyło się około godziny 4 nad ranem. Potok ludzi zaczął powracać do miasta, każdy opisywał cud który odbył się w nocy, wszyscy byli przepełnieni wzruszeniem.\nW 1923 roku Grecka Cerkiew bez porozumienia z całą Cerkwią Prawosławną przy użyciu siły, wprowadziła drogą nieposzanowania jedności liturgicznego porządku, ustanowionego nam przez św. Ojców, tzw. nowy styl kalendarzowy („poprawiony” juliański kalendarz, lub neo-juliański). Działania te podjął konstantynopolitański patriarcha-mason Melecjusz Metaksakis dla usunięcia różnic między nami i katolikami, aby poprzez to wejść na drogę ekumenicznego niekanonicznego zjednoczenia nas z heretyckim zachodnim „chrześcijaństwem”. W Grecji takie czyny doprowadziły do podziału w Ciele Chrystusowym jakim jest Cerkiew (do dziś nie zaleczonym). Wierni nie godząc się na przyjęcie katolickiego kalendarza, stworzyli „Prawosławne Stowarzyszenie”, które z czasem z pomocą atoskich mnichów zmieniło się w Grecką Starostylną Cerkiew, liczącą w tym czasie (opisywanego wyżej wydarzenia) 800 parafii.


Jak dbać o ciało, gdy zmieniło rozmiar? - Uroda.com\nUroda.com / Artykuły / Jak dbać o ciało, gdy zmieniło rozmiar?\nKształtna sylwetka i jędrna skóra mogą być twoimi atutami na każdym etapie życia. Podpowiadamy, jak zadbać o ciało, kiedy przybrałaś na wadze lub schudłaś parę kilogramów.\n…spal zbędny tłuszczyk. Pomogą w tym specjalne kosmetyki i regularne ćwiczenia. Podczas treningu np. chodzenia na stepperze, nadmiar tkanki tłuszczowej zaczyna się spalać dopiero po 20 minutach. Jeśli chcesz skrócić ten czas, dodatkowo rozgrzej ciało tzw. termokosmetykami. Nakładaj je w miejscach wymagających wyszczuplenia np. na biodrach. Zawarte w nich ekstrakty z kofeiny, bluszczu i alg podnoszą temperaturę tkanek, pobudzają mikrokrążenie i usuwają ze skóry toksyny. Sprawiają, że organizm szybciej zaczyna czerpać energię z niechcianego tłuszczyku, a ty stopniowo chudniesz.\nW ciąży ciało zmienia kształt. Skóra jest więc narażona na rozciąganie i rozstępy. Powinnaś stosować wtedy specjalne preparaty, ale tylko te przeznaczone dla kobiet w ciąży, gdyż są dla ciebie i dziecka w pełni bezpieczne. Kremy i balsamy zapobiegające rozstępom powinny zawierać dużą dawkę kolagenu, wyciągu z dyni, kwasu foliowego oraz witaminę E, które wzmocnią i uelastycznią skórę. Pamiętaj też o odpowiednim nawilżeniu ciała, bo w tym czasie skóra przesusza się znacznie szybciej. Używaj balsamów bogatych w lipidy. Wybieraj te z masłem shea i naturalnymi olejkami, np. bawełnianym.\nBy zmniejszyć jego widoczność, przeznacz w weekend ok. godziny na tzw. owijanie ciała. Zabieg możesz wykonać w sypialni. Połóż na łóżku ręcznik i przyszykuj koc. Stojąc obok łóżka, wmasuj w uda i pośladki antycellulitowe serum i owiń te miejsca folią spożywczą. Połóż się na ręczniku i przykryj na godzinę kocem. Taki zabieg zadziała jak drenaż.\nJa również polecam Medycyne Estetyczna Amaryllis ja wykonałam tam zabieg lipolizy iniekcyjnej na podbródek super od wszystkich i znajomych i rodziny słysze ze wygladam super a moj podbrodek juz nie wisi :)\nwitam dla nie najlepszym rozwiazaniem na pozbycie sie tłuszczyku jest kriolipoliza wykanuje ja w klinice Amaryllis fachowa obsługa i naprawde swietny zabieg polecam


Można żyć bez marzeń… - Z plecakiem przez świat\nby szarinoko · Published 20 października 2019 · Updated 3 lutego 2021\nJest niedzielne, październikowe popołudnie. Cisza, spokój, jakiś ptak kwili za oknem, a słońce świeci mi prosto w twarz. Nie zasuwam rolet. Niech świeci. Przed nami długie, szare miesiące polskiej jesieniozimy i za tymi chwilami ze słońcem z pewnością będę tęsknić.\nZrobiłam sobie herbaty o nazwie „Singapore ginger” i… zatęskniłam 🙂\nTo zaraz będzie 7 lat od chwili kiedy, wracając z Australii, wylądowałam na stop-over w Singapurze. Nie miał być to długi pobyt, ledwie dwie doby przerwy w długiej podróży do Europy. Niemniej starałam się je spędzić intensywnie, na ile czas i resztki budżetu pozwalały.\nPierwsze moje wrażenie z Singapuru zapierało dech w piersi. I to dosłownie! 🙂 Wylądowałam dość późno wieczorem. Było już ciemno, ale temperatura powietrza nadal wynosiła ok. 30 st C. Odebrawszy swój bagaż, przeszłam przez halę klimatyzowanego lotniska, rozsunęły się szklane drzwi prowadzące na zewnątrz i… odruchowo nabrałam powietrza do płuc dosłownie zderzywszy się ze ścianą gęstego powietrza. Nic dziwnego – Singapur leży niedaleko równika, a to oznacza bardzo dużą wilgotność powietrza, które staje się przez to gęstą, klejącą masą.\nZatrzymałam się wtedy w niewielkim hostelu w hinduskiej dzielnicy Singapuru, do którego z lotniska musiałam dojechać metrem. To dość dziwne uczucie, kiedy jesteś jedyną blondwłosą białą dziewczyną w całym wagonie metra 😉 Singapurczycy jednak nie byli zbyt nachalni w spojrzeniach. Jeden podszedł do mnie i zagadał, ale raczej z troski czy aby na pewno wiem dokąd jadę, ale jak zobaczył moje notatki i mapkę z dojazdem do hostelu, uznał, że raczej sobie poradzę i nikt już mnie więcej nie zaczepiał. Tak było mniej więcej przez cały mój pobyt w Singapurze – wprawdzie stanowiłam pewną aberrację, ale zainteresowanie mną, jeśli było, to dyskretne.