Jedną z najstarszych nyskich szkół było Gimnazjum Męskie ulokowane w 1945 r. w budynku „Carolinum”. W nastepnym roku powstało Liceum Ogólnokształcące, a w 1948 r. dołączono jeszcze szkołę podstawową. Na długie lata losy tych szkół były z sobą związane...\nOstatnio zmieniany środa, 17 luty 2021 16:41\nOstatnio zmieniany środa, 17 luty 2021 12:25\nOstatnio zmieniany środa, 17 luty 2021 12:18\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:55\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:39\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:29\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:18\nJedną z najstarszych nyskich szkół było Gimnazjum Męskie ulokowane w 1945 r. w budynku „Carolinum”. W nastepnym roku powstało Liceum Ogólnokształcące, a w 1948 r. dołączono jeszcze szkołę podstawową. Pierwsi uczniowie zgłosili się we wrześniu 1945 r..\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:17\nUczniowie pierwszych powojennych roczników\nW maju 1945 r. Nysa była zniszczona, zawalona gruzami, ludności polskiej było niewiele. Miasto budziło się do życia. Na siedziby szkół wybrano te budynki przedwojennych szkół powszechnych, które nieznacznie ucierpiały w czasie działań wojennych. 3 września 1945 r. w Nysie rozpoczęły pracę dwie siedmioklasowe szkoły powszechne (SP 1 i SP 3). Z opóźnieniem wywołanym pracami remontowymi, 12 listopada rozpoczęto naukę…\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:16\nOpowieść o pionierze edukacji Józefie Galei\n"Opowieść o pionierze edukacji Józefie Galei" - praca Alicji Wróbel i Wiktorii Paszkowskiej z I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego Carolinum w Nysie. Praca uzyskała II miejsce w XII edycji Konkursu Literackiego im. Wandy Pawlik „Nyska Lilia Literacka” w 2020 r...\n"Alicja Markiewicz-Polak to wspaniały przewodnik na trudnej drodze zdobywania wiedzy" - praca Jana Pietrzaka z Szkoły Podstawowej nr 1 w Nysie. Praca uzyskała I miejsce w kategorii szkół podstawowych w XII edycji Konkursu Literackiego im. Wandy Pawlik „Nyska Lilia Literacka” w 2020 r...\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:15\n"Z kroniki Państwowego Gimnazjum i Liceum w Nysie" - praca Amelii Krzemianowskiej i Martyny Szostak z I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego Carolinum w Nysie. Praca uzyskała III miejsce w XII edycji Konkursu Literackiego im. Wandy Pawlik „Nyska Lilia Literacka” w 2020 r...\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:14\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:08\nOstatnio zmieniany środa, 04 listopad 2020 12:04


4 Ariettas and 2 Duets PDF darmo, darmowe nuty\n4 Ariettas and 2 Duets\nKompozytor: Mayr Johann Simon\nInstrumenty: Głos Fortepian Gitara\nTagi: Arietta Arie Duet\nJohann(es) Simon Mayr, wł. Giovanni Simone Mayr (ur. 14 czerwca 1763 w Mendorf koło Altmannstein, zm. 2 grudnia 1845 w Bergamo) – kompozytor pochodzenia niemieckiego osiadły we Włoszech, autor oper w stylu włoskim, pedagog muzyczny (jego słynnym uczniem był Gaetano Donizetti, autor oper w stylu bel canto).\nPierwsze lekcje muzyki pobierał u swego ojca Josepha, organisty i nauczyciela szkoły w Mendorf. Od 1769 otrzymał dalsze wykształcenie muzyczne w klasztorze benedyktynów w Weltenburgu, który zamienił potem na kolegium jezuickie w Ingolstadt. Opat Benedykt Werner opowiadał, że młody Simon Mayr występował jak wirtuoz gry na fortepianie. Od 1777 studiował na pierwszym bawarskim uniwersytecie krajowym w Ingolstadt: teologię, filozofię, medycynę, prawo i prawo kanoniczne, prócz tego był zatrudniony jako organista. Pierwsze jego kompozycje: pieśni z akompaniamentem fortepianu ukazały się w 1786.\nW 1787 baron Thomas von Bassus, sponsor i opiekun artystów, zwrócił uwagę na talent muzyczny Johanna Simona Mayra i zatrudnił go jako muzyka w swej posiadłości ziemskiej w Schloss Sandersdorf. Dzięki swemu protektorowi udał się Mayr w 1789 przez Szwajcarię do Bergamo. Tu, oraz od 1790 w Wenecji u Ferdinando Bertoniego, kapelmistrza Bazyliki świętego Marka, otrzymał wyczerpujące wykształcenie muzyczne. Jako maestro di coro prowadził zajęcia na Ospedale di Mendicanti - konserwatorium dla dziewcząt, które założono dla charytatywnej opieki nad najbardziej potrzebującymi, sierotami i chorymi. Pierwszy sukces odniósł oratoriami, które nieodpłatnie skomponował dla tego instytutu. W 1794 otrzymał zamówienie na napisanie na karnawał opery Saffo. W ciągu następnych 30 lat powstało ok. 60 oper, które były wystawiane w całej Europie. W ostatnich 20 latach swego życia powrócił do muzyki sakralnej. Współczesny Haydnowi, Beethovenowi i Rossiniemu był jednym z najbardziej znanych kompozytorów operowych ok. 1800 r. Mieszkańcy takich metropolii, jak Rzym, Mediolan, Londyn, Paryż, Wiedeń, Lizbona oglądali jego dzieła. Nazywano go ojcem opery włoskiej. Napoleon proponował mu stanowisko dyrektora opery w Paryżu. Konstancja Mozart prosiła go o kształcenie jej syna. W 1802 J.S.Mayr został wybrany kapelmistrzem w bazylice Santa Maria Maggiore w Bergamo i pozostał na tym stanowisku do śmierci. W 1805 otworzył zainicjowaną przez niego miejską szkołę muzyczną, w której sam prowadził zajęcia z komponowania. Szkoła ta, w której młodzi, niezamożni, ale uzdolnieni muzycznie ludzie otrzymywali gruntowne wykształcenie muzyczne oraz ogólne, była wzorcem dla podobnych instytucji w całych Włoszech.\nW 1964 założono w Riedenburgu szkołę realną (średnia szkoła ogólnokształcąca), którą nazwano imieniem kompozytora, a w. 1995 powołano w Riedenburgu towarzystwo Simon-Mayr-Gesellschaft.


Jogurt Waniliowy 500g - Andechser Natur - PyszneEko.pl\nJogurt Waniliowy 500g - Andechser Natur\nBIO jogurt waniliowy to produkt, zawierający składniki pochodzące wyłącznie z gospodarstw ekologicznych. Kremowy jogurt o smaku i zapachu wanilii nie zawiera żadnych substancji aromatycznych ani dodatków smakowych. Zawiera kwas mlekowy (L+). Jogurt waniliowy słodzony jest cukrem surowym, miodem i koncentratem soku jabłkowego.\nwartość energetyczna 382 kJ / (91 kcal)\njogurt*, cukier buraczany*, miód*, sok jabłkowy* z koncentratu soku jabłkowego*, ekstrakt Bourbon-wanilia*, substancje zagęszczające: mączka chleba świętojańskiego*, guma guar*, pektyny; Bourbon-wanilia w proszku*


Jak wyleczyć grzybice u psa? - Forum Fanimal.pl - Zamknij\nJak wyleczyć grzybice u psa?\nJakie są najlepsze sposoby? Mój pies ma to pierwszy raz!\nidz do weterynrza i tyle\nIdź do weterynarza. Jeśli to grzybica ucha, to nieleczona może spowodować głuchotę. Idź do weterynarza. Jeśli to grzybica ucha, to nieleczona może spowodować głuchotę.\nidz do weterynrza i tyle idz do weterynrza i tyle\nWalczyłam z grzybicą u mojego psa ok. 5 miesięcy. Pies dostał choroby tuż po wizycie u fryzjera... Po ok. tygodniu zaczął się dziwnie drapać, zrobiła mu się ropna rana przy uchu. Nie mieliśmy pojęcia co się dzieje. Pierwszy weterynarz powiedział, że to przejdzie, ma alergie. Było coraz gorzej, pies nie umógł usiedzieć na miejscu nie drapiąc się. Kolejny weterynarz powiedział, że grzybica, bo pies typowo dla tej choroby śmierdzi. Dał nam pełno różnych leków, maści,kropelek itd. W sumie wydaliśmy u niego ok. 1000 zł... Poczytałam forum i sama poprosiłam o wymaz, który zawiozłam do laboratorium. Okazało się, że faktycznie grzybica, ale nie jakaś bardzo rozgległa. W miezyczasie sama ją dostałam ..:) Generalnie KATORGA niesamowita. Ale wiadomo, wszystko się robi, by psu było lepiej. W końcu poszłam do trzeciego lekarza. I przy jego leczeniu pies wyzdrowiał. Ma jeszcze łupież, ale przestał się drapać i sierść mu normalnie odrosła. Wnioski: - myć psa jak najczęściej (3 razy w tygodniu) w ludzkim NIZORALU - zmieniać mu co ok. 2dni posłania - dezyfekować podłogę, miejsca gdzie chodzi (można kupić w Rossmanie spray do dezynfekcji - pamietać, że musi być napisane dezynfekcja, a nie zwykły pachnący płyn) - dostaliśmy tabletki Ketokonazol (dostawał je ok. miesiąc) - dostał najnowszą karne Royal Anallergenic (trzeci lekarz nie wykluczył alergi pokarmowej, która po porstu mogła nagle sie objawić) Teraz pies je karme już 3 miesiąc. 8 kg kosztuje ok 220 zł. Nie może zupełnie nic innego jeść, tylko tą karme - nie ma odstępst, choć bardzo by się chciało dać mu choćby kawałek suchego chleba... I to wystarczyło. Pies ma się dobrze, my się uspokoiliśmy i jest ok - żeby nie zapeszyć. Trzeba szukać dobrych lekarzy, a nie naciągaczy. Leki na grzybicę są bardzo drogie i czasami po prostu nie potrzebe. Walczyłam z grzybicą u mojego psa ok. 5 miesięcy. Pies dostał choroby tuż po wizycie u fryzjera... Po ok. tygodniu zaczął się dziwnie drapać, zrobiła mu się ropna rana przy uchu. Nie mieliśmy pojęcia co się dzieje. Pierwszy weterynarz powiedział, że to przejdzie, ma alergie. Było coraz gorzej, pies nie umógł usiedzieć na miejscu nie drapiąc się. Kolejny weterynarz powiedział, że grzybica, bo pies typowo dla tej choroby śmierdzi. Dał nam pełno różnych leków, maści,kropelek itd. W sumie wydaliśmy u niego ok. 1000 zł... Poczytałam forum i sama poprosiłam o wymaz, który zawiozłam do laboratorium. Okazało się, że faktycznie grzybica, ale nie jakaś bardzo rozgległa. W miezyczasie sama ją dostałam ..:) Generalnie KATORGA niesamowita. Ale wiadomo, wszystko się robi, by psu było lepiej. W końcu poszłam do trzeciego lekarza. I przy jego leczeniu pies wyzdrowiał. Ma jeszcze łupież, ale przestał się drapać i sierść mu normalnie odrosła. Wnioski: - myć psa jak najczęściej (3 razy w tygodniu) w ludzkim NIZORALU - zmieniać mu co ok. 2dni posłania - dezyfekować podłogę, miejsca gdzie chodzi (można kupić w Rossmanie spray do dezynfekcji - pamietać, że musi być napisane dezynfekcja, a nie zwykły pachnący płyn) - dostaliśmy tabletki Ketokonazol (dostawał je ok. miesiąc) - dostał najnowszą karne Royal Anallergenic (trzeci lekarz nie wykluczył alergi pokarmowej, która po porstu mogła nagle sie objawić) Teraz pies je karme już 3 miesiąc. 8 kg kosztuje ok 220 zł. Nie może zupełnie nic innego jeść, tylko tą karme - nie ma odstępst, choć bardzo by się chciało dać mu choćby kawałek suchego chleba... I to wystarczyło. Pies ma się dobrze, my się uspokoiliśmy i jest ok - żeby nie zapeszyć. Trzeba szukać dobrych lekarzy, a nie naciągaczy. Leki na grzybicę są bardzo drogie i czasami po prostu nie potrzebe.\nTylko weterynarz i to dobry, powinien zrobić wymaz, żeby dobrał dobry antybiotyk. Jeżeli -a zapewne- dotyczy to ucha ,to leczenie jest długie i może skończyć się sterydami. Ale działać należy jak najszybciej bo rzeczywiście pies może ogłuchnąć! Tylko weterynarz i to dobry, powinien zrobić wymaz, żeby dobrał dobry antybiotyk. Jeżeli -a zapewne- dotyczy to ucha ,to leczenie jest długie i może skończyć się sterydami. Ale działać należy jak najszybciej bo rzeczywiście pies może ogłuchnąć!\nmoj pies tyez ma stwierdzona grzybice meczymy sie z tą chorobą od roku czyli od szczeniaczka był chory. Ostatnio lek.wet. przepisala mu orungal . Ciekawe czy pomoże . codziennie go smarujemy masciami i stale kąpiemy. i nic nie pomaga.A poza tym to bardzo fajny i kochany urwis rasy sznaucer moj pies tyez ma stwierdzona grzybice meczymy sie z tą chorobą od roku czyli od szczeniaczka był chory. Ostatnio lek.wet. przepisala mu orungal . Ciekawe czy pomoże . codziennie go smarujemy masciami i stale kąpiemy. i nic nie pomaga.A poza tym to bardzo fajny i kochany urwis rasy sznaucer\nA może lepiej spróbować naturalnymi środkami ? np. Olejek rycynowy, aloes. Olejek rycynowy ma właściwości przeciw grzybiczne, a aloes łagodząc też nadaje się na infekcje grzybiczne. Mój pies pozbył się drobnoustrojów po pierwszym umyciu uszu jak była szczeniakiem prawdopodobnie wcześnie wykryłam problem. Teraz ma dwa lata i nie mam żadnych problemów. A może lepiej spróbować naturalnymi środkami ? np. Olejek rycynowy, aloes. Olejek rycynowy ma właściwości przeciw grzybiczne, a aloes łagodząc też nadaje się na infekcje grzybiczne. Mój pies pozbył się drobnoustrojów po pierwszym umyciu uszu jak była szczeniakiem prawdopodobnie wcześnie wykryłam problem. Teraz ma dwa lata i nie mam żadnych problemów.\nMój pies też miał grzybice leczyłam go antybiotykiem i 2 razy jechałam na zastrzyk bo tym minął miesiąc i samo odpadło Mój pies też miał grzybice leczyłam go antybiotykiem i 2 razy jechałam na zastrzyk bo tym minął miesiąc i samo odpadło ;)


