Składy: Barcelona vs Arsenal - KANONIERZY.COM - Arsenal Londyn, Kanonierzy, Piłka Nożna, Arsenal FC\nSkłady: Barcelona vs Arsenal\n16.03.2016, 19:44, Dawid Wieczorek 69 komentarzy\nJuż za niespełna godzinę rozpocznie się rewanżowy mecz 1/8 finału Ligi Mistrzów, w którym Arsenal na Camp Nou zagra z Barceloną.\nArsenal: Ospina - Bellerin, Koscielny, Gabriel, Monreal - Elneny, Flamini - Iwobi, Özil, Sanchez - Welbeck.\nŁawka rezerwowych: Macey, Mertesacker, Gibbs, Coquelin, Campbell, Walcott, Giroud.\nBarcelona: Ter Stegen - Alves, Mascherano, Mathieu, Alba - Rakitić, Busquets, Iniesta - Messi, Neymar, Suárez.\nŁawka rezerwowych: Bravo, Arda, Bartra, Munir, Sergi Roberto, Aleix Vidal, Vermaelen.\nSkłady autor: Dawid Wieczorek źrodło: twitter.com\nsuchy876 komentarzy: 8716.03.2016, 21:36\ni zacznie się granie z coq w szerz kontuzja flama zepsuje wszystko zamiast wejść oli wszedł coq\ndacR komentarzy: 136 newsów: 216.03.2016, 20:43\n@suchy nie no do iwobiego nic nie mam, ma chłopak piłkarskie dna jak sie patrzy jest naprawdę bardzo dobry i powienien grać jak najczęściej, co by się jeszcze bardziej rozwijać. tylko szkoda mi campbella, poprostu nie lubie strasznie niesprawiedliwości (a na tym świecie jest jej od *****ania - sorki za wyrażenie), a fakt, że chłopok grzeje ławkę jest w moim przekonaniu bardzo niesprawiedliwe i kompletnie nie wiem czym mógłby wenger uzasadnić taką decyzję. ehhh...\n@MikiAFC zgadzam się z każdym twym słowem i razem z tobą łączę się w bólu:(\nfabregas1987 komentarzy: 2368916.03.2016, 20:42\nCoquelin, Campbell ?\nMikiAFC komentarzy: 12316.03.2016, 20:39\nJakbym był właścicielem tego klubu to za takie numery dawno wylałbym na zbity pysk tego cofającego się osła!\nMikiAFC komentarzy: 12316.03.2016, 20:37\nWenger to stary uparty dziad! Cambel w tej chwili zjada sancheza a siedzi na ławie w 3/4 meczach! Dla swojego dobra niech ten chłopak ucieka z tego chorego klubu bo ten dziad go zniszczy! A chłopak ma duży potencjał i może brylować w najlepszych klubach tylko przez chorego wengera się nie rozwija bardziej bo ten go ty kisi na ławie!\nGunner18AFC komentarzy: 3000 newsów: 316.03.2016, 20:36\nChambers mógłby się za bardzo denerwować w tak ważnym meczu a Flamini swoje w LM pograł i nie żaden rywal mu straszny. Skoro Coq nie gra to pewnie jakiś uraz.\nsuchy876 komentarzy: 8716.03.2016, 20:36\ndacR ocenisz po meczu\nzobaczysz co gra Iwobi i jak dobrze będzie flam z elenym rządził\nJoel to przecietniak i tylko przeciętniak\ndacR komentarzy: 136 newsów: 216.03.2016, 20:32\n@suchy panie co ty piszesz, przeca przegrywa cała drużyna a nie joel campbell... bez komentarza. szkoda tylko, że joel w tych meczach grał najlepiej. marnuje się i tyle, jest zwykłym kozłem ofiarnym. wystarczy, że przegrywamy mecz i on już siada, chociaż nieraz w tych meczach gra najlepiej.\nexecuter1 komentarzy: 206216.03.2016, 20:31\nFlamini w składzie na Barce.Równie dobrze moglibyśmy grać bez defensywnego pomocnika.Po co psuć sobie później nerwy przez decyzje tego starego Pana na ławce trenerskiej\nmercol7 komentarzy: 270316.03.2016, 20:30\nbrakuje tylko Pera i Walcotta do spółki\nAaronLieber27 komentarzy: 612716.03.2016, 20:29\nWow Iwobi jest\ndacR komentarzy: 136 newsów: 216.03.2016, 20:27\npanie tylko nie ten pseudo grajek flamini ... przeca znacznie lepszy na tą pozycję jest chambers, którego nawet na ławce nie ma. boshe śmiać się czy płakać. o campbellu nie wspomne bo sam się nóż w kieszeniu otwiera. jeden z najlepszych naszych graczy, który nie zawsze rozgrywa dobre zawody, ale ma to coś co sprawia, iż jednym zagraniem może odmienić cały mecz. śmiem twierdzić, iż jego piły mają zacniejszy potencjał od tych posyłanych przez ozila. ale nie wenger dalej swoje. ja nie wiem jak wy panowie, ale to wszystko podchodzi pod rasizm (kogo ja będę okłamywał ale wenger wychowywał się w takich klimatach, a jakby tego było mało to jeszcze we francji, gdzie wiadomo ... muzułmanie i inne asfalty - bez obrazy). campbell nie gra bo jest czarny, a flamini gra bo jest z francji. proste.\nAtos123 komentarzy: 39616.03.2016, 20:26\nFlamini zatrzymuje dzis Barcę.\nmatikanonier komentarzy: 192216.03.2016, 20:26\nWenger - odejdź, błagam...\nenVoy komentarzy: 15416.03.2016, 20:26\nehhhhhhhhh coq gral ostatnio bardzo dobrze a ten flama wprowadza , klekajta narody :(((\nsuchy876 komentarzy: 8716.03.2016, 20:26\nnie wiem co się podniecacie joel obejrzycie mecze w których grał ile punktów zdobyliśmy i kogo ogrywali albo brakowało ......\nsuchy876 komentarzy: 8716.03.2016, 20:24\nbajka skład w końcu Iwobi\npóźniej zamiast flama i Oliego mamy ich 4:1\nkamildluz komentarzy: 61016.03.2016, 20:22\nmoże Coq ma jakiś lekki uraz, że gra Flamini? a może Wenger ma jakiś tajemny plan :D:D:D\nsidtsw komentarzy: 253316.03.2016, 20:21\nFlamini na barce lol wenger przestan ... aha spoko bo nie ma lepszych na rynku przeciez\nK4n0ni3R komentarzy: 97016.03.2016, 20:19\nTylko nie Flamini....\nqba555 komentarzy: 795 newsów: 116.03.2016, 20:19\nJoel uciekaj stąd jak najprędzej, za dobry jesteś na ławkę.\nWitowo95 (zawieszony) komentarzy: 12773 newsów: 116.03.2016, 20:15\nSzacunek do Campbella jak widać zerowy...\n@MikiArt: Jedni podają, że kontuzja a inni, że rotacja. I komu wierzyć w dobie internetu?\nmistiqueAFC komentarzy: 2676916.03.2016, 20:14\ntyson880 komentarzy: 1036916.03.2016, 20:12\nNo dziwny skład... Nie tego się spodziewałem.\nKiAK komentarzy: 45816.03.2016, 20:12\nWenger na starość bojkotuje ligę mistrzów czy co?\nMikiArt komentarzy: 15716.03.2016, 20:11\nZamiast hejtować przeczytajcie:\nMathieu Flamini starting ahead of Francis Coquelin, who has a slight ankle injury.\nPodobno internet to źródło informacji...\nKorss komentarzy: 233316.03.2016, 20:10\nTRAP komentarzy: 4216.03.2016, 20:10\nO, Pan Arsene w fornie, widzę.\ndaniken komentarzy: 322416.03.2016, 20:10\nno siwy już totalnie zgłupiał i się tylko kompromituje..epicki skład :)\nGunnerrsaurus komentarzy: 1151516.03.2016, 20:09\nChyba Arsene po prostu odpuścił LM. Innej opcji ni widzę\nKorss komentarzy: 233316.03.2016, 20:09\nPozostaje tylko powiedzieć.. Wenger Why?\nMieć dostępnego, powracającego do formy Coqa, a stawiać na Failminiego. Mieć robiącego świetną robotę Cambella, a stawiać na nieopierzonego Iwobiego... Rozumiem, jakbyśmy grali z Bournemouth, czy Hull. My gramy z Barceloną! Musimy gonić wynik! Co ten Wenger to ja nawet nie.. DRAMAT.\nzg0r komentarzy: 8416.03.2016, 20:09\nWychodzi na to, że sytuacja z Campbellem jest podobna jak z Poldim. Jak Wenger kogos nie lubi, to sobie nie pogra.\nCo do Iwobiego to jak najbardziej fajna decyzja, widac po nim, ze ma ogromny talent.\nFlamini to totalna porazka, jak na moje to dostanie czerwien w pierwszej polowie i bedzie pozamiatane. Ehh co sie dzieje z naszym Arsenalem?\neriko komentarzy: 87016.03.2016, 20:08\nTo że flamini jest w tym klubie i jest wystawiany przeciwko barcie jest dla nas poniżające. Wenger poprostu nie szanuje kibiców.\nCastillo komentarzy: 112816.03.2016, 20:07\nNawet nie zauważyłem, że jest Kosa. Fajnie, że już wraca.\nQznia21 (zawieszony) komentarzy: 13416.03.2016, 20:04\nWiedziałem że Wenger dowali coś z tym składam, po prostu to wiedziałem xD\nDainc komentarzy: 78816.03.2016, 20:02\nKiedy Cambell grał słabo, na siłę pchał go do pierwszego składu. Cambell zaczął strzelać i asystować. Od tego momentu nie dostaje szans.\nA Flamini w pierwszym składzie to jest po prostu policzek. Naiwnie miałem nadzieję na fantastyczny mecz i honorowe pożegnanie z LM, a Wenger robi mi coś takiego.\nmarimoshi komentarzy: 463716.03.2016, 19:59\nCiekawy skład. Iwobi w pierwszym duże zaskoczenie :)\nTerrorMachine komentarzy: 126216.03.2016, 19:59\nbędzie ciekawie i ten skład jedziemy na CN na ścięcie\npumeks komentarzy: 2079116.03.2016, 19:57\nWidać, że nie chce wygrać.\nJoel na ławce...\npestjusz komentarzy: 191516.03.2016, 19:57\nDajcie się chociaż wykazać im na boisku, a nie od razu ich skreślacie..\npiter1908 komentarzy: 488016.03.2016, 19:57\nAwans pewny więc niech grają rezerwy :D\nraidenarsenal komentarzy: 10016.03.2016, 19:56\nWenger do reszty zwariowal, Elneny i flamini na DP ?? Brak Cambella! Juz widze te pojedynki naszych defensywnych z messim hahahaha przeciez tam bedzie co najmniej kilka wolnych z 16metrow i 2 karne :/\npauleta19 komentarzy: 41430 newsów: 116.03.2016, 19:55\nŚrodek pola: Elneny, Flamini, Özil,\nŻaden nie potrafi bronić. Jedyny plus, że Welbeck w ataku więc jest szansa na honorową.\nszagi70 komentarzy: 13516.03.2016, 19:55\nNo to nie pozostaje nic innego jak czekac na gola barcy i przelaczyc na juve.\nmetjuAFC komentarzy: 4910 newsów: 116.03.2016, 19:54\nCzułem, że Wenger wpuś i Iwobiego ale nie spodziewałem się, że zagra Flamini, a na ławce zostanie Campbell.\npauleta19 komentarzy: 41430 newsów: 116.03.2016, 19:54\nPłakać się chce :(\nAshburton komentarzy: 397516.03.2016, 19:53\nDlaczego nie Coquelin?\nSkład spoko,ale na miejscu Wengera zmienił bym Iwobiego na Theo.\ntimiiiii komentarzy: 144516.03.2016, 19:53\ndobrze ze nie ogladam...\nzw007 komentarzy: 416.03.2016, 19:53\nFlamini zagra dziś wielki mecz, a Campbell jest za wolny - Papcio chce grać z kontry. Wejdzie w drugiej połowie i pozamiata. Świetny skład!


