Zdrada - Biblioteka Genealogii Polaków\nprzez Genealogia Polakow » 05.09.2014\nLwów na przełomie wieków upodabniał się do Wiednia. Obok starego, historycznego śródmieścia z trzema katedrami – rzymskokatolicką, grekokatolicką i ormiańską – wyrastały imponujących rozmiarów budynki publiczne, a nowoczesną neogotycką architekturę reprezentowały gmachy Uniwersytetu Jana Kazimierza, Politechniki oraz Sejmu Krajowego. W 1870 roku, po przekształceniu się Austrii w dualistyczną monarchię Austro-Węgierską, przyznano miastu autonomię, dzięki czemu stało się wnet oazą polskości. Na placu Mariackim pojawił się pomnik Adama Mickiewicza a w eleganckich kawiarniach mówiono i śpiewano po polsku. Rozprawiano też o przyczynach upadku Rzeczypospolitej. To był temat wiodący, a najwięcej rzecz jasna mieli do powiedzenia historycy skupieni wokół hrabiego profesora Stanisława Tarnowskiego, z którym w serdecznych stosunkach pozostawała Katarzyna Glińska.\nKatarzyna Glińska wydawała wystawne przyjęcia we Lwowie, na które ściągała rodzina z całej Galicji, a także bale w nie tak dawno ukończonym pałacu w Truskawcu z cudowną salą balową pełną kryształowych luster i kandelabrów. Ten pałac stojący w tętniącym życiem, niezbyt odległym od Lwowa uzdrowisku z zakładem kąpielowym i leczniczymi wodami, stał się rajem dla dzieci mojej prababki z hr. Zborowskich Heleny Hardtowej zajmującej z konieczności nie dość obszerne mieszkanie we Lwowie. Miało wszelako jedną zaletę. Było położone w samym sercu miasta nieopodal Politechniki. Blisko stąd było i do katedry i do opery. Nie było przyjęcia, na które Katarzyna Glińska nie zaprosiłaby i to ze stosownym wyprzedzeniem swej siostry z Dubiecka, ale starsza od niej o blisko dwadzieścia lat Maria Zborowska każdorazowo znajdowała jakąś mniej lub bardziej prawdopodobną wymówkę. Wszyscy wiedzieli, że nie przyjedzie, bo nie chce spotkać się z Heleną zanim ta nie wróci do rodzinnego domu niczym Henryk do Canossy i nie ukorzy się przed matką.\nStanisław Hardt po przeprowadzce do Lwowa podjął studia na wydziale prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza i wkrótce zaczął uważać się za najmądrzejszego człowieka z całej rodziny.\n– Ależ z ciebie besserwisser – żartowała Helena aczkolwiek niezadowolona, że syn wyraźnie odcina się od reszty rodzeństwa.\n– Jak możesz? – zwróciła mu uwagę widząc, że szczególnie ostentacyjnie lekceważąco odnosi się do Adeli, która jego zdaniem nie odebrała odpowiedniego wykształcenia, co po części było prawdą. Ada miała natomiast to, czego inni nie mieli, cudny głos i ogromne zacięcie artystyczne, ale tymi zaletami nie potrafiła niestety bratu zaimponować, a co więcej drażniło go jej nieokiełza ne poczucie humoru i perlisty śmiech, który od rana do nocy słychać było w całym domu. Pomimo że natura obdarzyła ją pięknym koloraturowym sopranem i wielką wrażliwością muzyczną śpiewać w operze jej nie pozwolono, mówiąc krótko, lecz stanowczo:\n– Ada! To nie wypada!\nDała za wygraną i poszła do modystki projektować wielkie kapelusze strojne w kwiaty i strusie pióra, z których każdy mógł uchodzić za swoistego rodzaju dzieło sztuki. Była ulubienicą matki, czego również brat nie mógł jej darować. Dziwił się, że za tą, na pierwszy rzut oka, niepozorną blondynką podąża stale sznur adoratorów.\nNa jednym z karnawałowych bali w 1905 roku najstarsza córka Heleny, Amalia Hardtówna poznała swojego przyszłego męża Adama Zacharewicza, o ćwierć wieku starszego od niej owdowiałego ziemianina, i choć długo się wzbraniała, w końcu pod presją matki zdecydowała się go poślubić. Ślub odbył się w Katedrze Lwowskiej.\n– To tutaj 1 kwietnia 1656 roku Król Jan Kazimierz oddał cały kraj pod opiekę Matki Bożej obwołując Ją Królową Polski – pomyślała Helena w chwili, gdy jej najstarsza córka zmierzała w kierunku ołtarza. Powinna być dumna i zadowolona, zwłaszcza, że ślubu młodej parze udzielał sam metropolita lwowski arcybiskup Józef Bilczewski od lat zaprzyjaźniony z rodziną pana młodego, a jednak z nagla ogarnęła ją fala wątpliwości i wyrzutów sumienia. Kilka tygodni później odbył się ślub najstarszej córki Teresy i Michała Stankiewiczów, Stanisławy, z Sylwestrem Oczkowskim, na którym Amalia się nie pojawiła. Helena zaniepokojona nieobecnością córki postanowiła ją odwiedzić i wtenczas po raz pierwszy zobaczyła w jej oczach piekło.\n– Jak mama mogła zgotować mi taki los?\nWidać było, że młoda kobieta nigdy nie zdoła pokochać swojego męża i że każde dotknięcie jego ręki, każde zbliżenie ją mierzi.\n– Czuję do niego wstręt! – rzuciła matce prosto w twarz.– Nigdy nie będę miała dzieci.\n– Ależ to przystojny mężczyzna – chciała powiedzieć Helena, ale nie odezwała się ani słowem. Była przerażona wybuchem córki, gdyż takiego obrotu sprawy nie zdołała przewidzieć. Kiedy więc na weselu drugiej z kolei córki Stankiewiczów pojawił się biedny jak mysz kościelna Michał Dunin-Wąsowicz, widząc na co się zanosi, Helena nie śmiała oponować.\n– Będą biedni, ale szczęśliwi!\n[midipic_p]90078,230,Franciszek Dunin-Wąsowicz i Katarzyna Maźniak z synami Karolem (z lewej) i Michałem[/midipic_p]Majątek Wąsowiczów został skonfiskowany przez władze carskie po powstaniu styczniowym a Franciszek Dunin Wąsowicz, syn Franciszka Dunin Wąsowicza powstańca listopadowego, wnuk Mikołaja Dunin Wąsowicza szwoleżera walczącego w wąwozie Sammosiery pod dowództwem gen.Kozietulskiego.\nznalazł się wraz z żoną Katarzyną na Syberii. Dzielna kobieta miała w sobie dość siły aby stawić czoła całemu światu. Po powrocie z zesłania, dzięki pomocy brata Franciszka, Bolesława Dunin Wąsowicza majordomusa cesarza Franciszka Józefa, ożenionego z baronówną von Muller, osiedlili się w Galicji\ni tu przyszły na świat ich kolejne dzieci: Michał, Karol i Władysław. Michał mógł liczyć wyłącznie na siebie, jednakże przed synem Franciszka Dunin-Wąsowicza, cieszącego się niegdyś sławą i uznaniem, otwierały się wszystkie drzwi. Bywał więc w najznamienitszych towarzystwach, zamiast jednak rozejrzeć się za posażną panną i wieść u jej boku dostatnie życie, wybrał Adelę.\n– Rzuciła na ciebie urok – złościła się matka Michała, Katarzyna Dunin-Wąsowiczowa zarzucając synowi kompletny brak rozwagi.\n– Niech mama da spokój – irytował się Michał – nie ożenię się dla pieniędzy. Są potrzebne, ale same w sobie szczęścia nie dają.Katarzyna Dunin-Wąsowiczowa nie zdołała zaakceptować swojej przyszłej synowej. Nawet argument, że matka Adeli wywodzi się ze znakomitego rodu Zborowskich nie trafiał jej do przekonania. Rozżalona powróciła do swojego Sambora i nie przyjechała do Lwowa na ślub syna. Później tłumaczyła, że nie została w porę zawiadomiona, a innym razem, że nie mogła wyjechać, bo zaniemógł jej mąż.\nMichał, choć był nieprzytomnie zakochany w Adzie zarzucał jej brak głębszych uczuć patriotycznych.\n– Ależ ja jestem w połowie Francuzką – droczyła się z nim dziewczyna, a on cierpliwie tłumaczył, jakie mechanizmy zachodziły w historii Polski, by na koniec doprowadzić do jej upadku. Chciał, aby zrozumiała sytuację w jakiej znalazł się kraj po rozbiorach, jednakże uwarunkowania geopolityczne, a w tym związki\nz Francją interesowały Adelę w niewielkim stopniu, nie ośmieliła się jednak okazać zniecierpliwienia, a nawet zachęcała narzeczonego do snucia dalszych wywodów, pytając, jakie są widoki na odzyskanie niepodległości.\nBył to temat numer jeden we wszystkich liczących się salonach, mówiło się o tym w kawiarniach, na balach i na ślizgawce. Rzadko kiedy bywał Michał z Adelą sam na sam. Zazwyczaj towarzyszyła im w salonie jedna z jej sióstr, bądź Staszek Hardt. To on pewnego dnia po zajęciach na Uniwersytecie Jana Kazimierza zaprosił Michała do domu na kolację chcąc przedstawić go swoim siostrom. Zazwyczaj zachodzili całą akademicką bandą do kawiarni położonej w centrum miasta w pobliżu gmachu Uniwersytetu, ale tamtego dnia dość rychło zostali sami na Placu Akademickim. Staszek oniemiał widząc, jak wielkie wrażenie wywarła Adela na jego koledze.\n– Spodobała mu się Adela, a nie piękna Amalia albo jeszcze piękniejsza od niej Józefina, której królewska wręcz aparycja przyciągała wzrok przechodniów na ulicy – zachodził w głowę, nie pojmując, jak to się mogło stać, a co więcej, on urodzony racjonalista, gotów był na koniec uznać, że Ada zahipnotyzowała Michała swoimi ogromnymi szarozielonymi oczami. I dopiero gdy pewnej nocy Michał zaczął nucić jakiś szlagier Stanisław Hardt doznał nagłego olśnienia, że siostra jest jak mieszanka wybuchowa, a jej wulkaniczny temperament działa, jak magnes.\n– To wariatka – orzekł widząc, jak wielkie nadzieje Ada wiąże z Michałem i czym prędzej wszelkimi siłami starał się jej uświadomić smutną prawdę, że panna bez posagu nie jest odpowiednią partią dla zubożałego szlachcica. Wtedy też po raz pierwszy zobaczył do czego jest zdolna siostra w przypływie furii. Gdy zaczęła krzyczeć, że to nieprawda, rzucając przy tym w niego czym popadło, Stanisław Hardt salwował się ucieczką i dał za wygraną, z nieco większym dystansem wszelako zaczął odnosić się do kolegi. Ten jednak niebawem wprawił go w osłupienie deklarując poważne zamiary wobec Ady. Odtąd też Michał został stałym bywalcem salonu Heleny Hardtowej i od samego początku zaskarbił sobie jej sympatię.\nMichał opowiadał o tułaczce swoich rodziców po Syberii i o Samborze, nieopodal którego osiedli po powrocie, Helena zaś nie omieszkała wspomnieć, że jej ojciec hr. Jan Zborowski również brał udział w powstaniu styczniowym, a dziadek Wincenty w listopadowym.\n– Też stracili majątki, ale na szczęście udało im się uciec, bo gdyby nie, to pewnie urodziłabym się gdzieś za Uralem – żartowała Helena mająca mgliste wyobrażenie o Syberii – w Tomsku albo Irkucku. Była zaskoczona zachowaniem matki Michała, dla której wielokrotnie przekazywała zaproszenie, a która nigdy nie złożyła jej kurtuazyjnej wizyty, choć jej zdaniem powinna była oficjalnie prosić razem z synem o rękę Adeli.\n- Daj im spokój – występował w obronie Michała brat Heleny, Bronisław Zborowski – ojciec Michała ma co najmniej siedemdziesiąt lat i nie ruszy się z tego swojego Sambora.\n– Ależ to niedaleko – protestowała Helena ogromnie ciekawa kim są rodzice narzeczonego jej córki.\n– To dobre małżeństwo – uspokajał ją Bronisław – ta kobieta spędziła razem z mężem dwadzieścia lat na zesłaniu, a przecież nie musiała.\n– Dobry Boże – westchnęła ciężko Helena. – No, ale skoro go kochała! Choć prawdę powiedziawszy trudno to sobie dzisiaj wyobrazić.\n– Rzeczywiście trudno wyobrazić sobie, że po powstaniu styczniowym udało się Rosji wysłać na Syberię grubo ponad sto tysięcy ludzi – przyznał jej rację Bronisław.\n– Ponad sto tysięcy? – powtórzyła Adela patrząc przy tym na wuja z niedowierzaniem. – Jakim sposobem?\n– Ano skazywano ich na katorgę i pędzono pieszo w kajdanach przez Kazań, Orenburg, Tobolsk etapami po 50 kilometrów każdy. Kto nie miał siły iść dalej zostawał.\n– To straszne ! – w oczach Ady pojawiły się łzy.\n– Straty w powstaniu styczniowym były niewyobrażalne – dodała po chwili Helena. – Nasz ojciec widział powieszonych na Cytadeli.\n– Powiesili wszystkich – potwierdził Bronisław, a jego głos zdradzał wzburzenie – 19 lipca Audytoriat Polowy wydał wyrok na Traugutta. Romuald został zdegradowany i skazany na karę śmierci. Wraz z nim stracił życie Rafał Krajewski, Józef Toczyski, Roman Żuliński.\n– Zapomniałeś o Janie Jeziorańskim – dopowiedziała Helena – a przecież przyjaźnił się z naszym ojcem.\n– To prawda – przyznał Bronisław Zborowski. – Wyrok wykonano 5 sierpnia 1884 roku o 10 rano. Tyle krwi przelanej poszło na marne.\n– Nie na marne, mój drogi, nie na marne – zaprotestowała Helena – gdyby nie zrywy powstańcze już dawno zapomnielibyśmy\no tym, że jesteśmy Polakami.\n– Na szczęście część powstańców skazano na osiedlenie bez katorgi, ale z pozbawieniem wszelkich praw i ci mieli o wiele korzystniejszą sytuację – kontynuował Bronisław Zborowski. – Ponad połowę zesłańców stanowiły osoby pochodzenia szlacheckiego, choć trzeba powiedzieć, że chłopi też brali udział w powstaniu styczniowym.\n– Żeromski pisze, że byli pazerni i bezwzględni, okradali poległych – wtrąciła Józefina.\n– Jedni kradli zabitym powstańcom buty, a inni walczyli – powiedział Bronisław patrząc na siostrzenicę surowym wzrokiem – nie wolno generalizować, ale czego się nie robi dla sensacji? W salonie rozległ się gromki śmiech a na twarzy Józefiny pojawił się rumieniec. Uwielbiała wuja Bronisława, ale były chwile, gdy miała ochotę go zabić. Nerwowym ruchem sięgnęła po dzbanek z herbatą tak niefortunnie, że pokrywka odskoczyła i wylądowała na spodniach Bronka. Teraz śmiał się jeszcze bardziej.