Apparatus -> Sprzęt medyczny, rehabilitacyjny - Laseroterapia\nApparatus > Specjalności > Fizjoterapia > Fizykoterapia > Laseroterapia >\nLaser MLS M6 Laser MLS Mphi Laser MLS Mphi 5 POLARIS 2 DuoterPlus Terapus 2 scan Terapus 2 scan Terapus 2 "power" Terapus 2 micro "power" Terapus 2 micro » Terapus 2 Laser terapeutyczny CTL-1106MX Laser CTL-1106M Akcesoria\nTerapus 2 micro\nLasery biostymulacyjne z rodziny „Terapus” oferują użytkownikowi maksymalnie szerokie spektrum zastosowań, dzięki wykorzystywaniu dwóch odrębnych, najczęściej stosowanych w praktyce terapeutycznej rodzajów światła , w ramach jednego urządzenia.\nŚwiatło czerwone o długości fali 635 nm, które odpowiada najbardziej aktywnemu biologicznie światłu uzyskiwanemu z lasera He- Ne i przez to najlepiej nadaje się do wszelkich zastosowań powierzchniowych. W zakresie czerwieni występuje jeszcze inna długość fali tj. 650 nm, która oprócz znakomitych właściwości leczniczych pozwala wykorzystywać większe moce, przydatne w niektórych zastosowaniach.\nSondy podczerwone wyposażone są w światło o długości fali 830 nm, uznawane powszechnie za zapewniające największą głębokość wnikania do tkanek położonych wewnątrz organizmu.\nMoce laserów dobrane są optymalnie, w taki sposób by zapewnić maksymalnie krótkie czasy zabiegów przy jednoczesnym zachowaniu pełnego bezpieczeństwa i właściwego efektu biostymulacji.\n- Duży i czytelny panel sterujący w kształcie klawiatury gwarantuje niezwykle łatwą, wręcz komfortową obsługę i kontrolę stanu pracy urządzenia w każdych warunkach.\n- Rozbudowany system oznakowania i indentyfikacji sond zapewnia wielostopniowe zabezpieczenie przed niewłaściwym podłączeniem lub zastosowaniem.\n- Estetyczna, dostępna w 2 wersjach kolorystycznych klawiatura zwiększa w niespotykany dotąd sposób estetykę urządzenia.\n- możliwość ustawiania dawki energii, czasu zabiegu i częstotliwości przy pracy impulsowej\n- automatyczne obliczanie czasu zabiegu i dawki terapeutycznej\n- praktyczna funkcja pomiaru mocy pracującej sondy\n- specjalna funkcja do akupunktury\n- wyświetlacze typu LED, czytelne w każdych warunkach oświetleniowych\n- bank procedur terapeutycznych, w tym tzw. procedury zespolone.\nUrządzenia objęte są 24- miesięczną gwarancją i pełnym serwisem pogwarancyjnym.\n- Terapus „infra 250”\n- 1 sonda punktowa\n- światło podczerwone 810 nm, 250 mW (praca ciągła i impulsowa)\n- możliwość współpracy z dodatkową sondą prysznicową R\n- procedury terapeutyczne\n- okulary ochronne - 2 szt., kufer transportowy


Duży samochód dla rodziny 2+4 : 2 : Jakie auto kupić?\n27 Lip 2021, 01:44\nTyle, że tam w drugim rzędzie siedzeń to 2,5 siedzenia, 3 foteliki chyba nie wejdą? Dla mnie odpada. W sumie mi się nie śpieszy z tym autem. 3'cie dziecko dopiero w planach.\n27 Lip 2021, 17:15\nW drugim rzędzie to 2,5 siedzenia, ale 3 foteliki na pewno wejdą, skoro do Civica wchodzą, a tu jest więcej miejsca. Tyle że nie możesz mieć fotelików na Isofix, bo są tylko 2 pary isofiksów i są montowane dość daleko od drzwi (zapewne dla bezpieczeństwa). Musisz dobrać foteliki pod samochód\nDlatego nie jest samochód dla ludzi z trójką małych dzieci. Nie bardzo widzę sens kupować takiego kolosa aby pakować wszystkie dzieci w drugi rząd a nie korzystać z trzeciego rzędu. Jak masz 2 foteliki w drugim rzędzie, to do trzeciego się nie dostaniesz.\nZ drugiej strony zaletą kanapy jest to, że jak nie wieziesz 3 osób w drugim rzędzie to te dwa miejsca są mega-wygodne. A w Galaxy i Sharanie są ciasne i takie "autobusowe".\nTo jest zdecydowanie samochód dla ludzi z nieco podrośniętymi dziećmi. U mnie jedno dziecko nie musi mieć fotelika, dwójce wystarczy podkładka, a tylko jedno musi mieć fotelik. Z drugiej strony te środkowe dzieci są na tyle małe, że w trzecim rzędzie jest im wygodnie. Tak! wszyscy z wyjątkiem najstarszego dziecka chcą jechać z tyłu. W trzecim rzędzie nie ma isofiksów, ale dla dzieci w wieku 5+ nie są do niczego potrzebne.\nMy będziemy podróżować w konfiguracji 2+2+2, więc nam to pasuje.\nCo do innych rzeczy to na razie trudno cokolwiek powiedzieć - mam go za krótko. Duży jest i trzeba się przyzwyczaić.\n"Z drugiej strony zaletą kanapy jest to, że jak nie wieziesz 3 osób w drugim rzędzie to te dwa miejsca są mega-wygodne. A w Galaxy i Sharanie są ciasne i takie "autobusowe"."\nDla dzieci w fotelikach nie na znaczenia czy fotele to taborety czy wygodna kanapa. Niemniej w S-Maxa/Galaxy to rzeczywiście taborety\n27 Lip 2021, 19:40\n"To jest zdecydowanie samochód dla ludzi z nieco podrośniętymi dziećmi. U mnie jedno dziecko nie musi mieć fotelika, dwójce wystarczy podkładka, a tylko jedno musi mieć fotelik. Z drugiej strony te środkowe dzieci są na tyle małe, że w trzecim rzędzie jest im wygodnie. Tak! wszyscy z wyjątkiem najstarszego dziecka chcą jechać z tyłu. W trzecim rzędzie nie ma isofiksów, ale dla dzieci w wieku 5+ nie są do niczego potrzebne. My będziemy podróżować w konfiguracji 2+2+2, więc nam to pasuje"\nNie wiem w jakim wieku (a właściwie wzroście masz dzieciaki na podkładkach) ale polemizował bym na temat iż podkładka jest wystarczająca. Idąc tym tropem to po środku nie trzeba fotelika jak nie wejdzie.sic. co do siedzenia w trzecim rzędzie jako miejsca bezpiecznego też można trochę poczytać aczkolwiek nie wiem ile miejsca jest od fotela do szyby w twoim aucie. Co do stwierdzenia że dla dzieciaków 5+ ISOFIX nie są do niczego potrzebne to powiem tylko że jest adsteakcyjne i widocznie wypowiedziane przez osobę która nie poświęciła więcej czasu na ptzygladniecie się tematowi.\n27 Lip 2021, 23:00\nZdajesz sobie sprawę z tego, że ISOFIX jest jedynie sposobem na ułatwienie poprawnego montażu fotelika i nie zwiększa bezpieczeństwa względem poprawnie zamontowanego fotelika na pas?\n29 Lip 2021, 11:02\nNo trochę jednak zwiększa bezpieczeństwo, chociażby zmniejsza siły działające na dziecko przy zderzeniu czołowym (fotelik nie pcha dodatkowo dziecka), czy zwiększa stabilność przy zderzeniu bocznym.\nZgadzam się też, że przy rodzinie 2+3 wolę uniknąć używania 3'ciego rzędu w normalnym użytkowaniu. Mi co najwyżej się przyda jak dodatkowo będę chciał wziąć kogoś z dalszej rodziny lub jakiś kolegów dzieciaków. Bezpieczeństwo tego rzędu przy zderzeniach tylnych jest co najwyżej takie sobie. Ty nie masz jednak wyboru i w jakimś aucie 3'ci rząd i tak ktoś będzie używał.\nTeoretycznie mógłbym. Moje aktualne foteliki mają problem ze zmieszczeniem się w Passacie, na wcisk jakoś idzie, ale wtedy lezą krzywo (kanapa nie jest płaska), a dostęp do zapięć to byłaby jakaś katorga. Jak mówiłem nie dla mnie.\n30 Lip 2021, 10:34\n> chociażby zmniejsza siły działające na dziecko przy zderzeniu czołowym (fotelik nie pcha dodatkowo dziecka), czy zwiększa stabilność przy zderzeniu bocznym.\nNo nie. To chyba mówimy o innym rodzaju fotelika montowanego na pas. To fotelik jest przypięty pasem samochodu, nie dziecko. Dziecko jest przypięte do fotelika pasami własnymi fotelika. Dlatego jest dokładnie odwrotnie niż piszesz - fotelik na ISOFIX będzie dawał większe przeciążenia, bo jest sztywniej zamontowany do samochodu, również przy zderzeniu bocznym. Natomiast fotelik na pasie będzie dodatkowo zmniejszać przeciążenia dzięki elastyczności pasa bezpieczeństwa samochodu.\nProblemem z fotelikami na pasie było to, że dużo ludzi ma dwie lewe ręce do techniki i nie umiało ich porawnie zamontować. Isofix zapinasz i fotelik nawet potrafi sam diodami zasygnalizować, czy jest prawidłowo zapięty, natomiast fotelik na pasie nie ma niczego takiego. No i szybkość montażu jest zdecydowanie na korzyść fotelika na ISOFIX.\nMy mamy jeden fotelik na ISOFIX, w drugim rzędzie obok niego spokojnie da się zmieścić 2 osoby - jedną dorosłą i jedną nastolatkę (nie musi mieć fotelika bo ma 1,50), z tyłu z kolei mieszczą się bez problemu dwa foteliki grupy III (do 36 kg).\nCo do bezpieczeństwa trzeciego rzędu - no na pewno nie jest tak bezpieczny jak drugi, ale nie jest mniej bezpieczny niż tylny rząd w samochodzie klasy B. Przykładowo w moim starym Fordzie Fusion odległość od tylnego zderzaka do oparć foteli jest mniejsza niż ta odległość w Highlanderze. Higlander w wersji 7 osobowej jednak ma jakiś bagażnik i nie siedzi się z głową przy samej szybie.\n31 Lip 2021, 00:14\no fotelik jest przypięty pasem samochodu, nie dziecko.\nTo fotelik 9-18 kg (grupa II)?\nMy mamy jeden fotelik na ISOFIX, w drugim rzędzie obok niego spokojnie da się zmieścić 2 osoby - jedną dorosłą i jedną nastolatkę (nie musi mieć fotelika bo ma 1,50\nZmieścić się da, ale czy jest tak komfortowo jak w minivanie z 3'ma osobnymi fotelami?\nAle nie będę Cię męczył, ważne że jesteś zadowolony z zakupu. Gratulację i życzę niezawodnej eksploatacji. To Toyota więc powinno być dobrze.\nSamochód do 25 tyś, ocena typówHyundai i30 II czy Kia Ceed II 30-35 tys\nTagi: rodzinny, samochód, ISOFIX, sharan, dzieci, spalanie, auto, benzyna, bezpieczeństwo, sprzedam, miasto, eksploatacja, hybryda, szyby, Toyota, kupię, wnętrze, drzwi, Volvo, Android Auto\nAuto Dla rodziny 2+1 duży bagażnik - Jakie auto kupić?\nDuży samochód dla kobiety - Jakie auto kupić?\nBMW M6 Coupe, Cabrio, Gran CoupeAtletycznie uformowane nadwozia to jednoznaczna wskazówka co do wyczynowego charakteru nowych modeli BMW M6. Seryjnie montowane lampy główne w technologii full-LED oraz rozbudowany przedni spoiler z wydatnymi wlotami powietrza ...Freestyle football w najnowszym wyzwaniu ...Czy można precyzyjnie podawać sobie piłkę na ruchomym podłożu? Nissan po raz kolejny udowodnił, że praktyka jest bardziej widowiskowa od teorii. Oczywiście, aby eksperyment mógł zakończyć się sukcesem, oprócz dwóch ...Pierwsze szkice Nowej OptimyPo swoim debiucie na New York International Auto Show w 2010 roku, Kia Optima stała się jednym z modeli dzięki którym Kia umocniła swą pozycję jako jednego z najprężniej rozwijających się światowych producentów ...\nOpony na latosprawdź najniższe ceny!Firmy Motoryzacyjnekatalog Firm motoryzacyjnychKalkulatory motoryzacyjneLPG, spalania, mocy, prędkości, ciśnienia, momentu obrotowego, OC i AC, przyczepy na kat. "B"Kalkulator OC AC NNWnawet 50% taniej!Porównywarka okazje motoryzacyjnenarzędzia, wideorejestratory, gadżetyOlej do silnika i skrzyni biegówdobierz olej i sprawdź ile oleju wchodzi do silnika i skrzyni biegówUmowa kupna sprzedażyformularze do pobrania


Gwiazdki w morskim kolorze , posypane złotawym proszkiem.\nCoś w kratkę.\n.... i tradycyjniej.\nAutor: bakerlady o 14:33 23 komentarze:\nGrudzień. Co więcej.\n... i mniej poważnie\nAutor: bakerlady o 10:30 18 komentarzy:\nLukrowane pierniki ułożone w przezroczystym naczyniu są świetną dekoracją świąteczną.\nDelikatne wzory na gładko polukrowanych piernikach najłatwiej jest zrobić za pomocą skręconego z papieru do pieczenia rożka.\nPierniki z "czeskim " wzorkiem.\nSerca z gwiazdką śniegową.\nKoniki na biegunach.\nAutor: bakerlady o 10:03 23 komentarze:\nJak to zrobić ? Lukrem - gęstym, utartym z białka i przesianego cukru pudru .\nTak przygotowane pierniki można posypać cukrem kryształem, a na wierzchu namalować wzór imitujący strukturę śniegowego płatka.\nPokryte białą warstwą pierniki mogą świetnie przechowują się nawet kilka tygodni, leżakując w suchym i przewiewnym miejscu.\nAutor: bakerlady o 11:05 15 komentarzy:\nAutor: bakerlady o 07:50 12 komentarzy:\nTrudno jest oprzeć się leżącym na targu stosom pomarańczowo- zielonych dyń.\nAutor: bakerlady o 10:42 3 komentarze:\nZamiast parapetów przystrojonych zrobionymi z dyni lampionami. A może oprócz ?\nAutor: bakerlady o 12:52 6 komentarzy:\nJuż czas- pierniki\nMiód, masło, smalec, cukier oraz wszystkie przyprawy zagotować w garnku. Kiedy cukier się rozpuści, odstawić do przestygnięcia na około 20 minut. Dodać sodę ( masa powinna się spienić ) jajka , śmietanę i obie mąki. Gotowe ciasto powinno mieć luźną konsystencję i lekko spływać z mieszadła miksera. Jesli ciasto jest zbyt lejące - można dodać dodatkową szklankę mąki. Do połowy ciasta dodać bakalie. Odstawić w chłodne miejsce na dowolny okres czasu- od kilku dni nawet do kilku miesięcy. Ciasto przechowywane w chłodzie ( na przykład lodówce) gęstnieje i podsypywane mąką doskonale nadaje się do wałkowania. Pierniki z ciasta bakaliowego najlepiej smakują jeśli są wałkowane dość cienko, nadziewane serduszka powinny być grubsze. Pierniki powinny się piec tylko do momentu lekkiego zezłocenia, przepieczone są twarde poniewaz miód ulega karmelizacji. Można przed pieczeniem posmarować je białkiem dla połysku.\nAutor: bakerlady o 04:11 24 komentarze:


Opinie o noclegu Sypialnia Oceń nocleg, dodaj opinię!\nDoktora Tadeusza Tyszkiewicza 11, Kazimierz Dolny Sprawdź na mapie Wróć do oferty głównej\nCudny Pan Cezary - właściciel, bardzo gościnny ugościł nas w apartamencie Senna Marysieńka, w której po zwiedzaniu Kazimierza i okolic mogliśmy się ochłodzić w klimatyzacji. Bardzo starannie i stylowo urządzony domek i pokoje. W pełni wyposażona...\nPokój mieliśmy czysty i zadbany, a sam domek świetnie wykończony, z konsekwencją stylu i koloru. Od wejścia czuliśmy się jak u siebie. Do tego ulokowany praktycznie w samym centrum. Właściciel od początku bardzo pomocny i serdeczny. Nie...\nRewelacyjne miejsce. Świetna lokalizacja i świetny właściciel, można poczuć się jak w domu. Pokoje rewelacyjne, bez żadne zarzutu, wszystko zgodne z opisem. Polecam gorąco na krótki jak i dłuższy odpoczynek. Na pewno jeszcze tutaj wrócimy. !!\nSerdecznie polecam. Byłem z przyjaciółmi na Sylwestra było super. Właściciel Czarek super gościu :-)\nWszystko zgodnie z opisem. Super pokój, wszędzie blisko. Przemiły gospodarz. Szczerze polecam. Na pewno kiedyś wrócę.\nWspaniały pobyt rodzinny u Pana Czarka; domek wygodny i komfortowy; spędziliśmy jeden z naszych najlepszych urlopów w Kazimierzu, a byliśmy wielokrotnie. Miejsce szczególne z cudowną atmosferą. Wszystko nam się podobało. Wspaniała lokalizacja i...\nJest to miejsce, które polecam każdemu. Ciche, ustronne i klimatyczne, a bardzo blisko rynku i wszystkich atrakcji w Kazimierzu. Pokoje bardzo duże, z osobnymi łazienkami co daje bardzo dużo prywatności. Właściciel cudowny, pomocy i przemiły....\nKamil i Justyna\nGorąco polecamy "SYPIALNIĘ"! Jest to urocze i klimatyczne miejsce w sercu Kazimierza. Pokoje w "SYPIALNI" są przestronne, zadbane i przytulne z pięknymi łazienkami, które stanowią wręcz pokoje kąpielowe. Gospodarz Domu - Czarek to DUSZA CZŁOWIEK,...\nA very special place. Cozy, very quiet rooms, superbly taken care of. And the best is the host who welcomes his guests as if he had invited them to his own home. We were able to keep our rooms until evening before checking out, received many...\nPokój rewelacja, czysto!!!!!!, pięknie!!!!!!!! ciepło!!!!!! Polecam!!!!!!!!!!!!!!\nSkontaktuj się z nami Sypialnia


Zobacz koszyk “Różaniec – Jaspis szary – CSPB” został dodany do koszyka.\nRóżaniec – bransoletka – Jaspis picasso – medalik z wizerunkiem św. Jana Pawła II na jednej stronie i Matki Bożej Częstochowskiej na odwrocie.\nRóżaniec – bransoletka – Jaspis mokaid mat – medalik z wizerunkiem św. Jana Pawła II na jednej stronie i Matki Bożej Częstochowskiej na odwrocie.


Robert Kędzierski 20.09.2013 15:28\nMarcin Meller, dziennikarz piszący m.in. Newsweeka, postanowił oderwać się od tematów, którymi zajmuje się zazwyczaj i zajął się czytnikami e-booków. W swoim felietonie zarzucił im że mają się nijak do prawdziwej, papierowej książki bo np. "nie pachną po deszczu". I sprowadził na siebie zarzuty, że wobec tego niech "wyrzuci pralkę i trze na tarze", "nie używa telefonu" i "jeździ konno". Czy ostry spór da się jednoznacznie rozstrzygnąć?\nW połowie minionego tygodnia Marcin Meller, publicysta Newsweeka, były redaktor Playboya, dziennikarz udzielający się m.in. w stacji TVN24, opublikował felieton ?Na marginesie o czytnikach e-booków?.\nSkrytykował w nim ideę czytania książek przy pomocy czytników elektronicznych.\nZaczął przy tym od zacytowania słów Jeffa Bezosa, właściciela Amazonu, który wprowadził na rynek jeden z najbardziej popularnych czytników - Kindle.\n"Papierowa książka jest technologią sprzed 500 lat, mającą wiele wad, do której jednak przyzwyczailiśmy się z braku czegoś lepszego! Ale jeśli używaliście Kindle, trudno jest wrócić do papieru" [ ] "Teraz, gdy jestem zmuszony czytać papierową książkę, zdaję sobie sprawę, że nie mogę zmienić rozmiaru czcionki, że jest ciężka, nieporęczna i nie zapamiętuje automatycznie ostatnio przeglądanej strony?.\nWedług Mellera czytnik to po prostu ?nie to?.\nA jak Kindle - najpopularniejszy czytnik e-booków na świecie, produkt Bezosa - pachnie po deszczu? W ogóle nie pachnie, bo go pewnie szlag trafił, a on z kolei - na cmentarzysko anonimowych czytników, którym padły podzespoły.\nNastępnie poznaliśmy kilka dowodów na to, że z fizyczną książką wiąże się znacznie więcej wspomnień. Marcin Meller opisuje jak ?podsuszał na kaloryferze? jedną ze swoich ulubionych pozycji nieszczęśliwie zalaną z powodu przeciekającego dachu.\n? I udało się, i jest, i cieszy oko na półce, cieńsza co prawda na klejeniu i spasiona na luźnych końcach, lekko zalatując zgnilizną, ale tym cenniejsza i teraz tak pięknie strzelają kartki przy ich przewracaniu. A Kindlowi to najwyżej szybka może strzelić i się pajęczyną zasnuć.?\nPodaje też przykład ?Podróży do kresu nocy?\n?rzadko, bo rzadko, ale jednak wezmę do ręki, sypie się niewidoczna prawie strużka piasku. Czuć jego szorstkość na papierze, a kartki odbijają się spłowiałą mocno pomarańczą, bo wchodziłem w mroczny świat francuskiego pisarza na pustyni w Somalii lata temu, miętosząc, wyginając, pastwiąc się nad egzemplarzem, jak to mam w zwyczaju. Kawałek tego świata, otoczenia został w ?Podróży? na zawsze. Co zostanie w Kindlu? Pardon my French, ale gówno zostanie.?\nDla Mellera papier ma też inne niepodważalne zalety:\n?od zawsze podkreślałem, zaznaczałem, pisałem na marginesach, czasem luźne notatki nie do końca związane z treścią, numery telefonów się zdarzały, listy zakupów i to nie żadnym ołówkiem, ołówki są dla mięczaków, co to by i chcieli, i się boją, o nie!?\nZarzuty pan Mellera nie mogły zostać bez echa. Materiał skomentował Robert Drózd, autor największego polskiego bloga tematycznego swiatczytnikow.pl. Cytując obszerne fragmenty felietonu pan Drózd kwituje całą sprawę:\n?Artykuł zilustrowany został zaczerpniętym z Amazonu zdjęciem pierwszej, białej wersji czytnika Kindle DX z roku 2009, co jest równie dobrym komentarzem do całego tematu.?\nJako dalszy komentarz przypomina wywiad z Kazikiem (opublikowanym na łamach portalu Gazeta). Podejście muzyka do e-czytników jest jeszcze bardziej radykalne:\n?Nie i powiem panu, że niejaką niechęć wzbudzają we mnie ludzie, którzy w pociągu czytają książkę z czegoś takiego. Chętnie bym im to wyrwał i wyrzucił przez okno.?\nnastępnie precyzuje swe zarzuty:\n?Dla mnie to pewnego rodzaju kreacja własnej nowoczesności. Ginie też coś takiego, jak magia sali kinowej. Filmy ściąga się z sieci, a potem ordynarnie ogląda na jakimś monitorku i dwóch ch głośniczkach, podczas gdy film całą swoją moc objawia dopiero w kinie. ?\nWedług Drózda niechęć do czytników bierze się po prostu z niewiedzy:\n?[...] widać, że jest to typowe podejście osoby, która nigdy czytnika nie miała w rękach. ]...] A więc jeśli ktoś z Was pana Staszewskiego kiedyś spotka, niech da mu poczytać przez 15 minut. :-) Oczywiście wszystkie okna w pobliżu najlepiej będzie zamknąć.?\n?To moi dziadkowie, 20 lat od Pana Kazika starsi, choć sami do używania się nie kwapią, to jednak doceniają możliwości technologii i pochwalają wykorzystywanie. Dziadek zawsze zachwyca się ?bateryjką w środku? ;)?\nPojawiają się też zarzuty o ?ciasnocie umysłowej? i porównania czytania e-booków do pirackiego ściągania muzyki z Sieci.\nDostało się też panu Mellerowi:\n?Ja tu widzę pierwsze oznaki trendu, że książki papierowe powoli podążają śladem winyli i zaczynają służyć (m. in.) do snobowania:?\npisze Doman, YuukiSaya natomiast ma propozycję:\n?stwierdzam, że p. Meller stanowczo powinien: - wyrzucić pralkę i trzeć na tarze, [ ] - wymontować kuchenkę gazową/elektryczną i postawić prawdziwą kuchnię na opał - podobno potrawy o wiele lepiej smakowały [ ], wyrzucić komórkę?\nZ jednej strony dyskusji mamy więc Marcina Mellera, który o prawdziwych książkach mówi z sentymentem a elektronicznych nie lubi. Adwersarze zarzucają mu, że ten sentyment to po prostu brak nowoczesności.\nW swym kolejnym felietonie Meller odnosi się do tych zarzutów. Zwolenników Kindle nazywa ?wyznawcami?\nUznali, że [...] powinienem wyrzucić pralkę i prać w rzece. Że po prostu jestem nienadążającym za jedynie słusznym czasem kretynem. [...] Że jestem hejterem. Że przechodzę kryzys wieku średniego.?\nNastępnie porządkuje całą dyskusję przypominając, że jego pierwszy materiał był felietonem a ten to przecież\n?specyficzny rodzaj publicystyki, krótki utwór dziennikarski utrzymany w osobistym tonie, lekki w formie, wyrażający - często skrajnie złośliwie - osobisty punkt widzenia autora?.\nCzyli: nie zrozumieliśmy ?puszczenia oka?, ironii i żartu. Na swoim blogu Robert Drózd. Komentuje to słowami:\nPanie Marcinie! Gdy polski Newsweek, wzorem swojego amerykańskiego imiennika zrezygnuje już z formy papierowej i przejdzie w całości do sieci, będzie można wreszcie w felietonie użyć klasycznego, netowego uśmieszka, do którego wszyscy się przyzwyczailiśmy i bez którego ironii nie poznamy, nawet jak wyjdzie z krzaków i kopnie nas w kundelka!\nSednem sporu okazuje się jedno: krytycy czytników e-booków chyba nie wiedzą jak one działają:\n?Czemu właściwie Wyznawcy Czytnika pochylają się nad takimi felietonami? Odpowiedź będzie prosta. Świadomość na temat e-booków jest wciąż bardzo niska. Ludzie podchodzą do tematu z niepewnością - i każdy taki artykuł ich odpowiednio nastawia. Z ironią czy bez.\nNastępnie Drózd przytacza opinię czytelników swojego bloga. Iwona pisze:\n?Jest jakiś lęk przed czytnikami ale u osób które nie miały ich w ręce."\nChoć trzeba przyznać: nie wiemy, czy pan Meller kiedykolwiek czytnika używał. Mógłby rozwiać nasze wątpliwości, gdyby wyraźnie to napisał.\nPada zdanie bardzo ważne dla całej dyskusji.\n?Bo w sumie czytniki i tak kupują ludzie którzy maja masę książek, a dla mnie to lepsze inwestycja niż kolejny regał ?\nAS natomiast stwierdza, że obie strony sporu zapomniały o czymś niezwykle istotnym:\n?Przecież korzystanie z książek papierowych i z czytnika nie wykluczają się. Można czerpać przyjemność z jednego i drugiego. ?\nArgument popiera Puszka Pandora\n?Ja jako posiadacz czytnika, kupuje i książki elektroniczne i papierowe i jeszcze chodzę do biblioteki. To znaczy że jestem potrójnym profanem czy jak? Powinienem zrezygnować z przyjemności czytania bo robię to niewłaściwie??\nproponuje też połączenie ?wody z ogniem?\nNikt ze strony wydawnictw czy jakichś autorytetów nie zwraca uwagi, że ebook to i usługa i przedmiot i narzędzie. Wciąż czekamy na możliwość kupowania razem papieru i ebooka, żeby móc skorzystać z wygody takiego rozwiązania. Przy pozycjach specjalistycznych, zawodowych, naukowych jest to nieoceniona pomoc.\nSprawę sporu komentuje Blog o czytaniu:\n? Meller sprowokował paroma myślami i był to tekst emocjonalny, a nie merytoryczny. Ale też wszyscy od razu wiedzą wszystko o doświadczeniach Mellera z ebookami i stawiają mu diagnozy, w różnych słowach wyrażają swoją dezaprobatę dla jego poglądów.?\nByć może więc obie strony dyskusji niepotrzebnie okopują się na swoich pozycjach?\n"Sentymenty są w porządku, podobnie jak nowoczesność. O gustach się nie dyskutuje. Tylko niezdrowy fanatyzm jest zły. A przecież chodzi o książki, a nie o gadżet, wielkość czcionki, twardość oprawy czy czas pracy baterii. ?Liczy się treść, a nie forma? - ten argument również często się pojawia, ale co z tego. Jest neutralny, nie budzi emocji - burzliwa dyskusja karmi się tymi skrajnymi."\nNie można nikomu odmawiać prawa do wyrażania opinii, jaka by ona nie była. Pan Meller nie powinien się jednak obrażać na to, że skoro uderzył w stół (a w zasadzie czytnik) odezwały się nożyce (krytyki). Kindle, jak wiele innych produktów tego typu, nie przetrwałby na rynku bez poparcia ze strony konsumentów. Poza tym obiektywnie rzecz biorąc: nie ma chyba lepszego sposobu na czytanie elektronicznej publikacji. Tablet czy smartfon nadają się do tego w znacznie gorszy sposób. Nie chodzi też o to, by "zabrać na wakacje 2500 książek", jak twierdzi pan Staszewski, ale by mieć do nich dostęp. To zasadnicza różnica.\nPan Meller może nieco niepotrzebnie postawił się w roli "adwokata papieru" podając argumenty wyłącznie emocjonalne. Po prostu boi się, że któregoś dnia papierowe księgi będą jedynie atrakcją muzeów a te papierowe znikną na zawsze.\nA może pan Meller pokusi się na napisanie recenzji czytnika e-booków? Może pan Drózd użyczy mu swój egzemplarz?


Remonty dróg w Opolu. Centrum w korkach – Nowa Trybuna Opolska • Przewodnik po Opolu\nRemonty dróg w Opolu. Centrum w korkach – Nowa Trybuna Opolska\nPrzytaczając to co opisuje redakcja Nowa Trybuna Opolska w artykule „Remonty dróg w Opolu. Centrum w korkach”:\nWodociągi i Kanalizacja rozpoczęły właśnie w centrum Opola wymianę starej sieci wodociągowej. W związku z tym z … Już w przyszły czwartek czeka nas natomiast zmiana organizacji ruchu na obwodnicy Opola, w okolicy skrzyżowania z ul. Budowlanych i […] czytaj cały materiał ».