\nJadąc metrem, zetknęłam się z jednym z przejawów różnic kulturowych – otóż w naszych okolicach jest duża presja na piękną wakacyjną opaleniznę. Sama po niespełna dwóch miesiącach w Australii siłą rzeczy byłam opalona jak chyba nigdy w życiu. W metrze, a potem i w innych miejscach, zetknęłam się z zupełnie innym trendem – reklamami środków do wybielania skóry, bardzo popularnych podobno wśród Azjatek. Bo tam odwrotnie – im bielsza skóra – tym piękniej. Stąd często można spotkać Azjatki paradujące z delikatnymi parasolkami w słoneczne dni – żeby ani jeden promyczek nie pociemnił ich skóry.\nJako, że do Singapuru przyleciałam wieczorem, tam naprawdę miałam do dyspozycji tylko następny dzień i jeszcze sporą część kolejnego – do wieczora, kiedy to wylatywałam już z powrotem do Europy. W związku z tym nie miałam konkretnego planu zwiedzania – ot, tak sobie połazić trochę po mieście, a w drugim dniu udałam się do ogrodu botanicznego, bo jako niespełniony biolog uwielbiam takie miejsca. A oto parę zdjęć:\nBo tak oto słońce już powoli zachodzi, a imbirowa herbata została wypita. I rozmarzyłam się 🙂 Ostatnie długie miesiące zmusiły mnie do większego zajęcia się surową rzeczywistością wokół, ale.. może już czas wrócić do marzeń i ich realizowania. Wszak, no właśnie – można żyć bez marzeń… tylko po co?\nTags: Azjacitybreakogród botanicznySingapur\nNext story Wyspa niebieskich pingwinów


Jak przebiegłam swoje pierwsze ultra? Łemkowyna Ultra Trail 70km\nNikogo dziś już nie trzeba przekonywać, że ultra jest dla kobiet. Statystki jednak mówią jasno - wciąż na górskich szlakach jest nas średnio 3 razy mniej niż mężczyzn. Na tegoroczną edycję Łemkowyna Ultra Trail zapisały się dotychczas 673 kobiety i 1783 mężczyzn, a Łemko i tak pozostaje jednym z biegów górskich z największym procentowym udziałem pań. Mimo to, wraz z rosnącą popularnością ultra, liczba kobiet na tego typu biegach stale wzrasta. Powód wydaje się prosty - jak raz zasmakujesz w ultra, trudno się z nim rozstać! Bez względu na to, ile obaw towarzyszyło nam na początku. Tak było w moim przypadku.\nMoja przygoda z biegami trailowymi nabrała rozpędu znacznie szybciej niż kiedykolwiek planowałam. W kwietniu 2016 podczas jednego z wyjazdów w góry ze znajomymi, po pierwszej próbie podbiegu na strome wzniesienie, zarzekałam się, że bieganie w górach jest nie dla mnie. Po starcie w drugim półmaratonie, poczułam jednak, że potrzebuję nowego bodźca treningowego i tak trafiłam do Natural Born Runners. Miejsca wypełnionego ultrasami i prawdziwym trailowym klimatem. Już w lipcu tego samego roku miałam za sobą pierwszy start w górach, co prawda tylko na 10 km, ale to wystarczyło, żeby wpaść po uszy. Pierwszy raz w życiu poczułam, jak to jest zbiegać w górach i już wiedziałam, że to na pewno nie mój ostatni start "na wysokości".\nPo starcie w Małej Pętli Izerskiej przyszedł czas na błotnistą Łemkowynę na dystansie 30 km. Klimat trasy w Beskidzie Niskim zupełnie mnie oczarował, a niespodziewane zwycięstwo wśród kobiet dodało skrzydeł. Zimą nastąpiło tradycyjne planowanie kolejnego sezonu. Po zapisach na na Rzeźniczka i Beskidzki Topór (42,8 km) pojawiło się marzenie o starcie w prawdziwym ulta. Podczas grudniowych zapisów, jeszcze zabrakło mi odwagi. Wiosną jednak klamka zapadła i znalazłam się na liście Łemko Ultra Trail 70 km.\nOd tego momentu niemal na każdym treningu myślałam jak to będzie. Po drodze trafiła się skręcona kostka, mini obóz treningowy, trudny start w Złotym Maratonie w Lądku i wiele innych sprzyjających i niesprzymierzających okoliczności. Wszystko to sprawiło, że jak niemal jak każdy myślałam - będzie dobrze...albo będzie źle. Moje odczucia wobec tego startu zmieniały się średnio kilka razy dziennie. Od sierpnia zaczęłam trenować pod okiem trenera i stale uczęszczałam na treningi do NBR, głównie funkcjonalne, wiedząc jak wielkie znacznie ma górach stabilizacja i ogólne przegotowanie całego ciała.\nWe wrześniu zaczęło się też kompletowanie sprzętu. Miałam doświadczenie ze startu w Łemko Trail i wiedziałam, że może mnie czekać wszystko - nieprzerwane kilometry błota, deszcz, zimno i wszystko, czego mogę się w ogóle nie spodziewać. Po starcie w deszczowym Rzeźniczku miałam świadomość, że kluczową sprawą będą buty, a raczej ich bieżnik. Wybrałam więc idealny na błoto model INOV-8 X-CLAW 2, zaopatrzyłam się w stuptuty, koszulkę termiczną, zapas żeli i przez chwilę poczułam się gotowa na październikowy start. Tylko przez chwilę, bo ostanie 10 dni treningów nie szło zupełnie. Przyplątało mi się mini przeziębienie, ale mentalnie czułam się jak przytłoczona grypą gigantem i 40-stopniową gorączką. Nie było już jednak odwrotu.\nWRESZCIE UPRAGNIONY START W ULTRA...\nJest 6.50. Stoję na starcie w Chyrowej i jak przed każdym biegiem nerwowo przebieram nogami. Obok oczywiście sami ultrasi i ja z jedynymi 45 kilometrami na koncie. Do ostatniego momentu zastanawiam się, w jakiej koszulce pobiec, jaką zostawić w depozycie, który żel zjeść jako pierwszy i tak w kółko. Myślę też, jak bardzo żałuję, że nie mogę tym razem wystartować z moimi biegowymi znajomymi, z którymi wyjeżdżaliśmy razem na wszystkie ostatnie zawody - Wojtkiem i Agą. Z nimi nerwów byłoby o połowę mniej.