Odsłon : 1806665\nczwartek, 25 maja 2017 13:49\nIwona Dziura ? z wykształcenia filolog turecki, z wyboru powsinoga bez stałego miejsca zamieszkania, zatrudnienia i dochodu. Ciekawski pasibrzuch, śląska złośnica i domorosły filozof w jednym.\nKażda minuta w jej życiu pozbawiona absurdalnych zdarzeń zwiastuje tylko pojawienie się osobliwych perypetii w najbliższej przyszłości. Wszystkie spostrzeżenia notuje skrupulatnie w prześmiewczy sposób i wrzuca do szuflady od lat. Wreszcie, ponaglana przez czytelników swojego bloga, przyjaciół i rodzinę, dojrzała do tego, by publikować.\nczwartek, 11 maja 2017 01:16\nŁukasz Kocewiak ? entuzjasta gór i górskich przygód, podróżnik. Organizator wypraw wysokogórskich w Himalaje, Kaukaz, Pamir, Hindukusz. Na co dzień z pasją i nieprzerwanie od sześciu lat prowadzi popularnego bloga podróżniczego Kartka z Podróży (www.kartkazpodrozy.pl). Wielokrotnie publikował na łamach magazynów o tematyce górskiej. W grudniu 2015 roku samotnie zdobył Aconcaguę ? najwyższy szczyt półkuli południowej (6961 m n.p.m.), co dokładnie opisał w swojej pierwszej książce Aconcagua - w cieniu Śnieżnego Strażnika. Z wykształcenia inżynier elektryk, który zajmuje się badaniem harmonicznych i drgań chaotycznych. Najprawdopodobniej jedyny człowiek, który uprawia prąd i hoduje wiatraki, a swoją wiedzę i doświadczenie wykorzystuje przy budowie wielkich farm wiatrowych na wodzie.\nPasja do podróżowania, fotografii i gór łączą się w harmonijny sposób i pchają go konsekwentnie do realizowania coraz do ciekawszych projektów. Od wielu lat wspina się w naszych polskich Tatrach oraz w górach wysokich na całym świecie. Zrealizował między innymi takie projekty jak: wyprawa samochodem po Saharze i pustyni Gobi; wyprawa na Uszbę, Pik Lenina, Denali; 16.ooo km pociągiem przez Azję. W 2018 roku wszedł samotnie na najwyższy szczyt Afganistanu - Noszak (7492 m) w ramach jednoosobowej wyprawy, a w 2019 r. w podobnym stylu na Manaslu (8156 m).\nAmerykanin z urodzenia, jako nastolatek wspinał się w Górach Białych w New Hampshire, po czym doskonalił swoje alpinistyczne umiejętności w Górach Skalistych i Yosemitach. Po studiach w Oregonie wyjechał do Anglii, gdzie ukończył studia podyplomowe na Uniwersytecie w Leeds. Wspinał się tam z ówczesnymi czołowymi brytyjskimi wspinaczami. Wraz z Peterem Boardmanem, Wojtkiem Kurtyką, René Ghilinim (Francja) i Aleksem MacIntyre?em dokonał szeregu pionierskich przejść w stylu alpejskim, w tym północno-wschodniej ściany Bandaka (1977), grani Tarke Kang (1978), południowej ściany Ranrapulka (1979), południowo-wschodniej grani Tarke Kang (1982), Kedar Dome (1988), Chong Kundam (1990). Wspinał się z Chrisem Boningtonem, w tym nowymi drogami na Grenlandii, w Tybecie i podczas próby przejścia Sepu Kangri. Wraz z Alanem Rousem i Joe Taskerem uczestniczył w zakończonej niepowodzeniem wyprawie zimowej zachodnią granią na Mount Everest w sezonie 1980/81, był też z Alem Rousem na północno-zachodniej grani K2 podczas tragicznego sezonu w 1986 roku. Jego bliski przyjaciel Alex MacIntyre zginął podczas próby przejścia południowej ściany Annapurny w 1982 roku. W 2014 roku John Porter napisał jego biografię pod tytułem ?One Day as a Tiger" (poslie wydanie "Przeżyć dzień jak tygrys" 2016 r.), która doczekała się tłumaczeń na siedem języków, a na festiwalu książki górskiej w kanadyjskim Banff zdobyła Grand Prix. Wielokrotnie odwiedział Polskę, początkowo w ramach wspólnych przedsięwzięć alpinsitycznych, a w ostatnich latach jako ceniony prelegent (m.in. jako gość na festiwalach górskich w Zakopanem, Lądku Zdroju i Warszawie).


Najlepiej oceniane strony - strona - 12 - Magiczny katalog stron\nBlog internetowy prezentuje najlepsze pomysły na biznes w domu, z których korzystać może każda zainteresowana osoba. Wybrać można dla siebie biznes w domu - najlepszy sposób na zarabianie online. Oferta polecana jest osobom, które nie mają...\nProtetyka polega na zakładaniu ruchomych , a oprócz tego stałych protez pacjentom, którzy wymagają tej usługi stomatologicznej. Dentysta Bydgoszcz para się tym kompleksowo, dlatego również takie protezy zakładane są bardzo dobrze, a o ile...\nFirma organizuje specjalistycznie przygotowane badania psychotechnczne. Jest to świetna propozycja dla wszystkich firm, które chcą udanie przeprowadzić proces rekrutacji we własnej firmie. Dzięki temu już na samym początku odrzucone zostaną...\nTaxi w Gdańsku oferuje możliwość dostania się pasażerów z lotniska do hotelu. Jest to świetna opcja szczególnie dla osób, które są po długiej podróży, a nie mają na parkingu lotniskowym swojego auta. Wtedy też taxi zawiezie takiego...\nChrzest Święty to najistotniejsze wydarzenie w życiu niemal każdej osoby. To moment, który wymaga stosownej oprawy. Dlatego każdy Rodzic pragnie, aby jego dziecko w tak uroczystej chwili wyglądało odpowiednio. Zapraszamy Was do skorzystania z...\nSzczęście związane jest z realizacją wymagań oraz potrzeb fizycznych i emocjonalnych. Jednak to nie wystarczy, ażeby faktycznie czuć się zadowolonym. Znajdowanie szczęścia powinno się zacząć od określenia swoich wartości. Życie zgodne...\nChrzest to piękne wydarzenie dla rodziców i uczestników ceremonii. Ta rodzinna uroczystość potrzebuje eleganckiej oprawy, w tym ubranka do chrztu. Ażeby Twoje dziecko wyglądało jak aniołek proponujemy sukienki do chrztu w białej kolorystyce...\nChcesz być wytwornym mężczyzną, który dba o swoją brodę i jej wygląd? Jeżeli tak to z całą pewnością nasz barber shop pozwoli Ci wyszukać produkty starannie Cię satysfakcjonujące. Jesteśmy przekonani, że bez większego problemu...\nFirma udostępnia klientom indywidualnym oraz dodatkowo przedsiębiorstwom na wynajem podnośniki koszowe. Dzięki takim podnośnikom można bez większych problemów wykonywać różnorakie prace wysokościowe. Podnośniki można użytkować w...


Pogoda Praskovino. Prognoza pogody w Praskovino | METEOPROG.PL | METEOPROG.PL\nPogoda w Praskovino. Ścisła pogoda na dziś w Praskovino.\nPogoda w Praskovino.\n/ Pogoda w Praskovino\nPogoda Praskovino – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Praskovino dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Praskovino na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Praskovino - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Praskovino pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Praskovino – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Praskovino tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nUdostępnij pogodę w Praskovino:\nPrognoza pogody w Praskovino na 20 11 - 24 11\nprognoza pogody w Praskovino\nPogoda w Praskovino: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Praskovino: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Praskovino: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Bezchmurnie\nPogoda w Praskovino: Niewielki śnieg - 0, 0-2 mm/12 h. Pochmurnie z przejaśnieniami - od 8-10


Czynności komórek nerwowych. Adriana Schetz IF US - PDF\nDownload "Czynności komórek nerwowych. Adriana Schetz IF US"\n1 Czynności komórek nerwowych Adriana Schetz IF US\n2 Plan wykładu 1. Komunikacja mędzykomórkowa 2. Neurony i komórki glejowe jedność architektoniczna 3. Czynności komórek nerwowych\n3 Komunikacja międzykomórkowa Przenoszenie informacji między komórkami odbywa się dzięki temu, że błona komórkowa zbudowana jest z następujących białek: Białka integralne o biegunach hydrofilnych skierowanych na zewnątrz błony; Białka nośnikowe budulec kanałów transportowych (w błonie komórkowej) dla cząsteczek; Białka tworzące kanały jonowe; Białka receptorowe wiążą swoiście ligandy (cząsteczki chemiczne) oraz inne substancje znajdujące się w płynie zewnątrzkomórkowym [Władysław Z. Traczyk, Fizjologia człowieka w zarysie, Warszawa: 2006, s. 23]\n4 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Dyfuzja transport błonowy polegający na przenikaniu cząsteczek do wnętrza komórki (dokomórkowa) lub na zewnątrz komórki w wyniku ich samorzutnego rozpraszania się; Gradient stężeń niektóre substancje (cząsteczki rozpuszczalne w tłuszczach) pokonują błonę komórkową w obu kierunkach bez względu na średnicę. Do tych substancji zalicza się: O 2, CO 2, steroidy, kwasy tłuszczowe, rozpuszczalniki organiczne takie jak: alkohole czy etery itp. Dyfuzja ułatwiona transport błonowy zgodny z gradientem stężeń i wspomagany przez dodatkowe czynniki, np. ujemny ładunek elektryczny wewnątrz komórki, który będzie wspomagał dyfuzję dokomórkową jonów o ładunku dodatnim.\n5 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Aktywny transport transport przez błonę komórkową przeciw gradientowi stężenia; związki nierozpuszczalne w tłuszczach (cząsteczki monosacharydów i aminokwasów) wymagają obecności białka transportującego, z którym tworzą nietrwałe kompleksy rozpadające się w cytoplazmie po przejściu przez błonę komórkową i w ten sposób uwalniając przenoszoną substancję do cytoplazmy; proces ten wymaga energii, która jest pozyskiwana z rozpadu ATP (adenozynotrifosforanów) z pomocą białka enzymatycznego błony komórkowej, którym jest adenozynotrifosfataza aktywowana przez sód i potas (stąd Na-K-ATP-aza); podobnie jest w przypadku energii dla dyfuzji. Pory w błonie komórkowej o średnicy 800 pm (piktometrów; m) umożliwiające wnikanie do komórki małych cząsteczek o ładunku obojętnym (np. woda i mocznik); Kanały swoiste (zbudowane z koneksonów) dla prądów danych jonów przenikających dokomórkowo i odkomórkowo;\n6 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Receptory błonowe swoiście wiążą się z właściwymi sobie substancjami chemicznymi, tj. ligandami; Ligandy endogenne występujące w organizmie; Ligandy egzogenne wprowadzane z zewnątrz organizmu. Rodzaje ligand (czyli cząsteczek sygnałowych): 1. Neurotransmittery (układ nerwowy); 2. Hormony (układ dokrewny); 3. Hormony lokalne czyli autakoidy, substancje które nie są produkowane przez gruczoły (mogą działać parakrynnie, czyli regulują sąsiednie komórki oraz autokrynnie, czyli regulują procesy własne komórki, która je wydziela), np. prostaglandyny. Substancje agonistyczne (wiążące się z danym receptorem, np. insulina i receptor) Substancje antagonistyczne (blokujące dany receptor, np. antagonistą insuliny jest adrenalina czy glukagon) Selektywne modulatory (np. fitoestrogeny i estrogeny)\n7 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Eksternalizacja białek receptorowych - Białka receptorowe, które przytwierdzone są do wewnętrznej strony błony komórkowej zostają przeniesione na zewnętrzną powierzchnię błony (proces odwracalny do internalizacji, np. w przypadku cząsteczek insuliny, które po zwiazaniu z receptorami insulinowymi po zewnętrznej stronie błony komórkowej przenoszone są do wnętrza komórki); Oddziaływanie białek receptorowych na inne komórki to odziaływania na białka receptorowe błon komórkowych innych komórek. Polega to na wiązaniu przekaźników chemicznych (takich jak transmittery, hormony i inne substancje) obecnych w płynie zewnątrzkomórkowym.\n8 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Reakcje na odbiór informacji przez receptory: krótkotrwałe (ułamek milisekundy do kilkudziesięciu milisekund) w przypadku ruchów jonów przez błonę komórkową, a co prowadzi do wystąpienia czynnościowego potencjału elektrycznego; trwające dłużej (milisekundy do wielu godzin) efekt wzmożenia lub osłabienia metabolizmu komórkowego oraz aktywacji lub inaktywacji enzymów błony komórkowej; długotrwałe (godziny do tygodni) w przypadku ekspresji genów\n9 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Ekspresja genów w jądrze komórkowym Jądro zawiera zakodowaną informację genetyczną Niezbędną dla prawidłowej syntezy enzymów wpływających na metabolizm komórkowy. Po wniknięciu do komórki danej substancji chemicznej (np. peptydów, które transportowane są wstecznie do perykarionu z przestrzeni synaptycznej czy płynu międzykomórkowego zaraz po związaniu się z receptorem w błonie presynaptycznej i internalizacji) oddziałuje ona na aparat genetyczny komórki. Odziaływanie to polega na przyspieszeniu lub spowolnieniu (opóźnieniu) procesu transkrypcji mrna dla polipeptydów (modulatory synaptyczne) oraz dla białek receptorowych i kanałowych czy też enzymów syntetyzujących transmittery.\n10 Komunikacja międzykomórkowa Ważne procesy i pojęcia: Błona komórkowa w następujący sposób uczestniczy w przenoszeniu informacji: 1. Rozróżnia sygnały sygnały, czyli cząsteczki przekaźników chemicznych działające na błonę komórkową są rozpoznawane przez receptory błonowe; 2. Przenosi sygnały białka receptorowe wraz ze swoistymi przekaźnikami chemicznymi oddziałują na białka kanałów jonowych, a także na białka enzymatyczne; 3. Wzmacnia sygnały sygnały (substancje chemiczne) zazwyczaj są zbyt słabe by zmienić metabolizm komórki. W związku z tym dochodzi do wytworzenia przez enzymy drugiego wewnątrzkomórkowego przekaźnika chemicznego.\n11 Komunikacja neuronów Kierunki przepływu cytoplazmy (cytoplazmy; aksoplazmy): Przepływ antydromowy (wsteczny) - kierunek do perykarionu Przepływ ortodromowy - kierunek od perykarionu\n12 Komunikacja neuronów Ważne procesy i pojęcia: Każda zmiana w otoczeniu może potencjalnie wywołać pobudzenie receptorów. Czyli informacje z otoczenia mogą stać się źródłem sygnałów odbieranych przez receptor. Sygnały dla receptorów percepcyjnych to np. fale akustyczne czy świetlne. Dla receptorów wewnętrznych to np. prężność tlenu we krwi lub koncentracja jonów wodoru. Przetwarzanie informacji w organizmie odbywa się dwojako: 1. Analogowo (na sposób ciągły) np. za pośrednictwem krążących we krwi cząsteczek hormonów; 2. Cyfrowo (dyskretnie czyli przerywanie, impulsowo) np. we włóknach nerwowych.\n13 Komunikacja neuronów Informacja przenoszona w sposób impulsowy jest możliwa dzięki: 1. Przetwornikom (transdukcja np. w mechanoreceptorze), których funkcja polega na przetwarzaniu informacji z otoczenia (np. mechanicznej) na salwę impulsów nerwowych przewodzonych włóknami nerwowymi. 2. Impulsy nerwowe przenoszone jednym kanałem informacyjnym nie różnią się między sobą pod względem częstotliwości. 3. Informacja zakodowana jest w postaci częstotliwości z jaką impulsy nerwowe podążają włóknem nerwowym, co określa się mianem długości interwałów pomiędzy pojedynczymi impulsami.\n14 Komunikacja neuronów Sprzężenie zwrotne w komunikacji neuronów Sprzężenie proste informacja przepływa jednokierunkowo: od układu sterującego do sterowanego. Ujemne sprzężenie zwrotne (negatywny feedback) stabilizacja funkcji fizjologicznych między dwoma systemami: sterującym i sterowanym. Kontrola wzajemnie zwrotna (pętla sprzężenia zwrotnego zachowująca homeostazę) dwukierunkowy przesył informacji zarówno kodowanej w postaci impulsów nerwowych, jak i chemicznej: charakterystyczna dla organizmów na wysokim szczeblu rozwoju filogenetycznego.\n15 Komunikacja neuronów Informacja cyfrowa jest zmieniana w neuronie na informację analogową, tj. poprzez zmianę potencjału elektrycznego błony komórkowej. Następnie neuron wysyła informację cyfrową do innej komórki. Czyli analogowa informacja jest zamieniana na cyfrową ze względu na obowiązywanie zasady wszystko albo nic: Inicjowanie potencjału czynnościowego ma miejsce wówczas, gdy wystąpi bodziec o intensywności wystarczającej do zdepolaryzowania neuronu powyżej określonej wartości progowej.\n16 Komunikacja neuronów Potencjał spoczynkowy błony komórkowej ujemny potencjał elektryczny, który występuje pomiędzy wnętrzem komórki nerwowej a płynem zewnątrzkomórkowym. Płyn wewnątrzkomórkowy oraz zewnątrzkomórkowy różnią się od siebie pod względem stężenia poszczególnych jonów. Wewnątrz komórki występuje przewaga anionów (ładunek ujemny) organicznych nieprzedostających się przez błonę komórkową poza komórkę. W płynie zewnątrzkomórkowym występuje także przewaga ujemnych anionów w stosunku do dodatnich kationów. Dzięki temu ujemny ładunek komórki może zostać zachowany utrzymując ją w spoczynku.\n17 Komunikacja neuronów Potencjał czynnościowy błony komórkowej bodziec wywołuje potencjał czynnościowy komórki poprzez depolaryzację. Depolaryzacja jest wyrównaniem ładunków elektrycznym między wnętrzem komórki a środowiskiem zewnętrznym. Fazy depolaryzacji: 1. wniknięcie sodu (Na+) do wnętrza komórki nerwowej poprzez kanały dla prądu jonów sodu oraz tym samym zmienienie lokalnego środowiska wewnętrznego komórki na dodatnie (lokalnego, tj. w miejscu działania bodźca). 2. Gdy ładunki wyrównają się lokalnie, depolaryzacja zaczyna przesuwać się wzdłuż aksonu. Impuls nerwowy przemieszczanie się fali depolaryzacji od miejsca oddziaływania bodźca na błonę komórkową do zakończenia neuronu.\n18 Komunikacja neuronów Depolaryzacja Impulsy nerwowe przekazywane są z neuronu do neuronu zakończeniem aksonu nazywanym synapsą (albo kolbą końcową). Błona presynaptyczna błona komórkowa przekazująca impuls; Błona postsynaptyczna - błona komórkowa odbierająca impuls. Szczelina synaptyczna przestrzeń między synapsami.\n19 Hamowanie: Komunikacja neuronów\n20 Komunikacja neuronów Neurony hamujące (postsynaptyczny potencjał hamujący): neuron otoczony jest nie tylko synapsami pobudzającymi, ale również hamującymi. Hamowanie polega na oddziaływaniu synapsy na neuron za pomocą transmitterów hamujących przewodzenie impulsów elektrycznych. Cząsteczki transmittera hamującego oddziałując na błonę komórkową powodują, że jony K + wydostają się z neuronu na zewnątrz z jednoczesnym napływem jonów Cl - właściwymi kanałami jonowymi. Wzrasta ujemny potencjał elektryczny wewnątrz komórki, czyli miejsce ma hiperpolaryzacja.\n21 Opracowanie głównie na podstawie: W. Traczyk, Fizjologia człowieka w zarysie; J. Kalat, Biologiczne podstawy psychologii;


