00164 002786 20671925 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jonathan Swift Liczba stron: 272\nISBN: 9788377793893 Rok wydania: 2017\nWYDAWCA DO CZYTELNIKA Autor tych opowieści, Lemuel Guliwer, jest moim dawnym i zaufanym przyjacielem, a nawet po matce ze mną spokrewnionym. Będzie temu około lat trzech, jak pan Guliwer, znudzony ciągłym przychodzeniem różnych ciekawskich do jego domu w Redriff, kupił sobie małą majętność z gruntem i wygodnym domem pod Newark, w hrabstwie Nottingham, swej ojczystej prowincji, i teraz żyje tam, wprawdzie na ustroniu, ale szanowany przez sąsiadów. Chociaż pan Guliwer urodził się w hrabstwie Nottingham, gdzie mieszkał jego ojciec, słyszałem jednakże, że familia jego pochodzi z hrabstwa Oxford, i sam znalazłem na cmentarzu w Banbury, do tej prowincji należącym, wiele nagrobków Guliwerów. Jeszcze przed oddaleniem się z Redriff pan Guliwer wręczył mi pisma tu drukowane i upoważnił do rozporządzenia nimi według upodobania. Przeczytałem je z największą starannością trzykrotnie. Styl w nich jest jasny, prosty i jedną tylko mają wadę, a mianowicie, że autor zwyczajem podróżnych za obszernie opisuje pomniejsze szczegóły; przez całe jednak dzieło przebija duch prawdy i autor taką się istotnie odznacza prawdomównością, że w okolicach Redriff, jeżeli kto chce kogo o czymś zapewnić, zwykle mówi: „Jest to tak prawdziwe, jakby sam pan Guliwer powiedział”. Po zasięgnięciu rady wielu godnych osób, którym za pozwoleniem autora papiery te pokazałem, odważam się dzisiaj ukazać je światu w nadziei, że przynajmniej na jakiś czas staną się przyjemniejszą rozrywką dla naszej szlachetnej młodzieży niż pospolite ramoty o polityce i stronnictwach. Ten tom byłby zapewne jeszcze raz tak obszerny, gdybym sobie nie pozwolił na opuszczenie wielu miejsc opisujących wiatr, przypływ i odpływ morza, meteorologiczne spostrzeżenia i ruchy okrętowe w czasie burzy, a wszystko to w stylu żeglarskim. Opuściłem także wszystkie podania długości i szerokości geograficznej i obawiam się, że może pan Guliwer niezadowolony będzie z tych opuszczeń, lecz ja postanowiłem, ile tylko być może, dzieło to uczynić dla ogółu przystępnym. Jeżeli z nieświadomości mej w żeglarstwie błędy jakieś popełniłem, sam tylko za to jestem odpowiedzialny; zresztą gdyby kto z podróżnych życzył sobie zobaczyć tekst oryginalny w całej obszerności, tak jak z rąk autora wyszedł, do zadośćuczynienia zawsze znajdzie mnie gotowym. Co się tyczy bliższych wiadomości o życiu autora, znajdzie je czytelnik na pierwszych kartach tej książki. Richard Sympson\nLIST KAPITANA GULIWERA DO SWEGO KUZYNA RICHARDA SYMPSONA Jeżeli się kiedy sposobność nadarzy, to mam nadzieję, że nie omieszkasz publicznie oświadczyć, iż tylko na Twoje usilne i ponawiane prośby zgodziłem się błędnie i niepoprawnie napisaną historię moich podróży drukiem ogłosić, przy czym zobowiązałem Cię wezwać na pomoc kilku młodych akademików, z któregoś z naszych uniwersytetów, do uporządkowania materiałów i poprawy stylu, tak jak za moją radą uczynił mój kuzyn Dampier ze swoją książką pod tytułem Podróż naokoło świata. Lecz jeżeli sobie dobrze przypominam, nie pozwoliłem Ci nic opuszczać, a jeszcze mniej dodawać. Zmuszony więc jestem nie przyznać się do tego wszystkiego, co nie jest moje, a szczególnie do ustępu o najjaśniejszej królowej Annie, najpobożniejszej i najchwalebniejszej pani. Choć ją więcej szanowałem i uwielbiałem niż kogokolwiek z rodzaju ludzkiego, powinniście byli jednak rozważyć, Ty lub który z Twych współpracowników, co sobie pozwolił usunąć ten ustęp, naprzód: że nie jest moim zwyczajem pochlebiać, a potem, że nieprzyzwoicie było stworzenie tego co ja gatunku chwalić przed moim nauczycielem Houyhnhnmem. Co więcej, jest to zupełnym fałszem, bo ja przez pewną część panowania Jej Królewskiej Mości żyłem w Anglii i – o ile wiem – rządziła ta pani ciągle przez pierwszego ministra, z początku lorda Godolphina, a później lorda Oxfordu; tak umieściliście na mój karb fałsz oczywisty. A nawet w przedstawieniu Akademii Systematyków i w niektórych miejscach mojej mowy do mego pana Houyhnhnma powypuszczaliście główne zdarzenia alboście je tak poobcinali i poodmieniali, że mi z trudnością przychodziło poznać własne moje dzieło. Kiedy Ci czyniłem wyrzuty w którymś z moich listów, odpowiedziałeś mi, że lękasz się obrazić władzę publiczną, która, wolności druku ciągle baczna, wszystko, cokolwiek pozór ma przymówki (sądzę, że tego wyrażenia użyłeś), gotowa nie tylko zganić, ale i karać. Ale proszę Cię, jak można to, co napisałem przed tylu laty i w oddaleniu pięciu tysięcy mil w innym królestwie, stosować do któregoś z Jahusów, którzy dziś, jak powiadają, rządzą naszą trzodą? Zwłaszcza że to wszystko pisałem w czasie, kiedy się nie mogłem obawiać powrotu pod ich panowanie. Czyliż nie mam przyczyny dręczyć się widokiem tych samych Jahusów ciągnionych w powozach przez Houyhnhnmów, jak gdyby były to ostatnie bydlęta, a tamci rozumnymi stworzeniami? Prawdziwie dlatego tylko się usunąłem w moje zacisze, ażeby uniknąć tego szkaradnego widowiska. Oto, co uważałem za swój obowiązek, aby Ci powiedzieć, tak ze względu na Ciebie, jak i na ufność, jaką Cię darzyłem. Nadto wyrzucam sobie słabość moją, iż na prośby i fałszywe powody, przez Ciebie i niektórych innych użyte, zezwoliłem na ogłoszenie moich podróży wbrew własnemu zdaniu. Przypomnij sobie, jak często Cię prosiłem, kiedy chcąc niechęć moją przezwyciężyć, powoływałeś się na dobro powszechne; jak często, mówię, prosiłem Cię, byś rozważył, że Jahusy są zwierzętami zupełnie niezdolnymi do poprawy ani przez naukę, ani przez przykład. Wypadki potwierdziły tę opinię, gdyż zamiast, aby książka moja przynajmniej na tej małej wyspie pomogła usunąć nadużycia i zepsucie, jak miałem niejaką nadzieję, widzisz, że po sześciu miesiącach od jej ogłoszenia żadnego nie przyniosła z tych skutków. Prosiłem Cię, abyś uwiadomił mnie listownie, kiedy stronniczość i kliki znikną, sędziowie będą oświeceni i niesprzedajni; pieniacze poczciwi, umiarkowani i niezupełnie z rozumu obrani; kiedy równina Smithfield* zajaśnieje piramidami ksiąg prawniczych; wychowanie młodzieży szlacheckiej – gruntownie odmienione; lekarze – wygnani; żony Jahusów – bogate w cnoty, honor, wierność, zdrowy rozsądek; dwory i poczekalnie ministrów – oczyszczone z plugastwa; mądrość, zasługa i nauki – wynagrodzone, a ci, co wierszem lub prozą druk hańbią – skazani, aby za jedyne pożywienie mieć swój papier, a za napój – atrament. Po Twoich zachęceniach rachowałem na te zmiany i na tysiąc innych, które jasno były wytknięte w moim dziele. I trzeba przyznać, że siedem miesięcy wystarczyłoby na poprawę tych wszystkich przywar i słabości, którym Jahusy są poddani, gdyby choć trochę mądrości i cnoty posiadali. Wbrew jednak moim oczekiwaniom każdy Twój posłaniec przynosił mi z listem paki „pism, rozważań, głosów i uwag nad drugą częścią”, w których mnie oskarżano, że spotwarzyłem urzędników stanu, poniżyłem rodzaj ludzki (mają bowiem bezczelność przywłaszczania sobie tej nazwy) i płeć niewieścią zniesławił. Poznałem zaraz, że pisarze tych ramot nie są z sobą w zgodzie, jedni bowiem nie chcą przyznać, ażebym ja był autorem moich podróży, drudzy zaś wmawiają we mnie pisma zupełnie mi obce. Muszę także napomknąć, że Twój drukarz powkładał fałszywe daty niektórych moich podróży i czasu mego powrotu i ani roku, ani miesiąca, ani dnia nie podał dokładnie. Dowiedziałem się przy tym, że rękopis mój po ogłoszeniu dzieła zniszczony został; a że nie mam żadnej kopii onego, przesyłam Ci przeto niektóre sprostowania, które umieścić możesz, gdyby kiedykolwiek drugie wydanie ukazać się miało; nie zaręczam jednak za nie i zostawiam rozsądnym i zacnym czytelnikom, aby poprawili, co trzeba. Powiedziano mi, że nasi jahuscy żeglarze mowę moją żeglarską uznali w wielu miejscach za niewłaściwą i przestarzałą. Nic na to nie poradzę. W pierwszej mojej podróży, będąc jeszcze bardzo młody, uczony byłem przez starych żeglarzy i tak się nauczyłem mówić, jak oni mówili. Później widziałem, że Jahusy na morzu tak są skłonni do przyjmowania nowych słów jak Jahusy na lądzie, którzy co rok prawie tak mowę swą odmieniają, że ile razy do mej ojczyzny wróciłem, zawsze znalazłem starą mowę tak zmienioną, iż ją zaledwie mogłem zrozumieć. Podobnie, gdy mnie kto ciekawy z Londynu odwiedzi, nigdy się nie możemy zrozumieć, bo do wyrażenia swych myśli zupełnie innych słów używamy. Gdyby mnie krytycy Jahusów choć trochę interesowali, miałbym zupełną słuszność na wielu z nich się użalać, którzy na tyle byli bezczelni, żeby naprzód utrzymywać, że podróże moje są czystą bajką w mózgu moim wylęgłą, a potem nawet tak dalece zuchwałość swą posunęli, iż ośmielili się powiedzieć, że tak samo nie ma Houyhnhnmów i Jahusów, jak i mieszkańców Utopii. Wyznaję jednak, że co się tyczy narodów Liliputów, Brobdingragu (tak powinno być napisane, a nie Brobdingnagu, jak to błędnie czytają) i Laputy, żaden z naszych Jahusów nie był na tyle śmiały, by je choćby w najmniejszą podać wątpliwość, jako też i wypadki, które o tych narodach przytoczyłem, tu bowiem prawda tak jest jasna, że przekonanie gwałtem za sobą pociąga. Ale czyż powieść moja o Houyhnhnmach i Jahusach mniej jest prawdziwa? Czyż i w tym kraju nie ujrzysz tysięcy tych ostatnich, którzy tylko szwargotaniem i tym, że nie chodzą nago, różnią się od swych zwierzęcych braci w kraju Houyhnhnmów? Pisałem dla ich poprawy, nie dla ich pochwał. Jednogłośne pochwały całego ich rodu mniej by znaczyły u mnie niż rżenie dwóch wyrodków Houyhnhnmów w mej stajni trzymanych, ponieważ mimo całego ich zwyrodnienia uczę się ciągle od nich jakiejś cnoty wolnej od domieszki zła. Czyż śmieją mniemać te nędzne stworzenia, że się poniżę i bronić będę mej prawdomówności? Chociaż i ja Jahu jestem, wiadomo jednak, że przez naukę i przykład mego znakomitego pana i nauczyciela w ciągu dwóch lat (jak wyznać muszę, nie bez trudności) do tego doprowadziłem, że się pozbyłem tych piekielnych nałogów, które szczególnie w Europie w mym rodzaju są tak zakorzenione, to jest kłamania, chełpienia się, oszukiwania i dwuznacznego przemawiania. Mógłbym jeszcze więcej czynić żalów z tego powodu, lecz i Ciebie, i mnie nie chcę dłużej męczyć. Przyznaję, że od ostatniego mego powrotu, przez obcowanie z małą liczbą jednostek Twojego gatunku, a szczególnie z tymi z mej familii, z którymi związków unikać nie mogę, reszta tych złych zarodów mojej jahusowej natury znowu we mnie odżyła. Gdyby nie to, pewno bym tak niedorzecznego planu, jak chęć zreformowania rodzaju Jahusów w tym królestwie, nigdy bym nie uczynił, lecz teraz odstępuję już na zawsze od tego urojenia. 2 kwietnia 1727 * Autor robi złośliwą aluzję do targowiska Smithfield pod Londynem, znanego z oszukańczych transakcji bydłem.\nCZĘŚĆ PIERWSZA Podróż do Liliputu\nROZDZIAŁ PIERWSZY Guliwer nadmienia pokrótce o swoim urodzeniu, familii i pierwszych przyczynach podróży. Statek jego ulega rozbiciu i Guliwer wpław dostaje się do Liliputu, gdzie go związują i w głąb kraju prowadzą. Ojciec mój miał szczupły majątek, położony w hrabstwie Nottingham. Z pięciu jego synów ja byłem trzeci. W czternastym roku posłał mnie do Kolegium Emanuela w Cambridge, gdzie zostawałem przez lat trzy, czas mój pożytecznie spędzając; ale że na utrzymywanie mnie w szkołach wydatek był nazbyt wielki, gdyż sam posiadałem bardzo skąpą rentę, oddano mnie do pana Jakuba Batesa, sławnego w Londynie chirurga, u którego bawiłem lat cztery. Niewielkie kwoty, które mi czasem posyłał ojciec, obracałem na uczenie się żeglugi i umiejętności matematycznych, potrzebnych tym, którzy myślą żeglować, co jak przewidywałem, miało być moim przeznaczeniem. Porzuciwszy pana Batesa, powróciłem do ojca, i tak od niego, jako też od mego stryja Jana i od niektórych moich krewnych zebrałem czterdzieści funtów szterlingów, zapewniwszy sobie kolejne trzydzieści funtów szterlingów co rok na utrzymanie moje w Lejdzie. Tam się dostawszy, uczyłem się medycyny przez lat dwa i siedem miesięcy, będąc przekonany, że ta umiejętność bardzo mi się kiedyś przyda podczas podróży. Wkrótce po moim z Lejdy powrocie, za poręką mego zacnego nauczyciela, pana Batesa, otrzymałem urząd chirurga na statku „Jaskółka”, na którym, przez półczwarta roku zostając pod komendą kapitana Abrahama Panella, odprawiłem podróże na Wschód i do innych krajów, z których powróciwszy, postanowiłem osiąść w Londynie. Pan Bates zachęcał mnie do chwycenia się tego przedsięwzięcia i przekazał mi niektórych swoich chorych. Wynająłem mieszkanie w pewnym małym domu, położonym w dzielnicy miasta zwanej Old Jury, i niedługo potem ożeniłem się z panną Marią Burton, drugą córką pana Edwarda Burtona, pończosznika z ulicy Newgate, która mi wniosła w posagu czterysta funtów szterlingów. Lecz gdy dwa lata potem umarł mój nauczyciel, kochany pan Bates, zostałem prawie bez pacjentów i dochody moje poczęły się znacznie zmniejszać, ponieważ sumienie moje nie pozwalało mi w leczeniu uciekać się do środków, których wielu moich kolegów używało. Naradziwszy się przeto z żoną i z niektórymi zaufanymi przyjaciółmi, przedsięwziąłem jeszcze jedną morską podróż. Byłem chirurgiem na dwóch statkach, a odprawiwszy przez sześć lat niemało podróży do Indii Wschodnich i Zachodnich, mój szczupły majątek nieco powiększyłem. Czas wolny obracałem na czytanie najlepszych, tak dawnych jak i teraźniejszych autorów, będąc zawsze zaopatrzony w pewną liczbę książek, a gdy się znajdowałem na lądzie, nie zaniedbywałem dowiadywać się o obyczajach narodu oraz uczyć się miejscowego języka, co mi z łatwością przychodziło, bo miałem pamięć arcydobrą. Gdy mi ostatnia podróż nie udała się szczęśliwie, zbrzydziłem sobie morze i postanowiłem z żoną i z dziatkami zamieszkać na lądzie. Przeniosłem się z Old Jury na ulicę Fetter Lane, a stamtąd na Wapping, w nadziei, że mieszkając między flisami, znajdę stąd dla siebie jakąś korzyść, ale mi się to nie udało. Po trzech latach próżnej nadziei polepszenia mych interesów otrzymałem od kapitana Wilhelma Pricharda korzystne miejsce na jego statku „Antylopa”, odpływającym na morza południowe. Ruszyliśmy z Bristolu dnia czwartego maja 1699 roku. W początku żegluga nasza była arcyszczęśliwa. Próżna rzecz nudzić czytelnika szczegółami przypadków, które się nam na tych morzach przytrafiły, dosyć jest powiedzieć, że płynąc do Indii Wschodnich, wytrzymaliśmy wielką burzę, która nas zapędziła na północny zachód od Ziemi Van Diemena. Znajdowaliśmy się pod trzydziestym stopniem i dwiema minutami szerokości południowej. Dwunastu naszych żeglarzy umarło z nadmiernego wysiłku i lichego pożywienia, reszta znajdowała się w stanie zupełnego wyczerpania. Piątego listopada, kiedy lato zaczyna się w tamtym kraju, czas był pochmurny i żeglarze ujrzeli skałę wtedy dopiero, gdy już nie więcej jak na połowę długości liny była oddalona od statku. Wiatr był tak gwałtowny, że nas prosto na nią pędził i w jednej chwili statek nasz się rozbił. Sześciu z nas pośpieszyło do szalupy, usiłując oddalić się od skały i statku. Przez trzy prawie mile płynęliśmy, robiąc wiosłami, aż na koniec, gdyśmy zupełnie z sił opadli, zdaliśmy się na łaskę fal i w ciągu może pół godziny uderzenie północnego wiatru nas wywróciło. Nie wiem, co się stało z towarzyszami moimi, którzy byli w szalupie, ani z tymi, co próbowali dostać się na skałę albo na statku zostali; mniemam, że wszyscy zginęli. Płynąłem na los szczęścia, będąc przez wiatr i morze pędzony naprzód. Nieraz opuszczałem nogi w dół, ale nie mogłem zgruntować. Na koniec, gdy już ustawałem na siłach, dosięgnąłem dna, a jednocześnie nawałnica znacznie osłabła. Dno podnosiło się powoli, toteż szedłem morzem około pół mili, nim się do lądu dostałem; było to około godziny ósmej wieczór, według mojej rachuby. Uszedłszy jakby pół mili, nie dostrzegłem ani domów, ani śladu mieszkańców, lub może byłem zbyt wyczerpany, aby je dostrzec. Zmęczenie, upał i pół kwarty wódki, którą wypiłem, opuszczając statek, pobudziły mnie do snu. Położywszy się na trawie, która była bardzo niska i miękka, usnąłem smaczniej niż kiedykolwiek w życiu i spałem przez jakieś dziewięć godzin. Dzień już był jasny, gdy się obudziłem; chciałem wstać, ale nie mogłem. Leżąc na wznak, spostrzegłem, że moje ręce i nogi były do ziemi przymocowane, tak samo i włosy, które miałem długie i gęste, czułem też cieniutkie sznurki, które mnie od piersi aż do nóg opasywały. Mogłem patrzeć tylko w górę, a słońce zaczęło dopiekać i wielka jego jasność raziła moje oczy. Usłyszałem około siebie niewyraźny szmer, ale w położeniu, w jakim byłem, mogłem widzieć tylko słońce. Wtem poczułem, że coś się porusza po mojej lewej nodze i, lekko postępując po piersiach, zbliża aż ku brodzie. Jakie było moje zdziwienie, gdy ujrzałem osóbkę malutką, ludzką, nie więcej jak sześć cali wysoką, z łukiem i strzałą w ręku i z kołczanem na ramieniu! Dostrzegłem w tym samym czasie przynajmniej ze czterdziestu innych tego rodzaju. Natychmiast zacząłem głosem przeraźliwym wrzeszczeć, tak że wszystkie te drobne stworzenia, przejęte bojaźnią, umknęły i niektóre z nich, jak dowiedziałem się potem, uciekając porywczo i skacząc ze mnie na ziemię, poniosły szwank na zdrowiu. Wkrótce jednak wrócili i ten, co miał odwagę tak się do mnie zbliżyć, że mógł całą moją twarz zobaczyć, podniósłszy z zadziwienia ręce i oczy, piskliwym, ale wyraźnym głosem zawołał: Hekinah degul! Inni też te same słowa kilkakrotnie powtórzyli, ale ja wówczas nie rozumiałem ich znaczenia. Położenie moje nie było najwygodniejsze, jak łatwo to czytelnik zrozumie. Na koniec dobywszy całych sił na uwolnienie się od więzów, potargałem szczęśliwie sznurki, czyli nici, i powyrywałem kołki, którymi moja prawa ręka była przymocowana do ziemi, ponieważ nieco ją podniósłszy, zobaczyłem, co mnie więziło i trzymało. Gwałtownie skręciwszy głowę, chociaż z niemałym bólem, nadciągnąłem nieco sznurków, którymi włosy moje z lewej strony były przywiązane, tak że mogłem cokolwiek ruszyć głową. Wtedy to ludzkie robactwo, przeraźliwie krzycząc, uciekać zaczęło, nim zdołałem którego z nich schwytać. Gdy krzyk ustał, usłyszałem, że jeden z nich zawołał: Tolgo Phonac, i wnet uczułem, że więcej niż sto strzał, kłujących jak szpilki, przeszyło mi lewą rękę. Potem wystrzelili drugi raz w powietrze, tak jak my w Europie puszczamy bomby; wiele strzał, krzywo się spuściwszy, musiało spaść na mnie, chociaż ich nie czułem, inne zaś padały mi na twarz, którą natychmiast zasłoniłem moją lewą ręką. Gdy ten grad strzał przeminął, zacząłem stękać z bólu i żalu, potem spróbowałem raz jeszcze uwolnić się z mych więzów, ale zaczęto jeszcze rzęsiściej strzelać niż pierwej i niektórzy chcieli mnie swymi kopiami przeszyć: na szczęście miałem na sobie kaftan bawoli, którego nie mogli przebić. Zdało mi się przeto, że najlepiej będzie zostawać spokojnie w tym stanie aż do nocy, że wówczas, wywikławszy na dobre rękę lewą, potrafię zupełnie się uwolnić. Co do tych ludzi, słusznie sądziłem, że moje siły najpotężniejszemu ich dorównają wojsku, które by na atakowanie mnie wystawić mogli, jeśliby tylko wszyscy byli tegoż wzrostu co ci, których do tego czasu widziałem. Ale los był mi przeznaczony inny. Kiedy postrzegli, że się uspokoiłem, przestali do mnie strzelać, ale ze wzmacniającego się gwaru poznałem, że liczba ich znacznie urosła. Słyszałem także w odległości może dwóch sążni ode mnie, na wprost mego prawego ucha, więcej niż przez godzinę, szelest ludzi, jakby nad czymś pracujących. Na koniec obróciwszy nieco w tę stronę głowę, na ile mi sznurki i kołki pozwoliły, ujrzałem może na półtorej stopy wysokie rusztowanie, gdzie się mogło, wlazłszy po drabinie, pomieścić czterech tych malutkich ludzi. Jeden z nich, co mi się wydawał jakąś znaczną osobą, miał stamtąd do mnie długą mowę, z której i słowa nie zrozumiałem. Nim zaczął mówić, po trzykroć zawołał: Langro dehul san. (Te słowa wraz z pierwszymi zostały mi później powtórzone i objaśnione). Natychmiast zbliżyło się z pięćdziesięciu tych ludzi i pourzynali sznurki, którymi głowa moja była przywiązana z lewej strony, tak że mogłem, obróciwszy ją na stronę prawą, obserwować postać i gesty mówiącego. Był to mąż w średnim wieku, postawniejszy od trzech innych, którzy mu towarzyszyli. Jeden z nich, paź, nie większy od mego palca, podtrzymywał ogon jego sukni, dwaj inni stali obok tego znacznego męża i trzymali go pod boki. Zdał mi się dobrym mówcą i domyślałem się, że podług prawideł krasomówstwa wiele w mowie swojej mieszał wyrazów pełnych gróźb i obietnic, litości i grzeczności. Dałem odpowiedź w krótkich słowach tonem jak najbardziej uniżonym, podnosząc lewą rękę i oczy ku słońcu, jakby je na świadectwo biorąc, że umieram z głodu, nic nie jadłszy od długiego czasu. Jakoż tak mi się jeść chciało, iż nie mogłem się wstrzymać (może to było przeciw zwyczajom obyczajności) od okazania niecierpliwości, wkładając często palec w usta, ażeby dać do zrozumienia, że posiłku potrzebowałem. Hurgo (tak oni zwali, jak się potem dowiedziałem, wielkiego pana) dobrze mnie zrozumiał, zstąpił ze wzniesienia i rozkazał do boków moich poprzystawiać drabiny, po których zaraz wlazło więcej niż stu ludzi z koszami pełnymi potraw, które z rozkazu cesarskiego na pierwszą wiadomość o moim przybyciu zgromadzili. Wiele było tam mięsiwa różnych zwierząt, których po smaku nie mogłem poznać, były tam łopatki i udźce niby skopowe, dobrze przyrządzone, ale mniejsze od skrzydełka skowronkowego. Połykałem na raz po dwie i po trzy, z trzema chlebami wielkości kuli muszkietowej. Wszystkiego mi dostarczali tak szybko, jak nadążyć mogli, wielkie z przyczyny mojej ogromności i niesłychanego obżarstwa okazując zdziwienie. Gdy im dałem znak, że mi się chce pić, wnieśli ze sposobu mojego jedzenia, że mało napoju nie wystarczyłoby dla mnie, a że to naród dowcipny, podnieśli zręcznie jedną z największych beczek wina i przytoczywszy ją do ręki mojej, odszpuntowali. Wypiłem ją duszkiem, co nie było trudne, bo ledwie pół kwarty zawierała, a wino miało smak lekkiego burgunda, choć było smaczniejsze. Przyniesiono mi drugą beczkę, którą także wypiłem, dając znaki, żeby mi jeszcze parę beczek dostawili, ale więcej nie było na pogotowiu. Przypatrzywszy się tym wszystkim dziwom, wydali okrzyki radości i zaczęli tańczyć na mojej piersi, powtarzając często: Hekinah degul. Potem dali mi znakami do zrozumienia, abym wypróżnione beczki rzucił na ziemię, pierwej jednak ostrzegli stojących naokoło, wykrzykując głośno: Borach mi-vola, a gdy ujrzeli beczki w górę wyrzucone, znowu wydali wszyscy okrzyk: Hekinah degul! Muszę się przyznać, iż miałem chęć trzydziestu lub czterdziestu z tych ichmościów, co się po moich piersiach przechadzali, na ziemię zrzucić, wspomnienie jednak udręczenia, które już zniosłem, i tego, że jestem całkiem w ich mocy, tak podziałało, że gestami uczyniłem im obietnicę, iż się spokojnie zachowam i siły mej przeciw nim nie użyję. Oprócz tego uważałem, że obowiązują mnie prawa gościnności wobec ludu, który mnie traktował z taką okazałością. Nie mogłem się jednak dosyć nadziwić odwadze tych człowieczków, którzy się ważyli po mnie chodzić, chociaż moja lewa ręka zupełnie była wolna, i nie drżeli ze strachu na widok tak ogromnego stworzenia, za jakie mnie poczytywać musieli. Kiedy się przekonali, że już więcej jeść nie żądam, przyprowadzili do mnie osobę wyższej rangi, przysłaną od Jego Cesarskiej Mości. Jego Ekscelencja wstąpił na moją prawą nogę niżej kolana i ruszył z tuzinem może swojej świty ku mej twarzy. Okazał mi list wierzytelny z pieczęcią cesarską i trzymając go tuż przed moimi oczami, mówił może z dziesięć minut spokojnie, lecz z determinacją, często pokazując w stronę, w której, jak wkrótce zmiarkowałem, leżała stolica państwa, może o pół mili oddalona, tam bowiem Jego Cesarska Mość postanowił mnie przetransportować. Odpowiedziałem w kilku słowach, których nie zrozumiano, musiałem przeto znowu udać się do znaku, kładąc wolną rękę na prawą, lecz ponad głową Jego Ekscelencji z obawy uszkodzenia jego lub kogoś z jego świty, a potem na głowę i piersi. To miało znaczyć, że sobie życzę być wolny. Jego Ekscelencja dobrze mnie zrozumiał, lecz trząsł głową z nieukontentowaniem i dał mi do zrozumienia, że tak jak jestem, mam być przetransportowany, dając jednak poznać innymi znakami, że mi będą dostarczać, czego tylko będę potrzebował. Począłem więc znowu próbować potargać moje więzy, lecz natychmiast poczułem kłucie ich strzał po twarzy i rękach, które już i tak bąblami były okryte; czułem również, że niektóre z tych strzał utkwiły w moim ciele, a liczba nieprzyjaciół coraz się zwiększała. Zmuszony byłem dać im znak, że mogą ze mną robić, co im się podoba. Wtenczas Hurgo ze swoją świtą oddalił się z wielką grzecznością i oznakami wielkiego zadowolenia. Wkrótce potem usłyszałem powszechny odgłos z częstym powtarzaniem tych słów: Peplom selan, i postrzegłem wiele ludu popuszczającego sznurki z lewej strony do tego stopnia, że się mogłem na prawą stronę obrócić i wypuścić urynę, czym wprawiłem ten lud w wielki podziw, który domyślając się, co miałem czynić, czym prędzej w prawą i w lewą stronę uskoczył dla uniknięcia potopu. Nieco wprzódy namaszczono mi twarz i ręce jakimś przyjemnego zapachu balsamem, który w krótkim czasie pokłucia zadane od strzał uleczył. Tak podjadłszy i nie czując więcej bólu, poczułem się senny i prawie przez osiem godzin, jak mnie potem zapewniano, nie przebudzając się, spałem, ponieważ doktorowie z rozkazu cesarskiego sfałszowali wino i domieszali do niego środek nasenny. Pokazuje się, że jak tylko mnie śpiącego na brzegu znaleziono, natychmiast cesarz został o tym zawiadomiony przez kurierów i na Radzie Stanu postanowiono, ażeby (w sposób przeze mnie opisany) związać mnie i aresztować, co się w czasie snu mojego stało; także jadła i napoju miano mi dostarczyć w dostatecznej ilości i machina na przewiezienie mnie do stolicy miała być natychmiast sporządzona. Takowy zamysł może się zdawać zbyt śmiały i niebezpieczny, i pewny jestem, że w podobnym wypadku nie naśladowałby go żaden monarcha europejski. Według mego zdania jednak było to przedsięwzięcie równie rozsądne, jak i wspaniałe, w przypadku bowiem, gdyby ten naród kusił się zabić mnie we śnie swymi włóczniami i strzałami, zapewne obudziłbym się za pierwszym uczuciem boleści, a wpadłszy w złość i ostatnich sił dobywszy, mógłbym potargać resztę więzów. Potem, jako że ten naród cały oprzeć mi się nie był zdolny, wszystkich bym wydeptał i wydusił. Lud ten odznaczał się szczególnie w matematyce i mechanice, umiejętnościach wielce szacowanych i protegowanych przez cesarza, znakomitego patrona nauk. Monarcha ten posiada liczne machiny na kółkach do przewożenia drzewa i innych ciężarów. Często największe okręty wojenne, z których niektóre mają dziewięć stóp długości, budowane są w lasach, gdzie rośnie drzewo do ich budowy, i stamtąd przewożone do morza, które znajduje się w odległości trzystu lub czterystu łokci. Pięciuset cieśli i stelmachów zaczęło pracować nad zrobieniem machiny największej, jaką do tej pory zbudowali. Był to wóz wysoki na trzy cale, długi na siedem stóp, a na cztery szeroki, o dwudziestu dwóch kołach. Radość była powszechna, gdy wóz, który, zdaje się, ruszył cztery godziny po moim lądowaniu, przyprowadzono na miejsce, gdzie byłem, i równolegle do mnie ustawiono, ale największa trudność była, jak mnie podnieść i na nim położyć. W tym celu wkopano około mnie osiemdziesiąt słupów na stopę wysokich, z bardzo wielu hakami, i obwiązawszy mi wokoło szyję, ręce, nogi i całe moje ciało mocnymi sznurkami (nie grubszymi co prawda od naszego szpagatu), przewleczono je przez kółka na słupach. Dziewięciuset najsilniejszych ludzi użyto do ciągnienia tych sznurków po kółkach do haków poprzywiązywanych, i tym sposobem może w trzy godziny byłem podniesiony, na machinie złożony i przywiązany. Wszystko mi to potem powiedziano, ponieważ podczas tej roboty twardo spałem, wypiwszy dużo zaprawionego wina. Pięćset koni ze stajni cesarskiej, największych, bo każdy miał wzrostu około półpięta cala, założono do wozu i zawieziono mnie do stołecznego miasta, odległego o pół mili. Już może cztery godziny upłynęło w tej podróży, gdy nagle bardzo śmiesznym przypadkiem obudziłem się. Furmani dla naprawienia czegoś zatrzymali się, a wtem dwóch czy trzech tego kraju mieszkańców, ciekawością zdjętych i chcąc mi się we śnie przypatrzyć, weszło na wóz, potem na mnie i na palcach zbliżyło się aż do mojej twarzy. Jeden z nich, kapitan gwardii, włożył mi ostrą pikę w lewe nozdrze, co mnie tak w nosie załechtało, że się obudziłem i trzy razy kichnąłem. Po czym panowie ci uciekli śpiesznie i dopiero trzy tygodnie później dowiedziałem się o przyczynie mego obudzenia. Ujechaliśmy dosyć dnia tego i stanęliśmy na noc pod strażą pięciuset gwardii z każdej strony wozu, połowa z pochodniami, a połowa z łukami i strzałami założonymi na cięciwie na wypadek, gdybym się zaczął zbytnio poruszać. Nazajutrz o wschodzie słońca dalej kończyliśmy naszą podróż, a około południa stanęliśmy o sto prętów od bram miasta. Na widzenie mnie wyszedł cesarz z całym dworem swoim, ale wielcy urzędnicy nie chcieli zezwolić, ażeby Jego Cesarska Mość, wstępując na mnie, miał osobę swoją na niebezpieczeństwo narazić. Niedaleko miejsca, gdzie się wóz zatrzymał, stał starożytny kościół, uznany w całym państwie za największy budynek. Ponieważ przed kilku laty popełniono w nim ohydne zabójstwo, przeto podług wiary tego narodu miano go za sprofanowany i po usunięciu wszelkich religijnych sprzętów obracano na różne cele. Uchwalono, żeby mnie w nim osadzić. Wielka jego brama od strony północnej była wysoka prawie na cztery stopy, a na dwie szeroka, tak że mogłem do niej z łatwością wpełznąć. Po jednej i po drugiej stronie bramy były okna wzniesione na sześć cali od ziemi. Do okna ze strony lewej ślusarze cesarscy przykuli dziewięćdziesiąt jeden łańcuszków tej samej wielkości i podobnych do tych, jakie europejskie damy przy zegarkach noszą, i drugi koniec tychże łańcuszków przymocowali mi do lewej nogi na trzydzieści sześć kłódek. Naprzeciw kościoła, po drugiej stronie gościńca, w odległości może dwudziestu stóp, stała wieża przynajmniej na pięć stóp wysoka; na nią to, jak mi opowiadano, wstąpił cesarz ze znaczniejszymi dworu swego panami, aby mi się wygodniej przypatrzyć. Obliczano, że więcej niż sto tysięcy mieszkańców wyszło z miasta, aby mnie obejrzeć. I mimo mej warty nie mniej niż dziesięć tysięcy ludu wlazło na mnie różnymi czasy po drabinach. Lecz rychło została wydana proklamacja zabraniająca tego pod karą śmierci. Kiedy robotnicy uznali, że niemożliwe jest, abym się uwolnił, przecięli wszystkie sznurki, które mnie przytrzymywały; wtedy podniosłem się w usposobieniu tak ponurym, jak nie byłem nigdy w życiu. Trudno sobie wyobrazić wrzawę i zdumienie ludu, gdy powstałem i począłem się przechadzać. Łańcuszki przywiązane do mojej lewej nogi były na sześć stóp długie, a że były przymocowane blisko bramy, przeto mogłem nie tylko chodzić w półkolu, ale nawet wpełznąć do kościoła i wyciągnąć nogi.\nROZDZIAŁ DRUGI Cesarz Liliputu, licznym otoczony dworem, odwiedza Guliwera w więzieniu. Opisanie osoby i odzienia Jego Cesarskiej Mości. Ludzie uczeni przydani są autorowi dla uczenia go języka. Zyskuje względy przez swoją łagodność. Rewizja jego kieszeni i odebranie szpady i pistoletu. Stanąwszy na nogi, obejrzałem się naokoło i wyznać muszę, że jeszcze nigdy nie miałem tak pięknego widoku. Cała okolica wyglądała niczym ogród, a pola, które zajmowały przeważnie po czterdzieści stóp kwadratowych, przypominały grządki kwiatów. Niektóre z tych pól przeplatane były lasami; największe z drzew zdawały się mieć około siedmiu stóp wysokości. Z lewej strony spostrzegłem stolicę państwa, wielkie mającą podobieństwo do miasta malowanego na dekoracjach teatralnych. Już od kilku godzin nagliła mnie bardzo natura, a nie było to dziwne, bo od dwóch dni nie mogłem jej zadośćuczynić. Stąd w nie najprzyjemniejszym znajdowałem się położeniu, między konieczną potrzebą a wstydem. Osądziłem więc za najlepszy środek pozbyć się tej konieczności w moim mieszkaniu i tak też uczyniłem. Zamknąłem bramę i postąpiwszy tak daleko, jak mi długość łańcuchów pozwalała, uwolniłem się z tej naturalnej potrzeby. Lecz żeby czytelnik nie miał złego wyobrażenia o mojej czystości, nadmienić muszę, że ten raz tylko w taki sposób się obszedłem, a kto raczy zważyć na okoliczności położenia mego, ten mnie i uniewinni. Od tego czasu odbywałem podobne czynności zawsze rano, na wolnym powietrzu, i co rano także, nim jeszcze kto z publiczności nadszedł, dwóch ludzi, specjalnie do tego przeznaczonych, wywoziło te nieczystości na taczkach. Nie rozwodziłbym się tak nad tą okolicznością, która na pierwsze wejrzenie może się nie wydawać tak ważka, gdybym nie uważał za konieczne obronić przed światem mej osoby od zarzutu nieczystości, który niektórzy oszczercy czynili mi przy tej sposobności i kiedy indziej. Kiedy załatwiłem tę czynność, wyszedłem z mego domu dla nabrania świeżego powietrza. Cesarz już zstąpił z wieży i zbliżał się konno do mnie, co mało go o nieszczęście nie przyprawiło. Koń bowiem na mnie spojrzawszy, choć bardzo dobrze ujeżdżony, na widok tak nadzwyczajny, jakim ja byłem dla niego, bo mu się pewno wydawać musiało, że to góra jaka się porusza, spłoszył się. Ale ten pan, będąc dobrym jeźdźcem, trzymał się mocno w strzemionach, póki nie przyskoczyli dworscy i konia za cugle nie schwycili. Jego Cesarska Mość zsiadł z wierzchowca i przypatrywał mi się ze wszystkich stron z wielkim podziwieniem, z ostrożności jednak zawsze stał dalej, niżeli łańcuchy moje dosięgnąć mogły. Potem rozkazał swoim kucharzom i piwnicznym, którzy już byli w pogotowiu, aby mi jeść i pić podano. Pożywienie podsuwali mi na czymś w rodzaju wózków tak blisko, że ich rękami dosięgnąć mogłem. Zaraz też je podniosłem i wkrótce wszystkie opróżniłem. Dwadzieścia z nich naładowanych było mięsem, dziesięć trunkami. Każdy starczył na dwa lub trzy dobre kęsy, a trunki, które mieściły się w glinianych dzbanach, wlałem z dziesięciu naczyń do jednego z wozów i duszkiem go wypróżniłem. Tak też uczyniłem z dalszym pożywieniem. Cesarzowa, książęta i księżniczki, w towarzystwie wielu dam, usiadły w krzesłach w pewnej odległości, lecz po wypadku cesarza z koniem powstały i zbliżyły się do monarchy, którego chcę teraz bliżej opisać. Cesarz był wyższy o jakąś szerokość mego paznokcia od wszystkich dworzan, co już samo wystarczało, by go strasznym uczynić w oczach poddanych. Twarz miał pełną i męską, habsburską wargę, orli nos, kolor śniady, wyniosłą postawę, członki proporcjonalne, ruchy przyjemne i wspaniałe. Już nie był pierwszej młodości, miał bowiem lat dwadzieścia osiem i trzy kwartały, z czego siedem lat szczęśliwie i zwycięsko panował. Aby mu się wygodniej przypatrzyć, położyłem się na boku, tak żeby twarz moja była równo z twarzą jego, a on stał o półtora pręta ode mnie. Potem często go miewałem na ręce mojej, przeto w tym opisaniu osoby jego nie mogę się mylić. Odzienie jego było jednostajne i proste, częściowo zrobione po azjatycku, częściowo na wzór europejski, ale na głowie miał lekki hełm złoty, ozdobiony klejnotami i wspaniałym piórem. W ręku trzymał szpadę dobytą dla obrony, na wypadek jeślibym łańcuchy pokruszył. Ta szpada była blisko na trzy cale długa, rękojeść i pochwa złote, diamentami wysadzane. Głos miał piskliwy, ale jasny i wyraźny; mogłem go, nawet stojąc, łatwo słyszeć. Damy i dworzanie byli pysznie postrojeni, tak że miejsce, w którym stali, przypominało piękną spódnicę rozpostartą na ziemi, na której haftowane są figury srebrem i złotem. Jego Cesarska Mość czynił mi honor, często mówiąc do mnie; ja mu odpowiadałem, aleśmy jeden drugiego nic nie rozumieli. Obecni byli przy tym księża i prawnicy (jak z ich ubioru łatwo mogłem poznać), którzy mieli za zadanie do mnie przemawiać, lecz pomimo że we wszystkich znanych mi językach próbowałem z nimi rozmawiać, jak to górno- i dolnoholenderskim, łacińskim, francuskim, hiszpańskim, włoskim i lingua franca, usiłowania moje były jednak daremne. Po dwóch godzinach dwór odjechał, a przy mnie zostawiono straż mocną dla przeszkodzenia grubiaństwu, a może złości pospólstwa, które w celu widzenia mnie z bliska tłumem się cisnęło. Niektórzy, w gorącej wodzie kąpani, zaczęli strzelać do mnie z łuków, kiedy siedziałem na ziemi w drzwiach mego mieszkania, i o mało jedna strzała lewego oka mi nie wykłuła, ale pułkownik kazał sześciu najczelniejszych z tego hultajstwa schwytać i za najsłuszniejszą karę ich występku osądził, aby związanych i skrępowanych w ręce moje oddać. Rozkaz jego wykonało natychmiast paru żołnierzy, zagnawszy ich halabardami ku mnie. Wziąłem więc ich w rękę prawą i pięciu włożyłem do kieszeni, a co do szóstego udawałem, jakobym go chciał zjeść żywcem. Biedny człowieczek okropne wydawał wrzaski, a pułkownik i inni oficerowie, osobliwie kiedy dobywałem scyzoryka, mocno się lękać zaczęli; ale wkrótce uspokoiłem ich bojaźń, ponieważ z łagodnością poprzerzynawszy powrózki, którymi był związany, postawiłem go delikatnie na ziemi. Naturalnie, śpiesznie uciekł. Tymże sposobem i z drugimi postąpiłem, wyciągając po jednym z kieszeni. Postrzegłem z ukontentowaniem, że lud i żołnierzy ujął ten mój postępek, o którym zaraz doniesiono dworowi w sposób dla mnie bardzo pożyteczny. Gdy miało się ku wieczorowi, wcisnąłem się znowu do mego domu i położyłem na ziemi; tak sypiałem prawie przez dwa tygodnie, póki mi na rozkaz cesarski nie sporządzono proporcjonalnego łóżka. Sześćset zwykłych pościeli zniesiono i w domu moim przerobiono. Sto pięćdziesiąt pozszywanych razem tworzyło rodzaj materaca o długości i szerokości dla mnie stosownej, a cztery takie warstwy nie były jeszcze dostateczne do wygodnego leżenia na twardej, z ciosanego kamienia, posadzce. W podobnej proporcji zaopatrzono mnie w poduszki, prześcieradła, kołdry, które mi wielką sprawiły przyjemność po tylu doznanych niewygodach. Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nCZĘŚĆ DRUGA Podróż do Brobdingnagu Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ TRZECIA Podróż do Laputy, do Balnibarbów, do Luggnaggu, do Glubbdubdribu. I do Japonii. Dostępne w wersji pełnej\nCZĘŚĆ CZWARTA Podróż do Houyhnhnmów Dostępne w wersji pełnej\nPrzekład Anonima z 1784 r. Tytuł oryginału: Gulliver’s Travels Copyright © 2017, MG Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw. ISBN: 978-83-7779-389-3 Projekt okładki: Elżbieta Chojna Korekta: Dorota Ring www.wydawnictwomg.pl kontakt@wydawnictwomg.pl handlowyMG@gmail.com Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Podroze_Guliwera-ebookRO/p04011384i040" target="_blank" title="Podróże Guliwera [Jonathan Swift] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Podróże Guliwera [Jonathan Swift] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