\nW końcu ruszamy. Radą, którą usłyszałam od wszystkich doświadczonych biegaczy, było: zacznij wolno. Słucham się więc posłusznie - w końcu przed nami 70 km! Nie jest to wcale takie trudne, bo widoki wokół są piękne, a pogoda wręcz idealna. Zaczyna się pierwszy podbieg i spokojnie przechodzę do marszu, mimo że sporo osób rwie do przodu. Po kilku kilometrach wiem jedno - będzie mi za gorąco! Przez całą drogę do Krosna, którą spędziłam z Anią i Kubą (Do things always - blog biegowy), rozmawialiśmy o tym, że najgorszą rzeczą, jaką można zrobić, to ubrać się zbyt grubo i zagotować się. Na piątym kilometrze czuję, że właśnie to się za chwilę stanie, choć oczywiście bardziej w mojej głowie, bo obiektywnie mówiąc - upału nie ma.\nNa szczęście na myślenie nie mam zbyt dużo czasu, bo nagle na trasie słyszę znajomy łemkowski dzwoneczek, którym wspomniany Wojtek dopingował mnie i Agnieszkę na każdym biegu. Po sekundzie wiem, że mój wymarzony support zrobił mi ultra tajną niespodziankę i po chwili rozmowy i uścisków nie zostaje mi nic innego, jak po prostu dobrze pobiec. Wszystko zaczyna się składać - świetni ludzie obok, piękna trasa i buty, które dobrze trzymają się błotnistego łemkowskiego podłoża. I co najlepsze - moje ukochane zbiegi!\nPo drodze udaje mi się wyprzedzić jedną dziewczynę i ktoś mówi, że jestem pierwsza. Na początku zupełnie nie kontrolowałam stawki, ale wydaje mi się że wiele kobiet musiało ustawić się z przodu, więc nie chce mi się w to wierzyć. Na pierwszym punkcie jednak tę informację potwierdza mój niezawodny support, przez który przez chwilę czuję się niemal jak zawodnik pro. Martwi mnie tylko jedna rzecz - ja niesamowicie nie lubię się ścigać. Pierwsze miejsce wśród kobiet na Łemko wydaje się marzeniem, ale myśl o tym, że będę musiała walczyć o jego zachowanie przez następnie 50 km już nie. Łemko miało być moim pierwszym ultra - bez ciśnienia, dla samego przebiegnięcia, przygody, zanurzenia się w bieganiu i górach. Nie wiem, czy większa niechęć do rywalizacji jest częścią kobiecego spojrzenia na ultra, przynajmniej to amatorskie, ale może jest w tym trochę prawdy, bo znam zdecydowanie więcej kobiet niż mężczyzn nielubiących rywalizacji. Na pewno jednak jasną stroną kobiecych startów w ultra jest wsparcie, które na takich dystansach udziela wielu doświadczonych ultrasów.\nNa około 30. kilometrze jeden z Panów powiedział do mnie, gdy zaczęłam zwalniać: "Jesteś pierwsza, więc trzeba już to ciągnąć. Trzymaj się nas i się nie poddawaj". Podczas kolejnych zawodów inny z ultrasów świecił mi swoją czołówką w tunelu i częstował wodą, która u mnie się skończyła. Na Rzeźniczku jakiś chłopak zatrzymał się i poratował mnie magnezem w czasie skurczu łydki. Wsparcie innych zawodników podczas pierwszego startu potrafi być nieocenione. Zwłaszcza, gdy nie jesteśmy mistrzyniami orientacji i nie mamy zegarka z możliwością wgrania trucka.\nPrzed startem 70 km wydawało mi się dystansem niemal nie do ogarnięcia. Przekroczenie magicznej połowy trasy sprawia jednak, że czuję, że cel jest w zasięgu ręki. Mięśnie zaczynają boleć, a trasa momentami daje w kość. Dzielenie 70 km na odcinki, od punktu do punktu, działa jednak cuda. Do kolejnego punktu żywieniowego z zimną colą, niezawodnym supportem i wspierającymi wolontariuszami dzieli mnie już tylko kilka kilometrów, które mijają bardzo szybko. Po każdym takim postoju energia wraca ze zdwojoną siłą. Przynajmniej na chwilę... Po 45 km zaczyna mnie boleć kolano, potem biodro i całe pasmo biodrowo-piszczelowe. Traktuje to jednak jako zwyczajną przypadłość niedoświadczonego zawodnika i staram się cisnąć dalej. Po chwili mini kryzysu zaczynają się kilometry pięknych zbiegów i to, co daje mi największą radość z tej zabawy - nieporównywalne poczucie wolności, mimo zmęczenia, bólu mięśni i świadomości tego, że jeszcze wiele przed Tobą.\nOstanie 28 km biegu znam już z ubiegłorocznego startu, co sprawia, że biegnie się znacznie lepiej i pewniej. Świadomość, że wiesz, co jeszcze przed Tobą w czasie pierwszego długiego startu, to świetna sprawa. Ostatni punkt w Przybyszowie, ciepłe słowa Agi i Wojtka i esemesy od Grzesia "Wygrasz to!!!... została Ci godzina serialu, a później cała jesień laba". Biegnę, i trochę już ze szczęścia, trochę na myśl o samej mecie, chce mi się płakać. Wiem już - zrobiłam to, o czym marzyłam przez ostanie miesiące, nie biorąc nawet pod uwagę wygranej. Jeszcze ostatnie 1,5 km asfaltu i koniec! Jestem najszczęśliwszym ultrasem na świecie, na pewno nie ostatni raz!\nZdjęcia: archiwum własne autorki / Piotr Oleszak, archiwum Łemkowyna Ultra-Trail®


Wszystko wiem! Psy i koty - - Zielona Sowa\nStrona główna\t» Książki\t» 6-8 LAT\t» AKTYWNOŚCIOWE\t» Wszystko wiem! Psy i koty\nSeria: WSZYSTKO WIEM!\nPsy i koty - fakty, ciekawostki i zadania!\n„Wszystko wiem!” to seria dla dzieci w wieku 6-8 lat. Najlepszą formą poznawania świata i budowania podstaw wiedzy dla dziecka w tym wieku jest zabawa. Dlatego proponujemy kreatywne książeczki edukacyjne o zróżnicowanej tematyce, która zainteresuje zarówno dziewczynki, jak i chłopców. Każda z książek nie tylko prezentuje bardzo ciekawe informacje, ale także zaprasza dziecko do aktywnej zabawy oraz skłania do myślenia, ponieważ zawiera ćwiczenia, polecenia, łamigłówki oraz ogromną liczbę naklejek.\nBawi oraz uczy kreatywności, samodzielnego rozwiązywania zadań, pozwala poczuć smak satysfakcji ze zdobywania wiedzy.