Mini mazurki czekoladowe - Beszamel.pl\nAutor: Magdalena Trafalska Przepis na mini mazurki czekoladowe przesłała Pani Magdalena Trafalska\nPrzepis na mini mazurki czekoladowe wygrał jedną z trzech nagród głównych w wielkanocnym konkursie firmy DIAMANT. Autorką przepisu jest Magdalena Trafalska. Mazurki czekoladowe zgodnie z tradycją słodkie, bakaliowe i maślane to doskonałe zwieńczenie rodzinnego obiadu.\nMąkę mieszamy z cukrem pudrem i szczyptą soli. Dodajemy pokrojone na kawałki masło i jajko. Zagniatamy ciasto. Ciasto wkładamy do lodówki na pół godziny.\nSchłodzone ciasto rozwałkowujemy i wykrawamy koła trochę większe niż foremki do mini tart.\nForemki natłuszczamy i wysypujemy bułką tartą, a następnie wylepiamy gotowymi krążkami ciasta. Nakłuwamy widelcem. Pieczemy w 180 stopniach do zarumienienia.\nW czasie pieczenie kruchych spodów przygotowujemy masę. Mleko, cukier, kakao i masło podgrzewamy na małym ogniu do rozpuszczenia się składników. Studzimy. Dodajemy mleko w proszku i dokładnie mieszamy.\nOstudzone ciasto wypełniamy masą i dekorujemy bakaliami. Wkładamy do lodówki do stężenia.


Wyniki wyszukiwania "" - Platforma Dydaktyki Medialnej\nZabezpieczony: Jak uczyć wizualnie\nCYKL SPOTKAŃ ONLINE POBIERZ HARMONOGRAM PONIŻEJ Sprawy organizacyjne Jak aktywnie uczestniczyć w webinarach? 1. Zarezerwuj i zapisz termin w kalendarzu Jeden webinar będzie trwał maksymalnie 45-60 minut. Zadbaj o to,…\nDostęp do platformy mają tylko kursanci. Chcesz wziąć udział w bezpłatnych szkoleniach z dydaktyki medialnej? Dołącz do bezpłatnych webinarów i ucz medialnie! Jeśli posiadasz dane dostępowe do platformy, zaloguj się:\nPlatforma Dydaktyki Medialnej Dydaktyka medialna dla nauczycieli Korzystaj z narzędzi i materiałów dydaktycznych dla nauczycieli, korepetytorów, lektorów, edukatorów, szkoleniowców, dydaktyków, metodyków, trenerów, twórców kursów online. Zdobywaj wiedzę, umiejętności i rozwijaj…


Mogło skończyć się tragicznie... To cud, że kierowca i pasażer wyszli cało z wypadku na autostradzie A1! - Nasz Wodzisław - portal informacyjny, wiadomości z Wodzisławia Śląskiego i powiatu wodzisławskiego\nAktualności » 29 czerwca 2018, godz. 10:01 » komentarzy: 0\nPadający deszcz, mgła i ograniczona widoczność na drodze to bez wątpienia cienka granica bezpieczeństwa. Jej przekroczenie bądź nie dostosowanie w wielu przypadkach sprowadza się do tragedii. Pamiętajmy wyobraźnia, rozsądek, szacunek to tak niewiele, ale znacząco decyduje o jakości życia i jego trwania. Apelujemy - bądźcie ostrożni na drodze!\nTagi: KPP Wodzisław, policja, wypadek, akcja, działanie, Mszana, A1


MUSIC PROMOTION | Digital Open Group\nW Digital Open Group stawiamy na muzykę! Planujemy, realizujemy i nadzorujemy działania z zakresu PR i marketingu dla branży muzycznej. Współpracujemy zarówno z artystami oraz wytwórniami muzycznymi, jak i producentami sprzętu audio i video. W branży muzycznej nie ma dla nas rzeczy niemożliwych!\nStrategie Komunikacji Marketingowej i PR\n(dla Artystów i firm AV)\nKomunikacja jest kluczem do sukcesu. Słuchamy potrzeb naszych Klientów, starannie je analizujemy i przygotowujemy szyte na miarę strategie. Opowiadamy historie, przekazujemy idee, zarażamy pasją. Wieloletnie doświadczenie PR-owe i marketingowe przekuwamy w kampanie przynoszące realne rezultaty. Naszym flagowym projektem, który z każdym rokiem nabiera coraz większego rozpędu, jest Audio Video Show. Od czterech lat odpowiadamy za działania z obszaru PR oraz marketingu i z każdym rokiem bijemy kolejne rekordy.\nManagment dla Artystów\nWieloletnie doświadczenie w branży muzycznej oraz rozbudowana sieć kontaktów pozwalają nam na opiekę nad Artystami na różnych płaszczyznach. Przygotowujemy strategie komunikacji, dbamy o wizerunek, organizujemy koncerty oraz zajmujemy się bookingiem. Pełnimy również funkcję doradczą oraz pośredniczymy w rozmowach dotyczących potencjalnej współpracy między artystą a marką. Robimy wszystko, aby nasi Artyści byli zadowoleni i pozwalamy im po prostu tworzyć, zdejmując z nich odpowiedzialność za inne działania.\nKoncerty (organizacja i booking)\nCały czas poszukujemy kolejnych opcji koncertowych – niezależnie od tego, czy są to wydarzenia masowe, czy zamknięte koncerty akustyczne dla niewielkiej liczby gości. W naszym mniemaniu, w imprezach muzycznych chodzi o emocje i za każdym razem staramy się ich dostarczyć. Nie boimy się nieoczywistych rozwiązań i z chęcią po nie sięgamy.\nMuzyczne Premiery ZPAV - Audiofilskie Odsłuchy\nStworzyliśmy miejsce, które kocha prawie cała branża muzyczna – Studio U22. Stara kamienica na warszawskim Śródmieściu gościła osobistości z różnych światów – odwiedzili nas mistrz Penderecki czy Tomasz Stańko, jak również Behemot i Arek Jakubik w roli szatana z Kabat. Razem ze ZPAV-em zorganizowaliśmy ponad 100 spotkań, w ramach których artyści tworzący różne gatunki muzyczne, prezentowali swoje albumu przed ich oficjalną premierą.


Klub Blue Disco Staroźreby koło Płocka\nBlue Disco Staroźreby koło Płocka\nKlub istnieje od 1997 roku. Z roku na rok przechodzi modernizacje po to, by dostosować się do swoich klientów aby czuli się naprawdę miło i komfortowo. Blue posiada niesamowite oświetlenie, a jeszcze lepsze nagłośnienie. Oferuje dwie niezależne sale oraz letni ogródek z patio który funkcjonuje od wiosny do jesieni. Na obu salach znajdują się cztery bary, w których można wypić drinka oraz coś przekąsić. Na zewnątrz klubu znajduje się jeszcze jeden bar, którego specjalnością są przekąski z grilla. Całkowita powierzchnia klubu wynosi około 1500 m2, a jednorazowo Blue może pomieści ok 2500 osób. Niesamowite podesty, loże i balkony posiadają dodatkowo 350 miejsc siedzących. Blue jest bardzo bezpiecznym klubem który stawia na wysoki poziom serwisu. Posiada strzeżony parking oraz szatnie. Rezydentem klubu jest dobrze znany wszystkim w Polsce DJ W (członek duetu DUSS) drugim z rezydentów jest DJ Fill. Jeden jak i drugi bardzo się uzupełniają a klubowicze mogą liczyć na naprawdę dobrą muzykę na najwyższym poziomie! W klubie zagrało wiele gwiazd światowego formatu, jak np. Rafa Barrios ,Anna Tur, Deborah De Luca ,Mac Zimms, Westbam ,Steve Murano, Erwin Braun, Peran van Djik, The Groove, Oliver Klitzing aka Reeloop, Caba Kroll, CJ Stone, DJ Jean, Niels de Vries, Corvin Dalek ,Voodoo & Serano, Robie Riviera , Fuzzy Hair ,E-Craig , Randy Katana, Ron Van Den Beuken, Chriss Ortega ,Milo , Luca, Refuge i wiele innych, również czołówka polskich DJ'ów! W 2014 roku klub przeszedł gruntowny remont , zmieniono wiele rzeczy praktycznie wszystko, od wystroju na bardziej minimalistyczny, po oświetlenie czy też imponujące nagłośnienie ! Jest jednym z nowszych klubów w Polsce. Idąc z duchem czasu zmienił się nieco nurt muzyczny z dotychczasowego klimatu nieco trance’owego-housowego typu na bardziej techniczne brzmienia. Teraz słynie z Techno, Tech-House oraz muzykę wszelaką elektroniczną. Na Patio królują klimaty deep house! W lutym 2016 roku klub powiększył się o nową część klubu Blue Light gdzie grana jest muzyka taneczna. Całość składa się na niesamowity kompleks gdzie z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Serdecznie zapraszamy !\nClub Rank mazowieckie11\nClub Rank Staroźreby koło Płocka1\nLiczba punktów klubu: 1426 Liczba klubów w systemie: 1353 Zagłosuj na klub + Dodaj do ulubionych\nDj W B-Day Party Siasia Fill Bezimienny AnonimowiczPiątek, 14 października 2016 Dj W B-Day Party Siasia Fill Bezimienny AnonimowiczPiątek, 26 sierpnia 2016 Blue ResidentS Night Pres Gigi Vol2Piątek, 12 sierpnia 2016 Audio Before 2016 15072016 Blue StaroźrebyPiątek, 15 lipca 2016 Fill B-Day Party Event Pres sebastian Smatushpac-ObartsoonPiątek, 17 czerwca 2016 residentS Night Pres Chris K W FillŚroda, 25 maja 2016 13052016 Dj Inox Live ShowPiątek, 13 maja 2016 gigi Marco Santozob-Day PartydjWantonymtomazzocrushfillPiątek, 15 kwietnia 2016 100 Vinyl retrospection vinyl Editionneevaldweddie DfillNiedziela, 27 marca 2016 Hot Import From Bpm Pres Rafa Barrios myfavoritefreaksStereoPiątek, 5 lutego 2016


Cyhoeddiad Nóż nakiri\nNakiri to japoński rapier do warzyw i owoców, który naśladuje tasak, natomiast jaśnieje tym, iż ma ogromną wagę i jest wyjątkowo bystry, żeby bez trudności przejść co więcej przez pokerowe produkty i warzywa. Nóż nakiri jest używany w Japonii do krojenia i siekania warzyw tudzież rezultatów. Nie jest uważany za wystrzałowy do mięsa bądź ryb. Miecz jest zwykle osiągalny z uchwytami w trendu zachodnim i japońskim. Zaczepy są zwykle stworzone z drewna. Ostrze jest nadzwyczaj rzadkie, coś koło tego 2 mm. Jest wystarczająco długi, ażeby pokroić warzywa jednym ruchem. Tradycyjnie jest średnio sporządzony ze stali Dasmascus, lecz wytwórcy zawsze niezbicie wprowadzają innowacje w granicach produktów ostrzy. Ostrze noża nakiri jest naostrzone po obu stronach.\nNakiri - https://netpiko.com/ogloszenie/pozostale/18759/noze-nakiri\nCyswllt: Józef, Rumia, tel. 5393877064, email: józef_n209@o2.pl\nWIZYTÓWKI NAPSprzedam sprawdzoną konsolidację - zobacz montaż anteny Tarnowskie GóryPompa infuzyjnaoutsourcing IT Piątkowomontaż anten PyskowiceFizjoterapia Otwockustawienie anteny Gliwice ustawienie anteny Tarnowskie Góry ustawienie anteny Zabrze


Piękny dywan wzorzysty wełniany Morris Chrysanthemum 27005 Beige\n> Dywany nowoczesne>Stonowany kwiatowy designerski dywan 100% wełniany Morris & Co Chrysanthemum 27005 Beige 170x240cm wysoka jakość promocja\nStonowany kwiatowy designerski dywan 100% wełniany Morris & Co Chrysanthemum 27005 Beige 170x240cm wysoka jakość promocja\nWartość sklepowa - 3 200 zł\nRęcznie wykonany Indyjski dywan wełniany Brink & Campman Morris & Co Chrysanthemum 27005 Beige 170x240cm\nDywan wykonany jest z wysokiej jakości wełny z dużą gęstością tkania dzięki czemu jest odporny na zniszczenia i odgniecenia a przy tym ma bardzo ciekawą gładką strukturę.\nDywan pochodzi z kolekcji Morris & Co oferowanej przez znaną markę Brink & Campman.\nBardzo interesujący, ręcznie tkany dywan z zabawnym wizerunkiem kwiatów, który z pewnością przypadnie do gustu nie tylko najmłodszym. Dywan posiada bardzo oryginalny wzór. Kontrastujące i nowoczesne zestawy kolorów upiększą pomieszczenie. Runo jest bardzo przyjemne w dotyku.\ncena katalogowa 3 200zł


Uwaga przedsiębiorcy. 50 mln zł na bezpieczeństwo w pracy. Termin - 31 sierpnia - rzeczkrotoszynska.pl\n10:37, 23.08.2020 | (red.)\nPracodawcy mogą składać wnioski o dofinansowanie projektów, które poprawią bezpieczeństwo pracy i zmniejszą niekorzystne oddziaływanie szkodliwych czynników w pracy. Łącznie na ten cel przeznaczono 50 mln zł. Termin składania dokumentów – 31 sierpnia.\nTo, w jakiej wysokości pracodawca otrzyma dofinansowanie, uzależnione jest od liczby osób, za które opłaca składki na ubezpieczenia społeczne.W przypadku mikro- i małych przedsiębiorstw procent dofinansowania jest największy. Mikroprzedsiębiorstwa, zgłaszające do ubezpieczeń od 1 do 9 osób, mogą uzyskać dofinansowanie nawet do 90 proc. wartości projektu, nie więcej niż 140 tys. zł, a małe, zgłaszające od 10 do 49 osób – do 80 proc., maksymalnie do 210 tys. zł.\nNatomiast najwyższe kwotowo dofinansowanie mogą otrzymać duże zakłady, zatrudniające powyżej 250 osób. Na projekty inwestycyjno-doradcze może to być kwota nawet 0,5 mln zł, przy czym udział procentowy dofinansowania nie może przekroczyć 20 proc. wartości projektu.\nW konkursie mogą wziąć udział przedsiębiorcy, którzy nie zalegają z opłatą składek i podatków oraz nie znajdują się w stanie upadłości, pod zarządem komisarycznym, w toku likwidacji lub postępowania układowego.Wniosek z niezbędną dokumentacją należy złożyć zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej. Elektronicznie przez stronę www.prewencja.zus.pl, a papierowo w dowolnej placówce ZUS lub pocztą. Rozpatrywane będą tylko wnioski złożone do 31 sierpnia.\nSzczegółowe informacje na www.zus.pl/prewencja oraz w Biuletynie Informacji Publicznej ZUS.\nSusan Benson08:23, 30.08.2020\nPotrzebujesz pożyczki na założenie firmy, ukończenie projektu, zakup domu lub samochodu, czy też potrzebujesz pożyczki z innych powodów osobistych? jeśli tak, skontaktuj się z moją firmą. Świadczymy wszelkiego rodzaju usługi kredytowe, zarówno zabezpieczone, jak i niezabezpieczone. Jeśli to czytasz i wiesz, że potrzebujesz wsparcia finansowego, możesz po prostu napisać do nas e-mailem: ([email protected]) lub napisz do nas bezpośrednio na WhatsApp przez: +447903159998 i otrzymaj natychmiastową odpowiedź.\nE-mail: [email protected] LUB;..\nWhatsApp: +447903159998 08:23, 30.08.2020\nClaudia Klein01:23, 09.09.2020\nTwoja wolność finansowa jest w Twoich rękach!! 01:23, 09.09.2020


