Yatzek Outdoor: Główny Szlak Beskidzki 2017 - 2 tydzień - Maciejowa - Kąty\nGłówny Szlak Beskidzki 2017 - 2 tydzień - Maciejowa - Kąty\nDzień ósmy, 19 czerwca 2017.\nBacówka PTTK na Maciejowej - Stacja Turystyczna Studzionki - 18 km.\nRano na Maciejowej dołączył do nas Paweł. Dostarczył kuskus, którego wczoraj w sklepie nie było. W kuchni już była dziewczyna, która wespół z młodym gospodarzem nakarmiła nas do syta. Pogadaliśmy jeszcze przy mapach, a przy okazji zobaczyłem na smyrfonie odcisk łapy misia, który podchodził pod okoliczne domy. Ale pewnie był przechodem, - jak i my :)\nPozbieraliśmy graty, pozwijaliśmy w worki i opuściliśmy to przyjazne schronisko. Dobre miejsce, dobrzy ludzie, dobra atmosfera.\nPo drodze przyjemnie chłodno w lesie, a na łączkach kolorowo. Lekkie podejście z rana było w sam raz na rozgrzewkę. Od łąki na Przełęczy Pośrednie, już tylko kilka chwil dzieliło nas od Starych Wierchów.\nStare Wierchy to moje pierwsze odwiedzone schronisko w Gorcach. Dochodziłem do niego z każdej strony, ale nigdy tu nie spałem. Dzisiaj tylko wstąpiliśmy po starą dobrze znaną pieczątkę i obejrzeliśmy nowe pomieszczenia. Także i tutaj idzie nowe, a duża ilość gniazdek elektrycznych mówi wyraźnie, że era smyrfonów jest tu wspierana :)\nPo krótkiej przerwie ruszamy w stronę Turbacza.\nPaweł jak zwykle na przedzie. My spokojnie drepczemy, a w okolicy Obidowca zauważamy radośnie maszerującego plecakowca z naprzeciwka. Kolega mnie rozpoznaje i okazuje się, że ...także przemierza GSB! Zacieśniamy znajomość, ale nie przy procentach, a przy "swojskim" beef jerky, które sam przygotował na szlak. Mistrzostwo świata! Potem jeszcze krótka i miła pogawędka, wymiana informacji o szlaku i kolega udaje się w kierunku Ustronia, gdzie zresztą mieszka. Ja zresztą wszędzie w górach czuję się jak w domu, więc idę tam, gdzie mieszkam ;-)\nZ dojścia do Rozdziela pięknie widać grzbiet mojej ulubionej Bukowiny Miejskiej. Nie tak dawno nią wędrowałem i mam zamiar dokładniej ją przeeksplorować. Nawet Tatry nieśmiało przebijają się przez zamglenia. Także i Gorce mają swój relikt katastrof lotniczych. Niby niewysokie, ale zawsze to góry.\nPoczątek masywu Turbacza znaczą wiatrołomy, których ogrom widać jeszcze dzisiaj. Teraz szlak jest uprzątnięty, ale pamiętam relacje wędrowców przechodzących tu po huraganie. Grozy zniszczenia dopełnia szkodnik, który skutecznie ogołaca całe połacie lasów.\nPodchodząc pod sam szczyt, pamiętam by nie przeoczyć zejścia z wygodnej drogi, przez co wcześniej skręcam na strasznie błotnistą ścieżkę. Niby wyszedł z tego mały skrót, ale kosztem ubłoconych butów. Jednak lepiej trzymać się szlaku.\nNa samym zaś szczycie duże zmiany. Powstał spory obelisk z tablicą godną króla Gorców. Strzelamy więc foty - każdy dla siebie. Chwilę jeszcze kontemplujemy z cypla przebytą drogę, po czym schodzimy do schroniska.\nW schronisku dość pusto. W kuchni turystycznej przygotowujemy drugie śniadanie, bo teraz czeka nas długie zejście do Przełęczy Knurowskiej i jeszcze kawałek do Chrobaków. Zajadamy więc i popijamy, a nogi odpoczywają.\nPogoda nas rozpieszcza. Chciałoby się tu wyłożyć przed piękną panoramą, ale plecaki już założone, a nogi rwą się do marszu. Halę Długą osiągamy za niedługo :)\nNa wysokości Metysówki zamkniętej na głucho, odnajdujemy źródło wody. O ile masyw Babiej Góry obfitował w źródła, o tyle Gorce nie są już pod tym względem tak hojne. A przynajmniej nie przy szlaku... Jesteśmy zaopatrzeni, ale skosztować zdroju nie zaszkodzi.\nNa niedalekim rozstaju odzywa się sentyment do Bulandowej Kapliczki na Jaworzynie. Dzisiaj szlak prowadzi inaczej, toteż schodzimy za czerwonymi znakami. Widoki są, a na bliższych i dalszych szczytach widzę dwie, a po chwili wszystkie trzy nowe gorczańskie wieże widokowe.\nWidać też pagóry za którymi kryją się Studzionki, a za Zalewem Czorsztyńskim pysznią się Pieniny.\nZa Rąbaniskami widoki się kończą. Czasem między drzewami mignie polanka z bacówką, których w Gorcach wciąż sporo. Wysokie drzewa przysparzają chłodu i półmroku, bo i powoli dzień się nachyla ku zachodowi.\nNa Przełęczy Knurowskiej Aelita potrzebuje dłuższego odpoczynku. Zejście dało jej w kość, a ja z lżejszym plecakiem też czuję potrzebę wytchnienia. W tym czasie obserwujemy zachód horyzontalny, który nie jest jeszcze zachodem kalendarzowym, ale gdy słońce chowa się za wzgórze, to dla nas prawie bez różnicy. Paweł oczywiście wypruł już wcześniej przodem...\nKoleżanka pyta, jak daleko jeszcze do noclegu. Ja odpowiadam: góra - dół - góra - dół - góra - dół - Chrobaki! I tak jest w istocie, choć trzeba dodać jeszcze jedno góra - dół :) W lesie już ciemno, ale jeszcze coś widać. Choć droga wygodna prowadzi trawersami, to my jednak za znakami uparcie zaliczamy każdy wierzchołek. No, skoro szlak tak prowadzi... :)\nNa Studzionkach nieco się przejaśnia, bo wreszcie wyszliśmy z ciemnego lasu. Dochodzimy już raźno do Stacji Turystycznej państwa Chrobaków, gdzie zgodnie ze staropolską tradycją, zostajemy serdecznie przyjęci. Paweł już nawet zdążył zaliczyć drzemkę, więc po zrzuceniu plecaków, schodzimy na dół na kolację. Wreszcie miła kąpiel i można lulu... :) Pachnie sianem, więc zasypiam z błogością i uśmiechem...\nDzień dziewiąty, 20 czerwca 2017.\nStacja Turystyczna Studzionki - Przysłop - 28 km.\nPo pobudce wyglądam przez okno od łazienki. Tatry prezentują się dość dobrze, a bezchmurne niebo zapowiada dobrą pogodę. No to myju-myju, papu-papu, paku-paku i pa-pa :) Pani Chrobakowa żegna nas jak starych znajomych, ale tutaj każdy górołaz ma najwyższy status uprzywilejowania :)\nPo wyjściu jeszcze spoglądamy na kapliczkę przycupniętą u samej góry pod lasem. To odrębna legenda, warto ją poznać. SKANSEN STUDZIONKI.\nDroga w dół i w górę. W upale i chłodzie lasu. Wśród drzew i obok kwiatów. A do tego wierzchołki pomniejsze po drodze. Niejeden z nich ma więcej czy mniej, a nawet mógłbym przysiąc, że ma tysiąc :) Trasa jest niemęcząca, bo i podejścia umiarkowane. Po prostu się idzie...\nWreszcie trochę widoczków, ale oczywiście nie na długo. Z czasem dochodzą szlaki - najpierw z Ochotnicy zielony, a za Jaworzynami Ochotnickimi także niebieski. Po chwili zaczyna się kamieniste stromsze podejście - niechybny to znak, że wspinamy się na szczyt Lubania. Na dodatek jest gorąco, a bodaj jak zawsze - chmary much uprzykrzają wędrówkę. Przystajemy zatem co kawałek i dalej napieramy. Właściwie, to gdyby nie te kamienie ruszające się pod butami, to szło by się całkiem znośnie. Spoglądam za siebie - no, - widoki niczego sobie, szmat drogi za nami!\nWreszcie dochodzimy na szczyt, na którym od niedawna króluje wieża widokowa. Wygodnymi schodami wychodzę na górę, gdzie jest już Paweł, który oczywiście doszedł tu znacznie wcześniej. Paweł ma tu niezwykłego kolegę - gołębia którego ochrzciłem imieniem Edek. Otóż Edek chętnie popija wodę, którą Paweł poczęstował go używając swojej menażki. Staramy się go nie płoszyć, bo wyraźnie zatrzymał się tu na odpoczynek.\nOczywiście korzystam z miejsca i uwieczniam dookólne widoki. Niby zwykłe góry po horyzont, ale wprawne oko łatwo rozpozna odwiedzone i inne znane szczyty. Paweł recytuje nazwy po kolei, ale i ja dość sporo kojarzę.\nSchodzę na dół po Aelitę, ale ona nie ma ochoty wchodzić po schodach, więc biorę ją "na barana" i ostatkiem sił transportuję na górę. We trójkę próbujemy jeszcze okruszkami nakarmić Edka, ale nie reflektuje... Popatrzył na nas i po chwili zaczął się zbierać do odlotu i nie zwlekając - poszybował w dal. Trochę mu zazdrościliśmy. Ciekawe czy przeleciał już kiedyś GSB...? A może właśnie teraz zaliczał...? ;-)\nTrochę szkoda że bez Edka, ale przynajmniej w trójkę uwieczniliśmy się na wieży. Hula tu miły wietrzyk, widnokrąg zachwyca krajobrazami, brakuje tylko wygodnego fotela :) Ale nam go oczywiście nie trzeba, wystarczą wygodne buty.\nSchodzimy w stronę nieobsadzonego jeszcze pola namiotowego, a po drodze i ja także mogę stwierdzić, że Gorce kocham, a na Lubaniu wiele razy byłem :)\nW bazie zatrzymujemy się tylko by z nieco oddalonego źródła nabrać świetnej górskiej wody. Co prawda niedaleko do Krościenka, ale na upał zapas płynów się przyda. Po chwili szlakowskaz nadaje nam kierunek. Zresztą i tak gdzie bym nie poszedł - wszędzie po swoich dawnych śladach :)\nDługie zejście w tym przypadku oznacza z pewnością jedno: Od Krościenka czeka nas podejście... Na tyrolkę pomiędzy Gorcami a Beskidem Sądeckim - zdecydowanie za duży dystans... :)\nIdę prawie na pamięć. "Prawie", bo moja pamięć to raczej "pamięć" ;-) :) Niemniej kojarzę co wyłoni się przed nami, tym bardziej, że lubię ten odcinek tak z obiektami lokalnymi, jak i malowniczymi widokami.\nDochodzimy do Krościenka, gdzie przez chwilę odpoczywamy przy budce z lodami, a także szukamy lokalu z pieczątką. Ponownie pizzeria ratuje sprawę. Wreszcie dźwigamy plecaki i ruszamy na most, który umownie dzieli dwa okoliczne masywy górskie. Tutaj też pięć lat temu zakończyłem pierwszy etap wcześniejszego przejścia GSB, by po roku powrócić i kontynuować. Tym bardziej godzi się tę stałą przeprawę uwiecznić na fotografii.\nKiedy zaczynamy podejście za Krościenkiem, na niebie już nie widać słońca. Zaszło zanim osiągnęliśmy wysokość pozwalającą cieszyć się spektaklem końca dnia. Nic to, - odpalamy czołówki i napieramy. Ja chciałbym dojść na Przehybę, ale nikt mi nie przytakuje. Paweł nawet zapowiada spanie w agro jeśli się takowe znajdzie. Ja wolałbym uniknąć tego wydatku, ale zanosi się na deszcz, więc znowu jestem przegłosowany...\nJuż w ciemności rozświetlanej jedynie naszymi czołówkami mijamy Dzwonkówkę. Na jednym odcinku rozglądamy się baczniej za znakami i o mało nie gubimy koleżanki, która zamyka nasz zastęp. Jej czołówka jest nieco słabsza i woli iść zaraz za nami niż szukać znaków.\nDoszliśmy wreszcie do Przysłopu. Ta malownicza osada zawsze budzi mój podziw za dnia, a tymczasem widzimy zaledwie najbliższe okolice ścieżki. Po nocy dzwonimy do drzwi, wreszcie telefonujemy, aż pojawia się gospodarz. Mimo późnej pory a może z uwagi na nią, zostajemy przyjęci na nocleg. Jedna zmiana zajmuje łazienkę, druga, kuchnię, trzecia pokój i tak na zmianę. Za to zasypiamy jak na komendę... :)\nDzień dziesiąty, 21 czerwca 2017.\nPrzysłop - Schronisko Cyrla - 26 km.\nNocny deszcz nie był jakiś straszny mimo prognozowanej burzy, która błyskała gdzieś dalej. Nad ranem było już sucho. W sporym pokoju było komfortowo, obok kuchnia i łazienka, ale jakoś takie warunki gryzą się z moim stylem wędrowania. Wolę namiot i swobodę oraz obok górską wodę... :)\nPrzysłop fotografuję już tylko z jednej strony, choć najpiękniej się jawi z kierunku z którego wczoraj w nocy przyszliśmy. Odwracałem się kilka razy... Nawet kwiaty na skraju łąki były jakby bardziej czarowne...\nDo Przehyby jeszcze niezły kawałek, a i to jeszcze pod górkę. Pierwsze podejście jest powolne, - tak na rozgrzewkę. Później już tempo rośnie, a najbardziej Pawłowi. Znowu swym zwyczajem wyrwał się do przodu. Znaki natomiast zapewniają nam bezbłędną nawigację, która za dnia jest bezproblemowa.