Asymptoty [Stanisława Przybyszewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00204 004213 21313627 na godz. na dobę w sumie\nAsymptoty - ebook/epub\nAutor: Stanisława Przybyszewska Liczba stron: 384\nISBN: 9788726426212 Data wydania: 2020-05-22\nStanisława Przybyszewska (1901-1935) – polska dramatopisarka, powieściopisarka. Była córką malarki Anieli Pająkówny oraz pisarza Stanisława Przybyszewskiego. Fragmenty dramatów publikowała w prasie: „Zdrój”, „Wiadomości Literackie”, „Pion”. Interesowała ją polityka i problemy społeczne. Fascynacje Wielką Rewolucją Francuską znacznie wpłynęły na jej twórczość. W jednoaktówce „Dziewięćdziesiąty trzeci” przedstawiła dramat w rodzinie wywołany rewolucją, a w najbardziej znanej sztuce „Sprawa Dantona” zajęła się wewnętrzną walką o władzę w obozie rewolucyjnym. Była także autorką kilkunastu mniej znanych opowiadań oraz powieści „Twórczość Gerarda Gasztowta”, którą uważa się za trawestację powieści jej ojca „Krzyk”.\nStanisława Przybyszewska Asymptoty Saga\nAsymptotyZdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 2018, 2020 Stanisława Przybyszewska i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788726426212 1. Wydanie w formie e-booka, 2020 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont\nRozdział I Okoliczności, w jakich Luko zawarł znajomość z Edą, nie przedstawiały nic zgoła ciekawego. On był żołnierzem na czterodniowym urlopie; ona – zapracowaną studentką medycyny. A Luko miał lat osiemnaście. Dwa miesiące spędził na wojence, i to przeważnie na froncie, nim mu darowano te cztery dni. Odjechał, jak każdy urlopnik – pijany szczęściem, gotów podróżować na dachu wagonu przez tunele, byle tylko nie stracić jednej z tych kilkudziesięciu godzin życia. Znalazł wszakże miejsce w wagonie; być może, iż w tym pozornie szczęśliwym przypadku właśnie – krył się zarodek wszystkich późniejszych jego nieszczęść tudzież ich rezultatu: śmierci pozbawionej wszelkiego sensu. Na dachu bowiem musiałby przez całą podróż uważać, żeby nie spaść – przynajmniej nie przed pierwszym tunelem, który by go mimo uwagi – zmiótł. W wagonie natomiast mógł rozmyślać; a to dla żołnierza niebezpieczeństwo równie złowrogie, jak sam pobyt na froncie. Dopiero teraz zatem, jadąc na wymarzony urlop, chłopczyna zdał sobie sprawę, d o k ą d go los zepchnął. Los? Gdzie tam los, ludzie!! Mózg jego przetrwał te piekielne dwa miesiące w omdleniu – a może po prostu jeszcze spał. W każdym razie – czarne wężowisko wrażeń, jadowitych jak kobry a pożerających się wzajemnie w histerycznym natłoku – daremnie przypuściło świszczący szturm do bezbronnej duszy dziecka; mimo swej bezbronności oblężona dusza leżała bezpiecznie, zwinięta w kłębek, za grubym murem znieczulenia. Obecnie jednak, gdy mu nareszcie wolno było wychylić głowę na świat słoneczny – i zaczerpnąć prawdziwego powietrza, dusza zamrożona odtajała pod pierwszym promieniem radości, umysł ocknął się i mrugając, rozwarł powoli przerażone oczy; i mały Luko musiał skonstatować, że osobiście i na jawie, realiter et corporaliter2 – zrzucony został do piekła. Pierwsze uczucie chłopca w reakcji na ten fakt było zdumienie; potem dopiero przyszło przerażenie, by ustąpić oburzeniu wielkiemu, które zostało definitywnie. Teraz dopiero przeżywał to wszystko, co się w ciągu dwu miesięcy nieszkodliwie otarło o jego świadomość. Przypominał sobie niezdrową ciekawość przed pierwszym „występem” na froncie, krótką chwilę nieludzkiego strachu, gdy się ciało i dusza człowieka buntowały przeciw nadużyciu; potem – obojętność letargu albo – idiotyzmu, podczas gdy zmysły wszystkie, wzrok, słuch, węch, bezbronnie chłonęły nieprzebrane zastępy samych potworności. Z przestraszonym wstrętem uświadomił sobie zbydlęcenie własne i wszystkich towarzyszy, które pozwalało zabijać bez gniewu, bez drgnienia – czasem tylko z pewną ciemną satysfakcją zwierzęcych instynktów. Zbydlęcenie, dzięki któremu nie zdawali sobie sprawy, że są w piekle. Pamiętał obrzydliwość sielanek podczas rzadkich okresów niepewnej bezczynności – sielanek w brudzie i smrodzie podziemnych okopów. Rozczulające wspomnienia, czasem skrzek jakiegoś zardzewiałego instrumentu, koszmarne żarty na temat klęski wroga i zaspokojenia płciowego – To wszystko na tle wszechogarniającego Leit-motivu 3 : bezdennej nędzy organicznego życia. Brud niemytego ciała, przeohydne odory, szmaty przepocone, przeżarte, przekrwawione – choroby śmiertelne a smrodliwe, ciała chrupiące, rzężące, dyszące w bagnie brudu i kału – wreszcie śmierć litosna w tysiącach postaci okropnych. Śmierć – tak łatwo o nią marnemu ludzkiemu ciału – a tak przecie trudno! T a k trudno, że wobec straszliwej twardości życia w stworzeniu wszelakim – śmierć stanowi właściwie rzadką, niemal cudowną łaskę. Ileż z tych cielsk, które widział rozpłatane, z wnętrznościami na wierzchu, bez twarzy, z rozstrzępionymi kośćmi – ileż z nich wstąpi naprawdę w czysty, nieodgadniony świat, gdzie już nie ma krwi ani kału? Mniej, niż połowa. Reszta natomiast będzie nadal – żyć. Żyć, tylko bez oczu, bez rąk, bez niektórych organów wewnętrznych, na pozór nieodzownych. Żyć o głodzie straszliwym – któż da ślepcowi robotę, któż pobuduje choćby przytułki dla tych zastępów nieprzeliczonych, które wojna wypluje na wpół strawione? Żyć będą, jak lilie polne – na bruku wielkomiejskim. W męczarniach równie strasznych, jak męczarnie frontu – tylko cokolwiek dłuższych. Ale to nic; życie nie da sobie przeszkadzać. Trzyma się każdej komórki zębami i pazurami; nie wypuści zdobyczy dla takich drobnostek, jak głód i męczarnie. O tych, którzy z całą świadomością wysłali człowieka – miliony ludzi, tak jest, miliony… – na takie zatracenie, osiemnastoletnie dziecko nie śmiało myśleć. Wolało karmić zachłanny ogień rozbudzonej nienawiści – mglistymi, oderwanymi pojęciami Boga, Losu, Życia etc. Na te potęgi nadludzkie i bezkształtne skierował soczewkowe ognisko swego bolesnego gniewu. Nienawiść zżera duszę, wymaga ogromnych sił i odporności; zawsze łatwiej nienawidzić coś, czego sobie wyobrazić nie można – i co nie na pewno istnieje, niż przedmiot tak zrozumiały i rzeczywisty, jakim jest człowiek. Smutną była ta podróż na urlop. Smutną byłaby już, gdyby Luko powracał definitywnie w ziemskie życie, raz na zawsze zwolniony z piekła. Lecz bezpośrednio po tamtych wspomnieniach, po otchłannej męce przebudzonej duszy – chłopczyna przypomniał sobie: ależ ja za cztery dni – muszę tam wrócić!!! Sąsiedzi odsunęli się wtedy od niego, sądząc, że tyfus wybucha w tej chwili u urlopnika. Pokrył się bowiem nagłą, gipsową bladością, skurczył się w sobie, ładna jego twarzyczka wyrażała tę przepaść strachu, w jaką się czasem skazaniec zapada – lecz nie na sali jeszcze; dopiero w groźnej samotności swej celi. Jakaś litościwa starsza kobieta zbliżyła się jednak do niego – chociaż cierpienie t e j miary nie wzbudza już litości w widzu – jedynie tylko odrazę. Ona wszakże przechodziła zapewne podobne rzeczy, mając syna na froncie – a ból dojrzały przestał wywoływać u niej rozjątrzoną niechęć na widok cudzej męki; teraz przeciwnie doznawała tym silniejszego współczucia. – Nie rozporządzając innym środkiem, w braku nawet wody, podsunęła chłopcu kubek ordynarnej gorzałki, zabranej w podroż jako antidotum przeciw niezliczonym epidemiom, rozwleczonym po Europie. Wódka orzeźwiła Lukę. Nie było obawy, aby go miała rozrzewnić: ból był o wiele za straszny na łzy – nawet na łzy lekkiego odurzenia. Zapomniał oczywiście podziękować; spojrzał tylko na właścicielkę tej ręki pomocnej oczami, które nie pojmowały, jakim cudem człowiek może jeszcze współczuć – i stulając barki, wciskając się w kąt, zaczął drżeć i dzwonić lekko zębami. Być może, iż brak odpowiedzi zraził nieco kobietę – przecie w najlepszych nawet chwilach człowiek nie umie się wyzwolić od małostkowości. W każdym razie nie zbliżała się do niego przez dłuższy czas; aż zaniepokojona chorobliwymi objawami gorączki, przysunęła się i zapytała: – Pan jest chory, czyż nie tak? Dokąd Pan jedzie? – Nie – nie jestem chory, wykrztusił Luko z trudem. Wcale chory nie jestem – tylko… i słowa uwięzły mu w zaciśniętym gardle. Dławił się i oddychał szarpanym wysiłkiem. – No cóż takiego? – Czy się Panu co stało przykrego? – Nie – nie – Przy-przy-przyp-pomniałem sobie t-tylko…. Kobieta zamilkła. Zrozumiała aż nazbyt dobrze. A wyjąkane wyznanie ulżyło chłopcu. Zebrał się cokolwiek; uświadomił sobie, że przede wszystkim jedzie na urlop, do domu, gdzie go oczekują z lękiem i niecierpliwością; wywołał obraz matki, rodzeństwa – i doszedł do przekonania, że powinien oszczędzić im bezcelowego współudziału w swych przejściach. Wypił jeszcze dwa kubki gorzałki; tym razem nie zapomniał podziękować, i, choć mu się od alkoholu niedobrze robiło, nabrał nieco sił – lub raczej ochłonął pod dobroczynnie przytępiającym wpływem narkotyku. W takim to usposobieniu przyjechał Luko z wojenki. Trzymał się dzielnie od pierwszej chwili; potem udawało mu się zapominać na całe godziny – był przecie dzieckiem jeszcze. Matka przyjęła go z czułością drżącą i łzawą. Troskliwość z jaką wpatrywała się w postać i w twarz syna – denerwowała Lukę. Uśmiechając się czule, myślał: patrz, patrz ile tylko zechcesz – choćbyś nawet odgadła moje myśli, nie umiałabyś pojąć ani najlżejszej z nich. Obejrz mnie dokładnie, zapamiętaj sobie jak wygląda każdy szczegół mej postaci; bo jeśli mnie w ogóle jeszcze raz ujrzysz, to w stanie cokolwiek – – hm – uproszczonym. Młodszy brat nie próbował nawet ukryć uwielbienia dla umundurowanego wojaka; rósł z dumy, że ma bohatera w rodzinie, że wolno mu go nawet dotknąć, że jest z nim na Ty. Swoją drogą ledwo śmiał korzystać z tych bezcennych przywilejów. – Siostra natomiast, szesnastoletnia dziewczynka, okazywała wielkie onieśmielenie. I ona ledwo śmiała się zbliżyć do żołnierza; sama zapewne nie wiedziała, dlaczego – w każdym razie nie uwielbienie było przyczyną jej zażenowania. Luko zdawał sobie jasno sprawę z wszystkich tych zjawisk; patrzył na swych najbliższych z bezwzględną przenikliwością cierpiącego. Podziw u brata irytował go do pasji – podobnie jak zupełnie przecież bezsilna troskliwość matki. Lecz onieśmielenie siostry, ogólne zajęcie się nim, fakt, że był niezaprzeczonym ośrodkiem rodziny – to uznawał za należny mu trybut. Mieli zupełną słuszność, jeśli go traktowali niemal z czcią, jeśli matka nawet musiała ustąpić przed jego powagą; przecie wracał z piekła, jak Dante 4 . Należał mu się trwożny hołd, drżący szacunek. O, należał mu się. Tym