Masz czytnik? Według Forbesa jesteś molem książkowym albo gadżeciarzem! | Świat Czytników\n← Magazyn JazzPress w formacie MOBI\nWitamy w konsumenckim niebie, czyli moje przygody z Amazonem (a raczej Amazonami) →\nMasz czytnik? Według Forbesa jesteś molem książkowym albo gadżeciarzem!\n19 listopada 2011 Autor: Robert Drózd. Tematy: Badania. Komentarze (51) »\nW grudniowym numerze Forbes Polska ukazał się artykuł „E-book po polsku, czyli czekanie na Amazona”. Tezą artykułu jest, że wejście Amazonu sprawi, że polskie księgarnie przestaną być konkurencyjne.\nNa temat polskiego rynku pada parę ciekawych liczb:\nJak wynika z badań przeprowadzonych przez Nexto w połowie tego roku, mimo że na Kindle praktycznie nie ma polskich e-booków, obecnie te urządzenia (podstawowa wersja kosztuje mniej niż 100 dol. plus koszty przesyłki) są najczęściej kupowane: ma je ok. 60 proc. spośród ok. 60 tys. użytkowników takiego sprzętu. Na polskim rynku dostępnych jest blisko 40 marek czytników e-booków.\n36 tysięcy Kindli w Polsce? Nie wiem, czy to nie jest liczba przesadzona, ale możliwa. Ale dlaczego czytnik Amazonu jest tak popularny, tego artykuł nie wyjaśnia – parę razy wspomina o kolorowym Kindle Fire. A czytniki oparte na e-papierze? To przeszłość!\nNa naszym rynku wszystko wciąż jest świeże. Na przykład Weltbild planuje za kilka tygodni wprowadzenie do sprzedaży prostego czytnika pod własną marką. Idzie więc ścieżką, której światowi giganci już prawie nie pamiętają. Co prawda e-czytnik ma zaletę w postaci elektronicznego papieru, co nie męczy wzroku i pozwala na czytanie w słońcu, a ponadto bateria (zużywana tylko na ściąganie książek i przerzucanie czarno-białych stron, ponieważ innych funkcji nie ma) wystarcza na kilka tygodni, trzeba jednak być prawdziwym molem książkowym albo gadżeciarzem, żeby kupić za ok. 100 dol. sam czytnik zamiast za 200 dol. kolorowy i wielofunkcyjny tablet. Potwierdzają to badania ankietowe.\nA więc na podstawie jakiś badań ankietowych (kto je przeprowadził?) autorka stwierdza, że e-papier to anachronizm. Nie zauważa zupełnie tego, że właśnie dzięki e-papierowi Amazon odniósł tak duży sukces w sprzedaży e-booków i to właśnie e-papier w Kindle sprawia, że jest on tak popularny w Polsce.\nGdy tematyka e-booków trafia do polskiej prasy, widać wyraźnie, który dziennikarz miał jakąś praktyczną styczność z tematem, a który pisze, bo mu tak kazano. Tutaj – mimo wypowiedzi paru osób związanych z rynkiem książki elektronicznej – brakuje kompletnie zrozumienia, jak ludzie korzystają z e-booków.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Rynek czytników i oznaczony tagami Badania. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n51 odpowiedzi na „Masz czytnik? Według Forbesa jesteś molem książkowym albo gadżeciarzem!”\n19 listopada 2011 o 13:51\nAle zauważyli przynajmniej, że e-papier nie męczy wzroku :)\nNajciekawszą rzeczą w tym artykule jest informacja o ilości czytników w Polsce – 60tys. to byłoby piękne.\nTak na marginesie – wejście Amazona do Polski niekoniecznie musi spowodować spadek sprzedaży polskich księgarni – Ebay też miał pokonać Allegro, ale się nie udało.\n19 listopada 2011 o 14:06\neBay wszedł w momencie gdzie Allegro było głównym, mocno postawionym graczem. Poza nimi był wtedy chyba tylko swistak.pl, który konkurencji im nie robił żadnej. W dodatku weszli do Polski w taki sposób jakbyśmy byli jakimś Turkmenistanem. Było chyba z 10 głównych kategorii plus brak podrzędnych, zero systemu wspomagania, reklam, itd.\nAmazon wejdzie na rynek gdzie nie ma ani mocnych graczy, ani czołówki, która o takie miano by się biła. Jest empik, nexto, woblink, ebookpoint, bezkartek i kilka innych księgarni, ale to wciąż powijaki rynku ebooków w Polsce. Mają bardzo dużo miejsca do działania, porządny czytnik, dobry własny system i wyrobioną renomę (dodatkowo przez wprowadzenie wysyłki z amazon.co.uk powyżej 25 funtówza darmo zrobili sobie reklamę jakości swoich usług). Mają bardzo duże szanse podbić nasz rynek i go ostro zdominować.\n19 listopada 2011 o 14:33\nNie zawężajmy Amazonu tylko do sprzedaży książek. Jeżeli Amazon poważnie myśli o wejściu na polski rynek to to nie będzie atak tylko marnej księgarni, ale całego megamarketu. Dobrze przygotowane wejście Amazonu (ze sporą dawką reklamy) na pewno wpłynie na rynek i to sprzedaży wszystkiego. Tutaj mogą się także zacząć bać niektóre sklepy z Allegro. Jeżeli w ofercie będzie darmowa wysyłka przy niedużej już kwocie i Amazon będzie wymagał od kurierów punktualności i szybkości (czyli zamówienie dostajemy w max 2-3 dni) to zakupy będą wielce atrakcyjne dla szerokiego grona klientów, zwłaszczy tych spoza dużych miast. Już niektóre rzeczy opłaca mi się kupić np. w Amazon.uk bo mam darmową przesyłkę, która często trwa krócej niż w przypadku zakupów na terenie Polski, a kosztowo też wychodzi taniej.\nTutaj poruszony jest głównie temat ebooków, bo to Świat Czytników.\nFaktycznie, Amazon jest świetnym megamarketem, z którego w wersji .co.uk sam korzystam.\nRynek e-sklepów poza Allegro jest tak samo słaby jak rynek e-księgarni.\nDuże pole do popisu dla potentata światowego jakim jest Amazon.\n19 listopada 2011 o 16:53\nCałkowicie się zgadzam z tym, że mogą zagrozić polskim e-księgarniom. Zwróciłem uwagę tylko na to, że niekoniecznie muszą zdominować rynek. Jedno jest pewne – ich wejście na będzie dobre dla naszego rynku e-booków.\n20 listopada 2011 o 22:46\nPoza tym na ebayu nie było żadnej (!) weryfikacji sprzedających. Zero. Sama straciłąm wtedy kilkaset złotych (głupia, było kupić 50zł drożej na Allegro i mieć pewność!). Z całego serca życzyłam e-bayowi, żeby padł – zaufałam marce a okazało się, że bardzo szybko stało się mekką oszsutów, którzy korzystali z dziur w systemie.