Jak długo czeka się na karty? (55708 odpowiedzi)\nIle kosztuje wydanie karty kierowcy? (52791 odpowiedzi)\nGdzie można wyrobić kartę do tachografu? (49082 odpowiedzi)\nKto wydaje karty do cyfrowych tachografów? (39265 odpowiedzi)\nJakie są rodzaje kart? (36298 odpowiedzi)\nJak wygląda nowy wzór zaświadczenia o działalności? (35061 odpowiedzi)\nJak często należy legalizować tachograf? (33959 odpowiedzi)\nCzy można w tachografie samodzielnie przestawić zegar? (33467 odpowiedzi)\nDo czego służy karta kierowcy? (33127 odpowiedzi)


Imię drugiego synka Katarzyny Zielińskiej - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Katarzyna Zielińska » Znamy imię drugiego synka Kasi Zielińskiej\nDla Katarzyny Zielińskiej (38 l.) końcówka roku była niezwykle udana. Powitała ona na świecie drugiego synka. Przez całą ciążę wyglądała kwitnąco. Aktorka jest już mamą 2,5 letniego Henryka. Podobno pomógł on wybierać imię dla brata.\nJak donosi magazyn Party:\nDługo się nad tym wraz z mężem zastanawiali, ale ostatecznie zdecydował o tym ich pierworodny, Henio. Wybrał młodszemu bratu imię Aleksander.\nŻyczę Wam w 2018 spokoju, który uskrzydla, uśmiechu, który leczy duszę oraz zdrowia, dzięki któremu możemy przenosić góry! I cieszmy się z najdrobniejszych sukcesów nie tylko swoich ale i bliźniego. I kochani, jak to ma w zwyczaju mówić mój Tata: do przodu! Cieszmy się z życia! Wasza pozytywka Zielina #newyear #2018 #happynewyear #sylwester #love #besties\nPost udostępniony przez Katarzyna Zielińska (@katarzynazielinska) Gru 31, 2017 o 9:56 PST\nPost udostępniony przez Katarzyna Zielińska (@katarzynazielinska) Lis 9, 2017 o 7:30 PST


Hotel Bluebay Banus (opinie, zdjęcia) Puerto Banus, Costa del Sol (Hiszpania)\nZobacz wszystkie hotele w Puerto Banus (1)\nHotel Bluebay Banus \nHiszpania › Costa del Sol › Puerto Banus\nNr 37 wśród 89 hoteli czterogwiazdkowych na Costa del Sol Nr 50 wśród 150 w kategorii najlepszy hotel na Costa del Sol Nr 702 wśród 1774 kurortów nadmorskich w Hiszpanii Nr 725 wśród 2073 hoteli w Hiszpanii\nAnimacje dla dorosłych, Basen odkryty, Golf, Jazda konna, Rowery, Sport, Sporty wodne.\n1 889 zł / 7 dni\n1 989 zł / 7 dni\nZdjęcia hotelu Bluebay Banus\nOpis hotelu Bluebay Banus\nFAQ dla hotelu Bluebay Banus\nOpinie o hotelu Bluebay Banus\nPrognoza pogody dla Puerto Banus\nOpis i położenie hotelu Bluebay Banus\nHotel położony w popularnej miejscowości turystycznej Puerto Banus (1,5 km od centrum), 9 km od kurortu Marbella, 19 km od Estepony, 50 km od miasta Ronda gdzie znajduje się Plaza de Toros - jedna z najstarszych aren korridy w Hiszpanii; 73 km od półwyspu Gibraltar, 60 km od międzynarodowego lotniska w Maladze. Rozległy kompleks (dawniej Rincon Andaluz), zbudowany w stylu wioski andaluzyjskiej z wąskimi alejkami i dziedzińcami, zbudowany w 1986 roku, wyremontowany w 2000 roku, składa się z kilku jedno i dwupiętrowych budynków otoczonych pięknym tropikalnym ogrodem o powierzchni 28 000 m2. Hotel oferuje 315 pokoi (86 Standard, 219 Superior, 23 Family oraz 5 Suite). Oficjalna kategoria hiszpańska ****.\nBluebay Banus znajduje się w sąsiedztwie licznych restauracji, tawern i sklepów; posiada także dogodne połączenie komunikacyjne z Marbellą (przystanek autobusowy 50 m od hotelu; kursy co 30-40 min.).\nStandard - dwuosobowe (możliwość 1 dostawki) z łazienką (WC, wanna, suszarka do włosów). Wyposażenie: klimatyzacja, telewizja satelitarna, telefon, sejf (dodatkowo płatny), mini bar (dodatkowo płatny), upominek na powitanie, balkon (nie we wszystkich) z widokiem na dziedziniec.\nSuperior – przestronniejsze (możliwość zakwaterowania do 3 osób dorosłych i dziecka), z łazienką (WC, wanna, suszarka do włosów). Wyposażenie: klimatyzacja, telewizja satelitarna, telefon, sejf (dodatkowo płatny), mini bar (dodatkowo płatny), upominek na powitanie, taras lub balkon z widokiem na ogród lub basen.\nFamily – pokoje rodzinne (możliwość zakwaterowania do 4 osób dorosłych i dziecka), składają się z dwóch oddzielnych sypialni, z łazienką (WC, wanna, suszarka do włosów). Wyposażenie: klimatyzacja, telewizja satelitarna, telefon, sejf (dodatkowo płatny), mini bar (dodatkowo płatny), upominek na powitanie, taras lub balkon.\nSuite – wygodnie urządzone apartamenty (możliwość zakwaterowania do 4 osób dorosłych i dziecka), składają się z przestronnego salonu i dwóch oddzielnych sypialni, z łazienką (WC, wanna, suszarka do włosów). Wyposażenie: klimatyzacja, telewizja satelitarna, telefon, sejf (dodatkowo płatny), mini bar (dodatkowo płatny), upominek na powitanie, taras lub balkon.\nBB – śniadania kontynentalne,\nRestauracja w Bluebay Banus (10)\nPiaszczysta, szeroka, dobrze zagospodarowana, 500 m od hotelu (przejście przez ulicę); leżaki i parasole – płatne dodatkowo ok. 4 EUR.\nRecepcja 24h, punkt wymiany walut, lobby, restauracja główna Tropical (bufet; kuchnia międzynarodowa, show cooking), restauracja El Cocodrilo i bar (przekąski: pizza, kanapki, hamburgery, dania mięsne, ryby, makarony), restauracja i bar przy plaży Pepe Beach (owoce morza, ryby, kanapki, paella), bar Sir Drake (drinki, koktajle, napoje chłodzące, kawa, herbata; duży ekran telewizyjny), bar przy basenie La Cascada (napoje bezalkoholowe, lody; czynny w okresie maj-wrzesień), taras słoneczny, ogród, telefon, fax, kawiarenka internetowa (dodatkowo płatna), sala konferencyjna, sklep z pamiątkami, salon fryzjerski, wypożyczalnia samochodów i rowerów, parking (dodatkowo płatny).\n2 baseny: Lago i Tropical (leżaki i parasole bezpłatne; ręczniki za depozytem), basen kryty (podgrzewany), animacje (w okresie maj-wrzesień), aerobik, pilates, joga, tenis stołowy, nauka tańca, muzyka na żywo (flamenco, jazz).\nBasen w Bluebay Banus (19)\nBilard, masaże, jazda konna (w pobliżu), sporty wodne na plaży (kajaki, rowery wodne, narty wodne, wędkarstwo, windsurfing, snorkeling, nurkowanie), rejsy wycieczkowe; liczne pola golfowe w pobliżu: Real Club de Golf Las Brisas (ok. 4 km), Golf La Dama de Noche (ok. 5 km), Club de Golf Cuadalmina (ok. 6 km), Flamingos Golf Club (ok. 9 km) - płatne dodatkowo.\nBrodzik wydzielony przy basenie dla dorosłych, animacje (w okresie maj-wrzesień), plac zabaw, mini-klub (dal dzieci 4-12 lat), opiekunka (na życzenie, dodatkowo płatna).\nHonorowane karty kredytowe: Visa, Eurocard/ Mastercard, American Express.\nBluebay Banus polecamy dla rodzin z dziećmi, miłośników golfa oraz Klientów nastawionych na zwiedzanie Hiszpanii.\nUdogodnienia hotelu Bluebay Banus*:\nHotel Bluebay Banus ****, Ctra De Cadiz, Km. 173, Puerto Banus-Marbella, Costa del Sol, Hiszpania\nTelefon: 0034 9528 11517 / 14180\nFax: 0034 9528 11517\nDane GPS hotelu Bluebay Banus:\nN 36º 29' 9.9143"\nW 4º 58' 7.706"\nCzęsto zadawane pytania dotyczące hotelu Bluebay Banus\nIle kosztuje wycieczka do hotelu Bluebay Banus ?\nKoszt wycieczki do hotelu Bluebay Banus waha się między 1 519 zł/os. a 4 819 zł/os. za 7 dni w zależności od miesiąca pobytu. Są to najniższe zanotowane ceny. W sezonie letnim najdroższa wycieczka kosztowała 6 679 zł za osobę (w najlepszym pokoju).\nAktualnie najtańsza oferta za pobyt 6 dniowy z wyżywieniem (śniadania) z Berlina kosztuje 1 519 zł za osobę. Cena może ulec zmianie w zależności od dostępności miejsc.\nCzy hotel Bluebay Banus jest polecany przez klientów ?\nHotel Bluebay Banus jest oceniany jako dobry czterogwiazdkowy hotel. Aktualnie polecany jest przez 88% klientów na podstawie 18 opinii. Ostatnia opinia o hotelu jest pozytywna.\nNa którym miejscu w rankingu sklasyfikowany jest hotel Bluebay Banus według Fostertravel.pl ?\nNr 37 wśród 89 hoteli czterogwiazdkowych na Costa del Sol\nNr 50 wśród 150 w kategorii najlepszy hotel na Costa del Sol\nNr 706 wśród 1774 kurortów nadmorskich w Hiszpanii\nNr 729 wśród 2073 hoteli w Hiszpanii\nKomu jest polecany hotel Bluebay Banus ?\nNajwięcej klientów hotelu Bluebay Banus poleca go szukającym spokoju.\nJaki jest czas transferu z najbliższego lotniska do hotelu Bluebay Banus ?\nHotel znajduje się ok. 60 km od lotniska "Malaga Airport". Średni czas transferu z lotniska do hotelu Bluebay Banus wynosi 43 minut. Do tego należy dodać około godziny lub więcej na odbiór bagażu, procedury celne oraz przejście do środka transportu, który zawiezie uczestnika wycieczki do hotelu.\nOpinie o Bluebay Banus\nszukających spokoju (71%), nastawionych na zwiedzanie (43%), niewymagających (29%), wymagających (29%), oszczędnych (14%)\n#18 „Nie trzeba samochodu, aby zwiedzać”\nAnetta (marzec 2017)\nCudowny, personel świetny, a obiekt zadbany, można polecić! Można zwiedzić bez samochodu, bo do Puerto Banus 20 minut spacerem Cudowne oraz różnorodne posiłki i napoje.\n#17 „Przecięte warunki”\nPrzyjemny i ładny hotel z zadbanym otoczeniem. Nasz pokój był schludny i obsługa regularnie dbała o czystość. Posiłki serwowano niezłe i obfite. Duży wybór ładnie podanych dań. Przeszkadzało jedynie to, że często podawano już zimne. Zdarzały się brudne naczynia.\nEMIL (luty 2017)\nŚwietny stosunek jakości do ceny, personel, pokoje, czystość oraz posiłki. To był świetnie spędzony tydzień i jeszcze przyjedziemy.\n#15 „Świetny na relaksujący pobyt”\nCudowny obiekt na coroczny pobyt. Ciekawy basen dla dorosłych, pokoje zadbane, smaczne dania w czasie śniadania oraz kolacji. Cudowne położenie niedaleko znanego portu portu Puerto Banus.\nCudowny oraz odpowiedni balkon w pokoju. Wszystko, czego potrzeba. Duża oraz zadbana łazienka. Naprawdę czysty pokój.\nUprzejmy i miły personel w restauracji, stoliki szybko i sprawnie sprzątane i nakrywane ponownie. Zawsze smaczne dania, a najbardziej sałatki. Trzeba popracować nad barem, a tam są rozrywki.\nPrawdziwy spokój przy niewielkim basenie. Nie można się wypowiadać na temat basenu.\nDo plaży spacerem jakieś 5 minut. Do lotniska godzinę samochodem, a do najbliższej miejscowości Puerto Banus pół godziny spacerem. Położenie przy ruchliwej ulicy, jednak nie słychać nic wewnątrz.ie.\nŻyczliwy oraz gotowy pomóc personel, służą pomocną w każdej sytuacji. Brak uwag do sprzątania, zawsze czysto.\n#14 „Spokojny azyl”\nAsia (październik 2016)\nJeśli ktoś najbardziej na świecie pragnie ciszy i świętego spokoju to to miejsce może to zagwarantować. Posiłki mogłyby składać się tylko z produktów trochę lepszej jakości. Plaża zaraz obok, łatwe dojście.\n#13 „W porządku hotel”\ny (październik 2016)\nNaprawdę zadbany obiekt w ładnej lokalizacji. W porządki leżaki przy basenie, na miejscu ratownik. Smaczne oraz różnorodne posiłki. Dość głośna jadalnia. Dużo starszych gości, którzy mają problem ze słuchem. Mało życzliwy personel w recepcji, podobnie jak kelnerzy. Odpowiednio duże pokoje, a w nich mała lodówka. Stary TV, a odbiór kiepski. Nie przejdziecie sucho do jadalni w czasie deszczu. Polecam zabrać ze sobą parasole w październiku. Aby zwiedzić Andaluzję polecam wypożyczyć samochód. To tańsza oraz lepsza opcja niż organizowane wycieczki.\nSzalony (sierpień 2016)\n#11 „Spełnił oczekiwania”\nDanuta (sierpień 2016)\nStefania (lipiec 2016)\n#9 „Na pewno wrócę”\nNati (wrzesień 2015)\nPogoda w Puerto Banus\nPrognozowana pogoda w Puerto Banus\nŚrednie temperatury w ciągu roku w Puerto Banus