AOC: 31,5-calowy monitor z IPS i QHD w dobrej cenie – MOBO.pl\nQ3279VWFD8 to najnowsza propozycja od producenta monitorów – firmy AOC. Ekran o przekątnej 31,5 cala (80 cm), matryca IPS o rozdzielczości QHD oraz częstotliwość odświeżania na poziomie 75 Hz to najważniejsze cechy prezentowanego wyświetlacza – a wszystko to w cenie nieco powyżej 1000 złotych. AOC Q3279CVWFD8 to uzupełnienie popularnej linii monitorów z serii 79. Urządzenie zostało zaprojektowane z myślą o użytkownikach domowych szukających dużego, uniwersalnego monitora w przystępnej cenie. Zastosowana w monitorze matryca IPS o rozdzielczości QHD (2560×1440 pikseli) zapewnia dużą szczegółowość obrazu oraz wierne odwzorowanie kolorów, pokrywając 88% przestrzeni barw NTSC i 98% przestrzeni sRGB. Współczynnik kontrastu statycznego w Q3279CVWFD8 wynosi 1200:1. Cechy te gwarantują optymalną jakość podczas wyświetlania zdjęć oraz filmów, a duża rozdzielczość będzie pomocna podczas pracy.\nCooler Master MasterBox MB510L – nowa, ciekawa obudowa dla graczy →