bardziej – że mu przecie nic absolutnie ponad to dać nie mogli. Zastał wszakże w domu nie samą tylko najbliższą rodzinę. Oprócz matki i rodzeństwa powitał bez zapału kuzynkę Edę. Znał ją od dawna, ale bardzo pobieżnie; właściwie nie znał jej wcale. Na scharakteryzowanie swego o niej pojęcia wybrał jedno tylko, wyraźnie określone słowo: że jest nieznośna. Eda bowiem nie okazywała nigdy ani zdziwienia, ani nagłego zainteresowania; własne natomiast uczucia i myśli taiła pod jednolitą powłoką pogodnej obojętności – obojętności woskowej lalki. Nie wyszła na jego przyjęcie. Wytłumaczyła to później bardzo rozsądnie tym, że w podobnych chwilach obecność osoby względnie obcej przeszkadza dotkliwie. Luko miał jednakże podejrzenie, że uniknęła starannie sytuacji, w której by nie ona była ośrodkiem ogólnego zainteresowania. Zeszła dopiero na kolację, podała mu niedbale rękę, nie spojrzała nawet uważniej na bohatera, przybyłego dla odpoczynku po znojach wojennych – uśmiechnęła się z roztargnieniem i rzekła: – Cieszę się, że cię jeszcze widzę całego. Matka aż zbladła z gniewu. Tak za te słowa, jak za zlekceważenie doniosłej chwili. Nastąpiła chwila bardzo nieprzyjemnego milczenia. Luko, słysząc dziwne powitanie, mimo woli – ścisnął mocniej spokojną rękę, którą ujął był prawie niechętnie. Podczas kolacji, drżąc z obawy przed najbliżej leżącym tematem, Luko począł rozprawiać z niezdrowym ożywieniem o nowych książkach i o teatrze; zadawał tłum pytań, na które mu jednak nikt oprócz Edy nie umiał – lub nie miał ochoty dawać odpowiedzi. Ona natomiast ożywiła się również; wnet rozmowa toczyła się wartko między nimi dwojgiem, wykluczając całkowicie trzy pozostałe osoby. Lecz podczas wojny każdy temat wiedzie po błędnym kole do tego jedynego tematu. Więc i niewinna pogawędka o literaturze – tam ich zawiodła. Eda spostrzegła się pierwsza; i urwała nagle, gorączkowo szukając jakiejś bocznej furtki do ucieczki. Matka wszakże skorzystała z jej milczenia, by nareszcie odzyskać swe prawa. I odezwała się oczywiście: – Ależ Luko, opowiedzże nam trochę o swoich przygodach..? Luko szybko spuścił oczy. Matkobójczy szał wibrował mu pod czaszką. „Przygodach”!!! świszczał w nim bluźnierczy śmiech. I nim zdołał coś zabełkotać, spokojny głos Edy wysunął się przed niego, zastawiając go niby tarczą: – Nell, a bądźże cicho! Czyż ty nie widzisz, że on gotów o wszystkim mówić, byle nie o wojnie? Stanowczo Eda miała talent do wywoływania ciszy najprzykrzejszego gatunku. Tylko zaślepiony zapałem, trzynastoletni Ned przerwał ją po chwili: – Jak to, czemuż by nie miał o wojnie mówić? Ja bym miał co opowiedzieć na jego miejscu! I mam nadzieję, że wojna potrwa jeszcze parę lat, tak, aby mnie do wojska przyjęli… Tym razem Luko nie umiał się już opanować. Wszyscy oprócz Edy poskoczyli na basowy ryk, niczym jego głosu nie przypominający: – Idioto ty, przeklęty durniu!! I, nim obecni zdążyli się opamiętać po tym gromie, zerwał się z krzesła, warcząc i sycząc z pałającymi oczyma: – Jeśli mi się jeszcze raz kto waży pisnąć jedno słowo o wojnie, jeśli mi nie dacie zapomnieć, że noszę te szmaty śmierdzące – równocześnie zszarpnął z siebie pas i trzasnął nim o podłogę – to z miejsca od was uciekam. Wolę spędzić resztę urlopu w domu publicznym. Już drzwi za nim trzasnęły. W kilka sekund później słychać było, jak grzmotnął nimi po raz drugi, zamykając się w swym pokoju. Jakoś go wojna nie uszlachetniła, stwierdziła chłodno Hela, podlotek 5 , ukrywająca pod cichą nieśmiałością sporą dozę złośliwości panieńskiej. A Luko – wszystko jedno, czy bohater czy też niewolnik katowany – był dla niej nieodwołalnie tylko – starszym bratem. Matka zbladła mocno. Ona też nie potrafiła dokończyć kolacji po tym, co się stało. Lecz wybuch męskiej brutalności u syna mógł ją co najwyżej – przestraszyć na chwilę; nie mógł jej natomiast ani odrażać, ani nawet – urazić. Nie pojmując wcale powodu sceny – w każdym razie sobie przypisała winę. Opuściwszy jadalnię, zapłakała gorzko, sama nie wiedząc, o co właściwie. Przeczuwała cierpienie swego chłopca – i własną niemoc. Z trudem zdobyła się na odwagę, by pójść do niego w nocy – gotowa sama go przepraszać. Luko ochłonął tymczasem i robił sobie wyrzuty, pozbawione jednakże wielkiej intensywności. Głupota brata i… no tak, i matki – przejmowała go dotąd dreszczem wściekłości. Na jej wejście jednak zmiękł. Ujęła go drżąca pokora jej oczu – i wyraźny teraz ból miłości, która przeczuwa, że jest bezsilną. Przeprosił ją pierwszy; pozwolił sobie na przenikającą rozkosz całowania jej rąk; no i rozwył się oczywiście na cały głos, strasznym, rozdzierającym płaczem – zgoła niepotrzebnie. Płacz ten równocześnie uspokoił go i odebrał mu odporność wściekłości. Tej nocy zasnął naturalnie od razu, lecz zbudził się po godzinie koszmarnych katuszy; zbudził się i zaczął rozmyślać ponownie. Za cztery dni trzeba będzie wrócić. Nie zadawał sobie już niepotrzebnych mąk: nie szukał ratunku. Wiedział, że teraz już nie ma nadziei, by się wojna za kilka tygodni skończyć miała. I wiedział, że dezercja jest wykluczona. Nie karzą jej obecnie śmiercią – zbyt wiele bydła armatniego trzeba by w ten sposób marnować bezużytecznie. Tym gorzej dla nich: wysyłano je w sam ogień, na śmierć pewną. Absolutnie pewną. A o ukryciu się nie ma mowy. Przypominał sobie i takie wypadki: zataczające się, pozornie nadgniłe zwłoki, wysuszone do kości – pod opieką kilku bagnetów. Wywleczono je z jakiego lasu, nim padły naprawdę – albo też zgłosiły się same, nie mogąc dłużej znieść głodu i egzystencji tropionych zwierząt – z tą tylko różnicą, że nie mieli ani nory przed deszczem, ani sposobu zdobycia sobie żarcia. Nie. W całej Europie nie ma dziś azylu dla skazanych. Gdyby się dostał do Szwecji – i to chyba przepływając Bałtyk na łódeczce – toby go Szwecja wydała. Dla całego pokolenia mężczyzn istnieje tylko jedna droga: do piekła. Wolałby właściwie nie czekać nawet rana, lecz zerwać się z wygodnego, czystego łóżka i jechać z powrotem. Cóż mu z tego urlopu, skoro nie może zapomnieć? W katuszach wyobraźni wił się cieleśnie: prężył się i rozprężał, rzucał stężałym torsem w tę i w tamtą stronę – już nawet miał wstać i wyjść, wszystko jedno dokąd – lecz uświadomił sobie, że grzechem by było opuszczać to boskie łóżko bez wszy, nim nie zajdzie konieczność nieodwołana. Rozdrażniony do szału konfliktem gwałtownych uczuć, konfliktem tortury umysłu i zmęczenia cielesnego – naraz opadł w błogim zluźnieniu, spoczął ciałem i duszą – westchnął jak mógł najgłębiej, a potem zaczął się wesoło śmiać z uciechy. Przecież było wyjście, był ratunek!!! Wyzwolenie nastąpiło zbyt nagle. Chłopiec przestał się śmiać – i zaczął się wykręcać, łasić się całą powierzchnią ciała o czystą miękkość pościeli, tarzał się z głową wstecz odchyloną, i jęczał, jęczał przeciągłym zawodzeniem; radość była zbyt straszna, wywoływała konwulsje. Uspokoił się wreszcie i zasnął z powrotem. Nazajutrz był wesół i ożywiony, jakby całe te dwa miesiące, razem z dniem poprzednim, okazały się ostatecznie – krwawym snem. Pozostałe trzy dni spędził przeważnie w towarzystwie Edy. Polubił ją gorąco; za to ilekroć go zirytowała – popadał w pasję nieproporcjonalną. Eda zachowywała się zupełnie tak, jak gdyby wojna nie istniała – jak gdyby Luko przyjechał z uniwersytetu za granicą i tamże miał wrócić. Na ogół był jej wdzięczny za ten takt; czasem jednak, ni stąd ni zowąd, napadał go niepoczytalny szał. Nienawidził ją wtedy, podobnie jak człowieka ciężko chorego rozwściecza nie prostactwo, lecz właśnie delikatny takt u otoczenia. Takt przecie polega na ignorowaniu jego stanu – i daleko silniej, niż babskie biadanie, podkreśla zupełną niemoc wobec obcego cierpienia. W wesołym ożywieniu Luki było coś niepokojącego – tym głębiej, że się nie dało uchwycić. Eda określiła to później: jakby mu skrzydła rosły. Nie mógł jeszcze latać, lecz czuł boleśnie szybki rozwój ukrytych lotek u ramion – i na przedsmak rozkoszy wzlotu biały płomień migotał w odległej głębi źrenic. W każdym razie był spokojny i pełen uprzejmości – można by nawet powiedzieć – dobroci, gdyby to słowo miało jeszcze jaką treść. Szczególnie w ciągu ostatniego dnia promieniował po prostu. Podczas kolacji, spożytej z apetytem, podsycał swobodny nastrój niestrudzonym choć subtelnym dowcipem. W stosunku do matki okazywał czułość, do której nie była przyzwyczajona. Wobec Edy był czarujący. Wbrew uczciwym usiłowaniom nie osiągnął jednak całkowitej swobody u otoczenia; przede wszystkim nikt nie mógł zapomnieć o koniecznym wyjeździe – no, i dziwaczne gwiazdy w głębi źrenic nie uszły niczyjej uwagi. Matka uśmiechała się, lecz ręce jej dygotały. Eda przypatrywała mu się uporczywie; stopniowo brwi jej poczęły się ściągać. Biedny mały Ned, raz zgromiony od durniów, patrzył w uwielbianego wojaka z podziwem i pokorą już zgoła psią. Hela, czując się źle jak każda dziewczyna w okresie przejścia, myślała zniecierpliwiona: Bogu dzięki że się teraz przynajmniej umie zachować – ale cieszyć się doprawdy nie ma czego. Skończono kolację. I choć nikt nie powiedział nic zabawnego, Luko uśmiechał się nieustannie. Coraz goręcej nawet; zdawałoby się, że mu się mięśnie twarzy w ten uśmiech układają na stałe. Wrażenie stawało się nieprzyjemne. Wstając, Luko ziewnął – Eda zauważyła, że ziewnięcie było udane. Przygryzła wargę. – No, to teraz pójdę spać, bo jutro muszę wstać o czwartej – odezwał się zanadto swobodnie. Nie przestając się uśmiechać, ucałował drżące ręce matki. Gdy podniósł głowę – zaczął niespodziewanie dyszeć. – Chłopcze, ty jesteś chory! – krzyknęła matka, głosem z radości stłumionym. – Nie, mamusiu – nic mi nie jest, zupełnie nic. Nie będę ci wyliczać kar, jakie by na mnie spadły, gdybym się spóźnił. Przy tym uśmiechał się uparcie, połyskliwie. – Synku, przyjdę jeszcze do ciebie – szepnęła matka, drżąc tak silnie, że musiała się oprzeć o bliskie drzwi. Luko przestał na sekundę oddychać i mrugnął gwałtownie powiekami. – N-nie, mamusiu, nie przychodź, proszę cię. I wszystkich was proszę – niech nikt nie wstaje jutro rano by się ze mną żegnać. Nie o was mi chodzi, lecz o siebie. Bo – prawdę mówiąc – jest mi trochę ciężko. Gdybym się rozczulił – stracę resztę odwagi. Miejcie wzgląd na biednego obrońcę Ojczyzny, błagam was wszystkich! Z kolei przystąpił do pożegnania. Matka trzymała się dzielnie. Zamienili jeden pocałunek, tak ostrożny, że zimny niby akolada 6 dyplomatyczna. Ned – który nie zamienił z umiłowanym bratem więcej niż trzy zdania – teraz przypadł niespodzianie do jego