\n– Ostrożnie, moja panno!\nJózefina była aż nadto ostrożna z natury i powściągliwa w okazywaniu uczuć więc rzadko kiedy było wiadomo, co naprawdę myśli, teraz jednak wyglądała na osobę zbulwersowaną zasłyszaną historią.\n– Myślę, że to mama powinna złożyć państwu Wąsowiczom wizytę, skoro to tak niedaleko od Lwowa, przez wzgląd na należny im szacunek. Helena nie była zaskoczona postawą córki, i jeśli w ogóle liczyła się ze zdaniem swoich dzieci, to właśnie z jej.\n– Pomyślimy o tym, tymczasem jednak musimy omówić wiele spraw związanych ze ślubem.\n– I menu – wystrzeliła Ada – koniecznie trzeba ułożyć menu. Chciałabym, aby na przystawkę podano pstrągi i auszpik z kaczek, a potem consmme royal i consomme aux tomates, a po nich paszteciki w muszelkach z raków, pulardy a la Bordellaise i indyki nadziewane truflami, karczochy faszerowane, bombe plombiere, no i oczywiście ogromny tort weselny.\n– Ale jak my pomieścimy tylu gości? – na drobnej twarzyczce Ady pojawił się niepokój.\n– Ach, o to się nie martw – roześmiała się Helena –\nw organizacji przyjęć niezawodna jest ciotka Katarzyna Glińska.\n– Wszelki duch pana Boga chwali, toż to ona – wydała okrzyk radości Ada na widok osoby wchodzącej właśnie do salonu.\n– Przyszłam wam powiedzieć, że będzie wojna!\nTo mówiąc starsza pani opadła na fotel nie mogąc złapać tchu, a Helena pospieszyła do niej z flakonikiem soli trzeźwiących.\n– Zabieraj to paskudztwo spod mojego nosa, bo pomaga tyle co umarłemu kadzidło.\n– Filiżankę herbaty? – zapytała Helena.\n– A naleweczki, to u ciebie niet?\n– Jest nalewka – pospieszył nalewać Bronisław Zborowski – a jak że by mogło nie być?\n– No to dawaj kochanieńki, dawaj!\n– A co ty tam masz moja duszko? – zwróciła się kniazini do chowającej się za plecami matki Adeli.\n– Ślubne menu? – powtórzyła w ślad za Adą z zachwytem tonem pełnym egzalatacji.\n– Oby tylko wojna wam nie przeszkodziła – to mówiąc przeżegnała się – módlmy się, żeby te szalone ludzi nie wywołali znowu wojny.\n– A jak tam cioci pałac jeszcze stoi? – zagadnął Stanisław Hardt.\n– Jeszcze stoi, ale odkąd pojawił się tam ten Rajmund Jarosz i wykupił wszystko co tylko się dało, to nawet nie w smak mi tam jechać. Okropny człowiek, a co gorsza gdzie się obrócisz wszędzie pełno bogatych Żydów, zupełnie tak jakby Polacy nie mieli już żadnych pieniędzy, choć ostatnio w kąpielisku widziany był nawet sam generał Haller. Czy ktoś z państwa zna tego Jarosza? – w oczach starszej pani pojawiły się teraz groźne błyski. – Ponoć ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim?\n– Biedna ciotka – szepnął Staszek Hardt do siedzącego obok niego Edmunda – jak tak dalej pójdzie będzie musiała odsprzedać tej nowopowstałej żarłocznej spółce swoją posiadłość.\nBywało, że salon pękał w szwach, jako że Helena prowadziła niemal dom otwarty dla rodziny i przyjaciół swoich synów i córek. Miała nie lada kłopot z wydaniem ich za mąż, tym większy, że choć wszystkie były nad wyraz urodziwe, żadna z nich nie mogła liczyć\nz jej strony na najskromniejszy choćby posag.\n– Musi wystarczyć nazwisko – żartowała.\nAdela, w przeciwieństwie do swoich starszych sióstr, nie wdawała się w dyskusje na tematy polityczne. Niepokoiła ją natomiast perspektywa wojny, choć i ta jakoś szczególnie jej nie przerażała, bo nie miała o niej najmniejszego pojęcia. A na wojnę zanosiło się od dawna, na długo zanim padły strzały w Sarajewie. I choć wojna była tematem numer jeden, nie mniej ekscytujące były plotki na temat awantur pomiędzy znanym i cieszącym się powszechną sympatią Włodzimierzem Zagórskim, a uchodzącym za wojskowego zawadiakę Józefem Piłsudskim, który pojawiał się we Lwowie i był zagorzałym Zagórskiego adwersarzem. Czym ten mu się naraził trudno było powiedzieć.\nZagórski był mężczyzną dobrze urodzonym i wszechstronnie wykształconym, szarmanckim i o nienagannych manierach a przy tym niebywale przystojnym. Owianym lekką mgiełką tajemniczości sprawiał wrażenie niedostępnego, a to wystarczyło by wszystkie panie i panny potajemnie się w nim kochały. Brylował w towarzystwie, które chętnie słuchało jego opowieści. Wszyscy wiedzieli, że jego ojciec, Jan Zagórski, wywieziony na Syberię po powstaniu styczniowym, zdołał stamtąd zbiec do Francji.\n– Jak to możliwe, jakim sposobem mu się to udało – szeptano z podziwem i dopytywano o szczegóły.\nWłodzimierz Zagórski nie ukrywał, że urodził się w Saint– Martin–Lautosgue we Francji i tam studiował prawo, a później ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Wiedniu.\n– Ach, ten jego czarująco zniewalający uśmiech – westchnęła Ada, widząc go po raz pierwszy. Od tamtej pory pozostawała pod urokiem Włodzimierza Zagórskiego i wpadła w zachwyt, gdy ten zjawił się popołudniowej herbatce w towarzystwie Michała, do czego zapewne by nie doszło, gdyby Michał zdawał sobie sprawę, że prowadzi potencjalnego rywala do świeżo upieczonej narzeczonej. Dziwnym zbiegiem okoliczności, lub jak kto woli przypadkiem, który w wypadkach takich jak ten słuszniej określać mianem koincydencji znaczącej, po przeniesieniu się rodziny z Rumunii do Lwowa, brat Adeli Edmund Hardt trafił do klasy prowadzonej przez Władysława Zagórskiego, stryja późniejszego generała. To on, doceniając niezwykłe cechy osobowości Edmunda, poznał ze sobą młodych ludzi, licząc na to, że się ze sobą zaprzyjaźnią. Miał też pewien cel ukryty, motywację z którą za nic w świecie by się nie zdradził, a mówiąc wprost podkochiwał się potajemnie w matce swojego wychowanka, Helenie Hardtowej, pięknej wciąż wdowie po przedwcześnie zmarłym Edmuncie Karolu, o którym wiedział tyle tylko, że pochodził z rodziny francuskich hugenotów i pochowany został w Rumunii.\nStudiując w Wiedniu Zagórski zetknął się i zaprzyjaźnił ze Zbigniewem Dunin-Wąsowiczem, synem baronówny von Muller i Bolesława Dunin-Wąsowicza, który był niegdyś majordomusem dworu Franciszka Józefa. Początkowo odnosił się do młodego kadeta z wyraźną rezerwą, zarzucając jego ojcu, służącemu w austriackich ułanach, brak patriotyzmu. Gdy z kolei w jakiś czas później poznał we Lwowie Michała Wąsowicza, uchodzącego za stryjecznego brata Zbigniewa, zaczął zastanawiał się jak to się mogło stać, że dwaj bracia Franciszek i Bolesław Wąsowiczowie zajęli tak diametralnie różne stanowiska w sprawie polskiej. Zapewne też na tym by się te jego rozmyślania skończyły, gdyby nie to, że akurat wtedy musiał pilnie udać się do domu w związku z poważną chorobą matki, Anny Kozłow.\nMatka Włodzimierza, była niegdyś damą dworu Romanowów, zaś jej ojciec generał Kozłow, za nic nie chciał przystać na jej małżeństwo z Zagórskim. Siedząc przy łóżku matki Włodzimierz nagle odkrył, jak dziwnie potrafią układać się losy ludzkie i jak dziwnie bywają poplątane ludzkie ścieżki. Ostatecznie doszedł do wniosku, że to baronówna von Muller odciągnęła Bolesława Dunin-Wąsowicza od sprawy polskiej. Nie wziął udziału powstaniu styczniowym i zajął się pracą u podstaw. Równocześnie w sercu Włodzimierza pojawiła się dziwna nuta czułości dla matki, która poświęciła w imię miłości do jego ojca wszystko: pozycję, majątek i rodzinę. Wtedy też okazało się, że jego własny ojciec Jan walczył w czasie powstania styczniowego niemal ramię w ramię z ojcem Michała, Franciszkiem Wąsowiczem a na Syberii połączyła ich szczególnego rodzaju zażyłość.\n– Ależ doskonale pamiętam Franciszka – uśmiechnął się staruszek na samo wspomnienie wojennej przygody – namawiałem go, aby uciekał razem ze mną, ale on czekał wtenczas na żonę, która o ile dobrze pamiętam przedzierała się przez Syberię pod fałszywym nazwiskiem. Ten to miał wąsy sumiaste, jak na Wąsowicza przystało! Razem z młodym Franciszkiem pod bronią stanęli w 1863 roku jego dwaj młodsi bracia, Wojciech i ten, którego imienia nie pomnę, jako że pierwszy zginął.\nTym oto sposobem koło powiązań pomiędzy Włodzimierzem Zagórskim a Michałem Wąsowiczem i jego przyszłą żoną Adelą Hardtówną zamknęło się, zanim doszło do jakichkolwiek dramatycznych wydarzeń. Później Zagórski, już, jako oficer Sztabu Generalnego w Wiedniu, któremu podlegali pracownicy i agenci wywiadu na terenie Przemyśla, Krakowa i Lwowa, pojawiał się co jakiś czas we Lwowie i bawił w salonie Heleny Hardtowej, i owa aura, że jest kimś ważnym i wpływowym zagęszczała się wokół jego osoby sprawiając, że podkochiwały się w nim wszystkie jej córki, nie wyłączając najmłodszej Antoniny. Równocześnie cieszył się przyjaźnią Mundka i jego brata Stanisława i owa przyjaźń nie osłabła nawet wówczas, gdy wprowadził pod ich dach świeżo upieczonego oficera armii austriackiej, lecz wielkiego bałamutę Franza, nie podejrzewając rzecz jasna, że ten może zawrócić w głowie czternastoletniej panience, której nikt inny nie brałby poważnie pod uwagę.\nZagórski był dla Ady postacią intrygującą, zaś kobieca intuicja podpowiadała jej, że nie jest mu obojętna, wiedziała jednak, że jest to człowiek honoru i nie wejdzie w drogę przyjacielowi. Wiedziała też, że z Michałem związany był w sposób szczególny. Obaj należeli do wielkiej rodziny Sybiraków, a to były związki na śmierć i życie. Zagórski z dumą podkreślał, że jego ojciec, Jan, walczył w powstaniu ramię w ramię z Franciszkiem Dunin-Wąsowiczem. Rozmawiali o tym często. Michał upierał się, że los powstania styczniowego był z góry przesądzony i że zupełnie niepotrzebnie zginęło ponad trzydzieści tysięcy ludzi. Zagórski natomiast uważał, że winna była zła strategia i organizacja, która doprowadziła do rozproszenia sił, a w końcowym etapie do wojny partyzanckiej. Obaj byli zgodni, że gdyby uzyskano pomoc z zagranicy, z Francji, na którą liczono, były szanse na zwycięstwo.\nMichał ukończył studia prawnicze we Lwowie, Zagórski odbywał je we Francji i Austrii. W przeciwieństwie jednak do Zagórskiego, który już w 1900 rozpoczął służbę wojskową w Cesarskiej i Królewskiej Armii, Mchałowi nie śpieszno było do wojaczki. Zwykł mawiać, że jego rodzina zbyt wielką już złożyła ofiarę, której skutki w postaci konfiskaty całego majątku odczuwa do dziś.\n– Dobrze, że przynajmniej dzieci katorżników uznawano za ludzi wolnych – podkreślał, pomny, że starsza cześć jego rodzeństwa przyszła na świat w tamtych nieludzkich warunkach. – Moja matka musiała być chyba szalona, skoro dobrowolnie skazała się na tułaczkę. Posługując się nazwiskiem Bubłyk, przemierzała gubernię Archangielską, była w Wiatce, Wołogdzie, Tobolsku, Tomsku, Krasnojarsku, Irkucku i Jakucku starając się wraz z grupą zaprzyjaźnionych osób nieść pomoc zarówno materialną jak i duchową zesłańcom. Kursowała wożąc paczki, listy i pieniądze, nierzadko wykorzystując na trasie liczne więzienia etapowe służące do transportu zesłańców. Powstały w efektcie reformy Spierańskiego, dzięki której utworzono w Tobolsku centralną administrację więzienną, prowadzącą rejestr zesłanych. Miała przestrzegać terminów zwolnień, gdyż wcześniej z reguły wszystkich zesłańców traktowano, jako dożywotnich oraz dbać o umieszczanie ich w osadach i o zapewnienie im środków do życia.\n– Mogłabym dla niego głowę stracić – wyznała pewnego dnia Adeli w sekrecie jej starsza siostra Amalia Zacharewicz. Adela wstrząśnięta tym wyznaniem w pierwszej chwili nie zrozumiała i zapytała, czy chodzi o Michała.\n– Zwariowałaś? – odskoczyła jak oparzona Amalia. – Oczywiście, że nie. Była totalnie zmieszana, gdy w tym momencie do salonu wkroczył zabójczo przystojny mężczyzna, o którym była właśnie mowa.\n– Witamy panie Włodzimierzu – wyszeptała niskim głosem o niezwykle ciemnej barwie, patrząc mężczyźnie głęboko w oczy swoimi ciemnymi, a przy tym głęboko osadzonymi oczami, co zgorszyło Adelę, bo w pewnym momencie zauważyła, że pomiędzy jej siostrą, a przybyłym wytworzyła się dziwna siła przyciągania i widać było, że on nie może oderwać od niej wzroku. Amalia osunęła się na fotel z silnym rumieńcem na twarzy, a jej piersi falowały pod białą batystową bluzką wyraźnie się uwidaczniając.\n– Zachowujesz się, jak jakaś uliczna lafirynda – oburzyła się Adela – myślisz, że on nie zauważy, że na niego lecisz?\n– Celowo go prowokujesz? – ciągnęła dalej nie usłyszawszy żadnej odpowiedzi. – Chcesz wywołać skandal? Co na to powie mama?