Urządzamy - Meble kuchenne w kontrastowej aranżacji - meble.com.pl\nKuchnia "Mela Noce Chiaro" to zestawienie drewnianych brązowych frontów i czarnego szkła. Fot. Home Cucine MEBLE DLA CIEBIE » Urządzamy\nMeble kuchenne w kontrastowej aranżacji Autor: ap\t19 lut 2014 08:01\tJednolita kolorystyka czy faktura mebli we wnętrzu kuchennym jest nudna! - przekonują producenci mebli kuchennych. Proponują więc rozwiązania niestandardowe, polegające na łączeniu odmiennych materiałów i kontrastowych barw.\tWybierając meble do kuchni, większość z nas decyduje się na tzw. bezpieczne rozwiązania, czyli tworzy zestawy szafek w tych samych dekorach, bądź zbliżonych kolorach. Warto jednak poświęcić trochę uwagi innym pomysłom na modną kuchnię. Spośród dostępnych wzorów i kolorów frontów kuchennych, możemy wybrać te pozornie do siebie niepasujące.\nKontrast we zabudowie kuchennej można osiągnąć na wiele sposobów. Pierwszym z nich, i chyba najchętniej stosowanym, jest łączenie ciemnych i jasnych dekorów skrzydeł drzwiowych i frontów szafek, w ramach jednej zabudowy. Kontrastowa biel połączona, np. z czernią lub innymi żywymi barwami z pewnością sprawi, że nasza kuchnia zyska niepowtarzalny wygląd.\nInnym rozwiązaniem jest łączenie frontów na wysoki połysk z frontami fornirowanymi lub drewnianymi. Również i w tym przypadku możemy sięgnąć po ponadczasowe zestawienia czyli biele, beże czy szarości w połączeniu z rodzimymi gatunkami drewna, np. dębu czy jesionu. Ciekawym pomysłem jest także połączenie czarnych lub czekoladowych wstawek w połysku z orzechem północnoamerykańskim.\nDostępnych rozwiązań jest bardzo dużo i tak naprawdę naszą wyobraźnię ogranicza jedynie... budżet. Dla wielbicieli oryginalnych rozwiązań producenci komponentów przygotowali także fronty łączące naturalny kamień z drewnem lub fronty z nadrukami, na przykład w formie krajobrazu w zestawie z drewnem, szkłem lub lakierem. Kuchnia\nFronty kuchenne. Meble w macie czy połysku?\nAranżacja kuchni. Fronty pionowe czy poziome?\nAranżacja kuchni. Tak będzie bezpieczna dla dzieci "Salt & Pepper" - zgrany duet\n"Lazuryt" - styl i elegancja WASZE KOMENTARZE (1)\nTeż mam kuchnię z kontrastem. Góra jasny brąz, a dół wenge. Kontrasty są fajne.\nMagda80, 2014-02-19 15:52:59


Obraz Matki Boskiej Kodeńskiej za osłoną - Dziennik Wschodni\nObraz Matki Boskiej Kodeńskiej za osłoną\nJuż wkrótce obraz Matki Boskiej Kodeńskiej zostanie osłonięty ochronną szybą. Zabezpieczenia będą gotowe pod koniec maja.\nObraz z sanktuarium w Kodniu dostanie najnowocześniejsze zabezpieczenia w postaci specjalnej szyby i pancernej kasety z odpowiednim mikroklimatem. Przy okazji zaplanowano odrestaurowanie fragmentów obrazu. Prace już się zaczęły. Nadzorują je eksperci, którzy zajmowali się ochroną obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasnej Górze.\nTo wszystko zabezpieczy kodeński obraz przed ewentualnym pożarem, niekorzystnym wpływem środowiska i przed umyślnym zniszczeniem. Pomysł zabezpieczenia pojawił się po tym, jak w grudniu ub. roku ktoś próbował oblać ciemną farbą obraz Matki Boskiej Częstochowskiej.\n– Zabezpieczenie planowaliśmy od dawna, a po próbie zbezczeszczenia farbą obrazu na Jasnej Górze uznaliśmy to wręcz za jeden z priorytetów. Jednak bez wsparcia z zewnątrz na planach by się zapewne skończyło, bo to kosztowne przedsięwzięcie – mówi ojciec superior Bernard Briks z Kodnia.\nZ pomocą przyszedł senator Grzegorz Bielecki, a fundatorem zabezpieczenia obrazu jest Towarzystwo Ubezpieczeń Wzajemnych SKOK.


Hotel Bretanide, Wyspa Brac - Chorwacja, opinie | Travelplanet.pl\nChorwacja, Wyspa Brac, Bol\nPlaża żwirowa 50 m Słynna plaża Zlatni rat 300 m Tuż przy promenadzie Centrum odnowy biologicznej Aktywności sportowe Pokoje rodzinne\nod 733 zł za osobę\n1.10. - 4.10.2022 (4 dni) All inclusive\nNumer hotelu: 13 449\nTen obiekt noclegowy jest na liście projektu rządowego Chorwacji „Safe stay in Croatia“ czyli „Bezpieczne wakacje w Chorwacji“, w ramach którego przestrzeganie surowych protokołów i norm dotyczących zdrowia i higieny gwarantuje bezpieczne wakacje, więcej informacji tutaj.\nduży kompleks hotelowy, składający się z kilku budynków, zbudowany w duchu architektury dalmatyńskiej, położony tuż przy promenadzie, w pobliżu słynnej plaży „Zlatni rat”, około 1 km od centrum miasta Bol.\nSTANDARD *** i SUPERIOR **** - klimatyzowane pokoje 1-2-osobowe, niektóre z możliwością dostawki dla dziecka do 16 lat. Pokój 2+2(+1) FAMILY *** - dwa pokoje 2-osobowe, połączone drzwiami, z możliwością dostawki dla dziecka do 16 lat (pokój dla max. 3 osób dorosłych i 2 dzieci do 16 lat). Pokój 2(+2) J. SUITE-BM **** (34 m2) - bardziej przestronny pokój 2-osobowy, z możliwością 2 dostawek dla dzieci do 16 lat. W każdym pokoju prysznic/wanna, WC, TV-SAT, telefon, Wi-Fi (w pokojach superior i suite), suszarka do włosów, sejf, lodówka, balkon lub taras. Pokoje BEST PRICE nie posiadają balkonu i znajdują się w mniej atrakcyjnej części hotelu. Pokoje SUPERIOR znajdują się w pawilonie 1. (z windą) lub w pawilonie 4. (bez windy). Pokoje J.SUITE znajdują się w pawilonie 6. (z windą).\nżwirowa, około 100 m, żwirowa plaża Zlatni Rat około 300 m.\nSob 31 °C temperatura w nocy 24 °C\nPon 32 °C temperatura w nocy 24 °C


Angelus 2014 – Nagroda Angelus\n– Życzę Nagrodzie Angelus wielu dobrych książek w kolejnych edycjach. Może kiedyś znów spotkamy się we Wrocławiu – mówił Pavol Rankov, autor „Zdarzyło się pierwszego września (albo kiedy indziej)” laureat dziewiątej edycji Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus 2013. Wręczenie nagrody nastąpiło w sobotę (18 października) w Teatrze Muzycznym Capitol.\nNagrodę odebrał też tłumacz zwycięskiej książki Tomasz Grabiński. Książkę Rankova nagrodzili wcześniej czytelnicy głosując na nią w internecie i tym samym przyznając jej po raz pierwszy w historii Angelusa Nagrodę im. Natalii Gorbaniewskiej.\nPisarz i jego tłumacz odbierając nagrodę czytelników zamienili się rolami. Za wyróżnienie dziękował pierwszy tłumacz, niejako antycypując słowa pisarza. – Głosujących w internecie było tak wielu, że mam nadzieję, że znajdą chwilę czasu, by naprawdę przeczytać moją książkę – żartował Pavol Rankov.\n– Jako neofita w tej branży i w tym gremium dopiero dziś zrozumiałem jak trudne to zadanie wyłonić tę jedną, jedyną zwycięską książkę – mówił Mykoła Riabczuk. – Względnie łatwo wybraliśmy pierwszą czternastkę, z półfinałową siódemką było trudniej, a w finale było już bardzo trudno. Głosowaliśmy trzy razy i choć wszyscy pisarze, jak powiedziała pewna ukraińska poetka byli jak „ w drużynie piłkarskiej równie najlepsi” musieliśmy znaleźć tego jednego. Czułem się jak w czasie rzutów karnych po remisie w finale. Jury liczy dziewięć osób – w ostatnim głosowaniu było 4:4 i tą ostatnią kartką okazał się Pavol Rankov – mówił Riabczuk.\n– Na to już nie byliśmy przygotowani – stwierdził Tomasz Grabiński wchodząc z laureatem Angelusa 2014 Pavolem Rankovem na scenę Capitolu, by odebrać nagrodę.\n– To dla mnie ogromne zaskoczenie i szok. Nie mamy z panem tłumaczem na tę sytuację niczego przygotowanego – potwierdził Pavol Rankov. – Będę kontynuować swoje podziękowania, bo w poprzednim wejściu zapomniałem podziękować członkom jury, a to dzięki nim tu stoję z pełnymi rękoma. Wolę jednak wypowiadać się w formie pisemnej a nie werbalnej. Nie chciałbym bowiem powiedzieć czegoś, za co później będę się wstydzić. Życzę tej nagrodzie wielu dobrych książek w kolejnych edycjach. Może kiedyś znów spotkamy się we Wrocławiu – dodał Rankov.\nPowieść „Zdarzyło się pierwszego września (albo kiedy indziej)” wydana przez Książkowe Klimaty w finale konkursu pokonała sześć innych nominowanych do Angelusa książek – „Czas kobiet” Jeleny Czyżowej, „Chorobę Libenkrafta” Ołeksandra Irwaneća, „Wypadek” Ismaila Kadare, „Ostatnie rozdanie” Wiesława Myśliwskiego, „Dziewczyno roznieć ogieniek” Martina Šmausa i „Warsztat diabła” Jachyma Topola.\nAngelusem, w poprzednich latach, zostali nagrodzeni Oksana Zabużko, Miljenko Jergović, Swietłana Aleksijewicz, Gyorgy Spiro, Josef Skvorecky, Peter Esterhazy, Martin Pollack, Jurij Andruchowycz.\nAgnieszka Kołodyńska/ fot. Joanna Jackowska