Rozwiązanie konkursu "Prawdziwa przyjaźń" - Sessionbordercontroller.info - Magazyn dla kobiet- sessionbordercontroller.info\nJak wygląda prawdziwa przyjaźń? Czy się do niej dorasta, a może wręcz przeciwnie – od tcyh mniejszych od siebie można się wiele nauczyć? Pokazaliście nam jak razem z dziećmi odkrywacie tajemnice przyjaźni i czy jesteści gotowi na tak wspaniałą przyjaźń, jak ta, która zrodziła się między Sophie a bardzo popyrtanym BFG.. Bardzo Fajnym Gigantem! Dziękujemy!\nJuż od 1 lipca możecie oglądać w kinach ekranizację słynnej książki dla najmłodszych Roalda Dahla w reżyserii Stevena Spielberga, a wszytko to z okazji setnych urodzin jednego z najsłynniejszych dziecięcyh pisarzy!\nLaureatów prosimy kontakt mailowy w celu odbioru nagród w ciągu 7 dni od daty ogłoszenia wyników, tj do dn.: 31.07.2016 roku. Prosimy o przesłanie danych do wysyłki nagrody (imię i nazwisko, adres i nr telefonu) na adres e-mail: [email protected]. Otrzymanie danych potwierdzamy w odpowiedzi zwrotnej.\nUśmiechamy się w ciągu życia niezliczoną ilość razy. Jednym razem przez delikatne uniesienie kącika ust, innym perliście się śmiejemy, bezwiednie odsłaniając zęby. Nie każda z nas otrzymała w prezencie od Matki Natury śnieżnobiały uśmiech, którego można pozazdrościć.\nZęby z natury mają różnorodny odcień bieli\nNikt nie może się pochwalić idealnie białymi zębami, od czasu młodości do nadejścia starości. Przecież są one cały czas narażone na działanie różnych czynników, które wpływają na ich zabarwienie i kondycję. W głównej mierze to, jakie będziemy miały zęby, zależy od genów. Ich naturalny kolor może wahać się pomiędzy bielą a ciemnymi odcieniami kości słoniowej. Odcień zależy od równowagi między przeziernością (prześwitywaniem) szkliwa a nasyceniem barwy zębiny. Wiek także ma znaczenie — im jesteśmy młodsze, tym jaśniejsze zęby mamy. Na ich kondycję i wygląd wpływa także przyjmowanie różnych lekarstw, sposobu higieny i dbałości o zęby, fakt palenia papierosów, spożywania kawy, herbaty czy przyciemniających szkliwo soków, czy wina.\nDomowe sposoby bardziej szkodzą niż pomagają\nWiele osób chcąc w prosty, szybki oraz niekosztowny sposób rozjaśnić barwę szkliwa, sięga po najdziwniejsze sposoby, które mają im w tym pomóc. Jednak szorowanie zębów szczoteczką posypaną sodą oczyszczoną, proszkiem do pieczenia czy solą, nie tylko nie pomoże, ale wręcz zaszkodzi. Szorowanie zębów z domowym dodatkiem tych specyfików, przyczyni się wybitnie do osłabienia szkliwa, narażając jednocześnie na wystąpienie przebarwień. Ale to nie wszystkie pomysły, po które sięgają ciekawi efektów. Do tej puli można dodać także mycie zębów sokiem z cytryny, papką z truskawek, czy papką z węgla aktywowanego i wody.\nZamiast eksperymentować, bezpieczniej i skuteczniej jest postawić na profesjonalne rozwiązania\nPowiedzmy to sobie otwarcie — nie osiągniemy efektu uśmiechu godnego Hollywoodu, bez oddania się w ręce specjalistów. Jeśli metody wypróbowane w zaciszu domu typu pasty wybielające, płukanki czy specjalne żele nie przyniosły efektu, lub efekt nie jest zadowalający, czas sięgnąć po … laser.\nWarto dowiedzieć się więcej o tym sposobie wybielania.\nNa czym polega i komu dedykowane jest wybielanie laserem diodowym?\nSam zabieg nie jest kłopotliwy dla pacjenta, ponieważ większość nie odczuwa bólu czy też dyskomfortu podczas wybielania. Choć trzeba być przygotowanym na to, że może, choć nie musi, wystąpić chwilowa nadwrażliwość zębów i dziąseł. Aby poddać się temu zabiegowi, należy wcześniej dokładnie oczyścić zęby z płytki nazębnej i kamienia oraz uzupełnić wszystkie ubytki. To ważne, ponieważ substancje wybielające zęby mogłyby się przedostać do miazgi zębowej, powodując tym samym jej podrażnienie.\nGdy zęby są gotowe do zabiegu, nakłada się na niego specjalistyczny żel na powierzchnię zęba, a następnie aktywuje go za pomocą światła lasera.\nLaser diodowy jest najlepiej przebadanym typem lasera, dzięki czemu zabiegi przeprowadzane przy jego wykorzystaniu są bardzo bezpieczne i nie zachodzi obawa o stan zębów po wykonanym zabiegu. Jednak jest kilka przeciwwskazań, dla zastosowania takiego typu wybielania, np. u kobiet ciężarnych oraz karmiących piersią. Do tego zabiegu nie powinni przystępować pacjenci cierpiący na choroby periodontologiczne, posiadający głęboko odsłonięte szyjki zębowe, uszkodzone szkliwo, niezabezpieczone ubytki, uczulenie na związki chemiczne (takie jak nadtlenek wodoru). Pamiętajcie również, że można tak wybielić jedynie zęby naturalne, ponieważ barwa licówek i koron nie ulegnie rozjaśnieniu.\nDzięki laserowi diodowemu można liczyć na wspaniałe efekty\nZazwyczaj rozjaśnienie koloru zębów następuje od 6 do 12 tonów według kolornika VITA. Finalny kolor zębów po wybielaniu ustala się w okresie około dwóch tygodni po wykonaniu zabiegu. Po zabiegu zęby stają się bardziej chłonne na substancje barwiące i w celu utrwalenia efektu, pacjent musi więc stosować tzw. „dietę białą” przez około 2-3 doby. Zakazane są m.in. kawa, herbata, czerwone wino, soki owocowe, a także należy ograniczyć palenie papierosów. W zależności od zwyczajów żywieniowych oraz higienicznych, efekt utrzymuje się od roku do trzech lat. Po tym czasie zabieg należy powtórzyć, by znów móc cieszyć się szerokim uśmiechem.\nWięcej informacji znajdziecie na stronie Gabinetu Stomatologicznego , który swoim pacjentom proponuje m.in. wybielanie laserem diodowym, oraz paletę innych usług dla zdrowego, pięknego uśmiechu.\nWpis powstał we współpracy z Gabinetem Stomatologicznym UŚMIECH ZDROWIA