Czy można składać komplementy ukochanemu człowiekowi, czy lepiej powstrzymać się od głosu? Uważa się, że słowa podziwu, aprobaty i pochlebstwa są akceptowane tylko w odniesieniu do płci pięknej. A jednak, jak właściwie składać komplementy ludziom, omówimy szczegółowo w tym artykule.\nKażdy, niezależnie od płci, ma pojęcie o sobie, swoich mocnych i słabych stronach. Tajemnicą udanego komplementu jest podkreślenie tych mocnych stron. Pożądane jest jednocześnie posiadanie wrażliwości i wystarczającego słownictwa. Jednak w niektórych przypadkach ekspresyjny: "Wow!" - może być najlepszym komplementem dla człowieka.\nZastanówmy się, jakie rodzaje komplementów lubią:\nZachwyt. To bardzo miłe, kiedy ty sam lub twoje cechy są w stanie przyciągnąć entuzjastyczną uwagę płci przeciwnej. Może to być wzrost lub budowa, delikatność lub wrażliwość, wybór modelu motocykla lub czworonożnego przyjaciela i tak dalej.\nPotwierdzenie jego wyłączności. Nawet jeśli jest to najbardziej mistrzowskie posiadanie myszy, musisz to zauważyć i zanotować. "Niesamowite! Nie sądziłem, że to możliwe! " W tym przypadku mężczyźni i kobiety są do siebie podobni: przyjemnie jest ludziom myśleć o sobie jako o kimś wyjątkowym, a widzenie w oczach innych jest jeszcze bardziej widoczne.\nChwalcie jego interesy. Może to być pasja sportowa, kolekcjonerska, stosowane rzemiosło - jeśli człowiek jest naprawdę namiętny, interesy jego życia stają się ważną częścią jego osobowości. Oczywiście pochlebia mu uwaga i uznanie jego zainteresowań.\nŚmiej się Tak, śmiech to komplement do jego zdolności do kibicowania swojemu sercu. Wdzięczny uśmiech jest komplementem do jego zdolności do tworzenia duchowej firmy. Nie ukrywaj swoich pozytywnych emocji spowodowanych przez jego społeczeństwo i działania.\nDemonstracja wartości. Czas i przyzwyczajenie wymazują poczucie wartości działań ukochanego. Ale jeśli spróbujesz nie stracić świeżości swojego spojrzenia, to nawet w rutynowych sprawach będą powody, by zwrócić uwagę na jego wysiłki i rezultaty.\nJednak dzięki uprzejmości rozmawiamy nie tylko z bliskimi lub krewnymi. Na przykład pochwały dla nieznanego mężczyzny mogą być zarówno powodem do randek, jak i sposobem na pozbycie się niedbałego wielbiciela.\nIstnieje kilka prostych reguł, które pozwalają ci zdecydować: jakie komplementy można powiedzieć mężczyźnie, a które z nim pozostawić.\nZasady dotyczące komplementów:\nTo muszą być szczere słowa. Właśnie o to chodzi. Co więcej, fałsz zostanie wcześniej czy później uznany, a wtedy będzie więcej szkód niż, jeśli w ogóle nie powiesz, udogodnień.\nNie nadużywaj. Poczucie proporcji jest przydatne w sztuce komplementów. Zbyt częste uprzejmości sugerują najemnicze motywy lub nieszczerość.\nWykorzystywany sarkazm. Poczucie humoru jest wspaniałe, ale kierujemy je do żywej osoby? Niektórzy mężczyźni są wrażliwi, a niektóre żarty mogą być zbyt ostre. Nawet przez przypadek.\nUnikaj banałów. Lepiej milczeć niż przedstawiać coś bezosobowego - tak jakby nic więcej niż człowiek nie był godny.\nKameralne komplementy dla mężczyzn - kategoria, z którą powinieneś być najbardziej ostrożny. Lepiej unikać niejednoznacznych i zdrobniałych sformułowań. Milczenie partyzantów również nie jest mile widziane. Z pewnością, jeśli posłuchasz swoich własnych uczuć, będziesz w stanie odebrać najbardziej szczere i poprawne słowa.\nPodsumowując, jak uczynić człowieka najlepszym komplementem. Jeśli jest to najlepszy, najważniejszy i niezbędny człowiek w twoim życiu - po prostu powiedz mu o tym. Niech będą to szczere słowa, które niosą uczucie bez oczekiwania na powrót. Jeśli nie pomylisz się z wyborem, taki komplement będzie najlepszy w jego życiu.\nKomplementuje ukochanego człowieka →