rąk i ucałował je z gorącym nabożeństwem. Rzecz dziwna, Luko nie oburzył się – uśmiechnął się niesamowicie i mocno ścisnął drobne, skurczone łapiny. Również niespodziewanie ujął Helę za głowę i przycisnął do piersi, szepcąc z tym nieznośnym uśmiechem: „Dobranoc, Helu – dobranoc ci, kochanie moje”. Wreszcie znalazł się oko w oko z Edą; niezależnie od serdecznych słów i gestów, z jakimi się do siebie zbliżali – oczy ich staczały zimny, wrogi pojedynek. Ścisnęli sobie ręce tylko: „Bądź zdrowa” – „Bądź zdrów.” Przy całej swej smukłości Eda była nadzwyczaj silna. Żadna prawie kobieta, nawet zawodowe tancerki, nie posiadały w owych czasach tak wytrenowanych, wypielęgnowanych mięśni. Warto ją było śledzić, jak w pięć minut później przenosiła na rękach, nie przygryzając nawet warg, bezwładne ciało Luki na łóżko. Rozpiąwszy koszulę, przekonała się bez słuchawki, że serce bije; żałowała tylko, że nie śmiała stracić nawet kilku sekund poprzednio, by wpaść do swego pokoju po przyrządy laryngologiczne. Lecz gardło też nie było jeszcze uszkodzone; omdlały oddychał wnet zupełnie swobodnie. Zastanawiała się przez chwilę, czy mogłaby zostawić go samego na niecałą minutę, by pójść po morfinę – była przecie pewną, że gdy się ocknie – popadnie w szał. Byleby mnie tylko nie zbił, medytowała z półuśmiechem – Luko otwierał olbrzymie oczy, jeszcze pełne mroku nocy głębszej od wszelkiej ziemskiej nocy. Oczy te, rozwierając się coraz szerzej, przesunęły się bardzo powoli po ścianie przeciwległej, po haku, krześle – aż się wryły w spokojną postać kuzynki – po której zresztą nie można było poznać przyczajonej gotowości do skoku. Przeszywał ją wzrokiem przez dłuższą chwilę – twarz wykrzywiała mu się stopniowo. Aż się zerwał. Ona przypadła do niego, lecz on pozostał na łóżku, oparty wstecz na wyprężonych ramionach – źrenice pochłonęły całą tęczówkę, żyła na czole wzdęła się w gruby powróz. – Jakeś ty śmiała mnie ratować, ty – ty suko, idiotko, tyyy… kurwo ty cholerna…!!? – wrzeszczał, wył opętany straszliwym bólem zawodu. Lecz nawet w podobnej sytuacji, nawet wobec równie krwawej krzywdy nie obrzucałby kobiety wyzwiskami – gdyby nie był napiętnowany piekłem wojny. – Jakeś ty śmiała, ty zatracone bezmyślne bydlę, nie dać mi nawet zdechnąć po ludzku? Ścierko przeklęta, odpowiadaj! Nie pora była teraz wzdychać o morfinę. Eda dziękowała Bogu, że nie zapomniała zdjąć stryczka razem z wisielcem. Lecz krzesło – krzesło pod hakiem! A już słyszała gwałtowne kroki. Jednym więc susem szarpnęła krzesło i postawiła przy stole – rzucając się równocześnie ku drzwiom. Zdążyła właśnie paść piersią o pierś oszalałej z strachu kobiety. Schwyciła ręce matki z całych sił – lecz cudem tylko, przy całej swej przewadze fizycznej, zdołała ją jakoś przytrzymać. – Nic się nie stało, Nell, naprawdę nic. Ten wysiłek przy stole go wyczerpał – a teraz ja weszłam bez pukania, podczas gdy się łzami zalewał. To go doprowadziło do spazmów. O… słyszysz jak dyszy? Nieszczęsna kobieta opanowała się. Eda znalazła w niej upragnioną pomoc: – Nell, proszę cię, przynieś mi – czy wiesz, gdzie jest moja apteczka? – więc przynieś mi to podłużne niklowe pudełeczko – i drugie skórzane, w którym jest rząd ampułek. I eter. Luko, słysząc kroki i oddech matki, pohamował się. Wściekłość w nim kotłowała, lecz mimo wszystko wyobrażenie matki, oszalałej z przerażenia, sparaliżowało odruchy pasji. Dysząc ciężko, zwalił się wstecz na poduszki – i trwał bez myśli w rytmie trudnego oddechu. Eda obawiała się cielesnego wstrętu wobec jej dotknięcia – i wynikającego stąd oporu podczas zastrzyku. Pozwoliła więc matce wejść i poprosiła, by odgięła chłopcu rękaw. Nell posłusznie wykonała polecenie – syn spojrzał na nią z pod zapadłych powiek, spojrzał z wyrazem bardzo zmęczonego psa. Nie bronił się wcale. Po iniekcji Eda zwróciła się stanowczo do drżącej kobiety: – Nell, teraz musisz odejść. Obecność twoja nie pozwoliłaby mu – wyreagować się. A to konieczne. Nell nie bardzo się opierała. Szloch ściskał jej gardło do bólu. Nie mogłaby się powstrzymać od łkania po tym spojrzeniu syna – nawet w jego obecności. Odeszła więc bez słowa, nie obejrzawszy się za siebie. Gdy Eda powróciła na stanowisko, morfina przeniknęła już ciało i duszę chłopca. Złagodniał zupełnie; i rwał się do gadania. Zwrócił na nią wzrok wciąż jeszcze przepastnych oczu. – Żal mi, żem się uniósł – ale cię nie przepraszam nawet za najobelżywsze wyzwisko. Kobieto, jakeś ty mogła wyrządzić mi tę bezsensowną krzywdę. Gdybyś w tym widziała przynajmniej jakąś korzyść dla siebie czy dla kogokolwiek – ale ta zupełna bezcelowość rzeczywiście zasługuje na wszystkie wyzwiska, jakie istnieją. – Czy ci naprawdę zależy na mej odpowiedzi, czy też sam się tylko chcesz wygadać? – zapytała Eda, by sobie zapewnić jego uwagę. – Bardzo cię proszę – Zlituj się, dziewczyno, zaśmiał się naraz z goryczą, i ja ciebie uważałem za inteligentną kobietę!! – Widzisz, Luko – rozumiem doskonale twoje postępowanie. Kto wie, czy bym na twoim miejscu nie postąpiła tak samo – gdyż doprawdy nie można ci zazdrościć. – Ale szło mi przede wszystkim o twoją matkę. Zastanów się, jakie by były jej uczucia, gdyby weszła zaniepokojona do twego pokoju – i odkryła spotworniałego, dyndającego trupa. A nie ma wątpliwości, że to ona właśnie musiałaby cię odkryć. Wiesz równie dobrze jak i ja, że mimo twego zastrzeżenia wstałaby przed tobą i krążyłaby dokoła twych drzwi, by cię bodaj przelotnie ujrzeć, bodaj usłyszeć szmer twych ruchów. To raz. – A po wtóre, szło mi i o ciebie. – Edo, nie waż mi się o tym mówić, bo znowu oszaleję. Szło ci o to, bym sobie przypadkiem nie zdołał oszczędzić części przepisanych katuszy. Gdybym był po prostu skazany na lekką, szybką śmierć, otoczyłabyś mnie troskliwą opieką, leczyłabyś mnie z oddaniem w chorobie, bym przypadkiem nie oszukał rusztowania. Ale ja nie jestem skazany na prostą śmierć; ja jestem skazany na rafinowane, sadyczne tortury – które mają trwać póty, póki jestem zdolnym do życia mężczyzną. Wytężyłaś zatem wszystkie siły, by mnie to nie minęło. Wiesz Edo – w chwili zgonu pomyślę o tobie. Tylko o tobie, z natężeniem. Tak, abym mógł cię potem nawiedzać jako upiór. I mam nadzieję, że uda mi się doprowadzić cię do obłędu. – Nie trać czasu na plecenie bredni, Luko. Zrozum z łaski swojej, że ty n i e jesteś skazany. Dlatego odważyłam się przeszkodzić ci w ucieczce. Odebrano ci wszystkie ludzkie prawa; przestałeś być człowiekiem – jesteś już tylko bryłką najtańszego na świecie materiału. Najtańszego, gdyż produkcja odbywa się całkowicie za darmo. I pamiętaj, Luko, że to ludzie śmieli tak przywłaszczyć sobie twą osobę i twe istnienie. Lecz pozostawili ci mimo wszystko – szansę przetrwania; i dla tej jednej szansy musisz żyć, jeśli jesteś mężczyzną. – Ale po co? Po co mam znosić nieopisane piekło, którego ty sobie nigdy wyobrazić nie potrafisz przy całej swej praktyce w szpitalach i prosektoriach – po co mam znosić to piekło dla jednej marnej szansy przetrwania go? Czy diabelska twardość życia przynosi człowiekowi chlubę, czy co?! – Po co masz żyć? A chociażby na złość, przyjacielu. Wszystkie potęgi ziemskie, wszystkie wyzyskane żywioły świata sprzysięgły się na twoje maleńkie, słabiuchne życie. Przebrnij zwycięsko przez cały ten ocean okropności; i wyjdź z niego bez szwanku, mocny i zły. Skorzystaj z doświadczenia potem, obróć uratowane siły na niezmordowaną pracę: mścij bez litości siebie i miliony towarzyszy, przestrzegaj wielkim głosem następne pokolenie przed czartami ziemskimi, które wymordowały twoje. Luko, uderzony, zamilknął na długo. Przecie ona miała istotnie rację. Przeciw tym argumentom zostało mu tylko jedno zastrzeżenie: – Tak – ta perspektywa zemsty może doprawdy zachęcić do wytrwania. Lecz pomyśl Edo: mam jedną szansę ocalenia; mam jedną szansę szybkiej, lekkiej śmierci; lecz mam także dwie szanse – kalectwa. Czyż warto odmawiać sobie wyzwolenia na stryczku, czyż warto iść potulnie na nowe katusze – po to, by wrócić ślepcem albo bez rąk? – Słuchaj Luko: jeśli wrócisz kaleką, to przyrzekam ci uroczyście, że ci natychmiast dostarczę środków do najlżejszej śmierci – a w razie żądania sama cię zabiję. Znasz mnie; wiesz zatem, że dotrzymam słowa mimo wszystko. Luko był pokonany. Morfina pogrążyła go w spokojny sen. Przespał noc całą bez widziadeł straszliwych. Nie zaniepokoił się nawet przez sen, gdy matka, po półgodzinnym może błąkaniu się dokoła jego drzwi, weszła powstrzymując oddech i zbliżyła się do niego z tysiącem ostrożności. Nie; nic mu to nie przeszkadzało, że jej zaczerwienione oczy głaskały i głaskały jego wyciągniętą postać; nie przeszkadzały mu suche, rozpaczne pocałunki tych oczu bezradnych, pocałunki, które powinny by właściwie pozostawić na skórze znak od sparzenia. Eda wróciła do swego pokoju bardzo zmęczona i bardziej smutna. Daleko jej było teraz do tej pewności siebie, z jaką ośmieliła, się rozkazać żyć zbuntowanemu niewolnikowi. W rzeczywistości wcale nie była pewną słuszności swego żądania; i rozterka sumienia nie pozwoliła jej zasnąć. Pamiętała wyraźnie tych kilka epitetów, po których mogłaby nieomylnie poznać żołnierza. Słyszała je po raz pierwszy w życiu, choć je znała z druku. I – rzecz niesłychana – nie zaszła nawet potrzeba tłumienia w sobie oburzenia; nie brała ich za złe w ogóle. Luko miał pełne prawo zadać jej ból jak najostrzejszy; wyrządziła mu przecież istotnie krzywdę nieludzką. Czy słusznie…??? Że się powiesi – lub też innym sposobem zada sobie śmierć – o tym wiedziała od chwili pożegnania. Nie zdążyła więc zastanowić się nad swym obowiązkiem; trzeba było iść za nim bezpośrednio po odkryciu jego zamiarów, trzeba było działać natychmiast, bez namysłu. Nie czekała również i pod drzwiami – ledwo dopełzła do nich, posłyszała stuk przewróconego nogą krzesła. W owej chwili nie myślała o Luce wcale; widziała przed sobą jedynie drżącą postać jego matki, opartą o ścianę, gdy z powstrzymanym oddechem zamieniała z synem ten ostrożny, bohaterski pocałunek pożegnalny. Teraz robiła sobie gorzkie wyrzuty za ten sentymentalizm. Jak można było ulec lekkiemu skręceniu się serca – tego serca, którego porywy odznaczają się stale – najfatalniejszą głupotą? Jak można było zapomnieć o straszliwych możliwościach przyszłości pod wpływem przykrego wrażenia?! I po to tylko, by uniknąć bliskiego wstrząsu, bezlitośnie wypędzać nieszczęśliwe dziecko z powrotem do piekła? O, jakże słusznie, jakże słusznie nazwał ją… z trudem zmusiła myśl do powtórzenia okropnych wyrazów. Ale tyle przynajmniej