\nAmazonowi bardzo mocno kibicuję, tylko zastanawiam się, czy polscy pracownicy będą tak „Customer-friendly” jak Hindusi:) I oczywiśćie, jak coś będzie szło Pocztą Polską to od razu rezygnuję – może być tak, że amazon ejszcze nie wie co to jest POCZTA POLSKA:)\n22 listopada 2011 o 12:31\n„może być tak, że amazon ejszcze nie wie co to jest POCZTA POLSKA:)” – Jak się dowie to ucieknie :)\nOsobiście też uważam, że Allegro w Polsce jest lepsze od eBaya. Jednak nie o przyczyny porażki mi chodziło, tylko o fakt, że niekoniecznie na rynku polskim firma będzie radziła sobie tak samo dobrze jak na amerykańskim.\nA co do Amazona – również im kibicuję. Oby nie przestraszyli się PP :)\n22 listopada 2011 o 12:06\nZgadzam się z Tobą eBay przegrał bo był DUŻO GORSZY niż allegro, a nie dlatego, że był z zagranicy.\nA teraz mi pokażcie jakikolwiek sklep co ma taką ofertę jak Amazon ? Pytanie tylko czy będą lokalizować czytnik Kindle w PL?\n20 listopada 2011 o 00:28\nTak – mogłem właśnie spokojnie napisać na Wikipedii, że Kindle jest najpopularniejszym czytnikiem w Polsce – wcześniej nie było na to źródła. :-)\n19 listopada 2011 o 13:58\nAż mnie kusi by napisać im sążnistego mail z uwagami CZYM RÓŻNI SIĘ EBOOK I DLACZEGO JEST DOBRY… Chwile potem przychodzi gorzka pigułka codzienności – don Kichote nie zdołał pokonać bestii ;)\nIle jednak lat minęło, a mimo to kto o nim nie słyszał?\n19 listopada 2011 o 14:07\nZa każdym razem kiedy czytam takie artykuły na tematy, w których lepiej orientuję się od piszącego je dziennikarzyny, odechciewa mi się czytać artykułów na inne tematy, skoro pewnie tak samo mało rzetelnie są pisane…\n19 listopada 2011 o 14:23\nHmm, a niby bycie molem książkowym ma być czymś negatywnym?\nJa tam akurat jestem dumny z tego, że czytam więcej niż jedną książkę w tygodniu.\nJa też nie rozumiem tego oburzenia.\nBo zastanówmy się, po co czytnik ebooków, komuś kto nie czyta książek?\nPrzypomnijmy, że wg. badań, około 50% Polaków, w ogóle nie czyta.\nA 25% przeczytało w ciągu roku jedną książkę.\nCzy któryś z oburzających się, może mi powiedzieć, po co osobie, która w ogóle nie czyta, albo czyta bardzo mało (czyli dla około 75% społeczeństwa), czytnik ebooków, który nadaje się praktycznie tylko do czytania?\n19 listopada 2011 o 15:49\nIstnieją także magazyny / dzienniki.\nNie tylko książki zyskują na popularności e-papieru. Osobiście nie kupowałbym Polityki gdyby nie to, że mam ją na Kindle w subskrypcji. Tak samo magazyn JazzPress byłby poza moim zainteresowaniem, a tu się okazuje, że jest dostępny w mobi.\nMniej czasu spędzam przy Kindle z książkami niż z gazetami/artykułami (instapaper, klip.me) i myślę, że nie jest aż tak bardzo odosobnionym przypadkiem.\nTak, ale to nie zmienia faktu, że Kindle jest głównie do czytania. A że Pan czyta na nim czasopisma( i to takie, po które, jak sam Pan pisze, gdyby nie były na Kindla, albo, jak przypuszczam, gdyby na Kindla był szerszy wybór, nie sięgnąłby Pan) i skonwertowane strony WWW , tylko potwierdza, że oferta rynku ebooków, jest w Polsce bardzo uboga.\nA kupowanie Kindla, głównie do surfowania po internecie, (bo na razie internet jest darmowy, ciekawe jak długo), uważam za równie mądre, jak kupowanie, np. tabletu z ekranem LCD do czytania książek.\nMożna czytać? Można, a że nie wygodnie, i że są inne lepsze urządzenia…\n19 listopada 2011 o 17:19\nNapisałem, że więcej czasu spędzam przy czasopismach niż przy książkach, a nie że książek nie czytam. Proszę policzyć, że samej Polityki miesięcznie jest ~400str czyli więcej niż przeciętna książka, a czytam nie tylko Politykę.\nNie lubię walki z DRM i kupowania w Polskich księgarniach, wolę czytać książki po angielsku z Amazonu. Kupiłem kilka książek w polskich księgarniach, ale walka z DRM odciąga mnie od wgrywania kolejnych na czytnik. Amazon rozleniwia.\n19 listopada 2011 o 18:31\nCzyli się zgadzamy, czytnik ebooków, służy głównie do czytanie.\nA autorka artykułu, po prostu ubarwiła tekst, wyrażeniem wg. mnie nieobraźliwym, tylko żartobliwym, „mól książkowy”, który opisuje osobę, która dużo czyta (można dyskutować czy tylko książek, czy w ogóle dużo czyta), czyli takiej osobie, której z czytnika, za kilkaset złotych, naprawdę będzie korzystać, a nie będzie tylko kolejnym gadżetem, który po po paru tygodniach będzie się kurzył na półce.\nTymczasem proszę spojrzeć na komentarze poniżej, padają tam takie określenia jak np:\n„autorka nawet obok żadnego czytnika z e-papierem nie stała i pewnie nie stanie”,\nbo autorka śmiała zauważyć, że e-papier, służy głównie do czytania.\nI ciągle czekam na odpowiedź do czego, poza czytaniem, (niekoniecznie tylko książek), czytnik ebooków tak świetnie się nadaje, bo jakoś nic mi do głowy nie przychodzi.\nBo do internetu to nadaje się raczej średnio, jako podręczny notes, jeśli ma dotykowy ekran, jest za duży i przede wszystkim, za delikatny, a korzystanie ze słowników, wg. mnie podpada pod czytanie.\n19 listopada 2011 o 21:14\noczywiście że czytnik e-booków służy do czytania i nie sądzę żeby ktokolwiek z posiadaczy czytników twierdził co innego.\nProblem w wypowiedzi pani Natalii jest taki iż nie traktuje poważnie e-papieru\n– e-papier jest pokazany jako coś z przeszłości\n– teraz wchodzą nowe czytniki – tablety\nAutorka nie zauważyła nawet że równocześnie z tabletem Amazon wypuścił na rynek 3 nowe czytniki – o innych firmach nie wspominając…\nmyślę że jest to jedna z tych osób które czytników nie używała, albo taka której czytanie na tabletach nie przeszkadza (znam takie osoby, które dużo czytają ale twierdzą że oczy im się nie męczą i nawet lepiej że świeci bo w nocy łatwiej czytać )\nczy to źle że są ludzie którzy nie czytają książek (fizycznych albo elektronicznych) – nie wiem,\nale wiem jedno – źle jeżeli osoba która przygotowuje artykuł nie poszuka dokładniej i nie przemyśli tego o czym chce napisać ….\n19 listopada 2011 o 21:23\n>nieobraźliwym, tylko żartobliwym, „mól książkowy”\nCzytając powyższe wraz z kontekstem, potraktować to wyłącznie można, jak poklepanie po głowie – jasne, jasne czytusie są wśród nas, ale nie przejmujcie się nimi, niegroźni są – zazwyczaj.