Idealna rodzina [Lisa Jewell] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00121 002503 22607482 na godz. na dobę w sumie\nIdealna rodzina - ebook/epub\nAutor: Lisa Jewell Liczba stron: 368\nISBN: 978-83-66736-28-3 Data wydania: 2021-04-14\nTytuł oryginału: The Family Upstairs Copyright © Lisa Jewell, 2019 Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo Poznańskie, 2021 Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2021 Redaktor prowadzący: Adrian Tomczyk Marketing i promocja: Joanna Zalewska Redakcja: Mirosław Ruszkiewicz Korekta: Gabriela Niemiec, Mirosław Krzyszkowski Projekt typograficzny, skład i łamanie: MELES-Design Projekt okładki i stron tytułowych: Mariusz Banachowicz Fotografia na okładce: © Camille Ralston / Unsplash Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie. eISBN 978-83-66736-28-3 CZWARTA STRONA Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o. ul. Fredry 8, 61-701 Poznań tel.: 61 853-99-10 redakcja@czwartastrona.pl www.czwartastrona.pl\nDedykuję tę książkę moim czytelnikom, z miłością i wdzięcznością\nInformacja w sprawie nazwiska bohaterki Cerian Tahany Imię bohaterki Cerian Tahany pojawiające się w mojej książce zostało zainspirowane prawdziwą Cerian Tahany, jedną ze zwyciężczyń tegorocznej kampanii Get In Character. CLIC Sargent to wiodąca brytyjska akcja charytatywna na rzecz walki z nowotworami u dzieci i młodych dorosłych. Ich misją jest zmiana tego, co niesie ze sobą diagnoza w młodym wieku. Wierzą, że dzieci i młodzi ludzie cierpiący na raka mają prawo do najlepszego możliwego leczenia, opieki i wsparcia przez cały proces terapii, a także później. Kampania Get In Character jest prowadzona od 2014 roku i doczekała się wsparcia wielu najbardziej znanych brytyjskich autorów. Do dzisiaj zebrano ponad 40 tysięcy funtów. Z wielką radością wspierałam kampanię Get In Character przez lata, a w marcu 2020 roku ponownie ruszy aukcja na eBayu. Szczegóły można znaleźć na www.clicsargent.org.uk.\nGdybym powiedział, że przed ich pojawieniem się moje życie było zupełnie normalne, minąłbym się nieco z prawdą. Nie, było dalekie od normalności, lecz wydawało mi się takie, bo innego nie znałem. Dopiero teraz, gdy upłynęły dekady od tamtego czasu, dostrzegam jego odmienność. Kiedy przyszli, miałem jedenaście lat, a moja siostra dziewięć. Mieszkali z nami przez ponad pięć lat i przez nich w naszym domu zapanował mrok. Musieliśmy z siostrą nauczyć się, jak przetrwać. A kiedy miałem szesnaście lat, a moja siostra czternaście, pojawiło się dziecko.\n1 Libby podnosi list z wycieraczki. Obraca go w dłoniach. Wygląda bardzo oficjalnie; kremowa koperta z wysokogatunkowego papieru, zapewne z wyściółką z bibułki. W polu nadawcy znajduje się adnotacja: „Smithkin Rudd & Royle Solicitors Chelsea Manor Street SW3”. Zanosi list do kuchni i kładzie na stole, a potem sięga po czajnik i zalewa herbatę w kubku. Wydaje jej się, że wie, co jest w kopercie. W zeszłym miesiącu skończyła dwadzieścia pięć lat. Podświadomie czekała na tę przesyłkę, ale gdy w końcu ją dostała, nie była pewna, czy jest w stanie stawić czoła temu, co znajdzie w środku. Bierze telefon i dzwoni do matki. – Cześć, mamo, przyszło. Dostałam list z zarządu powierniczego. Po drugiej stronie zapada cisza. Wyobraża sobie matkę w jej własnej kuchni, ponad tysiąc kilometrów stąd, w hiszpańskiej Dénii: śnieżnobiałe fronty szafek, limonkowe przybory kuchenne, szklane drzwi przesuwne prowadzące na niewielki taras z widokiem na śródziemnomorski krajobraz, telefon w wysadzanym kryształkami etui, który matka nazywa swoją błyskotką. – Ach, no tak. Rany. A otworzyłaś już? – Nie, jeszcze nie. Najpierw napiję się herbaty. – No tak – powtarza, po czym dodaje: – Mam się nie rozłączać? Chcesz, żebym została na linii? – Tak, zostań. Trochę brakuje jej tchu; tak się czasami dzieje, gdy już ma wstać i rozpocząć prezentację dla potencjalnego klienta w pracy. To takie uczucie, jakby wypiła mocną kawę. Wyciąga torebkę herbaty z kubka i siada. Muska palcami róg koperty i wciąga głęboko powietrze. – Okej, robię to. Otwieram kopertę – mówi do telefonu. Jej matka wie, co znajduje się w środku. A przynajmniej podejrzewa, chociaż oficjalnie nigdy nie powiedziano jej, co czeka w funduszu powierniczym. Zawsze powtarzała, że równie dobrze może dostać dzbanek do herbaty i dziesięć funtów. Libby chrząka i wsuwa palec pod klapkę. Wyciąga ze środka kartkę grubego kremowego papieru i szybko sczytuje wiadomość: Do Pani Libby Louise Jones Jako członkowie zarządu powierniczego Henry’ego i Martiny Lamb, który powstał 12 lipca 1977 roku, proponujemy niniejszy harmonogram przekazania spadku… Odkłada list i wyciąga załącznik z harmonogramem. – No i? – pyta matka zdyszanym głosem. – Jeszcze czytam – odpowiada Libby. Przebiega wzrokiem po tekście i jej uwagę zwraca nazwa nieruchomości. Cheyne Walk 16, SW3. Zakłada, że to dom, w którym mieszkali jej biologiczni rodzice w chwili śmierci. Wie, że znajduje się gdzieś w Chelsea. Wie, że jest duży. Mimo to zakładała, że dawno przepadł. Został zabity deskami i sprzedany. Wreszcie dociera do niej, co właśnie przeczytała, i aż brakuje jej tchu. – Eee – rzuca. – Co się stało? – Wygląda na to, że… Nie, to niemożliwe. – No co?! – Zostawili mi dom. – Ten w Chelsea? – Tak. – Cały dom? – Tak mi się wydaje. – W liście napisali coś o tym, że nikt nie upomniał się o spadek. Libby nie może tego wszystkiego pojąć. – Mój Boże, przecież on musi być wart… Libby wciąga gwałtownie powietrze i spogląda na sufit. – Nie, to nie może być prawda. Ktoś się pomylił – mówi. – Idź i spotkaj się z prawnikami – podpowiada matka. – Zadzwoń. Umów się. I upewnij się, że to nie jest pomyłka. – A co, jeśli nikt się nie pomylił? Co, jeśli to prawda? – Cóż, kochana, w takim wypadku staniesz się bardzo bogata – odpowiada matka, a Libby oczami wyobraźni widzi jej szeroki uśmiech. Rozłącza się i rozgląda po kuchni. Pięć minut temu tylko na taką było ją stać, tylko w takim mieszkaniu, w jednym z szeregowych domków w cichym zakątku St Albans. Wciąż pamięta mieszkania i domy, które widziała w czasie poszukiwań w internecie, to przyspieszone bicie serca na widok idealnego miejsca: słoneczny taras, kuchnia połączona z jadalnią, pięć minut pieszo na stację kolejową, stare okno witrażowe. Dostrzegła jeszcze w tle za zielenią dzwony katedry, ale zaraz spojrzała na cenę i skarciła się za naiwne myślenie, że będzie ją na to stać. Ostatecznie zdecydowała się na kompromis niemal w każdym aspekcie, byle znaleźć sobie mieszkanie blisko pracy i niezbyt daleko od stacji. Intuicja nic jej nie podpowiedziała za progiem; serce nie przyśpieszyło, gdy agentka oprowadzała ją po wnętrzu. Niemniej uczyniła z tego miejsca dom, z którego można być dumnym. Skrupulatnie wykupiła wszystko, co TK Maxx miał najlepszego, i teraz jej źle przerobione, nieco niezgrabne mieszkanie z jedną sypialnią dawało jej szczęście. Kupiła je, urządziła. Należało do niej. Teraz jednak okazuje się, że Libby zostanie właścicielką nieruchomości przy najlepszej ulicy w Chelsea, i nagle to mieszkanie wydaje się absurdalnym żartem. Tak samo wszystko, co jeszcze przed chwilą było dla niej ważne – niedawna podwyżka w wysokości półtora tysiąca funtów rocznie, planowany na następny miesiąc babski weekend w Barcelonie, na który oszczędzała pół roku, a także cień do powiek od MAC, na jaki „pozwoliła sobie” w zeszłym tygodniu w ramach świętowania podwyżki – przyjemna ekscytacja na myśl o porzuceniu skrupulatnego planu wydatków miesięcznych dla jednej pachnącej słodyczą chwili w drogerii, lekkiej jak piórko papierowej torebeczki z logo MAC, dreszczu emocji, gdy wkładała małą czarną kapsułę do kosmetyczki z myślą, że teraz należy do niej, że może nawet użyje cienia w Barcelonie, do sukienki podarowanej jej przez matkę na Boże Narodzenie i kupionej we French Connection, z koronkowymi wstawkami, o których marzyła od wieków. Pięć minut temu jej przyjemności w życiu były drobne i wyczekiwane, musiała na nie ciężko pracować i oszczędzać, a i tak w ostatecznym rozrachunku znaczyły tyle co nic. Jedynie przydawały jej szaremu życiu odrobinę koloru, by warto było każdego dnia wstać i iść do lubianej, lecz nie kochanej pracy. A teraz stała się posiadaczką nieruchomości w Chelsea i jej małe życie urosło do niesamowitych rozmiarów. Wsuwa list z powrotem do drogiej koperty i kończy herbatę.\n2 Nad Côte d’Azur zbiera się na burzę; na horyzoncie wiszą chmury ciemne jak śliwa damaszka, kładąc się ciężarem na czubku głowy Lucy. Jedną rękę przyciska do bolącego miejsca, a drugą chwyta pusty talerz córki i stawia na chodniku, żeby pies mógł wylizać resztki sosu i kurczaka. – Marco, dokończ jedzenie – mówi do syna. – Nie jestem głodny. Lucy czuje pulsujący w skroniach gniew. Burza jest coraz bliżej, czuć już wilgoć schładzającą rozgrzane powietrze. – To wszystko – cedzi, próbując powstrzymać się przed krzykiem. – Nic więcej dzisiaj nie dostaniesz. Skończyły się pieniądze i więcej nie będzie. Jak zgłodniejesz przed pójściem spać, będzie już za późno. A teraz zjedz, proszę. Marco kręci tylko głową i w milczeniu kroi kurczaka. Lucy spogląda na jego gęste kasztanowe włosy z podwójnym wirem. Próbowała przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz wszyscy myli głowy, i nie potrafiła. – Mamo, a mogę deser? – pyta Stella. Lucy patrzy na córkę. Stella ma pięć lat i jest najlepszym błędem, jaki jej się kiedykolwiek zdarzył. Powinna jej odmówić; jest taka surowa dla Marca, nie powinna pobłażać jego siostrze. Tylko że Stella jest taka dobra, taka uległa i niekłopotliwa. Jak mogłaby odmówić jej czegoś słodkiego? – Jeśli Marco dokończy kurczaka, możemy kupić loda na spółę – mówi spokojnie. To niesprawiedliwe wobec małej, która zjadła swoją porcję dziesięć minut wcześniej i nie powinna czekać na brata. Ale najwyraźniej Stella nie wie jeszcze, co to sprawiedliwość, bo mówi: – Jedz szybko, Marco. Gdy chłopak kończy, Lucy zabiera jego talerz i stawia na chodniku dla psa. Dostają lody: trzy smaki w szklanej miseczce z gorącym sosem czekoladowym, pokruszoną pralinką i różową palemką na wykałaczce. Lucy znowu czuje bolesne pulsowanie w głowie i spogląda na widnokrąg. Muszą znaleźć jakieś schronienie, i to szybko. Prosi o rachunek, kładzie kartę na tacce, wpisuje PIN do czytnika i wstrzymuje oddech; teraz na tym koncie nie ma żadnych pieniędzy, nie ma ich już nigdzie. Czeka, aż Stella wyliże miseczkę, potem odwiązuje psią smycz od nogi stołu i zbiera torby, podając dwie Marcowi i jedną Stelli. – Gdzie idziemy? – pyta Marco. Jego brązowe oczy patrzą na nią z powagą, pełne niepokoju. Lucy wzdycha. Spogląda w górę ulicy, gdzie znajduje się niceańska starówka, a potem w przeciwnym kierunku, ku brzegowi morza. Zerka nawet na psa, jakby spodziewała się od niego jakiejś wartościowej sugestii. Zwierzę patrzy na nią wyczekująco, licząc chyba na kolejny talerz do wylizania. Mogą się udać tylko w jedno miejsce – to, w którym najmniej chciała się znaleźć. Mimo to uśmiecha się. – Wiem, chodźmy zobaczyć mémé! Marco stęka. Stella wygląda na niepewną. Oboje wciąż pamiętają ostatni pobyt u babci Stelli. Samia była kiedyś gwiazdą filmową w Algierii. Teraz ma siedemdziesiąt lat, jest ślepa na jedno oko i mieszka w zapyziałym mieszkaniu na siódmym piętrze bloku w l’Ariane razem z dorosłą niepełnosprawną córką. Jej mąż zmarł, kiedy miała zaledwie pięćdziesiąt pięć lat, a jej jedyny syn, ojciec Stelli, zniknął trzy lata temu i od tamtej pory ani razu nie nawiązał z nimi kontaktu. Samia pała słusznym gniewem. Ale ma dach nad głową; ma miękkie poduszki i bieżącą wodę. Ma w tej chwili to wszystko, czego Lucy nie może zaoferować swoim dzieciom. – Tylko na jedną noc. Obiecuję, że na jutro coś znajdę – mówi. Docierają na osiedle Samii akurat w chwili, gdy zaczyna padać deszcz, maleńkie wodne bomby eksplodują o rozgrzane płyty chodnika. W drodze na siódme piętro, w wymalowanej graffiti windzie, Lucy czuje ich zapach: zatęchłą woń niepranych ubrań, tłustych włosów, zbyt długo noszonych butów. Szczególnie pies, z gęstą i szorstką sierścią, straszliwie śmierdzi. – Nie mogę – mówi Samia w progu, blokując im wejście. – Naprawdę nie mogę. Mazie jest chora i opiekunka musi tu dzisiaj nocować. Nie ma miejsca. Po prostu nie ma. Na zewnątrz rozbrzmiewa trzask pioruna. Niebo rozżarza się na biało, płynie z niego ściana wody. Lucy posyła Samii rozpaczliwe spojrzenie. – Nie mamy gdzie iść. – Wiem o tym. Mogę wziąć Stellę, ale nie ciebie, nie chłopca i nie psa. Będziecie musieli znaleźć sobie jakieś inne miejsce. Lucy czuje, jak Stella przywiera do jej nogi, drobne ciałko przebiega dreszcz niepokoju. – Chcę zostać z tobą – szepcze do Lucy. – Nie chcę bez ciebie. Lucy kuca i chwyta córkę za ręce. Dziewczynka ma zielone oczy, jak ojciec, włosy poznaczone orzechowym blondem, a twarz, po długim i słonecznym lecie, opaloną na ciemny brąz. To piękne dziecko; ludzie czasami zatrzymują Lucy na ulicy, żeby jej o tym powiedzieć, wzdychając przy tym cicho. – Skarbie, będziesz miała sucho. I możesz się umyć. Mémé przeczyta ci bajkę… Samia kiwa głową. – Przeczytam ci tę, którą najbardziej lubisz. Tę o księżycu. Stella wtula się jeszcze mocniej w matkę. Lucy zaczyna tracić cierpliwość. Oddałaby wszystko, żeby móc spać w łóżku mémé, posłuchać bajki o księżycu, wziąć prysznic i założyć czystą piżamę. – Tylko na tę jedną noc, skarbie. Odbiorę cię z samego rana, dobrze? Czuje ruch głowy potakującej córki i jej głęboki wdech mimo wstrzymywanych łez. – Dobrze, mamo – odpowiada Stella, a Lucy wpycha ją do mieszkania Samii, zanim któraś z nich zdąży zmienić zdanie. Potem zostaje sama z Markiem i psem, z matami do jogi na plecach wychodzą na ulewę, w zapadający zmierzch i nie mają gdzie się udać. Przez jakiś czas chowają się pod wiaduktem, ale nieustannie przetaczające się nad ich głowami samochody są ogłuszające. Deszcz nie przestaje padać. Marco trzyma psa na kolanach, przyciska twarz do jego grzbietu. W końcu podnosi wzrok na Lucy. – Dlaczego nasze życie jest takie gówniane? – pyta. – Przecież wiesz dlaczego – rzuca warkliwie Lucy. – Ale dlaczego nic z tym nie robisz? – Staram się. – Wcale nie. Przez ciebie się staczamy. – Staram się – syczy Lucy, obrzucając syna wściekłym spojrzeniem. – W każdej minucie każdego dnia. Marco patrzy na nią z powątpiewaniem. Jest za mądry i za dobrze ją zna. Lucy wzdycha. – Jutro odbiorę skrzypce. Będę mogła znowu zarabiać. – A jak zamierzasz zapłacić za naprawę? – pyta, mrużąc oczy. – Znajdę jakiś sposób. – Jaki sposób? – Nie wiem jeszcze, dobra? Nie wiem. Coś się wymyśli. Jak zawsze. Po tych słowach odwraca wzrok od syna i patrzy na parę zbliżających się do niej świateł. Nad ich głowami przetacza się potężny grzmot, niebo znowu się rozżarza, a deszcz, o ile to możliwe, jeszcze się wzmaga. Lucy wyciąga z zewnętrznej kieszeni plecaka poobijany smartfon i włącza go. Zostało jej raptem osiem procent baterii i już ma go znowu wyłączyć, kiedy zauważa powiadomienie z aplikacji kalendarza. Wisi od kilku tygodni, ale Lucy jakoś nie może się zebrać, żeby je anulować. Tekst jest krótki: Dziecko kończy 25 lat.\n3 CHELSEA, KONIEC LAT OSIEMDZIESIĄTYCH Nazywam się Henry, imię mam po ojcu. To powtórzenie od czasu do czasu powodowało pewne zamieszanie, ale ponieważ matka mówiła do niego „kochanie”, siostra „tatusiu”, a w zasadzie wszyscy inni per „panie Lamb”, jakoś dawaliśmy sobie radę. Mój ojciec był jedynym spadkobiercą fortuny swojego ojca, który dorobił się na automatach do gier. Nigdy nie poznałem dziadka, był już stary, kiedy urodził się mój ojciec, ale wiem, że pochodził z Blackpool i nazywał się Harry. Mój ojciec przez całe swoje życie nie przepracował nawet jednego dnia, tylko siedział i czekał, aż Harry umrze i przekaże mu majątek. Nasz dom przy Cheyne Walk w Chelsea kupił tego samego dnia, w którym dostał pieniądze. Gdy Harry leżał na łożu śmierci, on polował na odpowiednią nieruchomość i miał ten dom na oku od kilku tygodni. Przerażała go myśl, że zanim zdobędzie spadek, ktoś zdąży sprzątnąć mu go sprzed nosa. Dom był pusty, kiedy go kupił, więc ojciec przez kolejne lata wydał tysiące funtów na, jak to mówił, dzieła: głowy łosi wiszące na wyłożonych drewnianymi panelami ścianach, skrzyżowane nad drzwiami miecze, mahoniowe trony zdobione wijącym się wzorem barley twist, pełny rys i dziur po termitach stół bankietowy na szesnaście osób w średniowiecznym stylu, komody pełne pistoletów i batogów, sześciometrowe gobeliny, złowieszcze portrety olejne czyichś przodków, rzędy oprawionych w skórę ksiąg ze złoceniami, których nikt nigdy nie przeczyta, a do tego pełnych rozmiarów działo w ogrodzie przed wejściem. W naszym domu nie było wygodnych krzeseł, przytulnych kącików. Wszystko było z drewna, skóry, metalu i szkła. Wszystko było twarde. Zwłaszcza mój ojciec. Podnosił ciężary w naszej piwnicy i pijał guinnessa ze swojej własnej beczki we własnym barze. Nosił szyte na miarę garnitury warte osiemset funtów, w których jego mięśnie i brzuch ledwo się mieściły. Włosy miał koloru starych monet jednopensowych, do tego szorstkie dłonie z zaczerwienionymi knykciami. Jeździł jaguarem. Grał w golfa, chociaż nie cierpiał tej gry, bo nie nadawał się do machania kijem; był zbyt sztywny, nie miał w sobie nic z giętkości. W weekendy jeździł na polowania; znikał w sobotni poranek ubrany w obcisłą tweedową marynarkę, z bagażnikiem wyładowanym bronią, po czym wracał w niedzielny wieczór z grzywaczami w pojemniku z lodem. Kiedyś, miałem wtedy jakieś pięć lat, przyprowadził do domu buldoga angielskiego; kupił go od człowieka na ulicy, płacąc świeżutkimi pięćdziesięciofuntowymi banknotami ze zwitka, który zawsze nosił w kieszeni marynarki. Powiedział, że pies przypominał mu jego samego. Potem buldog nasrał na zabytkowy dywan i ojciec się go pozbył. Moja matka była „rzadką pięknością”. To słowa mojego ojca. „Twoja matka to rzadka piękność”. Była w połowie Niemką, w połowie Turczynką. Nazywała się Martina. Była dwanaście lat młodsza od taty i zanim pojawili się tamci, była też ikoną stylu. Zakładała ciemne okulary i szła na Sloane Street, żeby wydawać pieniądze ojca na jedwabne chusty, szminki w złoconych pojemniczkach i francuskie perfumy. Czasami ktoś jej robił zdjęcia, jak niosła naręcza papierowych torebek, a potem publikował w eleganckich magazynach. Nazywali ją bywalczynią salonów, ale to nieprawda. Chadzała na wytworne przyjęcia ubrana w piękne stroje, jednak w domu była tylko naszą mamą. Nie najlepszą mamą, lecz też nie najgorszą; z pewnością wnosiła względną miękkość do naszego wielkiego, męskiego, ozdobionego maczetami domu w Chelsea. Raz miała pracę, przez jakiś rok; polegało to na tym, że poznawała ze sobą ważne osobistości światka mody. A przynajmniej takie odniosłem wrażenie. Nosiła w torebce małe srebrne wizytówki z różowym napisem: „Martina Lamb i Wspólnicy”. Prowadziła biuro na King’s Road, jasne loftowe pomieszczenie nad sklepem, ze szklanym stołem, skórzanymi fotelami, teleksem, ubraniami w przezroczystych pokrowcach, a także białymi liliami w wazonie na cokole. Zabierała tam mnie i siostrę, gdy mieliśmy wolne od szkoły, i wręczała nam kuszące śnieżnobiałe kartki z ryzy papieru, a do tego garść markerów. Od czasu do czasu dzwonił telefon, a mama odbierała, mówiąc: „Dzień dobry, tutaj Martina Lamb i Wspólnicy”. Bywało, że wpuszczała przez domofon jakiegoś gościa – kłóciliśmy się z siostrą, kto następnym razem naciśnie guzik. Tymi gośćmi były skrzeczące, bardzo chude kobiety, które chciały rozmawiać wyłącznie o ubraniach i sławnych ludziach. Nie było oczywiście żadnych wspólników, tylko matka i momentami jakaś młoda stażystka z sarnimi oczami. Nie wiem, jak to się wszystko skończyło. Wiem tylko, że zniknęło loftowe biuro, zniknęły srebrne wizytówki, a mama wróciła do prowadzenia domu. Razem z siostrą uczęszczaliśmy do Knightsbridge – prawdopodobnie najdroższej szkoły w Londynie. Wtedy ojciec jeszcze nie bał się wydawać pieniędzy. Wręcz przeciwnie, uwielbiał to. Im więcej, tym lepiej. Mundurki mieliśmy w kolorze kupy i żółci, chłopcy nosili pumpy. Na szczęście gdy byłem w takim wieku, by tego rodzaju strój wywoływał we mnie głębokie zażenowanie, ojciec nie miał już pieniędzy nawet na czesne, o sztruksowych pumpach od Harrodsa nie wspominając. Wszystko wydarzyło się tak powoli, a jednocześnie niezwykle szybko – ta zmiana w naszych rodzicach, naszym domu, naszych życiach. Jednak tamtego wieczoru, kiedy Birdie pojawiła się w progu z dwiema dużymi walizkami i kotem w wiklinowym koszu, nie mogliśmy mieć nawet nikłego pojęcia o tym, jaki wywrze na nas wpływ, jakich ludzi wprowadzi do naszego życia i jak to wszystko się skończy. Myśleliśmy, że zostanie tylko na weekend.\n4 Libby słyszy szept każdej chwili z czasów istnienia tego pokoju, czuje każdy oddech każdego, kto siedział w miejscu, w którym ona teraz siedzi. – W tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym dziewiątym – powiedział pan Royle w odpowiedzi na jej wcześniejsze pytanie. – To jedna z najstarszych kancelarii w stolicy. Pan Royle spogląda na nią teraz zza wypolerowanego na błysk biurka. Na jego ustach błąka się uśmiech, gdy mówi: – No proszę. Cóż za prezent urodzinowy. Libby uśmiecha się nerwowo. – Nie jestem do końca przekonana, czy prawdziwy. Cały czas czekam, aż się okaże, że ktoś mnie wkręca. Dobór słów – „ktoś mnie wkręca” – wydaje się nieodpowiedni w tym starym, budzącym respekt miejscu. Żałuje, że nie ujęła tego inaczej. Jednak pan Royle najwyraźniej się tym nie przejął. Nie przestając się uśmiechać, wyciąga rękę i podaje Libby gruby plik papierów. – Zapewniam, że nikt tu nikogo nie wkręca, panno Jones. Proszę – mówi, wyjmując coś ze sterty dokumentów. – Nie byłem pewien, czy powinienem wręczać to pani w tej chwili. Może lepiej było wysłać pocztą. Razem z listem. Nie wiem, to naprawdę krępująca sytuacja. Miało się znaleźć w kopercie, ale na wszelki wypadek zostawiłem. Niemniej wydaje mi się, że powinna to pani zobaczyć. Więc proszę. Nie wiem, ile przybrani rodzice byli w stanie powiedzieć o pani biologicznej rodzinie, jednak proszę poświęcić chwilę i to przeczytać. Libby rozkłada kartkę z przedrukiem z gazety i umieszcza na blacie biurka. Bywalczyni salonów i jej mąż zmarli w wyniku samobójczego paktu. Zaginęły ich nastoletnie dzieci; znaleziono żywe niemowlę Wczoraj w Chelsea do domu byłej bywalczyni salonów Martiny Lamb i jej męża Henry’ego wezwano policję z powodu podejrzenia potrójnego samobójstwa. Funkcjonariusze pojawili się na miejscu krótko po południu i odkryli ciała państwa Lambów, leżące obok siebie na podłodze w kuchni, a ponadto zwłoki drugiego mężczyzny, jeszcze niezidentyfikowanego. W pokoju na pierwszym piętrze znaleziono dziesięciomiesięczną dziewczynkę. Dziecku zapewniono już opiekę i nie stwierdzono uszczerbku na zdrowiu. Sąsiedzi zeznali, że w ostatnich latach w posiadłości mieszkało kilkoro dzieci, a także dorosłych, lecz na miejscu nie odnotowano obecności innych lokatorów. Przyczyna śmierci pozostaje nieznana, aczkolwiek wczesne badania krwi zdają się sugerować, że troje zmarłych zażyło truciznę. Henry Lamb (lat 48) był jedynym spadkobiercą majątku ojca, Harry’ego Lamba z Blackpool w Lancashire. W ostatnich latach uskarżał się na problemy ze zdrowiem i musiał korzystać z wózka inwalidzkiego. Policja jest w trakcie poszukiwań córki i syna państwa Lambów, w wieku odpowiednio około czternastu i szesnastu lat. Osoby posiadające informacje na temat możliwego miejsca pobytu tych dzieci proszone są o zgłoszenie się na najbliższy komisariat. Funkcjonariusze proszą też o kontakt tych, którzy przebywali w domu państwa Lambów w ostatnich latach. – Czy to…? – pyta Libby, wpatrując się w pana Royle’a. – Czy tym niemowlęciem jestem ja? Prawnik kiwa głową. W jego oczach widać szczery smutek. – Obawiam się, że tak. Ponura historia, nieprawdaż? I wielka tajemnica. Mam na myśli dzieci państwa Lambów. Fundusz powierniczy obejmował też ich, lecz żadne nie zgłosiło się po spadek. Mogę się domyślać, że już… nieważne. – Nachyla się do przodu, ściska krawat i uśmiecha się boleśnie. – Mogę zaproponować długopis? Przechyla w jej stronę drewniany pojemnik wypełniony ewidentnie drogimi długopisami, a Libby wyciąga jeden z nich. Złotymi literami nadrukowano na nim nazwę kancelarii. Przez chwilę wpatruje się w niego bezmyślnie. Brat. Siostra. Samobójczy pakt. Potrząsa nieznacznie głową, po czym chrząka i mówi: – Dziękuję. Jej palce mocno ściskają długopis. Ledwo przypomina sobie, jak wygląda jej podpis. Na brzegach dokumentów ktoś przykleił plastikowe strzałki w miejscach, gdzie powinna się podpisać. Skrobanie długopisu po papierze jest wręcz nieznośne. Pan Royle obserwuje niewinnie; przesuwa nieco filiżankę na biurku, raz w jedną, raz w drugą stronę. Libby bardzo wyraźnie odczuwa wagę tej chwili; tę niewidzialną granicę oddzielającą poprzednią część jej życia od następnej. Po jednej stronie tej sterty papierów znajdują się skrzętne wędrówki z wózkiem po Lidlu, tydzień wakacji w roku i jedenastoletni vauxhall corsa. Po drugiej – klucze do ośmiopokojowego domu w Chelsea. – Dobrze – mówi prawnik, niemal z ulgą, gdy Libby oddaje mu dokumenty. – Dobrze, dobrze, dobrze. – Przegląda je, spoglądając na miejsca obok strzałek, po czym podnosi wzrok na samą Libby i uśmiecha się. – Chyba nadszedł czas na przekazanie kluczy. – Wyciąga z szuflady niedużą kopertę z folią bąbelkową. Na etykiecie widać napis „Cheyne Walk 16”. Libby zagląda do środka. Trzy zestawy kluczy. Jeden z metalowym brelokiem z logo Jaguara. Jeden z brązu, z wbudowaną zapalniczką. I jeszcze jeden bez kółka. Prawnik wstaje zza biurka. – Może obejrzymy dom? Przejdźmy się, stoi tuż za rogiem. Żar leje się z nieba. Libby przez podeszwy płóciennych butów czuje ciepło bijące od chodnika, promienie słońca grzeją przez cienką warstwę chmur. Razem z prawnikiem idą w dół ulicy pełnej restauracji, wszystkie mają ogródki, w których stoliki ustawiono na specjalnych platformach, razem z rzucającymi na nie cień wielkimi kwadratowymi parasolami. Kobiety w dużych okularach siedzą po dwie albo trzy i popijają wino. Niektóre są w jej wieku i Libby zastanawia się, jakim cudem stać je na wino w eleganckiej restauracji w poniedziałkowe popołudnie. – Jeśli zdecyduje się pani zamieszkać w domu, to może być pani osiedle – rzuca pan Royle. Libby kręci głową i śmieje się nerwowo. Nie potrafi nawet sformułować odpowiedzi, to wszystko jest zbyt absurdalne. Mijają maleńkie butiki i sklepy z antykami, a w nich wypchane lisy i niedźwiedzie z brązu, ogromne błyszczące żyrandole wielkości jej wanny. A potem zbliżają się do rzeki i Libby czuje jej zapach, zanim jeszcze ją zobaczy; przywodzi na myśl mokrego psa. Dwie szerokie łodzie przepływają obok siebie, później jakaś mniejsza, a na niej kolejni bogacze: szampan w srebrzystym wiaderku z lodem, na dziobie mrużący oczy w słońcu golden retriever ze zmierzwioną przez wiatr sierścią. – Jeszcze kawałeczek, za minutę albo dwie będziemy na miejscu – odzywa się pan Royle. Libby czuje, jak ocierają jej się uda, i żałuje, że nie założyła spodenek zamiast spódnicy. Pot wsiąka jej w materiał na samym środku stanika, gdzie zbiegają się miseczki. Domyśla się, że dla prawnika ubranego w dopasowany garnitur i koszulę ta pogoda jest również nieznośna. – Oto on – mówi pan Royle i odwraca się w stronę szeregowca składającego się z pięciu czy sześciu ceglanych domów, z których każdy ma inną wysokość i szerokość. Libby od razu poznaje, który z nich należy do niej, jeszcze zanim dostrzeże zamaszystą szesnastkę namalowaną na szybie półkolistego okienka. Budynek ma trzy kondygnacje i cztery okna w rzędzie. Jest piękny, lecz, tak jak przewidywała, zabity deskami. Komin i rynny zarosły chwastami. Dom jest w opłakanym stanie. Mimo to nadal jest piękny. Libby wciąga gwałtownie powietrze. – Ogromny – rzuca. – Tak, łącznie dwanaście pomieszczeń. Nie licząc piwnicy. Budynek stoi w sporym oddaleniu od chodnika, za misternie zdobionym metalowym ogrodzeniem i zaniedbanym ogródkiem. Nad drzwiami wejściowymi znajduje się okap z podstawą z kutego żelaza, a po lewej stronie stoi działo na betonowym bloku. – Chciałaby pani, żebym to ja czynił honory? – pyta pan Royle, wskazując na kłódkę zabezpieczającą drewnianą osłonę na drzwiach. Libby kiwa głową i prawnik odpina kłódkę, po czym podważa osłonę. Słychać okropne skrzypienie i pokazują się duże, czarne drzwi. Mężczyzna pociera palce, a następnie metodycznie sprawdza każdy klucz, dopóki nie znajdzie właściwego. – Kiedy ostatni raz ktoś wchodził do środka? – pyta Libby. – Rany, chyba kilka lat temu, kiedy pękła jakaś rura. Musieliśmy wzywać hydraulików, naprawić parę rzeczy. Takie tam. Zapraszam. Wchodzą do przedpokoju. Żar lejący się z nieba, odgłosy ruchu ulicznego, echo szumu rzeki – to wszystko zostaje za ich plecami. We wnętrzu panuje chłód. Parkiet z ciemnych desek jest porysowany i pokryty warstwą kurzu. Przed nimi znajdują się równie ciemne schody z wijącym się wzorem na poręczy i rzeźbioną miską pełną owoców na słupku. Drzwi mają rzeźbione zdobienia, podobnie jak klamki z brązu. Ściany do połowy wysokości są wyłożone panelami z tego samego ciemnego drewna, a wyżej wyklejone sfatygowaną tapetą w kolorze czerwonego wina, w której mole wyjadły duże łyse plamy. Powietrze jest zatęchłe, czuć w nim zapach kurzu. Jedynym źródłem światła są małe okienka nad drzwiami. Libby wstrząsa dreszcz. W tym wnętrzu jest za dużo drewna i za mało światła. Za mało powietrza. Czuje się, jakby weszła do trumny. – Mogę? – pyta, chwytając klamkę najbliższych drzwi. – Proszę robić, co się pani żywnie podoba. To w końcu pani dom. Za nimi mieści się długi i wąski pokój z czterema oknami wychodzącymi na porośnięty gęsto drzewami i krzewami ogród. Znowu drewniane panele. Drewniane okiennice. I parkiet pod stopami. – A te gdzie prowadzą? – pyta pana Royle’a, wskazując wąskie drzwi wbudowane w panele. – Do klatki schodowej dla służby. Można nimi wejść prosto do mniejszych pokojów na strychu. Na poziomie pierwszego piętra znajdują się jeszcze jedne takie ukryte drzwi. W starych domach to normalne. Zbudowano je jak klatki dla chomików. Oglądają dom pokój za pokojem, piętro za piętrem. – Co się stało ze wszystkimi meblami? Urządzeniami? – pyta Libby. – Dawno przepadły. Rodzina wyprzedała wszystko do cna, żeby zdobyć fundusze. Spali na materacach. Szyli własne ubrania. – Czyli byli biedni? – Tak, w zasadzie można powiedzieć, że byli biedni. Libby kiwa głową. Nie wyobrażała sobie biologicznych rodziców jako biedaków. Oczywiście pozwoliła sobie na stworzenie zmyślonej rodziny – takie fantazje mają nawet dzieci, które nie zostały adoptowane. Jej zmyśleni rodzice byli młodzi i towarzyscy. Ich dom nad rzeką miał dwie przeszklone ściany i taras dookoła. Mieli psy, małe, dwie suczki, z obrożami wysadzanymi diamentami. Jej zmyślona matka pracowała w modowej agencji PR, a zmyślony ojciec był grafikiem. Kiedy była jeszcze malutka, zabierali ją na śniadanie, sadzali w wysokim krześle, odrywali dla niej kawałki brioszek i trącali się stopami pod stołem, gdzie leżały ich pieski, zwinięte w kłębek. Wszyscy zginęli w drodze powrotnej z przyjęcia. Najprawdopodobniej w sportowym samochodzie. – Znaleziono coś jeszcze? Oprócz listu pożegnalnego? – pyta. Pan Royle kręci głową. – Cóż, oficjalnie nie. Ale była taka jedna rzecz. Znaleziono coś przy dziecku, w łóżeczku. Zdaje się, że ciągle tutaj leży. W pokoju dziecięcym. Pójdziemy? Podąża za prawnikiem do dużego pomieszczenia na pierwszym piętrze, z dwoma dużymi pionowo otwieranymi oknami. Powietrze jest zatęchłe i ciężkie, w wysokich kątach utworzyły się firanki pajęczyn i kurzu. Na drugim końcu pomieszczenia znajdują się nieduże drzwi, które prowadzą do niewielkiego pokoju. Ma rozmiar garderoby, trzy ściany są zastawione szafami i pomalowanymi na biało komodami ozdobionymi misternymi paciorkami. Na samym środku stoi dziecięce łóżeczko. – Czy to…? – Tak. To tutaj panią znaleźli. Zdaje się, że rumianą i radośnie gaworzącą. Łóżeczko jest w zasadzie kołyską na metalowych biegunach. Pomalowano ją na maślany kolor, z bladoniebieskimi różami. Z przodu wisi mały metalowy znaczek z logo Harrodsa. Pan Royle sięga na półkę na ścianie z tyłu i ściąga z niej nieduże pudełko. – Proszę, ktoś umieścił to pod kocykiem. Założyliśmy, podobnie jak policja, że miała być dla dziecka. Przez lata leżała razem z innymi dowodami, lecz po zamknięciu śledztwa odesłali ją nam. – A co to jest? – Proszę otworzyć. Odbiera niewielki karton i podnosi wieko. W środku znajdują się paski porwanych gazet. Libby wkłada między nie palce i natrafia na coś miękkiego. Wyjmuje to i chwyta opuszkami – to królicza łapka na złotym łańcuszku. Libby trochę się wzdryga, łapka zsuwa się i spada na drewnianą podłogę. Dziewczyna schyla się, żeby ją podnieść. Przeciąga palcami po króliczej łapce, czuje zimną gładkość futra, ostre pazury. Przewleka łańcuszek między palcami drugiej dłoni. Jeszcze tydzień wcześniej miała głowę pełną myśli o nowych sandałach, babskim wypadzie, rozdwojonych końcówkach, podlewaniu kwiatów, a teraz zaprzątali ją tylko ludzie śpiący na materacach, martwe króliki i wielki, straszny dom, pusty, jeśli nie liczyć łóżeczka z Harrodsa z dziwnie upiornymi niebieskimi różami na bokach. Libby odkłada łapkę z powrotem do pudełka i trzyma ją niezręcznie. Potem powoli opuszcza dłoń na materacyk i szuka echa swojego drobnego, pogrążonego we śnie ciałka oraz ducha osoby, która jako ostatnia ją tutaj położyła, przykryła kocykiem i zaopatrzyła w króliczą łapkę. Oczywiście niczego nie czuje. Zostało tylko puste łóżeczko i zapach stęchlizny. – A jakie nadano mi imię? Czy ktoś wie? – pyta. – Tak – odpowiada pan Royle. – Było zapisane w liście, który zostawili pani rodzice. Serenity. Nagle dopada ją klaustrofobia. Czuje przemożną potrzebę ucieczki z tego pokoju, lecz takie dramatyczne ruchy nie są w jej stylu. Zamiast tego mówi: – Możemy teraz obejrzeć ogród? Przydałoby mi się trochę świeżego powietrza. Ciąg dalszy w wersji pełnej  Serenity w języku angielskim oznacza „spokój”.\nSpis treści Informacja w sprawie nazwiska bohaterki Cerian Tahany * * * I 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 II 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 III 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 IV 66 67 68 69 Podziękowania O Autorce\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Idealna_rodzina-ebookRO/p1206123i1414155" target="_blank" title="Idealna rodzina [Lisa Jewell] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Idealna rodzina [Lisa Jewell] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Administratorem danych osobowych Klientów zbieranych za pośrednictwem Sklepu internetowego jest Krakmasz Maszyny Do Szycia dostępny pod adresem internetowym www.krakmasz.pl który jest własnością Łukasza Wojasiewicza prowadzącego działalność gospodarczą przy ul. Jana Kantego Przyzby 1, 30-385 Kraków NIP 8631544564, REGON 260221254 wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) prowadzonej przez ministra właściwego ds. gospodarki. e-mail sklep@krakmasz.pl lub tel. 506 838 309.\nPrzetwarzamy tylko takie dane które są potrzebne do realizacji zamówienia, na potrzeby założenia konta w serwisie www.krakmasz.pl aby wysyłać: newsletter, informacje handlowe, informacje marketingowe, informacje na temat organizowanych konkursów.\nDane udostępnione będą tylko tym podmiotom, które są niezbędne w realizacji celów do jakich dane zostały podane oraz podmiotom wspierającym obsługę w świadczeniu usług drogą elektroniczną, czyli: usługi płatnicze, kredytowe, leasingowe, kurier, poczta, usługi księgowe, usługi sklepu internetowego. Twoje dane nigdy nie zostaną udostępnione innym podmiotom handlowym.\nStrona internetowa wykorzystuje pliki cookies, czyli małe pliki tekstowe zapisywane na uprzędzeniu z którego Nabywca odwiedza stronę, mające na celu jego identyfikację i uproszczenie niektórych operacji tak aby strona lepiej była wyświetlona na urządzeniu. Cookies są nieszkodliwe dla urządzenia użytkownika i nie zawierają danych osobowych. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę domeny z której pochodzą, czas przechowywania ich na Urządzeniu oraz przypisaną wartość. Warunkiem działania cookies jest ich akceptacja przez przeglądarkę i nie usuwanie ich z dysku. W przeciwnym wypadku dostęp do zasobów i funkcjonalności może być ograniczony. W ramach Serwisu stosowane są dwa typy plików cookies:\nCookies trwałe: są przechowywane na Urządzeniu Użytkownika i pozostają tam do momentu ich skasowania. Zakończenie sesji danej przeglądarki lub wyłączenie Urządzenia nie powoduje ich usunięcia z Urządzenia Użytkownika. Mechanizm cookies trwałych nie pozwala na pobieranie jakichkolwiek danych osobowych ani żadnych informacji poufnych z Urządzenia Użytkownika. Przeglądarki internetowe domyślnie dopuszczają przechowywanie plików cookies w urządzeniu końcowym Użytkownika. Użytkownicy Serwisu mogą dokonać zmiany ustawień w tym zakresie. Przeglądarki internetowe umożliwiają usunięcie plików cookies, zwykle pozwalają również na automatyczne blokowanie plików cookies – szczegółowe informacje na ten temat zawiera pomoc bądź dokumentacja przeglądarki internetowej. Co ważne ograniczenia stosowania plików cookies mogą mieć wpływ na niektóre funkcjonalności dostępne na stronach internetowych Serwisu. Pliki cookies można w każdej chwili usunąć z przeglądarki internetowej.\nCookies własne wykorzystywane są do konfiguracji serwisu np. rozpoznanie urządzenia użytkownika, realizacji procesów niezbędnych dla pełnej funkcjonalności serwisu np. dostosowanie strony do indywidualnych potrzeb użytkownika, analizy, badań oglądalności strony, dostosowania prezentowanych za pośrednictwem Serwisu reklam usług i produktów firm trzecich, zapewnienie bezpieczeństwa i niezawodności serwisu.\nStatystyki Anonimowe statystyki, pomagają zrozumieć, w jaki sposób Użytkownicy Serwisu korzystają ze stron internetowych Serwisu, co umożliwia ulepszanie ich struktury i zawartości.