odzież męska – Ciechanów | Gumtree\nodzież męska | Ciechanów\nFiltry powiadomienia: odzież męska, Północne powiaty\nkoszule , Ciechanów\nSprzedam nowy płaszcz Adidas koloru granat rozmiar 52 (XL) zapinany na suwak i dodatkowo na zatrzaski .Rękawy ze ściągaczami. tel.506200150\nkurtki i płaszcze , Mława\nGarnitur męski zieleń zgnila\nGarnitur ANAPOL na wzrost 177 cm kolor zieleń zgniła. Marynarka dwurzędowa na zewnątrz dwie kieszenie z patkami, butonierka i jedna kieszonka wewnętrzna. Długość rękawa od wszycia na ramieniu do dołu 65 cm długość z tyłu 76 cm, szerokość pod pachami 60 cm. Spodnie zapinane na jeden guzik i zamek błyskawiczny bez podszewki obwód pasa 90 cm, długość nogawki na boku 106 cm a szerokość nogawek u do ...\nmarynarki i garnitury , Ostrołęka\nNowa koszulka polo, rozmiar L\nSprzedam 6 sztuk koszul polo (krótki rękaw) rozmiar L. koszule są nowe, oryginalnie zapieczętowane. Wykonane przez polską firmę, 100 % bawełna. cena za sztukę-10 zł. TELEFON: 601899773\nkoszule , Wyszków\nkoszule , Mława\nt-shirty i koszulki , Wyszków\nswetry , Pułtusk\nKurtka GOV-DENIM GOV.58/88 rozmiar XXL. Wykonana w 100% z bawełny na podszewce ma wiele różnych kieszonek również na rękawach. Zapinana na zamek błyskawiczny metalowy i metalowe zatrzaski. Długość z tyłu 78 cm, długość rękawów 73 cm, szerokość pod pachami 60 cm. Odbiór osobisty w Ostrołęce lub wysyłka, mogę wystawić na Allegro lub eBay. Proszę nie pisać SMS-ów.\nCzarna Marynarka Sztruks R.100/176\nSprzedam: Czarna męska Marynarka Sztruksowa . Cena :10zł Firmy : FRANCO FERUZZI Club Rozmiar : 100/176 Kolor : Czarna 100% Bawełna Wymiary : Długość od ramienia : 77cm Szerokość między wszyciem rękawów: 50cm X2; Długość rękawa od ramienia : 64,5cm; Długość rękawa od pachy: 44cm; Szerokość pod pachami : 56cm X2; Marynarka używana ale w dobrym stanie. Możliwa wysyłka. W razie pytań proszę pisać ...\nKurtka skórzana męska Adventure Bound rozmiar XXL. Wymiary rzeczywiste: długość mierzona z tyłu 80 cm, długość rękawa (od ramienia/pod pachą) 65/48 cm szerokość pod pachami 65 cm. Mankiety zapinane na metalowe zatrzaski. Odbiór osobisty w Ostrołęce lub wysyłka. Mogę wystawić na Allegro lub eBay. Proszę nie pisać SMS-ów.\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: odzież męska, Północne powiaty