\nBycie molem książkowym jest czymś pozytywnym. :-) Ale ton tej wypowiedzi wskazuje że „normalny człowiek” wybierze raczej tablet, bo urządzenie TYLKO DO CZYTANIA jest dla ekstremistów – którzy albo bardzo dużo czytają, albo lubią gadżety.\nAutorka prawdopodobnie zwyczaju czytania książek nie ma – stąd jej opinie.\nDużo niekolorowych liter – cóż można z tym robić? Żadnych animacji, nic nie wrzeszczy – ohyda!\n(Ankietę pewnie zrobiono wśród analfabetów.)\nProblemem nie jest DRM, tylko brak książek… Mistewicza bym poczytał – i to nie przez DRM nie mogę… Duży gracz na rynku powinien poprawić sytuację, a to że klikam na książce w Amazonie, a za chwilę jest u mnie – to ideał.\nWejście ebay’a tutaj – cóż to za historie można opowiadać… Zdaje się, że pierwszy tutejszy 'szef' zobowiązał się uruchomić go bez pieniędzy… Oj, było, było…\n19 listopada 2011 o 14:54\nJa odkryłem zamiłowanie do czytania prawie dwa lata temu, po tym jak zanudzony niektórymi lekturami szkolnymi postanowiłem tak po prostu sięgnąć po „Władcę Pierścieni”, nie mały był to szok gdy odkryłem że czyta mi się tak łatwo i przyjemnie, że postanowiłem sięgać dalej i dalej w coraz głębsze czeluści biblioteki ;]\nJeżeli ta gazeta uważa ludzi czytających za moli książkowych to ja bardzo chętnie przyznaję się do winy JESTEM MOLEM KSIĄŻKOWYM I JEST MI Z TYM DOBRZE!\nA kto uważa czytanie za chorobę(oby zakaźną :]) to niech lepiej się przebada bo prawdziwą chorobą jest właśnie brak czytania, albo uważane że wynalazek Gutenberga był bezsensowny(a znam osoby o takich opiniach).\nJeżeli Amazon wejdzie na rynek polski z odpowiednią reklamą i polityką cenową to będzie cudnie, a gdyby do tego postanowili promować u nas kindla to może tej pani redaktor się wstyd zrobi że uważa e-papier za coś co jest ślepym zaułkiem w rozwoju ekranów.\n„JESTEM MOLEM KSIĄŻKOWYM I JEST MI Z TYM DOBRZE!”\nŚwietna nazwa dla grupy na Facebooku :-)\nPrzecież widać, że to brukowiec, szkoda czasu na głupoty ; )\n19 listopada 2011 o 15:14\nzauważcie, że to, co pisze Forbes: ” Jak wynika z badań przeprowadzonych przez Nexto w połowie tego roku, mimo że na Kindle praktycznie nie ma polskich e-booków” … to dziś już lekko nieaktualny news, zobaczcie ile od połowy roku się zmieniło i jak szybko te zmiany następują, o czym na Świecie Czytników było/jest na bieżąco: Virtualo zapowiada mobi (28 październik), eBookpoint księgarnia z wysyłką na kindle i całkowicie bez DRM (03 listopad), jak wynika z przytoczonego artykułu nawet sam Steve Jobs się mylił przewidując, że ludzie przestają czytać książki…\nbardzo liczę na to, że kiedy Amazon wejdzie na rynek polski i będzie podpisywał umowy z autorami/pisarzami, nie będzie całego łańcuszka pośredników czerpiących profity z jednego dzieła, to nareszcie ksiązki będą w normalnych cenach, wiele osób rezygnuje z zakupu książek ze względu na cenę, wiec zdrowa konkurencja jest wskazana i oczekiwana\nJa właśnie zamówiłem Kindle Touch za 99 dolarów i nawet przed zamówieniem przez chwilę myślałem czy nie zdecydować się jednak na Kindle Fire, ale uznałem, że to zupełnie nie pasuje do czytnika książek. Zamawiający Kindle z epapierem dostaję produkt bardzo dobrze zoptymalizowany do jednego zadania – czytania książek. Kupując Fire dostaję coś co jest po trochu do wszystkiego, ale nie jest tak naprawdę pełnowartościowym tabletem (niezbyt mocne podzespoły, mała rozdzielczość, mocno zmodyfikowany Android i to w dodatku nietabletowy) ani nie jest czytnikiem (krótki czas pracy na baterii, świecąca matryca).\nNie uważam się ani za mola książkowego ani też nie szastam pieniędzmi na gadżety, jednak uważam, że decyzja o kupowaniu czytnika z epapierem jest jedynym słusznym wyborem, jeśli chcemy prawdziwy czytnik, a nie tak naprawdę gadżet za 200 dolarów.\nPodsumowując: „nie uważam, że naszym chłopakom brakuje luzu”.\n19 listopada 2011 o 15:52\nMoże autorka doszukiwała się analogii – mam 1500 utworów w winampie – jestem melomanem, mam gramofon z usb – jestem gadżeciarzem (to akurat może być prawda, ale też niekoniecznie).\nNie zajrzałam jeszcze do całego artykułu, ale z tego fragmentu wynika, że czytanie książek jest passé. Faktem jest też, że autorka nawet obok żadnego czytnika z e-papierem nie stała i pewnie nie stanie.\nPolska prasa mnie zaskakuje, w Rzeczpospolitej też pojawił się jakiś czas temu artykuł z takimi „kwiatkami”. Aż witki opadają.\n„czytanie książek jest passé.” No bo po co czytać książki, skoro telewizorek i ewentualnie pańcia z Forbesa opisze nam świat? :))))))\n19 listopada 2011 o 21:24\nwedle artykułu w The Mail on Sunday z 25 września\nsprzedaż książek (wszystkich) w UK w 2010 roku – 3,1 miliarda Ł\nspodziewana sprzedaż (ebook) w Amazon na 2011 r – 314 milionów sztuk\nczytanie jest faktycznie passeeeeeee…\n19 listopada 2011 o 16:41\nKiedyś określenie „mól książkowy” miało zabarwienie żartobliwe. Obecnie zaczynam je odbierać jak obelgę – co za czasy ….\nA sam artykuł przeczytałem. Mieszanina półprawd i uproszczeń. Do tego cały artykuł napisany, prawdopodobnie, bez dotknięcia jakiegokolwiek czytnika … Do tego opis sytuacji na rynku e-booków sprzed jakichś 3-4 miesięcy. A jak wszyscy wiemy w ostatnich tygodniach sporo się zmieniło – na lepsze z naszego, czytelników, punktu widzenia.\nOgulnie artykuł prezentuje standardowy poziom polskiego dziennikarstwa …. niestety :-/\n19 listopada 2011 o 18:54\nNa czytniku, prócz ksiazek, czytam gazety, wiele artykułów z netu, które w wersji papierowej nigdy sie raczej nie pojawią. E-papier ułatwił mi życie. Choc trzeba przyznać, że\nto narzedzie czysto utylitarne. Jesli e-papier kiedykolwiek zdominowałby rynek wydawniczy, a może sie tak stać, co stało by się ze sztuką edytorską? Gdzie by dla siebie znalazła miejsce – w wydawnictwach niszowych i luksusowych? A moze nie bedzie tak zle ;)\n19 listopada 2011 o 19:57\nja kupiłem Kindle dlatego, że przestałem czytać:D Teraz nadrabiam zaległości i idzie mi to całkiem nieźle.