Żywności gwoli pumi pełnoletnich\nSkądże na bezowocnie żyją karmy gwoli bulterierów dorastających, szczeniąt oraz psich protoplastów. Symulacja wykończeniu progresu koty potrzebują bo malutko kolejnej kuracji niżby natenczas, jak egzystowały szczeniakami oraz jeśli rozpoczną się starzeć. Czym wyróżniają się zatem żywności gwoli kundli pełnoletnich natomiast jakie są ich style?\nJakie własności hodują paszy gwoli samojedów pełnoletnich?\nZgoła wzmiankują poczęstowanie wszelkiej sierocej, niekonkretnej sylwetki odżywiaj gwoli nowofundlandów doświadczonych nie wyznacza się niepewne. Bodźcem ostatniego istnieje fakt, iż sortów tychże karmów jest na bazarze zoologicznym nieźle majątek.\nToż ewidentne, gdyż i wilkołaki dzielą się między sobą. Drinki są drobne, niepodobne są orientacje do tycia. Poza kajtków ważących garść niżeliby małowartościowy kot, zarabiają giganty siły bobasa tucznika. Wybrane psiaki wyciekają ozdrowieniem, przyszłe lecą. Plus tak bardzo. Teraźniejsze olbrzymie rozdzielenie psiej wspólnocie zawija dziedzina prosta na zlecenie pokarmowe, do którego fabrykanci nakarmienia dla zwierząt starają się dopasować.\nA tylko na przypadek pasze dla puli dorosłych krwi szerokich są kontrastowe wizytówki niżeliby strawy gwoli krwi maleńkich, i karmy na mopsów przysadzistych od rzeczonych spośród wielkością cielska w racji itd.\nJakie paszy dla ssaków odpowiedzialnych stanowią?\nBazar zoologiczny kompletny period się modyfikuje, pojawiają się niezniszczone produkty, zaś starsze lecą, bezkonfliktowo spośród zapotrzebowaniem klientów. Żywność dla greyhoundów pełnoletnich podobnie ulegają obecnemu postanowieniu oraz też, które współczesność finansujemy, przyszłość umieją uniknąć ze sklepowych półek. Aczkolwiek a umiemy wydzielić bezdyskusyjne w rozpiętość niechwiejne kliki efektów.\nUczęszczają do nich przede wszystkim żywności dla poważnych mopsów o rozbieżnej chmarze cielska. Dominację producentów podkreśla trzy linie: dobermany bobasy, które rozpatrują do 10 kg, mastify przyzwoite o doniosłości z 11 do 24 kg również samojedy energiczne o librze 25 kg wysoko. Niektórzy trzecią trupę rozdrabniają na dwie: gliniarze znaczące z 25 do 44 kg zaś mopsy herkulesie, których fura ciałka przebywa 45 kg. Pewna natomiast spośród jakości ratyfikowała na bazar żywność dla psisków, które wyrażają symbolicznie niżeli 4 kg.\nOryginalnymi w różnicę stanowczymi sferami są towary http://stef-foto.pl/pozycjonowanie-stron-www-tarnow/ o wzmożonej kaloryczności, wzorcowej kaloryczności zaś osłabionej kaloryczności. Początkowe wyszperane są między tamtymi gwoli dobermanów gigantycznie stanowczych również spośród niedowagą, jednakie to żywność dla czworonogów o „wzorcowej” przedsiębiorczości plus o trafnej stercie kolegia, śród trzeciej kompanii przyuważymy atoli karmy dla bulterierów niedostrzegalnie stanowczych natomiast spośród nadwagą.\nUmiemy tu też przytoczyć żywność gwoli pointerów fizjologicznych, niby plus fabrykaty ofiarowywane do zwierząt spośród oczywistymi schorzeniami. Śród rzeczonych jednakich na oblicze przetaczają się przede sumarycznym żywność dla pumi z alergią żywieniową, jaka jest najzwyklejszą snadź trudnością swoich pupili, ale są oraz żywność dla typków ustępujących z motywu bolączek nerek, wątroby, żołądka itd.\nNa subiektach półkach wynajdziemy zresztą karmy dla dobermanów sterylizowanych, strawy dla cielnych czy żrących suk (z recepty są to ostatnie samotne wyniki, jakie przybliża się szczeniętom) też żywność poświęcane do ajentów jednoznacznych kategorii itd.