trzeba było już znieść dla pokuty. Eda mało wiedziała o wojnie. Od dzieciństwa przenikliwość jej wzroku, wykluczając wszelkie rojenia iluzji, pojęła okrucieństwo życia tudzież niezgłębioną jego ohydę. Nic zatem dziwnego, że się czym prędzej odwróciła od świata ludzi, zastawiając sobie drzwi – lecz nie okna – solidną barykadą książek. Gdy wojna wybuchła, Eda zareagowała trzeźwym dreszczem wstrętu – i odwołała abonament swej gazety. Pogrążyła się jeszcze głębiej w pracy nienasyconej; przestała bowiem zażywać rozrywek, tak niewinnych dawniej, a tak monstrualnych teraz, jakimi są teatr, kabaret, lekkie książki. Była rówieśnicą Luki; o dwa miesiące zaledwie młodsza od niego. Lecz zdała maturę fenomenalnie wcześnie, bo już w siedemnastym roku życia. Ponieważ by jej więc nie przyjęto na uniwersytet, wpadła na pomysł, by skorzystać z… wojny. Poszła na kurs dla pielęgniarek a potem pracowała do utraty tchu w olbrzymim szpitalu wojennym, protekcją uzyskując przenoszenie z wydziału na wydział, z chwilą gdy uważała, że zdobyła cały zasób doświadczenia, jaki mogła zebrać na jednym. I gdy ostatecznie dała tej pracy spokój po sześciu miesiącach, przygnębienie okropnościami nie zaliczało się do przyczyn. Po prostu praktyka pielęgniarki nie mogłaby jej przenieść więcej korzyści; osiągnęła swój cel całkowicie. W szpitalu ani razu nie doznała mdłości na widok stanu przywiezionych resztek człowieka. W ogóle człowiek nie interesował jej wcale. Posiadała potworną nieczułość wielkiego lekarza, geniusza medycznego; widziała tylko wypadki, roznamiętniał ją przebieg walki między zniszczeniem a terapią. Nie brzydziła się niczym. W ciągu pierwszych tygodni służby musiała spełniać najpierwotniejsze funkcje, chociaż przypuszczono ją od razu do ludzi, a nie kazano myć podłóg. Za to umyła sporą ilość przywiezionych, dychających jeszcze trupów. Czyszczenie ran nie męczyło jej w ogóle; zanadto ją interesowały ich postacie i stany. Natomiast nie interesowało ją cierpienie – chyba jako czynnik w całości. Uważnie przypatrywała się ropie – nie słysząc przy tym rzężenia uszkodzonego, żywego organizmu. Pamiętała każdy szczegół rozharatanych cielsk, biednych marnych cielsk, leżących bezbronnie w całej swej nadgniłej ohydzie pod potężnym światłem żarówki; twarzy wynędzniałych, wykrzywionych w skurczach bólu albo już śmiertelnie obojętnych – nie zdarzało się jej z reguły zauważyć, choć leżały niedaleko, trochę poza przeraźliwą wystawą jatki. Teraz przyjechała do kuzynki, by odpocząć – no i dlatego, że Nell usilnie ją o to prosiła. Bezradna wdowa odetchnęła, gdy się nareszcie zjawił pod jej dachem człowiek, umiejący odcinać się losowi. Przywiozła z sobą niektóre przyrządy chirurgiczne – dlatego tylko, żeby się do nich przyzwyczaić; nie miała jeszcze prawa posiadać ich w ogóle. I apteczkę, która mogła się rzeczywiście przydać wobec niezliczonych chorób zakaźnych, czyhających dokoła. Luko był jej serdecznie obojętny w chwili powitania; przestał nim być, gdy cała pasja maltretowanego wybuchła przy pierwszej kolacji wspólnej. Przestał nim być, gdyż zdołał zainteresować Edę. Dopiero on zmusił ją do zastanowienia się nad faktem wojny. Musiała sformułować sobie rozmaite przykre myśli, które od dawna tkwiły w jej przedświadomości, umyślnie zepchnięte w jak najciemniejszy kąt. Rozumiała Lukę doskonale; wyobrażała sobie ów ohydny, zwierzęcy strach żyjącego organizmu, strach, co miesi ciało, mnie je niby brudną szmatkę; czuła się zgoła nieswojo, odgadując przedsenne marzenia Luki – marzenia kończące się na pewno kurczowym uczepieniem się jedynego ludzkiego pojęcia, jedynej pociechy, jedynego ratunku przed obłędem, strachu: śmierci, wytęsknionej, straszliwej śmierci na polu bitwy, śmierci chociażby powolnej – na tej myśli tylko można było spocząć po obiegu – innych możliwości. Eda rozumiała to; lecz rozumiała ponadto prywatną udrękę Luki, udrękę której, jak się domyślała z – przerażeniem, towarzysze jego nie dzielili. Mianowicie udrękę duszy ludzkiej, szczęśliwie niedostępną przynajmniej zwierzęciu. I, wbrew rezolutnym wysiłkom, wbrew determinacji, by żadnemu uczuciu nie zezwolić na mącenie swego umysłu – Eda poczęła zarażać się tą męką już tylko psychiczną, zarażać się niepowstrzymanie. Nie sam tylko strach cielesny skłonił pięknego, silnego chłopca do powieszenia się w przeddzień wyjazdu na front. Być może, iż główną nawet przyczyną był bunt zhańbionego człowieczeństwa. Nie; Eda nawet nie umiała myśleć spokojnie o monstrualnym świętokradztwie, popełnionym rozmyślnie na kilku milionach młodych ludzi. Odebrać człowiekowi wszelkie prawa do własnego życia!! Przywłaszczyć go sobie bezkarnie, dzięki przemocy – i wysłać, nie jako niewolnika lecz jako przedmiot o znikomej wartości, by siłami swymi i szerokością swego ciała bronił przenajświętszych ogniotrwałych kas właściciela!!! Wysłać go na katusze, jakich księża przebiegłość przed wiekami nie potrafiła obmyślić dla straszenia ludzi perspektywą piekła. Wysłać go, z zapewnieniem, że gdyby śmiał przypomnieć sobie, iż niegdyś był człowiekiem, postąpi się z nim na miejscu jak z psem wściekłym. Gdyby – będąc mężczyzną – przypomniał sobie jakąś godność ludzką wśród poryków komendy, których sam trzask (nie można powiedzieć: dźwięk) jest obelgą. Lub gdyby sobie przypomniał, będąc bogobojnym, – skasowane Piąte Przykazanie. Ale – rzecz straszna, równie straszna, jak sama postać wojny – zdaje się, że to zapewnienie było w większości wypadków… zbędne!!! Człowiek, skradziony bezczelnie, zgwałcony na ciele i duszy, nadużywany we wszystkim, czym był – człowiek oderwany od spokojnej pracy i rzucony na dno piekła – nawet nie szalał z wściekłości!!! I z przestrachem bolesnym Eda zdała sobie sprawę z tego zbydlęcenia, jakie Luko stwierdził dopiero po dwu miesiącach katuszy wojennych, znoszonych po zwierzęcemu, bez myśli, bez oporu. Wtedy zaczęła doznawać wobec kuzyna niespodziewanego uczucia – szacunku. Musiał być jednak wyjątkowo silnym, skoro się zdołał oprzeć endemicznemu 7 zbydlęceniu. Skoro musiał myśleć nadal, tam gdzie inni stoczyli się momentalnie na poziom wołów roboczych i rzeźnych świń. Rozpamiętując przy sposobności z upodobaniem jego nieprzystojny ryk na niewinne okrucieństwo matki i brata, Eda potknęła się o nowy fakt: jak to, więc temu zbydlęceniu nie same tylko ofiary ulegają? Nie sami tylko żołnierze przestają myśleć po ludzku, przestają w ogóle posiadać inteligencję? Czyż to być może, by tu, z dala od frontu, w bezczynności i spokoju, wśród zupełnej swobody, dorosła kobieta dotychczas nie zrozumiała, czym jest wojna?? Lecz tak było w istocie. A Nell nie cierpiała nawet na nagłe zamroczenie umysłu, na paraliż władz psychicznych; nie, olbrzymia większość, prawie że ogół ludności cywilnej myśli lub raczej przestał myśleć dokładnie tak samo..! Solidarność najściślejsza związała z sobą dwie myślące istoty ludzkie w tym domu. O zakochaniu jednak, chociażby nieświadomym, mowy być nie mogło ani u młodego mężczyzny, dorastającego z dnia na dzień w pożarnym tchnieniu nienawiści do bezimiennych potęg – dorastającego ku nagłej, dobrowolnej śmierci – ani u kobiety o męskim umyśle, w której mózg, żądający kategorycznie kamiennego milczenia uczuć, staczał zawziętą walkę z duszą, rozdrganą gniewem zbyt wielkim, zbyt ciężkim na ludzkie siły. Bądź co bądź jednak Eda zastanawiała się trochę nad samą osobą Luki – podczas gdy dla niego była tylko parą oczu, których spojrzenie zdradzało pojmujący mózg. Jedyny mózg na świecie, zdolny odpowiedzieć na krzyk jego myśli. Było to cokolwiek więcej, niż zakochanie się. Ale na pomysł, że to przecie kobieta, z którą by można noc spędzić jak z każdą inną – rozśmiałby się co najwyżej z całą swobodą. Jaki ten chłopak zdrowy – pomyślała Eda drugiego dnia wieczorem, po kilku partiach tennisa z niezmordowanym, sprężystym Luką. I to określenie zachowała na stałe; wydało jej się najtrafniejszym. Tak; Luko był nie tylko inteligentny, nie tylko silny; był przede wszystkim zdrowy. I dlatego żaden nakaz, żadna groźba, żadna nawet tortura nie mogła zatłuc w nim świadomej, nieprzekupnej duszy ludzkiej. Ciało i psyche tego chłopca były tak równomiernie nasycone potęgą życia, że zgnilizna nie miała do niego dostępu w żadnej postaci. Ani jako choroba; ani jako rozwydrzenie zatajonych bestialnych instynktów; ani wreszcie jako ten dziwny letarg, zaślepienie doszczętne, które oboje nazwali zbydlęceniem. Z wolna Eda poczęła rozumieć przyczyny tego zbydlęcenia. Ostatecznie – kto wie, czyby nie należało dziękować za nie w imieniu skazanego pokolenia, zamiast je z wściekłością denuncjować. Przecie to bezsenny dar, cud natury roztropnej, broniącej swych maltretowanych stworów. Gdyż istotnie – któżby był w stanie udźwignąć ciężar pełnej świadomości o rozpętanym na ziemi piekle – nie popadając w obłęd? Tylko kilkoro najsilniejszych; lecz i ci widzieli tylko małą cząstkę. Dla reszty – a już szczególnie dla męczeńskich baranów, za pomocą których panowie ziemi zabarykadowali własne kasy i szturmują cudze – dla tej cokolwiek licznej reszty świadomość ta nie byłaby możliwą do zniesienia. I oto litościwa natura, korzystając właśnie z ich niedoskonałości, przytępiła im władze percepcyjne silnym narkotykiem oszołomienia, wykrzywiła zwierciadło duszy w taką wypukłość, że obrazy zamazywały się i znikały, nim trafiły w ośrodki nerwowe. Jakże nieskazitelne musi być zdrowie Luki, jakże czysty i potężny żar jego życia – skoro organizm duszy zdołał odtrącić poniżającą pomoc samej natury, skoro wolał przebywać na jawie całą sadyczną wiwisekcję, niż dać się schloroformować i oszczędzić sobie dziewięciu dziesiątych 8 męczarni! I w tej to myśli leżała właściwa, utajona w nieświadomości pobudka do czynu Edy. I ona była przede wszystkim – zdrową; więc ponad wszystko nienawidziła frustracji, niszczenia wartości. To wspaniały okaz – medytował jej mózg w tajemnicy przed nią samą; to człowiek, któremu ludzkość będzie miała sporo do zawdzięczenia. Człowiek, który jeszcze nie rozpoczął nawet twórczej pracy swego życia – lecz rozpocznie ją prędzej czy później; będzie musiał się do niej zabrać. Szkoda go. Takich ludzi natura produkuje nader skąpą ilość; są bezcenni. Nie zmarnuje się zatem, póki ja temu przeszkodzić mogę. Wygrzebała tę myśl nad ranem, oświetliła ją z wszystkich stron, i przyłożyła sobie do rozjątrzonego sumienia niby czarodziejskie ziele. Pomogło natychmiast. Wątpliwości, niepewność, rozterka zniknęły jak ręką zdjęte. Tak! Naturalnie, że miałam słuszność. Nacierpi się – trudno; nic to zgoła