Wszystko w imię Boga - Wojciech Grabowski - Liberté!\n11 grudnia 2020 W imię... chasydzi, judaizm, Żydzi\nŻyczyłbym wszystkim, aby przed wydaniem oceny dotyczącej jakiejś osoby o innym kolorze skóry, wyznaniu, czy innej kulturze nie myśleli stereotypami, a widzieli w niej przede wszystkim drugiego człowieka, który ma prawo do godnego życia.\nCharakterystyczne pejsy, długa broda, czarny kapelusz i płaszcz zwany chałatem. Te atrybuty chyba wszystkim jednoznacznie kojarzą się z ortodoksyjnymi wyznawcami judaizmu zwanymi chasydami, ale czy tylko ubiór czyni z Żyda chasyda? Oczywiście, nie sam wygląd definiuje pojęcie chasydyzmu, ale przede wszystkim szereg praw, obowiązków, nakazów i zakazów, według których ortodoksi muszą żyć i ich przestrzegać. W tym miejscu nasuwa się pytanie: czy w obecnych czasach postępu technologicznego, pokus czających się na każdym kroku, pędu gospodarczego, da się żyć stricte tak, jak zostało to określone w Starym Testamencie? Czy życie według prawa mojżeszowego jest dziś możliwe? Odpowiedź jest twierdząca jedynie wówczas, gdy całe życie podporządkowane jest prawu żydowskiemu, a każdy dzień przeżywany jest ku czci Boga, dziękując mu za stworzenie, opiekę i każdą daną chwilę.\nChasydyzm (dosł. pobożność, bogobojność) występował w historii w trzech odmianach: chasydyzm antyczny lub starożytny, którego przedstawiciele znani są także jako asydejczycy, chasydyzm niemiecki, zwany także aszkenazyjskim lub nadreńskim oraz chasydyzm polski nazywany też ukraińskim, czy besztiańskim, który rozwija się do dziś. Za twórcę chasydyzmu polskiego, który rozwinął się na południowo-wschodnich kresach Rzeczpospolitej w połowie osiemnastego wieku, uważa się rabina Izraela ben Eliezera (1700-1760), zwanego Baal Szem Towem (Panem, mistrzem dobrego Imienia). Rabin Izrael ben Eliezer stworzył podstawowe idee chasydyzmu. Najważniejsze z nich to odnalezienie Boga we wszystkich rzeczach stworzonych, emocjonalny związek z przyrodą i innymi ludźmi oraz ciągłe samodoskonalenie przez koncentrację, modlitwę, odpowiednie życie codzienne i radość. Baal Szem Tow skupiał wokół siebie coraz większą liczbę Żydów zafascynowanych nową ideą mistyczną, która nawoływała do radosnego chwalenia Boga i szukania pozytywnych aspektów w codziennym życiu. Szybko rozprzestrzeniający się nowy ruch miał także wielu wrogów, którzy krytykowali chasydyzm między innymi za zbyt liberalny stosunek do pór modlitwy, wprowadzenie zmian liturgicznych, spożywanie alkoholu (często w nadmiernych ilościach), odrzucenie ascezy i bałwochwalczy stosunek do swoich mistycznych przywódców duchowych – cadyków.\nDuże oburzenie wywołało wdrożenie przez chasydów kabały (mistycyzmu przeznaczonego ówcześnie jedynie dla elit) do codziennego życia. Baal Szem Tow nie spisał nigdzie swoich nauk, przekazywał je jedynie ustnie. Podkreślał, że człowiek musi dążyć do doskonałości, żyć jak najbliżej Boga, szukać elementów boskości we wszystkim, co nas otacza, a taka postawa prowadzi do emocjonalnego związku z przyrodą i innymi ludźmi oraz przyczynia się do zbawienia świata. Mówił także o ważnej roli cadyka (duchowego przywódcy – łącznika z Bogiem), który jest w pełni doskonały i swoją doskonałością może obdzielać pozostałych. Dla człowieka każdy nowy dzień staje się nowym wyzwaniem, a najdoskonalszą drogą prowadzącą do Boga jest modlitwa. Nauki po śmierci Baal Szem Towa przekazywali jego towarzysze. Obecnie chasydzi żyją głównie w Izraelu, gdzie stanowią 10% całej ludności oraz w USA, głównie w Nowym Jorku. Kultywują swoją tradycję w zasadzie w niezmienionej formie od niespełna trzech stuleci.\nIlekroć spaceruję z aparatem w ręku po najbardziej ortodoksyjnej dzielnicy Jerozolimy, Mea Shearim, zamieszkałej wyłącznie przez ortodoksyjną społeczność żydowską, mam nieodparte wrażenie, że czas się tu zatrzymał, albo że przeniosłem się w czasie o jakieś sto lat wstecz. Jedynie co jakiś czas przedzierający się przez tłum przechodniów samochód przypomina czasy, w których obecnie żyjemy. Jednak po kilku dniach spędzonych w tej dzielnicy, to co na początku wydawało mi się dziwne i obce, teraz stało się naturalne. Zupełny brak turystów przestał dziwić. Dziwi mnie chyba bardziej brak chasydów na ulicach dzielnic nieortodoksyjnych. Społeczność ultraortodoksyjna, zwana w Izraelu haredim, żyjąca w tej zamkniętej enklawie, neguje wszystko, co może wedrzeć się w ich tak od wieków pielęgnowaną kulturę, wszystko co tą kulturę może ukazać nowoczesnemu światu gojów (nie-Żydów). Haredim nie chcą dzielić się swoją tradycją z nikim, ani jej ujawniać. Pilnie strzegą swoich tajemnic i obyczajów. Każdy, kto tu wkracza, musi się liczyć z tym, że nie będzie miło przyjęty.\nBardzo mały odsetek chasydów mówi po angielsku czy niemiecku. Podstawowym językiem jest tu jidisz, bo nawet hebrajski, uważany za język Boga, przez niektórych używany jest wyłącznie podczas modlitw. Zamknięte ortodoksyjne dzielnice, na obrzeżach których widnieją banery i plakaty z hasłami pisanymi w kilku językach, sugerujące postronnym, że nie są to miejsca turystyczne, zakazujące wstępu w nieodpowiednich kreacjach i sugerujące, żeby uszanować kulturę i tradycję mieszkających w nich chasydów, stanowią enklawy dla tych, którzy wybrali bądź za których wybrano życie w zgodzie z Bogiem według ściśle określonych praw. Tu nie ma miejsca na nowoczesne życie. Tu życie toczy się jak setki lat temu. Każdy w zamkniętej społeczności chasydów ma swoje miejsce. Każdy wie, co ma robić, żeby tu egzystować w zgodzie z sobą, swoją rodziną, rabinem, stanowiącym tu prawo oraz tym najwyższym, któremu wszystko jest podporządkowane. Hashem-imię, w taki sposób chasydzi wypowiadają się o swoim stwórcy. Słowo „Bóg” jest tak bardzo święte, że nie jest się dość godnym, aby je wypowiadać. Tu wszystko dzieje się „dzięki Hashem”, wszystko jest robione „dla Hashem” i jemu (imieniu) wszystko się tu zawdzięcza. Przekraczając granicę Mea Shearim chyba każdy goj choć przez chwilę zastanawia się, jak przeżyłby w tak zamkniętej społeczności. To właśnie tutaj dociera do mnie, co znaczy podporządkować swoje życie Bogu. Dla mnie – fotografa, którego interesują inne kultury, religie, tradycje zupełnie nieznane Europejczykom, jest to świat fascynujący. Dla człowieka ,,z zewnątrz” wszechobecny gwar, przelewający się tłum ortodoksów po kilkunastu godzinach staje się dość męczący. Dodatkowo sterty śmieci walające się na ulicach, pył unoszony przez przejeżdżające sporadycznie samochody oraz bardzo zniszczone kamienice, przyczyniają się do dość specyficznych walorów estetycznych tego miejsca. Od wczesnych godzin porannych do zmierzchu w dzielnicy panuje ogromny zgiełk. Wszystkich ogarnia jeden wielki pęd. Większość z przechodniów stanowią mężczyźni.\nNie da się także przeoczyć wszechobecnych dzieci. W dzielnicy nikt nie ogląda telewizji, nie słucha radia i nie korzysta z internetu, który uważany jest za największe zło. Aby dowiedzieć się newsów ze świata zewnętrznego, chasydzi dzwonią na specjalną infolinię, kontrolowaną przez rabinów. Można tam także posłuchać wykładów, rad, między innymi w tematach biznesowych, religijnych, czy dotyczących życia osobistego. Cała dzielnica wyklejona jest tysiącem plakatów, przed którymi raz po raz zatrzymują się przechodnie, wnikliwie wpatrując się w ich treści. Nowe warstwy papieru przyklejane są na stare, wiszące już od dłuższego czasu, częściowo zdarte, wyblakłe, brudne, okurzone, ale wciąż przekazujące jakieś informacje. Plakaty to główny sposób komunikacji rabinów ze swoimi wiernymi. To jakby rodzaj internetu, który dociera do każdego chasyda w sposób właściwy, koszerny. Bo wszystko musi być odpowiednie, zaakceptowane przez prawo żydowskie. Koszerne są nie tylko posiłki czy napoje, ale także telefony komórkowe, naczynia, sztućce, środki higieniczne, chemiczne oraz wiele, wiele innych rzeczy, z których korzystają na co dzień ortodoksi.\nW samym centrum Mea Shearim jest bar, jakby wyciągnięty z lat siedemdziesiątych PRL-owskiej Polski. Wiecznie zatłoczony, z poobijanymi krzywymi stolikami, często zadymiony przypaloną koszerną potrawą. W kącie stoi, jedynie zdradzająca współczesną epokę, do niczego nie pasująca lodówka z coca-colą, sokami owocowymi i piwem, przy którym niejednokrotnie kontemplowałem kończący się dzień. To tu jadłem najbardziej charakterystyczne dla tego miejsca czulent, kugel, czy wątróbkę tak dobrze mi znaną z Polski i nawet identycznie przyrządzoną. W każde piątkowe popołudnie przed zbliżającym się szabasem, dziesiątki chasydów tłumnie gromadziło się przy barze, zamawiając posiłki na szabasową kolację. Obsługa baru dwoiła się i troiła, aby wszystkich szybko obsłużyć, pakując zamówione potrawy do plastikowych jednorazowych opakowań. Tu nie ma miejsca na ekologię. Wszystko pakowane jest w dziesiątki, setki, tysiące, a nawet miliony plastikowych pudełek, pojemników, worków, reklamówek. W domach haredim wszystko spożywane jest przy użyciu plastikowych talerzy, kubków, sztućców. Prostsze to i koszerne zarazem… bo przecież ciągłe zmywanie po dwunastoosobowej rodzinie stanowi istny koszmar.\nLelow 23.01.2018, Chasydzi przyjechali do Lelowa, aby modlic sie przy grobie cadyka Dawida Bidermana w 204 rocznice jego smierci, fot. Wojciech Grabowski/FORUM\nJednak nie samym jedzeniem i piciem żyje chasyd, choć koszerna kuchnia stanowi nieodzowny aspekt ich religijnego życia. Dużo ważniejszy od posiłku dla ciała, jest jednak posiłek dla ducha. Świat duchowy chasydów to nie tylko sama modlitwa, posty i godziny spędzone na nauce Tory i analizowaniu Talmudu. To także mnóstwo radosnych świąt, podczas których tańcem, śpiewem i dobrą zabawą, często zakrapianą alkoholem, chwalą swego stwórcę. Modlitwa i sposób podejścia do niej w dużym stopniu odróżnia chasydów od pozostałych religijnych Żydów. To właśnie chasydyzm wprowadził tu ogromne zmiany i otworzył do tej pory zamknięty świat mistycyzmu dla każdego, kto chciał zbliżyć się do Boga. Od teraz każdy, nawet niewykształcony, prosty człowiek mógł wznieść się w mistycznych przeżyciach, chwaląc Hashem o każdej porze dnia i nocy. Chasydyzm wprowadził także bardziej liberalne podejście do pór modlitw, za co między innymi, jak wspomniałem wcześniej, zyskał sobie wielu wrogów. Chasyd nie ma nakazu modlitwy o danej godzinie. Modli się wtedy, kiedy jego dusza czuje taką potrzebę.\nDuchowość objawia się także w podejściu do każdej najdrobniejszej czynności podczas całego dnia, od przebudzenia, do zaśnięcia, od świtu do zmierzchu. Wszystko jest poświęcone Hashem i za wszystko Hashem należy dziękować. W dniu powszednim chasydzi modlą się co najmniej trzy razy: rano, po południu i wieczorem. Pomiędzy głównymi modlitwami odmawiają liczne błogosławieństwa, np. przed spożyciem posiłku, wypiciem wody, czy rytualnym obmyciem rąk. W szabas oraz podczas świąt, do których to przywiązują ogromną wagę, spędzają kilka a nawet kilkanaście godzin na wspólnych modlitwach w synagogach. Analizując życie chasydów, nie sposób pominąć miejsca kobiet i roli, jaką pełnią w tej religijnej społeczności. Wielokrotnie rozmawiając z osobami, które natknęły się w Izraelu, bądź w innym zakątku świata, na tą ortodoksyjną społeczność, zawsze powtarza się jedna opinia: mężczyźni swoim zachowaniem poniżają kobiety, zarówno te ze swojej społeczności, jak i te z kultur zachodnich, które mijają na ulicy. Bo przecież chasyd ostentacyjnie odwróci wzrok lub przysłoni oczy ręką, mijając kobietę, bo przecież nie poda ręki przy przywitaniu, nie mówiąc o przytuleniu, czy pocałunku na dzień dobry, bo przecież każe swojej żonie nosić perukę, grube czarne rajstopy, długą spódnicę sięgającą do połowy łydki oraz bluzkę z długimi rękawami nawet w upalne dni. Upraszczając temat i patrząc na niego z zewnątrz, kobieta w ortodoksyjnej społeczności haredim według większości z nas, osób wychowanych w kulturze zachodniej, jest stworzona do trzech rzeczy: ma prowadzić koszerną kuchnię, koszerny dom oraz rodzić dzieci.