Wyświetlanie galaktycznego wypływu molekularnego\nWidok Kosmicznego Teleskopu Hubble'a na galaktyczną fuzję NGC 6240. Podobnie jak w innych podobnych procesach, występuje szybki przepływ gazu molekularnego. Naukowcy pokazali gazowy tlenek węgla w obszarach centralnych i odkryli, że tworzy on reaktywne wypływy powstałe w wyniku aktywności wokół czarnych dziur.\nFuzja galaktyczna jest zdolna do wytworzenia silnego promieniowania z wybuchów gwiezdnych narodzin i narastania gazu na dwie centralne supermasywne czarne dziury. Naukowcy zaobserwowali silną statystyczną korelację między dwiema masami tych czarnych dziur i innymi cechami galaktycznymi. Wierzą, że powinien istnieć link.\nTeraz naukowcy pracują nad określeniem źródła korelacji i jej natury. Jednym z najpopularniejszych założeń sprzężenia zwrotnego jest odpływ gazu cząsteczkowego: po jego aktywacji następuje wyczerpanie surowców w galaktyce, które jest wykorzystywane do tworzenia nowych gwiazd. Doniesiono także o obecności wypływów molekularnych w liniach IR cząsteczek, ale te wyniki spektralne nie mają przekonującej informacji przestrzennej do powiązania aktywności z jądrami. Zespół 15 naukowców postanowił wykorzystać teleskop submilimetrowy ALMA do zbadania odpływu w świecącej galaktyce NGC 6240 (fuzja dwóch galaktyk na późniejszym etapie). Jego dwa jądra są podzielone przez 2000 lat świetlnych i są zauważalne przy długościach fal od promieniowania X do emisji radiowej. Naukowcy wykorzystali jedną z linii widmowych tlenku węgla do zbadania wewnętrznego terytorium galaktyki. Linia pokazuje obecność ruchów gazu przy prędkościach do 2000 km / s.\nNowe obrazy po raz pierwszy pozwoliły nam zidentyfikować kilka obszarów aktywnego odpływu, odległych o kilka tysięcy lat świetlnych od czarnych dziur. Ponadto obszary te odpowiadają innym wskaźnikom całkowitej aktywności, takim jak gaz uderzeniowy i promieniowanie rentgenowskie. Wyniki są pierwszym dowodem na to, że aktywność molekularna odpływu jest tworzona przez mechanizmy sprzężenia zwrotnego czarnej dziury.\nALMA demonstruje koewolucję czarnej dziury\nStruktura aktywnego jądra galaktycznego\nNarodziny gwiazd i przepływ gazu w galaktyce NGC 1365\nDziesiątki tysięcy czarnych dziur mogą istnieć w centrum galaktyki.\nOtwory ustawione w kosmicznej meduzy\nPączek gazu wokół supermasywnej czarnej dziury\nJedna czarna dziura lub para? Chmury pyłu ukrywają tajemnice jąder galaktycznych\nWymiary galaktyk w połączeniach wpływają na „włączenie” czarnych dziur\nSupermasywna dieta: czarne dziury absorbują ciemną materię\nSpiralna fuzja supermasywnych czarnych dziur\nNowy model badania aktywności wokół kwazarów\nZdjęcia kosmosu: warstwowe osady na południowym biegunie Marsa\nCzy możemy zamienić asteroidy w statki kosmiczne?\nKolejny dowód przemawiający za przybyciem życia z kosmosu