\nNo i koniec wspinaczki. Skałka zmienia konfigurację marszu z "pod górę" na "lekko z górki" :) Do pobliskiego schroniska już tylko kilka minut spaceru, toteż niebawem wchodzimy w gościnne progi tego popularnego obiektu.\nW schronisku napotykamy kolegę wędrującego - jak i my - Głównym Szlakiem Beskidzkim. Twierdzi, że idzie "na lekko", choć jak spoglądam na jego cokolwiek militarny ekwipunek, to stwierdzam, że pojęcie "na lekko" bardzo zależy od tego kto je formułuje.\nZerkając od czasu do czasu na widoki ze szlaku, dochodzimy forsownym marszem do kolejnego strategicznego obiektu jakim jest wieża widokowa na Radziejowej i opanowujemy ją bez strat własnych :) Z góry rozpoznaję i fotografuję znajome okolice i siebie, po czym schodzę. Jednak schody wieży na Lubaniu były znacznie bardziej komfortowe od tutejszych drabin...\nNa dole zwieramy szyki, dokumentujemy obiekty, po czym formujemy kolumnę marszu :) Teraz czeka nas spokojne przejście w stronę Wielkiego Rogacza przez Przełęcz Żłobki. Niewiele czasu zajmuje nam dotarcie do znaku, od którego niezależnie i ja i Paweł przemierzaliśmy szlak znakowany kolorem niebieskim.\nTeraz w zasadzie rozpoczyna się zejście z masywu w stronę doliny Popradu. Kilka niewielkich podejść tylko urozmaica marsz, który ciągnie się głównie lasem. Trzeba jednak spoglądać na znaki, bo za Niemcową przed jedną z polan, droga leśna prowadzi na wprost, a szlak lekko odbija w prawo.\nPo chwili stajemy przed pomnikiem upamiętniającym "Szkołę nad Obłokami", kojarzącą się z tytułem dla dzieci - "Rogaś z Doliny Roztoki". Tu literatura spotyka się z prozą życia...\nA proza życia to pobliskie gospodarstwo. Niesamowicie zadbane, widać, że prowadzone twardą ręką pracowitego gospodarza. Właśnie kosą odkłada kolejne pokosy trawy, która w kopach zamienia się w siano. Całe obejście schludne i zadbane, ale w takim miejscu gospodarowanie to kawał ciężkiej pracy, a w zimie też nie jest lekko.\nPo dziesięciu minutach dochodzimy do kolejnego uroczego miejsca. To słynny Poczekaj. Słynny, bo mieszkała tu pani Ludwika Nowakowa, kolejna legenda tych gór i tego właśnie miejsca. Warto o niej przeczytać ARTYKUŁ.\nBabci Nowakowej już nie ma, odeszła na dwa dni przed moim poprzednim przejściem tego odcinka. Została po niej chata, chyba ponownie zamieszkana, bo ktoś wprawił komin. Nie jest to już kurna chata jak za czasów pani Ludwiki...\nNa Kordowiec podchodzimy obok poidła turystów, które dzisiaj jest wyschnięte. No cóż, susza dosięgła i to źródło... Za szlakowskazem dwa budynki - jeden to zwykłe gospodarstwo, a drugi to Chata Kordowiec. Schodzimy z Pawłem po pieczątkę, ale chata zamknięta na głucho. Jeszcze przed sezonem...\nLas rzednie i podziwiamy kolejne widoki. Od tej chwili wkraczamy w królestwo kop siana. Stoją na każdej łące, jak okiem sięgnąć. A z naszej perspektywy wyglądają bardzo malowniczo. Niby taki prosty element, a tak mnie zachwyca...\nNieco dalej zatrzymujemy się przy Brozowym Groniku, którego skromną, acz rozpoznawalną atrakcją jest ławeczka między brzozami. Doskonałe miejsce na sentymentalną fotografię, na co sobie pozwalamy :) A dalej - znowu łąki, kopy siana i polne kwiaty. A w dolinie - Rytro.\nPrzez Rytro przeskakujemy dość szybko. Uzupełniamy zapasy na przeskok do Krynicy, nawadniamy się i podchodzimy przeciwległym zboczem. Znowu robi się późne popołudnie, a za dnia wypada dojść do schroniska na Cyrli.\nNa podejściu mały stary, ale zamieszkały domek. Za nim tylko las z ścieżką pnącą się dość stromo pod górę. Z leżącej powyżej polany Kretówki gdzie niegdyś biwakowałem, strzelamy zachód słońca nad Popradem, którego złocąca się wstęga połyskuje w dolinie.\nGdy słońce ostatnimi promieniami smaga wierzchołki lasów nad Cyrlą, dochodzimy do tego prywatnego schroniska. Tutaj wreszcie spotykamy Asię, od której codziennie dzieliły nas dwie - trzy godziny. Teraz wreszcie nastała ta wiekopomna chwila i jesteśmy całą naszą czwórką. Na tą okoliczność Paweł wyciąga wino zakupione w Rytrze i świętujemy miłą chwilę :) W schronisku jak zwykle miła atmosfera i wszelkie wygody, ale na noc wybieramy opcję ekono i mój namiot staje obok namiotu Pawła na pobliskiej łączce. Niebo jest całe wygwieżdżone, więc przed snem mierzę naszą wędrówkę do bezkresnych przestrzeni międzygwiezdnych. W tejże skali, to my wciąż tkwimy w miejscu, ale piękne jest to miejsce i smacznie w nim zasypiamy...\nDzień jedenasty, 22 czerwca 2017.\nSchronisko Cyrla - Holica - 27 km.\nSpanie pod namiotem z dostępem do łazienki to dla mnie szczyt komfortu. Po pobudce okazuje się, że Asia swoim zwyczajem jest już na szlaku. A my dopiero się zwijamy i śniadamy. Rozmawiamy jeszcze z załogą chaty, po czym poddajemy się radości wędrowania. Cyrli zostawiam uznanie, - tu zawsze czuję się jak w miejscu przyjaznym wędrowcom.\nZnowu podejście na rozgrzewkę. Wschodnia część Beskidu Sądeckiego jest dość równa, więc i wędrówka grzbietem jest przyjemna. Po dwudziestu minutach osiągamy wzniesienie, a następne dwadzieścia schodzi na dojście na Zadnie Góry, gdzie jest krzyż i Grota Narodzenia. Tam też dochodzi kolejny kolega przemierzający GSB na zachód. Podobno za nim podążają dwie panie. Obok groty znajduję dwa piękne grzybki, jedyne zresztą na szlaku.\nNa górskich pastwiskach spotykamy stado krów. Nie są to alpejskie Milki, jakie straszą przy niejednym schronisku, a nasze poczciwe Krasule. Leniwie przeżywając soczystą trawę, patrzą na nas sennym wzrokiem.\nPrzed Halą Pisaną otwierają się widoki na północ, a zatem i na Nowy Sącz. Miasto widać w oddali, a w pobliżu zaznacza się szczyt. Tuż za nim mijamy dwie panie o których kolega wspominał. Nie wiem czy wypada mi zagadywać, bo tempo mają miarowe, więc zaledwie pozdrawiamy się na szlaku.\nDo kolejnej hali już niedaleko, a to oznacza, że zaraz powinniśmy się natknąć na groby partyzantów. Groby symboliczne, bo ciała już czas jakiś temu ekshumowano. Jak widać, las był niegdyś nie tylko dla wędrowców...\nNo i jest - Hala Barnowska. Na znaku ktoś nieznający prawidłowej nazwy wymalował Baranowska. Ale nie od baranów, a od Barnowa pochodzi nazwa tej pięknej polany pokrytej bujnymi trawami.\nA tuż na skraju drogi przysiadł gołąb - zapewne kolega Edka z Lubania :) Inny kolor obrączki nie pozwala wziąć go za naszego niedawnego kompana... :-)\nMijamy dawne gniazdo partyzantów, ale go nie odwiedzamy. Zapewne i na to kiedyś przyjdzie pora. A tymczasem wędrując, osiągamy kolejną - bardziej znaną halę. To oczywiście Hala Łabowska ze schroniskiem, do którego lubię zaglądać i na chwilę i na nocleg.\nPoprzednią zimą odwiedziłem to miejsce z Leszkiem, skrupulatnie odtwarzającym przebieg Głównego Szlaku Beskidzkiego na naszych przedwojennych ziemiach wschodnich, obecnie znajdujących się w granicach Ukrainy. Plansza przedstawia schemat szlaku za wschodnią granicą, gdzie Leszek wędrował z idącą teraz z nami Aelitą i będącą akurat w schronisku Zosią. Rozpoznaję ich na zdjęciach. Pozdrawiamy też od Leszka gospodarza schroniska, z którym dłuższą chwilę rozmawiamy na wiele tematów. Ale wreszcie przychodzi do pożegnania i na charakterystyczny budynek spoglądamy już odchodząc w stronę Runka.\nGdzieś w połowie drogi na Runek odwiedzamy wiatę narciarzy, nadającą się też do przekimania. Wspinamy się przez chwilę pod górkę, by szybko osiągnąć skrzyżowanie szlaków, na którym oznaczono szczyt, faktycznie znajdujący się nieco dalej.\nA nieco dalej wypatruję w trawach na skraju ścieżki mały kamienny kopczyk. Właśnie gdzieś tutaj wypada połowa naszego szlaku, więc może kopczyk oznacza półmetek...?\nTeraz kawałek prostej i płaskiej drogi przez las, by za nim krótkim podejściem dostać się na szczyt Jaworzyny Krynickiej. Na tym popularnym miejscu nie spotykamy żywego ducha, szczęściem panie jeszcze sprzątają zamkniętą już restaurację i zrzucają nam pieczątkę. Dziękujemy! :)\nNie ma co robić u góry, więc schodzimy w dół. Z szerokiej drogi szlak po kilkudziesięciu metrach skręca w prawo, stromo w dół przez pokrzywy i chaszcze. Widać, że nikt tego odcinka nie konserwuje, bo jedynie nieliczni wędrowcy wydeptali ścieżkę, która przy braku ruchu pieszego, szybko zarosłaby wybujałym zielskiem, jakiego i tak tutaj nie brakuje. Chyba właśnie tędy szedł ten diabeł co zostawił w pobliżu Diabli Kamień, bo pokrzywy parzą piekielnym ogniem... ;-)\nNa stoku narciarskim pusto, a w oddali widać jedynie ośrodek wypoczynkowy, też jakby bezludny. Schodzimy stokiem i lasem, by przez rozległe polany przepłynąć na drugi brzeg traw... Całkowicie pusto i kompletnie bezludnie...\nPo drodze za Czarnym Potokiem nabieramy wodę i wracamy na szlak. Noc już zapada, a na nocleg do Krynicy nie ma się co pchać. Znajdujemy malowniczą polanę tuż przy szlaku i obejmujemy ją w posiadanie :) Rozkładamy się na grzbiecie wododziału. Tak po jednej jak i po drugiej stronie zbocza znajduję ujęcia wody. Są ogrodzone, więc dobrze, że niżej napełniliśmy bukłaki. W wysokiej trawie wyszukujemy płaskie miejsca, a po chwili stają na nich nasze maleńkie pałacyki.\nZasypiamy zasłuchani w odgłosy niczym niezmąconej przyrody...\nDzień dwunasty, 23 czerwca 2017.\nHolica - Hańczowa - 28 km.\nW nocy śpię głęboko jak sprawiedliwy chrześcijanin, aż tu z sąsiedniego namiotu słyszę:\n- burza, burza, wyłączamy telefony!\nJakoś ta burza mnie nie przerażała, ale chyba sąsiad uznał, że będzie oberwanie chmury, bo woła:\n- zwijamy się, bo nas zaleje!\nW sumie, to byliśmy w dość bezpiecznym miejscu. Polana poniżej wyższych i niższych gór, namiot prawidłowo rozbity tak, by go nie zalewało, więc co tam burza. Po chwili, gdy grzmoty i błyskawice były coraz bliżej, lunęło. No to wtedy już o zwijaniu się nie było mowy, a deszcz był ulewny, więc daliśmy na przeczekanie. Mimo pięknego koncertu na światło, dźwięk i ulewę, starałem się zasnąć. Burza po chwili przeszła bokiem, więc uderzyłem w kimę. Nad ranem jeszcze raz przedstawienie się powtórzyło, ale już słabsze i trochę odleglejsze. Namiot był wzorowo rozstawiony, więc nie miałem co do niego obaw.\nWreszcie o normalnej porze obudziliśmy się na dobre. Tropik już nawet nieco przeschnął, ale trawa była nadal mokra. Niemniej nie pierwszy raz zwijałem się po deszczu, toteż zabezpieczyłem ekwipunek w workach wodoodpornych i niewiele czasu minęło, jak zaczęliśmy schodzić do Krynicy.\nW krynickiej siedzibie GOPR-u czekała na nas Asia. Wypatrzyła nas i machała z daleka, więc zaszliśmy i po nią i po pieczątki. A przy okazji wywiązała się bardzo sympatyczna rozmowa z panem Tadeuszem - seniorem podkarpackich ratowników górskich. Bogata i barwna opowieść o historiach sprzed wielu lat, skutecznie przykuła naszą uwagę. Takiego człowieka spotkać na szlaku, to i gratka i wielka przyjemność. Na pożegnanie mocno uścisnęliśmy sobie prawice.\nW Krynicy chwila przerwy na logistykę. A przy okazji za ostatnim sklepem na szlaku, gdzie z ulicy wchodzi się w las, dołączyła do nas Gosia, która w przeszłości także przeszła GSB. Wzmocniła nas tylko na weekend, a przy okazji jako częsty bywalec Beskidu Niskiego, sporo nam opowiadała o okolicach, w które właśnie wchodziliśmy.