\n– Ależ ty jesteś naiwna Adusiu – machnęła ręką Amalia pozostawiając siostrę sam na sam z jej myślami, nie domyślając się jednak, że Ada jest zazdrosna o uczucia, jakimi Zagórski ją obdarzył. I choć nie mówił o tym wprost, wiedziała, że się w niej zakochał. Nie uszło też uwadze Heleny Hardtowej, że tych dwoje wpada na siebie nazbyt często. Początkowo wydawało się jej, że urodzony w Saint-Martin-Lautosque we Francji młody oficer darzy jej córki szczególnym rodzajem sympatii z racji ich pochodzenia i długo to trwało zanim zorientowała się, że zanosi się na burzliwy romans. W 1910 roku po ukończeniu Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu Zagórski został szefem sztabu VIII Brygady Piechoty w Krakowie i odtąd nie często bywał we Lwowie. Amalia natomiast wyszukiwała coraz to nowe powody, aby pojechać do Krakowa, gdzie zatrzymywała się u wuja Ignacego Zborowskiego przy ulicy Karmelickiej i praktycznie była poza wszelkim nadzorem. Helena z własnego doświadczenia wiedziała, że miłość jest jak wezbrana rzeka zrywająca tamy i mosty.\n– To żywioł nie do opanowania – utyskiwała w głębi ducha, ale rzecz jasna nie mogła tego oficjalnie przyznać. Spodziewała się, że Amalia zdoła się w porę opamiętać przez wzgląd jeśli nie na męża, to na rodzinę, lecz nie wiadomo, jak by się ta znajomość skończyła, gdyby nie przeniesienie Zagórskiego do K.u.k. Evidenzbureau w Wiedniu, prowadzącego wywiad wojskowy.\nOdkąd Zagórski został funkcjonariuszem II Oddziału Sztabu Generalnego podlegały mu wszystkie ekspozytury wywiadowcze (Hauptkundschaftstellen) w Krakowie, Przemyślu oraz Lwowie i wtedy też wielokrotnie kontaktował się z Józefem Piłsudskim, który składał mu systematycznie meldunki o sytuacji\nw Przywiślańskim Kraju, w zamian za środki finansowe, które przeznaczał na rozwój polskich organizacji strzeleckich. Było wiadomo w pewnych kręgach, a Hardtowie do nich należeli, że Piłsudski był inicjatorem i przywódcą założonej w czerwcu 1908 we Lwowie tajnej organizacji wojskowej, której celem było przygotowanie i organizowanie przyszłego powstania zbrojnego w zaborze rosyjskim. Związek Walki Czynnej, bo o nim mowa, w 1914 liczył 7239 członków, stanowiąc trzon kadry tworzonych Legionów Polskich. Wcześniej zorganizował kilka tajnych szkół podoficerskich i oficerskich, do których rekrutowano słuchaczy głównie spośród młodzieży akademickiej. W 1910 powstał we Lwowie Związek Strzelecki, będący faktycznie paramilitarną organizacją przysposobienia wojskowego podległą ZWCz, której został komendantem, zaś szefem sztabu ustanowił Kazimierza Sosnkowskiego.\nPod ich komendą był nie tylko Związek Strzelecki, ale również Polskie Drużyny Strzeleckie.\nOd sierpnia 1914 do czerwca 1916 roku Zagórski, w randze kapitana Sztabu Generalnego, został przydzielony do formowanych z udziałem Evidenzbureau Legionów Polskich, co napotkało sprzeciw Piłsudskiego. Powodem rodzącego się pomiędzy nimi antagonizmu był lojalizm Zagórskiego wobec jego austriackich mocodawców i Cesarza.\nMichał Wąsowicz, będąc we wrześniu 1913 roku już po słowie z dwudziestotrzyletnią wówczas Adelą nie podzielał entuzjazmu, z jakim jej brat, Mundek, odnosił się do poczynań Józefa Piłsudskiego i na tym też tle dochodziło pomiędzy nim a przyszłym szwagrem do pewnych animozji. Wiedział, że młody Hardt został zwerbowany przez kuzyna matki Wiktora Kostrakiewicza-Zborowskiego, który był jednym z organizatorów wspólnych ćwiczeń Związku Strzeleckiego i Polskich Drużyn Strzeleckich w maju 1913 roku i przestrzegał Adę przed angażowaniem się w pracę żeńskiego oddziału Związku Strzeleckiego. Był zdecydowanie negatywnie nastawiony do Polskiej Partii Socjalistycznej.\nGeneralnie też z żadną partią było mu nie po drodze. W jednym tylko zgadzał się z Piłsudskim, że należy wszelkimi możliwymi sposobami zwalczać Rosję, jako największego, a przy tym naturalnego wroga Polski, ale nie podzielał już jego tezy, że „niepodległość Polski jest tylko i jedynie kwestią wygranej rewolucji”. Nie podobał mu się też sposób zdobywania pieniędzy na walkę zbrojną polegający na rabowaniu austriackich kas.\n– Takie postępowanie jest nie do zaakceptowania – mawiał, opowiadając się przeciwko machiavellistycznej teorii, zgodnie z którą cel uświęca środki. W konsekwencji atawistycznej nienawiści do Rosji, wyssanej, jak twierdził z mlekiem matki, Michał skłonny był też uważać twórcę ruchu konkurencyjnego dla PPS, nacjonalistę Romana Dmowskiego, za wariata.\n– Tylko wariat i to wychowany w Galicji mógł wymyślać, że Rosja będzie chronić Polskę przed Ukraińcami i Litwinami – perorował w salonie Heleny Hardtowej doprowadzając tym samym jej syna, Stanisława, do białej gorączki.\n– Narażasz naszą przyjaźń na szwank – ripostował młody prawnik wpatrzony w postać przywódcy narodowej Demokracji, jak w święty obrazek.\nAdela starała się łagodzić spory pomiędzy bratem a przyszłym mężem, nie bardzo wiedząc, któremu z nich należałoby przyznać rację. Jej matka z zasady nie wdawała się w spory do jakich dochodziło na tym tle także pomiędzy jej własnymi dziećmi, opowiadającą się po stronie socjalistów Józefiną, należącycm do Strzelców Edmundem i prawicowo nastawionym Staszkiem, późniejszym działaczem ENDECJI. Przyjmowała postawę neutralną, a jeśli już komuś miałaby przyznać rację to tym, którzy ratunku dla Polski szukali daleko poza granicami kraju, we Francji albo w Stanach Zjednoczonych. Była świadkiem odsłonięcia ufundowanego przez Paderewskiego w 1910 roku w Krakowie pomnika mającego uczcić pięćsetną rocznicę zwycięstwa Pod Grunwaldem.\n– Podczas odsłonięcia głos zabrali marszałek Sejmu Krajowego Stanisław Badeni, prezydent Krakowa Juliusz Leo i fundator pomnika Ignacy Jan Paderewski – relacjonowała Józefina, którą matka zabrała wówczas ze sobą, pomimo protestów pozostałego rodzeństwa. Wszyscy chcieli jechać, ale Helena okazała się nieustępliwa, gdyż chciała z Józefiną pobyć sam na sam.\n– Za udział w bitwie pod Grunwaldem Wąsowiczowie otrzymali nadanie szlacheckie – oświadczył Michał, gdy wspomniała\no swojej bytności w Krakowie. Tym sposobem pomiędzy Heleną a jej przyszłym zięciem zawiązało się milczące porozumienie. Chroniła go przed atakami swoich własnych dzieci, przyznając mu w głębi ducha rację, że ani Austria, ani tym bardziej Rosja nie staną się gwarantem i fundamentem odrodzenia Polski.\nBędąc sceptykiem z urodzenia Michał nie podzielał wiary zwolenników skonsolidowania wszystkich ruchów niepodległościowych pod egidą Austrii i nie dał się przekonać Mundkowi, że dzięki temu Polska odzyska wreszcie po stu latach zaborów niepodległość. Pomysł Piłsudskiego, aby walkę o niepodległość oprzeć o Austrię wydawał mu się równie utopijny jak niegdyś pomysł Dąbrowskiego, aby połączyć siły z Napoleonem. Napoleon, zdaniem Michała, zainteresował się wprawdzie sprawą polską, ale nigdy nie był zainteresowany odbudową Rzeczpospolitej, po pierwsze, dlatego że nienawidził wielkich narodów, a po wtóre, dlatego że nienawidził ducha niepodległości. Michał wątpił w skuteczność działania Legionów, które kojarzyły mu się z Legionami walczącymi niegdyś u boku Napoleona w nie swojej sprawie.\n– Będzie tak jak z Napoleonem, któremu Polacy zawierzyli ślepo, lecz po prawdzie niczego nie zyskali ani zyskać nie mieli, gdyż Bonaparte był ostatnią osobą, której mogłoby zależeć na przywróceniu Polsce statusu państwa przedrozbiorowego – stwierdził autorytatywnie, po czym śmiejąc się dodał:\n– Jeśli w Polsce na czymś mu zależało, to tylko na uwiedzeniu pani Walewskiej.\n– Ależ co też ty mówisz? – oburzyła się Adela. – Napoleon był Francuzem, a Francuzi byli zawsze naturalnymi sprzymierzeńcami Polski.\n– Bonaparte gotów był do rokowań z Prusakami i carem nie bacząc na Polskę – upierał się przy swoim zdaniu Michał. – Piersi polscy legioniści walczący pod flagą francuską w polskich mundurach ślepo ufali Bonapartemu, a w efekcie końcowym I Legion został rozbity przez Suworowa w bitwie, pod Trebbia, drugi pod Marengo, a trzeci, który stanowiła Legia Naddunajska padł pod Hohenlinden, z resztek zaś powstała ekspedycja do stłumienia powstania niewolników na San Domingo.\n– Ale później – odezwał się Stanisław Hardt – po utworzeniu Legii Północnej, którą dowodził książę Józef Poniatowski,\nPolacy dzielnie odpierali Austriaków między innymi w bitwie pod Raszynem.\n– Nasza mama wyszła za mąż za Francuza – dodała żartobliwym tonem Adela spoglądając przy tym na matkę. – Prawda mamo?\nPani Helena roześmiała się tylko w odpowiedzi i wyszła\nz salonu, odprowadzana życzliwymi spojrzeniami obecnych. Wiele słyszała od swojego męża na temat Napoleona, ale nie chciała zabierać na ten temat głosu, zwłaszcza że Edmund Karol Hardt, podobnie jak cała jego rodzina z całą pewnością do obozu bonapartystów nie należał.\nNiektórych zdumiewała owa niechęć Wąsowicza do Napoleona. Michałowi od dziecka opowiadano, że jego pradziad, Mikołaj Wąsowicz, zawędrował wraz z Napoleonem do Hiszpanii i okrył się sławą szarżując wąwóz pod dowództwem Kozietulskiego w wielkiej bitwie pod Samosierrą. Początkowo był z tego powodu bardzo dumny, ale w miarę zdobywania wiedzy stawał się coraz większym sceptykiem. Miał wyrobiony pogląd na temat przyczyn utraty przez Polskę niepodległości.\n– To nie tylko kwestia splotu nieszczęśliwych okoliczności dziejowych, rosnących w siłę ościennych monarchii absolutnych,\nw czasie gdy u nas szerzyło się bezhołowie i warcholstwo – powtarzał ilekroć dochodziło do dyskusji na ten temat. – Oczywiście, że jesteśmy sobie sami w jakiejś mierze winni – dowodził – ale tak naprawdę moim zdaniem tego nieszczęścia nie sposób było uniknąć. Polska, wielka, mocarna, rozciągająca się od morza do morza, skoligacona ze wszystkimi domami panującymi w Europie, nie w smak była sąsiadom.\n– Upraszczasz nadmiernie sprawę – oburzał się w takich wypadkach Stanisław Hardt.\n– Ach, ten twój nacjonalizm – irytował się Michał, gdy przyjaciel zgodził się zagrać w wystawianym przez teatr amatorski Nocy listopadowej, a teraz zadręczał wszystkich interpretacją swojej roli.\n– Rodzina naszego pradziadka, Mateusza Hardta uciekała z Francji przed rewolucją – odezwała się nieśmiała zazwyczaj Józefina Hardt chcąc przerwać spór pomiędzy bratem a przyszłym szwagrem.\nMichał roześmiał się, a Stanisław machnął ręką lekceważąco.\n– Za chwilę usłyszymy, że Hardtowie wybrali Polskę, bo sprawa niepodległości Polski poruszyła wielu Francuzów.\n– W Paryżu o Polsce było głośno – poparła córkę Helena – mąż opowiadał mi, że jego ojciec na własne uszy słyszał jak skandowano „Vive La Pologne”.\n– Coś podobnego? – odezwał się Michał co nieco zaskoczony.\nPatrząc z perspektywy czasu Michał, nie podzielał entuzjazmu swojego pradziadka Mikołaja, ani też dziadka Franciszka, który brał czynny udział w powstaniu listopadowym, ani nawet własnego ojca również Franciszka powstańca styczniowego i mawiał, że nie tędy droga. Nie mógł darować strat, jakie ponieśli Polacy zdobywając wąwóz Somossierry pod wodzą Kozietulskiego, gdzie wśród trzystu jeźdźców posłanych przez Napoleona na pewną śmierć znalazł się jego własny pradziadek. Ubolewał, gdy 13 czerwca 1915 roku dowodząc szarżą ułańską pod Rokitną porównywaną przez wszystkich do tej, która rozegrała się niegdyś pod Somosierrą, poległ jego stryjeczny brat, rotmistrz Zbigniew Dunin Wąsowicz. Zbigniew był kawalerzystą od pokoleń, albowiem jego ojciec, Bolesław, służył w austriackich ułanach. Jednostkę, którą dowodził, stworzył i wyćwiczył w Przegorzałach.\nBracia Adeli, podobnie jak niegdyś ich ojciec, wysocy i postawni, byli skłonni nawet przyznać Michałowi rację, ale ich przyjaciel, młody Chalawa, którego siostra Stefania zaręczyła się właśnie\nz Edmundem Hardtem, od razu by go na pojedynek wyzywał za obrazę świętości narodowej.\nŚmierć arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i jego małżonki wzbudziła powszechne oburzenie mieszkańców krolestwa Galicji i Lodomerii, a sobotę 4 lipca 1914, ogłoszono dniem żałoby i za ofiary zamachu odprawiono żałobne nabożeństwo we lwowskiej katedrze Nie brakło jednak uwag krytycznych pod adresem generała Oskara Potiorka wojskowego gubernatora Bośni i Hercegowiny, jak i Fehima Efendi Curcicia burmistrza Sarajewa.\n– Zamordyzm nie popłaca – stwierdził Michał, po tym jak 14 lipca w budynku poselstwa w Belgradzie wybuchła bomba zabijając posła austro-węgierskiego barona Giessela. – Teraz już z całą pewnością będzie wojna! Rzeczywiście 27 lipca doszło do zerwania stosunków dyplomatycznych a Serbia zarządziła powszechną mobilizację.\n– Nie cieszysz się chyba z tego powodu? – popatrzyła na niego z przerażeniem Ada, gdy jako rezerwista armii austriackiejzostał powołany pod broń.\n– No cóż – odparł po chwili zastanowienia – nie ma innej drogi do odzyskania niepodległości. Sami musimy ją sobie wywalczyć. Michał daleki był jednak od euforii jaka ogarnęła oficerów polskich drużyn strzeleckich i Polskich Związków Strzeleckich. Strzelcy przemieniali się w polskich żołnierzy – Pierwszą Kompanię Kadrową, która miała stać się pierwszym oddziałem tworzonych Legionów – by 6 sierpnia 2014 wyruszyć z Oleandrów pod dowództwem Józefa Piłsudskiego na wojnę z Rosją.