FERCHAU Engineering - opinie o pracy\nOceny pracodawców FERCHAU Engineering Ocena pracy\nRecenzent zawód IT Consulting 2 lat(a) członków korporacyjnych 13 lat(a) doświadczenie w pracy opisując siebie jako pewny siebie, antyautorytarne kurs pracę w następujący sposób: Brak jedności. problematyczne styl zarządzania. Mere Prace prowadzone. Niższy poziom płac. Rzadkie aktualizacje. Nie zalecane pracodawcy.\nRecenzent 5 lat(a) członków korporacyjnych 15 lat(a) doświadczenie w pracy kurs pracę w następujący sposób: Spójności wystarczające. Przydatne zarządzania. Napełnianie zatrudnienia. Rozsądny dostawca praca.\nRecenzent zawód Energietechnik 2 lat(a) członków korporacyjnych 36 lat(a) doświadczenie w pracy opisując siebie jako wydajny kurs pracę w następujący sposób: Godne polecenia miejsce pracy.\nZałożona: FERCHAU Engineering\n730 milion EUR (2018)\nPracodawca FERCHAU Engineering mający swoją siedzibę w Gummersbach jest firma z branży Usługi, która zatrudnia ok. 8.400 pracowników. Do tej pory 10 oceny zostały stworzone z jej pracowników. Oceń swoją pracę i jej pracodawcę jako całość średnio bardzo zadowalające. W chwili obecnej, żadne dalsze szczegóły są do firmy. Jako przedstawiciel FERCHAU Engineering możesz opublikować płatnej profil firmy i zaprezentować się jako atrakcyjny pracodawca do szerokiego grona odbiorców, dostarczając dodatkowych informacji na temat polityki personalnej, wyników przedsiębiorstw, miejsc, szkolenia, oferty pracy i kontakty z działu personalnego. Aby wykorzystać pełen zakres ukierunkowanego employer branding, prosimy o kontakt z nami.\nFERCHAU Engineering Austria GmbH (Graz Umgebung)


Nudzisz się podczas epidemii? Zbuduj auto z papieru - producenci udostępniają gotowe szablony | Autokult.pl\nTygodnie izolacji coraz mocniej dają się we znaki. Jeśli znudziły was już seriale i gry komputerowe, może warto spróbować papierowego modelarstwa. Tym bardziej że producenci samochodów udostępniają za darmo gotowe szablony do budowy ciekawych pojazdów.\nMX-5 to tylko jeden z papierowych modeli zaproponowanych przez Mazdę. (mat. prasowe)\nNie od dziś wiadomo, że w sztuce składania papieru Azjaci nie mają sobie równych. Nic więc dziwnego, że w motoryzacyjnym origami prym wiodą właśnie japońskie marki. W internecie nie brakuje gotowych szablonów, z czego wiele można pobrać bezpłatnie bezpośrednio z internetowych stron producentów. Ich ofertę znajdziecie poniżej:\nJapońska gama modeli Nissana jest przebogata. Osoby znające tę markę tylko z Europy, po wejściu na lokalną stronę producenta mogą się zdziwić. Klikając w ten link znajdziecie ponad 20 propozycji do pobrania w formacie PDF i wydruku.\n(fot. zrzut ekranu ze strony nissan.co.jp)\nPotem wystarczy wyciąć gotowe szablony i przystąpić do składania. Zdecydowanie najciekawszym z modeli wydaje się wspaniale odwzorowany Nissan Fairlady Z Nismo w skali 1/18. Nie brakuje jednak również charakterystycznych kei carów czy pudełkowatych vanów.\nMazda również postanowiła umilić ten trudny czas swoim wielbicielom motoryzacji i modelarstwa. Pod tym linkiem znajdziecie kilkanaście szczegółowych projektów różniących się poziomem trudności. Producent stworzył papierowe wersje zarówno najnowszych, jak i historycznych modeli.\nNa szczególną uwagę bez wątpienia zasługuje kei car R360 Coupe oraz piękna Mazda Cosmo Sport z lat 60. Fani współczesnych propozycji mogą natomiast złożyć kompaktową "Trójkę" lub MX-5 w Japonii znane pod nazwą Roadster.\nBrytyjski oddział Toyoty w przeciwieństwie do Nissana i Mazdy ograniczył się do jednego modelu, za to w aż sześciu wydaniach. Papierowe projekty inspirowane są sześcioma specjalnymi egzemplarzami modelu GT86 stworzonymi w 2015 roku na 50-lecie Toyoty w Wielkiej Brytanii.\nAuta w charakterystycznych rajdowych i wyścigowych barwach nawiązujących do historycznych, japońskich bolidów zadebiutowały podczas festiwalu w Goodwood. Teraz można złożyć je z papieru i podziwiać na własnym biurku. Szablony znajdziecie tutaj.\nHennessey Venom GT - wreszcie na drodze! Ferrari 599 Hardcore, czyli GTO? Rusza kaskadowy pomiar prędkości. 5 tys. funkcjonariuszy na drogach BMW Serii 4 Cabrio wjeżdża do polskich salonów. Znamy ceny modelu Robert Kubica na targach w Paryżu Porsche Taycan: premiera i pierwsza jazda tesla-killerem TOP 10 najgłupszych wypadków samochodowych Volvo rozpoczyna produkcję nowego XC60 w 90. rocznicę powstania marki Audi potwierdziło Q7 e-Tron Znamy datę otwarcia i ceny biletów parku Ferrari World Schumi = szaleniec | Kontrowersje po GP Węgier Škoda Yeti RS - crossover z pazurem


ER Stone - Moderowany katalog stron WWW\nFirma ER Stone Ewa Rakowiecka, której siedziba znajduje się w Łodzi, przy ulicy Rokicińskiej 474, już od wielu lat specjalizuje się w kompleksowej realizacji ogrodów, począwszy od wykonania projektu, na założeniu skończywszy. Na stronie internetowej er-stone. pl znajdą Państwo przykłady wykonanych przez nas prac. Zawsze staramy się spełnić oczekiwania swoich zleceniodawców. Pozostajemy otwarci na wasze propozycje i sugestie.\nSzczegóły strony er-stone.pl:\nTytuł: ER Stone\nSłowa kluczowe: kostka granitowa, kamień naturalny, usługi brukarskie, aranżacja ogrodów, Kostka brukowa