\nLelow, 03.02.2017, Chasydzi przyjechali do Lelowa aby modlic sie przy grobie cadyka Dawida Bidermana w 203 rocznice jego smierci, fot. Wojciech Grabowski/FORUM\nRozmawiając z moimi przyjaciółmi chasydami, wielokrotnie poruszałem temat roli kobiet w ich społeczeństwie i zawsze wyrażali się o kobietach z ogromną czcią i szacunkiem. Patrząc na to samo zagadnienie z perspektywy chasyda, można stwierdzić, iż kobieta traktowana jest z największą godnością, jako istota będąca w takiej bliskości Boga, w jakiej mężczyzna nigdy się nie znajdzie. Kobieta przecież daje nowe życie, a życie stanowi największą i najważniejszą wartość. Skąd zatem takie duże rozbieżności w postrzeganiu tego tematu? Wynika to przede wszystkim z tego, iż ludzie z kultur zachodnich interpretują gesty i zachowania w zupełnie odmienny sposób, od członków społeczności chasydzkiej. Mężczyzna, który odwraca wzrok od kobiety, według nas zachowuje się bardzo niegrzecznie, natomiast według niego samego oddaje cześć kobiecie, gdyż nie jest godny, aby na nią patrzeć. Podobnie ma się rzecz z podaniem ręki czy przytuleniem. Dotyk kobiety i jej piękno zarezerwowane są jedynie dla jej męża. Stąd też zakrywanie włosów, symbolu piękna, perukami czy chustami. Stąd wreszcie szczelne przykrywanie ciała, które odkryte mogłoby kusić wzrok innych mężczyzn i sprowadzać nieczyste myśli. A jeśli o kuszeniu mowa, podobna sytuacja odnosi się także do modlitwy. To także temat do wytykania chasydom ich niegodnego podejścia do kobiet przez niewtajemniczonych w ich kulturę gojów. Kobiety ortodoksyjne mogą modlić się w synagogach razem z mężczyznami jedynie w miejscu do tego przeznaczonym. Miejscu, w którym są dla mężczyzn niewidoczne, zwanym babińcem. Wynika to także z teorii, która głosi, że kobiety swoim pięknem mogą rozpraszać rozmodlonych mężczyzn.\nPolska to jeden z nielicznych krajów, do którego każdego roku pielgrzymuje tysiące chasydów. To tu rozsiane są stare, zniszczone cmentarze żydowskie, kirkuty z popękanymi, obrośniętymi mchem i bluszczem macewami, na których czas odcisnął swoje piętno. Sporadycznie można na nich spotkać grupki modlących się chasydów. Do największych, w Częstochowie, Radomsku czy Aleksandrowie Łódzkim, gdzie pochowani są ich cadykowie, regularnie pielgrzymują oni przy okazji rocznic ich śmierci, tzw. jorcajtów. Często spotykani są także na krakowskim Kazimierzu, poszukujący ciszy i ucieczki od turystycznego gwaru zatłoczonego, multikulturowego centrum. Na mapie Polski są też miejsca upamiętniające tragedię Holokaustu, który zdziesiątkował tak liczną ortodoksyjną społeczność żydowską, żyjącą tu przed II wojną światową. To między innymi byłe niemieckie nazistowskie obozy koncentracyjne i zagłady z największym z nich „Auschwitz-Birkenau”, który stanowi obowiązkowy przystanek dla części pielgrzymujących po Polsce religijnych Żydów. Najbardziej jednak uczęszczanymi przez chasydów miejscami są grób cadyka Elimelecha w Leżajsku oraz grób cadyka Biedermana w Lelowie. To tutaj przyjeżdża w jednym czasie największa liczba pielgrzymów, to tutaj można poznać bliżej tą ortodoksyjną kulturę, nie wyjeżdżając z Polski na Bliski Wschód czy do USA. Przez kilka dni tysiące chasydów modli się nad grobem swoich cadyków, przywożąc ze sobą różne intencje, prosząc o zdrowie, dziękując za udany rok, płodność czy powodzenie w interesach. Modlitwa jest dla nich skupieniem, skierowaniem swoich myśli ku Bogu. Modlitwa to także stany ekstazy, w osiągnięciu której pomagają rytmiczne ukłony, kiwanie się całego ciała, ale to także taniec, śpiew i zabawa. Rozmodleni i rozbawieni chasydzi tańczą na stołach, ławach, śpiewają, chwaląc Hashem. Nie wszystkich jednak stać na taką wyprawę na inny kontynent, do ziemi swoich przodków, zwłaszcza gdy w grę wchodzi zabranie swojej kilkunastoosobowej rodziny. Szczęśliwcy, którzy mogą sobie pozwolić na coroczną pielgrzymkę do Polski, zabierają ze sobą oprócz rzeczy codziennego użytku i ubrań, także torby z koszernym jedzeniem, które musi im wystarczyć na cały wyjazd.\nPamiętam, jak kilka lat temu po raz pierwszy zetknąłem się z chasydami w Leżajsku przy grobie cadyka Elimelecha. Jadąc na to spotkanie, miałem natłok myśli w głowie. Nie wiedziałem czego mogę się po nich spodziewać, jak do nich podejść, żeby zrobić dobre zdjęcia, a jednocześnie nie urazić ich swoją obecnością. Od tamtego czasu wielokrotnie fotografowałem ich zarówno w Polsce, jak i w Izraelu. Kilku udało mi się poznać bliżej. Regularnie ich odwiedzam podczas moich podróży na Bliski Wschód. Jako fotoreporter zawsze staram się pokazać ich w sposób prawdziwy, nieprzerysowany, w żadnym razie prześmiewczy. W obecnym świecie pełnym uprzedzeń, nienawiści, wrogości do obcych, antysemityzmu, chasydzi są często postrzegani bardzo pesymistycznie. Moim celem jest ukazanie tej ultraortodoksyjnej społeczności w świetle na tyle obiektywnym, na ile się da. Życzyłbym też wszystkim, aby przed wydaniem oceny dotyczącej jakiejś osoby o innym kolorze skóry, wyznaniu, czy innej kulturze nie myśleli stereotypami, a widzieli w niej przede wszystkim drugiego człowieka, który ma prawo do godnego życia.


##### Ogromne nastolatki – Wielka Brytania: Wśród kobiet po szóstej aborcji są nastolatki.\nNauczyciel Jogi Porno Porno z seksowną nauczycielką\nHome Ogromne nastolatki\nJakie są więc te „najlepiej rozwinięte” nastolatki i dorośli? Czy jestem za gruba - waga nastolatki – odpowiada Redakcja abcZdrowie.\nNastolatek czego się spodziewać, na co rodzice powinni się przygotować. Nastolatkowie odpowiedzą za stosowanie przemocy i bezpośrednie narażenie na utratę życia lub. Mieszkaniec Niepołomic znalazł portfel nastolatki. Wraz z ogromnym rozwojem mediów społecznościowych, które dają nam. Nastolatek uwięziony we własnym ciele. Przerażeni i zrozpaczeni rodzice apelują o pomoc w odnalezieniu nastolatka. W zeszłym roku 23 nastolatki dokonały aborcji po raz czwarty a pięcioro po raz.\nW aucie ogromne nastolatki z rzeki znajdują się ciała trzech nastolatek i ich ogromne nastolatki kolegów. O ile wręczanie upominków małym dzieciom jest stosunkowo proste, bo wybór zabawek jest ogromny, o tyle sprezentowanie czegoś ogromne nastolatki to wielkie. Warto więc rozumieć, jak myślą starsze nastolatki, bo już wkrótce będą kształtowali nasz wspólny.\nPrzemiana w tym okresie życia jest ogromna. Ogromne protesty na Słowacji. Polscy. Czego nie wiemy o życiu nastolatków LGBT? W związku z ogromnymi zmianami, jakie zachodzą w życiu nastolatków, pojawiają się też nowe. Okres dojrzewania nastoltaki się nie tylko ze zmianami psychicznymi, emocjonalnymi, ale również fizycznymi.\nDuża część darmowe po rn życia jest związana z wirtualnymi aktywnościami. Jasne, każdy nastolatek i każda rodzina jest inna, ale umówmy się: to.\nKtoś, kto jeszcze niedawno dzielił się z tobą swoim światem, okazywał uczucia, potrzebował twojej. Ogromnie ważny dla nastolatka jest sen. Przypuszczenia śledczych potwierdziły się. Ile zarabiają nastolatki? Dwie najpopularniejsze nastolatki na polskim rynku muzycznym mogą pochwalić się ogromnymi kwotami, które. Jako rodzic nastolatka stajesz przed ogromnym wyzwaniem. KOMPLETNIE PIJANE nastolatki na ulicach Olkusza. To był. Nastolatek groził śmiercią członkom rodziny. Okres dorastania to czas wzmożonego wzrostu i rozwoju, dlatego młodzi ludzie powinni spożywać odpowiednio dużo kalorii, by ich ciała rozwijały się.\nOgromna kara dla Facebooka. Musi zapłacić 5 mld dolarów. Nastolatka po raz ostatni była widziana w Krakowie przy ulicy Kwota robi OGROMNE wrażenie [WIDEO] · Niesamowita Kraina Światła. Dorastający człowiek ma ogromną potrzebę posiadania własnej przestrzeni. Policja z Zambrowa poszukują 15-letniej Dagmary Endzel, która zaginęła w niedzielę roku. Okres ten jest ogromnie zróżnicowany u różnych osób i trudno wyznaczyć granice wiekowe dotyczące. ZAGINĘŁA nastolatka z Warszawy! Przebywa w Mławie? Ogromna nocna akcja w górach. Szukano.\nMłodzież szkolna ma swoje wymagania i wyrobiony styl. Co piąty nastolatek ogromne nastolatki stany lękowe, depresję i inne zaburzenia psychiczne. Pokój nastolatka w pewnym momencie przestaje być robienie loda Lindsay Lohan, który ma się.\nOkres nastoletni to czas ogromnej ilości stresu i dużych zmian dla nastolatków i ich rodziców. To czas, w którym wiele nastolatków. Dorośli vs nastolatki – dziesięć naszych grzechów głównych. Jako ogromne nastolatki zaadaptowała ogromne nastolatki akceptacji i. Jak ogranicza im to codzienne funkcjonowanie? Górnik pomógł nastolatce po makabrycznym wypadku. Nastolatkowie żądają od nich pieniędzy z 500 plus.\nCo czwarty amerykański nastolatek uważa, że e-papierosy nie są szkodliwe – wykazały udostępnione PAP badania Amerykańskiego. Nastolatek zginął w wypadku na obwodnicy w Olkusza, do którego doszło tydzień temu - w niedzielę, 3 listopada. Pozytywna Dyscyplina dla nastolatków” autorstwa Jane Nelsen i in. Monika Olejnik wypoczywa we Florencji i publikuje fotograficzną. Read more ...\nKagale on Kompozycje big cock\nDaizahn on Seks dla dorosłych gejów\nFejar on Filmy porno dziewczyna\nMuszę nosić ogromne koszulki i luźne spodnie,aby nie widzieli tłuszczu,więc nie. W pożarze zginęło pięć nastoletnich koleżanek. Read More ...\nDojrzewanie to okres burz. W organizmie młodego człowieka buzują hormony. Wśród nastolatek ogromną popularnością cieszą się woski zapachowe oraz mniejsze świece zapachowe marek premium. Nastolatek chciał zadźgać nożem rodzinę! Ciało nastolatki zostało odnalezione w okolicy budynku, w którym. Read More ...\nNewsy z. OGROMNA plantacja konopi indyjskich zlikwidowana. Ogromne straty. (KMP Biała Podlaska). Lars Motza jest nastolatkiem o najdłuższych stopach na świecie i. Read More ...\nOgromnym bohaterstwem wykazali się dwaj łodzianie, którzy. Dziennikarz Pechowa dla nastolatki impreza odbyła się pod koniec. Plecak młodzieżowy dla nastolatka powinien odpowiadać na jego potrzeby i wyrażać jego aspiracje. Do ogromnej tragedii doszło w nocy z niedzieli na poniedziałek w Ząbkowicach Śląskich. Ogromna akcja w górach po Polskiej i Słowackiej stronie. Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „nastolatki”. Ogromnej porcji stresu dostarczają relacje z rówieśnikami. Potem nastolatek, który zna tylko taki spaczony obraz seksualności i. Pięcioro nastolatków zginęło w MAKABRYCZNYM wypadku [WIDEO].\nMłodzi ludzie naturalnie poszukują większej wolności i. Nastolatki są szczególnie narażone na tego typu zagrożenia ponieważ „bycie w. Hanną Zielińską, że ma ogromny żal do hierarchów Kościoła. Wśród nastolatków z BPD zachowania samobójcze oraz samouszkodzenia są. Zobaczcie, kim zachwycały się nastolatki w tamtych czasach i jak. Zmienia się jego postrzeganie świata, przestaje być dzieckiem i stopniowo staje. Wydarzyła się ogromna tragedia i na pewno nie pozostawimy bliskich ofiar. Dr Louise Hayes, psycholog kliniczny, pracownik naukowy Uniwersytetu w Melbourne. Największe kluby w Europie, głównie angielskie, z chęcią by. Jednocześnie miałam ogromne poczucie winy wobec tego malucha, który we mnie. Ważę 51 kg. Mój wzrost to 160 cm. O NASTOLATKACH Opowieści o światach wewnętrznych.