\nNa Huzary wyszliśmy ostro napierając. Niby nie jest to wysoka góra, ale po odpoczynku i w duchocie dnia, trochę jakby urosła ;-) Wreszcie stanęliśmy na szczycie przy tabliczkach. Nie minęło kilka minut, a od zachodu dał się słyszeć charakterystyczny szum. To nadciągało oberwanie chmury, a przynajmniej tak to określiłem.\nNie czekając aż zagadka się sama wyjaśni, szybko sięgnęliśmy po okrycia. Ledwo zdążyliśmy nałożyć poncho, a nadszedł grad. Prał niemiłosiernie, więc każdy chował się za pnie drzewa, by osłonić się przed nawałnicą. Gdy kilkoma kulkami dostałem w dłonie, wciągnąłem je pod poły peleryny, bo rąbało kulami ostro. Gdy przeszła pierwsza fala, mogłem wreszcie sięgnąć po aparat i sfotografować kulki gradu, które w gorącu szybko się rozpuszczały.\nZanim jednak zaczęliśmy schodzenie, przyszła druga - nieco słabsza fala, więc lodowego groszku było mnóstwo dookoła.\nNa zejściu było ślisko, ale każdy uważnie patrzył pod nogi i obyło się bez incydentów. Jednak pierwsza łąka Beskidu Niskiego przed Mochnaczką Niżną dała nam sygnał, że dzisiaj wędrówka nie ujdzie nam na sucho. Wilgoć wszędzie, mokro wszędzie...! Po kilkuset metrach nie było już sensu zwracać na to uwagę. Wszystkim buty przemokły, a moje najodporniejsze były już częściowo zalane od góry, - czy to przez opady, czy to przez mokre trawy. Drogą płynęły strumienie, w koleinach rozlewały się obszerne kałuże, ale jakoś doszliśmy w deszczyku na początek wsi.\nW Mochnaczce pamiętałem mostek z dwóch kłód, ale tym razem znaki prowadziły nie w lewo, a gdzieś w prawo. Potok jaki znałem, zamienił się w rwącą rzeczkę, a na kierunku wskazywanym przez znaki, nie widać było żadnego mostu czy kładki. Stanęliśmy przed brudną kipielą cokolwiek zrezygnowani. Deszcz znowu się nasilił, wiec nie sięgałem po aparat, a szkoda...\nCóż było robić... Wlazłem do rwącej wody, ale na szczęście nie sięgała wyżej kolan. Sondując kijkami, przeszedłem na drugi brzeg, a reszta towarzystwa uczyniła to samo. Na drugim brzegu natknęliśmy się jeszcze na drut kolczasty, na szczęście jedna z dziewczyn gdzieś dalej wypatrzyła czerwone znaki, więc przynajmniej zachowaliśmy ogólny kierunek. Zasieki udało się pokonać i dobrnęliśmy do asfaltu, którym ruszyliśmy na drugi koniec wsi, w kierunku sklepu i wiaty przystankowej.\nZakupy zrobione, woda z butów wylana, no to cóż - ruszamy dalej. Gosia zapominalska zawróciła mnie po zgubę do sklepu. Na szczęście zguba się znalazła, ale reszta towarzystwa poszła dalej, a z braku zasięgu, nie mogliśmy się do nich dodzwonić. Ale przecież wszyscy szliśmy w jednym kierunku...\nZa Mochnaczką zaczyna się bezkres łąk Beskidu Niskiego. Zmiana pasma górskiego i zdecydowana zmiana konfiguracji terenu. Piękne pola dzisiaj nie prezentowały się tak oszałamiająco jak za mojej poprzedniej tu bytności, ale i tak miały swój urok. W deszczu i oparach, nawet bardziej tajemniczy i nostalgiczny.\nPrzed Banicą wreszcie przestało padać. Oczywiście wszystko dookoła mokre, że o butach nie wspomnę... Ale i tak idzie się przyjemnie. Taaak... W butach chlupie i przyjemnie... ;-) Ale właśnie to stanowi o niepowtarzalności czasu, miejsca i właśnie tej ulotnej atmosfery swobody...\nWieje wiatr, snują się opary, woda z deszczu spływa w doliny... Jakże się tym nie cieszyć...!\nA tu przed nami Banica. Lubię to miejsce. Wąską, krętą i błotnistą dróżką dochodzimy do wąziutkiej wstążki asfaltu. W prawo ciągnie się w kierunku wyłaniającej się z mgieł Lackowej. W lewo... A co mi tam, - przecinamy asfalcik i idziemy dalej prosto w kierunku zabudowań. Przez rzeczkę należy według szlaku przejść brodem, na prawo od gospodarstwa. Ale właśnie stojący tam gospodarz zaprasza nas do przejścia przez podwórko i most - chyba prywatny. Dziękujemy i korzystamy :)\nDochodzimy do kolejnego asfaltu na główniejszej drodze. Tuż obok pasie się piękny ogier. Lekka, choć muskularna sylwetka zdradza ostry temperament. Spogląda na nas i krótko się odzywa. Odpowiadam mu z pełnym przekonaniem. No i zawiązuje się między nami jakaś nić potrzeby wolności i konwersacja. W miarę naszej pogawędki, koń aż się rwie do przodu, ale i nogi ma spętane i ogrodzenie go powstrzymuje. Jednak spina się i wyrywa. Jeszcze trochę i dalszą część GSB przemierzę wierzchem... No ale tak się nie da - to nie moje zwierze, musi tu zostać, a mi żal go tak zostawić. Zaraz, - jaki żal zostawić. Dwie minuty pogawędki i już kumple?\nGosia odwraca jego uwagę, a ja powoli odchodzę. Zostawiam go spętanego i uwięzionego, a sam mogę pójść gdzie zechcę. Trochę mi z tym jakoś niewyraźnie... Pamiętam, jak kiedyś jeździłem na innym ogierze (Okoń, hc.). To był charakter, - nie było gąszczu w który by nie wszedł...\nW pobliskiej szkole pytamy o naszych wędrowców. Mieliśmy tu nocować w razie załamania pogody, ale warunki do wędrowania są, a w szkole pusto. Zatem kierunek - Izby. A w Izbach zaczyna się monotonne podejście leśną drogą przez las. Zatrzymujemy wyglądających na pracowników leśnych dwóch ludzi na quadzie. Widzieli naszą trójkę jakieś pół godziny marszu przed nami. No to pewnie spotkamy się w Hańczowej, bo tam wypadnie nam nocleg. No to idziemy.\nZa przegibkiem dwa zakręty których już szlak nie ścina, ale po chwili odbija z drogi w lewo w las. Zatem trzeba patrzeć na znaki. Wchodzimy w gęstwę i pod nogami mokre błoto. Dochodzimy do ujęcia wody, za którym las się kończy, ale wychodzimy z niego zaledwie na kilkadziesiąt metrów na mokrą łąkę. Znaki wiodą ponownie w las, gdzie już nie ma takich kałuż. Wreszcie wychodzimy na drugim końcu łąki.\nPrzed nami przepiękny szeroki klin łąk i zagajników, za którymi usadowiło się przepiękne rancho. Tam mógłbym mieć swą letnią rezydencję, a może mógłbym i przehibernować przez zimę... :) Lasem schodzimy w dół do dróżki, która w Ropkach staje się już drogą bitą z regularnym ruchem kołowym.\nTeraz pokonujemy odcinek, którym w zeszłym roku szliśmy w przeciwną stronę, wędrując Szlakiem Niebieskim Granicznym. Przy mokradłach przez drogę przebiega duże stado łań z jelonkami, - tak z kilkanaście lub więcej sztuk.\nDochodzimy do asfaltu i po chwili żegnamy niebieskie znaki. Czerwone prowadzą nas do wsi. A tu czekają na nas Aelita, Asia i Paweł. Nie jest bardzo późno, ale z mokrymi butami nie pójdziemy dalej spać pod namiotem. Trzeba wysuszyć obuwie i resztę rzeczy.\nRozglądamy się, a miła pani wskazuje dom, gdzie gospodarze przyjmują wędrowców. Tu jednak zjechała się rodzina i możemy co najwyżej rozbić namioty na trawniku. Przy pogodzie byśmy tak zrobili, ale nie teraz... Dziękujemy, a syn gospodarzy prowadzi nas do internatu. Tam znowu remont... Miła pani widząc naszą desperację i brak powodzenia, nie daje za wygraną i prowadzi nas do sąsiadów. Woła pod oknem, a po chwili przyjmuje nas miła młoda i uśmiechnięta dziewczyna. Mamy parter do dyspozycji, a buty zabiera na piętro do suszenia. Normalnie rewelacja! Czekamy tylko chwilę na zagrzanie wody w termie, kąpiemy się i przebieramy w suche ciuszki, a dzisiejsze pierzemy. Kolacja smakuje po królewsku! :)\nDzień trzynasty, 24 czerwca 2017.\nHańczowa - Wołowiec, Chata Kasi - 23 km.\nRano dostaliśmy nasze buty. Dziewczynom wyschły, mi nie... Ale ja mam na to prosty i wypróbowany patent. Najpierw zakładam suche skarpety, na to cienkie worki foliowe albo reklamówki i dopiero buty. Tak zrobiłem i tym razem.\nŻegnamy się z miłą dziewczyną która przyjęła nas pod dach. Nie robi tego regularnie, więc nie podaję namiarów.\nZ drogi asfaltowej ruszamy przez mostek na Ropie w stronę Koziego Żebra.\nZa mostkiem szlak prowadzi do potoku i dalej jego łożyskiem dobre kilkaset metrów. Jednak ścieżka biegnąca brzegiem jest zmasakrowana przez krowy, toteż szybko wydostajemy się na łąkę, a z niej na asfalt, na który z potoku powinniśmy wyjść nieco dalej. Jeżeli więc komuś nie zależy na "klepnięciu" każdego znaku na drzewie, sugeruję, by za wspomnianym mostkiem idąc drogą za znakami, nie iść dalej do ostatnich zabudowań i w potok, ale za pierwszymi domami skręcić w lewo wyraźną uliczką do tego samego asfaltu, do którego nieco dalej dochodzi szlak. Jeszcze jak jest sucho, to można chaszczować potokiem, ale na mokro lepiej pójść asfaltem.\nOd znaku na asfalcie już kawałeczek do lasu. A tam po kolejnych kilkuset metrach skręt w lewo, którego lepiej nie przeoczyć. Zaczyna się podejście pod Kozie Żebro, a ja spoglądam na moje nieprzemakalne patenty na skarpetach - trzymają się i działają wzorowo :)\nPodejście jest znośne, pogoda też dopisuje, a w lesie momentami półmrok gęstwiny. W trzy kwadranse od skrętu i podejścia, meldujemy się na szczycie. Nic tu nas nie zatrzymuje prócz wyrównania oddechu, toteż po chwili schodzimy, trzymając się znaków, które prowadzą nie zawsze główną dróżką.\nKolejne czterdzieści minut i z brzegu lasu nad doliną ciągnącą się do Przełęczy Regietowskiej, widzimy kopiec. To Rotunda, a u jej stóp kolejna na naszym szlaku Baza Namiotowa.\nTu robimy dłuższy odpoczynek i drugie śniadanie. Mięta zaparzona i osłodzona jest niczym nektar bogów, a ja korzystam z chwili posiadówki i zdejmuję foliowe patenty. Buty już się rozgrzały i prawie wyschły, skarpety suche, więc wszystko gra.\nBaza jeszcze niemal pusta, bo nieco dalej widać pojedynczy namiot. Wiata odnowiona, a ujęcie wody poprowadzone z przelewem do potoku, bo nowa droga przechodzi przez stare ujęcie. Bukłaki napełnione.\nRozgrzewka już była, odpoczynek z przekąską i miętą do picia też, wiec napieramy pod Rotundę. Podejście jest zacne, ale tak na pół godzinki. I tyle wystarczy. A na szczycie odnowiony cmentarz, nowa tablica i stare tłumaczenie. Przydałoby się w lepszym wydaniu.\nPasmo przygraniczne usłane jest cmentarzami wojennymi, a niejedna inskrypcja zmusza do refleksji nad bezsensem wojny. Rok wcześniej na sąsiednim Niebieskim Granicznym co rusz napotykaliśmy liczne nekropolie i przejmujące napisy...\nOpuszczamy to smutne miejsce, by łąkami i zagajnikami zejść wzdłuż coraz wyraźniejszej drogi do wsi. Droga dość zarośnięta, ale nie tylko chaszczem, ale i pięknymi polnymi kwiatami. Znaków jest nie za wiele, toteż trzeba wytężać wzrok i nie rozpędzać się na kierunku.\nPastwiska są na skraju wsi, a za nimi możliwość skrócenia drogi na przeciwległe zbocze. Na potoku bowiem znajduje się solidna kładka, a właściwie kłoda, którą można dojść do asfaltu, a tym samym do szlaku, który idzie od sklepu, do którego jednak dojdziemy, nie skracając drogi. A ja koniecznie muszę odwiedzić starą studnię opatrzoną dwoma znakami naszego szlaku. Przed nami Zdynia - Ług.\nPrzy sklepie schładzamy się i nawadniamy zarazem, oraz uzupełniamy zapasy, bo w Wołowcu sklepu nie będzie, a i dalej zaopatrzenia brak aż do Kątów. Warto o tym pamiętać przy planowaniu trasy.\nOd sklepu asfaltem już niedaleko do kapliczki, przy której skręcamy w prawo w pole, które przechodzimy po przekątnej do granicy lasu. A tam niezłe podejście wzdłuż ogrodzenia leśnego (szkółka?). Oznakowanie bardzo dobre na podejściu. Wypłaszczeniem idzie się już wyraźnie lżej przez Popowe Wierchy, a ja kawałek za szczytem wypatruję pasącą się łanię. Jeszcze mnie nie widzi, więc podchodzę po cichu, licząc na zdjęcie z bliska. Ta jednak co chwilę się czujnie rozgląda i wreszcie zauważa intruzów. Strzelam - ale tylko fotkę :) - gdy odchodzi. Krótkim obiektywem niewiele zdziałam. Ledwie ją widać...