Tani i ekscytujący sport który pozwoli Ci o siebie zadbać - TypowyFacet.pl\n3 listopada 2020 /No Comments\nPróbowałeś biegania, lecz nigdy nie potrafiłeś zmusić się do kolejnego wyjścia z domu? Może warto spróbować czegoś innego. Świat nie kończy się na trekkingu.\nPrzeczytaj także: Jak biegać zimą?\nNiedoceniany przez mężczyzn sport, jakim jest jazda na rolkach jest bardzo rozwijający, nieco cięższy w opanowaniu niż jazda na łyżwach, pozwala jednak na świetny ogólnorozwojowy trening. Pokutuje on niestety niesłusznie jako sport wyłącznie rekreacyjny, głównie damski.\nNiesłusznie, rolki nie mają płci, tak samo, jak łyżwy – są sportem dla każdego. Jeśli czujesz, że w Twoim życiu czas na zmianę, chcesz zacząć uprawiać sport, lecz nie stać Cię na regularne wizyty na siłowni lub potrzebujesz adrenaliny podobnej do narciarstwa czy snowboardu przez cały rok – rolki to coś dla Ciebie.\nCo więcej, przez wspomniany już wcześniej wizerunek rolkarstwa jako sportu dla kobiet i dzieci – zyskujesz na pewności siebie, pokazujesz wszystkim, że potrafisz o siebie zadbać, idziesz własną drogą i nie obchodzi Cię co myślą inni. Jazda na rolkach czy wrotkach to wysiłek fizyczny jak każdy inny, w niczym nie ustępuje bieganiu czy pływaniu.\nJeśli wchodzenie po schodach przyprawia Cię o zadyszkę lub chcesz wzmocnić swoją wydolność – rolki pomogą Ci odzyskać kondycję. Są też świetnym pretekstem, żeby ruszyć się z domu, spędzić aktywnie czas z partnerką lub rodziną, odkryć swoje miasto na nowo i czuć się ze sobą zwyczajnie lepiej.\nAktywność fizycznaBieganieĆwiczeniaJazda na rolkachKondycjaRolkiRozrywkaSiłowniaSportSportowiecTrening


Wystawa ilustracji Ewy Pazyny „Bajkobujanie” - Dom Kultury "Zacisze"\nWystawa ilustracji Ewy Pazyny „Bajkobujanie”\nWernisaż: 21 kwietnia 2013\nZakończenie wystawy: 15 maja 2013.\nWernisaż uświetniło przedstawienie teatralne dla dzieci „Bajka o grającym drzewie”. Ewa Pazyna opowiadała o swoich pracach, warsztacie, pomysłach na ilustracje. Na zakończenie spotkania autorka podpisywała książki.\nNa finisaż wystawy (15 maja) zaprosiliśmy dzieci z SP 84 z klasy 0 „d”. Z wielką uwagą przyglądały się pracom Ewy Pazyny, a nawet wybrały najciekawszą ich zdaniem ilustrację. Wystawa zainspirowała je do stworzenia własnego świata ilustracji. Powstałe podczas warsztatów prace okazały się tak ciekawe, że Bogusława Ołowska prowadząca warsztaty postanowiła nagrodzić je książką Ewy Pazyny „Bajkobujanie”.\nDawno, dawno temu albo i nie tak dawno – zależy, z której gałęzi klonu na to spojrzeć – wybierało się Słonko o świcie, by poświecić chwilę nad krainą To Tu-To Tam…\nEwa Pazyna – rysowniczka i ilustratorka, autorka książki „Bajkobujanie”. Ukończyła archeologię na Uniwersytecie Warszawskim i od wielu lat współpracuje jako rysowniczka z wydawnictwami oraz autorami publikacji archeologicznych. Od 2004 roku należy do Związku Polskich Artystów Plastyków, od 2006 roku współpracuje z galerią ilustratorską w Beverly Hills – Studio Magic Art. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych, m.in. prestiżowych prezentacjach Współczesnej Polskiej Sztuki Książki oraz wystawie ilustracji dla dzieci „Pro Bolonia”. Piętnaście wystaw indywidualnych. Prace w wielu kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.\nWybór rysunków na stronach: www.pazyna.pl\n„Zgrabna mozaika literacka. Poprzez zabawę słowem Pazyna rozbija skostniały język i ożywia go na nowo. Jej językowe eksperymenty rozsadzają konwencjonalne formy i potęgują komizm, którym Bajkobujanie zdecydowanie się wyróżnia” – Weronika Kostecka, Nowe książki 2/2012\n„Świat narysowany i napisany przez autorkę książki jest zgrabną wariacją na temat snu, wyobraźni i innych bajek, do których co rusz można znaleźć odniesienia. Pazyna bawi się bohaterami i z bohaterami, wplątując ich w coraz to bardziej nieprawdopodobne historie, tak nieprawdopodobne jak dziecięce sny.” – Agnieszka Zagner, Polityka 2/2012\nMiędzy bajką a snem, Polityka


Plany na przyszłość + najlepsze teksty na Jestem Geekiem - Jestem Geekiem\nPlany na przyszłość + najlepsze teksty na Jestem Geekiem\nCześć! Trochę się pozmieniało, co? :)\nAno pozmieniało się, bo postanowiłam porzucić wreszcie poprzedni szablon na rzecz czegoś lżejszego, mniej przypominającego magazyn, a bardziej blog. Wracam do korzeni i przy okazji umacnia mi się coraz bardziej wizja tego, co chcę robić w internecie.\nNo właśnie, w internecie, a nie na blogu. Już od pewnego czasu swój czas rozkładam pomiędzy InstaStories, geekową i smartlive’ową grupę na Facebooku, rozmowy na Twitterze, podcast i okazjonalne wpisy tutaj.\nMyślę, że w 2018 ta tendencja będzie się jeszcze bardziej pogłębiać, bo jak nigdy mam potrzebę pisania przede wszystkim dopracowanych, obszernych tekstów. Takich, które w pierwszej kolejności dają konkretną wartość, a nie nabijają statystyki.\nDlatego przez najbliższe kilka miesięcy będzie tu spokojniej, ale za to bardziej merytorycznie. W innych kanałach za to będziesz mógł mieć ze mną kontakt na bieżąco. Myślę, że taka forma najlepiej sprawdzi się do tego, co planuję do końca roku.\nPrzede wszystkim Jestem Geekiem ostatecznie przekształca się w blog o smart living z domieszką geekowego stylu życia. Chcę uczyć się i pomagać innym ogarniać życie, realizować cele, pokazywać ciekawe gadżety które sprawiają, że żyje się lepiej. Oczywiście, ciągle ekscytuję się myślą o E3, czytam książki i oglądam seriale, więc i na to będzie miejsce – choć coraz mniej. Jedną z najważniejszych decyzji w tym roku będzie też prawdopodobnie zrezygnowanie z brandu Jestem Geekiem, bo od pierwotnych założeń odjechałam już bardzo daleko. Czy się na to zdecyduję? Czas pokaże.\nNa razie w planach mam przede wszystkim dużo merytorycznych tekstów. Jak to mówią – po czynach ich poznacie. ;) Tymczasem niezmiennie mam nadzieję, że zostaniesz ze mną nie tylko na nadchodzące 12 miesięcy!\nNa koniec jeszcze wisienka na torcie, czyli najchętniej czytane teksty zeszłego roku.\nNajlepsze teksty na Jestem Geekiem w 2017 roku\nZestawienie, z którego przy okazji jestem najbardziej dumna! Wszystkie (albo większość) klimatycznych pubów, barów i restauracji w Polsce, podzielonych województwami, z adresami, krótkim opisem i zdjęciami. Ciągle spływają nowe, więc tradycyjnie – jeśli czegoś nie ma na liście, koniecznie daj znać!\nOdświeżony i uzupełniony tekst z początków istnienia bloga. Niezmiennie szukacie fajnych koszulek, a ja niezmiennie dostarczam wam najlepsze sklepy! :)\nGadżety na Aliexpress – kompletny przewodnik geeka\nRok 2017 to zdecydowanie dla mnie rok zakupów na chińskim Allegro! W tekście nie tylko polecam gadżety z geekowymi motywami, ale przede wszystkim opisuję krok po kroku jak korzystać z Ali. Na zdrowie!\ngeekstyle najlepsze teksty smart living zmiany\nRozstrzygnięcie konkursu Finansowe Lifehacki\nMana Spin-offdóttir: Wrażenia z Islandii\nGadżety, Smart dom\nUtorch STL, czyli smart-lampka która budzi mnie lepiej niż dowolny alarm\nTEDxWarsaw – z wizytą u niepokornych marzycieli\nOrganizacja życia, Smart living\nZaśmiecony umysł, czyli co powstrzymuje przed życiem „smart”


Tomasz Drwal o pierwszych Mistrzostwach Polski EFMMA w oktagonie – FIGHT24.PL – MMA i K-1, UFC\nKwalifikacje do pierwszych Mistrzostw Polski EFMMA odbędą się w Krakowie (obiekty Hutnika) nowym klubie czołowego zawodnika MMA Tomasza Drwala.\nJak już wcześniej informowaliśmy kwalifikacje oraz walki finałowe amatorów obejrzymy w oktagonie. Jest to nowość na polskim rynku MMA i niesamowita frajda dla sportowców rozpoczynających przygodę z MMA. Dodatkowy smaczek zawodom dają nowe przepisy, które już dziś wzbudzają wiele kontrowersji i poruszają dyskusję na szerszym forum. Szczegółowy regulamin zawodów znajduje się na stronie organizatora www.efmma.pl. Najwięcej emocji wzbudza przepis o 1 minucie walki w parterze. Jeżeli w tym czasie zawodnik nie dąży do akcji kończącej sędzia podnosi pojedynek do stójki. Takie regulacje zdecydowanie sprawiają, że walka jest ciekawsza dla kibiców, ale gloryfikuje tzw. „uderzaczy”. Kwalifikacje odbędą się pod okiem pierwszego Polaka walczącego dla UFC Tomasza Drwala. „Gorilla” zdradza szczegółowe informacje i zasady dotyczące pierwszych Mistrzostw Polski MMA w oktagonie. Wszyscy którzy chcą spróbować swoich sił mają możliwość zapisów do końca września. Zapraszamy do obejrzenia wywiadu z Tomaszem Drwalem.\nTags: EFMMA, fight24.pl, Mistrzostwa Polski EFMMA, mma, MMA INFO, MMA News, Tomasz Drwal\nMistrzostwa Polski MMA Amatorów pod patronatem Polskiego Związku Jiu-Jitsu\n2 thoughts on “Tomasz Drwal o pierwszych Mistrzostwach Polski EFMMA w oktagonie”\nRidge(Cytuj)">piątek, 23 września, 2011 o 13:31 Ridge(Cytuj)\nszacunek i powodzenia !\nFoX(Cytuj)">sobota, 24 września, 2011 o 7:50 FoX(Cytuj)\nczy tylko ja mam wrazenie (i to nie pierwszy raz oglądając z nim wywiad) ze koles nie potrafi sie za dobrze wysłowić i zbudowac zdania?\npozatym ma troche takie podejscie ze i tak jest zajeabisty bo był w USA i walczył pare razy w UFC- tylko ze teraz swiat o nim zapomniał… miało byc Strikeforce, Bellator – no i jednak nie ma go nigdzie.\ngdyby nie „nasrał do czapki” KSW to pewnie by dla nich walczył, dostałby jakiegos niezłego przeciwnika, kosił niezłe siano i mzoe sie wybił z powrotem do USA. a tak to dupa zbita…