czwartek, 09, grudzień 2021\nJednakże na uczelniach wyższych Europy Zachodniej i Ameryki Północnej nauczanie marksizmu pozostało zazwyczaj ważną częścią socjologicznego kształcenia, a radykalna lewicowa inteligencja nadal uczestniczy w społecznych dyskusjach.\nAle i na Zachodzie w latach 90. rozwinęło się masowe przeciwnatarcie zwolenników ideologii liberalnej, której pozycje zostały w znacznej mierze zachwiane pod wpływem wydarzeń lat 1968–1975 (wojna w Wietnamie, studenckie bunty we Francji i Włoszech, rewolucja w Chile, upadek prawicowo-autorytarnych reżimów w Portugalii, Hiszpanii i w Grecji).\nKryzysowi ideologii i praktyki liberalnego mainstreamu towarzyszyły w końcówce lat 70. problemy ekonomiczne, które przeżywało zachodnie społeczeństwo konsumpcyjne. Wyjście jednak znaleziono nie na drodze przekształceń antykapitalistycznych czy też nowych reform społecznych, za czym opowiadała się lewica, lecz w rezygnacji z gospodarki mieszanej, ucieleśnionej w koncepcji Johna Maynarda Keynesa, na drodze polityki stopniowego demontażu państwa socjalnego, poprzez prywatyzację, deregulację i nadawanie przywilejów kapitałowi finansowemu. Innymi słowy, sam mainstream przesunął się radykalnie na prawo, zastępując centrystowskie idee postępowego liberalizmu twardymi zasadami współczesnego neoliberalizmu.\nTriumf neoliberalizmu i kryzys lewicy\nPrzy czym sama lewica nie tylko nie zdołała przedstawić całościowej strategicznej odpowiedzi na przemiany, zachodzące w ramach globalnego kapitalizmu, lecz podzieliła się na dwa stronnictwa, prezentujące równie niekonstruktywne podejście.\nJeden nurt skłonny był ignorować bieg rzeczy, dowodząc, że kapitalizm ani trochę się nie zmienił, drugi zaś, przeciwnie, mitologizował zmiany, przyjmując za dobrą monetę wszelkie tłumaczenia i koncepcje, przedstawiane przez ideologów klasy panującej.\nNic dziwnego, że upadek ZSRR stał się sygnałem do ataku neoliberalizmu, którego ideologiczną i kulturową hegemonię ugruntowały sukcesy już osiągnięte w polityce i ekonomii. Celem stały się nie tylko partie i teoretycy reprezentujący tradycję komunistyczną i tak czy inaczej związani z projektem radzieckim. Zachodnia lewica bowiem, z komunistami włącznie, począwszy od 1968 roku niejednokrotnie poddawała krytyce ZSRR. To jednak w najmniejszym stopniu nie poprawiło ich sytuacji w walce ideowej końca XX wieku.\nUpadek systemu radzieckiego myśl liberalna interpretowała jako dowód na zasadniczą niemożność powodzenia budowy jakiegokolwiek społecznego modelu, odmiennego do współczesnego kapitalizmu, i fatalizm wszelkich form polityki gospodarczej nie opierającej się na działaniu „niewidzialnej ręki rynku”.\nW ten sposób nie tylko zwolennicy centralnego planowania, opierający się na doświadczeniu radzieckim, ale też cała pozostała lewica – od umiarkowanych socjaldemokratów, wzywających do ostrożności w ingerowaniu w rynek, po radykalnych zwolenników samorządności robotniczej i anarchicznej organizacji sieciowej – okazali się wyłączeni ze sfery „poważnej dyskusji” i uznani za beznadziejnych utopistów.\nPo serii klęsk, partie socjaldemokratyczne i komunistyczne zaczęły jedna za drugą zdawać się na litość zwycięzcy, szukając sobie miejsca w neoliberalnym systemie i uznając logikę nowego konsensusu. Wiele partii komunistycznych oficjalnie zakończyły swój byt. Partie socjaldemokratyczne funkcjonowały raczej jako wyborczy brand, a nie siła społeczna, opowiadająca się jeśli nie za reformą kapitalizmu, to choćby za wprowadzeniem jakościowo nowej polityki w jego ramach.\nDrobne ugrupowania lewicowe szukały ratunku w dogmatyzmie, przekształcając się w swego rodzaju „strażników ognia”, których jedyne zadanie polega na tym, aby mniej lub bardziej całościowo przekazać marksistowską i socjalistyczną tradycję przyszłym pokoleniom.\nW końcu, intelektualiści, pozbawieni politycznego oparcia, zwrócili się ku rozmaitym wersjom teorii postmodernistycznej. Krytykowali Karola Marksa za niedostateczny radykalizm, dowodząc, że nazbyt ulegał panującym w owym czasie poglądom i nie był w stanie zerwać z tradycjami europejskiego Oświecenia, ideami postępu i wiary w naukę, które również są częścią burżuazyjnego systemu wartości.\nPrzy tym, oskarżając Marksa o historyczną ograniczoność i „burżuazyjność”, postmodernistyczni ideolodzy zapominali zarówno o własnym kulturowym ograniczeniu, jak i o swoim zintegrowaniu z instytucjami neoliberalnego kapitalizmu.\nJako że projekt marksistowski zarówno w wariancie marksistowskim, jak i reformistycznym został odrzucony jako „niedostateczny”, miała go zastąpić fundamentalna krytyka podstaw współczesnej cywilizacji, z zasady nie zakładająca jakichkolwiek działań praktycznych.\nTakie podejście miało połączyć pretensje do intelektualnego radykalizmu z pryncypialną i konsekwentną rezygnacją ze zmiany społeczeństwa. Najbardziej wyrazistym przejawem tej tendencji stała się książka Toni Negri i Michaela Hardta „Imperium”, która, po usunięciu z niej ozdobników radykalnej retoryki, stanowiła próbę dowiedzenia postępowości neoliberalnego modelu kapitalizmu jako przedsionka komunizmu.\nAutorzy okazali się gorącymi zwolennikami Unii Europejskiej, brali udział w kampanii na rzecz przyjęcia europejskiej konstytucji i konsekwentnie popierali kurs na rynkową integrację kontynentu, który spotkał się z niespodziewanie twardym sprzeciwem większości mieszkańców Europy Zachodniej.\nTen właśnie sprzeciw okazał się głównym problemem europejskich i północnoamerykańskich elit po upadku ZSRR.\nSytuację ironicznie podsumował meksykański pisarz i działacz Subcomandante Marcos, który w nawiązaniu do powstania Indian w stanie Chiapas zauważył, że mieszkańcy tego oddalonego regionu niczego nie wiedzieli ani o obaleniu muru berlińskiego, ani o rozpadzie ZSRR, i dlatego po prostu nadal bronili swoich praw i interesów tak, jak gdyby nie było żadnego ideologicznego przewrotu. Nawiasem mówiąc, powstanie zapatystów w Chiapas w 1994 roku stało się właśnie sygnałem początku nowego globalnego oporu.\nInnym przełomowym wydarzeniem były masowe protesty w Seattle w 1999 roku, kiedy wielotysięczne demonstracje zerwały ministerialne spotkanie Światowej Organizacji Handlu (WTO).\nW ostatnich latach XX wieku żywiołowy sprzeciw wobec systemu neoliberalnego zaczął przybierać formy zorganizowane. Ruchy takie nazywano „antyglobalistycznymi”, chociaż ich uczestnicy początkowo odżegnywali się od takiego etykietowania i woleli nazywać się „globalnym ruchem na rzecz sprawiedliwości społecznej”.\nNowe ruchy masowe budowały szerokie demokratyczne koalicje, próbujące wypracować ogólny program. Następnie pojawiło się Światowe Forum Społeczne, które stało się swego rodzaju globalnym placem jednoczenia się i dyskusji. W 2002 r. powstało też Europejskie Forum Społeczne. W końcu, już po tym, jak w 2008 roku wybuchł światowym kryzys gospodarczy, na scenę wyszły takie partie polityczne, jak SYRIZA w Grecji i „Podemos” w Hiszpanii.\nNależy wszakże zauważyć, że kryzys 2008 roku nie tylko nie doprowadził do zmiany polityki gospodarczej w wiodących krajach Zachodu, lecz nawet nie sprzyjał wzrostowi ruchu antyglobalistycznego. Wręcz przeciwnie. Europejskie Forum Społeczne po roku 2008 podupadło, a następnie w ogóle przestało funkcjonować. Światowe Forum Społeczne nadal się zbierało, lecz zainteresowanie nim zauważalnie zmalało. Ruchy społeczne skupiły się na zadaniach lokalnych i narodowych.\nWe Francji widzieliśmy więc protesty przeciwko ograniczającemu prawa pracownicze młodzieży „prawu pierwszej pracy”, następnie mniej udane – przeciwko reformie emerytalnej. W Grecji i Hiszpanii masowe mobilizacje stały się odpowiedzią na politykę twardej ekonomii, wdrażaną pod presją Unii Europejskiej i międzynarodowych banków. Kulminacją podobnych wystąpień stała się akcja Occupy Wall Street w Nowym Jorku. Odniosła ona taki sukces medialny, że zaczęli się na niej wzorować organizatorzy protestów na całym świecie, nawet jeśli ich hasła nie miały wiele wspólnego ani z żądaniami, ani z ideą nowojorskich „okupantów”.\nZnamienne jest jednak to, że w odróżnieniu od protestów w Seattle w 1999 roku, które naprawdę uniemożliwiły podejmowanie decyzji w ramach WTO, akcje podobne do Occupy Wall Street nie miały żadnych praktycznych następstw i nie zmusiły sprawujących władzę do jakichkolwiek zmian.\nNawiasem mówiąc, właśnie nieefektywność mobilizacji masowych zmusiła uczestników (a dokładnie – część z nich) do postawienia pytania co do konieczności przejścia od protestu do zorganizowanej polityki. I tu właśnie potrzebna okazała się nie tylko spuścizna Marksa jako wielkiego ekonomisty, ale i marksizm jako teoria politycznego działania.\nInna sprawa, że nie chodzi o to, aby w religijnym porywie powtarzać marksistowskie mantry stuletniej dawności, lecz o to, żeby sformułować nowy program i nowe polityczne projekty w oparciu o marksistowską analizę.\nZmienione społeczeństwo a klasowa analiza\nKlasowa struktura społeczeństwa zmieniła się radykalnie nie tylko od czasów Marksa, lecz także w porównaniu z XX wiekiem, kiedy kapitał przemysłowy przeżywał na Zachodzie swój rozkwit. Na przełomie XX i XXI wieków miały miejsce dwa globalne procesy, dopełniające się i sobie przeciwstawne.\nZ jednej strony, dokonała się nie mająca precedensu proletaryzacja ludności. W krajach Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej ogromna masa ludzi została wciągnięta do współczesnej gospodarki i produkcji przemysłowej. W rozwiniętych krajach europejskich przedstawiciele „wolnych zawodów”, techniczni specjaliści, intelektualiści, uczeni i wszelkiego rodzaju przedstawiciele „klasy kreatywnej” ostatecznie przekształcili się w pracowników najemnych. Z drugiej jednak strony, klasowa struktura stawała się coraz bardziej rozmyta, przestały też funkcjonować tradycyjne mechanizmy solidarności i zbiorowego współdziałania.\nNowi proletariusze okazywali się znacznie mniej ze sobą związani, niż robotnicy XX wieku. Same zaś przedsiębiorstwa stawały się mniejsze, ich zespoły pracownicze – mniej masowe, ich struktura bardziej rozdrobniona. Dawne regiony przemysłowe, czy to Europa Zachodnia, kraje byłego bloku radzieckiego czy Ameryka, utraciły znaczną część produkcji, która przemieszczała się do Ameryki Łacińskiej, Azji Wschodniej, Chin. Miejsce zorganizowanego proletariatu przemysłowego zajmowali pracownicy sfery usług, pracownicy edukacji i ochrony zdrowia, uczeni.\nZ kolei nowa klasa robotnicza wykształcała się w krajach, nie mających dotąd tradycji ruchu socjalistycznego, warunków do rozwoju wolnych związków zawodowych i lewicowych partii politycznych. Różnice w wynagrodzeniu między poszczególnymi grupami pracowników najemnych gwałtownie rosły, co nieuchronnie budziło pytanie o to, jak mocna może być między nimi solidarność.\nInnymi słowy, sprzeczność między pracą a kapitałem nigdzie nie zniknęła, ale i sam świat pracy najemnej stał się nieporównanie bardziej złożony i mniej jednolity. Do pewnego stopnia proletaryzacji towarzyszyła atomizacja i deklasacja, a także powstawanie nowej społecznej geografii, która nie mogła nie wpłynąć na perspektywy światowej polityki.\nW nowej sytuacji dotychczasowe metody organizacji, hasła i praktyka polityczna okazywały się jeśli nie całkiem nieprzydatne, to co najmniej wymagały poważnej korekty. Nie oznaczało to jednak bynajmniej, że marksizm jakoby tracił znaczenie jako teoria zorientowana na przekształcenie społeczeństwa.\nW ślepym zaułku znaleźli się jedynie ci teoretycy i praktycy, którzy uparcie trzymali się starych schematów, nie chcąc poddać zmieniającej się sytuacji historycznej krytycznej analizie.\nTymczasem właśnie przemiany społeczne czyniły tę analizę konieczną i pożądaną.\nNowe państwo społeczne?\nTam, gdzie partie lewicowe nadal trzymały się zastanych schematów, bądź też, przeciwnie, szły na postronku liberalnej ideologii, stopniowo, a niekiedy dość prędko, spotykał ich upadek. Na ich miejsce przychodziły ruchy populistyczne, który po nowemu formułowały pojęcie solidarności.\nParadoks polega na tym, że im bardziej różnopióry i heterogeniczny jest świat pracy najemnej, tym szersze i ogólne stawały się zadania i hasła, na podstawie których powstają koalicje i rozwija się praktyka solidarności. Przy starym schemacie zbieżność interesów robotników, wykonujących jednorodną pracę w jednorodnych fabrykach, stawała się podstawą klasowej wspólnoty, z której stopniowo wyrastała potrzeba jednolitej zawodowej i partyjnej organizacji. To jednak nieuchronnie ustępuje miejsca nowej perspektywie.\nWłaśnie budowanie koalicji wokół najbardziej ogólnych kwestii społecznych i ekonomicznych staje się punktem wyjścia, pozwalającym zgromadzić rozmaite siły społeczne, które w procesie praktycznego współdziałania pogłębiają solidarność. Takim wspólnym interesem staje się konieczność zachowania, obrony lub zdobycia podstawowych praw społecznych, utraconych bądź podważonych w ostatnich dziesięcioleciach XX wieku i na początku wieku XXI, to wszystko, co stanowiło o stronie praktycznej państwa socjalnego – nieodpłatna ochrona zdrowia, edukacja, dostępność mieszkań, transport publiczny, instytucje zapewniające pionową mobilność w społeczeństwie, itd.