\nDochodzimy do szerokiej, dobrze utrzymanej leśnej drogi. Od razu znaki informują, że trzeba przejść 800 metrów do kolejnego odbicia. Poprzednio odbiliśmy wcześniej, skutkiem czego ominęliśmy całą Kanadę i Wołowiec, czego nawet nie żałowaliśmy. Tym razem mamy zamiar pójść ortodoksyjnie przez dzicz. Na szczęście jest względnie sucho, bo przejść Kanadę po dwudniowym deszczu, byłoby wyzwaniem. A dopiero co wysuszyliśmy buty...\nJak na razie - jest dobrze. Są znaki, jest ścieżka. A w razie wątpliwości uruchamiamy "czuja", który jest nieźle wytrenowany i działa :) Drogę w Krzywej przekraczamy, niemal jej nie zauważając ;-) A dalej - kolejne objęcie natury, - dzikiej, pięknej, łapiącej za nogawki, a może i za serce... ;-)\nChaszcze i potoki nie są tu powodem do narzekań. Właściwie, to właśnie po to się tu idzie. Gdybym napisał że odwiedziłem właśnie Alaskę w środku lata, pewnie niejeden by uwierzył... :) Do surowej przyrody pasuje nawet nowy drewniany mostek. Także i on stąd się wywodzi...\nWreszcie stawiamy stopę na asfalcie. Choć słowo "wreszcie" jest uzasadnione jedynie późną porą. Zachód powoli różowieje, ale wędrując doliną, nie zobaczymy słońca kryjącego się za widnokrąg.\nPrzed samym końcem wsi przycupnęła niewielka chata, niemal ukryta wśród drzew i krzewów. To Chata Kasi, gdzie Gosia przyjeżdża chętnie i często, więc dzisiaj tu zanocujemy. Od progu czuje się tu fantastyczny klimat z niepotrzebną nutką dymu tytoniowego. Na tarasie kwitnie życie towarzyskie, a my od razu zostajemy podjęci głębokim talerzem wyśmienitej, gęstej zupy. Właściwie, to taki lokalny creme de la creme! Pychota! Chwilę jeszcze rozmawiamy ze wszystkimi w chacie, ale trzeba się jeszcze oporządzić przed jutrzejszym przeskokiem do Kątów.\nDzień czternasty, 25 czerwca 2017.\nWołowiec, Chata Kasi - Kąty - 27 km.\nA może by nie iść dzisiaj na szlak, - zostać, wyspać się i wypocząć w tej gościnnej oazie...? :) No, może gdyby była burza z oberwaniem chmury, to kto wie... Ale dzisiaj wstał piękny dzień, więc trzeba go wykorzystać na szlaku.\nDziękujemy Kasi za gościnę i w miarę sprawnie wychodzimy na szlak. Za nami zostaje chatka gościnna, kolorowa, skrzypiąca i pachnąca aromatycznym drewnem. A przed nami dziczy już nieco uładzonej - ciąg dalszy.\nPrzed nami już ostatnie, opuszczone domy. Przed ostatnim niedużym, takim bardziej w stylu domku letniego, skręcamy na łąkę i pod górę. Trafiamy na niesamowity chaszcz, aż trudno się przecisnąć przez kłujące, kolczaste głogi. Sięgam po Victorinoxa i po chwili piłka do drewna prześwietla ścieżkę. Żadna to szkoda, a raczej utrzymanie drożności szlaku.\nWreszcie wychodzimy na normalny, leśny szlak. Nim już bez przeszkód dochodzimy do szerokiej drogi, po której już warunkowo odbywa się lokalny ruch kołowy. Tak dochodzimy do Bartnego, kontemplując po drodze pojawiające się widoki.\nNa skrzyżowaniu w Bartnem stawiam kwestię - idziemy za szlakiem, czy obchodzimy błota? Właściwie wszyscy są za pokonaniem moczarów, bo dzisiaj pogoda nawet sprzyja. Ja nie oponuję, bo po poprzednim obejściu, chcę w lepszych warunkach ocenić stan szlaku na tym odcinku. W bacówce wbijamy tylko stempelki do książeczek.\nNo i błota są i to mocno uprzykrzające marsz. Porośnięte gęstymi krzakami zawężającymi i mocno utrudniającymi przejście. Dodatkowo, ogrodzenie sąsiedniej działki wręcz spycha nas w błota! Każdy przeciska się gdzie może, nie ma jednej ścieżki, bo wszędzie gąszcz i mokradła, teraz na szczęście nieco podeschnięte.\nWreszcie nawołując się i pomagając innym mijanym, wychodzimy na wyższą połać lasu, skąd już wydostajemy się na łąkę okalającą pobliskie wzgórze. Wzgórze to można obejść od strony wsi, nie pakując się przy tym w wątpliwą błotną atrakcję. Gdyby jeszcze dopiero co przebyty odcinek był jakoś konserwowany, chaszcze przycinane i rzucone po dwie kłody na co większe błota, to mielibyśmy jakąś atrakcję. A tak, - irytacja i mokre buty czy podarte rzeczy...\nKawałeczek za pochyłą łąką widać strzałkę w prawo, kierującą na Przełęcz Majdan. Właśnie do tej strzałki można dojść z przeciwnego kierunku od wsi, gdyż stamtąd także prowadzi kilka polnych dróg. Mając orientację i dobrą mapę, nie powinno to stanowić żadnego problemu.\nDo Majdanu dochodzimy bez przygód. Tu zaczyna się podejście pod Magurę, ale niezbyt długie. Za wiatą wchodzimy na grzbiet, gdzie witają nas pamiątki papieskie, oraz skrzynka wędrowcy z pieczątką i zapisanym dziennikiem. W szafce termometr jest niestety rozbity. Ławka natomiast zachęca do odpoczynku, bo skoro było podejście... :)\nMagura Wątkowska prowadzi teraz grzbietem, więc idzie się lekko i przyjemnie. Niebawem przy ścieżce zauważamy ujęcie wody z przelewem, z którego nabieramy zapasy. Dobra to lokalizacja, bo nie trzeba taszczyć wody z dołu, a ujęcie wygląda na niewyczerpane.\nGrzbietem idzie się dobrym rytmem, ale nie są to góry płaskie. Schodzimy więc w kierunku Polany Świerzowskiej. Po zejściu, w zaroślach skręcamy pod kątem prostym w prawo i wychodzimy na drogę, na której znajduję zarastające resztki asfaltu. Droga ta schodzi łagodnie w dół, ale znaków nie widać. Nie zboczyliśmy jednak, to tylko braki w oznakowaniu, a droga prosto prowadzi do drogi leśnej, przy której stoi pierwsza z czterech wiat na szlaku.\nTu zaczyna się kolejne podejście - w sam raz na rozgrzewkę, bo tutejszy Beskid - choć Niski, to jednak potrafi pokazać pazur. Z Świerzowej ciemnym lasem dochodzimy w dół. Tu, przy odejściu żółtego szlaku żegna się z nami Gosia. Jest niedziela - weekend się kończy... Na szczęście w tamtą stronę zmierza też napotkane na szlaku małżeństwo i mając pod lasem samochód, podrzucą ją do cywilizacji.\nMy zaś dochodzimy do kolejnej wiaty pod Ostryszem, a stąd podchodzimy pod Kolanin. Nazwa tej góry jest nadana bez kozery, bo zejście daje konkretnie po kolanach. Zdecydowanie jedno z najbardziej stromych na GSB w Niskim. U podnóża kolejna wiata, - w sam raz na rozmasowanie kolan :)\nWkraczamy na kolejną szeroką leśną drogę i zbieramy miętę, której rośnie tu cała obfitość. Jednak nie należy się rozkojarzać wygodną drogą, bo po krótkim jej biegu, przy małej krzyżówce, znaki odbijają w głąb lasu. Tu znajduję tabliczkę z informacją o noclegu, którą fotografuję, co się później przyda. A przed nami niewielka - na szczęście - góra, za którą powoli dochodzimy do Przełęczy Hałbowskiej. Prowadzi tędy droga asfaltowa do Kątów, ale my dojdziemy tam szlakiem terenowym. Przecinamy więc drogę i mijamy wiatę, w której niegdyś kimałem.\nJeszcze tylko podejście pod Kamień, gdzie za szczytem widziałem poprzednio drzewko, któremu udało się odrosnąć po bodaj złamaniu. Jest i ma się dobrze :) Taki stary znajomy... Po sąsiedzku widzimy też skałki - spore kamienne głazy, od których góra odziedziczyła swą nazwę.\nSchodzimy dróżką, którą dopiero co płynął wartki potok po ostatnich deszczach. Kamienie wypłukane, przemieszczone ze swych miejsc, ruszają się po nastąpieniu, więc patrzymy pod nogi. Trzeba też patrzyć przed siebie na znaki, bo po lekkim wypłaszczeniu, wyraźnie informują o skręcie w prawo w dół. A tam schodzimy przepięknym monumentalnym lasem, rodem z powieści Juliusza Verne. Wysokie drzewa z rozległą czaszą koron nad niskim kobiercem podszytu, sprawiają wrażenie olbrzymiej podziemnej krypty. Magicznie po musi wyglądać wczesnym słonecznym rankiem, bo to wschodni stok. Także wieczorem musi tu być czarownie... A na pewno tak jest w mojej bujnej jak te drzewa - wyobraźni... :)\nPo meandrującym zejściu wychodzimy na łąki. Ale co za łąki! Rozległe, przepastne, ciągnące się nad okolicznymi dolinami i łagodnie w nie opadającymi. Pasy pól i łąk nadają niepowtarzalnego uroku swą łagodnością i spokojem... Drzewa w kępach, samotne i całe zagajniki... Malowniczo, uroczo i malarsko. Aparat pracuje, choć tu przydałoby się więcej optyki. Mi musi wystarczyć standard zoom. Spoglądając na bliższe i dalsze krajobrazy, płynę w wysokich trawach, znacząc swą drogę śladami butów i trzaskiem migawki...\nZejście w dół jest krótkie. A na Wisłoku Wisłoce (rzeka Wisłoka - dzięki Barsus!) osiągamy najniższy punkt szlaku - jedynie 335m n.p.m.\nZ mostu widać wszystko co nas interesuje - duży sklep otwarty do 22-giej, a pomiędzy nim a mostem - agroturystykę w miejscu gdzie szlak z drogi odbija w prawo. Idziemy na zakupy gdzie spotykamy Asię, a telefonicznie dowiaduję się, że przy agro - gdzie Asia nocuje - można rozbić namiot.\nOdpoczywamy pod sklepem, a tu powoli nadciągają ciemne chmury. W agro miła gospodyni pyta, czy nadal chcemy pod namiotem, bo zanosi się na niezłą burzę... Pytamy o opcję budżetową i dostajemy taniej pokój techniczny ze składem wyposażenia, ale są dwa tapczany! Jest też kuchnia i łazienka. No to jesteśmy jak w hotelu...!\nOd nocującego w sąsiednim pokoju kolegi z Kóz pod Bielskiem, idącego GSB w przeciwną stronę, pożyczam ładowarkę, którą adaptuję spinaczem do nikonowskiego akumulatora. A już się bałem, że zasilanie skończy się w połowie Bieszczadów...\nW kuchni przy kolacji jeszcze chwilę rozmawiamy wszyscy, ale i Asia i kolega chcą ruszać wcześnie rano, toteż niebawem wszyscy idziemy spać.\nTak mija nam drugi tydzień wędrówki...\nDalszy ciąg relacji we wpisie z kolejnego tygodnia.\nGSB 2017 cz. 1 - Ustroń - Maciejowa. ** GSB 2017 cz. 3 - Kąty - Wołosate.\nAutor: Yatzek L. Piotrowski o 23:23\nEtykiety: GSB 2017\nMichi23 13 sierpnia 2017 17:15\nNie wiem czy to tylko moje subiektywne odczucie, ale wyczuwam wyraźne odcięcie relacji od tematów logistyczno-sprzętowo-nawigacyjnych ;) Domyślam się co napiszesz, więc tylko dodam, że nie mogę się doczekać "tych" postów (w tym niebieskoszlakowych). Im więcej Twych relacji czytam tym bardziej chciałbym móc się wczytać w znacznie więcej przemyśleń z wędrówki - od tych bardziej przyziemnych zw. z aktualną trasą (troszkę w stylu "wrażeń na żywo") po myśli które kłębią się pod koniec dnia, gdy nogi już odpoczywają. Wg mnie im więcej szczegółów opisanych w relacji tym większa przyjemność z "pochłaniania" lektury. Może to dlatego, że dostrzegłem straszliwy brak tego typu dłuższych opisów - marzy mi się wielogodzinna przygoda z lekturą podróżniczą osadzoną nie w egzotycznych, zagranicznych pasmach a właśnie w mniej uczęszczanych zakątkach Beskidów (coś jak miks przeżywania gór Wojtka Kurtyki, przewodników Rewasza i poradami z książki Sztuka minimalizmu w podróży). Może przy w mniejszej skali uda mi się cos takiego napisać z niedawnego przejścia (póki wrażenia w miarę świeże, ale i tak wydaje mi się, że taką relację trzeba pisać bardziej "na bieżąco" - częściowo pewnie w trasie) ;) Co do samej trasy - podziwiam za upór pokonywania trasy w takich warunkach. Chociaż niestraszne mi dystanse i w okolicach 45km "na lekko" w dobrych warunkach, to z "outdoorowym ekwipunkiem na szlak graniczny" przy krótkim załamaniu pogody z pokorą robiłem i 15km przy podobnym wysiłku.\nYatzek L. Piotrowski 13 sierpnia 2017 19:51\nMichale - z jedną kwestią Cie rozczaruję - chodzi o przemyślenia na końcu dnia. Jak pewnie zauważyłeś, lwią część wcześniej pisanej relacji mi wcięło i poleciała w niebyt. Wrrr! Wreszcie się odrobiłem, ale starałem się streszczać. Choć Twoja sugestia już u mnie kiełkuje do przyszłego rozkwitu :) Dzięki!