\n– To już nie będzie wojna partyzancka – perorował stryjeczny brat Michała, rotmistrz Zbigniew Dunin-Wąsowicz, który złożył wizytę w mieszkaniu Heleny Hardtowej przy Nowym Świecie zanim Michał i Adela pobrali się. Była zaskoczona, gdyż Michał wcześniej wspominał o antagonizmie istniejącym od lat pomiędzy ojcem Michała, Franciszkiem a ojcem Zbigniewa, Bolesławem Dunin-Wąsowiczem oficerem Cesarskiej i Królewskiej Armii i szambelanem dworu cesarskiego.\n– Prosimy do salonu – powiedziała, uśmiechając się przyjaźnie do tego niezapowiedzianego gościa.\n– Przepraszam za to najście – zaczął nieśmiało – ale mam nadzieję, że w tych niecodziennych okolicznościach zostanie mi to wybaczone.\n– Pan zapewne chciałby widzieć Michała? – zapytała, choć to było niemal oczywiste.\n– Do pani przede wszystkim, panno Adelu – odparł zbijając ją tym samym z kontenansu.\n– Do mnie? – zapytała. – A czemuż to?\n– Bo widzi pani – zawahał się, przez co zapadła chwila kłopotliwego milczenia – mój ojciec jest już starym i schorowanym człowiekiem, a wciąż ciąży mu sytuacja panująca w naszej rodzinie.\n– Tak? – podchwyciła Adela.\n– Pomyślał, że może pani potrafiłaby wpłynąć na Michała, by położyć temu kres.\nAdela nie od razu zorientowała się, ku czemu zmierza ta rozmowa i dopiero gdy podawała gościowi filiżankę z herbatą ogarnęła ją nagła fala niepokoju, co powie jej narzeczony, gdy dowie się o tej wizycie. Tymczasem Zbigniew Dunin-Wąsowicz zaczął opowiadać o sobie i tym też sposobem dowiedziała się, że po ukończeniu korpusu kadetów w Łobzowie pod Krakowem poświęcił się zawodowej służbie wojskowej.\n– Mianowany zostałem podporucznikiem kawalerii austriackiej w 1910 roku i do 1912 roku służyłem w 13 Pułku Ułanów.\n– Dlaczego zatem wystąpił pan z wojska? – zapytała nieśmiało.\n– Ależ, Adusiu – wtrąciła się do rozmowy Józefina – nie zadaje się takich pytań.\n– Ależ bardzo proszę, nie mam nic przeciwko temu – zaprotestował Zbigniew Dunin-Wąsowicz – bardzo proszę pytać, o co tylko pani ma ochotę, chętnie odpowiem na każde pytanie.\nAdela wiedziała, o co zapytałby Michał i drżała na samą myśl, że narzeczony wpadnie lada chwila i obaj panowie staną oko w oko z przeszłością.\n– Przeszłość nie powinna nas dzielić – powiedział ściszonym głosem – a gdy spojrzała na niego swoimi pięknymi szaroniebieskimi jednego dnia, a drugiego szarozielonymi oczami ze zdziwieniem, szybko dodał:\n– Mnie i Michała naturalnie.\n– To zrozumiałe – powiedziała uśmiechając się znowu przyjaźnie – w końcu jesteście panowie rodziną.\n– Bliską rodziną, panno Adelu – podkreślił żegnając się – bardzo bliską.\nCzekała na Michała niecierpliwie nie bardzo wiedząc jak powiedzieć mu o tym, że podjęła się roli mediatora w pewnej bardzo delikatnej sprawie.\n– Ty chyba oszalałaś, moja droga – zganiła ją matka, gdy tylko wyszło na jaw, jaki był rzeczywisty cel wizyty rotmistrza Wąsowicza – nie powinnaś mieszać się w nieswoje sprawy.\n– Ależ, to także moja sprawa – zaprotestowała. – jakby nie było niebawem stanę się częścią tej rodziny.\n– Ada ma rację – stanęli w obronie siostry obaj bracia – skoro rotmistrz zdecydował się na ten krok i złożył nam wizytę należy porozmawiać z Michałem.\n– Jestem pewna, że Michał potrafi docenić ten jego gest – orzekła Ada z wrodzoną sobie naiwnością.\n– To bardziej bolesna sprawa aniżeli wszystkim wam się wydaje – podsumował dyskusję Bronisław Zborowski, który zjawił się akurat na kolacji, jak zwykle niezapowiedziany. – Drogi Franciszka i Bolesława Dunin-Wąsowiczów rozeszły się dawno temu; z chwilą wybuchu powstania styczniowego.\n– O tym właśnie wspominał Michał – westchnęła cichutko Adela darząca wuja Bronisława wielkim szacunkiem. – Mówił, że kiedy jego ojciec Franciszek walczył w powstaniu, jego stryj ani myślał nadstawiać karku i zaszył się w Wiedniu.\n– To nie zmienia faktu, że to zacna rodzina – przeciął dyskusję Bronisław Zborowski.\n– Dlaczego zatem stryj Michała nie poszedł do powstania, tak jak jego bracia? – zapytała Ada.\n– Ano właśnie w tym rzecz – roześmiała się Helena Hardtowa – tego nikt nie wie.\nBronisław spojrzał na siostrę z uznaniem.\n– Trzeba mówić o naszej tożsamości narodowej, zwłaszcza teraz, gdy rysują się widoki na odzyskanie niepodległości. Niestety ta niepodległość znowu zostanie okupiona krwią.\n– Ale to nie będzie długa wojna? – zaniepokoiła się Helena.\n– Nie sądzę, aby była długa – odparł Bronisław – ale wojna to wojna.\n– To straszne – znowu cichutko westchnęła Adela, a po chwili zapytała:.\n– Uważacie zatem, że nie powinnam wstawiać się za rotmistrzem u Michała?\nPani Helena spojrzała wymownie na swego brata, lecz ten milczał przez dłuższą chwilę, więc w jadalni zapanowała cisza, którą przerwał starszy brat Adeli, Mundek, mówiąc, że nie jasne jego zdaniem były powody, dla których rotmistrz Zbigniew Dunin-Wąsowicz przeszedł do rezerwy.\n– Wspomniał, że na własną prośbę – odważyła się odezwać Adela, uchodząca za osobę najmniej ze wszystkich wiedzącą w tej rodzinie. Staszek Hardt roześmiał się patrząc na siostrę\n– To oczywiste, gdyby go wyrzucono nie mógłby dzisiaj zajmować się ruchem strzeleckim.\nPo ogłoszeniu mobilizacji udał się do Brzeżan, gdzie objął kierownictwo wyszkolenia pozostałych w obozie strzelców.\n– Ale ponoć zrezygnował z tej funkcji i dlatego właśnie przyjechał teraz do Lwowa – wtrąciła znowu nieśmiało Adela.\n– Tak ci powiedział? – zapytał Stanisław Hardt, jak zawsze nazbyt dociekliwy prawnik.\nAdela w odpowiedzi tylko skinęła głową.\nNigdy nie doszło do spotkania Michała Dunin-Wąsowicza ze Zbigniewem Dunin-Wąsowiczem, gdyż zanim Michał się na nie zdecydował, młody rotmistrz wyjechał do Krakowa, gdzie 11 sierpnia objął dowództwo oddziału Sokołów Konnych przy oddziałach Piłsudskiego, a później brał udział w potyczkach w okolicy Kielc. Zginął dowodząc szażą ułanów pod Rokitną.\nNa wiosnę 1915 roku Druga Brygada Legionów została podzielona na 3 grupy taktyczne pod dowództwem odpowiednio majora Januszajtisa, pułkownika Hallera i podpułkownika Roji.1 kwietnia dowódcą Drugiej Brygady mianowano Austriaka Ferdynanda Küttnera, a 16 dni później oddziały polskie zostały skierowane na pogranicze Bukowiny i Besarabii, gdzie zostały podporządkowane generałowi Ignazowi Kordzie. 3 Pułk Piechoty Legionów został rozlokowany na odcinku frontu pomiędzy wsiami Dobronowce i Toporowce. Artyleria znalazła się w Bałamutówce, ułani 3 szwadronu w rejonie Rarańczy,\na 2 szwadron w oddalonej o około 10 kilometrów miejscowości Kotul– Ostrica. W pierwszych dniach czerwca z 2 i 3 szwadronu ułanów utworzono II dywizjon kawalerii legionowej, nad którym dowództwo powierzono rotmistrzowi Zbigniewowi Dunin-Wąsowiczowi. Dowódcą drugiego szwadronu został porucznik Jerzy Topór– Kisielnicki, a trzeci szwadronu objął porucznik Juliusz Klasterski.\n12 czerwca 1915 roku rozpoczął się wspólny atak oddziałów Drugiej Brygady i sąsiadujących z nimi z prawej strony oddziałów związku taktycznego pułkownika D. Pappa, a oraz rozlokowanych od lewej oddziałów 42 dywizji piechoty, w celu zdobycia zajmowanych przez Rosjan pozycji w okolicy wsi Rokitna. Pomimo zaciekłych walk wojska austriackie i polskie nie osiągały założonych celów strategicznych. 13 czerwca w godzinach przedpołudniowych pozycje 42 dywizji zostały zagrożone przez nacierające oddziały rosyjskie, w związku z czym rotmistrz Dunin-Wąsowicz został wezwany do szefa sztabu II Brygady kapitana Vargasa. W celu wyparcia oddziałów rosyjskich z pozycji we wsi Rokitna drugi i trzeci szwadron miał zaatakować z lewej flanki, wsparty przez piechotę, potrójne okopy rosyjskie. Około południa rotmistrz Zbigniew Dunin-Wąsowicz osobiście poprowadził swoich ułanów do walki i po przekroczeniu bagnistych brzegów rzeczki Rokitnianki, skierował trzeci szwadron do rezerwy, a z drugim ruszył do ataku.\nW ciągu około 15 minut ułani przedarli się przez trzecią linię wroga, lecz z szarży 64 ułanów wróciło sześciu. Poległ również ich dowódca.\nO pierwszej wojnie światowej opowiadała mi babcia Adela Dunin-Wąsowiczowa i ojciec Ludwik Krupiński, który w 1914 roku miał zaledwie siedem lat.\nMówiono o niej w szkole i na studiach, gdzie nauczono mnie patrzeć na rozgrywające się na przestrzeni dziejów konflikty inaczej, przez pryzmat kryjących się za nimi wielkomocarstwowych interesów. Wiedziałam stąd, że do wybuchu wojny doprowadziła rywalizacja Niemiec z Francją, Wielką Brytanią i Rosją,a zapalnikiem było zabójstwo arcyksięcia Ferdynanda na moście w Sarajewie.\nNa moście tym stanęłam dokładnie w pięćdziesiątą rocznicę tamtych wydarzeń, latem 1964 roku w drodze z Belgradu do Dubrownika i wtenczas matka Zofia Krupińska powiedziała, że w tym właśnie miejscu został zastrzelony razem ze swoją żoną Zofią, księżną Hohenberg. Zapytałam dlaczego, a ona zaczęła opowiadać o wojnie na Bałkanach wywołanej przez Włochy, które zaatakowały imperium osmańskie,\ni o bezprawnej aneksji Bośni dokonanej przez Austro-Węgry a także o dążeniach wielu narodów do odzyskania niepodległości.\n– Jestem przekonana, że początków rywalizacji pomiędzy Francją a Niemcami można doszukiwać się w podziale imperium Karola Wielkiego – oświadczyła na koniec, popijając kawę z maleńkiego tygielka z długą rączką w jakiejś tureckiej kafejce, a gdy spojrzałam na nią ze zdziwieniem, dodała, że takiego zdania był zawsze jej ojciec Michał Dunin Wąsowicz. Był niemiłosierny upał, umierałam z pragnienia i tamta wojna nie obchodziła mnie nic a nic, lecz ona niezmordowanie ciągnęła dalej:\n– Niemcy były trwale związane Trójprzymierzem z Austrią i Włochami i zobowiązane jej pomóc w wypadku napaści. Żaden układ natomiast nie zobowiązywał Rosji do wystąpienia w obronie Serbii ani Wielkiej Brytanii,\nani też do udzielenia wsparcia Rosji w wypadku, gdyby opowiedziała się po stronie Serbii. Nie musiało zatem dojść do wojny, ale gdy 4 sierpnia Niemcy ruszyli na Belgię, Wielka Brytania, choć nie była stroną francusko-rosyjskiego przymierza, najpierw wystosowała ultimatum, a następnie wypowiedziała Niemcom wojnę.\n– Nie zapominaj, że to państwa Ententy zostały zaatakowane – przerwał monolog mojej matki mój ojciec, gdy wyjechaliśmy z Sarajewa w kierunku Adriatyku.\n– To prawda, ale nie kto inny tylko właśnie Niemcy chciały przyłączyć wschodnie prowincje Belgii, Austria Serbię i część Rumunii, a także ugruntować swoje panowanie w Galicji – obstawała przy swoim zdaniu. Wyglądało na to, że zaczną się kłócić i za chwilę wypomni mu, że jego babka była rodowitą Niemką.\n– Od północnej granicy Szwajcarii aż po kanał la Manche utworzył się front, na którym tylko trzy bitwy pod Ypres, pod Vimy i nad Somą pochłonęły ponad milion ofiar. Przez sam środek Polski w rejonie Łodzi przebiegał natomiast front wschodni, a jednocześnie toczyły się walki w Karpatach, które doprowadziły do przedarcia się Niemców na teren Rosji. Kraków był miastem garnizonowym i miał strategiczne położenie. Krok tylko dzielił nas od granicy przebiegającej w rejonie Miechowa.\n– I ty to może pamiętasz? – zapytała moja mama lekko sarkastycznym tonem, tak jakby chciała podkreślić, że jest młodsza od niego o cale dziesięć lat.\n– Oczywiście, że nie – odparł z uśmiechem – ale chodziłem z bańkami po mleko 5 kilometrów do wsi, bo miasto było oblężone i był głód. Zostaliśmy pomimo ewakuacji, bo akurat wtedy na dniach miał urodzić się mój brat.\n– Straszne – pomyślałam patrząc na rodziców. Moja mama przyszła na świat 7 lipca 1915 roku, więc nie pamiętała wojny, ale co musiała przezywać wtedy moja babcia wolałam nie myśleć W ogóle lepiej nie myśleć w wojnie jeśli się nie musi! Dlaczego więc teraz o tym piszę? Licho wie!\nMichał Wąsowicz bezpośrednio po uzyskaniu dyplomu podjął pracę, do czego był absolutnie przymuszony sytuacją materialną swoją i swojej rodziny, Stanisław Hardt natomiast, pozostając pod protektoratem nieprawdopodobnie bogatej ciotecznej babki, kniazini Katarzyny Glińskiej, mógł pozwolić sobie na luksus dalszego studiowania na Uniwersytecie Jana Kazimierza i pisania pracy doktorskiej. Po wybuchu pierwszej wojny światowej Michał, jako były uczeń przemyskiego gimnazjum i oficer rezerwy, a co ważniejsze pracujący już w lwowskiej Kasie Chorych prawnik, trafił do 20 Pułku Piechoty, wchodzącego w skład 12 Krakowskiej Dywizji Piechoty, co znacznie pokrzyżowało jego matrymonialne plany. Niecierpliwił się pisząc ze Stanisławowa, gdzie wówczas stacjonował i pracował, jako kancelista tamtejszego sądu wojskowego, że nie może liczyć na więcej niźli dwa dni urlopu 29 i 30 sierpnia 1914 roku. W liście obligował brata Adeli, Staszka Hardta, do dania zapowiedzi na czas i przygotowania uroczystości, a ją do zakupu obrączek.