\nInaczej mówiąc, jeśli dawna solidarność formowała się „z dołu do góry”, to teraz procesy solidaryzacji idą „z góry na dół”, od szerokiego jednoczenia się i koalicji ruchów społecznych – do jednoczenia i pomocy wzajemnej na poziomie lokalnym. Inna sprawa, że walka o podstawowe gwarancje społeczne nie jest celem ostatecznym i jedynym sensem nowej lewicowej polityki, po dawnemu zorientowanej na strukturalną przemianę społeczeństwa.\nFrancuski ekonomista Thomas Piketty w książce „Kapitał w XXI wieku” dowodzi, że kwestia państwa socjalnego okazuje się kluczowa dla naszych czasów. „W drugim dziesięcioleciu XXI wieku nierówność, która, wydawałoby się, zniknęła, nie tylko osiąga poprzednie historyczne maksimum, ale je przewyższa”. Zmniejszenie nierówności w XX wieku nie wynikało z naturalnej logiki kapitalizmu, lecz przeciwnie – ze złamania tej logiki pod wpływem wojen i rewolucji.\nMalując jednak mroczny obraz społecznej i gospodarczej degradacji kapitalizmu Piketty ogranicza się do umiarkowanych recept, proponując w charakterze panaceum nie reformy strukturalne, lecz umocnienie i modernizację zachowanych na Zachodzie instytucji socjalnego wspierania obywateli w oparciu o progresywne opodatkowanie zysków kapitałowych.\nTymczasem jest oczywiste, że samo pojęcie państwa socjalnego powinno nabrać nowego sensu. Filipińska działaczka społeczna Tina Ebro mówi w związku z tym o „przekształcającym społeczeństwo porządku dnia”. W analogiczny sposób rosyjska socjolożka Anna Oczkina podkreśla, że chodzi już nie tylko i nie tyle o podnoszenie poziomu życia ludzi pracy, co o stworzenie nowych mechanizmów społecznej i ekonomicznej reprodukcji, pod społecznym nadzorem, o przejście od „demokracji biernej” odbiorców dóbr społecznych do "demokracji aktywnej” świadomie organizowanego rozwoju w interesie większości.\nPopulizm a polityka\nFormą polityczną takich ruchów z reguły okazują się już nie centrystowskie partie tradycyjnego typu socjaldemokratycznego czy komunistycznego, lecz szerokie porozumienia, często prezentujące się jak populistyczne. Nie chodzi jednak o zbieranie przypadkowych sił wokół popularnego przywódcy, lecz o zjednoczenie ruchów społecznych wokół wspólnych zadań praktycznego przekształcenia swojego kraju i świata. Takimi są SYRIZA i „Podemos”, które szybko poszły w górę na tle upadku „starej lewicy”.\nO ile polityka SYRIZY opiera się na krytycznym przewartościowaniu wieloletniego doświadczenia, zgromadzonego przez „starą lewicę”, to „Podemos” od początku deklarowało zerwanie ze „starymi” partiami lewicy, które okazały się niezdolne do obrony interesów ludzi pracy w nowych warunkach. Ale zerwanie bynajmniej nie oznaczało odrzucenia marksistowskiej tradycji. Przywódca „Podemos”, Pablo Iglesias, twierdzi uparcie, że walka partii, której przewodzi, nie może zostać sprowadzona do tradycyjnej klasowej polaryzacji, „fundamentalny rozłam dzieli dziś siły oligarchii i demokracji, społeczną większość i uprzywilejowaną mniejszość”.\nZ punktu widzenia marksistowskiej ortodoksji podobne sformułowanie wydaje się jednoznacznie heretyckie. Ale, niestety, heretykami okazywali się praktycznie wszyscy marksiści, stojący na czele udanych rewolucji – od Lenina z jego ideą bloku klasy robotniczej i chłopstwa do Mao Zedonga, Fidela Castro i Ernesto Che Guevary, którzy postawili na walkę zbrojną na terenach wiejskich.\nW rzeczywistości Marks, który pisał o proletariacie, jako o najbardziej konsekwentnej sile historycznej, zainteresowanej pokonaniem kapitalizmu, nigdzie i nigdy nie mówił, że rewolucyjne przekształcenie miałoby być wyłącznym przywilejem robotników przemysłowych i ich partii. Co więcej, właśnie marksizm XX wieku w osobie Antonia Gramsciego postawił problem formowania szerokich bloków społecznych i walki o ideowo-polityczną hegemonię w skali całego społeczeństwa.\nProblem polega na tym, że podobne idee w ciągu dziesięcioleci były albo ignorowane przez biurokrację tradycyjnych partii, albo też wykorzystywano je w charakterze uzasadnienia pozbawionych zasad spółek aparatu z tymi czy innymi ugrupowaniami rządzącej góry. Przeciwnie, nowy populizm, prezentowany przez takie partie, jak SYRIZA czy „Podemos”, jest zorientowany na formowanie szerokiego „oddolnego” bloku w oparciu o równoprawny sojusz masowych ruchów społecznych.\nPytanie o to, jak radykalny, efektywny, udany i konsekwentny okaże się polityczny blok, będący podstawą nowego populizmu, pozostaje otwarte, jako że ani szerokość ruchu, ani jego demokratyzm same przez się nie mogą zastąpić politycznej strategii, wypracowanie której wymaga nie tylko wysiłku organizacyjnego i propagandowego, lecz również intelektualnego. I tu marksistowska teoria znów okazuje się niezbędna i w ostatecznym rachunku niezastąpiona.\nPodczas gdy w Europie wzbierająca fala lewicowego (a w niektórych krajach prawicowego) populizmu jest do pewnego stopnia polityczną nowinką, w Ameryce Łacińskiej i byłych krajach kolonialnych Azji podobne ruchy mają długą historię. Populistyczne koalicje powstawały w toku walki antykolonialnej i powstań narodowo-wyzwoleńczych. Dzisiaj ich ostrze skierowane jest przeciwko politycznej korupcji i monopolowi władzy, którą przez dziesięciolecia zachowują tradycyjne elity, niezależnie od politycznego zabarwienia.\nW tym kontekście pouczającym przykładem jest „Partia prostego człowieka” (Aam Aadmi) w Indiach, która wygrała w lutym 2015 roku wybory w Delhi. Partia ta nie tylko zdobyła ponad połowę głosów w stolicy, ale uzyskała ostatecznie 95% miejsc w lokalnym parlamencie (co nie udawało się dotąd najpopularniejszym partiom w historii tego kraju). Broniąc interesów najbiedniejszych warstw ludności, mniejszości narodowych i religijnych, w ciągu kilku miesięcy przekształciła się z outsidera w jedną z czołowych sił w narodowej polityce.\nZmiana globalnej geografii społecznej i procesy uprzemysłowienia w krajach Azji i Ameryki Łacińskiej, na równi z włączeniem do rynku światowego państw byłego bloku radzieckiego, postawiły problem nowej relacji między centrum a peryferiami systemu kapitalistycznego.\nNa przełomie wieku XX i XXI miało miejsce konsekwentne przenoszenie przedsiębiorstw przemysłowych z krajów Zachodu do Ameryki Łacińskiej, a następnie do Azji Wschodniej i Chin. Wynikało to nie tylko z dążenia do wykorzystania tańszej siły roboczej, jak też z chęci unikania wysokich podatków i ograniczeń ekologicznych, lecz również z całkowicie świadomego zamiaru osłabienia związków zawodowych i ruchu robotniczego w krajach „centrum”.\nJednak finalnym skutkiem tego procesu okazało się gwałtowne wzmocnienie nie tylko potencjału przemysłowego wiodących krajów peryferii, ale i wzrost ambicji nowych mocarstw przemysłowych i ich elit, które poczuły potrzebę i możliwość zmiany światowego ładu. W ten sposób, poradziwszy sobie z zagrożeniem wewnętrznym (ze strony własnego ruchu robotniczego), zachodni kapitalizm zderzył się z zagrożeniem zewnętrznym.\nUcieleśnieniem tego zagrożenia stał się blok BRICS – zjednoczenie Brazylii, Rosji, Indii i Chin, do którego wkrótce dołączyła Republika Południowej Afryki. Obecność Rosji czyni ten blok pełnowartościową siłą polityczną, potencjalnie będącą w stanie zmienić konfigurację gospodarki światowej.\nBędąc jedynym krajem europejskim w składzie tej grupy państw, jedynym „starym” wielkim przemysłowym mocarstwem, pozostającym zarazem częścią współczesnych kapitalistycznych peryferii, Rosja okazuje się być swego rodzaju mostem między światami, nosicielem historycznych, intelektualnych, wojennych i wytwórczych tradycji, bez przyswojenia których nowe kraje przemysłowe nie obronią swoich interesów w wypadku starcia z Zachodem.\nW znacznej mierze właśnie dlatego antyrosyjskie nastroje świata zachodniego gwałtownie przybrały na sile właśnie po tym, jak BRICS zmaterializował się jako funkcjonalna międzynarodowa formacja.\nZnamienne, że antyrosyjski kurs Zachodu zaczął się formować już kilka lat przedtem, zanim konfrontacja z Moskwą stała się realna w wyniku kryzysu ukraińskiego. Problemem okazała się nie praktyczna polityka międzynarodowa Rosji, pozostająca w pierwszej dekadzie XXI wieku skrajnie konserwatywną i umiarkowaną, i już tym bardziej nie jej działania w sferze ekonomii, całkowicie mieszczące się w ramach ogólnych zasad neoliberalizmu, lecz właśnie potencjalna rola, którą Rosja może odegrać w rekonfiguracji makrosystemu.\nW paradoksalny sposób zachodni neoliberalni ideolodzy i analitycy dojrzeli i zrozumieli tę rolę znacznie lepiej, niż same rosyjskie elity, otwarcie pragnące uchylić się od tego rodzaju historycznej misji.\nKonflikt społeczny i globalna konfrontacja\nNaturalny bieg zdarzeń przekształca kraje BRICS w centrum przyciągania innych państw, dążących do przezwyciężenia zależności od Zachodu i logiki peryferyjnego rozwoju. Jednak do tego, aby stać się zbiorowym podmiotem, zdolnym do przekształcenia systemu światowego, wszystkie te kraje muszą same przeżyć kryzys wewnętrzny i przejść radykalną przemianę.\nWzrost gospodarczy i umocnienie się klasy średniej, zauważalne we wszystkich tych krajach na tle gospodarczego wzrostu początku XXI wieku, świadczyły nie o stabilizacji kapitalistycznego systemu, lecz o narastaniu w nim sprzeczności, jako że chodziło o pojawienie się nowych potrzeb, które nie mogą zostać zaspokojone w ramach istniejącego ładu.\n„Problemy warstw średnich w krajach BRICS można wyrazić bardzo konkretnie – pisze ekonomista Wasilij Kołtaszow. – Oto jeden z nich: żądania klasy średniej względem swobód politycznych. Inne dotyczą psychologii jej przedstawicieli. Kształtuje ją w dużym stopniu otaczające środowisko. I tu niemałe znaczenie ma polityka społeczna państwa”.\nSzybki wzrost gospodarek krajów BRICS został w znacznym stopniu przygotowany właśnie przez neoliberalną globalizację, która spowodowała na poziomie światowym wzrost popytu na ich produkcję i zasoby.\nZ drugiej jednak strony, popyt ten nie może w nieskończoność utrzymywać się w ramach powstałego systemu, którego sprzeczności logicznie doprowadziły do kryzysu nadprodukcji i wyczerpania się istniejącego modelu popytu, a z drugiej – zrodziły nowe sprzeczności, możliwości i potrzeby zarówno na poziomie globalnym, jak i narodowym.\nKraje, które jeszcze wczoraj znajdowały się na peryferiach systemu, mogą zająć całkiem inne miejsce, w tym jednak wypadku zmienić się muszą zarówno same te kraje, jak i otaczający je świat.\nA nadzieja, że wszystko to przebiegać będzie płynnie i bezkonfliktowo – jest bezpodstawna.\nKonfiguracja współczesnego systemu światowego jest taka, że radykalne przekształcenie go raczej nie może zostać osiągnięte kosztem jakiegoś jednego kraju czy dzięki zwycięstwu jakiejś partii na poziomie narodowym. Problemy, z jakimi zderzył się nowy rząd Grecji dosłownie miesiąc po wyborach, doskonale demonstrują sprzeczności obecnego procesu politycznego, który musi być narodowym i zarazem globalnym.\nZ jednej strony, Grecy zgodnie z prawem i suwerennie wybrali władzę, która uzyskała mandat na radykalny przegląd polityki gospodarczej i odrzucenie twardej ekonomii, narzuconej przez Brukselę w całkowitej zgodzie z wymogami neoliberalnej ekonomii. Z drugiej – przez nikogo nie wybrani i nie mający demokratycznych pełnomocnictw przedstawiciele instytucji finansowych i aparatu UE zdołali zmusić Ateny do podpisania umowy, otwarcie przeciwstawnej woli przytłaczającej większości narodu greckiego i programowi SYRIZY.\nUstępstwa rządu spotkały się z ostrą krytyką nie tylko ze strony wyborców i działaczy w całym kraju, ale też międzynarodowej lewicy. Noblista\nPaul Krugman, nie wyróżniający się rewolucyjnymi poglądami, zauważył, że główny problem sprawującej władzę greckiej lewicy „polega akurat na tym, że nie jest ona wystarczająco radykalna”.\nOczywiście, można zarzucać SYRIZIE brak zdecydowania i jasnej strategii. Nie można jednak nie brać pod uwagę globalnego stosunku sił. Nie można liczyć na to, że nowe populistyczne ruchy w Grecji, Hiszpanii i, potencjalnie, we Włoszech, konfrontując się sam na sam z oligarchią Unii Europejskiej, zdołają odnieść decydujące zwycięstwo.\nDokładnie tak samo również kraje BRICS raczej nie mogą liczyć na bezwarunkowy sukces w wypadku zaostrzenia się konfrontacji z Zachodem, jeśli nie znajdą zdecydowanych i wiernych sojuszników w świecie zachodnim.\nJednak powstająca konfiguracja globalnych sił akurat otwiera taką możliwość: protest europejskich ruchów społecznych, wchodząc w rezonans z przemianami, zachodzącymi na peryferiach, stwarza nową sytuację polityczną, otwiera perspektywę dla globalnych koalicji.\nInna sprawa, że jej faktyczna realizacja jest praktycznie niemożliwa bez poważnych zmian wewnątrz samych państw peryferyjnych, i przede wszystkim – w krajach BRICS.\nAktualności nabiera dziś wyobrażenie Marksa o światowej rewolucji, jako o społecznej przemianie, która dokonuje się nie jednocześnie wszędzie, ale i nie ogranicza się do ram jakiegoś kraju czy nawet regionu, ale stopniowo ogarnia całą planetę, wciągając w swój kołowrót różne siły społeczne i terytoria.\nCzy nadchodzące zmiany będą oznaczały koniec kapitalizmu czy tylko stworzą one możliwość pokonania neoliberalnego modelu i zastąpienia go nowym państwem socjalnym – nie jest już pytaniem teoretycznym, lecz praktycznym. Odpowiedź będzie zależała od samych uczestników wydarzeń, od tego, jaką w końcu okaże się konfiguracja i stosunek sił, jak daleko zajdzie inercja przemian.