\nWątek sprzętowy będzie, już nawet napisałem pierwsze trzy linijki, żeby był początek i mobilizacja do kontynuowania. Tu przemyśleń jest sporo i zapewne dla pewnej grupy wędrowców znajdzie się w tym wątku coś do zaadaptowania - czy konkretne pozycje wyposażenia, czy filozofia... Będzie!\nBędzie też wątek logistyczny. Przebieg szlaku budzi nieco kontrowersji u mnie, ale napiszę też zwykły poradnik co do odcinków których nie chciałbym z jakiegoś powodu przemilczeć.\nW tymże wątku będzie też o jedzeniu, piciu, zapatrzeniu i kwaterach na szlaku. Też pewnie komuś się przyda.\nA pogoda, - cóż - dla mnie zawsze jest dobra, choć niejednokrotnie wolałbym lepszą :)Skoro już ruszam na trzy tygodnie, to MUSZĘ być przygotowany na każdą opcje pogodową i zwykle jestem przygotowany. Obawiałem się Babiej - Królowej Niepogody, ale to pół dnia i ekstrema da się przeżyć. Przeżyłem, choć myślałem, że aż tak źle nie będzie...\nZaraz wrzucam trzeci i ostatni odcinek relacji ze szlaku. Na poboczne wątki trzeba będzie jednak trochę poczekać, bo jutro znowu ruszam w góry... Nawet nie wiem na jak długo, ale raczej na krótko - do tygodnia.\nAle jeśli będziesz mieć jakieś przemyślenia, sugestie o moim pisaniu - śmiało zapodawaj. Piszę nie dla siebie. Blog - choć jest formą pamiętnika wędrowcy, ma być też w pewnej - znacznej mierze, formą przewodnika czy poradnika. Sam kiedyś szukałem przeróżnych informacji, zatem tymi, którymi sam dysponuję, - dzielę się z innymi. A jeśli komuś to się przyda - to tylko mi się cieszyć :)\nBarsus 19 sierpnia 2017 09:51\nYatzku w Kontach to nie Wisłok a Wisłoka. Wisłok to dopiero w Puławach za bazą namiotową Wisłoczek.\nYatzek L. Piotrowski 19 sierpnia 2017 10:54\nDzięki Barsus! Na tabliczce stoi jak byk "Wisłoka", a ja... Biję się w pierś, ale już poprawiłem.\nNeithan 20 sierpnia 2017 23:17\nTrochę szkoda tej drewnianej tabliczki Turbacz.\nYatzek L. Piotrowski 21 sierpnia 2017 01:17\nTak, to jedno, a przed małym budynkiem PTTK na Turbaczu stał szlakowskaz GSB i też go nie ma. Byłem tam niecały tydzień temu.\nZmiany, zmiany, zmiany... Jedynie starsze fotografie przywołują dawne wspomnienia...\nNeithan 27 sierpnia 2017 15:46\nZnalazłem jakiś czas temu opis i garść zdjęć z przejścia rocznik 1980 - tam dopiero widać zmiany (http://www.palukitv.pl/beskidy/index.php/beskidy-1980.html). Taki już urok życia i dodatkowa motywacja żeby nie czekać z wyruszeniem na szlak :D\nJa cały czas mam nadzieję, że żona zaakceptuje w przyszłym roku kilkunastodniowe wagary i będę miał szansę zmierzyć się z całością GSB.\nYatzek L. Piotrowski 27 sierpnia 2017 19:49\nWow! To mi zadałeś lekturę... :) Przeczytałem jednym tchem i obejrzałem zdjęcia. Piękne połączenie GSB z szlakiem Niebieskim Granicznym i wariacją na temat okolicznych gór :)\nSpojrzałem na swoje zdjęcia z Niebieskiego Granicznego i znalazłem dwie kapliczki - jedna ma już utrącony krzyż i jest pomalowana na niebiesko, druga - zniszczona na starym zdjęciu, teraz naprawiona i krzyż już jest z powrotem przytwierdzony do cokołu.\nZ kolei na Łapsowej w schronisku byłem kilkanaście dni temu i jeszcze wiele miejsc kojarzę... No i ta sentymentalna podróż w czasy które pamiętam... Świetna lektura - dzięki!\nTrzymam kciuki za Twoją wyprawę na szlak.\nBrowarFan 23 sierpnia 2017 18:07\nYatzku na naszym "polu biwakowym" nad Krynicą chyba byłem myślami jeszcze na moim poprzednim dłuuugim szlaku;-) Bo tam jak już padało to solidnie! Stąd takie moje emocje po pierwszych błyskach i grzmotach. Grunt, że "chińczyk" przetrwał to wszystko!\nYatzek L. Piotrowski 26 sierpnia 2017 15:40\nMi ta burza też nie pasowała, też myślałem o ewakuacji, ale mieliśmy dość bezpieczną lokalizację. Zatem mimo rozpoczęcia ewakuacji, po nadejściu deszczu i burzy - zostaliśmy.\nNa szczęście polskie nawałnice są delikatniejsze od tych z półkuli południowej... :)\nA z mojego Colemana jestem dumny.\nWłaśnie wróciłem z moim "chińczykiem" z Pilska i gdyby nie było trzeba już wracać, chętnie bym tam zabiwakował, bo miejscówka zacna. Pewnie tam jeszcze wrócę z namiotem.\nGłówny Szlak Beskidzki 2017 - 2 tydzień - Maciejow...\nGłówny Szlak Beskidzki 2017 - 1 tydzień - Ustroń -...\nGłówny Szlak Beskidzki 2017 - Wstęp


Bębenek afrykański djembe 10 cali 5062 – instrumenty perkusyjne\nInstrument perkusyjny nr U10A-15\nKod produktu U10A-15\nBębenek przedstawiony na zdjęciu waży 3,7kg i ma 53cm wysokości. Ze względu na swoją 10” średnicę należy do grupy bębenków średnich. Pochodzi on z zachodniego wybrzeża Afryki, gdzie lokalni rzeźbiarze wydłubali go z pnia drzewa Mansonia. Jako membrana posłużyła skóra kozy afrykańskiej, zamocowana przy pomocy wiązań sznurkowych. Cały proces produkcji staraliśmy się w miarę możliwości jak najdokładniej przedstawić w dziale produkcja bębny. Również na facebooku w naszym profilu można oglądnąć olbrzymią ilość zdjęć dotyczących zarówno naszej manufaktury djembe w Ghanie, jaki i innych miejsc Afryce, gdzie mieliśmy okazję być.\nKod produktu: U10A-15


4 mało znane zabezpieczenia krzeseł schodowych, dzięki którym bez ryzyka pokonasz każde schody - Dla niepełnosprawnych\nNasze windy krzesełkowe codziennie likwidują bariery architektoniczne w domach tysięcy osób starszych i niepełnosprawnych. Dzięki solidnym zabezpieczeniom użytkownicy krzeseł schodowych mogą pokonywać nawet bardzo wąskie i strome schody o skomplikowanym biegu. Zobacz, co sprawia, że windy krzesełkowe gwarantują bezpieczeństwo w każdej sytuacji.\nKrzesła schodowe są bezpieczne dla seniorów i osób niepełnosprawnych.\nczy krzesełko schodowe przetrwa spotkanie z przeszkodą pozostawioną w ciągu biegu schodowego,\njaki rodzaj zabezpieczenia wynika z Dyrektywy Maszynowej 2006/42/WE,\nco chroni użytkownika krzesła schodowego przed wypadnięciem z siedziska.\nZ krzesłem schodowym bez przeszkód dotrzesz do celu\nNawet, jeśli na Twojej drodze pojawią się niespodziewane bariery. Jesteś mieszkańcem kamienicy lub bloku? Może się więc zdarzyć, że Twoi sąsiedzi pozostawią na trasie krzesełka np. wiadro z mopem. Przeszkodą w pokonaniu schodów może być także torba z zakupami lub porzucona przez dziecko zabawka.\nPasażerowie krzeseł schodowych nie muszą jednak obawiać się kolizji z niechcianym przedmiotem lub przypadkowego uszkodzenia windy. O ich bezpieczeństwo zadbali producenci, instalując w minidźwigach czujniki krawędziowe, które po wykryciu przeszkody automatycznie zatrzymują krzesełko. Dzięki nim zawsze bezpiecznie dotrzesz do celu – nawet wtedy, jeśli na Twojej drodze pojawią się niespodziewane bariery.\nKrzesła schodowe zaiwerają czujniki krawędziowe, które wykryją przeszkodę i skutecznie zapobiegną kolizji.\nWinda krzesełkowa pokona schody z bezpieczną prędkością\nNie za szybko i nie za wolno. Krzesło schodowe porusza się z prędkością rekomendowaną do bezpiecznego transportowania osób niepełnosprawnych po schodach. Pamiętaj, że krzesełko dla seniora nie przewiezie Cię między piętrami tak szybko, jak tradycyjna winda osobowa. I nie wynika to wcale z technicznych możliwości urządzenia, lecz z rygorystycznych zasad bezpieczeństwa. Krzesło schodowe jest windą dla niepełnosprawnych, dlatego zawiera ogranicznik prędkości, który spowalnia dźwig, gdy wykryje jego zbyt szybki ruch. Dzięki temu Twoja winda nigdy nie będzie się poruszała szybciej niż 0,15 m/s.\nW krześle schodowym znajduje się ogranicznik prędkości, który spowalnia ruch urządzenia.\nKrzesło na schody zatrzyma się, gdy zwolnisz przycisk\nObawiasz się, że winda ruszy z miejsca zanim usiądziesz w foteliku? Niepotrzebnie! Nasze krzesła schodowe są windami dla niepełnosprawnych, dlatego podlegają pod przepisy Dyrektywy Maszynowej 2006/42/WE. Zgodnie z aktualnymi regulacjami prawnymi tego typu windy mogą pozostawać w ruchu tylko wtedy, gdy pasażer naciska przycisk startu. Jeśli więc go puścisz, krzesełko schodowe od razu się zatrzyma.\nJak widzisz, sposób sterowania windą dla seniora wygląda inaczej niż w przypadku tradycyjnego dźwigu. Jego opanowanie jest kwestią przyzwyczajenia. Wystarczy pamiętać o tym, by po zajęciu miejsca na siedzisku przez cały czas naciskać przycisk umieszczony na pilocie zdalnego sterowania lub podłokietniku.\nPrzycisk sterowania znajduje się w zasięgu ręki pasażera, który przez cały czas kontroluje ruch krzesła schodowego.\nPasy bezpieczeństwa nie pozwolą Ci wypaść z siedziska\nDostępne na rynku windy krzesełkowe są wyposażone w różne rodzaje pasów bezpieczeństwa. Przykładem jednego z nich jest szeroki i wygodny pas biodrowy. Ciekawą alternatywą są także specjalne pasy wielopunktowe, często wybierane przez osoby niepełnosprawne lub rodziców chorych dzieci. Ich konstrukcja sprawia, że lepiej stabilizują pozycję ciała pasażera siedzącego w foteliku.\nW przypadku niepełnosprawnych dzieci, które nie zachowują prawidłowej postawy ciała, warto też sięgnąć po kamizelki stabilizujące. Dzięki nim znika ryzyko wysunięcia się dziecka z fotelika podczas pokonywania schodów.\nSzeroki i wygodny pas bezpieczeństwa w krzesełku schodowym Acorn.\nProducenci krzeseł schodowych stawiają na bezpieczeństwo\nOgraniczniki prędkości, czujniki krawędziowe, pasy bezpieczeństwa oraz specjalny system sterowania to tylko przykłady zabezpieczeń stosowanych w windach krzesełkowych. Warto pamiętać także o tym, że sama konstrukcja krzesła dla seniora również zwiększa bezpieczeństwo pasażera podczas pokonywania schodów. Wygodne siedzisko z oparciem, podłokietniki i podnóżek ułatwiają seniorowi utrzymanie stabilnej pozycji ciała. A przycisk sterowania umieszczony na podłokietniku lub na pilocie pozostaje zawsze w zasięgu ręki użytkownika windy. Dzięki temu daje mu pełną kontrolę nad urządzeniem w trakcie przemieszczania się pomiędzy piętrami.\nKrzesło schodowe z kamizelką w bloku\nSzukasz bezpiecznej windy dla osoby niepełnosprawnej? A może chciałbyś dopasować krzesełko schodowe do swoich potrzeb?\nZgłoś się do nas! Doradzimy Ci, które urządzenie wybrać.\nCo się stanie, gdy krzesełko schodowe natrafi na przeszkodę?\nProducenci wyposażyli windy krzesełkowe w niezawodne czujniki krawędziowe, które wykrywają przedmioty stojące na trasie wagonika. Dzięki nim Twoje krzesło schodowe nigdy nie zderzy się z torebką, kartonem lub zabawką pozostawioną na schodach. Jeśli czujniki wykryją przeszkodę, natychmiast zatrzymają urządzenie, chroniąc pasażera przed ewentualną kolizją. Kontynuowanie przejazdu będzie możliwe dopiero po usunięciu przedmiotu leżącego na schodach.\nZ jaką prędkością poruszają się krzesła schodowe dla seniorów?\nWindy krzesełkowe mogą przewozić pasażera z maksymalną prędkością 0,15 m/s. Ich przejazd trwa więc dłużej niż w przypadku tradycyjnej windy, która przemieszcza się z prędkością wynoszącą min. 2 m/s. Krzesełka dla seniorów zostały wyposażone w specjalne ograniczniki, które zatrzymują urządzenie, jeśli zarejestrują nadmierną prędkość. Ich zastosowanie wynika ze względów bezpieczeństwa i dotyczy wszystkich wind dla osób niepełnosprawnych.