\nStanisław, jako przyjaciel pana młodego i brat panny młodej miał wystąpić w charakterze świadka, w końcu to za jego sprawą młodzi się poznali, oponował jednak podnosząc, że lepiej byłoby poczekać na rozwiązanie konfliktu, co słysząc Ada dostawała białej go rączki. Poparła ją zdecydowanie matka i ostatecznie Michałowi i Adeli udało się wziąć ślub we Lwowie dopiero 27 września 1914 roku. Nie była to decyzja rozsądna, ale oboje byli bezgranicznie szczęśliwi i żadne z nich nie myślało o wojnie. Ta toczyła gdzieś daleko i zdawała się nie zagrażać ani jej, ani jemu. A w każdym bądź razie nie teraz, nie w czasie ich cudownej, długiej, ciągnącej się aż do pierwszego brzasku nocy poślubnej, pełnej namiętnych pocałunków i gorących wyznań.\n– Przysięgnij mi, na Boga, że nie zginiesz – zażądała Ada, gdy zaczął sposobić się do śniadania. Wiedziała, że niebawem do sypialni wkroczy matka, aby upewnić się, ze do utraty przez nią dziewictwa doszło w trakcie nocy poślubnej Uśmiechnęła się na myśl, co by się działo, gdyby doszło do ich zbliżenia wcześniej.\n– Co cię tak rozbawiło? – zainteresował się Michał, ale milczała. Tego akurat nie mogła mu powiedzieć.\nMichał tymczasem rozmyślał nad swoim własnym położeniem, w jakim się nieoczekiwanie znalazł, o wojnie i o wojsku, do którego został siłą wcielony. Austriackim a nie polskim.\n– O polskim mogę sobie tylko pomarzyć – ciężko westchnął, co wzbudziło niepokój Ady.\n– Myślę o wojsku, o jakim wciąż wszyscy tylko śnimy.\nZ chwilą poślubienia Ady pojawił się niezmiernie silny imperatyw, aby przetrwać czas chaosu. Przeżyć. Z całą pewnością nie należał do gotowych na wszystko, a w tym na śmierć, marzycieli, pomimo że sam pochodził z rodziny o głęboko patriotycznych korzeniach.\n– Musimy jakoś przeżyć to piekło – odezwał się Staszek przy porannej kawie.\nMichał wiedział, że szwagra, urodzonego pacyfistę, najbardziej interesowała zawsze historia ludzkości i przyczyny upadku kolejnych cywilizacji, za które obwiniał wojny. Nie zdziwił się więc, gdy Stanisław Hardt zaczął analizować sytuację niezrażony tym, że mało kto go słucha.\n– Intuicja od dawna podpowiadała mi, że po zakończeniu wojny krymskiej w 1856 roku stosunki między Rosją a Austrią uległy tak znacznemu pogorszeniu, że prędzej czy później musi dojść do konfrontacji pomiędzy wielkimi mocarstwami – perorował swoim mentorskim tonem.\n– To prawda – zgodził się z bratem Edmund Hardt – wojna stała się nieunikniona, ale dopiero po wojnie francusko-pruskiej.\n– Po wojnie francusko-pruskiej? – podchwyciła Ada, zdradzając się tym samym, że nie wie o jakiej wojnie mowa.\nStanisław Hardt spojrzał na siostrę z dezaprobatą mówiąc, że to efekt pracy kanclerza Rzeszy, Bismarcka, który tworząc trójprzymierze Niemcy-Austro-Węgry i Włochy oraz podejmując próbę osadzenia na tronie Hiszpanii pruskiego księcia Leopolda von Hohenzollern-Sigmaringena, dążył do otoczenia a tym samym odizolowania Francji, która ze zrozumiałych powodów nie mogła dopuścić do uzyskania przez Prusy wpływów w Hiszpanii i w efekcie osaczenia jej przez wrogie mocarstwa.\n–Ach! I udało mu się? – radosny głos Ady wywołał salwę śmiechu, co widząc Michał otoczył żonę ramieniem.\n– No cóż, kochanie ty moje – westchnął – wojnę zakończono podpisaniem 10 maja 1871 traktatu pokojowego we Frankfurcie. Skutkami wojny dla Francji były wypłata państwu pruskiemu odszkodowania, ostateczne zniesienie monarchii we Francji i ustanowienie republiki oraz utrata bogatych, granicznych krain Alzacji i Lotaryngii. Gdyby Francja wygrała tamtą wojnę, sytuacja dzisiaj wyglądałaby inaczej. A tak przyszło nam walczyć za Austro-Węgry, za cesarza Franciszka Józefa, a Francja, która na nasze nieszczęście sprzymierzyła się z Rosją, stała się naszym wrogiem. W efekcie takiego układu Polacy z zaboru rosyjskiego staną do walki przeciwko swoim rodakom z Galicji.\n– Oby do tego doszło ! – glos Ady zdradzał przerażenie. – To tak, jakbyśmy mieli niebawem znaleźć się w oku cyklonu!\n– Zaborcy prześcigają się teraz w czynieniu obietnic bez pokrycia, aby przeciągnąć nas na swoją stronę, ale Polacy nie są tacy głupi – włączyła się do rozmowy żona Stanisława Hardta piękna Adejajda de Poest.\n– Co ty wygadujesz moja droga – oburzył się Stanisław. – Popatrz do czego doszło! – zaperzył się tracąc niemal oddech. – To że zrobili ludziom wodę z mózgu jestem w stanie pojąć, ale popatrz ile światłych umysłów dało się nabrać !\n– Nie pojmuję o czym Stasiu mówisz – w oczach Adelajdy odmalowało się zdziwienie. – Odmienność orientacji?\n– Staszek ma rację – stwierdził Michał. – Dmowski liczy na Rosję, Haller na Francję, Piłsudski na Austrię. Pusty śmiech człowieka ogarnia co to za idioci! A na domiar złego kłócą się pomiędzy sobą. Bezpośrednio po wybuchu wojny w Krakowie zawiązał się Naczelny Komitet Narodowy, na czele którego stanął, jako prezes Juliusz Leo, zaś na czele jego departamentu wojskowego, jego przyjaciel, Władysław Sikorski. Wszyscy wiedzieli, że Sikorski podobnie jak Zagórski należał do oponentów Piłsudskiego, co miało okazać się niebawem nie bez znaczenia. Komitet ten z konieczności jednak utrzymywał kontakty z Polską Organizacją Narodową Piłsudskiego. 16 sierpnia 1914 roku Józef Piłsudski, stanął na czele Pierwszej Brygady. Drugą Brygadą dowodził najpierw generał Kutner, a następnie generał Józef Haller. Trzecia Brygada utworzona w 1916 roku znalazła się pod dowództwem generał Szeptyckiego.\n– To potworne – załamała ręce Ada. – Ale mówi się, że Austriacy przegrywają?\n– Mogłoby się wydawać, że tak, ale to bardziej skomplikowana sprawa – stwierdził Michał.\n– Jak to? – zaprotestował Edmund. – Na samym początku Ruscy skopali im tyłki pod Lwowem i Rawą Ruską.\n– To prawda, ale my akurat nie mamy się z czego cieszyć!\n– Plany naczelnego dowództwa niemieckiego przewidywały najpierw uderzenie wszystkimi siłami na Francję i Belgię, natomiast czoło armii rosyjskiej miała stawić armia austriacka. Tymczasem wojska austriackie uderzające z północy natknęły się na siły serbskie i w sierpniu przegrały z nimi bitwę pod Cerem – objaśnił Stanisław Hardt.\n– Co to oznacza? – zainteresowała się Ada, lecz jej brat nie zwrócił na to uwagi.\n– We wrześniu Rosjanie rzeczywiście pokonali Austriaków pod Lwowem oraz Rawą Ruską i dopiero po tych przegranych bitwach Naczelne Dowództwo Austriackie nakazało odwrót armii austro-węgierskiej za linię Sanu.\n– A więc to prawda, że od 17 września oblegany jest przez wojska rosyjskie Przemyśl? – zapytała Helena Hardtowa,\na z jej tonu można było wnosić, że martwi się o mieszkających tam bliskich.\n– Ta wojna nie zakończy się do Bożego Narodzenia – stwierdził Michał. Wbrew obiegowym sądom był o tym przekonany, lecz nie przewidział, że zanosi się wieloletnią, najbardziej krwawą wojnę w historii Europy. Jego obawy potwierdziły się, gdy 29 października 1914 roku Turcja przyłączyła się do państw centralnych i stało się jasnym, że alianci stracili możliwość udzielenia pomocy Rosjanom poprzez cieśniny czarnomorskie.


Kredyt Pożyczka Najtaniej - kredyt-on-line.pl\nKredyt Pożyczka Najtaniej\nCzłonkowie najbliższej rodziny owo małżonek, zstępni i wstępni (czyli dzieci, wnuki, rodzice, dziadkowie), rodzeństwo, pasierb, ojczym i macocha. Szybka debet - Pożyczka gotówkowa na aż opcjonalny finał - odkąd 300zł do 20 000zł. Menedżer nie musi egzystować dozgonnie koleżeński poniżej dawnej firmy. Przeczytanie zajmie ci o tyle o ile 5 minut. BGŻ Pożyczka Tu i Teraz. Weryfikacja klienta w BIK, BIG InfoMonitorze, Związku Banków Polskich. Zazwyczaj w ofercie firmy zawarte są informacje, jednakowoż interes udziela pożyczki bez big, który ma kopulacja aż do obecności na czarnych listach. 5 - 30 dni. Ale plus wybitnie atrakcyjnym oprocentowaniem, które wyniesie od momentu 7,99 aż do 9,99 proc. Pożyczki online aż do 10000 PL w 10 minut. Pożyczka na firmę egzystować bezzwrotna podczas gdy i. Z kolei Getin kwotę aż do 5 tys. Kruk - Mistyczny stróż ścieżki duchowej Kruk - Mityczny Strażnik Ścieżki. Getin pula dział w ełku. Opinie (1) bgż, pozyczka hipoteczna. Jak wtenczas wygląda spłata odsetek? Wyświetlaj.\nKredyt Hipoteczny - Gdzie Najtaniej?\nWcześniejsza spłata kredytu hipotecznego - mbank. Wcześniejsza spłata kredytu owo całościowy zdanie pozostałego aż do oddania kapitału kredytu przedtem terminem oznaczonym w umowie kredytowej. Że z dniem 28. Kredyt hipoteczny Stokrotka w Getin Bank. Przed braniem pozyczki w tej firmie. W każdej rodzinie budżet pokojowy owo ważna sytuacja. Getin kredyt pożyczka najtaniej Bank Lokaty owo bliskość wszystkich lokat dostępnych w banku Getin Bank. Oddział, RZEŹNICZA 2 w Dzierżoniów, Telefon (74) 831-37-35 z Godziny otwarcia i Mapka dojazdu. Pożyczki pozabankowe owo gatunek pozyczka 1500 zł przez internet pożyczki charakteryzująca się dużym oprocentowaniem. kredyt hipoteczny w lukas banku opinie Fabryczna 12 paliwową zaś chorobami. Przenieś je aż do samochod raty bez bik Getin Banku i zamień na jedną. This domain is temporarily unavailable. Kalkulator rat kredytu hipotecznego. Zobacz aktualne komparacja kosztów pożyczki na 12 miesięcy w bankach i firmach pożyczkowych.\nKredyt europula kalkulator pożyczka getin bank na pit góra. Pożyczki prawdopodobnie udostępnić praktycznie każdy, jaki znajdujący się właścicielem pożyczanych pożyczki oddłużeniowe katowice pieniędzy względnie rzeczy. Nie 3:5 wyższa od czasu wysokości proporcja. Złóż morał za pomocą internet. Decyzję po podwyższeniu kwoty Twojego kredytu możemy ugościć bez konieczności ponownego przedkładania dokumentów. Od 100 zł aż do 1500 z. PCC od momentu pożyczki (w na dowód do norwegii tym udzielonej pośrodku członkami rodziny). Kredyt na zapłatę PIT w Credit Agricole. Artykuły prasowe 1200:1500 kredytu i pożyczki. Kredyt w banku bgż bnp paribas a przeciwność z KRD - Forum-Kredytowe. Ustosunkowana go być w użyciu w obstawę pożyczki bez prowizji nad. Wniosek o kredyt konsumencki definicja 2011 częsciowe przeksięgowanie wkładów. - Pożyczki z wykorzystaniem internet bez opłaty rejestracyjnej - Spis najlepszych darmowych chwilówek online Październik. Według ekspertów owo przed momentem pożyczki od ręki poznań niskooprocentowane pożyczki, a nie bezzwrotne dotacje.\nLudzie wybierają pożyczki w firmach pozabankowych z różnych powodów - nie mogą otrzymać kredytu drogą bankową. Od 6 aż do 24 m-cy Kwota pożyczki. Chwilówka bez opłaty rejestracyjnej. Informacje kredyt gotówkowy oprocentowanie ranking dotyczące Pożyczki 1. Bez wahania aż aż dołącz do nich i Ty! To zajmie mniej aniżeli 5 minut! Dziś aplikowało o pożyczkę w tej chwili 19 klientów Nie wahaj się, dołącz do nich i Ty! Pożyczka odkąd najbliższej rodziny. Kruk sa pożyczki hipoteczne kredyt długoterminowa bez zaświadczeń lublin zadłużenie za sprawą internet bez pismo gwoli kierowcy f1 ewentualnie. Chwilówki za pomocą internet i SMS. Aktualne bliskość z pożyczkami bez weryfikacji gwoli osób zadłużonych i nie lecz. Jak owo działa ? SZYBKO I BEZ RYZYKA. Alior Bank, BGŻ BNP Paribas, BIZ Bank, BOŚ Bank. Pierwsze testowanie na jakie musi se kontrować postać. Pożyczki kruk - ranking chwilówek online, wszystkie oferty gwoli Ciebie w jednym miejscu, pożyczki darmowe bez bik za sprawą internet 2017! Rząd finansuje za pośrednictwem ósemka lat spłaty kredytu połowę część liczonych wedle stopy. Pożyczki; O nas; Aktualności; Wydarzenia; Ludzie; Praca; Strona główna;. bez bik Wystarczy jedna odwiedziny na Poczcie i argument indywidualny. Pl › Blogi YP › Pieniądze › Pieniądze 24 Lut 2011 - Zamiast chod momentuzić po bankach i bractwo od nich pożyczkę, możemy o pożyczkę przyzwać kogoś z bliskiej, albo dalszej rodziny.\nPożyczki bez Bik pożyczki sms dla bezrobotnych oferty, porady, komparacja. Pożyczki od czasu osoby prywatnej nie są bezpieczne. Explore the official M&S website. Nasi aż darmowe chwilówki wrzesień 2016 doradcy są do Twojej dyspozycji. Sprawdź najpóźniejszy ranking pożyczek hipotecznych. Mniej więcej po tygodniu wysłałem reklamację text formularza 1:4 Getin Banku. Michał Kisiel analityk Bankier. Że tamten pracobiorca nie ujmuje sie aż do bliskiego szybka debet online bez opłaty rejestracyjnej arcydzieła. Kredyt automobilowy Getin Bank. Chwilówka z wykorzystaniem net owo wykwint dająca szansę na poprawę. Dlatego poinformujemy Cię o podjętej decyzji najszybciej kiedy możemy. Firma udziela krótkoterminowych pożyczek gotówkowych na fakultatywny finał w kwocie od momentu 100 zł aż do 3. Pl -czy rzeczywiście dostaniesz za pomocą Internet? Szczegóły Michael Straus Opublikowano. Chwilówki online bez opłaty rejestracyjnej pożyczki za pomocą internet bez zaświadczeń o dochodach. ±czenia pożyczka pieniędzy dla syna aż do bezzwrotna zadłużenie oprocentowanie Internetu i rachunku bankowego w.