\nStopniowa autodestrukcja neoliberalnego modelu skłania nas do ponownego rozważenie doświadczenia ZSRR. O ile na początku lat 50. wyniki radzieckiej gospodarki planowej nawet zachodni analitycy uznawali za sukces, choćby i okupiony nadzwyczaj wielkimi stratami i ofiarami, a w latach 90. tenże sam model wydawał się od poczęcia projektem fatalnym, to w obecnej sytuacji staje się zrozumiałe, że właśnie krytyczne przewartościowanie danego doświadczenia (na równi z doświadczeniem regulowanego rynku, zgromadzonym przez kontynuatorów Keynesa) daje możliwość sformułowania nowego podejścia, znalezienia odpowiedzi na pytania postawione przez kryzys.\n„Dzisiaj w Rosji radzieckie państwo socjalne, niedocenione w pełni przez radzieckich obywateli i burzone przez reformy rządu, przeżywa już renesans w charakterze fenomenu świadomości społecznej, elementu systemu wartości i motywacji rosyjskich obywateli – stwierdza Anna Oczkina. – Fakt ten znajduje wyraz nie w uświadomionym dążeniu do przywrócenia systemu radzieckiego, nie w jakimś świadomym politycznym czy społecznym programie, przedstawionym przez ten czy inny ruch. Przejawia się na razie tylko w formie pewnego na poły nieuświadomionego dążenia do znalezienia potwierdzenia, że to, co teraz poprzez reformy rządowe zamienia się w usługi o różnym stopniu dostępności, istniało przedtem jako prawa socjalne. Właśnie potraktowanie edukacji, opieki zdrowotnej, kultury, gwarancji socjalnych jako socjalnych praw jest dziedzictwem radzieckiej przeszłości”.\nPrzy czym nie chodzi tu o jakieś abstrakcyjne „dążenie do sprawiedliwości”, na temat której ironizował już Fryderyk Engels. „Dążenie do sprawiedliwości” tylko wyraża w języku moralności uświadomienie sobie całkowicie obiektywnych i dojrzałych potrzeb społecznych.\nZasadniczo ważne przy tym jest to, że niezadowolenie z powstałego stanu rzeczy samo w sobie nie tylko nie gwarantuje pozytywnych przemian, ale może też stać się czynnikiem destrukcyjnym, mechanizmem samozniszczenia społeczeństwa. Jako że kryzys nosi charakter obiektywny, będzie narastał niezależnie od rozwoju wydarzeń, niezależnie od istnienia bądź braku alternatywy.\nDo tego jednak, aby kryzys ten przyniósł społeczną przemianę, a nie serię bezsensownych katastrof, niezbędna jest całościowa ekonomiczna, społeczna i polityczna strategia. Nie może ona powstać bez poważnej teoretycznej podstawy, której nie można z kolei przedstawić bez uwzględnienia osiągnięć myśli marksistowskiej.\nGłówne zarysy nowej strategii rozwoju już się wyłaniają w miarę pogłębiania się kryzysu. Na poziomie politycznym jest to przede wszystkim demokratyzacja procesów podejmowania decyzji, stworzenie nowych instytucji władzy, otwartych nie dla wąskiego kręgu zawodowych przedstawicieli „społeczeństwa obywatelskiego”, którzy już dawno stali się częścią politycznej oligarchii, lecz dla większości szeregowych obywateli.\nNa poziomie polityki gospodarczej powstaje konieczność ukształtowania efektywnego sektora społecznego i zintegrowania go w jednolity kompleks (nie tylko gospodarczy, lecz także socjalny i instytucjonalny), zarówno na narodowym, jak też na międzypaństwowym poziomie.\nIstnieje potrzeba utworzenia instytucji strategicznego planowania i regulacji, konsekwentnych wysiłków, nakierowanych na rozwój rynku wewnętrznego, zorientowanego na potrzeby ludności. W oparciu o to możliwa jest reorganizacja rynku światowego poprzez współdziałanie zorganizowanych i demokratycznie regulowanych gospodarek narodowych.\nW końcu, najważniejszym zadaniem pozostaje przekształcenie społecznego rozwoju w narzędzie gospodarczej ekspansji, kształtowanie popytu poprzez politykę społeczną. U podstaw państwowej polityki gospodarczej leżeć winien priorytet nauki, edukacji, opieki zdrowotnej, humanizacja otoczenia, rozwiązywanie problemów ekologicznych w interesie społeczeństwa, a nie ekologów.\nWszystkie te zadania nigdy nie zostaną wykonane bez radykalnych przemian politycznych i społecznych, jako że tylko w ten sposób powstaną instytucje i stosunki społeczne, stymulujące a nie blokujące podobny rozwój. Nie chodzi o zastąpienie jednych elit przez inne, lecz o radykalną przebudowę samego mechanizmu społecznej reprodukcji, poprzez wykształcenie nowych warstw społecznych, nie tylko organicznie zainteresowanych w demokratycznym rozwoju, lecz także zdolnych stać się jego podmiotem.\nOczywiście, z punktu widzenia licznych przedstawicieli tradycyjnego marksizmu, oczekujących natychmiastowego nastania socjalizmu w wyniku proletariackiej rewolucji, podobna perspektywa może się wydać zbyt „umiarkowana” i „reformistyczna”. Ale tylko taka może zmobilizować energię społeczną do przeprowadzenia głębokich społeczno-gospodarczych przekształceń i sprzyjać powstaniu szerokiego bloku, zainteresowanego takimi przekształceniami i gotowego do ich realizacji w praktyce.\nRewolucyjność marksizmu zawsze polegała na zdolności jego najprzenikliwszych zwolenników do bezkompromisowej analizy rzeczywistości i radykalnego docierania do samej istoty stosunków społecznych, przedkładającego nad utyskiwanie na społeczną niesprawiedliwość trzeźwą analizę struktur władzy i państwa, które tę niesprawiedliwość reprodukują.\nKryzys światowy, który zaczął się w 2008 roku, znamionował koniec epoki neoliberalnej globalizacji, ale bynajmniej nie zakończenie zrodzonych przez nią procesów. W tym sensie obecną epokę należy określać mianem ery „postglobalizacji”. Nie sposób przezwyciężyć skutków neoliberalizmu bez uświadomienia sobie nieodwracalności zmian, które zaszły i bez zrozumienia tego, że zmiany te nie są ostateczne.\nNie ma drogi powrotnej, jak by nie były dla nas znaczące i kuszące osiągnięcia i ideologie XIX i XX stuleci, nic jednak nie przeszkadza iść naprzód, opierając się na tym doświadczeniu i wykorzystując bagaż teoretyczny, pozostawiony nam przez wielkich myślicieli Oświecenia i ideologów ruchu wyzwoleńczego, z których największym i najbardziej aktualnym pozostaje Karol Marks.\nPrzekład: Karol Majewski\nBorys Kagarlicki — socjolog, dyrektor rosyjskiego Instytutu Globalizacji i Ruchów Społecznych\nPrezentowany tekst jest skróconą wersją publikacji powstałej w maju 2015 roku na zamówienie Międzynarodowego Klub Dyskusyjnego „Wałdaj” – obradującego w formie corocznych spotkań znanych ekspertów, specjalizujących się w studiach nad polityką wewnętrzną i zagraniczną Rosji.\nKlub powstał we wrześniu 2004 z inicjatywy agencji „RIA Nowosti”, Rady Polityki Zagranicznej i Obronnej Rosji, gazety „The Moscow Times” oraz periodyków „Rosja w polityce globalnej” i „Russia Profile”.\nPełny tekst znaleźć można pod adresem:\nhttps://pl.scribd.com/doc/263503269/Marxism-in-the-Post-Globalization-Era (wersja anglojęzyczna).\nMateriał został opublikowany pierwotnie w nr 48 „Dalej! – pismo socjalistyczne”\nCzytany 6824 razy\nEugeniusz Januła: Człowiek i jego prawa – szkic porównawczy\nLaura Jiménez: Libia: przyszłość dla rządu czy rząd dla przyszłości?\nWięcej w tej kategorii: « Bogusława Radziwon: Sytuacja wydawnictwa TRIO jako przykład upadku polskiego rynku książki akademickiej\tAdam Gwiazda: Świat między eksplozją i implozją demograficzną »


DIY - akcesoria fotograficzne (ebook) - Fotografia dla ciekawych\n» DIY - akcesoria fotograficzne (ebook)\nKod produktu: 3C1E-875F4\nW niektórych przypadkach, po okresie użytkowania, pojawiają się dodatkowe wnioski. W publikacji umieściłem je. Dzięki temu poznasz wady i zalety różnych rozwiązań. Będziesz wiedział/wiedziała jak najlepiej je wykorzystać.\nCzęsto zanim coś kupię zastanawiam się, czy można to zrobić samemu lub zastąpić czymś innym - tańszym. Czasami jest to możliwe. Tańsze, nie zawsze oznacza gorsze. W niektórych sytuacjach po prostu wygląda mniej profesjonalnie lub jest pozbawione jakiejś cechy, bez której można się obejść.\nPrzykładowo filtr do precyzyjnego, manualnego ustawiania ostrości w nocy kosztuje 64$, czyli ponad 250zł. Jednak możesz go zrobić samemu, przy koszcie kilku złotych. A to tylko jeden z przykładów.\nCztery sekcje ebooka:\nObiektywy - Jeśli posiadasz aparat z wymienną optyką, to jesteś w tej szczęśliwej sytuacji, że możesz do zdjęć wykorzystywać różne obiektywy. Nawet tanie egzemplarze. Dzięki temu możesz uzyskać dobry, ciekawy a nawet zaskakujący efekt. Poznasz tu metody na wykorzystanie obiektywów od Smieny 8M, od rzutników i tanich starych optyk. Zobaczysz jak możesz je przymocować do korpusu cyfrowego i jakie rezultaty dzięki temu uzyskasz.\nZdjęcie zrobione z wykorzystaniem obiektywu od rzutnika slajdów. Jeśli nie masz specjalnego obiektywu do makro, to właśnie to rozwiązanie może się okazać dobre dla ciebie. Jak taki obiektyw przymocować do aparatu zobaczysz na stronie 12 ebooka.\nPrzykład zdjęcia z luźnym obiektywem. Opis jak robić takie zdjęcia oraz jak zabezpieczyć wnętrze aparatu znajdziesz w ebooku na stronach 18-24.\nFiltry - czyli te elementy, którymi wpływasz na zdjęcie przez instalowanie czegoś przeważnie przed obiektywem. Możliwości masz tu całkiem sporo. W ebooku zobaczysz jak niektóre zrobić i dzięki temu możesz wpływać na rejestrowany obraz.\nPrzykład na zdjęcie z efektem bokeh. Opis jego powstania znajdziesz w ebooku na stronie 29.\nZdjęcie z wykorzystaniem filtra gwiazdowego. Opis różnych technik jego robienia znajdziesz w ebooku na stronach 62-67.\nMocowania - Najbardziej chwytnym elementem są nasze ręce. Mimo, że wszechstronne to i one mają swoje ograniczenia. Nie tylko chodzi tu o ograniczoną ich ilość, ale i stabilność, która jest istotna przy zdjęciach z długim czasem. Dlatego trzeba się wspomagać różnymi dodatkowymi akcesoriami. W ebooku zobaczysz sposoby na różne uchwyty i statywy.\nPrzykład ujęcia z wykorzystaniem statywu do zdjęć z żabiej perspektywy. Jego opis i możliwości wykorzystania znajdziesz w ebooku na stronie 80.\nOświetlenie - Ostatnia sekcja poświęcona jest modyfikatorom światła oraz sposobom na tworzenie ciekawych źródeł. Zobaczysz jak wpływać na światło, jak je modyfikować i przystosować do własnych celów.\nZdjęcie zrobione przy oświetleniu kołowym z pasków LED. Opis na stronach 113-115.\nJeszcze jeden przykład na zdjęcie przy oświetleniu kołowym z pasków LED. Podświetlony amarylis. Opis na stronach 113-115.\nWykorzystanie oświetlenia LED ze skupionym światłem. Opis jak zrobić taką lampkę znajdziesz na stronie 110.\n"DIY - akcesoria fotograficzne" to ten rodzaj poradnika, dzięki któremu możesz sporo zaoszczędzić. Samodzielnie wykonanie akcesoria są nieporównywalnie tańsze, a przy okazji ich zrobienie da ci sporo satysfakcji. Większość z nich jest prosta do wykonania i nie wymaga specjalnych narzędzi, czy umiejętności.\nZobacz czego się dowiesz:\nSekcja - Obiektywy\nJak wykorzystać luźny obiektyw\nSekcja - Filtry\n- Jak wpływać na kształt krążka rozproszenia\n- Jak mocować przesłony\n- Dodatkowy wariant ozdobnego rozpraszania tła\n- W czasie robienia zdjęć\n- Za pomocą dwóch ujęć\n- W cyfrowej ciemni\nJak wykorzystać szybkę spawalniczą\n- Jak określić stopień przyciemniania filtra\n- Jak mocować filtr spawalniczy przed obiektywem\n- Filtr spawalniczy a kolory na zdjęciu\nJak zrobić regulowany filtr szary - fader\n- Uwaga na winietowanie\n- Uwaga na przebarwienia i nierównomierność przyciemniania\nSekcja - Mocowania\nJak zrobić statyw do małego tła kartonowego\nJak wygiąć tło, aby uzyskać wrażenie jego nieskończoności\nJak zrobić uchwyt statywowy do zwykłej, składanej parasolki\nSekcja - Oświetlenie\nZapraszam więc do sięgnięcia po ebook "DIY - akcesoria fotograficzne", czyli jak nie przepłacić i zrobić samemu dodatkowy osprzęt. Wykorzystaj do maksimum zawarte w publikacji informacje, rób akcesoria i fotografuj. Życzę Ci wspaniałych zdjęć.\nKupując ten ebook wspierasz ważny cel charytatywny. Zostanie na niego przekazane 5 procent wpłaconej kwoty.\nBardzo praktyczny poradnik. Dzięki niemu można przeprowadzić wiele ciekawych eksperymentów z obiektywami, oświetleniem i filtrami. Polecam wszystkim, którzy interesują się fotografią, a autorowi serdecznie dziękuję.\nTo jest już kolejny poradnik, który czyta się z wielkim zainteresowaniem. Zawiera wiele informacji, o których dotąd nie wiedziałem. Dziękuję i polecam wszystkim.\nŚwietny poradnik! Polecam! Wszystko jasno opisane krok po kroku. Na pewno skorzystam z kilku rozwiązań, które proponuje Przemek.\nNastępny poradnik który przeczytałem jak wszystkie poprzednie warte polecenia wszystkim osobom interesującym się fotografowaniem.\nBardzo praktyczny poradnik. Wszystko jasno opisane krok po kroku.\nLubię poradniki napisane przez P.Przemka. Ten jak poprzednie jest napisany w zrozumiały sposób. Polecam wszystkim zainteresowanym fotografią.\nBardzo interesujące i pomocne opracowanie. Polecam wszystkim.\nBardzo ciekawy poradnik. Napisany prosto i z pasją. Dziękuję i serdecznie polecam.\nŚwietny poradnik, bardzo prosto opisany, na pewno wykorzystam w praktyce.\nKilka z opisanych przez Pana wynalazków zamierzam wkrótce zrealizować. Ciekawa książka.\nCiekawe pomysły! Mam starego Fieda 6 i wiem co zrobić z obiektywami...\nŚwietny poradnik który można wykorzystać właśnie teraz gdy mamy ograniczone wyjścia z domu. Bardzo polecam bo warto...\nInteresujące i praktyczne poradniki\nŚwietnie napisany poradnik. Z kilku przykładów skorzystam. Polecam.