Z komputerem przez życie. - KOMPEK Sosnowiec i okolice • Oferia.pl\n» Webmasterzy - serwisy i portale Sosnowiec\nSłowa kluczowe: Serwis komputerów, pogotowie komputerowe, serwis laptopów, naprawa laptopów , chipset ,serwis komputerowy ,komputery naprawa ,serwis notebooków ,BGA ,instalacja windowsa ,wymiana matryc ,\nAcer Aspire 3690 Cena Do 300 PLN\nNiektóre z realizacji: Laptop po załączeniu nie pokazywał nic na ekranie.\nBellagio Cena Do 300 PLN\nNiektóre z realizacji: Brak oznak życia po kliknięciu POWER.\nMedion P6620 MD-97760 Cena Do 100 PLN\nNiektóre z realizacji: Laptop po kliknięciu POWER załączał się, pokazywał logo przy BIOSie i zatrzymywał się na logu.\nASUS F3S Cena Do 500 PLN\nNiektóre z realizacji: Laptop po załączeniu pokazywał 8 powielonych ekranów.\nCertyfikat Rzetelności (sierpień 2011)\nBiorąc pod uwagę niniejszy certyfikat mają Państwo pewność, że nasza firma jest rzetelna i godnie wywiązuje się ze swoich obowiązków. Certyfikat on-line informujący o aktualnym stanie rzetelności naszej firmy znajdą Państwo na tej stronie: https://wizytowka.rzetelnafirm a.pl/ReportECR.aspx?Banner=5GQ XC0BV\nAyouye PT968z Ayouye\nJedna ze stacji lutowniczych combo na których pracujemy.\nJovy RE-7500 Jovy\nJedna ze stacji lutowniczych BGA na których pracujemy.\nZasilacz serwisowy JPS\nZasilacz z ograniczeniem prądowym. Narzędzie bardzo przydatne.\nW takie multimetry został wyposażony nasz serwis.\nInstalacja systemów na komputerach, instalacja ubuntu, instalacja oprogramowania, , instalacja programu, instalacja systemów operacyjnych, instalacja linux, instalacja windows, instalacja programów, instalacja oprogramowania komputerowego\nModernizacja komputerów, rozbudowa komputera, przyśpieszanie komputerów, modernizacja komputera, modernizacja sieci\nSerwis komputerów, naprawa sieci informatycznych, naprawa sieci, naprawa komputerów, serwis sieci\nProjektowanie sieci, outsourcing it, instalacja sieci, instalacja sieci teleinformatycznych, sieci komputerowe\nPogotowie komputerowe, pogotowie komputerowe 24h, całodobowa naprawa komputerów, całodobowy serwis komputerów, serwis komputerów 24h\nFirmy odzyskujące i kasujące dane Sosnowiec\nKasowanie danych, odzyskiwanie danych, niszczenie danych, profesjonalne odzyskiwanie danych, usługi kasowania danych\nNaprawa komputera, naprawa komputerów, serwis komputerowy, serwis komputerów, komputery pc\nLaptopy serwis, laptopy, serwis laptopów, laptopy naprawa, naprawa laptopów\nSerwis i naprawa palmtopów Sosnowiec\nPalmptopy serwis, serwis palmtopów, palmtopy naprawa, naprawa palmtopów, serwis i naprawa palmtopów\nSwitch, switche, naprawa switchy, switche naprawa, switche serwis\nNaprawa dysków twardych, odzyskiwanie danych, odzyskiwanie danych z dysku twardego, serwis dysków twardych, hdd\nUsługa: Laptop - "KOMPEK - Serwis Komputerów i Laptopów"\nWszystko poszło szybko, sprawnie i fachowo.\nprzemiły kontakt osobisty:\nZ całym przekonaniem mogę gorąco polecić ten serwis!!!\nProfesjonalnie i szybko wykonana usługa, przemiły kontakt Gorąco polecam!!!\nSerdecznie polecamy firmę KOMPEK. Mają bardzo dobre ceny swoich usług, a napraw dokonują bardzo szybko. Problem braku reakcji na przycisk POWER ekspresowo i skutecznie rozwiązany. Dodatkowo wgrany oryginalny system i laptop Sony Vaio działa jak należy. To już kolejny laptop naprawiany w tej firmie. Cena z rabatem za stałego klienta i za zlecenie z oferia.pl. Polecamy!\n5 gwiazdek w pelni zasluzone. Bardzo pozytywnie jestem zaskoczony terminem naprawy. Duża wiedza i niedrogo to dodatkowe atuty firmy.\nFachowa obsługa ! POLECAM !!!\nFirma solidna , szybko i rzetelnie wykonana naprawa laptopa , wraz z odzyskiwaniem danych z dysku twardego , polecam !\nWróc na górę strony Następna wizytówka Wyświetleń: 1698


Temat postu: Re: Oficjalne promocje [EasyJet]\n#81 Wysłany: 14 Kwi 2020 22:58\nWlasnie otrzymalem maila o promo EasyJet. Do kazdej rezerwacji zrobionej do 17.04.2020 oraz istniejacej juz rezerwacji mozna dodac bagaz nadawany za 0.99€ OW. Sprawdzilem wlasnie na istniejacej rezerwacji i dziala\n#82 Wysłany: 14 Kwi 2020 23:30\nhttps://www.fly4free.pl/tanie-linie-dro ... -bagazowe/\n#83 Wysłany: 14 Kwi 2020 23:37\nPrzed 2 dniami chcialem kupic bilet i rejestrowany byl w normalnej cenie, wiec nie wiem jak to dzialalo przed 3 dniami. Czytam w artykule ze ''przewoznik poinformowal swoich pasazerow'' ale nie wiadomo do kiedy trwa promocja? :\n''Jak długo obowiązuje ta promocja? Wysłaliśmy w tej sprawie pytania do easyJet i czekamy na odpowiedź. Wiemy natomiast, że ceny te obowiązują zarówno w przypadku nowych jak i już zakupionych rezerwacji''\nW mailu mam caly regulamin, wiec nie wiem jak Ci pasazerowie byli informowani, ze az redakcja dopytywala.\n#84 Wysłany: 22 Kwi 2020 22:29\nU mnie dalej dostępny bagaż rejestrowany za 1 euro, przynajmniej dla nowych rezerwacji.\n#85 Wysłany: 22 Kwi 2020 22:54\nPrzedluzyli do 28.04\n#86 Wysłany: 29 Kwi 2020 14:59\nZa fly4free.com loty od 3 EUR w jedną stronę\nhttps://www.fly4free.com/flight-deals/e ... ights-2020\n#87 Wysłany: 20 Maj 2020 20:49\nPromo z Niemiec. Na loty od 1 lipca do 30 września.\nFajne ceny są na Sycylię z SXF:\nTrochę droższe widziałem na Zakintos ZTH. Korsyka również wchodzi w dobrych cenach. Szczególnie powrót, ten normalnie jest zawsze droższy z tej wyspy. Sprawdzałem tylko Berlin.\n#88 Wysłany: 10 Cze 2020 19:43\n#89 Wysłany: 10 Lip 2020 21:50\nod dawna jest rezerwacja do maja 2021\nNiedługo ma się pojawić na wakacje 2021, ciekawe czy wtedy zniosą darmowe zmiany terminów, które są obecnie\n#90 Wysłany: 12 Lis 2020 15:34\ndo -25% na loty lub pakiety wakacyjne do 17.11.2020 z okazji 25-lecia easyjet\n#91 Wysłany: 12 Lis 2020 16:17\nJak co roku ,,promocja" dla inteligentnych Angoli Jak wstawisz przy przeglądaniu ofert j.angielski to wyskakuje promocja jak ewentualnie j.polski to te same ceny lub niższe ale ...bez promocji Dla przykładu wziąłem swój ewentualny lot Berlin-Faro 12.03.21-17.03.21. Cena English to 51 GBP(ok.5.00pln/1 GBP) a cena bez promocji w euro to...51EURO(ok.4.48/1EURO)\n#92 Wysłany: 25 Lis 2020 15:34\n#93 Wysłany: 15 Gru 2020 12:37\n#94 Wysłany: 23 Gru 2020 13:07\n#95 Wysłany: 04 Sty 2021 14:35\nKolejna promocja (lub przedłużenie poprzedniej):\nM.in. Kraków - Paryż 79 zł OW na wiosnę..


Robotech: Nadciągający film aktorski stworzy reżyser serialu Hawkeye | Anime24.pl - Najświeższe informacje ze świata anime\nWojtini - 9 Maj 2022 - 08:33\nRobotech to marka, którą kojarzy każdy fan mechów. To jedne z legendarnych serii emitowanych w latach 80-tych ubiegłego wieku, która doczekała się kilku kontynuacji i spin-offów.\nChociaż odnośnie filmu aktorskiego Robotech usłyszeliśmy już w 2017 roku, na przestrzeni ostatnich lat projekt ten pokrywał się kurzem. Jednak, jak podaje serwis Deadline, ekipa z wytwórni Sony Pictures postanowiła nareszcie ruszyć ten temat z miejsca. Dowiedzieliśmy się, że za reżyserię nadciągającej hollywoodzkiej adaptacji odpowiedzialny będzie Rhys Thomas (Hawkeye).\nPierwszą wersję scenariusza do filmu Robotech przygotowali Art Marcum i Matt Holloway (Iron Man, Uncharted). Z poprawkami pomogli im Brian Gatewood i Alessandro Tanaka. Pozycję producentów obejmują Mark Canton i Gianni Nunnari (300, Immortals).\nCo ciekawe firma Harmony Gold USA podpisała umowy na dwa filmy Robotech z innymi wytwórniami. W 2007 roku z Warner Bros. i w 2016 roku z Columbia Pictures. Wygląda jednak na to, że dopiero Sony poruszyło ten projekt na poważnie.\nMarka Robotech sięga 1985 roku, kiedy światło dzienne ujrzała pierwsza seria anime o tym tytule. Fabuła zawarta w tej produkcji opowiada o zmaganiach ludzkości z inwazjami obcych. Ziemianie są w stanie odpierać ataki robotów z kosmosu dzięki technologii pozyskanej z maszyny rozbitej na Pacyfiku. Pozyskana technologia posłużyła ludzkości do stworzenia mechów bojowych.\nTagi Filmy Anime Robotech Live-Action


Jak prowadzić dokumentację budowy domu? | Dom.pl - Part 2\nBudowa domu może się rozpocząć tylko na podstawie wydanego pozwolenia na budowę. Aby je uzyskać, należy złożyć stosowny wniosek dołączając wszystkie niezbędne załączniki. Najważniejszym z nich jest projekt budowlany. Czy projekt gotowy to projekt budowlany, który składa się z wnioskiem o pozwolenie na budowę?\nBudowa domu wymaga zatrudnienia uczestników procesu budowlanego. Są nimi inwestor, inspektor nadzoru inwestorskiego, projektant i kierownik budowy. Każdy z nich ma swoje prawa i obowiązki na placu budowy. Przed rozpoczęciem budowy warto się z nimi zapoznać.


Vichy Dercos Kera-Solutions, szampon regenerujący, 250 ml - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Strefa marek Vichy Vichy Dercos Kera-Solutions, szampon regenerujący, 250 ml - cena 54.99 zł\nAqua/Water, Sodium Laureth Sulfate, Cocamidopropyl Betaine, Dimethicone, Sodium Chloride, Parfum/Fragrance, Acetic Acid, Allantoin, Amodimethicone, Carbomer, Cl 77891/Titanium Dioxide, Citric Acid, Coco-betaine, Cocos Nucifera Oil/Coconut Oil, Fumaric Acid, Glycol Distearate, Guar Hydroxypropyltrimonium Chloride, Hexylene Glycol, Hydrolyzed Corn Protein, Hydrolyzed Soy Protein, Hydrolyzed Wheat Protein, Mica, Peg-100 Stearate, Phenoxyethanol, Salicylic Acid, Sodium Benzoate, Sodium Hydroxide, Steareth-6, Trideceth-10, Trideceth-3.\nSzampon regenerujący, Vichy Dercos Kera-Solutions\nRegeneruje uszkodzenia włosów.\nOdbudowuje i odżywia włókna włosów.\nSkładniki aktywne: 2% Pro-Keratin Complex, alantoina.\nRozprowadź równomiernie niewielką ilość szamponu na mokrych włosach. Masuj aż do momentu wytworzenia piany, a następnie obficie spłucz wodą.


Polska-Hiszpania 25:27 | Związek Piłki Ręcznej w Polsce\nW pierwszym występie turnieju mężczyzn w Leon Polska przegrała z aktualnym mistrzem świata Hiszpanią 25:27 (10:14). Najskuteczniejszym zawodnikiem białoczerwonych był Karol Bielecki zdobywca 7 bramek. Po dłuższej przerwie spowodowanej kontuzją zagrał Bartosz Jurecki.\nPierwszy sprawdzian polskiego zespołu w ostatnim turnieju przed mistrzostwami świata okazał się cennym doświadczeniem. Do pełni szczęścia zabrakło korzystnego wyniku z gospodarzami imprezy. W składzie Hiszpanów wystąpiło 12 złotych medalistów MŚ 2005, które odbyły się w Tunezji.\nPodopieczni Juana Carlosa Pastora nie preferowali szybkiego rozgrywania akcji, ale w odpowiednich momentach przyspieszali grę, zmieniali pozycję, co często wystarczało na naszych obrońców. Na przeszkodzie stawali dobrze dysponowani polscy bramkarze (w I połowie Adam Weiner, po zmianie stron Sławomir Szmal), którzy w sumie obronili 16 strzałów.\nOd stanu 4:3 dla Polski Hiszpanie zdobyli trzy kolejne bramki i nie oddali już prowadzenia do końcowej syreny. Potem ich przewaga dochodziła nawet do sześciu goli (18:12). Polacy szczególnie problemy mieli z upilnowaniem, grającego na pozycji lewego rozgrywającego, Ikera Romero i lewoskrzydłowego Juanina Garcię. Pierwszy z nich strzelił 6 z 8 pierwszych bramek Hiszpanów, a drugi skutecznie kończył kontrataki. W tym elemencie gry rywale zdecydowanie przeważali.\nW naszym zespole dobre zawody rozegrał Bielecki, który uderzeniami z dystansu kilkukrotnie nie dał szans hiszpańskiemu bramkarzowi. Zawodnikom Bogdana Wenty przydarzyło się jednak za dużo prostych błędów i strat. Szwankowała też współpraca na boisku. Polacy najlepszy okres gry zaliczyli między 43 a 49 min, który wygrali 5:1. Wówczas na tablicy pojawił się wynik 19:21. Jedno z tych trafień, po asyście Marcina Lijewskiego, zaliczył Bartosz Jurecki. Nasz obrotowy nr 1 na parkiecie wszedł pod koniec I połowy. Prezentowaną dyspozycją przekonał, że szybko powraca do pełnej sprawności po urazie więzadeł pobocznych. Dobrze to wróży przed kolejnymi meczami.\nWszystkie zespoły biorące udział w tej imprezie przygotowują się do MŚ w Niemczech, które rozpoczną się za tydzień.\nPolska-Hiszpania 25:27 (10:14)\nPolska: Weiner, Szmal – M. Jurecki, Bielecki 7 (2×2?), M.Lijewski 5 (2?), K.Lijewski 1, Kuptel, Jurasik 2, Jachlewski 1 (2?), Kuchczynski 2, Siódmiak 1, Tłuczyński 3 (2), Kwiatkowski, B. Jurecki 2, Tkaczyk 1, Wleklak (2?). Kary 10 min. Trener: B.Wenta.\nHiszpania: Hombrados, Barrufet ? A.Entrerios 4, Urios 3, Garabaya 3, Garalda 2 (2?), Puiq, Lozano (2?), R.Garcia 1, Perez (2?), Davis 1, J.Garcia 5, Romero 7, Tomas 1. Kary 6 min. Trener: J.C.Pastor.\nSędziowie: Abrahamsen, Kristiansen (obaj Norwegia).\nRosja-Brazylia 34:32 (18:16).