DDWLKP.pl: Jaki prezent dla nauczycieli na koniec roku?\nJaki prezent dla nauczycieli na koniec roku?\n#kobieta #dziecko #szkoÅ‚a #nauczyciel #rok szkolny #wakacje\nJuÅ¼ za kilka dni w szkoÅ‚ach zabrzmi ostatni dzwonek. Kolejny rok szkolny zbliÅ¼a siÄ™ ku koÅ„cowi. Jak podziÄ™kowaÄ‡ nauczycielowi za caÅ‚oroczny trud nauczania? Kwiatek i czekoladki na zakoÅ„czenie roku szkolnego to w ostatnich czasach juÅ¼ zbyt maÅ‚o. Pedagodzy w podziÄ™ce od swoich podopiecznych otrzymujÄ… teraz biÅ¼uterie, ksiÄ…Å¼ki, sprzÄ™t AGD lub RTV a nawet wykupiony weekend w SPA.\nW tym artykule spróbujemy podsunÄ…Ä‡ Wam kilka pomysÅ‚ów na prezenty majÄ…ce wiÄ™kszÄ… wartoÅ›Ä‡ sentymentalnÄ… niÅ¼ biÅ¼uteria czy sprzÄ™t AGD.\n1.\tKubek lub koszulka ze zdjÄ™ciem\nDobrym i niedrogim pomysÅ‚em na prezent dla nauczyciela jest prezent ze zdjÄ™ciem caÅ‚ej klasy. ZdjÄ™cie moÅ¼na umieÅ›ciÄ‡ na kubku, na koszulce, na maskotce… jest wiele moÅ¼liwoÅ›ci, a kaÅ¼dy nauczyciel który spojrzy na tÄ™ miÅ‚Ä… pamiÄ…tkÄ™ na pewno siÄ™ uÅ›miechnie.\nWedÅ‚ug nas Å›wietnym pomysÅ‚em na prezent dla nauczyciela jest pamiÄ™tnik stworzony samodzielnie przez uczniów. Wystarczy kupiÄ‡ pusty album, uzupeÅ‚niÄ‡ go wpisami, anegdotkami, podziÄ™kowaniami i dokleiÄ‡ kilka wspólnych zdjÄ™Ä‡. Taki prezent na pewno rozczuli nawet najbardziej surowego nauczyciela.\nPodobnym prezentem do pamiÄ™tnika jest plakat. Na duÅ¼ej kartce papieru caÅ‚a klasa moÅ¼e napisaÄ‡ kilka miÅ‚ych sÅ‚ów od siebie dla nauczyciela, równieÅ¼ moÅ¼na poprzyklejaÄ‡ zdjÄ™cia i inne przypominajÄ…ce wspólne chwile rzeczy a nastÄ™pnie wÅ‚oÅ¼yÄ‡ plakat w antyramÄ™ i podarowaÄ‡ nauczycielowi. Wzruszenie gwarantowane!\nDoskonaÅ‚ym pomysÅ‚em który na pewno sprawi radoÅ›Ä‡ nauczycielowi jest film. Klasa moÅ¼e nagraÄ‡ podziÄ™kowania dla nauczyciela i powspominaÄ‡ wspólne chwile na nagraniu. A nauczyciel na pewno nie raz z Å‚ezkÄ… w oku wróci do tego nagrania.\n5.\tUroczyste poÅ¼egnanie\nFajnym pomysÅ‚em jest takÅ¼e zorganizowanie poÅ¼egnania w maÅ‚ym gronie. MoÅ¼na to zrobiÄ‡ np. na ostatniej lekcji z nauczycielem. Uczniowie mogÄ… udekorowaÄ‡ klasÄ™, przynieÅ›Ä‡ ciasto, wspólnie usiÄ…Å›Ä‡ i wspominaÄ‡. JeÅ¼eli nie ma moÅ¼liwoÅ›Ä‡ zrobienia takiego poÅ¼egnania w szkole moÅ¼na zaprosiÄ‡ nauczyciela po zajÄ™ciach na lody lub na piknik.\n6.\tPomoc innym\nW niektórych szkoÅ‚ach przyjÄ™Å‚y siÄ™ juÅ¼ zbiórki na cel charytatywny. Nauczyciele sami wyszli z propozycjÄ… Å¼e zamiast drogich prezentów dla nich lepiej pomóc tym którzy tej pomocy potrzebujÄ…. Zbierane sÄ… np. maskotki, przybory szkolne lub sÅ‚odycze. Dary te moÅ¼na wspólnie zawieÅºÄ‡ z nauczycielem do wybranego przez siebie miejsca.\nCoraz wiÄ™cej nauczycieli zgodnie twierdzi, Å¼e drogie prezenty sÄ… dla nich krÄ™pujÄ…ce i wystarczajÄ…cym prezentem dla nich jest uÅ›miech i Å¼yczliwoÅ›Ä‡ swoich wychowanków.\nred. DDWLKP.pl | ÅºrÃ³dÅ‚o: ddwlkp.pl | foto: pixabay.com


Strona główna >\tWiadomości > Aż 400 laureatów w Rejsie Niepodległości\nData publikacji: 2018-01-21 15:02\nOstatnia aktualizacja: 2018-05-19 08:43\nWywietleń: 982 310496\nPytania dotyczące historii działań niepodległościowych narodu polskiego, podstaw wiedzy żeglarskiej oraz morza w Biblii znalazły się w teście, który w sobotę (20 stycznia) odbył się w Warszawie. Uczestniczyło w nim kilkuset młodych ludzi. Był to drugi etap konkursu, w którym nagrodą jest udział w Rejsie Niepodległości. Wyruszy w niego żaglowiec „Dar Młodzieży”. Na pokład ma trafić aż 400 laureatów konkursu.\nOgłoszony w listopadzie ub. roku konkurs był adresowany do obywateli Polski w wieku 18-26 lat. W I etapie za pośrednictwem specjalnej aplikacji na Facebooku przesyłali zdjęcia lub krótkie filmy, przedstawiające piękno ich „małych ojczyzn”. Liczba otrzymanych głosów od internautów decydowała o zakwalifikowaniu do II etapu, czyli testu wiedzy. Początkowo zapowiadano, że laureatami konkursu zostanie 100 osób z największą liczbą poprawnych odpowiedzi.\n– Wasze zainteresowanie Rejsem Niepodległości przerosło nasze najśmielsze oczekiwania, dlatego zdecydowaliśmy, że Młodymi Ambasadorami – laureatami konkursu Rejs Niepodległości zostanie 400 osób, które najlepiej napiszą test wiedzy – poinformowali kilka dni przed finałem organizatorzy.\nPrzypomnijmy, że rejs jest wspólną inicjatywą Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, Akademii Morskiej w Gdyni oraz Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego – Młodzi Światu. Ma połączyć dwa wydarzenia: stulecie odzyskania przez Polskę niepodległości i Światowe Dni Młodzieży.\nŻaglowiec „Dar Młodzieży” wyruszy w rejs dookoła świata 22 maja br. Zawinie do wielu portów. Punktem kulminacyjnym będzie spotkanie z papieżem Franciszkiem podczas 34. Światowych Dniach Młodzieży w Panamie – 22-27 stycznia 2019 r. Nagrodą dla laureatów konkursu jest udział w jednym z odcinków rejsu oraz możliwość uczestniczenia w ŚDM.\nDodajmy, że współorganizatorem części konkursowej była też Konferencja Episkopatu Polski.\nA co ma z tym wspólnego Biblia? i dlaczego Episkopat do tego się miesza? to ma być narodowe czy religijne bo to nie to samo.. a w przeszłości bywało zupełnie po przeciwnej stronie..\nBiblia żródłem wiedzy.\nBiblia żródłem wiedzy o Polsce, morzu i żeglarstwie. Śmieszne i straszne. Firmuje to Ministerstwo Gospodarki Morskiej. A Mity greckie nie byłyby dobre na równi z biblią ?\nSzansa na rejs „Darem Młodzieży”\nZagłosuj i posłuchaj\n100 tysięcy na stulecie


Grzegorz Tkacz rezygnuje z funkcji trenera MKSu\nO swojej decyzji trener zespołu MKS Arłamów Ustrzyki Dolne poinformował za pośrednictwem portalu społecznościowego. Decyzją zaskoczony jest zarząd klubu, piłkarze i kibice.\n„Chciałbym poinformować wszystkich sympatyków MKS Arłamów, że postanowiłem zrezygnować z funkcji trenera pierwszej drużyny. Bardzo dziękuję wszystkim zawodnikom za super podejście do treningów i meczów, a zwłaszcza wspaniałą atmosferę, którą wspólnie stworzyliśmy. Całym sercem będę z wami i wierzę, że dacie radę wywalczyć po wielu latach upragniony awans. Osobne podziękowania dla grupy wiernych kibiców, którzy dzielnie nam towarzyszyli podczas meczów wyjazdowych, a także dla kierownika drużyny Zdzisława Tkacza, gospodarza Krzysztofa Sędzimira i dobrego ducha Giuseppe Fezzy. Panowie Szacunek”.\nGrzegorz Tkacz funkcję trenerską w ustrzyckim zespole objął po zakończeniu rozgrywek w sezonie 2018/2019, wcześniej współpracując z klubem Sanovii Lesko i Jawornikiem czarna. Trener nie chciał podać powodu swojej decyzji.\nNa nasze pytania dotyczących rezygnacji trenera odpowiedział natomiast Piotr Ożóg, prezes MKS Arłamów Ustrzyki Dolne.\n- Jak Pan skomentuje rezygnacje Grzegorza Tkacza z funkcji trenera?\n- To jest jego decyzja, nikt z zarządu nie podjął decyzji o zwolnieniu pana Grzegorza.\n- Czy był Pan zaskoczony taką decyzją?\n- Bardzo. Przede wszystkim dostałem ją sms-em, nie bezpośrednio. Nic nie wskazywało, że do tego dojdzie, nie było żadnych ku temu powodów. Nie jest to nasza decyzja, która - co by tu dużo mówić - postawiła nas pod ścianą.\n- Czy będzie Pan próbował przekonać trenera Tkacza do zmiany decyzji?\n- Rozmawiałem z nim wczoraj, zaraz po tym jak dostałem od niego wiadomość SMS. Po południu pojechałem do niego, chciałem z nim porozmawiać na spokojnie i próbowałem go przekonać do zmiany zdania, jednak pan Grzegorz odpowiedział, że decyzje podjął i jej nie zmieni. Chciałbym jeszcze poinformować, że decyzję o rezygnacji podjął także kierownik drużyny pan Zdzisław Tkacz. To jest teraz nasza odpowiedzialność, żeby z tą sytuacją sobie poradzić. Klub działa w sposób profesjonalny i musimy sobie poradzić z tą sytuacją, szukamy trenera, który podejmie wyzwanie, nasz cel się nie zmienił. Panu Grzegorzowi podziękowałem za współpracę i za wkład, który włożył w klub.\n- Jakie były powody rezygnacji pana Grzegorza Tkacza z funkcji trenera?\n- Trener napisał nam, że nie może już łączyć pracy zawodowej z trenowaniem naszej drużyny.


Sylwester pijarski\nO 18:30 łapszanie przygotowali dla nas wieczorny spacer oraz kolacje na świeżym powietrzu. Po godzinnej wyprawie znaleźliśmy się w wielkiej altanie, w której był już przygotowany dla nas posiłek. Po jedzeniu nadszedł czas, by wracać. Oczywiście nie zapomnieliśmy o wieczornej modlitwie. Następnie wróciliśmy do łapszańskiej szkoły. Jednak to nie był dla nas koniec atrakcji. Czekała na nas jeszcze prezentacja każdej z przybyłych miejscowości. Łapszanie zapowiadali z humorem każde miasto. Gdy przedstawiali naszą miejscowość dorzucili jeszcze „zacnego suchara”: ,, Co mówi dżem, gdy się go otworzy? –Dżem dobry!”. Tak skończył się pierwszy dzień\n30 grudnia plan dnia był bardzo napięty. Już o 8:00 czekała na nas poranna modlitwa, a po niej pyszne śniadanie. Następnie razem z panią przewodnik ruszyliśmy na długi spacer. W drodze podziwialiśmy piękne, górskie krajobrazy. Potem udaliśmy się na mszę świętą. Po niej wstąpiliśmy do Ojców Pijarów na ciepłą herbatkę. Następnie pojechaliśmy autobusem do miejsca, gdzie znaleziono pierwszy bumerang. Późnym popołudniem wróciliśmy do szkoły. Tam czekała na nas obiadokolacja. Po krótkim odpoczynku poszliśmy ćwiczyć taniec przed sylwestrem. Wszyscy dobrze się przy tym bawiliśmy Koniec dnia sprzyjał refleksji – uczestniczyliśmy w czuwaniu i dokonywaliśmy podsumowania całego roku\nNastępnego dnia wszyscy wcześnie wstaliśmy, by rozpocząć dzień modlitwą. Po śniadaniu i Eucharystii łapszanie mile nas zaskoczyli, gdyż przygotowali dla nas wspaniałą grę terenową pod hasłem: ,,z Rudym przez Łapsze''. Polegała ona na tym, iż wszyscy uczestnicy podzielili się na 10 grup i każda z nich miała rozwiązać kilka zagadek. Odpowiedzi na nie musieliśmy szukać w terenie. Choć zabawa wszystkim się podobała, większość z nas pragnęła jak najszybciej wrócić do szkoły, ponieważ temperatura na zewnątrz „mroziła nam krew w żyłach”. Po przepysznym obiedzie gospodarze zaproponowali kolejną zabawę, a mianowicie naukę tańca góralskiego. Wszyscy chętnie brali w niej udział. Po zakończeniu nauki zabraliśmy się za przygotowania do nadchodzącej wielkimi krokami zabawy sylwestrowej, która rozpoczęła się o godzinie 20.00.O wyznaczonej godzinie odświętnie ubrani zebraliśmy się na głównym holu, gdzie miała rozpocząć się impreza. Po kilkugodzinnym tańcu wyszliśmy na zewnątrz, aby podziwiać fajerwerki i składać sobie noworoczne życzenia. Kolejnympunktem była eucharystia, po której bawiliśmy się do samego rana. Okazaliśmy się najbardziej roztańczoną grupą, ponieważ wytrzymaliśmy na parkiecie aż do 7.30 następnego dnia. Nieprzespana noc sprawiła, iż wszyscy byliśmy bardzo zaspani na noworocznym śniadaniu, które okazało się nadzwyczaj pyszne. Po dopakowaniu ostatnich rzeczy, rozpoczęliśmy czułe pożegnania i udaliśmy się do autobusu, który nas zawiózł do samego Krakowa. Oczywiście łowiczanie nie poddali się i postanowili, ze nie wracają jeszcze do domu, tylko zostaną „chwilę” w tym pięknym mieście. Całą grupą, razem z ojcem, najpierw poszliśmy na nocleg. Około 15:00 wyszliśmy na obiad. Po posiłku postanowiliśmy zwiedzić Kraków, następnie wróciliśmy do naszych pokoi spać.\n2 stycznia znowu odsypialiśmy szalony sylwester. Po długim śnie ojciec chciał dokładniej poznać miasto, jednak poszedł za głosem większości i udaliśmy się do Galerii Kazimierz. Po udanych zakupach, poszliśmy na obiad, a następnie do pokoi. W błyskawicznym tempie spakowaliśmy się i popędziliśmy na dworze PKP, żeby wsiąść do pociągu, który zawiózł nas prosto do Łowicza.\nSylwester pijarski na pewno będziemy wspominać jeszcze bardzo długo. Spotkaliśmy tam wiele niesamowitych osób, odkryliśmy nowe magiczne miejsca, a przede wszystkim wyszaleliśmy się i odpoczęliśmy od szarej rzeczywistości. Była to również okazja, by podsumować cały, zakończony już rok. Uważamy, ze warto było się tam wybrać i spędzić trochę czasu poza domem.\nNatalia Stępniak i Maja Pruk


Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super - Buty360\nButy360 › Klapki › Klapki klasyczne › Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super\nBirkenstock BOSTON Kapcie black czarny super\nProponowane Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Dzięki dostosowania wedle kształtu stopy kobiecej klapki klasyczne damskie Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super oferują kobietom niezwykły komfort w trakcie chodzenia. Birkenstock umożliwia damskim stopom odpoczynek i pełen relaks niezależnie od miejsca,.. więcej »\nProponowane Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Dzięki dostosowania wedle kształtu stopy kobiecej klapki klasyczne damskie Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super oferują kobietom niezwykły komfort w trakcie chodzenia. Birkenstock umożliwia damskim stopom odpoczynek i pełen relaks niezależnie od miejsca, w którym się znajdujesz. Daj stopom odrobinę odetchnienia dzięki dokładnie wykonanym klapkom damskim. Poniżej znajdziesz opis tego modelu klapki klasyczne damskie, dzięki czemu możesz je dokładniej poznać jeszcze przed zakupem.\nBirkenstock BOSTON Kapcie black czarny super. Cenisz sobie wygodę i swój styl? Czarne klapki marki Birkenstock są dowodem na to, że można wyglądać stylowo po założeniu na swoje stopy butów do użytku codziennego. Zaskocz innych swoim modnym wyglądem i wybierz ten produkt!podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: płaski, materiał zewnętrzny: skóra, nosek buta: okrągły, wyściółka: skóra, materiał wewnętrzny: skóra, zapięcie: brak, materiał: skóra.\nChcesz przekonać się jakie inne klapki klasyczne damskie są dostępne na naszej stronie? Przyjrzyj się obuwiu Birkenstock dostępnym na naszej stronie. Na pewno któreś z nich wpadną Ci w oko, a ceny butów na https://www.buty360.pl są bardzo korzystne i ciężko nas przebić.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Birkenstock BOSTON Kapcie black czarny super


MAGAZIF news – odcinek 12\nStrona główna»Aktualności»Wideo»MAGAZIF NEWS #12\nW tym odcinku pokażemy Wam relację z otwarcia Concordia Design we Wrocławiu, które odbyło się w lipcu. Podczas wydarzenia przybliżono kulisy pracy nad projektem oraz opowiedziano o jego założeniach. O tym, jakie funkcje będzie pełniło to miejsce opowiedziała Ewa Voelkel-Krokowicz, inwestorka Concordii Design. Posłuchajcie też, co stanowiło wyzwanie i szansę w kwestii projektu według Fokke Moerel z MVRDV.\nOpowiemy Wam też o ciekawych webinariach: w tym sezonie wystartował cykl webinariów AQINA TV, w którym gościli jak dotąd Fokke Moerel z MVRDV czy Ron Arad. Nie próżnuje także Bene, które stale rozwija koncepcje przestrzeni biur, m.in. za sprawą konceptu PORTS.\nJak zwykle, nie zabraknie ciekawych wnętrz: dziś czekają na Was te w stylu eklektycznym, z duszą, a także ciekawa realizacja od Archimental Concept JOana z zabudową od ernestrust.\nJeżeli chcecie być na bieżąco, zachęcamy, aby subskrybować nasz kanał. Jeśli zaś chcielibyście podzielić się z nami newsem lub projektem, o którym powinniśmy opowiedzieć, piszcie na [email protected].


Wertykulator spalinowy Oleo - Mac SR 38 B45\nWertykulator Oleo-Mac SR 38 z silnikiem Briggs & Startton 45\nKod produktu: 68219004\nSilnik: Briggs&Stratton 550\nPojemność (cm3): 128\nWyposażenie : wałek do wertykulacji, kosz na trawę\nSpalinowy wertykulator Oleo-Mac SR 38 B 45 jest urządzeniem przeznaczonym do pielęgnacji przydomowych ogrodów. Wytrzymała stalowa konstrukcja, markowy silnik zapewniają wysoką wydajność i wytrzymałość urządzenia, a użytkownikowi dają pewność, że trawnik będzie dokładnie oczyszczony i przygotowany do sezonu.\nWertykulator jest napędzany spalinowym silnikiem Briggs & Startton serii 550 o pojemnosci 128 cm 3 gwarantującym niezawodność oraz odpowiednią wydajność podczas pracy.\nNa wałku roboczym jest zamontowanych 15 stałych noży, które równomiernie nacinają powierzchnię trawnika na głębokość do 20 mm.\nBezstopniowa regulacja głębokości roboczej pozwala za pomocą praktycznego pokrętła dopasować ustawienia urządzenia do ukształtowania terenu i rodzaju trawnika. Wyposażenie standardowe stanowi kosz z tkaniny, do którego wrzucane są odpady po wertykulacji.\ntak / bezstopniowa


Wynajem koparko-ładowarki, wypożyczalnia maszyn - RentAgro\nZałożyciele „RentAgro” zapraszają do zapoznania się z ofertą wynajmu koparko-ładowarek na terenie całej Polski. Koparko-ładowarki, które udostępniamy Państwu na wynajem są w pełni gotowe do pracy, tzn. posiadają ważne ubezpieczenie oraz są świetnie wyposażone. Jeśli nie posiadacie Państwo uprawnień lub z jakiegokolwiek innego powodu sami nie możecie zasiąść za “sterami” koparko-ładowarki udostępniamy Wam możliwość wynajmu z wyspecjalizowanym i świetnie przygotowanym operatorem.*\nIstnieje również możliwość dostarczenia i odbioru koparko-ładowarki we wskazanym przez Państwa miejscu na terenie całego kraju. Ceny, które dla Państwa przygotujemy ustalane są indywidualnie pod każdego klienta, który się do nas zgłosi. Zapraszamy do współpracy z nami!


Podologia dziecięca, gabinet podologiczny, pielęgnacja stóp\nPodologia dziecięca – w trosce o zdrowe stopy Twojego dziecka\nNiewielu z nas zdaje sobie sprawę, że aż 50% wad postawy wynika z zaburzeń dotyczących naszych stóp. Już we wczesnych latach życia powinniśmy zadbać o zdrowe stopy naszych pociech, aby w dorosłości nie musiały zmagać się z uciążliwymi dolegliwościami. Stopy mają wpływ na postawę naszego ciała, odpowiadają za prawidłowy chód oraz stan stawu kolanowego, biodrowego i kręgosłupa. Wrastające paznokcie, kurzajki i odciski niejednokrotnie były przez nas bagatelizowane, a konsekwencje tego typu zaniedbań odbiją się na zdrowiu naszych pociech. Warto skonsultować się z podologiem w sprawie dziecięcych problemów ze stopami, aby poznać szczegóły profilaktyki i ewentualne możliwości leczenia schorzeń stóp.\nPodologia to dział medycyny, który diagnozuje i leczy choroby stóp oraz stawu skokowo-goleniowego. Czym cechuje się podologia dziecięca? Podologia u dzieci to dziedzina zajmująca się problemami stóp najmłodszych pacjentów. Z zabiegów mogą korzystać osoby chore na cukrzycę, dotknięte chorobami skóry, kości i stawów, a także dzieci z deformacjami palców. Wadliwe ustawienie stóp, haluksy, odciski, modzele lub kurzajki powinno się leczyć. Szczególnie w młodym wieku stopy znajdują się niemal w ciągłym ruchu. Wrastające paznokcie, pocące się stopy czy popękane pięty to pierwszy krok do rozwoju zakażeń grzybicznych lub bakteryjnych, dlatego w przypadku zauważenia jakichkolwiek niepokojących zmian na stopach dziecka, należy odwiedzić podologa. Specjalistów zajmujących się leczeniem schorzeń stóp zastaniemy m.in. w Gabinecie Podologicznym Satin w Warszawie.\nDziecięce schorzenia stóp\nDzieci w wieku szkolnym niechętnie pozwalają rodzicom na przeprowadzenie drobnych zabiegów higienicznych w obrębie swoich stóp. Wzbraniają się przed obcinaniem paznokci tak samo, jak przed szczotkowaniem zębów. Takie zaniedbania mogą niekorzystnie odbić się na ich zdrowiu, a do najczęściej pojawiających się dolegliwości należą:\nwrastające paznokcie u dzieci (nieumiejętne obcinanie paznokci powoduje ich wrastanie w wał paznokciowy, wywołując stan zapalny),\nkurzajki (rozwój brodawek wirusowych na stopach będący efektem wizyt na basenie, braku właściwej higieny bądź chodzenia na boso),\nodciski i modzele (płaskie zgrubienia pojawiające się zwykle na podeszwach stóp, wywołane punktowym naciskiem lub obtarciem stopy).\nProfilaktyka stóp naszych pociech\nDziecko to niezwykle ruchliwa, pełna energii i pytań istota, lecz to na barkach rodziców spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowy rozwój dziecięcych stóp. Im wcześniej zaobserwujemy jakąś nieprawidłowość lub schorzenie nóg u naszej pociechy, tym większa jest szansa na uniknięcie długotrwałego i kosztownego leczenie w przyszłości. W przypadku małych stóp niezmiernie ważna jest profilaktyka obejmująca odpowiednią pielęgnację stóp dziecka i właściwe obuwie. Wygodny but to pierwszy krok do utrzymania zdrowego stanu stóp. Buty dla dziecka nie powinny ściskać i obcierać stóp. Jeśli obuwie nie będzie wyposażone w odpowiedni system wentylacji, noga będzie się pocić i może się na niej rozwinąć grzybica. Przed wrastaniem paznokci w skórę naszą pociechę ochroni prawidłowe obcinanie paznokci. Zbyt długie paznokcie łączą się z ryzykiem skaleczenia i nagromadzeniem zanieczyszczeń pod płytką, a stąd już bardzo krótka droga do infekcji, której towarzyszy bolesność utrudniająca chodzenie.\nOdwiedzając gabinet podologiczny z dzieckiem mamy gwarancję, że każdy zabieg zostanie wykonany precyzyjnie, będzie bezpieczny i bezbolesny. Badania i ewentualne procedury są wykonywane w taki sposób, aby mali pacjenci czuli się komfortowo i swobodnie. Nie czekajmy aż dolegliwości kończyn dolnych same znikną. Leczenie stóp naszej pociechy we wczesnych latach dzieciństwa uchroni je przed problemami w dorosłości. Szczegółowe informacje dotyczące zabiegów z zakresu podologii dziecięcej znajdują się na stronie: https://satin.pl/zabiegi-podologiczne/podologia-dziecieca/.


„Zdejm sandały, bo ziemia na której stoisz święta jest”. Te słowa Pana Boga wypowiedziane do Mojżesza przy krzewie gorejącym można odnieść do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Są bowiem takie miejsca i czasy, które wybiera sam Bóg, aby ludzie doświadczali w nich Jego obecności i Jego łaski – powiedział Ojciec Święty Jan Paweł II i przyznał, że należy do nich łagiewnickie Sanktuarium. O tej obecności Boga i doświadczaniu Jego miłosiernej miłości świadczą nie tylko kolejki do konfesjonałów, Eucharystia, w czasie której prawie jedna trzecia pielgrzymów przyjmuje Komunię św., ale także świadectwa i podziękowania oraz wota tak licznie składane w tym miejscu. W roku 2012 na adres Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach wpłynęło ponad 14 000 podziękowań, nie licząc tych, które zostały zapisane przez pielgrzymów w 29 zeszytach formatu A4 wystawionych w kruchcie klasztornej kaplicy z cudownym obrazem Jezusa Miłosiernego i gorbem św. Faustyny. W pracowni dokumentacji kultu Miłosierdzia Bożego odnotowano także ponad 230 000 próśb złożonych na czwartkowe Msze św. ku czci Miłosierdzia Bożego przez wstawiennictwo św. Siostry Faustyny oraz na modlitwę w Godzinie Miłosierdzia i Koronki do Miłosierdzia Bożego. To tylko niektóre znaki "innego świata", w którym działa Miłosierny Pan.


Kradzione auta ukryte w litewskim tirze - Aktualności - Izba Administracji Skarbowej w Białymstoku\nKradzione auta ukryte w litewskim tirze\nW miniony piątek (01.06.2018 r.) podczas wspólnych działań funkcjonariuszy Krajowej Administracji Skarbowej oraz Podlaskiego Oddziału Straży Granicznej zatrzymano tira przewożącego trzy kradzione samochody marki BMW. Auta figurowały w Systemie Informacyjnym Schengen jako utracone na terenie Niemiec.\nFunkcjonariusze z Placówki SG w Rutce-Tartak w ramach współdziałania z funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej z Budziska zatrzymali do kontroli drogowej w Suwałkach litewską ciężarówkę. Kierowca - obywatel Litwy w naczepie przewoził trzy samochody osobowe marki BMW na niemieckich tablicach rejestracyjnych. Auta sprawdzono pod kątem legalności pochodzenia. Okazało się, że wszystkie pojazdy figurują w Systemie Informacyjnym Schengen jako utracone na terenie Niemiec. Łączna szacunkowa wartość BMW X3 z 2014 roku, BMW X5 z 2016 roku oraz BMW 320D z 2017 roku wynosi 720 tys. zł.\n46-letni litewski kierowca tira został zatrzymany, a po wykonaniu niezbędnych czynności wraz z pojazdami przekazany funkcjonariuszom Policji. Dalsze czynności w sprawie prowadzić będą funkcjonariusze z Komendy Miejskiej Policji w Suwałkach.\nPublikacja: 2018.06.04 11:00 Aktualizacja: 2018.06.04 11:44