Nowe rodzaje żelazek na parę dla klientów - Notariusz Kłodzko\nNowe rodzaje żelazek na parę dla klientów\nStart » Branże » Inne Usługi » Nowe rodzaje żelazek na parę dla klientów\nŻelazko do prasowania parą to jeden z najważniejszych produktów naszego przedsiębiorstwo. W ciągu wielu lat rozwinęliśmy jedną z najbardziej renomowanych marek tego rodzaju produktów. W ofercie naszej firmy znajduje się bardzo szeroki asortyment produktów, dostosowanych do różnych potrzeb klientów. Każde żelazko do prasowania parą różni się parametrami, jednak wszystkie urządzenia charakteryzują się wysoką efektywnością i jakością. Naszą specjalnością są także całe systemy do prasowania parą. W skład tego rodzaju instalacji wchodzi nie tylko nowoczesne żelazko, ale także dodatkowo generator pary oraz wysokiej klasy deska do prasowania. W ofercie naszego przedsiębiorstwa znajdują się także inne akcesoria i środki chemiczne do skutecznego prasowania. Nasze żelazka mogą być używane do dowolnego rodzaju tkanin i materiałów tekstylnych - nawet do najbardziej delikatnych elementów odzieżowych.\n2017-11-14|Kategoria: Branże / Inne Usługi\nOriginal wedding labels for bottles of wine\nFor people, who care about orginality and who want to make their wedding day unique, our mark can offer special wedding wine labels. It is a fantastic way to decorate wedding tables, which can also draw guest attention a...\nWymianę wyświetlacza lepiej powierzyć fachwcom\nNowoczesne smartfony są nieodłącznym elementem naszego życia. Towarzyszą nam wszędzie, w pracy, szkole i oczywiście w domu. Nie tylko pełnią funkcją komunikatora ze światem zewnętrznym czy telefonu, ale są r...\nFirma Spedgar oferuje bramy segmentowe znanego producenta Legbud Garguła oraz ich montaż i serwis. Bramy segmentowe znajdują szerokie zastosowanie w firmach oraz w domach wolnostojących i szeregowych. Czasami także ...\nSzedar - muzyka na wesele i bankiety.\nCzystoserwis serwis ekspresów do kawy\nMasaż odchudzający dla każdego\nZadbamy właściwie o każde twoje zwierzę


30-sekundowy nawyk, który ma wpływ na całe życie – Medium po polsku – Medium\n30-sekundowy nawyk, który ma wpływ na całe życie\nNie ma szybkich rozwiązań. Wiem to, gdyż mam fioła na punkcie nauk społecznych, o których przeczytałam nieskończoną ilość książek i blogów i z których wypróbowałam wiele porad (w większości na próżno). Nie zatytułowałam więc tego postu ot tak. Piszę go tylko dlatego, że po kilku miesiącach eksperymentowania jestem całkowicie przekonana, że jedna z najprostszych porad, jakie kiedykolwiek słyszałam, jest także jedną z najlepszych.\nNie pochodzi ona z żadnego bestsellera — tak naprawdę nie zechciałby jej żaden wydawca, a nawet najbardziej wymowny specjalista od zarządzania miałby problem z napisaniem na jej podstawie całej książki. Nie powstała także w świecie cyfrowego przesytu i niezadowolenia. Udzielił jej natomiast urodzony w XIX wieku mężczyzna swojemu nastoletniemu wnukowi, który dziś jest po pięćdziesiątce.\nCzłowiek, o którym mowa, szara eminencja świata biznesu, jest jedną z najbardziej interesujących osób, jakie kiedykolwiek poznałam. Brał on udział w tworzeniu marek, które dziś są znane na całym świecie. Obecnie pracuje tylko, gdy czuje, że naprawdę może pomóc; jest ostatnią deską ratunku dla wielkich korporacji w sytuacjach kryzysów zagrażających cenom ich akcji na giełdzie. Od czasu do czasu, gdy uważa to za interesujące, pisze przemowy dla prezesów i polityków z list Fortune 500 (coroczny ranking 500 największych amerykańskich przedsiębiorstw publikowany przez dwutygodnik Fortune — przyp. tłum.), a za jego słowa płaci się sześciocyfrowe sumy. Jest niezwykle oczytany i bardzo płodny w pisaniu powieści. Ale robi to tylko dla zabawy, a po ukończeniu niszczy je. Nie widzi sensu w publikowaniu ich ani w ogóle w szukaniu rozgłosu. W gronie jego przyjaciół są najbardziej wpływowi ludzie na planecie, od liderów biznesu, przez polityków, do aktorów i innych luminarzy z kręgów artystycznych. Ale jeśli wyszukasz go w internecie, w całym cyfrowym morzu nie znajdziesz niemal żadnej informacji.\nPo raz pierwszy spotkałam go na kawie w jego mieszkaniu, aby omówić plan działań pewnej zaangażowanej politycznie w Afryce organizacji non profit. Wokół jego stołu siedziała eklektyczna mieszanka bardzo głośnych ludzi. Nasz gospodarz robił kawę i nie mówił niemal nic. Od czasu do czasu jednak wtrącał krótkie pytanie lub obserwację, które zawsze dotykały sedna sprawy i odsuwały na bok natłok opinii, które blokują takie dyskusje. Robił to w iście mistrzowski sposób. Czułam się, jakbym oglądała dyrygenta Londyńskiej Orkiestry Filharmonicznej, który doprowadza do porządku uczniowską orkiestrę z małego miasteczka.\nKiedy więc udzielił jednej z najlepszych rad, jakie sam kiedykolwiek otrzymał, byłam urzeczona.\nJeśli robisz tylko jedną rzecz, rób to\nMiał kilkanaście lat i niedługo miał iść do liceum, gdy jego dziadek wziął go na stronę i powiedział mu te słowa:\nNatychmiast po każdym wykładzie, spotkaniu lub jakimkolwiek ważnym wydarzeniu poświęć trzydzieści sekund, nie mniej i nie więcej, na zapisanie najistotniejszych informacji. Jeśli będziesz to robił za każdym razem — powiedział dziadek — i nawet jeśli będziesz robił tylko to, bez żadnych powtórek, będzie ci się dobrze wiodło.\nTak zrobił, a powiodło mu się dobrze we wszystkim do czego przyłożył rękę i wciąż miał czas, aby obficie doświadczać życia. Później zachęcił swoich synów do tego samego, a już początki ich karier były świetne.\nPróbowałam robić to przez kilka miesięcy. Oto co odkryłam do tej pory:\nNie chodzi tu o robienie notatek. Nie myśl, że tylko dlatego, że zapisałeś wszystko w czasie spotkania, jesteś zwolniony z 30-sekundowego podsumowania. Choć krótkie, to ćwiczenie jest zupełnie inne niż robienie notatek. Jest to akt interpretacji, ustalania priorytetów i podejmowania decyzji.\nChodzi tu o ciężką pracę. Decydowanie, co jest najważniejsze, jest wyczerpującym zajęciem. To niesamowite, jak łatwo powiedzieć sobie, że zapamiętaliśmy wszystkie istotne sprawy, żeby tylko uniknąć tego krótkiego, umysłowego sprintu — takich stu metrów dla mózgu.\nDiabeł tkwi w szczegółach. Właśnie dlatego, że tak często pozornie zapamiętujemy wszystko, unikamy ciężkiej pracy, jaką jest wybranie kilku rzeczy, które naprawdę się liczą. Doskonałość często jest sztuką eliminacji. 30-sekundowe podsumowanie nie pozwala ci zasłaniać się ilością materiału jako wymówką.\nMusisz działać szybko. Jeśli poczekasz kilka godzin, możesz pamiętać wydarzenia, ale zostaniesz wybity z rytmu, a to właśnie od niego zależy decyzja, co jest najważniejsze. Może chodzi oczyjś ton, sposób w jaki pozornie prosta sugestia daje początek wielu pytaniom, lub cień myśli, jaką poddał ci jakiś komentarz.\nUczysz się lepiej słuchać i zadawać lepsze pytania. Kiedy już wdrożysz się w ten nawyk, zmieni to sposób w jaki zwracasz uwagę na różne sprawy, czy to w czasie wykładu, czy rozmowy. Jest to jak wychwytywanie prostej melodii spośród kakofonii dźwięków. Kiedy słuchasz, jesteś bardziej skoncentrowany i zadajesz lepsze pytania, które prowokują kontrowersyjne odpowiedzi. Tym sposobem twój 30-sekundowy nawyk staje się praktyczną częścią twojego życia.\nMożesz lepiej pomagać innym. Duża część tego, co czyni to trzydzieści sekund tak użytecznymi jest obserwowanie, co jest ważne dla innych ludzi. Nawet jeśli twoim celem jest rozwijanie umiejętności prowadzenia dyskusji, uczysz się także zrozumieć potrzeby innych, a co za tym idzie, rozwiązywać ich problemy. Nie dziwi mnie to; przez kilka miesięcy przeprowadzałam wywiady z niezwykle towarzyskimi ludźmi i uderzyło mnie to, jak wielu z nich ma swoją nieświadomą wersję takiego 30-sekundowego podsumowania skoncentrowaną na pytaniu: “jak najlepiej mogę pomóc?”.\nZ czasem jest łatwiej i efekty są coraz bardziej widoczne. Za każdym razem gdy praktykujesz ten nawyk jest trochę łatwiej, staje się on trochę bardziej pomocny i przynosi trochę więcej radości.\nObserwuj Medium Polska na Facebooku i Twitterze.\nTranslated from original by T. Dworakowski.


Sprawa Ewy Tylman. Ruszył ponowny proces Adama Z. - Polsat News\nSprawa Ewy Tylman. Ruszył ponowny proces Adama Z.\n18.03.2021, 13:07 Polska\nOskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień przed sądem\nAdam Z. uniewinniony. Kulisy śledztwa ws. Ewy Tylman i nagranie eksperymentu procesowego\nNa czwartkowej rozprawie sąd odczytał poprzednie wyjaśnienia oskarżonego. Adam Z. podkreślał w nich, że przyjaźnił się z Ewą Tylman. Razem pracowali w jednej firmie. - Była ładna, ale mnie nie pociągała - mówił. W poprzednich wyjaśnieniach Adam Z. odnosił się także do wspólnej imprezy, na której bawił się z Ewą Tylman i znajomymi z pracy. Z imprezy Adam Z. wyszedł razem z Ewą Tylman. Idąc nocą przez miasto doszli w okolice mostu Rocha - tam właśnie wizerunek kobiety po raz ostatni zarejestrowały kamery monitoringu.\n"Wyrwała mi się i zaczęła biec w kierunku Warty"\n- Wyrwała mi się i zaczęła biec w kierunku Warty. Pobiegłem za nią, żeby sobie czegoś nie zrobiła. Zacząłem krzyczeć: Ewa, Ewa (…) Zauważyłem, że Ewa wpadła do rzeki, nie wiem czy ona się przewróciła, czy zrobiła do specjalnie. Zauważyłem, że jest z rękoma wyciągniętymi do góry, w rzece. Cały czas mam przed oczami, że ona wpada do rzeki i widzę jej szary płaszcz - zaznaczył Adam Z. w wyjaśnieniach składanych w śledztwie.\n- Nic nie mogłem zrobić, spanikowałem. Nie umiem wielce pływać (…) Jak to zobaczyłem, to nie podbiegłem do rzeki, nie próbowałem Ewie podać ręki i nie próbowałem jej wyciągnąć. Przez chwilę stałem w odległości 2-3 metrów od rzeki (…) Przez cały czas patrzyłem w kierunku Ewy Tylman, która płynęła z nurtem. Ewa nie krzyczała, nie widziałem, aby dawała oznaki życia. Jak ostatni tchórz uciekłem, spanikowałem. Nie próbowałem dzwonić po pomoc - bo spanikowałem - dodał.\nZOBACZ: Karolina K. skazana za fałszywe zeznania dotyczące zaginięcia Ewy Tylman. Przyznała się do winy\nAdam Z. nie podtrzymał w sądzie tych słów. W późniejszych wyjaśnieniach - także odczytanych przez sąd - Adam Z. wskazał, że była to nieprawda, nie wie w jakich okolicznościach zginęła Ewa Tylman, a do składania obciążających go wyjaśnień był zmuszany przez policjantów. Podkreślał też, że tamtego wieczoru był pod wpływem alkoholu i nie pamięta szczegółów.\nSędzia Katarzyna Obst uprzedziła w czwartek strony procesu o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonego czynu na czyn z art. 162 par. 1 kk, czyli nieudzielenie pomocy - grozi za to do 3 lat więzienia.\nZaginęła w 2015 roku\nProces Adama Z. toczył się przed poznańskim sądem okręgowym od stycznia 2017 r. Według prokuratury, 23 listopada 2015 r. Adam Z. zepchnął Ewę Tylman ze skarpy, a potem nieprzytomną wrzucił do wody. Zarzucane mu przez prokuraturę zabójstwo z zamiarem ewentualnym jest zagrożone karą do 25 lat więzienia lub dożywociem. Oskarżony nie przyznał się podczas procesu do zarzucanego mu czynu. Prokuratura w mowach końcowych wnosiła o karę 15 lat pozbawienia wolności, rodzina Ewy Tylman żądała dożywocia, zaś obrona całkowitego uniewinnienia Adama Z.\nW kwietniu 2019 r. Sąd Okręgowy uznał, że Adam Z. nie zabił Ewy Tylman - uniewinnił go od zarzutu zabójstwa z zamiarem ewentualnym. Sędzia Magdalena Grzybek, odnosząc się w uzasadnieniu wyroku do wersji wydarzeń opisanej w akcie oskarżenia, wskazała, że "Adam Z. nie miał czasu ani sposobności, by w czasie 5 minut i 8 sekund dokonać zabójstwa Ewy Tylman w sposób opisany w akcie oskarżenia".\nZOBACZ: Zapadł wyrok ws. znieważenia ciała Ewy Tylman\nSędzia Marek Kordowiecki wskazał w uzasadnieniu, że z analizy "irracjonalnego" zachowania Adama Z., jego zdenerwowania po tym, jak po powrocie znad rzeki ponownie zarejestrowały go kamery monitoringu, wynika, iż "oskarżony doskonale wiedział, że Ewa Tylman znalazła się w rzece. Wynika to przecież wprost z jego wyjaśnień (…) To, że powiedział, że znaleźli się po prawej stronie mostu absolutnie nie dyskredytuje tych jego wyjaśnień" - podkreślił sędzia. Przypomniał również, że podczas jednego z przesłuchań Adam Z. tłumaczył, iż Ewa Tylman uciekała przed nim i sama wpadła do Warty; przyznał, że nie udzielił jej pomocy i uciekł jak "tchórz".\nSędzia zaznaczył ponadto, że z nagrań monitoringu wynika, iż postawa Adama Z. wyraźnie "zmienia się z chwilą, gdy znika na 5 minut z kamery razem z Ewą Tylman i pojawia się po tych 5 minutach w obiektywach kamery monitoringu". - Te dowody to są pewne oczywiście poszlaki, a jednocześnie te przesłanki wskazują wprost na to, że Adam Z. doskonale wiedział, co stało się z Ewą Tylman - zaznaczył Kordowiecki.\nBrak wystarczających dowodów?\nSędzia Kordowiecki zaznaczył jednak, iż "nie ulega wątpliwości, że co najmniej - ale to co najmniej - oskarżony powinien odpowiadać za nieudzielenie Ewie Tylman pomocy w tej sytuacji, w jakiej ona się znalazła, kiedy o zimnej porze wpadła do rzeki Warty (...) Zamiast wówczas zadzwonić do służb ratunkowych 112, a nie do swojego partnera - ta sytuacja mogła być rzeczywiście zupełnie inna" - zaznaczył.\nEWA TYLMANPOLSKAPONOWNY PROCESPOZNAŃPROCESSĄDSPRAWA EWY TYLMAN\nCzytaj więcej: "Nie jestem zaskoczona". Barbara Piwnik o wyroku ws. śmierci Ewy Tylman