Rząd przejmuje kontrolę nad Kenya Airways - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 13-11-2017, 08:27\nRząd Kenii i krajowi pożyczkodawcy zgodzili się na konwersję 405,3 milionów dolarów długu linii lotniczych Kenya Airways Plc na akcje, co w efekcie dało państwu udział kontrolny, osłabiając innych akcjonariuszy, w tym Air France-KLM, donosi Bloomberg.\nKenya Airways, którymi kieruje Sebastian Mikosz, były prezes PLL LOT, otrzymały od kenijskiego rządu wsparcie pożyczkowe zarówno w szylingach, jak i dolarach o łącznej wartości 238,1 mln USD. W rezultacie udział państwa podskoczyła z 29,8 do 48,9 proc., wynika z oświadczeń opublikowanych w poniedziałkowym wydaniu dziennika” Standard”. Z kolei kredytodawcy posiadający wierzytelności o wartości 217,2 mln USD zamienili część długo i mają 38,1 proc. udziałów.\nZespół Kenya Airways to dobrzy menedżerowie, ale nie ma czasu, żeby ich szkolić. Dlatego zaprosiłem do współpracy zespół, który restrukturyzował ze mną LOT — mówi Sebastian Mikosz, prezes kenijskich linii lotniczych. Grzegorz Kawecki\nRząd Kenii przejmie skuteczną kontrolę nad Kenia Airways i złoży wniosek do Urzędu Rynków Kapitałowych o zwolnienie z wymogów dotyczących przejęć – stwierdził Henry Rotich, sekretarz skarbu Kenii.\nW ubiegłym roku Kenya Airways, afrykański przewoźnik w którym światowy gigant lotniczy Air France-KLM miał do tej pory 26,7 proc. udziałów, ogłosił szacowaną na 690 mln USD reorganizację, która ma pozwolić spółce na powrót na ścieżkę rentowności. Przewoźnik odnotował w 2016 r. stratę rzędu 26,2 mld szylingów (253 mln USD) - największą w historii jakiejkolwiek korporacji w Kenii.\nOd czasu ogłoszenia programu restrukturyzacyjnego linie lotnicze zmniejszyły liczbę miejsc pracy, zredukowały wielkość floty i zrezygnowały z nierentownych tras.\nOprócz konwersji długu na akcje, rząd i Kenya Airways zawarły umowę pożyczki na zamianę pozostałej części pożyczek państwowych, która w przyszłości zaowocować ma emisją większej liczby akcji. Podobna umowa została zawarta z bankami, których udziały będą utrzymywane poprzez firmę znaną jako KQ Lenders, za 50 mln USD niespłaconych długów.\nPrzed dwoma miesiącami nagłośniona została przez media sprawa zmian na stanowiskach kierowniczych w Kenya Airways. Zarzucano Mikoszowi, że prowadzi czystkę w firmie zatrudniając Polaków. (czytaj>>Mikosz ściąga Polaków)\nTransport i logistyka / Rząd przejmuje kontrolę nad Kenya Airways


Wielkanocna lekcja angielskiego - pobierz darmowy e-book | edunation\nTen e-book możesz wykorzystać z uczniami na każdym poziomie – od dzieci po dorosłych, choć dedykowany poziom to B1-B2. Pytania ukryte są na QR kodach umieszczonych na pisankach, które drukujemy, wycinamy i rozwieszamy w różnych miejscach sali lekcyjnej w mniej lub bardziej widocznych miejscach. Wszystkie pytania są opisane w e-booku. Korzystając z zadań z e-booka na swoich zajęciach umożliwisz swoim uczniom wykazanie się kreatywnością, krytycznym myśleniem, umiejętnością komunikacji i współpracy w grupie.\nZadania znajdujące się w tym e-booku mogą stanowić materiał do zorganizowania pokoju zagadek (czyli tzw. escape roomu) na lekcji języka angielskiego z uczniami na poziomach B1-B2+. Wśród zagadek znajdują się trzy typy nowych zadań egzaminacyjnych, które pojawiły się na stro- nach CKE oraz na próbnym egzaminie ósmoklasisty, i co do których możemy przewidywać, że po- jawią się także na nowym egzaminie maturalnym.\nAutorką e-booków jest Ewa Torebko\nZobacz więcej darmowych e-booków do wykorzystania na zajęciach\nAby pobrać oba e-booki za darmo,\nTags: ćwiczenia językowe, e-book, Ewa Torebko, powtórki, prowadzenie lekcji\nPoprzedni artykuł Czy szakal może zostać żyrafą, czyli jak komunikować się z dziećmi?\nNastępny artykuł Teściku, sprawdź się sam – darmowe nagranie


» Gra PS4 God of War HITS\nZagraj w God of War - WCIELONY POTWÓR\nGod of War to kontynuacja ostatniej części trylogii, jednak nie posiada kolejnego numerka. Wskazuje to na to, że to zupełnie nowa opowieść oraz inny sposób prezentacji przygód Kratosa.\nGdy Kratos zemścił się na bogach Olimpu, zamieszkał w świecie norweskich bóstw i potworów. Gracz porusza się po świecie, który nie zna przebaczenia walcząc o przetrwanie. Jego zadaniem jest również nauczyć swego syna, jak przeżyć, ale także uchronić go przed popełnieniem błędów Ducha Sparty.\nPrzygotuj się na zupełnie nowe niebezpieczeństwa w postaci całego panteonu stworzeń, potworów i bogów. Przemierzaj lasy, góry i światy z nordyckiej mitologii.\nDzięki umieszczonej bliżej kamerze znajdziesz się w samym środku gorączkowej, bezlitosnej walki. Cykl God of War nastawiony jest na widowiskową i krwawą akcję oraz efektowna walkę. Potężny magiczny topór Kratosa to okrutna broń, która przydaje się także podczas eksploracji. Zawsze miej się na baczności.\nKod producenta: 711719964506


Pływanie: Olimpijskie marzenia - Nasz Rynek\nBartosz Piszczorowicz trenuje i wygrywa w czasie pandemii. Kaliski pływak celuje w Igrzyska Olimpijskie\nKaliski pływak, były zawodnik KKS-u Kalisz od blisko dwóch lat kontynuujący naukę i sportową karierę za oceanem, czyni intensywne przygotowania do uzyskania kwalifikacji na Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Z uwagi na trwającą pandemię sprawa nie jest łatwa, ale poluźnienie reżimu sanitarnego i pierwsze w sezonie starty w prestiżowych krajowych zawodach potwierdziły jego wysoką formę.\nZ końcem 2019 roku, po drugim semestrze nauki na University of Louisville, kaliszanin wrócił do Polski i wspólnie z zawodnikami warszawskiego klubu G-8 Bielany rozpoczął przygotowania do uzyskania kwalifikacji na Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Na przełomie lutego i marca wystartował w pierwszych w sezonie zawodach - Grand Prix Pucharze Polski w Kozienicach. Zaprezentował się bardzo dobrze. Wyścigi na dystansach 50 i 100m stylem dowolnym ukończył na drugim miejscu z czasami odpowiednio - 22.43 i 48.70. Z kolei w rywalizacji na dystansie 200 m stylem dowolnym zajął 4. miejsce z czasem 1:48.55.W kategorii open kaliszanin zakończył zawody na wysokim 5. miejscu.\nPlany utalentowanego pływaka związane z przygotowaniami do uzyskania kwalifikacji na Igrzyska Olimpijskie w Tokio pokrzyżowała pandemia koronawirusa.\n- To z powodu lockdownu zostały wstrzymane treningi. Na początku pandemii Bartosz, podobnie jak większość sportowców, próbował podtrzymywać formę trenując w Kaliszu, w domu i rodzinnym ogrodzie. Później, przez większość pandemii możliwość trenować, oczywiście z zachowaniem odpowiednich reżimów sanitarnych, w Seaside Park Hotel w Kołobrzegu. Dzięki prezesowi hotelu Rafałowi Abramczykowi, który jest miłośnikiem pływania, niewielka grupa polskich pływaków mogła trenować na basenie 25 – metrowym i na siłowni. Podczas krótkich pobytów w Kaliszu mógł liczyć na bezpieczny dostęp do sprzętu Coloseum Kalisz i pracę z trenerem Tobiaszem Piechocińskim – tłumaczy Izabela Piszczorowicz, mama byłego zawodnika sekcji pływackiej KKSu Kalisz.\n6 czerwca, po częściowym rozluźnieniu reżimu sanitarnego, Piszczorowicz wrócił do profesjonalnych treningów, pod okiem Łukasza Drynkowskiego i Marcina Koszuta, trenerów klub G-8 Bielany Warszawa. Efekty intensywnej pracy nadeszły już po kilku tygodniach. 24 lipca wystartował w zawodach o Puchar KU AZS UMCS w Lublinie. W zmaganiach na krótkim basenie wzięło udział prawie 200 zawodników, wśród których jedne z najlepszych wyników osiągnął Bartosz Piszczorowicz reprezentujący G-8 Bielany Warszawa. Po rezultat z najwyższej półki sięgnął w wyścigu na dystansie 100 m stylem dowolnym, pokonując cztery długości basenu w czasie 47.51, co jest najlepszym rezultatem w jego dotychczasowej karierze. Zmagania w tym samym stylu tyle, że na o połowę krótszym dystansie, również zakończył „żywcówką” - 22.07.\nKolejny sprawdzian kaliski pływak przeszedł także w Lublinie, ale tym razem zawody odbyły się na basenie o wymiarach olimpijskich (50m). Dystans 100 m stylem dowolnym Piszczorowicz pokonał w doskonałym czasie 49.40, notując kolejny w tym sezonie rekord życiowy i będąc zdecydowanie najszybszym zawodnikiem w tej konkurencji.\n- Na poprawienie rekordu życiowego na tym dystansie czekałem 3 lata. Jest to zarazem trzeci wynik w Polsce, biorąc pod uwagę lata 2019-2020 – podkreśla Bartosz Piszczorowicz.\nKaliski pływak nie miał sobie równych także w wyścigu na 50m tym samym stylem. Pierwsze miejsce na podium zagwarantował sobie wynikiem 23.36.\nOd połowy sierpnia Bartosz Piszczorowicz rozpoczął kolejny semestr nauki na University of Lousiville. Z powodu trudnej sytuacji epidemicznej panującej w Stanach Zjednoczonych studia będzie kontynuował formie zdalnej. KZ\n09.09.2020 10:32 Niepełnosprawni pływacy KSN „START” Kalisz po ponad dziewięciomiesięcznej przerwie spowodowanej pandemią koronawirusa, wznowili sportowe współzawodnictwo. W miniony weekend wzięli…


Z dedykacją dla Zapa.\n– Czekajcie, zapalę jeszcze – poprosiła Daria. – A może zajarasz? Humor ci się poprawi – dodała, wyszczerzając zęby do Klary i odpalając papierosa.\nDziewczyna zaprzeczyła ruchem głowy. Nadal była smuta i ewidentnie bała się iść na lekcje, o czym informowała jej niezidentyfikowana mina.\n– Mamy dziś religię, to będzie sztos. Ja nie idę, a wy? – Szatynka pokazowo uniosła do góry wzrok, kręcąc kosmykiem włosów.\nUlka zaśmiała się donośnie, mina koleżanki była godna mistrza sceny.\n– Powinnaś iść na aktorkę. Najpierw napisać scenariusz, potem zekranizować i zagrać główną rolę – stwierdziła rozbawiona dziewczyna.\nDaria spojrzała na Klarę – nadal była smutna.\n– O tak! „To ja, małe gówno, co ma w głowie nierówno” – taki będzie tytuł. Komediodramat o życiu nastolatków. Ale oczywiście pierwszy plan należy do Wiki, ja nie zamierzam robić z siebie pośmiewiska, grając ją. Rolę drugoplanową dostanie Nina, co za winklem tyłek wypina, a pozostała obsada do przemyślenia. Na pewno Modniś, jako tatuś którejś z bohaterek, no i oczywiście Radziszewska, grająca surową babcię. Ale czekajcie, a Dominisia? Tak, to jest to! Dominisia jako czarny charakter, zagorzała zwolenniczka mrocznych obrzędów. Widać, że jest ostro nawiedzona, więc pasowałoby jak ulał – stwierdziła z powagą Daria i zaraz się roześmiała. Koleżanki również się rozweseliły, patrząc dziwnie na dziewczynę.\n– Idziemy – zarządziła Daria i ruszyła w stronę szkoły. – Kto wymyślił dwa wf-y na początku lekcji, powiedzcie mi? I potem śmierdzisz przez cały dzień. Trzeba wnieść postulat o prysznice, inaczej nic z tego nie będzie – dodała, chichocząc.\n– Wyluzuj, one przy Frozi do ciebie nie podbiją – rzekła nagle Ulka, patrząc na niemrawą Klarę.\n– Nie chcę iść na wf – odparła niepewnie dziewczyna.\n– Przestań, będziesz olewać zajęcia przez tą kurewkę? Masz strój? – zapytała Daria.\n– Nie masz, czy boisz się założyć?\nDziewczyna domyśliła się, że to kłamstwo, lecz dała spokój koleżance. Wiedziała, jak się czuje, że się boi i wstydzi, nie zamierzała więc naciskać.\nNie zdążyły wejść na teren boiska, jak Wiki wyskoczyła przed nosem szatynki i mocno ją odepchnęła.\n– Oddawaj, dziwko, telefon!\n– Telefon jest u modnisia – odparła spokojnie Daria, uśmiechając się szeroko.\n– Ty jebana suko! – zagrzmiała Wiki i ni z tego, ni z owego, z całej siły zdzieliła dziewczynę po twarzy.\nPrzyłożyła się, cios był tak mocny, że Darię aż odrzuciło w bok. Za moment się wyprostowała, lecz nie reagowała, stała tylko jak słup, patrząc na Wiki i nie wierząc, że ta ją uderzyła.\n– O ty szmato – obudziła się jednak po chwili, zrzuciła plecak, doskoczyła do Wiktorii i kopnęła ją w brzuch.\n– Kurwa, dziwko, zajebię cię, rozumiesz? – wygrażała palcem szatynka, mocno trzymana przez Kubę. – Puszczaj! – warczała.\n– Dobra, kurwa, jak chcesz, to zobaczymy – fuknęła Daria. – Puszczaj – powtórzyła, szarpiąc się z kolegą.\n– Szmato jebana, popamiętasz. Zdziczałaś przez nią – syczała Wiki. – A ty, brudasko, masz pozamiatane – zagroziła, strzelając w Klarę demonicznym spojrzeniem.\n– Żebyś się nie zdziwiła – burknęła Daria, którą nosiło już na wszystkie strony.