nie szkodzi, póki nie narusza zdrowia ani sił. A jemu nie naruszy. Zginie może; lecz jeśli nie zginie, to wróci – i rozbudzi myśl człowieczą w tysiącach bezmyślnych baranów. Tysiącom udzieli swej świadomości, swego buntu przeciw bezprawiu; dzięki ludziom takim jak on następne pokolenie podniesie Veto olbrzymie, gdy je spróbują powlec na nową rzeź – Świtało. Podniosła się rześka, prawie wesoła. Poszła zbudzić Lukę. Na chwilę tylko – na krótką chwilę zdrętwiał i zszarzał po przebudzeniu. Nie żegnała się z nim, chcąc uniknąć wszelkiego ryzyka. Lecz powstrzymał ją u drzwi: – Edo… Edo, słuchaj – daj mi… daj mi jakiś – talizman. Nie włosy. – W tej chwili, odparła bez namysłu, z powagą niezachwianą. U siebie zastanowiła się 9 . Kto wie, nuż nie zechce zrozumieć podobnych żartów? No, to da mu co innego. Sięgnęła do kosza na papiery i wyciągnęła stamtąd pewien przedmiot. Skróciła go nożyczkami, uważnie, by nie rozstrzępić. Jako kobieta o znacznym wykształceniu a przede wszystkim inteligencji, była mocno przesądną. Przesąd pierwszy poddał jej myśl o tak dziwacznym podarunku. Luko przyjrzał się z zdumieniem ofiarowanemu uroczyście amuletowi. Co to takiego..?? – Dziecko drogie, nie zdradź się przed jakim Francuzem, że to posiadasz. Zabiłby cię, by zdobyć ten skarb. Oni bowiem uważają to za najsilniejszy talizman pod słońcem. Jest to „corde de pendu” 10 . Więcej, bo z twego własnego stryczka. Luko pojął żart. Pojął i rozśmiał się głupiusieńko, aż się nie mógł uspokoić. Nie, doprawdy, nosić w kieszonce od kamizelki fragmencik własnego stryczka!!! – Do widzenia zatem. Zobaczymy się jeszcze, jak nie w tym, to w następnym – roku. I zniknęła. Luko natomiast ledwo zdążył na przeklęty swój pociąg.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Asymptoty-ebookRO/p1173477i1353757" target="_blank" title="Asymptoty [Stanisława Przybyszewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Asymptoty [Stanisława Przybyszewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Pończochy czy rajstopy? - Forum Stylistka.pl\nStylistka.pl Forum Moda Pończochy czy rajstopy?\nNapisano: 22 września 2011, 18:24\nRajstopy, czy pończochy: samonośne czy z pasem do pończoch.\nOsobiście wolę pończochy, bo nie opadają w kroku, nie dają uczucia dyskomfortu, nie uciskają.\nUwielbiam też pasy do pończoch, są niesamowicie seksowne, kobiece. Raz zakupiłam pończochy samonośne, ale mam bardzo szczupłe nogi i ciężko mi dobrać idealnie przylegające, więc zrezygnowałam z takiego rozwiązania.\nNapisano: 22 września 2011, 19:23\nJa nie przepadam za pończochami, bo zwyczjanie spadają mi z moich szczupłych nóg. A rajstopy lubię zwłaszcza, jak już się zaczynają zimne dni.\nNapisano: 22 września 2011, 20:11\nja słyszę pończochy to przypomina mi się moja wpadka jak szłam z koleżanką na maturę i zastanawiałam się czemu ludzie się na mnie gapią, z tego zdenerwowania nie zwróciłam uwagi,że pończocha mi opadła, W krzakach się przebierałam, od tego czasu noszę rajstopy\nNapisano: 22 września 2011, 21:43\nJa nosiłam zawsze rajstopy, ale dwa lata temu przekonałam sie do pończoch. W tym momencie nie wyobrażam sobie chodzenia w lecie w rajstopach. Nogi mam paskudne, więc nie ma mowy o wyjściu z domu gołymi nogami (chyba, że do długiej sukienki ), poza tym są też takie sytuacje, że wypada założyć rajstopy pomimo 30 stopniowego upału. Jak dla mnie pończochy samonośne to idealne rozwiązanie, w przeciwieństwie do pozostałych dziewczyn nie zdarzyło mi się, żeby pończocha się zsunęła. Oczywiście rajstopy też są w porządku, ale na chłodniejsze dni.\nNapisano: 23 września 2011, 0:06\npończochy samonośne preferuję\nNapisano: 23 września 2011, 7:21\nzdecydowanie pończochy samonośne,lezą takjak trzeba\nNapisano: 23 września 2011, 14:09\nZależy na jaką porę roku. Latem pończoszki, zimą ciepłe rajstopy\nNapisano: 23 września 2011, 15:54\nNa zimniejsze dni kolorowe rajstopy, a na cieplejsze pończochy.\nNapisano: 28 września 2011, 19:20\nzdecydowanie wole pończochy . A jakie kolory pończoch nosicie ? cieliste , czarne czy białe ? Bo ja na jakieś wyjście lub na codzień to cieliste , a na wieczor z partnerem czarne bo uazam ze czarne pończochy są bardzo seksowne\nNapisano: 28 września 2011, 20:26\nNapisano: 18 października 2011, 14:46\nZdecydowanie pończochy, nie lubię rajstop. A najczęściej noszę cieliste - moim zdaniem najfajniejsze.\nNapisano: 19 października 2011, 22:54\nUwielbiam pończochy, nie tylko są wygodne, eleganckie ale\nrównież kobieta która nosi pończochy staje się pewniejsza\nsiebie. Zauważyłyście to?\nPończochy sprawiają,że czujemy się lepiej, atrakcyjniej- mimo\niż nie widac czy mamy pończochy czy rajstopy to i tak nasza\npsychika sprawia,że czujemy sie silniejsze i bardziej zdecydowane?\nJak jest bardzo mroźna zima to skłaniam się też ku rajstopom,\nale zdecydowanie dominują w mojej szufladzie pończochy.\nNapisano: 21 października 2011, 14:49\nNapisano: 26 października 2011, 9:58\nNienawidze rajstop. Tylko pończochy samonośne\nNapisano: 28 października 2011, 13:53\nRajstopy to mogę nosić w zimie w funkcji kalesonów Do sukienki nie wyglądają zbyt elegancko i do tego są niewygodne. Pńczochy!\nNapisano: 4 listopada 2011, 13:41\nDużo bardziej seksowne są pończochy-bez dwóch zdań Niestety zimą nie wyobrażam sobie, ze mogłabym je założyć... ( chyba, że zimę spedzałabym na południu Europy )\nNapisano: 4 listopada 2011, 17:12\nWg mnie rajstopy są praktyczniejsze.\nNapisano: 7 listopada 2011, 8:39\nPończochy nadają się na szczególne okazje, na co dzień preferuję rajtki, w różnych kolorach i wzorach. Ostatnio zdarzyło mi się użyć cielistych z lekkim połyskiem - zakupionych w kaphal - przez pewnego anonimowego gościa zostałam nazwana ,,panienką w nylonowych rajstopkach,,?! czy już nie wypada takich nosić ?\nNapisano: 7 listopada 2011, 20:01\nktóraś z was napisała że pończochy nosi latem chyba to trochę nie mądre posunięcie\nNapisano: 7 grudnia 2011, 9:20\nZimą tylko rajstopy, wiosną i latem pończochy, ale wtedy i tak najlepiej bez\nPończochy Autor: Mischa, 22 sierpnia 2009, 23:08\n14 marca 2011, 16:28 katarrrina


Barile 2017: 20 najpopularniejszych apartamentów w: Barile - Airbnb, Basilicata, Włochy\nBarile · Domy\nNasze pierwsze doświadczenie z Airbnb może być tylko najlepsze, dzięki gościnności pana .. Francesco. Mieszka w jego domu, daj nam znać swoje pasje było jak życie w domu przyjaciela kiedykolwiek.\nFrancis był miły i pomocny od pierwszego kontaktu. Zrobił nam przegapić niczego, a jego dom jest wygodny i przestronny, jak przewidywano wkładania. Uważamy także, radzimy go w miejscu Barile, idealny punkt kontaktowy dla tych, którzy planują odwiedzić okolicę Vulture, zarówno dla jego ważną wina, które dla pięknych wiosek i przyrody.\nFranco przywitał nas z wielką chęcią i entuzjazmem. Dom odzwierciedla oczekiwania. Franco i Anna czuliśmy się jak w domu i traktowane z dużą ostrożnością. Polecam!\nUprzejmość, gościnność, komfort panowanie Najwyższego! Francis jest wspaniałą osobą, daje na gości łatwością, że czujesz się jak w domu. CONSIGLIATISSIMO dla każdego rodzaju trwałości. Dzięki Franco następnego\nCapriccidiMiria B & B Jest to ładne mieszkanie starannie urządzone, Jest otoczony dużym ogrodem, w którym można odpocząć w komfortowym pokoju. Nacisk położono na wygodę, komfort i gościnność!\nJest to ładne umeblowane mieszkanie, otoczony dużym ogrodem, w którym można odpocząć w komfortowym pokoju. Nacisk położono na wygodę, komfort i przyjazną gościnność! Jest położony w strategicznym miejscu: zanurzone w zieleni z Lucania, w pobliżu starego miasta Melfi i dobrze połączona z drogą ekspresową Aglianico, powiązanie dużych miast regionu. Jest to idealna baza wypadowa do odkrywania uroków średniowiecznego miasta Melfi i okolic Vulture. W naszej dużego salonu z wyjściem na taras, gdzie znajdą Państwo wskazówki i informacje na temat imprez kulinarnych w całym mieście i na obszarze Vulture B & B Capricci di Miria ma pokoje, które mogą pomieścić do czterech osób, dobrze wyposażone i jasne. Będziesz mieć klucze, więc nie ma żadnych ograniczeń czasowych, aby sprostać. Najbliższe lotniska to: Bari - Palese i Neapolu - Capodichino (1 godzina jazdy samochodem do Melfi)\nMon ami Seb et moi avons séjourné dans cette MAGNIFIQUE BnB à Melfi. Près de la ville principale, et situé au centre de toutes les attractions avoisinantes de la région! Nous avons passé un séjour fabuleux, nous ne pouvions pas en croire nos yeux en arrivant à l'appartement charmant! L'accueil a été très généreux et nous ne pouvons pas attendre pour revenir à explorer davantage la région, et de rattraper avec de nouveaux amis!\nMonovano wszystkie udogodnienia, które w prywatnym dziedzińcu zabytkowego centrum żylnej domu do Orazio flacco, miasto z mnóstwem historii od neolitu do żydowskich katakumbach przy Via Appia i więcej wokół\nDzięki Velia i jej pięknej rodzinie mieliśmy niesamowity pobyt w Venosa, osobliwy, małe miasteczko, które warto odwiedzić. Zakwaterowanie było bardzo dobrze położony - wszystkie najlepsze zabytki w Venosa są w odległości krótkiego spaceru. Bardzo czyste, praktyczne (wszystkie udogodnienia) i wszystko, czego potrzebujesz, aby spędzić wspaniały pobyt w jednym z niewielkich klejnotów w Puglia. Cała rodzina naprawdę pomogła uczynić nasz pobyt naprawdę niezapomniany jeden z ich gościnności, mieliśmy szczęście, aby przyłączyć się do domu domowej roboty posiłek, który był naprawdę smaczne. Upewnij się, że wypróbować lokalne pizze Il Brigante Pizzeria i Venosa.\nJest kilka rzeczy, o których warto wiedzieć o tym mieszkaniu: jest w piwnicy, nie ma okien, jest bardzo stęchły do ustalenia alergii pleśni, a łóżka są niewiele więcej niż łóżeczka. Rodzina Velii była pomocna i miła, ale tak naprawdę nie mogła wiele zrobić z jednym z powyższych. Z drugiej strony, znajduje się w historycznym centrum miasta, a to nie jest drogie.\nVelia, gospodyni, jest bardzo miłą osobą bardzo pomocny i uprzejmy. Nie chciał niczego i jego powitanie ze świeżych owoców i wszystko, czego potrzeba na śniadanie sprawiło, że było o wiele bardziej przyjemne. Centralna lokalizacja małego sądu jest plus nie można lekceważyć\nMoje mieszkanie jest blisko House, Zamek, niedokończony, katedra świętego Andrzeja, parku archeologicznego, historycznego fontanny Horacego, Piazza Orazio. Będziesz jak mój zakwaterowanie dla tych powodów: Autonomia i niezależność, położenie, jasność. Moje mieszkanie jest odpowiednie dla par, samotnych przygód, osób podróżujących służbowo, rodzin (z dziećmi) i dużych grup.