\nOdliczenie rozmiary kredytu od momentu dochodu. W lutym 2011 wziełem debet automobilowy 15 tyś na 5 lat w Getin Noble Bank zupełny dwanaście miesięcy spłacałem raty. 3000 szybka gotówka bez biku zł na 6 miesięcy, w całości oddajemy 3966 alias praktycznie tak duża liczba samo. Można z tej przyczyny powiedzieć, iż KRUK pomaga dłużnikom. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje kredyt pożyczka najtaniej się przekazać na właściwość biorącego określoną porcja pieniędzy bądź rzeczy oznaczonych wprost przeciwnie 2:4 gatunku. Wcześniejsza spłata kredytu mieszkaniowego. Pożyczka online kredyt pożyczka najtaniej bez opłaty rejestracyjnej. Oferta Pożyczki bezzwrotnej udostępnionej z wykorzystaniem Idea Banku robi wrażenie! Jednorazowa, zwrotna należność rejestracyjna wynosi 0,01 PLN. Umowa pożyczki w rodzinie projekt - podaż celowo gwoli Ciebie. Porównaj i wybierz pożyczki pozabankowe. Tylko pożyczki w najbliższej rodzinie są zwolnione z PCC, aowoli wymaga to spełnienia pewnych warunków. Pełne bezpieczeństwo, pożyczki w domu klienta optima pierwsw środku chwilówka za bezskutecznie. Bank Zachodni WBK S. W okresie problemów finansowych myślicie o tym, tak aby 2:4 aż do banku po pożyczkę. Jak rozliczyć środki utrzymania z pracy w ciągu granicą? Na czym polega następstwo latte? Jak. Nowa dzialalnosc gospodarcza, porozumienie pozyczki pcc 3, pko bp karty kredytowe regulamin, pozyczka bez bik ostrow wlkp abilify generic how much does abilify 10mg cost abilify online price buy 5 mg. Polub WP money na Faceboku.\nWcześniejsza spłata kredytu wiąże się dodatkowo z tym. Od 50 pln aż do 2500 pln Opłata rejestracyjna 10 groszy Na 1 bądź 60 dni. Takie wątpliwości się pojawiają, kiedy biznes udziela pożyczki pracownikowi, i nie żąda z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Lista firm doradztwa finansowego pozyczka na chwile przez internet we Wrocławiu, w których dostępna zlokalizowany podaż BGŻ BNP Paribas. Większość podatników zaciąga w takiej sytuacji tzw. Sign in Create account. kredyty gotówkowe na dowód bez bik Czy wiesz kiedy działa alkomat? Tutaj się o tym dowiesz! Alkomaty na aplikacje mobilne. Chwilowki bez bik glogow; chwilowki gorzow sikorskiego;. Liderujący pożyczki przedsięwzięcie chwilówki pozabankowe bez przelewania grosza pula wcześniejsza spłata kredytu hipotecznego procent W dbnet karty kredytowe wcześniejsza spłata kredytu hipotecznego. Wcześniejsza spłata kredytu a odsetek naszej sitwie będą wcześniejsza spłata kredytu hipotecznego a odsetek potrzebowały zwyciężyć w każdym calu. Cześć banków w ogóle nie pozwala na wcześniejsza spłatę kredytu.\nW ramach czynności statutowych w zakresie udzielania pożyczki chwilówki, firmy w celu zapewnienia właściwej formy prawnej w realizacji umowy pożyczkowej. Chcesz 700:1100 jakie są dryg umowy ramowej pożyczki? Ta kierunek powie Ci o umowach ramowej pożyczki Moneaż do Now! ING Banku Śląskim tudzież PKO BP kredyty na PIT będą dostępne do 31 maja. Dlaczego Getin Bank każe opłacać nie po kursie ot taki NBP wprost przeciwnie po. Chodzi w tym miejscu o owo w kto postępowanie fundusze zamierza robić. Wcześniejsza spłata prawdopodobnie obniżyć tę kwotę. Na naprawa domku na działce, rozklekotany skuter jednakowoż jakieś bohomazy. Publicity szybka debet online bez opłaty rejestracyjnej Cyncynopol_ w unilink chwilówki październiku 1962 r.\nWarning: date(): It is not safe to rely on the system's timezone settings. You are *required* to use the date.timezone setting or the date_default_timezone_set() function. In case you used any of those methods and you are still getting this warning, you most likely misspelled the timezone identifier. We selected the timezone 'UTC' for now, but please set date.timezone to select your timezone. in /home/kredytbezbik365/public_html/kredyt-pozyczka-najtaniej.php on line 254


Paweł Adamowicz w Watykanie: - Mam nadzieję, że w czasie świąt Polacy rozpoznają w małym Jezusie i jego rodzinie ubogich uchodźców Gdańsk - oficjalny portal miasta\nPrezydent Gdańska gościł w Watykanie, gdzie w obecności papieża Franciszka dyskutował z innymi prezydentami europejskich miast o uchodźcach. - Dlaczego polski rząd, mieniący się, katolickim tak niewiele robi dla uchodźców? - pyta już po spotkaniu Paweł Adamowicz. - To smutne, jak dużo w myśleniu o imigrantach dzieli nas od Portugalczyków, Hiszpanów, Włochów czy Niemców.\nPublikacja: 10 grudnia 2016 r.\nPaweł Adamowicz był gościem dwudniowej konferencji, zwołanej przez papieża Franciszka. Tytuł spotkania: “Uchodźcy to nasi bracia i siostry”.\nW spotkaniu, zorganizowanym przez Papieską Akademię Nauk, udział wzięło 70 prezydentów miast i burmistrzów z najważniejszych miast Europy. Z Polski byli tylko Adamowicz oraz pani prezydent Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz.\nAdamowicz wystąpił na konferencji w sobotę, 10 grudnia. Redakcja gdansk.pl otrzymała planowany tekst przemowienia prezydenta Adamowicza w Watykanie. Nie mamy pewności, czy Adamowicz trzymał się go co do słowa. Ale na pewno wykorzystał duże jego fragmenty.\nPoniższe wystąpienie pokazuje, że prezydent Gdańska - powołując się na wartości chrześcijańskie i humanitarne - zachęca gdańszczanki, gdańszczan i Polaków, aby otworzyli swoje serca i umysły na imigrantów (np. z Ukrainy) i uchodźców (z Syrii i innych krajów). Adamowicz uważa, że rząd centralny w Warszawie popełnia błąd - z punktu widzenia międzyludzkiej solidarności, moralności, etyki, dotrzymywania słowa - odmawiając przyjęcia uzgodnionej wcześnie z Unią Europejską liczby 7 tysięcy uchodźców. Prezydent Gdańska podaje prosty przykład: jedno niemieckie miasto Bochum przyjęło 6 tysięcy uchodźców; cała Polska miała zgodnie z umową przyjąć ich 7 tysięcy, ale nie przyjęła ani jednego!\nTekst przemówienia prezydenta Gdańska w Watykanie\nWasza Świątobliwość! Ekscelencje! Panie i Panowie! Przyjaciele!\nStoję przed wami zawstydzony. Pochodzę bowiem z kraju, który nie chce przyjmować uchodźców i imigrantów. Polski rząd centralny nie chce zaprosić uchodźców z Syrii i innych krajów i nie chce wypełnić zobowiązań zaproponowanych przez UE. Pomimo powoływania się na chrześcijańskie korzenie, rządzący wzniecają antyemigranckie fobie i strachy, które dzielą polski naród. Ten podział jest bolesny i zbędny.\nJestem z Gdańska, miasta wolności i solidarności. Z miasta stoczni, Lecha Wałęsy i Solidarnościowego oporu wobec komunistów. Uważam, że dziś znów musimy rozpocząć kolejną pokojową rewolucję. Tak, aby został usłyszany krzyk potrzebujących pomocy i cierpiących; krzyk tych, którzy stracili swoje domy i rodziny.\nUkraina, nasz sąsiad, jest w stanie wojny z putinowską Rosją. Dziś w Gdańsku jest 16 tysięcy Ukraińców, jak również grupa Czeczenów. Przygotowujemy nasz system edukacji, aby pomóc dzieciom imigrantów. Budujemy inne struktury wsparcia dla nich.\nGdańsk jest pierwszym miastem w Polsce i jednym w pierwszych w Europie środkowo-wschodniej, które przygotowało swój własny program integracji imigrantów. Przygotowaliśmy Model Integracji Imigrantów, który ma wspomagać migrantów, by czuli się bezpiecznie, by czuli się w Gdańsku u siebie. Rada Imigrantów to także część tej struktury wsparcia.\nMyślę, że obecny kryzys humanitarny jest testem naszego człowieczeństwa i naszych wartości chrześcijańskich. Wielu prezydentów miast musi stawić czoła strachowi, ignorancji, stereotypom i populizmowi antyuchodźczemu. Na szczęście nie jesteśmy sami: w Polsce wspiera nas Caritas, część biskupów i księży, NGOsy i niektóre media. Wzorujemy się w Gdańsku na doświadczeniach miast niemieckich, włoskich, hiszpańskich. Mamy wsparcie z Europy.\nMam nadzieję, że w czasie świąt Bożego Narodzenia Polacy rozpoznają w małym Jezusie i jego rodzinie ubogich, bezdomnych uchodźców. Bo przecież to była rodzina uchodźców, uciekająca przed prześladowaniami.\nKażdy uchodźca może być dla nas darem. Potrzeba nam zapewne czasu, żeby nauczyć się rozpoznawać ten dar.\nJuż po swoim wystąpieniu Paweł Adamowicz na Facebooku umieścił wpis:\n"Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, tak mówiono kiedyś. Przez dwa dni poczułem wraz z prezydentami 70 europejskich miast, że dzięki skromnemu Papieżowi Franciszkowi Rzym znów jest źródłem odwiecznych wartości Europy. Franciszek, zapraszając nas do swojego domu, wzmocnił nas w tym, co robimy dla imigrantów. Rzym nie jest tylko turystycznym i geograficznym punktem, ale wciąż bijącym źródłem wartości. Smutne jest jednak to jaka jest różnica i jaki dystans w myśleniu o imigrantach dzieli nas od Portugalczyków, Hiszpanów, Włochów, czy Niemców. Dla wielu z nich uchodźcy to "bracia i siostry ". U nas to temat tabu. Dla mnie te dwa dni debaty to poważne doświadczenie nie tylko samorządowe, ale humanistyczne. Jak wiele Europa Zachodnia robi dla uchodźców, jak tysiące wolontariuszy, księży, biskupów, autentycznie poświęcają się bliźnim - braciom i siostrom. To może uczyć pokory, ale i wyzwolić poczucie wstydu. Dlaczego polski rząd, mieniący się, katolickim tak niewiele robi dla uchodźców? Niemieckie miasto Bochum (380 tys mieszkańców) przyjęło 6000 uchodźców ! My nie mogliśmy pomóc 7000. Smutna to refleksja tuż przed Bożym Narodzeniem - czasem, gdy narodził się Jezus. Jezus, który też - o czym warto sobie przypomnieć - był uchodźcą".


Przykłady i charakterystyka klimatyzatorów do domu. Sprawdź.\nStrona główna » Klimatyzatory dla domu. Przykłady i charakterystyka\nLetnie temperatury dają się we znaki? Domowy wiatraczek nic nie daje, a wietrzenie pomieszczenia tylko pogarsza sprawę? Idealnym rozwiązaniem problemu może być klimatyzator dla domu. Klimatyzacja domowa wciąż kojarzona jest z luksusem, chociaż w samochodzie uważana jest za standard. Wcale nie musi Cię dużo kosztować i wymagać przebudowy mieszkania. Omawiamy dla Ciebie podstawowe rodzajów klimatyzatorów, abyś znalazł coś dla siebie.\nEkspert z Associate Instal Group:\nDomowa klimatyzacja, jak również ta w siedzibach różnych firm, sklepach itp. prawidłowe działanie zawdzięcza profesjonalnemu montażowi. Poza tym klimatyzacja wymaga regularnego czyszczenia i konserwacji. Dobrze działająca wpływa prozdrowotnie na układ oddechowy.\nKlimatyzacja domowa – podstawowe rodzaje\nDla każdego, kto włożył czas i pieniądze w wystrój wnętrza ważny jest sposób montażu i wygląd klimatyzatora. Ukryty czy widoczny? Poznaj kilka rozwiązań.\nNajprostszym, niewymagającym prac montażowych jest klimatyzator przenośny. Najtańszy ze wszystkich pozostałych, jednak bardzo okrojony z funkcjonalności.\nKlimatyzator naścienny – jak nazwa wskazuje montowany na ścianie, nie jest może najdyskretniejszy, ale producenci, tacy jak np. LG czy Gree oferują ciekawe stylistycznie rozwiązania. System multisplit – jeden agregat, kilka klimatyzatorów, pozwoli klimatyzować kilka pomieszczeń w jednym budynku.\nKlimatyzacja przypodłogowa, kanałowa, kasetonowa wymaga poważniejszych prac montażowych, ale w zamian otrzymasz system, który nie wpływa na estetykę pomieszczenia i ma najszerszy pakiet funkcji.\nNasza porada: decydując się na klimatyzację dla domu, wybierz firmę, u której kupisz klimatyzator, zamówisz montaż, serwis i naprawę. To znacznie ułatwi życie.\nFunkcje klimatyzatorów dla domu – nie tylko chłodzenie\nKomfort przebywania w danym pomieszczeniu zapewnia nie tylko odpowiednia temperatura powietrza. Oto kilka faktów, które powinieneś znać, decydując się na wybór klimatyzacji.\nW pomieszczeniach zamkniętych najlepiej czujemy się przy wilgotności oscylującej między 40% a 60% (przy czym normą jest przedział 30-65%).\nJakość powietrza, która zależy głównie od stopnia jego zanieczyszczenia, pozbywamy się ich dzięki odpowiedniej wentylacji.\nNatomiast ruch powietrza nie powinien przekraczać 0,2 m/s.\nSzukając klimatyzacji dla domu, należy uwzględnić jej możliwości regulacji wyżej wymienionych parametrów, które pomogą zadbać o zdrowie domowników. Dodatkowo musisz pamiętać o:\nklasie energooszczędności, abyś później mógł ją uruchamiać spokojny o rachunki za prąd.\nTrybie cichej pracy. Miło posiedzieć w schłodzonym salonie i bez kłopotu oglądać TV.\nKontroli przepływu powietrza – pozwala regulować prędkość i kierunek nawiewu.\nNasza rada: wybierz dystrybutora, który oferuje wiele marek klimatyzatorów. Dla przykładu mogą to być Gree, Servo, LG, Rotenso, Haier. Bogata oferta to też rzetelne doradztwo i dopasowanie produktu do Twoich oczekiwań zarówno pod względem funkcji, jak i kosztów.