Przywitano uczniów klas pierwszych w Marciszowie – Relacje Regionalne\nPrzywitano uczniów klas pierwszych w Marciszowie\nW dniu 1 września 2020 roku w sali sportowej Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Marciszowie odbyło się oficjalne rozpoczęcie roku szkolnego. Z uwagi na zaistniałą sytuacją epidemiologiczną i zakaz zgromadzeń zrezygnowano z uroczystej akademii. Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego 2020/2021odbyło się wyłącznie z udziałem klas pierwszych i bez udziału rodziców. Klasy od II do VIII rozpoczęły naukę w salach lekcyjnych z wychowawcami.\nUroczyście nowych uczniów klas pierwszych przywitali: dyrektor szkoły Ewa Sawicz, wicedyrektor Anetta Płaszewska oraz Wójt Gminy Marciszów Wiesław Cepielik, który życzył m.in. samych sukcesów w nauce, a każdy dzień spędzony w szkole przyniósł dzieciom wiele radości.\nMEN założył następujące warianty nauki: stacjonarny, mieszany i zdalny. Kierownictwo Zespołu Szkolno-Przedszkolnego przygotowało zatem 3 strategie. W trosce o bezpieczeństwo zakupiono dozowniki dezynfekujące, lampy bakteriobójcze UV, a plan lekcji i przerw został ułożony tak, aby jak najmniej dzieci przebywało na korytarzach. Zostały opracowane także szczegółowe procedury pracy i nauki w czasie pandemii.\n– obowiązek zasłaniana ust i nosa w autobusie i podczas przerw,\n– zgoda na mierzenie temperatury,\n– przebywanie w szkole tylko osób zdrowych,\n– zakaz poruszania się po szkole dla osób z zewnątrz,\n– opracowanie sposobu szybkiego kontaktu,\n– powołanie zespołu do spraw bezpieczeństwa.\nRyszard Klimsiak odszedł na emeryturę


Nowości HPE GreenLake w obszarze pracy zdalnej - TECHNOSenior\nPrzy pomocy HPE GreenLake w obszarze VDI, firmy mogą wybrać, których pracowników chcą wspierać oraz jak wielu będzie korzystać z systemu pracy zdalnej. Na tej podstawie HPE oferuje odpowiednią kombinację komputerów i urządzeń oraz dostarcza usługi odpowiednio zoptymalizowane dla każdego rodzaju użytkownika – a to wszystko na podstawie modelu as-a-service. W ten oto sposób, nowo zaprojektowane konfiguracje VDI dostosowywane są do każdego typu pracy zdalnej, w tym pracowników umysłowych, wykonawczych, zaawansowanych czy inżynierów, a odpowiednia konfiguracja jest wyceniana, budowana i dostarczana w predefiniowanych rozmiarach 100-300-500-1000. Klienci rozliczani są co miesiąc oraz na podstawie zużycia, które mogą odpowiednio zmniejszyć lub zwiększyć, zgodnie z potrzebą. Umożliwia to bezpieczną pracę zdalną, która spełnia potrzeby każdego rodzaju pracownika. Wchodzą w to:\n„Nasi klienci zmagają się z nagłym przejściem do pracy w domu spowodowanym pandemią COVID-19” – mówi Keith White, Senior Vice President i General Manager w HPE GreenLake Cloud Services. „Poza początkowo wdrożonymi rozwiązaniami, obecnie organizacje myślą o bardziej strategicznym podejściu do nowej post-pandemicznej rzeczywistości oraz proszą nas o pomoc w kształtowaniu przyszłych miejsc pracy. Dzięki HPE GreenLake w obszarze VDI możemy dostarczać ustandaryzowane oraz przetestowane rozwiązania jako usługę w modelu as-a-service, które poprawią bezpieczeństwo i efektywność, jednocześnie zmniejszając koszty i upraszczając zarządzanie” – podkreśla.\n← Wnioski z SPMS w Polsce\nTrend Micro – Indeks ryzyka cybernetycznego →


Licealista obmacywał kobiety, grozi mu 8 lat więzienia | Express Ilustrowany\nLicealista obmacywał kobiety, grozi mu 8 lat więzienia\n(aga) 17 stycznia 2014, 15:37\nLicealista obmacywał kobiety Policjanci zatrzymali 18-letniego mieszkańca Sieradza, ucznia jednej ze szkół średnich, który zaczepiał kobiety dotykając je w miejscach intymnych.\nLicealista obmacywał kobiety\nZakapturzony napastnik podchodził do samotnie idących pań, pytał która jest godzina i wykorzystując ich zaskoczenie próbował je obmacywać. Kiedy zaczynały się bronić i krzyczeć - uciekał. Funkcjonariusze zatrzymali go 15 stycznia br. około godz. 20 na ulicy Piastowskiej w Sieradzu. Teraz grozi mu kara do 8 lat pozbawienia wolności. Śledczy podejrzewają, że takich przypadków mogło być więcej. Dlatego wszystkie kobiety, które w ostatnich tygodniach w centrum Sieradza, w porze wieczorowej, były napastowane przez nieznanego im młodego mężczyznę proszone są o kontakt z Komendą Powiatowa Policji w Sieradzu przy ul. Sikorskiego 2.\nWe wrześniu 2013r. (również w Sieradzu) został zatrzymany inny młody mężczyzna, który w podobny sposób napastował kobiety. Aktualnie przebywa w areszcie śledczym.\nProces zabójcy z Piotrkowskiej. Ojciec zamordowanego żąda 500 tys. zł zadośćuczynienia\nPrzestępczość samochodowa w Łodzi. Zatrzymano 4 mężczyzn [zdjęcia]\nzboczony licealista sieradz\ntadek 18.01.2014 08:08:54\nżadna nie poleciała na pstrokaty szaliczek i szeleszczący dresik to musiał kombinować na siłe\nja 17.01.2014 19:58:38\na macając może miał nadzieję że któraś mu da.....chciał wymacać sytuację?\nw tym Sieradzu 17.01.2014 18:42:01\ndzieje? Może coś w powietrzu wisi? Feromony!\nŁÓDŹ 17.01.2014 18:09:23\nPEWNIE JAKIŚ NIESZCZĘŚLIWY CHŁOPAK KTÓRY NIGDY NIE MIAŁ DZIEWCZYNY\njmr 17.01.2014 17:43:50\nhormony buzują ,trzeba mu dać karnet do burdelu bo chłopak się wypaczy


Keto Diet jak sprawdziź jak doskonały jest? - 🙅 Najfajniej na naszej stronie archeozamki.pl⚽⒈⒉⒊\nW rzeczywistości ten protokół żywieniowy może prowadzić, w przypadku nadużywania, do bardzo poważnego uszkodzenia organizmu i dlatego nie powinien być stosowany, z wyjątkiem przypadków wymienionych powyżej ”. Niektóre badania sugerują również możliwość stosowania diety ketogenicznej w przypadku chorób takich jak migreny i schorzenia neurologiczne, takie jak choroba Alzheimera i Parkinsona. Obserwacja w latach dwudziestych XX wieku, że post może tłumić napady padaczkowe, doprowadziła do opracowania szczególnego rodzaju diety ketogennej stosowanej w padaczce. We Włoszech najczęściej stosowanym protokołem żywieniowym jest klasyczna dieta ketogeniczna. W diecie ketonowej, pszenicy, owsie, wszystkich rodzajach ryżu, komosy ryżowej, kuskusie, kukurydzy i wszystkich produktach, które je zawierają, ziemniaki są zakazane. Keto Diet kup w internecie. Zgodnie z dietą ketonową należy preferować źródła białka bogatsze w tłuszcz. Ketoza jest więc przeciwieństwem glikolizy, w której cukier dostarcza organizmowi większość paliwa.\nGwarantuje to, że organizm szybko traci wagę i spala tłuszcz, jednocześnie nadal przyjmując kalorie w ilości odpowiedniej do swoich potrzeb, a nawet bez konieczności ich liczenia i bez uczucia głodu. Ponadto na różnych portalach informacyjnych można również znaleźć świadectwa specjalistów, którzy szeroko zalecają przyjmowanie produktu jako przyspieszacza procesu ketozy.\nKeto Diet jaka cena? Dr Giorgio Calabrese NIGDY nie zalecał kropli, tabletek ani innych produktów, które pomogą Ci schudnąć w ciągu 42 lat kariery. W wyniku kupowania zupełnie bezużytecznych produktów do odchudzania.\nk SLIM PROTEIN w NOP INTENSIVE dla optymalnego wyszczuplenia bez uczucia głodu, stosuje się rozpuszczając 70 gr. w 2 litrach wody codziennie przez 7 dni, przyjmując 250 ml preparatu co dwie godziny przez cały tydzień przez cały dzień. Keto Diet odchudzanie Dzięki tej metodzie tracona jest tylko masa tłuszczowa równa 10% masy ciała, której metabolizm podkreśla wzrost ciał ketonowych w moczu, który można kontrolować za pomocą dedykowanych patyczków.\nBez produktów pochodzenia zwierzęcego w rzeczywistości trudno jest codziennie jeść wystarczająco dużo, biorąc pod uwagę proporcje makroskładników. Większość diet wegetariańskich wiąże się z dużym spożyciem zbóż, roślin strączkowych i warzyw bogatych w skrobię. Dieta ketogeniczna jest zgodna z większością wegetariańskich stylów życia. Najprostszym sposobem na to, aby Twój pyszny posiłek odpowiadał wymaganiom diety ketogenicznej jest przygotowanie go własnymi rękami.\nPrevNutrimex u nas najlepsza cena.\nNextLicustin jak dużo w tym prawdy?