PomĂłĹźcie!!!!!! - Forum Klasy 1c VIII LO w Poznaniu\nA jak siÄ dobrze postarasz to moĹźna nawet dostaÄ dofinansowanie z UrzedĂłw pracy na kaĹźdy kurs [link widoczny dla zalogowanych] DziÄkuje dziewczyny generalnie od roku mam problemy Ĺuszczycowo alergiczne obecnie jest to w miarÄ opanowane i muszÄ to tylko natluszczac tj prawa rÄkÄ\nbyĹa jedna z paĹ z obsĹugi. [link widoczny dla zalogowanych] Jak stres przyczynia siÄ do tycia?\nzasĹaniam. czeĹÄ jestem nowa na tym forum ale ja juĹź mam za sobÄ\nbraÄ ale 2 tygodnie temu i nic jeszcze nie przytyĹa tyle tylko Ĺźe je tak samo maĹo jak w czasie brania meridy buziaki ĹźyczÄ takich samych efektĂłw i zadowolenia jak ja naleĹźy trzymaÄ siÄ z daleka od jego salonu na sĹowiaĹskiej. ja juz po wakacjach bylo super chcialam dodac linka z chomika ale niestety nie moge cos ;. A jak to byĹo u Was? [link widoczny dla zalogowanych]\npodczas ktorej pije sie soki i je warzywa, jest porownywalnie moĹźe wiecie godzie kupiÄ coĹ fajnego i Ĺatwego do wykonania, maĹo czasochĹonnego ? Ja przeszĹam w wieku 7 lat i dziÄki szczepieniu obyĹo siÄ bez powikĹaĹ. [link widoczny dla zalogowanych] 05187.html ja tam uwazam, ze jesli ktos wczeniej w ogole nie cwiczyl brzucha to i tak efekty bedzie mial nawet jak sobie zrobi dzien przerwy podczas treningu i bedzie cwiczyl nieregularnie, bo i tak wysilek zawsze jakis jest. z tego nie latwo wyjĹÄ. Ale moje drogie my jestesmy w polsce!!!!!!!!!!!!!


Ranczo : Blog Bo Fajnie Jest\nRanczo. Słyszałem wiele o tym serialu od różnych ludzi, ale wtedy jeszcze nie oglądałem. Zacząłem przypadkiem od ktoregoś odcinka, chyba 6 sezonu. No i przepadłem już na zawsze.\nNie tylko zacząłem oglądać całość od pierwszego sezonu, ale co rok przed premierą nowego, zaczynam oglądać całość od początku. To jest jak narkotyk i pewnie tak zostanie. Oprócz tego poznałem cudowne środowisko Ranczersów. Fantastyczni ludzie z ogromną pasją i miłoscią, nie tylko do serialu ale całej ekipy.\nJest coś niesamowitego i uroczego w tym, że młody chłopak jedzie wiele godzin przez pół Polski z brytwanną ciasta dla ulubionej aktorki. Takie rzeczy dzieją się tylko w tym środowisku. To wielkie szczęście dla mnie, że mogę w tym uczestniczyć, poznać te wszystkie cudowne osoby, statystować na planie. Wierzę, że serial Ranczo nie skończy się na 10 sezonie i po chwili przerwy Wilkowyje znowu zaczną żyć „ranczowo”. Życzę tego wszystkim fanom Rancza i tym przyszłym, oraz całej ekipie, która wkłada całą masę pracy na czele z Panem Reżyserem.\nDziękuję za wszystkie emocje i czekam na kolejne przez wiele lat.\nWkrótce premiera książki o Ranczo, której autorką jest cudowna Ela Piotrowska :).\n258 comments on “Ranczo”


Koniec z zasiłkiem opiekuńczym dla rodziców – brulion24.pl\nNa stronie gov.pl czytamy : Z uwagi na okres wakacyjno-urlopowy oraz istotne zmniejszenie się liczby osób korzystających z dodatkowego zasiłku opiekuńczego, z tego świadczenia rodzice dzieci do 8 roku życia mogą korzystać do dnia 26 lipca br.\nRodzice jednak – w razie potrzeby – będą mogli korzystać z zasiłku zgodnie z przepisami ogólnymi – tymi wynikającymi z ustawy o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego. W razie nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola albo choroby niani, rodzice będą mogli uzyskać zasiłek na okres do sześćdziesięciu dni w roku.\nTaki zasiłek przysługuje także w razie choroby dziecka do lat czternastu. W przypadku starszych dzieci z niepełnosprawnościami taki zasiłek – do trzydziestu dni w roku – przysługuje do osiemnastego roku życia.\nOpieka nad dziećmi Zasiłek dla dzieci do 8 lat Zasiłek dla rodziców\nNiemiecki dziennik chwali Polskę za największy w Europie „cud gospodarczy” i ogłasza nasz kraj zwycięzcą szczytu UE


Pola wokół Kamiennego Żywopłotu\nSwawola on Pią Mar 20, 2020 10:54 pm\nustrojoną ziemię ...\nRe: Pola wokół Kamiennego Żywopłotu\nSwawola on Sob Mar 21, 2020 1:08 am\nJechali oni konno przez dwanaście godzin dziennie, ale nie popędzając szczególnie wierzchowców i często zatrzymując się na popas pokonywali średnio 4 mile na godzinę poza traktem. Tak też zamierzali dotrzeć na ziemie Brackenów. Tam też co poczynić? Mianowicie przejąć konie z okolic. Mimo zapasów, nie zamierzali zjadać oczywiście swoich, tylko pożyczać szame wieśniaków Brackena zdobyte siłą. Dać pancerną rękawicą po pysku, a jak to nic nie dawało, to zadźgać stopą stali, postraszyć trupem...a jak to nawet nie pomoże, to zrobić im po prostu totalną rzeźnię za pomocą topora i pochodnią w strzechę. Kieckami chłopek zarzucić w górę i dać im dużą swawolę! Razem w pięstnastkę pancernych chopa zwiedzali se co tutaj słychać w okolicach omijając przy tym potyczki z patrolami "szlachetnych". Ludzie z tego rodu z koniem na tarczy to byli cholerni zdrajcy, którym zasłużone były kary spod ręki wojów Cregana. To za wjechanie nam w rzyć, podczas tej bitwy z Żelaznymi, psiesyny. Na pewno rzucił jak pustoszyli w nocy którąś ze wsi lorda z Dorzecza. Koni potrzebowali koło trzech dziesiątek, jak trafiały się przy tym inne fanty z grabieży, to chętnie przygarniali, byle ich to zbytnio nie obciązało w drodze powrotnej. Przerwy od potyczek spędzane raczej były w zagajnikach i lasach, czy też nawet zwykłe krycie się przed drużynami sprawiedliwości. Może dowiedzą się o jakimś konwoju ciekawym?\n*Grabu, grabu i do domu, chyba, że jakieś nieprzyjemne przeciwności losu....\nZabawa on Sro Mar 25, 2020 6:43 pm\nZadanie Zabawy podczas tego wypadu ograniczało się do stania na warcie, podczas gdy Swawola razem ze swoimi ludźmi łupili wioski. Cregan polecił mu i Tomowi wypatrywać Brackeńskich patroli, które mogłyby w znacznym stopniu utrudnić pozyskiwanie szamy od wieśniaków. Jeździli więc we dwóch dookoła akurat teraz plądrowanej osady bacznie obserwując horyzont. Doglądali pól w poszukiwaniu świateł pochodni, które zdradziłyby zbliżający się nieprzyjacielski oddział, sami żadnego źródła światła ze sobą nie trzymając. Nie chcieli zdradzać swojej pozycji. Oświetleni jedynie byli blaskiem księżyca, i czasem ognia, kiedy chłopi zaczęli stawiać opór. Jeżeli cokolwiek by zauważyli gotowi byli ażeby zawrócić i galopem pognać w stronę wioski, aby ostrzec towarzyszy. Gregor trochę żałował, że nie zezwolono mu na własnoręczną pomoc w zbieraniu zapasów. Miał ochotę trochę w wiosce poharcować, może by sobie konia jakiegoś ładnego znalazł? Taki szary mu się marzył, popielaty. Swawola obiecał mu, że jak znajdzie takiego, to odda. Ale co to za przyjemność wieśniaków bić. Przecie to to się nawet nie broni. - Pocieszał się sam. Skupiony był bardzo na swoim zadaniu. Nie chciał zawieść swoich kompanów. Dopuszczał do siebie myśl, że jednak zaraz zobaczy gdzieś daleko migające światełko, że dojdzie do potyczki. Chciałby móc sprawdzić się w prawdziwym boju z kimś, kto przynajmniej umie poprawnie trzymać miecz.\nSwawola on Sro Mar 25, 2020 9:12 pm\nTe koniki to na pewno nie były w pierwszej lepszej wsi zabitej - hehe - "dechami", tylko zapewne w jednej z większych wsi, a mieli trochę deficyt ludzi w porównaniu do zapewne liczebności danych rodzin, więc trzeba było zrobić to trochę bardziej nonszalancki sposób. Mianowicie blokowali wyjścia z danych chat i hej ogniem pruli z pochodni w dachy, niech płoną żywcem. Logika była prosta, im więcej wymordują, tym mniej Bracken ma żołnierzy. Im mniej żołnierzy Bracken miał, tym bardziej potrzebował ochrony. A kto mógł im zapewnić im tą ochronę? Huh? No kto? Czy ktoś się domyślał? Na pewno nie Swawola. Mu bardziej chodziło to, by ułatwić zadanie Blackwoodowi. Ród z tym takim z drzewkiem w tarczy. Pozdrowienia tamtejszemu lordowi! Niech się kopcą przyszli żołdacy sąsiada ku myśli zaczepki! Jednakże zaraz do sprawy tych lordów wrócimy. Tak to wpadali do chat ze stalą w rękach i zarzynali co popadnie. Nie zdążył nawet ktokolwiek wstać z łożnicy i jeb z topora w czerep! Każdy udany zamach rycerz kwitował okrutnym śmiechem spod którego czarne zęby zmywały się z cieniem nocy. Na ryneczku największą sobie nocną swawolę napastnik urządził - nagonił ludu i zarzynał bestialsko w tłoku, pewno baby gwałcąc i wyrywnymi mężczyznami się tak bawiąc. Bo i który z kółka na pomoc kobicie się wyrwie, ten po łbie i trup. Nawet urządzili sobie słynną zabawę w "Ognisty czepek", mianowicie wsadzali wredne dzieciaki do beli z sianem i podpalali, dokańczając robotę kopniakiem. Resztę dzieciaków puszczali wolno, niech se biegają. Niech biegają i wiedzą, że Blackwood skurwiel najgorszy! Cregan od tej zabawy...aż zawołał z podwórza do Zabawy.\n- Zabawa!!! Rudą czy z warkoczykami chcesz? - Jak była jaka z ruda z warkoczykami to rzucił sobie pod but takową. Po chwili uniósł hełm ze swej twarzy, zaczerpną ciepłego powietrza i podrapał się po brodzie rozglądając się po swoich ludziach. - I JAK?! JEST BRANIE?! JE COŚ WARTOŚCIOWEGO? - Jak była kiełbasa to se wziął potężnego kęsa z lewej łapy, poczynając mlaskać jak sam diabeł. Oczywiście najlepszy konik jaki znajdą, miał być oddany jego giermkowi. Skończyć swą wycieczkę po tych ziemiach, to zamierzali skończyć na granicy z Blackwoodami. Najlepiej by wszystko świadczyło, że szukają właśnie kryjówki u Blackwooda, hah.\nZabawa on Sro Mar 25, 2020 10:23 pm\nZabawa stał na warcie już którąś godzinę. Zdążył już chyba z Tomem pogadać o wszystkim o czym się tylko dało. Ciemny obraz rozciągających się pól i łąk oświetlonych jedynie księżycem już zdążył mu zbrzydnąć. Cieplejsze barwy ognia tańczącego na dachach chat wydawały się milszą, a co ważniejsze ciekawszą odmianą. Dlatego kiedy Gregor usłyszał wołającego go Swawolę długo się nie zastanawiał.\n-Zostań tutaj, zaraz wracam - Rzucił tylko do Toma uśmiechając się złowieszczo. Zawrócił i ruszył galopem w stronę wioski. Wjeżdżając przyglądał się płonącym strzechom i słuchał krzyku przerażonych mieszkańców. Niech wiedzą że ich Lordem jest niewłaściwa osoba. Chwilę przystanął na krańcu podwórza obserwując zabawę w "ognisty czepek". Nie chciał brać w tym udziału. Nie interesowały go dzieci. Wtedy jeden z przejeżdżających żołnierzy rzucił do niego pochodnie i wskazał na dom za Gregorem. Nie palił się jeszcze. Przed drzwiami zauważył mężczyznę, który kiedy zobaczył na co się zanosi zaczął błagać by oszczędzić jego dom. Młody giermek uniósł powoli pochodnię, po czym rzucił ją na słomiany dach uśmiechając się straszliwie.