Jeszcze się bawimy (II) - wykrot - Portal Pisarski\nJeszcze się bawimy (II) - wykrot\nProza » Długie Opowiadania » Jeszcze się bawimy (II)\nOd autora: Bal się zaczyna. Menu - pasjonujące. Tomek, w towarzystwie żony, śledzą początkowe wydarzenia. Pojawia się też Dorota z mężem...\nChyba zbladłem, kiedy Marta mi to oznajmiła, miałem jednak nadzieję, że podekscytowanie przygotowaniami do wieczornego występu, stępiło jej wrażliwość na mój wygląd. Przecież i ja miałem prawo do emocjonalnego reagowania na wszelkie nowe bodźce. Moje zmieszanie można było tłumaczyć na przykład zdziwieniem. Ale długo jeszcze czułem jakąś dziwną słabość w nogach…\nWszystko dlatego, że zbyt późno dotarłem wczoraj do domu. Jeden samolot z Moskwy odwołano, bo miał jakąś usterkę, potem w kolejnym nie było miejsca i nie było wiadomo, czy w ogóle zdążę na czas. W końcu jakoś udało mi się pokonać przeszkody i wczoraj wieczorem byłem w domu. Tyle, że Marta nie do końca była do balu przygotowana. Tak przynajmniej sama uważała.\nCały scenariusz przygotowań uzgadniała z Joasią i wiedziała, tak samo jak ja, że mamy w hotelu zarezerwowany apartament, wraz z pełnym wachlarzem usług. Od manikiurzystki i fryzjera począwszy. Wszystko, co sobie tylko zażyczymy, w dodatku gratis, jako bonus przysługujący gościom apartamentów. Dlatego już wcześniej zdecydowała, że skorzysta z tych możliwości na miejscu. Jednak, gdy wczesnym rankiem wyjeżdżaliśmy z domu, trochę obawiała się niespodzianek i tak naprawdę, to jechaliśmy niemal na wariackich papierach.\nKiedy przed południem dotarliśmy do hotelu, Joasia czekała na nas w hallu.\n- Dlaczego wy macie apartament, a mnie to przydzielili zwykły pokój? – od razu zgłosiła żartobliwe pretensje.\nNa chwilę mnie zatkało. Cóż miałem jej odpowiedzieć? Że to prezent dla Marty od jej rywalki, żony szefa? Nie, to nie byłoby dobre słowo. Dorota nie była Marty rywalką, nigdy nawet nie próbowała z nią walczyć. Sama tak uważała i cały czas podkreślała, że nigdy nie pozwoli ani sobie, ani mnie, na jej zlekceważenie. Uważała się za Marty dłużniczkę i demonstrowała to, chociażby finansowym zaangażowaniem w nasze życie. Sam nie wiedziałem jak to pojmować; czy bardziej jej zależało na mnie samym, czy bardziej na tym, żeby moje rodzinne życie układało się teraz bez większych przeszkód.\n- Przecież ty tu rządzisz, więc po co pytasz? – odbiłem jej piłeczkę.\n- Tak, akuratnie! Ja mam tu do powiedzenia tyle co nic!\n- Ale masz swój pokój?\n- Mam, jednak to nie to samo! Wszyscy goście mają zarezerwowane pokoje, ale apartamenty tylko nieliczni. Skąd wy macie takie znajomości?\n- Bo my jesteśmy przedstawicielami zagranicznego banku, dlatego też mamy przywileje! – znalazłem żartobliwe wyjście z sytuacji.\nApartament był oczywiście pomysłem Doroty i za nic nie chciała od tego odstąpić, mimo że tłumaczyłem jej, iż to może dać niektórym osobom zbyt wiele do myślenia. Bo niby skąd właśnie nas ma spotykać takie wyróżnienie? Odpisywała mi, niezrażona, że Marcie to się od niej należy i nie dawała się przekonać, że w ten sposób prowokuje naszą dekonspirację. A jakby tego wszystkiego było mało, przed kilkoma dniami napisała mi, iż liczy na to, że powspominamy sobie na balu nasze dawne tańce, trenowane kiedyś w Pokrzywnie.\nGdybym nie wiedział, że zawsze twardo stąpa po ziemi, musiałbym się bać. Pomysły miała niesłychane. To wyglądało na chodzenie po linie nad przepaścią. Przecież nie znała Marty, więc jak mogła przewidywać jej reakcje? W dodatku była też i Joasia. Bystra obserwatorka, doskonale już orientująca się w bankowych układach. Patrzyłem na te zapowiedzi sceptycznie, a mimo to Dorota bagatelizowała moje obiekcje. – Wszystko będzie dobrze! – spokojnie zapewniała jeszcze przedwczoraj, w ostatnim emailu, tuż przed swoim odlotem do Polski.\nDlatego też, jak powiedziała kiedyś Lidka, czułem dupą, że to spotkanie z Martą u fryzjera nie mogło być dziełem przypadku! Dorota zaplanowała je, rozgrywając sytuację niczym wytrawny szachista. Pewnie doszła do wniosku, że najlepszym wyjściem jest poznanie Marty beze mnie, w sytuacji neutralnej, a nie dopiero na balu. Chciała, żeby ich znajomość kojarzyła się mojej żonie raczej z Joasią i jej pracą, mnie pozostawiając trochę na uboczu.\nA może chciała tylko Martę pooglądać? I znając już naocznie mój dawny wybór życiowej partnerki, wysnuwać z tego jakieś wnioski mnie dotyczące? Ale o jakie wnioski mogło teraz chodzić? Zresztą, takie myśli chyba obrażały jej intelekt. Gdyby tego nie chciała, nie odezwałaby się do Marty ani słowem. A przecież spędziły tam na rozmowie niemal trzy godziny! I to Dorota ciągnęła Martę za język, aby wyjawiała luźne opowieści ze swojego życia…\nZastanawiało mnie tylko jedno. Kto, jak i kiedy powiadomił ją, że Marta jest na miejscu? Czyżby i w tym hotelu personel spełniał każdy jej kaprys, każde życzenie?\nPrzez cały czas mojej pracy, najczęściej tylko pisywaliśmy do siebie, chociaż po świętach Dorota zadzwoniła do mnie dwa razy, pierwszy raz chcąc konkretnego potwierdzenia uczestnictwa w balu, a drugi raz – składając nam noworoczne życzenia.\nZastała nas z Martą na balu sylwestrowym i bardzo się cieszyła, że mam okazję przypomnieć sobie jak się tańczy. Nie wiedziałem wtedy czy żartuje, czy naprawdę Anka nie zdradziła jej naszych nauk. Że uczy mnie angielskiego, a w zamian ja uczę ją tańczyć. Wyglądało na to, iż jednak się nie przyznała, a nasze ciche porozumienie nadal pozostawało poufnym. Czyżby to był pierwszy wyłom w przekazywaniu przez Ankę informacji o mnie?\nMarta nie zauważyła wtedy, że rozmawiałem z Dorotą. Piliśmy wówczas niemało, w dodatku noworoczny gwar i hałas, oraz mnóstwo krzyżujących się przy stole dzwonków telefonów, skutecznie pozwoliły mi ukryć tę rozmowę. Tak samo ja nie wiedziałem kto do niej dzwonił. O niektórych życzeniach mi mówiła, ale czy o wszystkich? Próby rozsupłania tego węzła nie miały żadnego sensu. Szkoda było na to czasu. Byłem zadowolony, iż w ogóle zgodziła się pójść ze mną na ten bal. I jeśli mam być szczery, bawiliśmy się tam całkiem nieźle. Niemal jak przed laty. A kiedy nad ranem wróciliśmy do domu… rozbierałem ją już w przedpokoju.\nW noworoczne popołudnie, nasze mieszkanie przypominało pobojowisko. Wszędzie walały się jakieś składniki naszej odzieży, a my leżeliśmy w łóżku nago, lecząc się kawą, wodą mineralną i tabletkami na kaca. Pamiętałem, że Marta domagała się nad ranem pieszczot i chociaż po takiej dawce alkoholu nie byłem wtedy w stanie pobudzić swojej męskości do działania, to jednak spełniłem jej oczekiwania, pieszcząc ją aż do skutku. A w południe przyszedł czas na rewanż…\nPrzyjęła mnie bez swojej zwykłej niechęci i aktywnie współdziałała, chociaż sama nie chciała już niczego. Szepnęła tylko, że jest na to zbyt zmęczona. Tym niemniej robiła wszystko, żebym i ja miał satysfakcję. Tego już dawno pomiędzy nami nie było.\nTo był nasza pierwsza sylwestrowa zabawa od wielu lat. Nie chodziliśmy na bale, a pretekstem zawsze był brak pieniędzy, chociaż tak naprawdę, to nam się po prostu nie chciało. Nie byliśmy zainteresowani demonstrowaniem rodzinnej wspólnoty i od dawna sylwestrowe wieczory spędzaliśmy w domu.\nPrzed laty przynajmniej siedzieliśmy we dwoje aż do północy, oczekując wybicia przez zegar godziny zero. Wypijaliśmy wtedy po kieliszku szampana, składając sobie życzenia i szliśmy spać. Ale ostatnio i to nie było nam potrzebne. Końcowy dzień roku traktowaliśmy jak każdy inny, idąc do łóżek wieczorem, a życzenia składaliśmy sobie dopiero rano. Formalne i sztampowe. Bez szampana i bez czegokolwiek innego. Udawaliśmy, że to wszystko nie jest nam już potrzebne.\nW tym roku ułożyło się inaczej. Chyba te wigilijne, choinkowe prezenty zmiękczyły Martę. Tak jak umawialiśmy się wtedy, pojechaliśmy po świętach do Warszawy. Joasia oprowadziła ją po galeriach, kupiły sobie sylwestrowe kiecki oraz obstalowały kreacje na dzisiejszy bal. Różnica była tylko w kosztach. Nasza sylwestrowa impreza zamknęła się w dwóch tysiącach złotych. A dzisiejsza… aż się nie chce wierzyć! Więcej niż dziesięć razy tyle! Marta domyślała się, że wydałem dużo, ale dokładnej kwoty nie znała. Na całe szczęście, bo niby skąd miałem mieć takie pieniądze? Przecież nie była idiotką, liczyć też potrafiła. A jednak…\nNie wiem co o tym wszystkim myślała, może nowe możliwości jakoś ją hipnotyzowały? Stany moich kont znała dokładnie, miała przecież pełnomocnictwa, a jeśli podsumowałaby same koszty wigilijnych prezentów i to wszystko, co płaciłem później, musiałoby jej wyjść, że cudów być nie może! Moje wydatki znacznie przekraczały sumę zarobków, które w dodatku pozostawały nienaruszone! Płaciłem nie wiadomo czym, a poza tym jeszcze miałem co na siebie włożyć! Tego też nie mogła nie zauważyć. Szyte na miarę garnitury, samym materiałem zdradzały wyższą klasę. W dodatku przyjeżdżałem do domu ekskluzywnym samochodem… To wszystko było tak bezczelnie nienormalne, że powinno stanowić dla niej wielki czerwony wykrzyknik! Udawała jednak, że tego nie zauważa.\nI nawet dzisiaj, o nic takiego mnie nie zapytała. Nawet wtedy, gdy wróciła od fryzjera…\nWróciła sama, bez Joasi i zaskoczyła mnie podwójnie. Najpierw swoim wyglądem, bo świetnie się prezentowała, a po drugie dziwnym, tajemniczym uśmiechem.\n- Moje gratulacje! – przywitałem ją. – Martuś, wyglądasz rewelacyjnie! Masz szanse zostać królową balu!\n- Oj, ty stary, głupi... – krótko, z ironicznym uśmiechem, skomentowała moje słowa. – Królowa! – wydęła usta lekceważąco. – Czy ty wiesz jakie laski będą na tym balu? Wiesz kogo poznałam u fryzjera?\n- Skąd mam wiedzieć? Mnie tam nie było!\n- Panią prezesową! – oznajmiła krótko.\n- Kogo? – w pierwszej chwili nie dopuściłem do siebie myśli, że chodzi o Dorotę.\n- Żonę pana prezesa! Tę, która przyjmowała Joasię do pracy – kontynuowała, a mnie zrobiło się gorąco. – Jak się tak wygląda, to można chodzić na bale i zostawać królowymi! Takie stare baby jak ja, mogą tam posłużyć najwyżej jako tło. Ale laska… – zachwycała się.\nBurza myśli przeleciała mi przez głowę, na szczęście jakąś przytomność jednak zachowałem.\n- Rozmawiała z wami?\n- Oczywiście i to bardzo uprzejmie! – pochwaliła się. – Właściwie to zachowywała się całkiem normalnie. Kiedy Joasia mi szepnęła, że właśnie przyszła żona prezesa, pomyślałam że to jakaś porcelanowa lady, dumna jak paw, a tu przeciwnie! Całkiem sympatyczna kobieta i rzeczywiście jest bardzo ładna. Ładniejsza nawet niż sądziłam, kiedy rozmawialiście o niej podczas wigilii.\n- Nic specjalnego. Ja jej nawet nie zauważyłam kiedy weszła, bo siedziałam przed lustrem, ale przywitała się z Joasią, potem Joasia ją przedstawiła i porozmawiałyśmy tak zwyczajnie o życiu, o codziennych problemach, o fryzurach też; trochę się skarżyła, że tak samo wcześniej nie miała na nic czasu…\n- To robiła sobie fryzurę?\n- Oczywiście! Zajęła sąsiedni fotel i tak sobie rozmawiałyśmy…\nRozległo się pukanie do drzwi, co pozwoliło mi zabrać twarz sprzed jej czujnego wzroku. Przyszła Joasia.\n- No, ciebie na ulicy bym nie poznał! – skomentowałem jej wygląd. Tylko się roześmiała.\n- Mówiła ci mama z kim byłyśmy u fryzjera?\n- Właśnie zaczęła opowiadać. Że z bardzo sympatyczną panią.\n- Tak, sympatyczna! Ale mnie obsztorcowała na samym początku, że nie przedstawiam jej mamie! – Joasia udawała pretensje.\n- Nie opowiadaj, grzecznie cię poprosiła – prostowała Marta.\n- Wiesz mamuś, u takich osób grzeczne uwagi są jak głośne ochrzanianie u innych. Ja jeszcze nie widziałam żeby prezes kiedyś się zdenerwował, tak samo jak i pani prezesowa. Ale słyszałam, że jeśli ktoś przychodzi do niej nieprzygotowany na rozmowę, to go grzeczniutko i bezdyskusyjnie żegna.\n- Ma świętą rację! – zgodziła się Marta. – Po co mają jej zabierać czas?\n- A mówiła coś o balu? – próbowałem zmienić temat.\n- Mówiła, kiedy wychodziłam do manikiurzystki. Że spotkamy się wieczorem.\n- To została jeszcze u fryzjera?\n- A jakże! – Joasia roześmiała się. – Gdybyś słyszał jak narzekał na jej włosy!\n- Takie ma kiepskie?\n- Nie, to nie o to chodzi! Powiedział tylko, że nie układają się tak, jak on chce. Musiała zostać, bo nie mógł sobie z nimi poradzić.\nTo akuratnie wiedziałem. Pamiętałem jeszcze z czasu naszych dawnych kąpieli w jeziorze. Nawet po wyjściu z wody, jej włosy już podczas schnięcia, zawsze układały się jednakowo. Dlatego rzadko zakładała czepek. „Przekleństwo fryzjerów” – tak to przecież kiedyś określała. Oprócz używania grzebienia, nie musiała im poświęcać specjalnej uwagi. I tak prezentowały się fantastycznie…\nJoasia szybko zajęła Martę swoimi problemami, więc temat Doroty się zakończył. Na całe moje szczęście. Były dzisiaj zbyt zajęte i zbyt podekscytowane, żeby mnie wypytywać o cokolwiek, mogłem więc spokojnie zająć się swoimi sprawami. Tym bardziej, że czasu to nie mieliśmy za wiele. Dochodziła druga, trzeba było zejść na obiad, a o osiemnastej miała wybić godzina zero. Za cztery godziny powinniśmy już zajmować swoje miejsca.\nZdążyliśmy, na całe szczęście. Może dlatego, że przez ostatnią godzinę niewiele ze sobą rozmawialiśmy. A wszystko przez te świąteczne perfumy…\nW gorączce ostatnich przygotowań, prób i przeglądów, kiedy Marta wróciła z łazienki do salonu, poczułem nagle ulotny, znajomy zapach. I niemal natychmiast pojawiło się pożądanie. Cóż miałem robić? Takie miałem skojarzenia…\nWczoraj nie było nawet mowy o tym, żebyśmy poszli do łóżka. Marta była zbyt rozkojarzona, zbyt oderwana myślami od chwili bieżącej i zdecydowanym tonem poprosiła mnie o opuszczenie sypialni, kiedy zaglądnąłem do niej wieczorem. Wyszedłem bez słowa i to było wszystko. A dzisiaj byliśmy sami, Joasia u siebie… warunki mi sprzyjały.\nStała przed lustrem, więc widziała, że podchodzę, ale nie reagowała. Pasek szlafroka miała niezbyt ściśle zawiązany, duże fragmenty biustu bielały w dekolcie… Objąłem ją jedną ręką, a drugą wsunąłem pod odchyloną połę, obejmując dłonią pierś. Fuknęła wtedy coś, ale nie odstępowałem, wtulając nos w jej włosy.\nNagle wyswobodziła się energicznymi ruchami, po czym poprawiła szlafrok, jakby sądziła, że to błyski jej nagiego ciała pobudzają mnie do działania. Jednocześnie rzuciła pod moim adresem kilka niezbyt miłych słów, które zaraz próbowała zmiękczyć tekstem, że niby też wybrałem sobie porę na umizgi.\nMiałem się nie odzywać i niczego nie odpowiadać, ale na wzmiankę o niewłaściwej porze odpysknąłem, że już przez kilkanaście lat jakoś nie mogę trafić na tę właściwą, po czym szybko się ubrałem i zjechałem do baru. Trzy szybkie dawki alkoholu trochę mnie uspokoiły i wróciłem do apartamentu, aby ubierać się już balowo.\nNic więc dziwnego, że późniejsza rozmowa zupełnie nam się nie kleiła.\nPrzy wejściu do sal balowych portierzy sprawdzili nasze zaproszenie, po czym przejęła nas hostessa, sprawnie prowadząc na właściwe miejsce. To był trzeci stół, po prawej stronie sali, całkiem niedaleko od stołu prezydialnego. Przy naszym nie było jeszcze nikogo, byliśmy pierwsi, chociaż na sali, co najmniej połowa miejsc była już zajęta.\nPomogłem Marcie usiąść, po czym sam zająłem miejsce, oznaczone stojącą na śnieżnobiałym obrusie, ozdobną, papierową tabliczką z moim nazwiskiem, obok której leżało małe menu. Po kilku minutach dołączyli do nas Joasia z Maćkiem. Mieli miejsca obok Marty.\n- Tato, kogo masz po lewej ręce? – dopytywała się Joasia.\nNo tak, mogłem to sprawdzić i wcześniej dowiedzieć się, z kim będziemy dzielić stół oraz poznać program balu.\n- Pani Lidia Dalerska – przeczytałem półgłosem zerknąwszy w bok, po czym dyskretnie zatarłem dłonie. I chyba nawet się uśmiechnąłem.\n- A cóż się tak ucieszyłeś, znasz ją? – zainteresowała się nagle Marta.\n- Znam! To jest żona Romka, tego informatyka z banku, który dostarcza mi auto na lotnisko.\nZaglądnąłem dalej. Wszystko się zgadzało. Na następnej tabliczce było jego imię.\n- A kogo ty masz? – zwróciłem się do Joasi.\n- Krzysztof Bielawa… Ewa Bielawa… nie wiem kim oni są.\nNic mi nie świtało w głowie.\n- W banku nie ma takich?\n- Nie kojarzę… – Joasia była zdziwiona. – Nie spotkałam się z takim nazwiskiem.\n- Pewnie niedługo się dowiemy.\n- Też tak uważam! – zgodziła się.\nPrzerwaliśmy rozmowę, bo przy naszym stole zameldowała się pierwsza, nieznajoma para. Przywitali się grzecznie i zajęli miejsca tuż za krzesłami Lidki i Romka. Młodzi ludzie przedstawili się jako Artur i Beata Kostrzyńscy, a z wyglądu mieli kilkanaście lat mniej niż ja.\nJoasia znała ich obydwoje, w dodatku pan Artur przyznał, że prywatnie jest Romka kumplem, a w banku jego zastępcą, stąd też pewnie wynikało ich sąsiedztwo za stołem. Poza tym widział mnie w banku i wiedział kim jestem dla Joasi, chociaż ja nigdy nie zwróciłem na niego uwagi. Ale dzięki temu rozmawialiśmy bez zbędnego usztywnienia, chociaż jak na razie nie było konkretnych i bardzo zajmujących tematów. Wszystkich najbardziej interesowało co też dzisiaj będzie się działo i jaki będzie przebieg uroczystości.\nA odpowiedź mieliśmy przecież w zasięgu ręki. Wystarczyło tylko otworzyć menu.\nPierwsza uczyniła to Marta.\n- Tu jest wszystko dokładnie napisane! – nagle oświadczyła głośno, a my słysząc jej słowa, sięgnęliśmy do swoich egzemplarzy.\nPominąwszy nawet pierwszą stronę, gdzie uroczyście oznajmiano, iż Bank Solution Poland S.A. wydaje dzisiaj bal dla uczczenia dziesiątej rocznicy rozpoczęcia działalności w Polsce i gdzie między innymi widniały nazwiska głównych gości, czyli prezesa nowojorskiej centrali Jacoba Hammersa, oraz ambasadora USA w Polsce Paula Golivana, a także kilku warszawskich prezesów, na drugiej stronie widniał szczegółowy program balu, a potem było pełne menu, wraz z propozycjami zestawów win i pozostałych alkoholi. Można było wybierać i przebierać.\nWpatrywałem się w te smakowite zapisy i napisy bez wielkiej nadziei, że będę mógł wybierać świadomie, bo smaku większości dań nie znałem i mogłem go sobie tylko wyobrazić. Chciało by się chociaż skosztować tego wszystkiego, ale cóż! Jak każdy, mogłem zdecydować się tylko na jeden zestaw. A wybierać było z czego!\nJak trafić na najsmaczniejszą dla mnie kompozycję? Ot, osiołkowi dano… A drugiej takiej okazji mogłem już w życiu nie mieć.\nMenu było zaiste imponujące i godne najwykwintniejszych przyjęć. Na początek przewidziano do wyboru dwa rodzaje szampana, Roederer Cristal Brut – rocznik 2000 i Dom Perignon White - rocznik 2002.\nPrzeczytawszy to, z wrażenia omal nie upuściłem eleganckiego spisu na kolana. Zorientowałem się, że dalej było jeszcze bardziej drogo i wymyślnie.\n- Który szampan wybierasz? – zapytałem dyskretnie Martę, łapiąc głębszy oddech.\n- Nie wiem. Te nazwy niczego mi nie mówią.\n- Weźmy ten drugi, dobrze?\n- Dla mnie to wszystko jedno – padła cicha odpowiedź.\n- W porządku, to bierzemy biały.\nNie rozglądając się wokół, zagłębiłem się w lekturę.\nWśród oferowanych przystawek i zakąsek, czyli Hors d'oeuvre, znajdowały się takie jak: wędzone na zimno polędwiczki cielęce z musem ogórkowym, polska szynka z marynowanymi kurkami, tatar z polędwicy wołowej, czarny i czerwony kawior, carpaccio z łososia atlantyckiego, filet z wędzonego pstrąga w galarecie, a nawet dania wegetariańskie jak pomidor faszerowany kremem ptysiowym z korniszonem i marynowanym prawdziwkiem, warzywne sushi, czy też marynowane dolmades, faszerowane cukinią, papryką pepperoncini i pomidorem.\nTu wiedziałem, że na pewno zażyczę sobie tatara. Lata świetlne temu jadłem go ostatni raz. Natomiast potem… potem zobaczymy.\n- Wybrałaś coś z przekąsek? – dopytywałem Martę.\n- Nic. Nie wiem. Jak to wszystko będzie wyglądać?\n- Z programu wynika, że mamy godzinę do gorącej kolacji. Można skosztować czegoś w tym czasie. Masz pełną ofertę przed sobą.\n- Potem się zastanowię.\n- Potem, to przyjdzie kelner i stanie przed tobą, czekając na zlecenie. Zastanów się już teraz.\n- Nie można z tego zrezygnować?\n- Można. Można też zamówić wszystko z oferty – zażartowałem.\n- A zjesz to? – zapytała przytomnie.\n- Ja zamawiam tatara. Mnie wystarczy.\n- To ja określę się później – niemal przytuliła się do mnie.\n- Twój wybór! – westchnąłem, wdychając zapach jej perfum.\nMagia wielkiej imprezy zadziałała. Marta była w tej chwili bezradna i w takim stanie, że nie stawiałaby mi oporu. Tyle, że teraz to już nie miało żadnego znaczenia. Owszem, czułem jej zapach, ten cholerny zapach perfum spod choinki, ale przecież otaczało nas mnóstwo ludzi! Nic teraz nie mogłem zrobić, niczego wykorzystać. Może wyczuwała to i dlatego była taka miła?\nJedyna korzyść polegała na tym, że zaczynaliśmy znowu rozmawiać ze sobą zwyczajnie, bez tych uprzednich podtekstów i niechęci. Bo niczego innego już nie oczekiwałem. I całkiem słusznie, bo zaraz odsunęła się ode mnie, aby omówić kwestię wyboru dań z Joasią i Maćkiem. Nie pozostawało mi nic innego, jak znowu zająć się studiowaniem spisu potraw.\nZa godzinę będzie gorąca kolacja. Czyli Plat principal. Tylko co wtedy mam wybrać? Oferta oszałamiała!\nNa początek zupy. Krem z prawdziwków, z wędzonym boczkiem z dzika, albo staropolski rosół z lanymi kluseczkami.\nTu nie miałem wątpliwości. Jeśli w ogóle skorzystam z zupy, to na pewno nie rosół. Marta zresztą też go nie weźmie. I nie chodziło o wrażenia smakowe. Nie cierpiałem rosołu na takich imprezach, bo był zbyt rozgrzewający. A pocić się wolałem dopiero na tańcach, a nie za stołem. Dlatego rosół odpadał w przedbiegach, więc zamówię krem. Natomiast co zamówić do zupy… Tu już nie byłem taki zdecydowany. A właściwie to byłem w kropce.\nNa początku zestawów figurował młody dzik z rożna, podany na sosie jałowcowym, z ziemniaczanym purée i chrzanem oraz sałatką z marynowanych buraczków. Do tego proponowano wino Forman, Cabernet Sauvignon, Napa Valley 2007. Można było też zdecydować się na pieczonego bażanta z truflami, podanego na sosie borówkowym, z dodatkami do wyboru. Brokuły i kalafior z polskim sosem, albo gruszki pieczone z borówkami. No i oczywiście wino. Hanzell Vineyards, Pinot Noir, Sonoma Valley 2006. Trzecią możliwością był steak z polędwicy wołowej, podany z sosem Périgueux, z dodatkiem grillowanego ziemniaka, faszerowanego mieloną fasolą i serem cheddar oraz z sałatą Frisee. Oraz wino Shafer Winery, Merlot, Napa Valley 2007.\n- Marta, co wybierzesz z dań głównych? – przerwałem jej konwersację z Joasią.\n- Spokojnie, nie bądź taki do przodu! – osadziła mnie krótko. – Co to za dania z ryb?\n- Coś „zryp” ci się marzy? – odpowiedziałem żartobliwie, próbując rozruszać atmosferę.\n- Przestań! – warknęła. – Pytam cię grzecznie, więc jeśli masz coś do powiedzenia, to mów normalnie, a jeśli nie, to zamilcz!\nZamilkłem. Atmosfera milczenia powróciła, chociaż bal nawet jeszcze się nie zaczął. Zagryzłem wargi i powróciłem do studiowania menu.\nMiłośnikom potraw ze stworzeń wodnych też przedstawiano niegłupią ofertę. Na pierwsze danie zupę z szyjek rakowych albo Rhode Island clam chowder, a jako dania główne: sum pieczony, faszerowany selerem na sosie cytrynowym, z dodatkiem porów zapiekanych z serem, albo z kurkami w śmietanie, do tego wino Cade Winery, Sauvignon Blanc, Napa Valley 2007. Wielbiciele egzotyki mogli też skosztować homara faszerowanego z masłem ziołowym, a jako dodatki ciasteczka krabowe w kapeluszach pieczarek lub gorące masło czosnkowo-cytrynowe. I wino Patz and Hall, Chardonnay, Napa Valley 2007. Jeśli i to kogoś nie zadowalało, mógł zdecydować się na sandacza pieczonego w maśle cytrynowym, z pieczonymi jabłkami i miętą, albo szpinakiem pod beszamelem. Oczywiście, z dodatkiem wina Levendi Red Hen, Chardonnay, Napa Valley 2007.\nJak to wszystko skosztować? Już widziałem, że sandacz będzie miał inny smak niż ten, którego ja przyrządzałem kiedyś w Pokrzywnie. Warto byłoby pokusić się o porównanie. Ale nie teraz. Nie chciałem zamawiać ryby, bo jej konsumpcja jest zbyt skomplikowana w takiej sytuacji, a poza tym źle mi się kojarzyła.\nPamiętam śmieszną sytuację sprzed wielu lat, za czasów mojego pierwszego pobytu w Moskwie. Mieliśmy wtedy kontrahenta, z którym możliwości współpracy zostały sprawdzone wysyłką niewielkich partii towaru, a ponieważ obydwie strony były bardzo z tego zadowolone, udało mi się wynegocjować nowy, o wiele poważniejszy kontrakt na dalsze dostawy, który naszą firmę ustawiał co najmniej na rok. Z tego co wiedziałem, kwota kontraktu stanowiła niemal dziesięć procent rocznych obrotów naszej firmy.\nNic więc dziwnego, że na ceremonię podpisanie dokumentów przyjechał wtedy mój prezes, oraz szefowa pionu handlowego. A po dopełnieniu oficjalnych ceremonii, gospodarze zaprosili nas na obiad do chińskiej restauracji.\nTo były początkowe lata dziewiątej dekady dwudziestego wieku. Okres, kiedy rozpadł się Związek Sowiecki, wolność gospodarcza rozkwitła, ale dobrych lokali gastronomicznych trzeba było szukać ze świecą. Większość z nich była jeszcze państwowa, kuchnię miały podłą, co sam kilka razy sprawdziłem. Nawet w hotelu, gdzie jadali rosyjscy deputowani do Dumy, a gdzie zaproszony, miałem okazję kilka razy bywać, nie było niczego ciekawego. Dlatego zapowiedź odwiedzenia oryginalnej, chińskiej restauracji, przyjąłem nie tylko z zaskoczeniem, ale i z ogromną ciekawością.\nSkąd mieliśmy wtedy znać w Polsce chińską kuchnię? Oryginalną kuchnię, nie żadne bazarowe podróbki! Zresztą, nie tylko kuchnię, ale i całe otoczenie miejsca spożywania posiłków, cały wystrój wnętrza lokalu, mający niemały wpływ na atmosferę. Przy czym okazało się, że nasi gospodarze wcale nie są lepsi, lokal znali tylko z opowiadań, co przyznali z rozbrajającą szczerością, jeszcze przed wejściem do środka.\nRestauracja była maleńka, kilkadziesiąt metrów kwadratowych. Wszystkiego sześć stolików. Naprawdę! Sześć stolików po sześć wygodnych krzeseł i to wszystko! Ulokowana w dyskretnym miejscu, schowana jakby w podwórku, pomiędzy zabytkami dawnej Moskwy w okolicach stacji metra Kitaj - gorod, nie rzucająca się w oczy przechodniom… a jednak! Chyba nie narzekała na brak kasowych klientów, chociaż z zewnątrz nie miała żadnej reklamy. Mimo to, na pudełkach zapałek, które znajdowały się przed każdym krzesłem na stoliku, był fragment planu miasta wyjaśniający jak dojść lub dojechać do tego miejsca następnym razem. Oczywiście, zapałki od razu powędrowały do kieszeni, a panie schowały je do torebek.\nJuż przy drzwiach wejściowych serdecznie się nami zaopiekowano, dwie kelnerki natychmiast były do dyspozycji i zaraz zaczęło się studiowanie menu. Bardzo szybko też obaj prezesi wpadli na pomysł, entuzjastycznie przyjęty przez resztę uczestników, a było nas sześć osób, żeby nie koncentrować się na jednym daniu, tylko żeby zamówić dań kilkanaście na cały stół i po prostu będziemy się nimi dzielić. Po to by zakosztować jak największej ich ilości. A jeśli coś komuś przypadnie wyjątkowo do gustu, to zamówi dla siebie pełną porcję.\nTak też było. Kosztowaliśmy wszystkiego, smaki były rzeczywiście oryginalne i w większości nam nieznane. Kelnerki cierpliwie wyjaśniały i opisywały co się kryje pod jakąś kolejną nazwą, na stole lądowały następne półmiski, aż wyszła ta sytuacja z rybą.\nNajedzeni jeszcze nie byliśmy, więc kiedy mój prezes wymyślił, że teraz zjemy po rybie jakiejś tam, nie pamiętam już jak przygotowanej, wszyscy propozycję zaaprobowali. Tylko nie kelnerka. Lekko się wtedy uśmiechnęła i odparła, że owszem, zamówienie może zrealizować, ale według niej to wszyscy razem nie zjemy nawet jednej. I to było prawdą!\nKiedy przyniosła ogromny półmisek, to zarówno łeb jak i ogon tego potwora, zwisały daleko poza jego krawędzie! Nie mieliśmy szans, żeby w sześć osób zjeść chociażby jej połowę! Śmiechu było co niemiara, dobrze, że nie musieliśmy wobec siebie skrywać swojej niewiedzy, bo ten obiad nie należałby do przyjemnych. A tak, wspominałem go całkiem sympatycznie.\nTo była profesjonalna chińska restauracja i szkoda, że później to miano rozmieniło się na drobne. Przeszliśmy tam wtedy szybki kurs posługiwania się pałeczkami przy jedzeniu i od tego czasu nie mam już żadnego problemu w posługiwaniu się nimi. Prosty trick, a jednak mało zauważalny dla otoczenia. Dlatego niewiele osób rozumie jak się nimi efektywnie posługiwać. No i ta jaśminowa herbata na zakończenie posiłku, w starej, chińskiej porcelanie… marzenie!\n- Tatku, a to co oferują z dań bezmięsnych, to można im wierzyć? – usłyszałem głos Joasi.\n- Jak uważasz! – odparłem, wyrwany ze wspomnień. – Przecież ktoś to menu układał i ktoś wyraźnie oddzielił jedno od drugiego. Mnie przy tym nie było!\nJoasia od pewnego czasu nie jadała mięsa. Cóż mogłem na to poradzić? Mój wpływ na nią dawno się zakończył. Miała swoje poglądy i przekonania, nie przyjmowała też argumentów, że szkodzi swojemu organizmowi, bo w takich sytuacjach należy mocno zadbać o zrównoważony jadłospis i nie jeść byle czego. Ale jakiekolwiek próby dyskusji w temacie żywienia kończyły się wzruszeniem ramion i pokazaniem mi pleców. Zupełnie nie chciała o tym rozmawiać. Nie, bo nie! Tak postanowiła i wara komukolwiek od jej decyzji.\nMawiałem czasami nieco złośliwie, że takie podejście bezdyskusyjnie miała po Marcie. Ten sam styl i podobna argumentacja. „Nie będę z wami o tym rozmawiać, bo wy nie macie pojęcia o życiu” – tak kiedyś oświadczyła. No cóż, jajko jest teraz mądrzejsze od kury, widzę to na co dzień. I tak nie miałem prawa narzekać. W porównaniu z tym, co słyszałem i widziałem na ulicy albo u niektórych znajomych, moja córka była ideałem! Nie mogłem więc narzekać na nią.\n- Czyli mogę wierzyć, że tam nie ma mięsa? – jeszcze próbowała coś osiągnąć.\n- Jeśli im nie uwierzysz, no to komu? – nieco filozoficznie i przewrotnie odpowiedział jej Maciek. – Przecież tu jest pięć gwiazdek. Gdyby próbowali nie spełniać wymagań, to już dawno by się to wydało.\n- Dobrze, uwierzę wam! – westchnęła, studiując lakierowany kartonik. Poszedłem za jej przykładem.\nMenu uroczystości przewidywało więc dania wegetariańskie, żeby nikt nie poczuł się dyskryminowany. Joasi bardzo to odpowiadało. Do wyboru był krem z porów z szafranem oraz zupa marchwiowo – jabłkowa z miętą. Dania główne zaś stanowiły: zestaw vol-au-vent z jarzynami i kurkami, oraz wino Cakebread Anderson Valley, Pinot Noir, Napa Valley 2007. Można też było delektować się bukietem z jarzyn pieczonych z sosem śliwkowym (balsamiczna brukselka glazurowana, grzyby portobello nadziewane szpinakiem, cebulka perłowa, bakłażan) oraz winem Chateau Montelena, Cabernet Sauvignon, Napa Valley 2007. Całość propozycji kolacyjnych zamykał bukiet z jarzyn "na parze" z sosem serowym (brokuły, kalafior, fasolka szparagowa, groszek strączkowy, szparagi, karczochy), z winem Patz and Hall Dutton Ranch, Chardonnay, Napa Valley 2007.\nJejku, głowa krążyła od tych wszystkich możliwości. Ciekawe jak to wszystko jest zorganizowane. Przecież kuchnia nie jest w stanie przewidzieć co zamówią goście. Ile z tego się zmarnuje, bo przeliczono się z popytem? A przecież były jeszcze desery…\nTort czekoladowy z orzechami "Betty Rosbottom” i wino Mailly Brut Champagne L'Intemporelle 2003, sałatka ze świeżych owoców - ananas, melon, arbuz, różowy grapefruit, mandarynka, banan, gruszka, truskawki z sosem z granatów na rumie i miodzie, oraz wino Champagne Mailly Brut Reserve NV, suflet cytrynowy z migdałami i sosem jagodowym oraz wino Guy Larmandier Vertus Brut 1er Cru NV albo lody Gelato, wariacje owocowe z sosem poziomkowo malinowym, wraz z winem Gosset Brut Grand Rose NV.\nNie za wiele mi te nazwy mówiły. Pewnie ściągnięto tutaj wina kalifornijskie dla podkreślenia częściowo zaoceanicznego charakteru uroczystości. A co, stać ich przecież! Menu zawierało też opisy smaków i aromatów, ale miałem już dość lektury. To było ponad wyobrażenia. Może później jeszcze je przeglądnę, ale na teraz miałem dość. Sala zapełniała się, nie należało dać się czymś zaskoczyć.\nOdłożyłem kartę na stół i spojrzałem dookoła. Maciek, chłopak Joasi, zrobił dokładnie to samo. Obydwaj mieliśmy bardzo podobne, nieco głupie miny. Bogactwo potraw nas przytłaczało, bez żadnych wątpliwości. Dopiero teraz zaczynało do mnie dochodzić, w jak poważnej uroczystości bierzemy udział. Dotychczas to właściwie myślałem tylko o tym, że pierwszy raz od lata, od wyjazdu z Pokrzywna, będę miał okazję zobaczyć się z Dorotką. Na żywo, a nie na ekranie monitora, albo za pomocą poczty elektronicznej. I to stanowiło mój główny motor napędowy, kiedy czyniłem przygotowania do balu. Na razie jednak głównych aktorów wieczoru jeszcze nie było, chociaż nawet miejsca za stołem prezydialnym częściowo się wypełniały.\nTakże przy naszym stole byliśmy już niemal w komplecie. Niemal, bo ciągle brakowało Lidki i Romka. Pozostali goście dotarli razem; pan Bielawa był mi zupełnie nieznany i chyba nikt przy stole też go nie znał, tak samo jak drugiego, który przedstawił się jako Adam Gruszewski. To było towarzystwo zbliżone do nas wiekiem, co zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Oczywiście, nie znałem również ich żon. Za to cała czwórka była w dobrej komitywie, bo dyskretnie i wesoło rozmawiali ze sobą, niewiele przejmując się resztą obecnych przy stole. Najwyraźniej nieco nas lekceważyli, co z kolei przyjąłem niechętnie. Ale im też miny wydłużyły się lekko, kiedy zapoznali się z menu. Chociaż panowie usiłowali imponować żonom znajomością tematu, to już widziałem, że blefują. Nuworysze, tak samo jak i ja. Nie było się czym przejmować. Przestali mnie interesować.\nTymczasem zbliżała się pora oficjalnego rozpoczęcia balu. Kelnerzy niemal tańczyli pomiędzy stołami, roznosząc na tacach kieliszki z dwoma wariantami szampana, a za nimi sunęły kelnerki, podsuwając maleńkie, zmrożone miseczki z kawiorem, lub zamiennie, talerzyki z porcjowanym winogronem. I szybko wymieniano opróżnione. Nikomu tutaj niczego nie żałowano.\nNiemal wszystkie miejsca były już zajęte i sala przypominała brzęczący ul, co tak naprawdę niewiele ją odróżniało od podobnych lokali, będących miejscem znacznie bardziej pospolitych imprez. Chociaż trzeba przyznać, że żadnych głośnych wrzasków nie było. Przy stole można było rozmawiać półgłosem, co z ochotą czynili Bielawa z towarzystwem. Może to była kwestia akustyki sali, może rzeczywiście nikt tutaj nie mówił zbyt głośno… W każdym razie my z Martą milczeliśmy, chociaż od czasu do czasu Joasia pochylała się w jej stronę i cicho wymieniały jakieś uwagi. Nie słyszałem o czym.\nGwar wzmógł się dopiero, kiedy na sali jednocześnie pojawili się gospodarze oraz najważniejsi goście wieczoru. Ktoś wymyślił nawet brawa, więc zanim zajęli swoje miejsca, kilkakrotnie jeszcze po drodze ukłonili się zgromadzonym przy stołach. Ale ja widziałem tylko ją jedną…\nSzła, a właściwie to płynęła przez salę, delikatnie ujmując Johna pod ramię. Wyglądała nieziemsko. W długiej, srebrzystej i opalizującej sukni bez rękawów, z niewielkim dekoltem, ozdobionym dyskretnym naszyjnikiem, wyglądającym jakby był ze stali, z długimi kolczykami w uszach, przypominała bardziej triumfatorkę Miss World, a nie bizneswoman, bankowego decydenta od amerykańskich inwestycji. Łatwiej już przyjąłbym określenie nimfa, chociaż w jej zachowaniu, ani wyglądzie, nie brakło przejawów zwykłego, ziemskiego życia. I nieważne, że jej głowy nie ozdabiała korona królowej piękności. Uśmiechała się promiennie i radośnie, pewna siebie, można by rzec nawet, że łamała etykietę, bo zatrzymała się na chwilę i pomachała dłonią zebranym, co tylko spotęgowało brawa na sali.\nBrakowało mi Lidki. Dlaczego jeszcze jej nie ma? Liczyłem na to, że uda mi się z nią porozmawiać, może nawet urwać się gdzieś na chwilę, by udzieliła mi pożytecznych wskazówek. Co dla mnie przewidziała Dorotka? Przecież na balu nie będę miał do niej dostępu, oprócz możliwości wymiany kilku grzecznościowych zdań. Dzieliły nas tylko trzy stoły, ale czy to nie będzie zbyt wiele? Jak mam z nią zatańczyć? Kiedy? Nie wiedziałem jak mam się zachować.\nTyle, że Lidki wciąż nie było…\nwykrot · dnia 19.03.2013 09:55 · Czytań: 781 · Średnia ocena: 0 · Komentarzy: 4\nzajacanka dnia 19.03.2013 21:32\nA dzisiejsza… aż się nie chce wierzyć!\nAż z dużej.\n- Dlaczego wy macie apartament, a mnie to przydzielili zwykły pokój? – od razu zgłosiła\nOd razu - z dużej napisałabym.\n- Tak, akuratni\nnie lubię słowa akuratnie, jest takie... takie... jak pospólstwo... Wiesz przecież, pisałam już wcześniej\nTo był nasza pierwsza sylwestrowa zabawa od wielu lat.\nCieszy Twój powrót, wykrot. Szczerze.\nPóki co takie maleństwa złapałam, wrócę później, bo mąż...\nwykrot dnia 21.03.2013 20:29\nWitam Cię, Szczęście moje!\n1. Nie zgadzam się. To jedno zdanie z chwilową zadyszką. Tu nie może być wielkiej litery.\n2. Nie zgadzam się. Pytajnik nie jest końcem zdania, reszta jest logicznym ciągiem całości.\n3. Wiem. Ale Skarbie, ja to napisałem zanim Ty to pisałaś. A wiesz, że zgłaszam teksty bez korekty, bo teraz nie mam na nią czasu. To się zmieni, może za dwa miesiące...\n4. Zgadzam się. Literówki mam ciągle...\nI znowu mąż... bo mąż zażyczył sobie wypełniania małżeńskich obowiązków... Ech, zwodzisz mnie i zwodzisz. A ja jestem Ci wierny...\nDzięki za komentarz, wróć później, nie obiecuj darmo...\nzajacanka dnia 21.03.2013 22:51\nMałżeńskich obowiązków nie da się wypełniać na odległość, wykrot, sam wiesz...\nwykrot dnia 30.03.2013 22:12\nMam inne zdanie na ten temat, sama wiesz...