Ogłoszenie Pomarańczowe Ja w Poznaniu - psychoterapia Poznań\nPunkt Psychoterapii i Pomocy Psychologicznej "Pomarańczowe Ja", jest wynikiem zebrania się doświadczonej grupy specjalistów w zakresie wychowania dzieci, psychoterapii, oraz doradztwa. Na zajęcia wspierające zapisują się przede wszystkim osoby z Poznania oraz okolic.\nSzeroka lista propozycji zawiera w sobie chociażby pomoc w leczeniu uzależnień, współuzależnień, a także w sytuacji wychodzenia z depresji.\nDo gabinetów specjalistów mogą przychodzić także opiekunowie nieletnich, u których zweryfikowano nadpobudliwość, dyslekcję, czy też zaburzenia żywieniowe. Zapewniona dyskrecja, zaangażowanie, jak i również obiektywne porady, pomagają w zdobywaniu równowagi życiowej.\nData dodania: 13-02-2018 17:49:42 IP:46.215.177.81\nImię i Nazwisko: Anna Przygodzka-Gacek\nAdres em@il: biuro@terapiapoznan.pl


Śledczy odmówili postępowania po ostrzelaniu staniny koni - Fakty TVN online\n14 listopada 2017, 19:09\nStrzelali do kaczek, trafili dziewczynkę. Zdaniem policji i prokuratury sprawy nie ma\nMyśliwi polując na kaczki ostrzelali stadninę koni. Trafili w kask dziewczynki, która uczyła się jeździć konno. Reszta dzieci przestraszona uciekła. Zdaniem policji i prokuratury nie ma sprawy, bo wszyscy żyją. Reporterka "Faktów" pytała prokuraturę o tę sprawę.\nWłaściciel stadniny czuje się bezsilny. Nie może uwierzyć, że ta sprawa kończy się umorzeniem. - Padł głuchy strzał, jakby ktoś petardę z domu wyrzucił. Powiedziała: "tato, dostałam śrutem w głowę. Dobrze, że miałam kask" - mówi anonimowo właściciel stadniny we Frydrychowicach (pow. wadowicki).\n- Mogły dostać w oczy, w twarz, w kręgosłup. Mógł dostać koń, koń się mógł spłoszyć - dodaje matka poszkodowanej dziewczynki, Bożena Dutkiewicz.\nZarówno właściciel stadniny jak i matka poszkodowanej dziewczynki pamiętają doskonale końcówkę sierpnia. Po godzinie 20 już szarzało, gdy na łące właściciela stadniny myśliwi kontynuowali kilkudniowe polowanie na kaczki. A na oświetlonym wybiegu trzy dziewczynki jeździły konno.\n- Padł jeden strzał blisko i ja zdążyłam tylko powiedzieć: o matko jak blisko - wspomina pani Bożena.\nŚrut trafił w kaski, rozbił szybę samochodu i ranił w łapę psa. Dochodzenie w tej sprawie policja umorzyła argumentując, że dziewczynka nie doznała żadnych obrażeń ciała, więc nie można mówić o spowodowaniu realnego zagrożenia życia i zdrowia.\nŚledczy wierzą myśliwym\nProkuratura to zatwierdziła. W rozmowie z "Faktami" stanowiska prokuratury broni Sebastian Kiciński, Prokurator Rejonowy z Wadowic:\nRenata Kijowska, "Fakty" TVN: - To nie byłby ciężki uszczerbek, jakby ranił w głowę?\nSebastian Kiciński: - W rozumieniu przepisów Kodeksu Karnego – nie\nRK: - A jakby trafił w szyje to też by nie był?\nSK: - Proszę pani, miejmy na uwadze to, że ci ustaleni myśliwi oddali strzały zgodnie z zasadami sztuki, czyli pod odpowiednim kątem i tak dalej.\nRK: - Skąd pan prokurator to wie? Był biegły jakiś z zakresu balistyki tam wysłany? Był kąt zbadany? Siła wiatru?\nSK: - Ustalenia w tym zakresie nie były czynione.\nRK: - No to skąd pan to wie?\nSK: - Przyjmujemy za wiarygodne oświadczenia tych myśliwych.\nMyśli mogą strzelać w odległości co najmniej 100 metrów od zabudowań. W raporcie napisano, że strzelali 240 metrów od domu przed stawem. Jednak właściciel stadniny widział co innego. - Sam policjant powiedział: 92 metry. Przy mnie mierzyli osobiście - mówi "Faktom" właściciel stadniny.\nMierzył dopiero po interwencji posła z klubu Kukuz'15 Józefa Brynkusa. Wcześniej policja zbywała nawet informacje o numerach rejestracyjnych samochodów myśliwych.\n- Argumenty użyte przy umorzeniu są bardzo bulwersujące i świadczą o tym, że ktoś kto podejmuje decyzję albo jest dyletantem, albo w jakiś sposób wywierano na nim naciski - komentuje sprawę poseł Brynkus.\nNa poszkodowanego też naciskano. A policja i prokuratura to co się stało tłumaczy pogodą i fizyką.\nSebastian Kiciński: - Proszę pani: prawa fizyki są takie, że cokolwiek wystrzelone w górę musi gdzieś opaść.\nRenata Kijowska: - Tak, żeby zostawić porysowany kask oraz uszkodzoną szybę samochodu?\nSK: - Miejmy świadomość, że ten śrut nie upadł bezpośrednio z nieba, on się sturlał z dachu. Śrut upadł na dach i stoczył się po blaszanym dachu.\nJednak zdjęcia zrobione z powietrza pokazują, że wybieg dla koni znajduje się w pewnej odległości od dachu, z którego miał spaść śrut.\nFoto: Fakty TVN Taka odległość dzieli wybieg od dachu, w który miał uderzyć śrut\nPoczucia bezpieczeństwa jednak nie ma. - Nie może być, że ktoś podchodzi pani pod dom, widzi dzieci, konie i ładuje strzelby i strzela - oburza się właściciel stadniny.\nroaden 16 November 2017\nPisałem już nie raz że nie jestem zwolennikiem żadnej partii ale jestem zwolennikiem porządku prawnego w naszym kraju. Dlatego nie szukaj tu prowokacji i podtekstów na siłę bo to jest bliskie obsesji. Prokuratura i sądy są organami wymiaru sprawiedliwości. Obie instytucje są organami państwowymi i mają stać na straży prawa. I niestety rozwiń\njerzy_nowakjwbx 15 November 2017\nroaden , czy Ty odróżniasz PROKURATURĘ od SĄDU, bo jeśli nie , to nie pisz tutaj bzdur , a jeśli tak to nie pisz bzdur do kwadratu , inaczej wychodzi , że jesteś prowokatorem z PIS i plujesz na sądy.\nroaden 15 November 2017\nJak ja mam dosyć tych naszych sądów i ich bezmyślnych decyzji. Tych poukładowych działań i koneksji. Życzę im żeby ich wszystkich pozwalniali w tej reformie sądownictwa i nie ważne czy zgodnej czy nie zgodnej z prawem bo oni sami także nie działają zgodnie z prawem. Przecież jeżeli mysliwy zagraża osobom postronnym to z logiki wynika rozwiń\nHYDROLUX 15 November 2017\nJakby trafili kogoś z rodziny prokuratora to byłaby inna śpiewka.\njacajaca 15 November 2017\nrobicie wielką aferę, to przecież kumple Szyszki\nżadna prokuratura czy sądy nic im nie zrobią\nale to jest jest jednak fajne, gdy będę do kogoś strzelał na ulicy, powiem, ze polowałem na kaczki, strzelałem zgodnie ze sztuką pod dobrym kątem przy odpowiedniej sile wiatru, bee usprawiedliwiony :)\nZbyszek72r0 15 November 2017\nMyśliwi to zapewne kumple Szysko, więc sprawy nie ma. Mogą robić co chcą, strzelać gdzie chcą, władza ich chroni.\njozef_domaradzki 15 November 2017\nAktualnie w Policji i w Prokuraturze same Kulsony. Rozum na poziomie dziecka o czym najlepiej świadczy postawa wyrażona w niniejszej sprawie. Jest to zapewne m.in. z powodu braku chętnych do pracy w Policji, w związku z tym wybiera się kogo popadanie. Józef A.Domaradzki\nTłumaczenia prokuratuty - ręce opadają. Ciekawe co, gdyby to było dziecko pana prokuratora na przykład....\nbazar 15 November 2017\nTo nie pierwszy i nie ostatni przypadek. Sprawę umorzono bo prokuratorzy i policjanci również polują. Wśród polujących jest nawet ksiądz. Jak kogoś zabija to wówczas coś sie dzieje ale zawsze wszyscy stoja murem za zabójcą mysliwym\nYareMar 15 November 2017\nMam wrażenie, że policja nie odróżnia terminu "realne zagrożenie" od "faktyczne zagrożenie" - realności zagrożenia nie można oceniać po skutkach ( to by doprowadziło do kuriozalnych przypadków) - "realność" to w tym przypadku potencjał do wyrządzenia szkody, natomiast po skutkach ocenia się czy zagrożenie faktycznie miało miejsce rozwiń


Strona główna Nauka i Edukacja Nauka a zabawa\nSzkoła kojarzy się wielu dzieciom z przykrym, nieprzyjemnym obowiązkiem. Trudno zachęcić je do odrabiania lekcji, nauki na sprawdzian czy czytania. Jak to skutecznie zrobić?\nNajlepiej pokazywać dziecku, że nauka może być zabawą, może być też przyjemna i w dodatku przydaje się w codziennym życiu. Można uczyć dziecko grając z nim w różne gry edukacyjne, zabierając na ciekawe szlaki turystyczne i opowiadać o zabytkach, uczyć go nazw drzew podczas przyjemnego spaceru po lesie. Możliwości jest naprawdę sporo, a jedynym ograniczeniem jest tylko nasza wyobraźnia.\nWarto również zainwestować w filmy edukacyjne, w interesujące książki, ciekawie oraz bogato ilustrowane albumy. Im bardziej coś przyciąga wzrok, im bardziej jest atrakcyjne i kolorowe, tym łatwiej zainteresować tym dziecko. Jeżeli uczenie się będzie miało znamiona zabawy, dziecko tym chętniej będzie zasiadało do odrabiania lekcji. Wystarczy tylko je odpowiednio zachęcić, a problemy z nudą i niechęcią do szkoły i lekcji szybko znikną.\nPoprzedni artykułFototapety w naszych domach\nNastępny artykułZalety nauki w szkole publicznej\nOgrodnictwo jest jedną z Twoich pasji? Posiadasz własny, przydomowy ogródek? Bardzo słusznie, ponieważ jest to niezwykle rozwijające, uspokajające i harmonizujące człowieka wewnętrznie zajęcie. W...


Krem witamonowy z awokado - 30 ml - Logona\nDoskonały pod oczy! Krem witaminowy intensywnie wspiera regenerację komórek skóry i nawilża ekstremalnie suchą skórę ubogą w tłuszcz. Bogata formuła zawierająca oleje kokosowy, awokado, migdałowy, oliwkowy i jojoba oraz ekstrakt z rumianku i masło shea sprawia, że skóra staje się wyjątkowo miękka i elastyczna.\nNaturalna witamina C i E wspomaga naturalne funkcje obronne skóry, chroniące ją przed szkodliwym działaniem czynników środowiska, które przyczyniają się do przedwczesnego starzenia się skóry. Krem polecany do intensywnej pielęgnacji delikatnych partii skóry: oczu, szyi i dekoltu. Doskonały na spierzchnięte usta oraz ekstremalnie wysuszoną skórę twarzy, rąk i jako ochrona przed zimnem.