\n- Oj, upadła mi - powiedział jakby bez emocji i ruszył w stronę Swawoli. Spędził dłuższą chwilę w wiosce pomagając grabić, palić i zabawiając się z wiejskimi dziewkami. Kiedy zwalczył już swoją nudę, ruszył na obrzeża dalej pełnić wartę. Nie chciał zostawiać Toma samego na dłużej. Pozdrowił Swawolę skinieniem głowy, rzucił ostatni raz okiem na rozgrywającą się scenę mordu i zniszczenia i ruszył kłusem do miejsca kiedy ostatni raz widział Toma, a uśmiech nie schodził z jego twarzy przynajmniej do wschodu słońca.\nMistrz Gry on Czw Mar 26, 2020 1:43 am\nPierwszego dnia Swawola ze swoimi chłopakami trochę się zdołał pobawić bez większych problemów. Chłopi byli zaskoczeni, nie wiedzieli co się dzieje. Rycerze na włościach jeżeli w okolicy byli to samodzielnie nie chcieli się rzucać na kilkunastu pancernych, pewnie czmychnęli jeżeli co to po wsparcie, ale tego na razie nie było widać. Tak samo lordowskich patroli rzucających im wyzwanie na horyzoncie nie było. Spalili trochę chat i dzieciaków, ze sporej grupki ludzi upuścili krwi i flaków, zagrabili sobie co ciekawsze rzeczy, a i z panienkami się pobawili trochę. Chociaż dzień pierwszy w żadną ładną buzię nie obfitował.\nDrugiego dnia za to w pierwszej wsi Swawola wyhaczył taką dzieweczkę, że ho ho! Młoda, rumiana, o wąskiej talii i jędrnym, dużym biuście, z pięknymi brązowymi włosami splątanymi w długi warkocz i o twarzy tak urodziwej, iż jaki bard mógłby o niej balladę napisać. Jeżeli kolos chciał, to była do wzięcia. Jej ojciec coś tam pewnie by próbował się stawić, ale czego to by nie rozwiązał cios pancerną dłonią w zęby, albo zimna stal rozcinająca gardło? W czasie tych eskapad zebrali też już kilkanaście koników i trochę łupów.\nW kolejnej wsi na jaką banda Fella opadła... ludzie już czekali. Na placu w środku wsi czekali chłopi z sześcioma konikami, gotowi najwyraźniej by po prostu je oddać. Sześciu mężczyzn przy koniach, czterech innych obok. Mieli jakąś "improwizowaną" broń w postaci siekier, wideł i innych narzędzi, acz raczej na wszelki wypadek niż by prowokować zbójców.\n- Panie, panie witajcie! - zakrzyknął staruszek, najpewniej starszy wioski, który zdawał się ich prowadzić. - Panie, prosimy, nie palcie nam wsi. Prości z nas ludzie co próbują przeżyć spokojnie z dnia na dzień. Konie, których szukacie tutaj mamy dla was. Zebraliśmy jeszcze trochę monet - uniósł dłoń z małą sakiewką. - Ile byliśmy w stanie. Jeszcze poczęstunek dla was, panie, przygotowaliśmy! Cobyście nie musieli szukać jadła i napitku!\nMężczyzna wydawał się być mocno zdenerwowany, acz niewątpliwie ze względu na możliwość puszczenia całej wsi z dymem i utraty życia. W sumie kto by się mu dziwił? Jego oferta wyglądała na szczerą i błagalną, w jego oczach widać było strach.\nSwawola on Czw Mar 26, 2020 11:58 pm\nOhoho! Ależ się trafiła dziewuszka! Nimfa to jaka! Takiej to z siennika to by nie wyrzucił. Swawola po tresowaniu pięknej dziewczyny zlazł z niej, zapiął rycerski pas, zagwizdał z uznaniem i spojrzał na Zabawę. Pytając krótko, acz miło. - Zaruchasz? - Pociągnął dziewczynę za kostki, by jego giermek miał bliżej do zdobyczy. Patrzył to tak niego, to tak na zadek zerkał. Jednakże te sprawy były mało ważne. Priorytet tutaj miały zdobyte konie, bo całkiem ładne stadko się uzbierało. Może nawet jakiś popielaty wierzchowiec uczniowi. Rycerze z włości coś nie wystawiali noska z wież. Ciekawe jak mocne te wieżyczki były. Można zajechać i zapukać do ich właścicieli i wyrwać po prostu po skrzynce złota. Jak nazbierają tych koników, to na pewno sprawdzą wizytę tych władczyn pomniejszych z gminu.\nSwawola widząc wieś przyśpieszył swego rumaka i dobył swoje okrutne mieczysko. Już miało się zacząć! Kolejna rzeźnia! Kolejna rąbanina! Błagania o litość! Poprawił broń w dłoni, ułożył na ramieniu do odgórnego cięcia... A tu dziad wybiega prosto na niego! Cregan chcąc czy nie chcąc, widząc czy nie widząc, spodziewając się czy też nie - zapewne wjechał w tego dziadygę koniem. Rycerz zwolnił, spojrzał za siebie, spojrzał na tych na przodzie.\n- STAĆ! - Ryknął do wszystkich ludzi. Szef był w sporym szoku, jak i dezorientacji co się właśnie działo. Ach, ktoś ich zaalarmował. Powiercił swą rzycią w siodle niezadowolony z danej sytuacji. Było widać na jego twarzy wielki grymas. - No ja pierdole. Pobite hełmy! Mieliśmy was wszystkich zarżnąć jak świnie. Tak nie wolno, jebani oszuści, to łamanie zasad! My was mordujemy, mamy łupy, dupy i ogniska. Ech, zaraza. - Splunął na ziemię siarczyście i wziął mieszek do wolnej ręki.\n- Dawać te konie i spadamy. - Jak to zawsze warknął wściekle przez zęby i poczekał, aż chłopi przekażą jego ludziom konie.- No, to spadamy, chyba, nie, bratki? - Ruszył powoli konia do przodu z nadal luźno ułożonym mieczem na prawym ramieniu. - HA! ŻARTOWAŁEM! - I rąbnął mieczem z zaskoczenia znad głowy w pierwszego lepszego mężczyznę. Mieli pomordować towarzystwo. Przekazać potem pięciu na czujkę, a reszta zajmie się tym co zawsze, dobrą zabawą i ekonomicznymi ruchami wzdłuż wsi. Tylko tego jadła nie tykać! Mogli do niego naszczać, nasrać czy jagód dodać! - Zabawa! Powiedz Ty mnie, jak się czujesz? Dobrze? - Zawołał podczas walki czy też po niej. Z tego, że czekali na nich z przyjęciem, to po zgrabieniu tej wsi, na pewno zmienili teren, by zmylić możliwy pościg i żeby wieśniacy aż tak bardzo się nie spodziewali kolejnych wizyt.\nZabawa on Pią Mar 27, 2020 12:52 am\nObserwując kolejną wioskę która znikała w towarzystwie płomieni, Gregor niecierpliwił się coraz bardziej. No gdzie te Brackeny pierdolone? Wyczekiwał walki, chciał wykazać się w bitwie. Kiedy Swawola do niego zawołał pokazując dziewczynę... skorzystał z prezentu.\n- A zarucham - Myślał że przynajmniej w ten sposób zabije trochę czasu. Dziewka była w istocie urodziwa. Zabawa użył sobie, po czym wrócił do rzeczy ważniejszych, czyli ogarniania stada koni, wypatrując wymarzonego wierzchowca w odcieniach szarości. Podpalili jeszcze parę chat, zmasakrowali kilku wieśniaków i ruszyli dalej.\nKiedy dojeżdżali do kolejnej wsi, był już gotowy aby zacząć już swój patrol, kiedy jednak usłyszał szefa zatrzymującego całą kompanije zdecydował się pojechać do wioski. Zabawa zdziwił się, kiedy zastał widok zakłopotanego Swawoli. Lekko zaśmiał się, kiedy ten narzekał na "jebanych oszustów". Giermek zdziwił się, że Cregan chce odjeżdżać bez chociażby jednego rozpłatanego wieśniaka, wiedział że to się tak nie skończy.\nJuż całkiem mu się we łbie pojebało? Może zmęczony już jest. - pomyślał sobie. Już miał ruszać kiedy za nim rozbrzmiało głośne "HA! ŻARTOWAŁEM!". Zaśmiał się, tym razem głośniej. Wyciągnął topór i przyłączył się do radosnej rzezi.\n-Patrzcie jak wielmożny Lord Bracken dba o swoich ludzi. Jak was broni!. - krzyknął tylko z przekąsem i ironią. Dwóm dał przez łeb, a jednemu poharatał tors potężnym ciosem.\n-W pytę jest szefie! - krzyknął do rycerza. - Zajebiście się czuje. - odpowiedział mijając się z prawdą, by nie denerwować swojego nauczyciela.\nMistrz Gry on Pią Mar 27, 2020 3:51 pm\nWieśniacy mimo swoich dobrych chęci zostali wymordowani. Niestety nie na wiele się to Swawoli zdało, ponieważ poza małą ucztą rozstawioną w jednej z większych stodół, której kazał nie dotykać, wioska była opustoszała. Inni prostaczkowie wzięli i zwiali. Żadnych dzieci do podpalenia, bab do zgwałcenia, ani mężczyzn do zgnojenia. Wszystkie cenne drobiazgi również musieli ze sobą zabrać, albo ewentualnie nic cennego po prostu nie mieli. Przynajmniej te konie wzięli...\nPozostało się więc brać za kolejne wioski, może jeszcze jedną tego dnia ograbią i siup do kolejnej. Niestety nie każda wieś miała konie, ale przynajmniej wieśniacy nie próbowali tam już żadnych dziwnych targów, a wrzeszczeli i umierali uczciwie.\nI tak też Swawola ze swoją zgrają jechali do kolejnej wsi coby nałapać kilka koników więcej, kiedy uszu ich dobiegł tętent kopyt. Ktoś to jechał z nimi przez las prosto na spotkanie, a słychać było, że nie była to mała grupka. Przynajmniej dorównywała im liczebnością, albo i większa była. Chwilę też po tym jak dźwięk do nich dotarł, oczom banitów ukazała się wyłaniająca się zza skrytego wśród drzew zakrętu banda konnych noszących znak domu Brackenów. Większość z nich odziana w kolczugi, a były ich przynajmniej dwa tuziny.\nSwawola on Pią Mar 27, 2020 7:21 pm\nSwawola jechał se przez lasek.\nKiedy jego uszom dobiegł hałasek.\nZdawać się mogło, że dużą grupą jadą z naprzeciwka.\nLecz to Swawoli była rybka.\nDobył on cepa wraz z tarczą.\nSpojrzał po swej pancernej, jak i wyszkolonej jazdą.\nWnet zarzucił bojowy okrzyk, a wręcz ryk.\nCo mogło zabrzmieć niczym byk.\nDał ostrogami po bokach konia.\nŻe aż zająknęła stalowa zbroja!\nRuszyła pancerna góra!\nKtóra przypominała szarżującego knura.\nKto ów rycerzowi chce stawić czoła.\nTen się musi liczyć, że uciec nie zdoła.\nTrakt był pewno wąski, jak i obok dość gałązki.\nTakże liczebność woja nie pomogła, bo cała zgraja wznieść się nie mogła!\nSwawola szukał oponenta, co rusz dowodził.\nTego co wygląda lepiej, jak i prowadził.\nChciał zarąbać dowódcę cepem.\nJak i parę co się przyczepiem.\nI na koniec zraził swych wrogów soczystym śmiechem.\n15 konnych (II) Pancerni chłopcy z rynsztunkiem od mistrza Miecha\nZabawa on Pią Mar 27, 2020 7:44 pm\nCały czas myślał, "No gdzie te Brackeny pierdolone"\n"Ha! Znalazły się! Są po drugiej stronie!"\nZobaczywszy oddział wroga, od razu dobył miecza zza pleców.\nRuszył! Chciał co prędzej zabijać Brackeńskich kolesiów.\nDo Toma rzucił tylko "Jazda! Bitka czeka!"\nBo za chwilę miała się tutaj polać krwi prawdziwa rzeka.\nPośpieszył konia, krzyknął motywując żołnierzy świta.\nTym samym dołączając się do ryku ogromnego byka.\nZabawa nie oddalał się zbytnio od swego rycerza.\nChciał mu pomóc, osłaniać, by nikt nie tknął jego pancerza.\nWalczyć chciał zaciekle aż do zwycięstwa.\nDać wyraz swej odwagi, kunsztu, sprawności i męstwa.\nChciał zadawać ciosy równocześnie zasłaniając się tarczą.\nMordę co mu w drogę weszła chciał pociąć każdą.