\n19 listopada 2011 o 20:45\nciekawe czy ta bylejakosc pracy dziennikarskiej to po prostu nasza rodzima bylejakosc, czy moze dziennikarze w tym przoduja :-)\na ja sobie wlasnie zakupilem Kindla DX, bo zapragnalem czytac dokumentacje w pdf, co bylo niewygodne na malym kindelku\nprzy okazji odkrywam uroki darmowego internetu – nieniejsze slowa pisze z promu kolo Fajardo na Puerto Rico\nNatalii Chudzyńskiej – Stępień trzeba chyba wysłać link do tego wpisu. Ciekaw też jestem, ile książek ona przeczytała w całym swym życiu :]\n-:)-:) ci z Forbsa nie przypuszczają nawet, że ich artykuł czytam( ipewnie nie tylko ja) na moim Kindelku – bo jest mi wygodniej bez zbędnych kolorków, wyskakujących okienek jak na ich stronie www.\nRaczej nie spodziewałbym się promocji e-papieru przez świat mediów: książka jako nośnik reklamy jest dosyć słaba, a i przeciętny mól książkowy chyba jakoś bardziej odporny na oddziaływanie. A przecież tylko o to w tym biznesie chodzi. Treść to tylko zło konieczne.\n20 listopada 2011 o 20:35\nBzdura jakaś, ja tam wolę mieć czytnik, który mi trzyma miesiąc, niż tablet który wytrzyma 4 godziny… Trzeba być gadżeciarzem, żeby kupić coś tak bzdurnego jak tablet :) Nie cierpię urządzeń wszystkorobiących – to dla mnie bezsens. Tak samo z telefonem, po co mi taki, który jest naładowany milionem funkcji (wręcz przeładowany, a z większości i tak się nie korzysta), jeśli nie spełni swojej podstawowej – funkcji telefonu (takiego czegoś do dzwonienia;)) np. w nagłych przypadkach?\n21 listopada 2011 o 09:08\nNasuwa mi się jeden komentarz… Ciemnogród. :)\n21 listopada 2011 o 09:39\na się oburzacie. Przecież droga ewolucji została wyznaczona przez telewizję: najpierw była czarno-biała, potem kolorowa, teraz HD na za chwilę HD3D ;-) Z czytnikami na pewno będzie tak samo, a czarno-biały e-papier to musi być jakiś staroć ;-P\n21 listopada 2011 o 10:13\n„Nam myśleć nie kazano…”\nNie cierpię takiego protekcjonalnego tonu. Owszem, czytam. Dużo. 40+ książek rocznie, więc pewnie wyrabiam normę za pół swojego bloku. Ale „mól książkowy”? „Gadżeciarz?” Nigga please.\nGadżeciarz to ktoś, kto zamiast urządzenia stworzonego wyłącznie do czytania funduje sobie kolorowe, lśniące i błyskające światełkami urządzenie, które do czytania nadaje się równie dobrze, co ponton do pokonywania Sahary.\nPowiem tak, iPad (i inne tablety) maja swoje zalety, i nawet czasem można coś tam przeczytać (odpowiedniki magazynów na błyszczącym papierze – tak samo slabo sie to czyta na papierze jak i na iPadzie). Jednak posiadanie iPada nie przeszkadza mi mieć i używać dwóch Kindli ;-)\nJestem gadżeciarzem? Pewnie :-)\nWśród moich znajomych popularna jest parafraza znanego tekstu z polskiego filmu, leci to tak:\n„Czyta z papieru? Jak zwierze!” :-)\n22 listopada 2011 o 16:17\n1. Chcę kupić czytnik KINDLE (e-papier) w Polsce, z polską gwarancją producenta Amazon, z polskim menu.\n2. Oczywiście w cenie znośnej (nie odbiegającej wiele od cen z Amazon-USA)\n3. Czy to w ogóle będzie możliwe w 2012 roku, czy będziemy jak zwykle 100 lat za Murzynami ?\n1. Możesz kupić Kindle w Polsce, zamówienie z Amazona to jedyny oficjalny sposób zamówienia Kindle na całym świecie.\nGwarancja działa w Polsce i na ten temat był poprzedni wpis Mikołaja (Witamy w konsumeckim niebie). Warunki gwarancji (po polsku) masz tutaj:\nPolskiego menu Kindle nie ma do czasu gdy Amazon nie otworzy polskiego Kindle Store.\n2. Co to znaczy znośnej? Płacisz za VAT i przesyłkę, nie dopłacasz nic więcej. Sądzisz, że ktoś będzie dopłacał do tego, żebyś mógł kupić tak jak w USA?\n3. Jest to możliwe już teraz, jestem pewien, że w 2012 można będzie znaleźć kolejne wymówki.\n23 listopada 2011 o 07:56\nRobercie, nie odpowiadałbym komuś, kto pisze „czy będziemy jak zwykle 100 lat za Murzynami”. Nie obniżajmy poziomu dyskusji :)\n23 listopada 2011 o 12:52\nA ja jestem i molem książkowym i gadżeciarzem i dobrze mi z tym, a mój Kindle, m.in. dzięki temu blogowi przyjdzie do mnie dokładnie w tymtygodniu! :)\n23 listopada 2011 o 15:13\njonatankoot, pisząc „100 lat za Murzynami” (powszechna forma wyrażania opinii o marnym rozwoju ekonomicznego w Polsce) oczywiście przesadziłem. Tak było w latach 80-tych XX wieku. Teraz jesteśmy max 10 lat za Murzynami. A poprawności politycznej oczywiście nigdy za wiele :)\nMoże na wiosnę 2012 coś się zmieni. Oczywiście jeśli to prawda, że AMAZON ma wejść oficjalnie na polski rynek.\n23 listopada 2011 o 18:20\nTo samo było rok temu we wkładce z propozycjami upominków z Polityki.\nPamiętam jak poleciałem od razu żonie pokazać, że Kindle jest w dziale właśnie dla moli książkowych a nie gadżeciarzy :-)\n2 grudnia 2011 o 23:30\nMoim zdaniem autorka artykułu sama sobie przeczy w tym zdaniu o molach książkowych i gadżeciarzach. Bo jaki gadżeciarz kupi sobie dwa razy tańsze, niekolorowe i pozbawione dodatkowych funkcji urządzenie do czytania książek, jeżeli może mieć droższy i bardziej imponujący bajer??\n(A tak w ogóle, to myślę, że jeżeli książka czy papierowa czy na czytniku, miałaby być gadżetem, to oby więcej takiego gadżeciarstwa!!!)\nCzytniki książek jak sama nazwa wskazuje SŁUŻĄ DO CZYTANIA KSIĄŻEK. Tak jak odtwarzacz MP3 do słuchania muzyki a telefon do dzwonienia. Nie każdy chce mieć wszystko w jednym kombajnie, który w poszczególnych funkcjach pozostawia sporo do życzenia.\nNo i to jest chyba raczej oczywiste, że celem producentów czytników książek są osoby, które LUBIĄ czytać książki – bo po co ktoś, kto nie lubi czytać miałby sobie takie cóś kupić? Ekspresy do kawy też zazwyczaj kupują kawosze, a nie miłośnicy herbaty.\nA czy taki amator książek to mól książkowy czy też czytelnik – to już chyba tylko kwestia nazewnictwa.\nW moim przekonaniu to tablet jest bardziej gadżeciarski. Może to fajne, kolorowe, mobilne, ale ciężko jest znaleźć praktyczne zastosowanie.\nTablet nie zastąpi laptopa czy netbooka, a e-czytnik potrafi zastąpić książkę.\nGrupa Kapitałowa Empik też nie zasypia gruszek w popiele. Należący do niej sklep Virtualo.pl wprowadza na większą skalę format mobi chroniony watermarkiem, więc dostępny także na Kindle’a.