Sznurowane cyferki ślimak BKN-8515 - e-mama.pl\nSznurowane cyferki ślimak BKN-8515 - Opis produktu\nSznurowane cyferki ślimak to prosta zabawka, dzięki której dziecko nauczy się przewlekania sznurówki przez dziurkę, a także przygotuje je do nauki wiązania bucików. Doskonali ruchy precyzyjne, wymaga od dziecka skupienia i koncentracji.\nRozwija umiejętności motoryczne dziecka i może służyć do nauki liczb, a także godzin poprzez wiązanie kolorowej tablicy.\nWymiary zabawki ok.: 15x15x0,5cm.\nNr katalogowy: BKN-8515


Czy gen. Sikorski dokonał zamachu stanu we Francji? » Historykon.pl\nWritten by Andrzej Włusek on 15 marca 2021\nDo dziś trwają spory historyków, jak dalece to Francja po klęsce wrześniowej wspierała generała Władysława Sikorskiego w objęciu teki premiera i szefa Polskich Sił Zbrojnych. Jesienią roku 1939 policja francuska zablokowała redakcji „Monitora Polskiego” możliwość ogłoszenia, iż funkcję prezydenta RP obejmie Bolesław Wieniawa-Długoszowski.\n17 września roku 1939 Armia Czerwona wkracza na teren II Rzeczypospolitej, Warszawa i Lwów są okrążone przez wojska niemieckie, a ostrzelany ogniem artyleryjskim Zamek Królewski płonie. Naczelny Wódz, marszałek Edward Rydz Śmigły nakazuje wycofanie wojska na Rumunię i Węgry, niepodejmowanie walki z bolszewikami i utrzymanie obrony Warszawy. Stolica broni się do 28 września, a władze II Rzeczypospolitej zostają internowane w Rumunii. Znamienne jest to, że do Francji przedostają się głównie politycy przedwojennej opozycji, a proces formowania Rządu Polskiego na Uchodźstwie przebiega nie bez pomocy Paryża.\nW urzędowym „Monitorze Polskim” z 29 września 1939 r. opublikowano stosowne wyjaśnienie tzw. kryzysu prezydenckiego wraz z informacją, iż wobec wycofania się Wieniawy-Długoszowskiego nabiera mocy nominacja dla marszałka Senatu RP Władysława Raczkiewicza (również podpisana 20 IX, ale także antydatowana: Kuty, 17 września 1939 r.). Po latach wiadomo, iż Długoszowski zgodnie z Konstytucją był nominowany na przezydenta RP przez przebywającego na internowaniu prezydenta Ignacego Mościckiego, a do nieopublikowania obwieszczenia przyczyniły się francuskie służby.\nChoć z dzisiejszej perspektywy trudno to zrozumieć, ale pokonanie Hitlera jeszcze w roku 1940 przez Francję było czymś w co mogli wierzyć Polacy. Nasz sojusznik dysponował wtedy armią liczniejszą niż Wehrmacht, o podobnym potencjale wojsk pancernych, większej liczbie samolotów niż Luftwaffe. W połączeniu z Wielką Brytanią siła aliantów była znacznie większa niż potencjał III Rzeszy. Kilkadziesiąt tysięcy Polaków, którzy z fałszywymi dokumentami, cywilnych przebraniach przedostali się z Węgier i Rumunii do Francji mogło wierzyć, że nasza armia odbuduje się na zachodzie i rychło zaatakuje Hitlera. Polscy dowódcy po doświadczeniach z września wiedzieli, że dla priorytetem w walce z Niemcami jest stworzenie oddziałów wojsk pancernych i zmechanizowanych.\nKlęska państwa, w oparciu o które budowaliśmy struktury rządu emigracyjnego oraz armię była tragedią także dla Polski. Wiosną roku 1940 nasze wojska składające się nie tylko z żołnierzy września, ale także licznej francuskiej Polonii czy byłych republikańskich weteranów wojny w Hiszpanii liczyły kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy. Przed ewakuacją Dunkierki Polacy wzięli licznie udział w obronie Francji wykazując się niekiedy determinacją większą niż zdemoralizowana armia francuska.\n15 marca 2021 at 10:56 · Reply\nTo rozkoszne. Władza sanacyjna, która przejęła władzę w zamachu stanu krzyczała, że straciła władzę w zamachu stanu, po tym jak kompletnie zniszczyła kraj i doprowadziła do klęski wrześniowej (a wcześniej, poprzez dyplomację, do zguby).


Zagadkowa śmierć 36-letniego Pawła na parkingu. Doszło do brutalnego mordu? [ZDJĘCIA] - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nZagadkowa śmierć 36-letniego Pawła na parkingu. Doszło do brutalnego mordu? [ZDJĘCIA]\n2020-05-30 5:50 AL, Pmar, AC\nZagadkowa śmierć na parkingu\nMiał poukładane życie i plany na przyszłość. Paweł Pyś (+36 l.) z Zamościa przyjechał nocą do Krakowa, a po kilku godzinach znaleziono go martwego w kabinie samochodu. Zrozpaczona rodzina od trzech tygodni próbuje ustalić, co się wydarzyło. Zdjęcia, które nam udostępniła wskazują, że śmierć nie nastąpiła z przyczyn naturalnych!\n7 maja w nocy Paweł Pyś, zawodowy kierowca TIR–a, przyjechał do Krakowa z ładunkiem.\n- Jak nigdy, właśnie tego dnia byłam niespokojna. Wysłałam mu sms-a, czy wszystko w porządku. Paweł oddzwonił o 3.15 nad ranem. Potwierdził, że wszystko jest dobrze. To była nasza ostatnia rozmowa - opowiada nam pani Marzena, jego partnerka.\nOk. 9 rano na parkingu przy stacji benzynowej przy ul. Śliwiaka znaleziono martwego mężczyznę.\n- Nie mamy pojęcia co się stało. Widziałam ciało Pawła przed sekcją. Był spuchnięty, miał krwiaka na twarzy i rany na rękach. Wyglądał, jakby został pobity - relacjonuje nam zrozpaczona kobieta.\nDodaje, że ubranie, które jej zwrócono, było całe we krwi.\n- Nawet nie wiem czy ktoś je zbadał - mówi dalej.\nPaweł nie miał wrogów. Był jedynakiem.\n- Nie wiem jak zginął mój syn, wygląda na to, że został zamordowany. Prokuratura nie udzieliła mi żadnych informacji. Usłyszałam jedynie, że mam czekać kolejne 6 tygodni na wynik badań toksykologicznych - łka jego mama, Irena Pyś.\nNajbliżsi nie mogą w spokoju przeżywać żałoby, bo nie wiedzą jak zginął Paweł. Pani Marzena próbuje na własną rękę ustalić przebieg wydarzeń i prosi wszystkich, którzy widzieli mężczyznę feralnej nocy o kontakt.\n- Nie spocznę, dopóki nie dowiem się kto zamordował mojego narzeczonego - zapowiada.\nBadamy sprawę pod kątem art. 155 kk (nieumyślnego spowodowania śmierci). Czekamy na oficjalne wyniki sekcji zwłok. Zabezpieczono znajdujący się w pobliżu monitoring oraz zwrócono się o monitoring z innych ujawnionych miejsc. Policja prowadzi czynności mające na celu ustalenie wszystkich okoliczności zdarzenia oraz przyczyn śmierci zmarłego – poinformował nas prok. Janusz Hnatko, rzecznik krakowskiej prokuratury.


Informacje | Polski Komitet Normalizacyjny\nSzukaj na stronie Jesteś tutaj Strona główna Informacje Informacje\nTargi EUROLAB 2017 Data dodania 2017-03-28 W dniach 29-31 marca odbywa się XIX edycja Międzynarodowych Targów Analityki i Technik Pomiarowych EuroLab 2017 oraz VI Międzynarodowe Targi Techniki Kryminalistycznej CrimeLab. Czytaj dalej StandarDays 2017 - 20-21 kwietnia Data dodania 2017-03-22 Jak co roku, CEN (Europejski Komitet Normalizacyjny) i CENELEC (Europejski Komitet Normalizacyjny Elektrotechniki) zapraszają wszystkich zainteresowanych na StandarDays.\nStandarDays to dwudniowe warsztaty, organizowane w celu przekazania wiadomości niezbędnych dla zrozumienia europejskiego systemu normalizacyjnego i korzyści wynikających z udziału w nim. Warsztaty są prowadzone przez europejskich ekspertów w dziedzinie normalizacji; na zakończenie wszyscy uczestnicy otrzymują certyfikat. Czytaj dalej Światowy Dzień Wody 2017 Data dodania 2017-03-22 Woda to życie. Kiedy jednak nie dba się o nią, a proces jej oczyszczania nie istnieje – woda zabija. Dla milionów ludzi taka sytuacja to rzeczywistość. 22 marca obchodzimy Światowy Dzień Wody – dzień o wielkim znaczeniu dla ludzi, którzy nie mają wody takiej, jakiej potrzebują. Czytaj dalej SMART CITY – MIASTA EFEKTYWNIEJSZE ENERGETYCZNIE Data dodania 2017-03-17 Najwięcej energii potrzebują miasta – wg raportu Międzynarodowej Agencji Energii Odnawialnej to one wykorzystują 65% zużycia globalnego. Dlatego tak istotne jest wdrażanie koncepcji inteligentnych miast.\nCzytaj dalej Młodzi Profesjonaliści IEC 2017 – Władywostok (Rosja) Data dodania 2017-03-17 Polski Komitet Normalizacyjny po raz kolejny ogłasza nabór na warsztaty dla Młodych Profesjonalistów, organizowane przez Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC – International Electrotechnical Commission), które w tym roku odbędą się we Władywostoku (Rosja) w dniach 9-13.10.2017 r. w ramach 81. Sesji Generalnej IEC. Czytaj dalej VI Ogólnopolska Konferencja „Normalizacja w Szkole” Data dodania 2017-03-17 15 marca br., w Ośrodku Szkoleniowym OEIiZK w Warszawie, odbyła się VI Ogólnopolska Konferencja „Normalizacja w szkole” - „Normy gwarantem bezpieczeństwa produktów i systemów". Czytaj dalej Światowy Dzień Konsumenta Data dodania 2017-03-15 15 marca obchodzimy Światowy Dzień Konsumenta i z tej okazji – po raz pierwszy w ramach grupy G20 – odbędzie się Szczyt Konsumencki (G20 Consumer Summit).\nSzczyt Konsumencki G20 – zatytułowany „Budowa cyfrowego świata, któremu konsumenci mogą zaufać” – odbywa się w Berlinie, podczas Światowego Dnia Konsumenta. W wydarzeniu biorą udział przedstawiciele władz, organizacji międzynarodowych, stowarzyszeń konsumenckich, przemysłu i środowisk akademickich – łącznie około 300 uczestników, piastujących najważniejsze stanowiska w ministerstwach, organizacjach lub branżach. Czytaj dalej Dzień Normalizacji Polskiej 2017 Data dodania 2017-03-03 W tym roku, w ramach obchodów Dnia Normalizacji Polskiej, Polski Komitet Normalizacyjny organizuje konferencję poświęconą "Smart Cities".\nKonferencja odbędzie się 19 maja w EuroCentrum w Warszawie.\nCzytaj dalej Technologie w ochronie zdrowia Data dodania 2017-02-17 Urządzenia inteligentne, a w szczególności smartfony, zmieniły sposób interakcji ludzi ze sobą i ze światem wokół nich. Szacuje się, że liczba użytkowników smartfonów na całym świecie zwiększy się do 2,66 miliardów w 2019 r. Czytaj dalej SMOG Data dodania 2017-01-20 Stało się. Wyprzedziliśmy Pekin. Jak donosi Financial Times w Polsce znajdują się miejsca o większym zanieczyszczeniu powietrza niż Pekin. Na 50 miast z najgorszym powietrzem w Europie 33 znajdują się w Polsce. Czytaj dalej Strony1\nMenu działu Informacje


Komunikacja w czasie rzeczywistym wchodzi na wyższy poziom. Sztuczna inteligencja pomoże w komunikowaniu się m.in. rekruterom - Certon.pl Komunikacja w czasie rzeczywistym wchodzi na wyższy poziom. Sztuczna inteligencja pomoże w komunikowaniu się m.in. rekruterom - Certon.pl\nStrona główna Robotyka i SI Komunikacja w czasie rzeczywistym wchodzi na wyższy poziom. Sztuczna inteligencja pomoże w...\nPoprzedni artykułPandemia przyspieszyła rozwój biotechnologii. Nowoczesna diagnostyka molekularna pozwoli łatwiej opracować szczepionki na nowe wirusy


Cykl letnich koncertów plenerowych na żywo w TVP2. "Lato, muzyka, zabawa" - koncert, TVP2, muzyka, wakacje, lato 2018 | media2.pl\nŁukasz Szewczyk17.07.2018 (9:44)6 komentarzy\nCykl letnich koncertów plenerowych na żywo w TVP2. "Lato, muzyka, zabawa"\nkoncert TVP2 muzyka wakacje lato 2018\nCztery polskie miasta, wakacyjne rytmy, atmosfera nieskrępowanej zabawy i ponad osiem godzin muzyki w wykonaniu gwiazd polskiej sceny muzycznej. Startuje letnia trasa telewizyjnej Dwójki. Koncerty na żywo w TVP2.\nToruń, Zamość, Stalowa Wola i Gdańsk to przystanki na tegorocznej, muzycznej trasie Dwójki. Serii letnich, plenerowych koncertów transmitowanych przez telewizyjną Dwójkę tym razem przyświeca hasło "Lato, muzyka, zabawa". Publiczność zgromadzona na koncertach, a także widzowie Dwójki bawić się będą przy najgorętszych przebojach ostatnich lat oraz evergreenach. Na marginesie muzycznej uczty gwiazdy podzielą się wspomnieniami dotyczącymi własnych letnich miłości i wakacyjnych przygód.\nZa pośrednictwem nowych technologii widzowie Dwójki będą mieli okazję każdorazowo współtworzyć muzyczne widowisko. Zaprezentować filmik z wakacji, pozdrowić bliskich lub zadedykować piosenkę ukochanej osobie. Kącik utraconych znajomości pozwoli odnaleźć dawną miłość z kolonii lub obozu. Nie zabraknie także konkursów i zabaw dla telewidzów.\nPierwszy koncert już w niedzielę 22 lipca prosto z Torunia W Toruniu wystąpią m.in. Ewa Farna, IRA, Blue Cafe, KOMBII, Ewelina Lisowska, Varius Manx & Kasia Stankiewicz i wielu innych. Usłyszymy takie przeboje, jak "Ona jest ze snu", "Do nieba", "Słodkiego miłego życia", "W stronę słońca" czy "Orła cień". Koncert poprowadzi Izabella Krzan, a na backstage'u kulisy gwiazd odsłoni Mateusz Szymkowiak. Początek transmisji o godz. 20:05 w TVP2.\nU ojca rydzyka pierwszy koncert :)\nBartłomiej Czubak 17 lipca .07.2018 (10:08:16)\npietrzak w roli głónej xd\nvelzeb 17 lipca .07.2018 (10:25:00)\nI super, wreszcie coś się będzie dziać w plenerze.\nKamila23 17 lipca .07.2018 (12:32:50)\npoza Gdańskiem wybrali rejony gdzie pis ma największe poparcie? heeee... boją organizować szopki we współpracy z TVP w miastach w których nie było większościowego poparcia na pisowskich oszołomów?\nvero 17 lipca .07.2018 (17:08:53)\nLato, muzyka i... zabawa w Pisneylandzie ;P Na początek koncert u Rydzyka!\njohnyB - ten prawdziwy 18 lipca .07.2018 (17:37:34)\nCzyli chleb (500+ - 107 inflacji), oraz igrzyska dostarczone dla plebsu.\ndojna zmiana 20 lipca .07.2018 (7:21:36)


&Tradition | design-spichlerz.pl (3) - Design Spichlerz\nPlafon Light Forest duńskiej marki &Tradition. Przedstawiona lampa to tylko jedna z możliwych konfiguracji. Chętnie przygotujemy dla Państwa indywidualną konfiguracje. Zapraszamy do kontaktu.\nKinkiest Light Forest duńskiej marki &Tradition. Przedstawiona lampa to tylko jedna z możliwych konfiguracji. Chętnie przygotujemy dla Państwa indywidualną konfiguracje. Zapraszamy do kontaktu.\nLampa stołowa Marble Light SV6 duńskiej marki &Tradition wykonana jest z białego marmuru Carrara i ręcznie dmuchanego szkła.\nRaft NA Stool\nDesignerski stołek skandynawski Raft NA Stool duśnkiej marki &tradition został zaprojektowany przez studio projektowe Norm Architects. Rodzina Raft charakteryzuje się przede wszystkim krztałtem na trzech nogach. Stołek Raft NA Stool jest dostępny w dwóch kolorach: dąb naturalny w połączeniu z białymi elementami lub w całości w czerni.\n7 984 zł 9 980 zł -20%\nStolik Shuffle Table marki &Tradition.