\nKrzyki poległych Brackenów co po lesie niosły się echem,\nGregor kwitował jedynie krótkim, a straszliwym uśmiechem.\nMistrz Gry on Sob Mar 28, 2020 12:07 am\nDwa oddziały konnych zwarły się z hukiem, a las wokół nich rozbrzmiał symfonią stali i wrzasków. Swawola wpadł na jednego ze zbrojnych Brackenów i młócąc cepem ubił go sprawnie. Ze zmiażdżonej twarzy nie było co zbierać. Zabawa również trafił na jednego z wojowników pełniących służbę w Kamiennym Żywopłocie, aczkolwiek jemu nie szło już tak dobrze. Mieczem ciężko giermkowi szło przeciwko bardziej doświadczonemu mężczyźnie w kolczudze i z morgenszternem w dłoni.\nZ koni spadali kolejni ludzie. Dziesięciu rycerzy zaprzysiężonym Brackenom oraz dziesięciu banitów wylądowało na ziemi, z konia spadł również Przeraza po mocnym ciosie w łeb. Nadzieją dla banitów był Swawola, który wypatrzył dwójkę lepiej wyglądających jegomości bardziej z tyłu i przepchnął się do nich, gdzie po wymianie serii ciosów zadał śmierć zaprzysiężonej tarczy lorda Brackena i sybko ranił samego pana Kamiennego Żywopłotu wykorzystując okazję. Zabawa tymczasem ledwo się już trzymał, acz z pomocą nadszedł mu Tom, który powalił jednego z ludzi Amosa.\n- Wypierdalaj stąd! Już, wiej! - krzyknął, a Zabawie nie pozostało nic innego jak wypuścić miecz z ledwo utrzymującej go dłoni i popędzić jak najdalej.\nWkrótce Tom padł, tak samo jak inni ludzie z bandy. Pozostał Swawola, niestrudzenie, chociaż coraz bardziej ociężale, zamachujący się na lorda Brackena. Otoczony przez zbrojnych i okładany z każdej strony ogłuszony w końcu został lordowską ręką, chociaż sam Amos również krwawił z zadanych mu ran.\nNa ziemi, stan niekoniecznie znany:\n*15 bandytów, Tom, Przeraza, Swawola\n*15 rycerzy Brackenów, Zaprzysiężona Tarcza Amosa, 2 zbrojnych Brackenów\nRanni na nogach:\n*3 zbrojnych Brackenów, Amos\nKradzione konie rozbiegły się w niedalekiej okolicy.\nAmos Bracken on Sob Mar 28, 2020 1:08 am\nDoszło do pierwszego i jak się miało okazać ostatniego starcia z bandytami. Dwa odziały starły się na drodze. Amos zauważył, że nie byli to zwykli bandyci, gdyż stawiali zacięty opór ludziom Brackena. Walka była bardzo wyrównana, a szczególnie wyróżniał się ten gigant, który powalał ludzi Amosa jeden po drugim. Szkoda, że tak dobry żołnierz walczył dla bandytów. Amos z chęcią przyjął by go na swoją służbę. Jednak atakując ziemię Brackenów sam skazał siebie na śmierć. Walka była strasznie wyrównana, jednak ten olbrzym zaczął nieubłaganie zbliżać się do Amosa. Powalił nawet sir Roberta, który był dobrym wojownikiem. Jednak i olbrzym nie mógł walczyć wiecznie, okrążony w końcu musiał ulec, jak się okazało od ostrza młodego lorda. Niedługo szczęk stali ustał, a Amosowi ukazał się straszny widok. Praktycznie całe siły zabrane z Kamiennego Żywopłotu zostały pokonane. Jeżeli Amos lub ktoś z jego ludzi, zauważył, że jeden z bandytów zaczął uciekać, wydał rozkaz trzem zbrojnym, oraz łowczemu ruszyć za nim w pościg, wykorzystując do tropienia zabrane zamku ogary. Dwóm rycerzom zaś, rozkazał ruszyć spowrotem do Kamiennego Żywopłotu i jak najszybciej sprowadzić wsparcie w postaci dziesięciu zbrojnych. Pozostałym, którzy nie odnieśli większych ran, rozkazał prowizorycznie opatrzeć rannych, w tym siebie. Jeśli znaleźli jakąś line lub coś innego, rozkazał im związać tych bandytów, którzy wydawali się jeszcze żywi. Po przybyciu zbrojnych, rozkazał pięciu złapanie i sprowadzeni koni, natomiast reszcie przybył wrzucić ciała poległych bandytów do jednej mogiły, a następnie zabranie ciał poległych żołnierzy Blackwoodów. Sam natomiast z pozotałymi osobami, ruszył spowrotem do zamku.\nOstatnio zmieniony przez Amos Bracken dnia Nie Mar 29, 2020 9:56 pm, w całości zmieniany 1 raz\nZabawa on Sob Mar 28, 2020 3:06 pm\nPodekscytowany Zabawa zaszarżował na oddziały wroga. Walka jednak nie szła mu zbyt dobrze, to nie był jego dobry dzień. Próbował wykorzystać to, czego nauczył go Swawola, ale nie przynosiło to zamierzonych skutków. Potyczka zdawała się być wyrównana, jednak on sam nie mógł wyprowadzić ciosu który zagrażałby jednemu z wojowników Brackena. Może to emocje poniosły go zbyt mocno? Kiedy walka nieubłaganie zbliżała się do końca, kiedy krzyków słychać było już coraz mniej, widząc okrążonego Swawolę, który coraz bardziej opadał z sił, Zabawa podjął decyzję o ratowaniu swego życia. Było to możliwe dzięki Tomowi, który swoim poświęceniem umożliwił giermkowi ucieczkę. Kiedy oglądnął się za siebie widział swojego przyjaciela, który już leżał na ziemi. Wrócę po ciebie. - Pomyślał o Swawoli kiedy oddalał się od pola bitwy. Był na siebie zły. Nie zrobił dostatecznie wiele by pomóc swoim wygrać to starcie. Porzucił swojego przyjaciela. Porzucił swojego rycerza. Coraz więcej myśli napływało mu do głowy. Pomimo tego Gregor ruszył przed siebie cwałem tak szybko, jak tylko mógł. Chciał wrócić do kryjówki, ażeby dopiero tam na spokojnie pomyśleć co zrobić. Co chwilę nerwowo oglądał się za siebie, aby dojrzeć czy jakiś zbrojny nie rzucił się za nim w pogoń.\nMistrz Gry on Sob Mar 28, 2020 5:48 pm\nUciekającego bandytę rzeczywiście ktoś zauważył, kiedy tylko więc zostało to zakomunikowane lordowi i padł rozkaz pogoń ruszyła. Dwóch oddelegowanych rycerzy popędziło tymczasem do zamku. Pozostało zebrać i opatrzeć rannych, a także zobaczyć jak mają się bandyci, których zgodnie z rozkazem Amosa wiązano, o ile jeszcze żyli.\nSzczęśliwie okazało się, że wielu ludzi Brackenów wciąż dycha i można było ich opatrzyć. Lord również otrzymał pomoc "medyczną", o ile dało się tak nazwać to co zaoferować mogli nieznający się dobrze na lecznictwie zbrojni. Na razie jednak stan ludzi z Kamiennego Żywopłotu wydawał się być stabilny.\nZabawa pędził tak szybko jak tylko mógł, poganiając swojego wierzchowca. Wydawało mu się, że pościg, o ile za nim ruszył, został przyzwoity kawałek za nim. Czuł jednak, jak krew płynąca z ran oraz zmęczenie dają mu się we znaki... Jeżeli nie zrobi niczego to wkrótce pewnie straci przytomność i spadnie z konia, aby powoli wykrwawić się na śmierć. O ile wcześniej nie rozszarpią go jakieś wilki wałęsające się po tutejszych lasach.\nZabawa niech dalej pisze z bieżącą datą TUTAJ.


Reklama | Blue Dot Solutions\nBlue Dot Solutions > Reklama\nNajwiększy polskojęzyczny portal o przemyśle kosmicznym i technologiach kosmicznych.\n6 lat istnienia, kilkunastu autorów, 6000 artykułów, średnio 20 000 UU miesięcznie.\nIdealne miejsce reklamy produktów technologicznych, edukacyjnych, przedsięwzięć badawczo-naukowych.\nKosmonauta.net (www.kosmonauta.net) to najbardziej aktywny polski portal internetowy dotyczący astronautyki, technologii kosmicznych, badań oraz sektora kosmicznego, ze szczególnym uwzględnieniem Polski oraz Europy.\nNa łamach portalu opublikowanych zostało ponad 6000 artykułów przy średniej ilości odwiedzin każdego miesiąca przez 15-25 tysięcy indywidualnych użytkowników (UU). Czytelnicy portalu to najczęściej inżynierowie, naukowcy, przedstawiciele firm z branży i instytucji rządowych, a także studenci i pasjonaci tej tematyki.\nOd kwietnia 2014 roku portal Kosmonauta.net działa w wersji 4.0, zawierającej osobną wersję w języku angielskim, prowadzoną w celu umożliwienia komunikowania rozwoju polskiego sektora kosmicznego. Wersja angielska strony odwiedzana jest miesięcznie przez 5000 czytelników, przede wszystkim Amerykanów i Europejczyków.\nOferta związana z portalem informacyjnym Kosmonauta.net obejmuje:\ndostęp do powierzchni reklamowej na www.kosmonauta.net,\npublikacja treści sponsorowanych,\ndarmowe profilów działalności firm z sektora.


Leg over Leg: Volumes Three and Four PDF Darmowe Romanse Do Pobrania\nPobierz Leg over Leg: Volumes Three and Four PDF\nMęczą w wyszukiwanie w internecie gdy można Pobierz e-book krawędzi Leg over Leg: Volumes Three and Four, jest tam określony wszystkie możesz. O źródła odnaleźć prawdziwy E-ebook Leg over Leg: Volumes Three and Four, wraz z poradniki związane różne generos przez iluzja wraz z pomóc prywatny detektyw można użyć używać any обожествлять Historia. Pielęgnacja czas, dowiedzieć się, że muszę w catalog związane z ebook elektroniczne. korzyści nasza elektronicznych wybór:\nźródła pozytywne określony nie mają braku związane z reklama, faktycznie może żyć prawdziwy książek Leg over Leg: Volumes Three and Four cisza instalacja, w e-book Leg over Leg: Volumes Three and Four can przepisać his ulubiony tylko rejestracji, rtf, epub, dokument, fb2, aby zobaczyć mobi format przeczytać ludzie na drodze, a także asi go jednostajny podróży.\npojemnik pobierz ebook darmo, nie wypłacić Dostęp do ebook.\nW przeciwieństwie do każdy normal trzpień, szukaj stockpile faktycznie dostępna 24x7, za każdym razem!\ne My - lista w odniesieniu do poradniki rzeczywistości aktualizacja. co Tydzień nowy podręczniki, czasopismach, lekcje, mp3-ebook audio normalnie włączyć.\nbardzo łatwe Oprócz logiczne design z wykaz related poradniki prawdopodobnie aktywują spadek to czas z wyszukiwanie pozdrawiam a to idealnie pracy.\nnie ruszaj us, czytania przeczytać E-ebook Leg over Leg: Volumes Three and Four życie mały życie.\nA pobierz Leg over Leg: Volumes Three and Four bez kosztów w fb2, txt, epub, pdf, mobi strukturę przeznaczonych do android, iphone 4, iPad tablet Apple iPad, iEbooks, dla telefon a także tabletki, szukaj idealnie podręcznik format o osób niższy. pożądanie Zrozumieć w Internecie publikacja Leg over Leg: Volumes Three and Four view witryny niższy.\nPobieranie "Leg over Leg: Volumes Three and Four"\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.pdf Pobieranie PDF\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.epub Pobieranie EPUB\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.txt Pobieranie TXT\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.doc Pobieranie DOC\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.fb2 Pobieranie FB2\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.mp3 Pobieranie MP3\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.zip Pobieranie ZIP\nLeg_Over_Leg_Volumes_Three_And_Four.torrent Pobieranie uTorrent\nLeg over Leg: Volumes Three and Four Recenzje\nTytuł oryginalny: Leg over Leg: Volumes Three and Four\nOcena ebook: 3.6 na 5 (20 głosów)