Porucznik Columbo – Wikipedia, wolna encyklopedia\nPorucznik Columbo – bohater amerykańskiego telewizyjnego serialu kryminalnego pod tytułem Columbo, pracujący w wydziale zabójstw policji Los Angeles. Rolę odtwarzał Peter Falk. Serial był wyświetlany w USA (z przerwami) w latach 1968–2003.\nPostać z Columbo\nmałżeństwo: pani Columbo\nBiografia i charakterystykaEdytuj\nPorucznik Columbo zajmuje się morderstwami, które dotyczą osób zamożnych, przedstawicieli wyższych sfer, ludzi z show-biznesu oraz osób publicznych, gdzie podejrzanymi często są osoby równie eksponowane. „Bronią” Columbo jest jego marny wygląd i zachowanie, co powoduje, że podejrzani odnoszą się do niego z lekceważeniem, nie doceniając jego możliwości dedukcyjnych. Często nawet nie rozpoznają w nim detektywa. Porucznik często rozpoczyna znajomość z podejrzanymi prezentując się jako osoba pogubiona i niepewna, prosi o pożyczenie drobnych przedmiotów twierdząc, iż je zgubił. Na początku śledztwa wspomina także, że odpowiedzi są mu potrzebne do tego, by napisać raport dla przełożonego, uzasadniając swoje pierwsze pytania koniecznością wykonania pracy przy biurku. Columbo rozwiązuje sprawy bez użycia broni i siły fizycznej. Podejrzanych drażni swą natrętną obecnością oraz zadawaniem wielu szczegółowych pytań. Początkowo udaje, iż wierzy w odpowiedzi podejrzanego, nawet jeżeli są mało wiarygodne lub nielogiczne. Columbo stara się też dowiedzieć jak najwięcej o pracy zawodowej podejrzanego, często też stosuje pochlebstwa, podziwiając jego status majątkowy lub pozycję zawodową. W przypadku gdy sprawca miał pomocnika, Columbo często stosuje strategię skłócenia partnerów, co osiąga za pomocą blefów lub sugestii, iż partner podejrzanego jako pierwszy udzieli zeznań i będzie w lepszej sytuacji. Podczas demaskowania sprawców Columbo kilka razy ryzykuje własne życie, prowokując przestępców do ataku na siebie, tym samym zdobywając ostateczny dowód ich winy.\n↑ Kwestia broni została rozwinięta przez Columbo w odcinku pt. Death Lends a Hand.\n↑ W odcinku Forgotten Lady wysyła kolegę, który ma go udawać podczas obowiązkowego egzaminu strzeleckiego w policji.\n↑ W odcinku Negative Reaction Columbo przesłuchuje instruktora jazdy prowadząc swój samochód. Po krótkiej jeździe instruktor każe zatrzymać pojazd i stwierdza, iż dalej pójdzie pieszo.\n↑ Rest in Peace, Mrs. Columbo w bazie IMDb (ang.)\n↑ Motyw występuje między innymi w odcinkach: Prescription Murder, Death Hits the Jackpot oraz A Bird in the Hand....\n↑ Motyw wykorzystany między innymi w odcinkach: Lady in Waiting, How to Dial a Murder, Murder Under Glass, Columbo Goes to the Guillotine oraz Butterfly in Shades of Grey.\n↑ W serialu ukazane zostały drobne stłuczki, których sprawcą jest Columbo.\n↑ W odcinkach: An Exercise in Fatality, Any Old Port in a Storm oraz Rest in Peace, Mrs. Columbo\n↑ Np. w odcinku Columbo Goes to College Columbo po znalezieniu ciała denata zapamiętuje, iż student jadąc po pomoc nie otwierał samochodu autopilotem, fakt ten okazuje się być kluczowy dla śledztwa.\n↑ Motyw obecny np. w odcinku Requiem for a Falling Star\n↑ Motyw obecny np. w odcinkach: Identity Crisis, How to Dial a Murder.\nOstatnio edytowano 22 mar 2022 o 17:04\nTę stronę ostatnio edytowano 22 mar 2022, 17:04.