Wizualny content marketing w 14 liczbach – blog iPresso Marketing Automation\nZnaczenie treści graficznych i materiałów wideo w komunikacji z internautami staje się dla wielu firm coraz bardziej oczywiste. Posługiwanie się filmami, zdjęciami czy grafikami, np. na firmowych profilach w mediach społecznościowych, jest już standardowym elementem strategii marketingowej dla większości organizacji.\nJakie są najpopularniejsze rodzaje materiałów graficznych stosowanych przez firmy? Które z nich przynoszą najlepsze rezultaty? Jakie są oczekiwania odbiorców takich treści? Odpowiedzi na takie pytania szukała w swoim raporcie firma Venngage, która przeprowadziła ankietę na temat visual content marketingu wśród 500 marketerów.\n500 marketerów zapytano o sprawy związane z ich dotychczasową strategią związaną z treściami wizualnymi oraz o ich plany na rok bieżący.\n1. Ponad połowa ankietowanych (56%) stwierdziła, że elementy wizualne są niemal zawsze wykorzystywane w publikowanych przez nich treściach. W 2017 r., 45% respondentów deklarowało, że 91%-100% ich contentu zawiera takie elementy. Niemal 9 na 10 marketerów deklaruje, że ponad połowa ich artykułów zawierała treści wizualne.\n2. Najpopularniejszym rodzajem treści wizualnych były fotografie stockowe (40%). W dalszej kolejności wskazywano na oryginalne grafiki, np. infografiki (37%), wykresy i wizualizacje danych (12%), materiały wideo i prezentacje (7%), gify i memy (4%).\n3. Najskuteczniejszymi i najbardziej angażującymi treściami okazały się oryginalne treści graficzne (40%), materiały wideo i prezentacje (23%) oraz wykresy i wizualizacje danych (20%). Na dalszych miejscach znalazły się zdjęcia stockowe (12%) oraz gify i memy (5%).\n4. 37% respondentów deklaruje, że tworzenie treści wizualnych zajmuje im 2-5 godzin tygodniowo, a kolejne 35% – że mniej niż 2 godziny na tydzień.\n5. Niemal połowa ankietowanych (49%) przy tworzeniu takich materiałów korzysta z narzędzi dostępnych online lub oprogramowania do tworzenia grafiki.\n6. Największą trudnością w kreacji elementów wizualnych jest regularne tworzenie angażującego contentu (35%).\n7. Czterech na dziesięciu (42%) marketerów twierdzi, że na kreacje wizualne przeznaczają mniej niż 10% swojego budżetu. Kolejne 24% wykorzystuje na ten cel 11-20% swoich środków.\n8. W 2019 r. 32% ankietowanych zamierza przeznaczać na ten cel ponad 30% swojego budżetu (w 2018 r. deklarowało tak 17% respondentów).\n9. Regularne dostarczanie angażujących treści wizualnych jest uznawane za trudne zadanie przez 47% respondentów. Średni poziom trudności przyznaje takim działaniom co trzeci ankietowany (32%), podczas gdy dla 21% są one proste.\n10. Gdyby ankietowani mogli zautomatyzować jeden z kroków tworzenia treści wizualnych, 42% z nich wybrałaby automatyczne tworzenie wielu wariacji contentu opartych na swoim pierwotnym projekcie. 29% postawiłoby na opcję automatycznego dopasowywania rozmiaru swoich treści do wymogów różnych platform społecznościowych.\n11. 60% respondentów uznaje treści wizualne za niezwykle istotną lub absolutnie konieczną część swojej strategii marketingowej, a kolejne 21% twierdzi, że są one dosyć ważne.\n12. Dla 88% ankietowanych marketerów elementem strategii marketingowej jest prowadzenie bloga.\n13. Wśród tych którzy prowadzą bloga, 86% deklaruje, że ponad 81% publikowanych na nim treści zawiera przynajmniej jeden element wizualny.\n14. 46% respondentów przewiduje, że w latach 2019-2020 ponad 81% firm będzie w znacznym stopniu wykorzystywać elementy wizualne w swojej strategii.\ncontent marketing marketing visual content visual content marketing\nBadaniaContent MarketingMarketing Team\nKlientocentryczność – to słowo zrobiło w ostatnich dekadach oszałamiającą karierę nie bez powodu. Globalna dostępność internetu sprawia, że digital marketing stał się dzisiaj jedną z najmocniejszych ścieżek...\nContent, czyli cała zawartość związana z opisami produktów i usług, ale także treści promocyjne (na przykład blogi, filmy wideo, prezentacje) tworzona jest przez specjalistę do spraw treści, czyli Content Specialist...


Rolnicy z Brudzewka czekają na wpisy do ksiąg wieczystych - zpleszewa.pl - wiadomości - informacje - ogłoszenia – portal - Pleszew\n11:15 / 29.05.2015\nRolnicy z Brudzewka czekają na wpisy do ksiąg wieczystych\nW Brudzewku wdrażany jest już proces poscaleniowy, ale rolnicy ciągle nie mają potwierdzenia własności w postaci wpisu do ksiąg wieczystych. „Czy zabrakło na to pieniążków” – pytała wicestarostę Eugeniusza Małeckiego radna Ewa Wojciechowska.\nUczestników scalania martwi brak wpisów do ksiąg wieczystych, które potwierdzałyby nowy przydział ziem. Radna Ewa Wojciechowska, wykorzystując obecność na sesji rady gminy wicestarosty Eugeniusza Małeckiego, dopytywała, na jakim etapie jest procedura tworzenia aktów notarialnych: Mamy nadzieję, że to w krótkim czasie się rozwiąże, bo w sytuacji, gdy część rolników posiała na starych działkach, a część na nowych, w momencie żniw stworzą się problemy. Co niektórzy twierdzą, że aktem własności jest księga wieczysta, i ja bym prosiła o ponaglenie tego tematu, żeby wpisy nastąpiły jak najszybciej. Proces poscaleniowy się kończy, a wpisów do ksiąg nadal nie ma.\nEugeniusz Małecki tłumaczył opóźnienia brakiem porozumienia między starostwem a sędzią. – My występujemy, żeby były to wpisy z urzędu, a pan sędzia stał na stanowisku, że muszą to być wpisy na wniosek indywidualny – mówił włodarz. Ewa Wojciechowska stwierdziła, że gdyby rolnicy wcześniej zostali o tym powiadomieni, sprawa zapewne byłaby już rozwiązana. – Informacja, że jest inna decyzja, że rolnicy sami mogą dokonywać wpisów a nie z urzędu, trochę mnie niepokoi. Gdyby taka informacja była wcześniej, to pewnie większość rolników by się pokusiła o to, żeby wystąpić o takie wpisy, a nie rodziłoby to konfliktów. Czy zabrakło pieniążków na wpisy? (...) Jeżeli tak będzie, to jutro pojawi się część rolników z wnioskiem o wpisy, bo ja myślałam, że one są już dokonywane – radna nie kryła wzburzenia.\nW odpowiedzi, wicestarosta zaapelował do mieszkańców o cierpliwość: Dajcie nam jeszcze trochę czasu. Skoro tyle to już trwa, i skoro tyle udało nam się załatwić, spróbujemy jeszcze raz rozmawiać. Może uda się (...) pana sędziego przekonać.


Zlote golden rings vol kola Projektanta MITSU\nRubin i różowy turmalin srebrne wiszące kolczyki. Kolczyki zostały wykonane ze srebra próby 925 oraz naturalnych kamieni szlachetnych, 3,5 cm152,00 zł Srebro, kolczyki - pastelowe amazonity. Wyjątkowe kolczyki wykonane ze srebra oksydowanego próby 925, drobnych amazonitów, ok 679,00 zł\nNa surowo kolczyki ze szkła antycznego i srebra. Wielkości ok, 15 x 12 mm oraz oksydowanego srebra pr, 925, Długość - 3,5cm162,00 zł Kolczyki wiszące z labradorytem i pastylką. Kolczyki srebro Kamienie mają wielkość ok, 6x5mm, Długość od szczytu bigli, 9,7 cm142,00 zł