Marchew jest ważnym źródłem karotenu i innych korzystnych pierwiastków w zimie. Ponadto jest to jedno z najważniejszych i najbardziej produktywnych warzyw uprawianych przez człowieka. Wśród odmian o wysokich walorach smakowych i produkcyjnych wyróżnia się holenderską odmianę Cascade.\nCarrot Cascade to hybryda 1. generacji i została wyhodowana przez Bejo Zaden (Holandia). W 2001 r. Odmiana została wpisana do rejestru państwowego Federacji Rosyjskiej i podzielona na strefy w regionie centralnym.\nKaskada to odmiana marchwi chantane. Warzywo ma półprzewodnikowy kształt z lekko zaostrzonym zaokrąglonym końcem. Długość rośliny okopowej waha się od 18 do 23 cm, a średnica to 3-4 cm Powierzchnia warzyw jest gładka, wyrównana.\nKaskadowe marchewki zawierają dużo karotenu (21 mg / 100 g), co powoduje jego intensywny pomarańczowy kolor. Korzeń rośliny okopowej jest również pomarańczowy, ma niewielki rozmiar. Smak marchwi jest słodkawy i soczysty. Zawiera 8,2% cukrów i 14,3% substancji stałych.\nMarchew jest dobra do spożycia na świeżo, do przygotowywania sałatek i innych potraw, do jedzenia dla niemowląt i dietetycznych. Ponadto pomarańczowe warzywo jest idealne do uzyskiwania soku - 1 kg roślin okopowych daje 0,5 l soku.\nCzy wiedziałeś? W starożytności marchewki były fioletowe, żółte i czerwone. Jednocześnie oba blaty zostały wykorzystane do odżywiania i leczenia. Uprawa pomarańczy o wysokiej zawartości karotenu została wyhodowana dzięki wysiłkom Holendrów dopiero w XVII wieku.\nWielkość zbiorów marchwi zależy od rodzaju gleby i techniki uprawy rolnej. Najlepszy plon odmiany występuje na glebach luźnych, chociaż może wykazywać dobrą wydajność na glebach umiarkowanych.\nNajwyższy plon uzyskano w regionie Vladimir, gdzie z 1 ha zebrano 709 ton marchwi. Średnio plon odmiany mieści się w przedziale 4,5–7,5 c / ha. Kaskadowe marchewki można zbierać mechanicznie. Zbywalność roślin okopowych - 93%.\nTo warzywo ma średnio późny okres dojrzewania. Jego plony zaczynają być zbierane w 120-130 dniu od pojawienia się sadzonek. Jest to techniczna dojrzałość warzyw, a selektywne zbiory poszczególnych roślin okopowych można przeprowadzić już w lipcu.\nStopień odporności na choroby\nOdmiana kaskadowa ma dobrą odporność i dobrze prezentuje się w różnych warunkach klimatycznych. Jest odporny na choroby grzybowe - alternarioza, czarna zgnilizna, cercosporosis.\nCzy wiedziałeś? Maksymalna ilość karotenu jest wchłaniana z gotowanej marchwi z dodatkiem oleju roślinnego. Surowe warzywa są gorzej trawione przez organizm ludzki.\nOdmiana Cascade marchwi zakochała się w plantatorach warzyw o następujących cechach:\nwysoka zawartość karotenu;\nprzydatność do czyszczenia maszynowego.\nWada odmiany Cascade jest jedna - niemożność użycia własnego materiału siewnego, ponieważ jest to hybryda (F1).\nFunkcje pielęgnacji siewu i sadzenia\nAby uzyskać wysokie plony pomarańczowych roślin okopowych, należy przestrzegać prostych zasad techniki rolniczej tej rośliny. Do sadzenia warzyw należy wybrać odpowiednie miejsce i przygotować materiał siewny do siewu, a po wykiełkowaniu roślin odpowiednio o nie dbać.\nDziałka pod łóżka marchewkowe powinna być gładka i dobrze oświetlona światłem słonecznym. Ponadto nie powinien stagnować wody po opadach i topnieniu śniegu. Data siewu zależy od klimatu i sposobu wykorzystania plonu.\nAby zbierać wczesne korzenie, ćwicz siew zimowy. Jednak tej metody nie można stosować na obszarach o silnych zimach lub odwilży, po których wracają mrozy.\nDlatego zwykle preferuje się sadzenie wiosną, gdy nie oczekuje się już przymrozków.\nJeśli marchewki są potrzebne do przechowywania w okresie zimowym, zaleca się siew w dniach, w których temperatura w ciągu dnia jest ustawiona na +15 ... + 18 ° С. Gleba powinna mieć czas na ogrzanie do + 5 ... + 7 ° С.\nKwasowość gleby i płodozmian\nMarchew woli rosnąć na glebie piaszczystej gliniastej neutralnej (pH 6–7), gliniastej i torfowej. Nie sadzić tego warzywa w miejscu, gdzie wcześniej rosły same marchewki, a także pietruszka, pasternak, koperek i fasola. Cóż, jeśli tę kulturę poprzedziły ziemniaki, ogórki, cukinia, kapusta, pomidory, czosnek i cebula. Wiosną działkę należy wyrównać za pomocą grabie, działkę do sadzenia należy przygotować jesienią i wprowadzić podczas kopania warstw nawozów. W tym samym czasie na 1 m² należy wziąć 30 g superfosfatu, 15 g potasu, 20 g azotu i 2-3 kg próchnicy. Jeśli gleba na przyszłym łóżku marchwi ma wysoką kwasowość, powinna się wapnować.\nWażny! Aby zmniejszyć kwasowość, do ziemi należy dodać popiół i mąkę dolomitową.\nNasiona przed sadzeniem wymagają przygotowania w celu poprawy ich kiełkowania i ochrony przed pojawieniem się niektórych chorób.\nZazwyczaj stosuje się 4 metody zaprawiania nasion:\nUmieść nasiona na 1 dzień w wodzie o temperaturze około + 30 ° C. Zmień wodę co najmniej 6 razy.\nUżyj roztworu popiołu. Aby to zrobić, zalej 1 łyżkę stołową ciepłej wody. łyżka popiołu i zmoczyć nasiona. Następnie umyj nasiona czystą wodą, zawiń je w szmatkę i umieść na półce lodówki, gdzie trzymają na 2 dni.\nWlać nasiona do torby bawełnianej szmatki i zanurzyć w wodzie podgrzanej do 50 ° C, a po 2-3 minutach przenieść do zimnej wody do ostygnięcia.\nPęcherzykowe nasiona (w obecności bełkotki). Aby to zrobić, umieść je na 20 godzin w roztworze preparatów Epin lub Silk z nasyceniem tlenem.\nKiełkowanie nasion odmiany Cascade jest dobre. Dlatego, aby nie wykonywać prac nad przerzedzaniem łóżek i oszczędzać nasiona, można je sadzić na taśmie izolacyjnej w odległości 2-3 cm od siebie.\nAby uzyskać bogate zbiory pomarańczowych warzyw korzeniowych, musisz zorganizować prawidłowe podlewanie łóżek marchwi. Podczas nawadniania glebę należy zwilżyć do głębokości 0,3 m. Następnego dnia po nawadnianiu zaleca się poluzowanie gleby i jednoczesne usunięcie chwastów.\nBrak wilgoci prowadzi do tego, że warzywa stają się małe, miąższ staje się ospały i ma gorzki smak.\nNadmierna wilgoć jest również niedopuszczalna, ponieważ rośliny okopowe zaczynają pękać, pokrywają się małymi pędami, a wierzchołki zbytnio rosną.\nZasadniczo marchew jest nawadniana raz na 7 dni. Początkowo podlewanie odbywa się w proporcji 3 litrów na 1 m². Następnie, po drugim przerzedzeniu, objętość irygacji osiąga 10 litrów. Przy aktywnym wzroście kultury ilość wilgoci wzrasta do 20 litrów.\nPrzez 1,5–2 miesięcy przed zbiorem sadzonki są podlewane raz na 10–14 dni w ilości 10 litrów na 1 m². 2 tygodnie przed zbiorem roślin okopowych należy przerwać podlewanie.\nNawóz i rozcieńczanie\nPrzez cały sezon wegetacyjny marchwi odmiany Cascade konieczne jest wykonanie 2 sosów:\n21–28 dni po wschodzie sadzonek;\n2 miesiące po poprzednim zastosowaniu nawozu.\nDo karmienia musisz zrobić taki roztwór odżywczy (na 1 wiadro o pojemności 10 l):\n1 łyżka. łyżka nitrofoski;\n0,5 l popiołu;\n20 g azotanu potasu;\n15 g mocznika i podwójnego superfosfatu.\nNawożenie należy przeprowadzić wraz z procedurą nawadniania. Rozrzedzenie sadzenia dwa razy. Odbywa się to po raz pierwszy, gdy roślina tworzy trzeci liść. Zwykle dzieje się to 3-4 tygodnie po posadzeniu nasion. Sam proces odbywa się po obfitym zwilżeniu łóżek. Jednocześnie powstaje przerwa między roślinami o wielkości 2–2,5 cm.Przerzedzenie przeprowadza się drugi raz 3 tygodnie po pierwszej procedurze. Pomiędzy roślinami okopowymi pozostaw odległość 4,5-5 cm.\nWażny! Przerzedzanie marchwi najlepiej jest wykonywać wieczorem, ponieważ w ciągu dnia zapach warzywa może przyciągać szkodniki owadów. Poszarpane rośliny należy odsunąć od sadzenia, aby zapach nie był zauważalny.\nMarchew może zarażać różne choroby, a także atakować szkodniki. Dlatego ważne jest, aby wiedzieć, jakie środki należy podjąć w przypadku wystąpienia konkretnego problemu.\nChoroby takie jak bakterioza, septoria, fomoza i zgnilizna mogą znacznie zmniejszyć plony. Zakażenie bakteriozą występuje przez dotknięte nasiona lub resztki roślinne. Dlatego nasiona należy odkazić przed sadzeniem, a wierzchołki i inną roślinność należy usunąć z łóżek. Do dezynfekcji dobrze nadaje się rozwiązanie „Tigama”.\nOznaki septorii to małe plamki chlorotyczne na liściach korzenia, które po chwili nabierają brązowego koloru. Wysoka wilgotność przyczynia się do szybkiego rozprzestrzeniania się choroby.\nAby zwalczyć septorię, leczenie przeprowadza się za pomocą 1% mieszanki Bordeaux w odstępie 10-12 dni. Ciężko dotknięte okazy należy usunąć i zutylizować.\nPhomosis może być wykryty przez brązowe plamy, które ostatecznie pogłębiają się i wpływają na cały płód. Choroba rozwija się szczególnie szybko na lekkim podłożu. Dotknięte okazy należy usunąć.\nPodczas przechowywania pojawia się zgnilizna (szary, biały, czerwony, czarny). Aby wyeliminować chorobę, należy uprawiać glebę o wysokiej kwasowości, stosować nawozy zawierające azot, a sadzonki marchwi należy regularnie usuwać z chwastów.\nPrzed umieszczeniem warzyw w magazynie należy je posypać kredą. Pamiętaj, aby przestrzegać zasad przechowywania tych roślin okopowych. Czerwona zgnilizna jest wykrywana w postaci brązowych plam na marchewce, w miejscu, w którym z czasem pojawia się czarna sklerocja grzyba.\nObornik może być wywoływany przez chorobę, która jest wykorzystywana jako nawóz. Czarną zgniliznę można znaleźć w ciemnych, zgniłych obszarach warzyw. Chore okazy należy wyciągnąć.\nMarchew może być również atakowana przez szkodniki, takie jak muchy marchewkowe, łopaty zimowe, wireworms i ślimaki. Głębiej można zbierać ręcznie, jeśli nie ma ich wiele. Dobrze jest również używać pułapek: w tym celu zakopuje się puszki piwa.\nDo zwalczania szkodników owadzich stosuje się preparaty owadobójcze, takie jak „Anometrin”, „Revikurt”, „Etafos”. Aby przestraszyć stawonogi, możesz również sadzić cebulę, czosnek, nagietki lub nagietki w przejściach.\nKaskadowe marchewki są zbierane po 120-130 dniach. Rośliny okopowe są zbierane w miarę wzrostu i są potrzebne od lipca. A podczas sadzenia w ostatniej dekadzie kwietnia marchew można zebrać w sierpniu. Latem młode marchewki są wyrwane do jedzenia, ale rośliny okopowe, które pozostają w ziemi, zyskują na masie.\nWażny! Jeśli zamiast piasku marchewki cebuli zostaną zabrane do przechowywania marchwi, pomoże to zapobiec procesowi gnicia, ponieważ ma on właściwości bakteriobójcze. Kiedy łuska nie wystarczy, lepiej zrobić wywar i zanurzyć w nim rośliny okopowe, a następnie wysuszyć przed przechowywaniem.\nAby zebrać te warzywa, powinieneś wybrać suchy i czysty dzień. Z lekkiej gleby rośliny okopowe można wyciągać z wierzchołków, a z cięższej ziemi wykopują łopatę. Następnie zbiory są sortowane, odrzucając okazy uszkodzone mechanicznie lub chorobami.\nPrzy wybranych roślinach okopowych wierzchołki są cięte do samej głowy, a następnie suszone pod baldachimem przez kilka dni i przenoszone do magazynu. Do przechowywania dobrze nadaje się piwnica lub piwnica. Marchewki umieszcza się w drewnianych skrzyniach (lub plastiku) i posypuje piaskiem.\nMarchew Cascade ma świetny smak i zawiera dużo karotenu. Rolnicza uprawa tej odmiany jest typowa dla marchwi, a przestrzeganie wszystkich zasad uprawy warzyw pomoże regularnie otrzymywać doskonałe plony zdrowych roślin okopowych.


Sebastian Szklarek – w 2017 roku założyłem bloga, bo chciałem, aby „tajemna” wiedza z\npublikacji naukowych mogła ujrzeć światło dzienne i przysłużyć się dbaniu o wspólne dobro jakim niewątpliwie jest woda. W 2011 roku skończyłem studia magisterskie z ochrony środowiska na Uniwersytecie Łódzkim, Wydział Biologii i Ochrony Środowiska. W tym samym roku rozpocząłem studia doktoranckie, które w 2017 roku w pierwszy dzień wiosny zakończyły się udaną obroną. Pracuję w Polskiej Akademii Nauk i zawodowo zajmuję się głównie jakością wód. Od 2013 roku byłem współautorem kilku opracowań nt. suszy w Polsce. Jestem pasjonatem i obserwatorem przyrody od wczesnego dzieciństwa. Prywatnie mąż, ojciec dwójki dzieci. Amator biegania, miłośnik planszówek i „emerytowany” oszczepnik. Więcej o moim życiu zawodowym znajdziecie tutaj\nPaweł Cieślar – absolwent Politechniki Śląskiej, mgr inż. w zakresie specjalizacji:\nTechnologia Wody i Ścieków.\nKilkunastoletni staż w laboratorium badania wody.\n– Organizacja i Akredytacja Laboratoriów\n– Systemy Bezpieczeństwa Zaopatrzenia w Wodę.\nZaangażowany w kwestie technologii uzdatniania wód, jakości wody do spożycia oraz system zarządzania zgodny z PN-EN ISO/IEC 17025.\nPasjonat Beskidu Śląskiego, turystyki pozaszlakowej i gwary.