Zintegrowana Animacja Społeczna – zajęcia taneczne, muzyczne i teatralne w sierpniu – Fundacja Aktywności Społecznej\nZintegrowana Animacja Społeczna – zajęcia taneczne, muzyczne i teatralne w sierpniu\nNapisano 2018-08-31 2018-09-05 przez FundacjaZL2019\nW ramach projektu „Zintegrowana Animacja Społeczna w Bielsku-Białej” w sierpniu odbyły się zajęcia muzyczne, teatralne i taneczne.\nNa zajęciach muzycznych uczestnicy uczyli się nowych piosenek, tym razem ludowej przyśpiewki „Chłopoki ”\noraz światowego evergreena pt” Que sera-sera”. Przypomnijmy refren piosenki:\nQue sera, sera*,\nco ma być, to będzie,\nprzyszłości nie zobaczymy,\nTak oto ten utwór wykonywała Doris Day\nNa zajęciach tanecznych, które odbyły się w sierpniu trzy razy, Panie poznawały technikę relaksacji przy dźwiękach natury oraz muzyce filmowej. Umiejętność relaksacji ma dobroczynny wpływ na samopoczucie oraz redukcję stanów lękowych i depresyjnych. Na kolejnych zajęciach uczestniczki wykonywały ćwiczenia mające na celu udoskonalenie koordynacji ruchowej – głównie rąk i dłoni.\nW ramach zajęć teatralnych, uczestnicy udali się do Domu Pomocy Społecznej na ul.Grzybowej, gdzie odbyło się przedstawienie dla podopiecznych. Na kolejnych zajęciach uzgadniano nowy repertuar na kolejne występy w tym m.in w Dniu Seniora.