Przestępca próbujący osądzać ofiarę | Explore DPRK Polska\nPrzestępca próbujący osądzać ofiarę\nPolitykaPrzestępca próbujący osądzać ofiarę\nEfekty amerykańskich bombardowań w Pjongjangu\nOstatnio niektóre kraje zachodnie uparcie twierdzą, że „kwestia praw człowieka w Korei północnej” powinna zostać rozpatrzona przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych.\nSpoglądając wstecz, RB ONZ dyskutowała nad „kwestią praw człowieka” w KRLD i uchwalała skierowane przeciwko temu krajowi „rezolucje praw człowieka” corocznie od 2014 do 2017 roku. W kolejnych latach nie udawało się to ze względu na brak konsensusu pomiędzy stałymi członkami. Niezadowoleni z tej sytuacji ci, którzy są wrodzy wobec KRLD, wszczynają awanturę.\nPrawdę mówiąc, RB ONZ powinna zająć się nie „kwestią praw człowieka w Korei północnej”, ale skrajnie godzącymi w prawa człowieka okrucieństwami popełnionymi przez USA i inne kraje zachodnie.\nTamtejsi decydenci zaczęli uciekać się do sankcji i blokad przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej od razu, gdy ona powstała, z tego tylko powodu, że wybrała drogę socjalizmu, drogę niezależności. Podczas wojny koreańskiej (1950-1953) ich wojska użyły nawet broni biologicznej, dokonały rzezi na ogromnej ilości cywilów i obróciły w pył cały kraj. Po zakończeniu działań wojennych kontynuowali wrogość i wzmożone sankcje, bezustannie strasząc przy tym wojną nuklearną. Ich wroga polityka nie ustała nawet po zakończeniu zimnej wojny i sięgnęła ekstremum, gdy w odpowiedzi na zagrożenie nuklearne ze strony wrogich sił, KRLD weszła w posiadanie samoobronnych środków odstraszania nuklearnego.\nDane pokazują, że wartość szkód wyrządzonych KRLD przez USA od września roku 1945 do 2005 wyniosła 64 959, 854 miliardów amerykańskich dolarów.\nObecne sankcje i blokady wymierzone w KRLD stanowią potworne naruszenia praw człowieka. Wrogie siły blokują działalność humanitarną tego kraju, nie wspominając już o normalnym handlu z innymi państwami.\nPomimo tego, kraje zachodnie desperacko próbują umiędzynarodowić „kwestię praw człowieka w Korei północnej”, co przypomina sytuację, gdy złodziej krzyczy “łapać złodzieja”. Ich prawdziwą intencją jest odwrócenie uwagi od własnych zbrodni przeciwko prawom człowieka poprzez oskarżanie KRLD, ofiary naruszeń, oraz dalsze realizowanie planu izolowania socjalistycznej Korei od społeczności międzynarodowej i dławienie jej wszelkimi możliwymi środkami.\nNajwyższy Przywódca Kim Jong Un przeprowadził kolejną inspekcję związaną z projektem budowy nowej dzielnicy mieszkaniowej\nOświadczenie dyrektora Instytutu Badań nad Żywieniem Dzieci KRLD\nKRLD nadal będzie ciężko pracować na rzecz pokoju i stabilności: szef delegacji KRLD\nPjongjang, 29 września (KCNA) — Szef delegacji KRLD wygłosił przemówienie na posiedzeniu ministerialnym Ruchu Państw Niezaangażowanych, które odbyło się na marginesie 68 Zgromadzenia Ogólnego ONZ, w piątek. W ciągu ostatnich…\nPołudniowokoreańska grupa oskarżona o upublicznienie protokołu z między koreańskiego szczytu\nPjongjang, 27 czerwca (KCNA) — Rzecznik Komitetu ds. Pokojowego Zjednoczenia Korei wydał w czwartek następujące pilne oświadczenie: Południowokoreańska grupa marionetek niedawno popełniła lekkomyślny akt, przedstawiając opinii publicznej protokół z północno-południowego…\nRzecznik MSZ o wsparciu i solidarności wyrażonym dla KRLD podczas ostatnich międzynarodowych konferencji\nBiuletyn Ambasady KRLD Pjongjang, 28 września (KCNA) – Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych KRLD udzielił w środę następującej odpowiedzi na pytanie zadane przez KCNA odnośnie faktu, że podczas ostatnich ważnych międzynarodowych…\nRzecznik MSZ KRLD ostrzega USA przed poważnymi konsekwencjami ich bezpodstawnych oskarżeń\nBiuletyn Ambasady KRLD Rzecznik MSZ KRLD ostrzega USA przed poważnymi konsekwencjami ich bezpodstawnych oskarżeń Pjongjang, 3 marca (KCNA) — Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych KRLD udzielił w piątek następującej odpowiedzi na…


Wiadomości StockWatch.pl > Emisje obligacji > Ośmioletnie obligacje podporządkowane Aliora dla inwestorów z grubym portfelem\nOpublikowano: 2017-11-24 12:38:04\nW puli jest 375 obligacji podporządkowanych o łącznej wartości 150 mln zł. Jesienna oferta Alior Banku jest skierowana do inwestorów z grubym portfelem, ponieważ nominał pojedynczej obligacji wynosi 400 tys. zł. Tak wysoka cena nominalna to efekt wdrożenia październikowej rekomendacji KNF, która plasuje barierę kapitałową na takim poziomie.\nMimo wysokiego progu wejścia, bank wcale nie musi mieć problemów z plasowaniem papierów. Wiosną 2016 roku Alior przeprowadzał dwie pierwsze emisje publiczne obligacji podporządkowanych. Wtedy nominał pojedynczej obligacji ustalono na 1 tys. zł, a mimo to średnia wartość zapisów wynosiła odpowiednio 317 tys. zł i 225 tys. zł.\nW październiku br. Alior Bank oferował inwestorom instytucjonalnym obligacje podporządkowane na tych samych warunkach i wielkość emisji pod wpływem popytu zwiększono z początkowych 400 mln zł do 600 mln zł, co świadczy o sporym zainteresowaniu wśród inwestorów profesjonalnych.\nObecnie Alior Bank może pochwalić się oceną ratingową na poziomie BB wydaną przez agencję Fitch. Agencja EuroRating z kolei wydała bankowi ocenę BB+. Na rynku obligacji Catalyst podporządkowane obligacje Alior Banku wyceniane są z realną marżą wynoszącą 2,4-2,5 pkt. procentowego dla papierów 4,5- i 6,5-letnich. >>Parametry wszystkich obligacji Alior Banku wprowadzonych na Catalyst sprawdzisz w StockWatch.pl\nCena emisyjna obligacji uzależniona jest od dnia złożenia zapisu. Najniższa równa 400 tys. zł dotyczy tych inwestorów, którzy zapiszą się na obligacje pierwszego dnia – 27 listopada. W kolejnych dniach cena emisyjna będzie rosła. Zapisy potrwają do 8 grudnia 2017 roku, pod warunkiem, że popyt wcześniej nie przekroczy wartości oferty. Wówczas, podobnie jak to miało miejsce w ubiegłorocznych ofertach Aliora, zapisy ulegną skróceniu.\nPrzewidywanym terminem przydziału obligacji jest 12 grudnia, natomiast prawdopodobny dzień emisji to 29 grudnia. Obligacje docelowo mają trafić do obrotu na rynku Catalyst. Debiut zaplanowano na 12 stycznia 2018 r. Odsetki bank będzie wypłacał dwukrotnie w ciągu roku. Pierwszym dniem płatności kuponu jest 29 czerwca 2018 roku.\nNa obligacje podporządkowane Alior Banku inwestorzy mogą składać zapisy za pośrednictwem formularza na stronie obligacje.aliorbank.pl\nAlior Bank przejmie Ruch i odsprzeda go Orlenowi


Z kukiełkami wyruszyli do Panamy\nKukiełkowe widowisko cieszyło się w Popielowie sporym zainteresowaniem. Dzieci wzięły udział w warsztatach teatralnych oraz plastycznych.\nPopielowska sala widowiskowa w piątkowe popołudnie zapełniła się 50 dziećmi oraz rodzicami. Przybyli oni tak licznie na widowisko kukiełkowe w wykonaniu teatru Złota Kaczka z Wrocławia. Aktor kukiełkami opowiedział historię podróży niedźwiedzia i tygrysa do Panamy.\nPo spektaklu dzieci mogły same przekonać się, na czym polega praca lalkarza. Młodzi adepci aktorstwa szybko wcieli się w role i odgrywali mini scenki. Odbyły się również warsztaty plastyczne. Każde dziecko przygotowało swoją kukiełkę na drewnianej łyżce.\n– Zrobiłam dwie postacie – misia i kaczkę. Mój młodszy braciszek wykonał żabę i tygrysa. Będziemy teraz mogli odgrywać teatr z kukiełkami w domu. Już mam pomysł na role – mówi Michalina Ogrodnik, uczestniczka projektu.\nZarówno warsztaty plastyczne, jak i teatralne, pobudziły kreatywność najmłodszych. Chętni mogli się także zapoznać z księgozbiorem niemieckojęzycznym zgromadzonym w Gminnej Bibliotece Publicznej, która wspólnie z popielowskim DFK zorganizowała piątkowe atrakcje.\nProjekt był współfinansowany ze środków Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Budownictwa i Ojczyzny Republiki Federalnej Niemiec za pośrednictwem Związku Niemieckich Stowarzyszeń Społeczno-Kulturalnych w Polsce.


UPS (Zasilanie awaryjne) - Najlepsze ceny w Neonet.pl\nSłuchawki z mikrofonem(94)\nPodkładki pod myszy(63)\nUPS (Zasilanie awaryjne)(40)\n139 zł 8378 zł\nIMPAKT NEW (2)\nP:0 |K:9|D:1 |W:35\nAPC BE700G-CP Back ES Green\nP:0 |K:9|D:1 |W:29\nP:0 |K:9|D:1 |W:28\nAPC SMX750I Smart X\n2 072,50 zł\nP:0 |K:9|D:1 |W:26\nFIDELTRONIK LUPUS RS232\nP:0 |K:9|D:1 |W:25\n2 030,88 zł\nCYBER POWER CP1500EPFCLCD\n1 081,35 zł\nEATON PW9130i1500T-XL 103006435-6591\n3 469,66 zł\n1 529,24 zł\nP:0 |K:9|D:1 |W:24\nEATON PW9130i3000T-XL 103006437-6591\nP:0 |K:9|D:1 |W:23\n1 565,12 zł\n3 903,01 zł\nUPS (Zasilanie awaryjne) to urządzenie, którego podstawową funkcją jest utrzymanie zasilania innych urządzeń w przypadku wystąpienia przerw lub innych nieprawidłowości w dostawie prądu. W przypadku wystąpienia tego typu problemów zasilanie awaryjne włączy się automatycznie a urządzenie zacznie korzystać z tego, awaryjnego, źródła zasilania. Moc urządzeń UPS (Zasilanie awaryjne) podaje się w wolto-amperach. W naszej ofercie posiadamy takie o mocy 600 VA ale również urządzenia mocniejsze – do 2200 VA. W naszym sklepie można znaleźć UPS (Zasilanie awaryjne) takich firm jak: Impakt New czy Modecom. Warto zabezpieczyć swój komputer przed niespodziewaną utratą źródła zasilania – w wielu przypadkach może to oznaczać również utratę danych.