\nNagle się jednak wyciszyła, przypomniawszy sobie właśnie, co ma w plecaku. Kurwa – fuknęła w myślach, orientując się poniewczasie, że niepotrzebnie robi aferę, że dziś na pewno nie powinna.\n– O, miło, że się panie zjawiły. – Za plecami usłyszała nauczyciela. – Dlaczego jeszcze w ciuchach?\nWiki zachichotała, podobnie Nina, podnosząc szatynce ciśnienie jeszcze bardziej.\nFacet tylko westchnął i spojrzał na stojące obok Ulę i Klarę.\n– Klara. – Dziewczyna ledwo wydusiła.\n– Jeszcze słowo… – warknęła Daria.\nGdy tylko nastolatki usiadły na trybunach, od razu rozległ się chichot dwóch dziewczyn i chłopaka, niećwiczących osób z innej klasy. Daria złowrogo spojrzała w tamtą stronę, lecz na uczniach nie zrobiło to większego wrażenia, nadal szeptali coś do siebie, raz po raz zerkając na Klarę. Szatynka zerknęła na koleżankę – siedziała skulona, patrząc pod nogi.\n– Frozi, nie uruchamiaj się! – rzuciła wesoło Ula, stojąca nieopodal i czekająca na rozpoczęcie meczu.\n– Spoko! – odkrzyknęła Daria, próbując nie wybuchnąć.\nDokładnie słyszała śmiechy i wiedziała, co czuje Klara, przez co nie było jej łatwo trzymać nerwy na wodzy. Frozi, nie dziś – gadała do siebie, lecz coraz bardziej korciło ją, aby podejść i wygarnąć dowcipnisiom.\n– Nie zwracaj uwagi. Mają chwilową rozrywkę, więc szaleją. To minie. Nie widzą, że zachowują się jak szczeniaki, jak bydło, dla nich ważne jest tylko, że powstała afera – rzuciła do Klary.\n– Wiem – mruknęła dziewczyna.\n– Luz – Daria objęła koleżankę.\n– Zamknijcie mordy! – krzyknęła po kilku minutach, gdyż drwiny nie ustawały.\nWiedziała, że Wiki naplotła bzdur, gdyż dwa głupie zdjęcia nie wzbudziłyby aż takiej sensacji, żeby przeżywać to tyle czasu. Dziewczyny spojrzały na szatynkę i zamilkły. Nie wytrzymały jednak długo, kilka chwil później znów zaczęły szeptać, nie siląc się nawet na dyskrecję. Daria nie wytrzymała.\n– Poczekaj chwilę, zaraz wracam – oznajmiła Klarze i nie czekając na jej reakcję, chwyciła plecak i ruszyła za szkołę.\nWeszła za śmietnik, odsunęła siedzącą luźno w budynku cegłę, schowała trawę w dziurze i zasunęła kamień. Po chwili wtargnęła na boisko, zdjęła koszulkę i wyciągnąwszy w bok ręce, zaczęła okręcać się wokół własnej osi.\nW moment znalazł się przy niej nauczyciel.\n– Ale dlaczego? Tyle widowni? Oni lubią takie rzeczy, bieliznę i te sprawy – odpyskowała Daria, zupełnie nie patrząc na przyszłe konsekwencje swego czynu.\nFacet nie prosił dłużej, tylko chwycił nastolatkę za ramię i wyprowadził z boiska.\n– Ubieraj się w tej chwili i po lekcji idziemy do dyrektora. Teraz grubo przesadziłaś – warknął złowrogo, poczekał, aż uczennica założy koszulkę, odprowadził ją na ławeczkę i wrócił do klasy, oglądając się jeszcze po drodze.\nSzatynka spojrzała na Klarę – dziewczyna gapiła się na nią z niedowierzaniem.\nBlondynka milczała, chyba wciąż była w szoku po tym przedstawieniu.\nagnes1709 opublikowała opowiadanie 30.06.2020 w kategorii dramat i miłosne, użyła 1468 słów i 8895 znaków, zaktualizowała 30 cze 2020.\nJedzie po bandzie. Niestety bezmyślnie\n@AnonimS Bardzo bezmyślnie\nZap· 2 lip 2020\nWymiatasz. Naprawdę powinnaś poszukać wydawcy\n@Zap Jesteś, łobuzie I tyle musiałam na Ciebie czekać.. Ale się doczekałam, za co dziękówa\nBlack Crowe· 1 lip 2020\nZdecydowanie kółeczko z oczkami i jęzorem było ciekawsze niż powrót do przeszłości.\n@Black Crowe Znudziło mi się, poza tym ostatnio była flora Foch minął?\nPomaga. ale jednocześnie grabi sobie jeszcze bardziej.\nModnisi ją za to wyzuci z budy.\nTeraz. to jeszcze większy strach o Klarę.\nDaria nie będzie przecież jej mogła chronić 24h\n@Iga21 No przecież miała być wariatka, co grubo jedzie po bandzie. I teraz sobie przejebała


Jak dziś było na rybach - Styczeń 2017 - strona 3 - Tematy ogólne - Forum wędkarskie haczyk.pl\nNo to mocne otwarcie sezonu!\n... i rywalizacji w GP;)\nŚliczne kropasy kolego wielkie gratki... faktycznie wygląda na mocne rozpoczęcie GP.\nJa dzisiaj tylko 4 okonie poniżej 20 cm. Łowiłem od 9-16. Dwa na blaszkę i dwa na mormyszkę. pogadałem trochę z wędkarzami na lodzie i generalnie jest źle w tym roku. Lód jak nigdy a ryba nie bierze. Siedzi się po kilka godzin na lodzie i jak się ma farta i trafi w miejsce to okonie przez kilkanaście minut żerują w ciągu dnia i później jest cisza. Lód podziurawiony na zalewie jak ser szwajcarski, więc szuka się i chodzi ciągle gdzie indziej. Padła taka teoria w rozmowach że wszystko przez to że na lodzie jest gruba warstwa śniegu i pod wodą jest przez to ciągła noc. Może jest w tym jakaś prawda.\nMoje gratulacje piękne kropki i to jest to co kocham w naszym hobby\nW tym roku późno rozpocząłem swój sezon wędkarski, bo dopiero dzisiaj. Nie bardzo mogłem się zdecydować czy na inaugurację wybrać się na trocie czy na pstrągi. Nie bardzo chciało mi się biegać z ciężką trociówką, a z drugiej strony troćki dawno nie złowiłem...\nNo i w sumie było tylko jedno wyjście. Pewna zachodniopomorska rzeczka, która pozwoli zapolować na pstrąga a i trociowy przyłów jest możliwy. Trzeba było pojechać trochę dalej, ale wybór okazał się strzałem w dziesiątkę. Piękny początek, w drugim rzucie branie ładnego pstrąga ale się spina. Ponawiam rzut - nic. Jeszcze raz - i jest, po krótkiej walce na brzegu ląduje piękny pstrąg. Szybka fotka i wraca do swojego dołka. Świetne otwarcie i pełen relaks. Może być coś lepszego? Okazuje się że może. Za kolejnym zakrętem po środku rzeki delikatne przytrzymanie woblera, zacinam i zaczyna się walka, a raczej szał wielkiego cielska. Na lekkim pstrągowym zestawie ryba dała popalić. Do podbieraka się nie zmieściła. Musiałem zejść po nią do wody. Szczęście ogromne bo po paru latach poprawiona życiówka w troci wędrownej. Całe 76 cm miedzianego cielska. Szybka fota i kiepskie selfi i ryba wraca do wody, może wróci w przyszłym roku.\nDzień konia !\nPiękne ryby ! Ten pstrąg tak z podbierakiem zestawiając to zdrowo z przodu\nGratki Panowie. Ja wczoraj 1,5h na lodzie, 4 dziurki - bez ryb\nWielkie gratulacje "artech" piękny kelt, że nie wspomnę o potoku. Wspaniałe rozpoczęcie sezonu, może to nieładnie ale zazdroszczę tym bardziej, że w pierwszej dekadzie stycznia byłem bardziej na wschód od Ciebie i przez trzy dni miałem jeden kontakt ze srebrniakiem niestety ... tylko kontakt. Pozdrawiam i życzę dalszych sukcesów\nNo, no podziwiam i gratuluję pstrągów EsoxHuntera i troci Artecha. Naprawdę fajne ryby.\nMi również było już tęskno do wyjścia nad wodę i przy okazji odwiedzin u moich rodziców, postanowiłem zainaugurować sezon w rodzinnych klimatach, z nadzieją na zimowego pstrąga. Zabrałem ze sobą moje dzieciaki, wędkę i poszliśmy na spacer nad rzekę. Porzucałem pół godzinki, trochę zmarzliśmy, zerwałem moją ulubioną blaszkę. Sezon uznaję za otwarty\nDzień konia ! [emoji4]\nPiękne ryby ! Ten pstrąg tak z podbierakiem zestawiając to zdrowo z przodu [emoji4]\nz piątka z przodu miało byc:)\nPięknie łowicie a te łososiowate to powalają na kolana..... zazdroszczę i mogę sobie tylko o takich u nas na południu pomarzyć....\nGratulacje dla wszystkich! Piękne ryby! Niedługo też planuje poszukać pstrąga na pomorskich rzekach. Oby było podobnie jak u was, chociaż wątpię bo będzie to moje pierwsze podejście do tej ryby . Pozdrawiam!\nPo takim wpisie jak zrobił Zbyszek to ja gram w innej lidze w "TRAMPKARZACH"\nSobotni wypad na lodowisko zaowocował ogromną ilością brań okoników do 10cm .\nUdało się złowić 2 przyzwoite sztuki .\n3 godziny temu, piotr chorzów napisał:\nA ja to nawet w trampkarzach młodszych\nDzisiaj od 9.30 - 15 i tylko półtora okonia złowiłem tzn. jednego miałem w ręce a drugi wypiął się sam przy wyciąganiu z wody. Oba na blaszkę , na mormyszkę nawet stuknięcia nie było. Pogoda słoneczna i lekki mrozik bo w przerębli robiła się lodowa błonka na wodzie.\nSpokojnie Panowie sezon podlodowy jeszcze trochę potrwa będziecie mieli jeszcze okazje się wykazać\nU mnie nie ma tak kolorowo, w niedziele połaziłem trochę po rzece i nic z wody nie wyszło tylko sporo w niej zostało. Na czele z ulubionym ostatnio woblerkiem od Kolegi Peekola..\nSporo zwierzyny spotkałem. Były zimorodki, bobry, wydry i kormorany. Mam nadzieje, że coś te zwierzątka ze swojego rogu obfitości zostawią w rzece.\nGofer ty i te twoje KROPKI .\nLekki mrozik i bezchmurne słoneczne niebo wywabiło mnie nad wodę. Pomyślałem że przy takiej pogodzie fajnie będzie przynęcić jedną dziurę i pobawić się mormyszką. Łowiłem od 10-16.30 czyli prawie do zmroku. Na początek 3 odwierty i próba złowienia okonia, niestety na żuczka, blaszkę i gumeczkę nic nie puknęło, więc postanowiłem nie marnować czasu i skupić się na zanęconym miejscu. Zanęta dedykowana na płoć , dodatek czarnej ziemi i 3 eleganckie kuleczki wielkości orzecha lądują w otworze. Aby było bardziej wypaśnie to jeszcze 2 milimetrowy pelecik, oczywiście ochotka sypnięty luzem. Jedna wędeczka z żyłką 0.10 i ołowianą mormyszką z czerwonym maleńkim robaczkiem, druga z żyłką 0.08 i maleńka wolframowa mormyszka z jedną ochotką, co prawda sztuczną ale pachnie jak prawdziwa i wygląda nawet lepiej jak żywa\nŁowiłem z dna, nad dnem, z połowy toni, prawą ręką , lewą , jednym paluszkiem, dwoma, delikatnie, agresywnie, w bezruchu, na przemiennie tymi wędkami, grałem na tych mormyszkach jak Santana na gitarze i ..............wzdręga, płotka, krąpik.........i to wszystko.\nZ 20 metrów ode mnie łowił gość, przyszedł zaraz po mnie, wracaliśmy razem. Patrzę na swoje kiwoki ale łypię jednym okiem na niego bo co chwilę ciągnie rybkę. Panie .......na co pan łowi ?.........Na kukurydzę ..........ta na kukurydzę myślę, trza iść sprawdzić......powiem że soli chcę pożyczyć albo coś w tym stylu ............stoję koło niego i faktycznie kukurydzę zakłada na mormyszkę, zestaw do wody, opuszczenie na dno , nic nie bierze, lekkie podniesienie do góry i przygięcie kiwoka..........rybka już nad wodą ...........ponad 2 kilo miał drobnicy złowione..........kurcze jakie te ryby są pojeb..........:)\n45 minut temu, ESSOX napisał:\nNa kukurydzę ....\nKoniec lat 90tych - Głębinów, idziemy na ryby, na środek Nyskiego, po drodze mijamy wędkarza - wali do dziury 20x20 cm ziemniaki pogniecione na puree + kasze perłową, pęczak i płatki owsiane - ma tego z 5 kg w reklamówce - ubaw mamy z godzinę, wracamy po 8 godzinach z dwoma, trzema leszczykami 25 cm - znów mijamy tego gościa, który się zwija - ma ze 20 -25 leszczy po 50 - 60 cm - największe jakie widziałem z lodu.\nJezioro Otmuchowskie - podobny czasookres - koło nas - 5 - 10 m wierci dziury gościu, na podlodówkach ma spławiki 3 - 5 gr - w lecie używam lżejszych. Oczywiście nabijamy się z niego sami spławiczki 0,5 - 0,7 gr - po godzinie gościu łowi a my siedzimy - 4 h gościu ciągnie my siedzimy, miny nam zrzedły. W końcu idę pogadać do gościa - okazuje się, że siedzimy na nurcie przydennym i ten nurt robi z żyłki balona w wodzie, a w najlepszym przypadku przynęta fruwa na nurcie przydennym i leszcz nam nie bierze, a jak już weźmie to nie widać brania:). Cała sztuka polegała na 2 pkt wyważeniu - duża oliwka 10cm nad gruntem i od niej 5 cm malutka śrucinka sygnalizacyjna, do tej pory mam spławiki na lód przelotowe 5 gr- odpowiednio wyważone.\nTak więc z rybami nigdy nic nie wiadomo...\nDziś ok. 8 rano wybrałem się na kolejne z warciańskich starorzeczy w poszukiwaniu okoni.Pogoda przepiękna,słonko i lekko szczypiący w twarz mróz W porównaniu do ostatnich wypadów dziś okonie zdecydowanie odeszły od brzegów(ani nawet skubnięcia)wszystkie brania miałem po środku starorzecza,na zejściu z płycizny do ok 2-2,5m.Wypad jak dla mnie bardzo udany,złowiłem ok 40 okoni.Zabawy co nie miara gdy w pilkerka pojawiały się co chwila agresywne uderzenia w większości nie wielkich okoni.Ze wszystkich może ok 8 przekroczyło 20cm Brania do ok 11godz. i później cisza.Jutro wybieram się na jeszcze inny zbiornik w poszukiwaniu tych co najmniej 30+ heh choć nie ukrywam że każda rybka sprawia mega przyjemność\nDzisiaj byłem tam gdzie wczoraj. Tylko dziurę wywierciłem ze 20 metrów dalej. Zanęta taka sama , wędeczki też. Zabawa była aż miło po 20 rybce straciłem rachubę i przestałem liczyć. Okazów nie było więc fotek nie strzelałem, ale trafiały się takie leszczyki pod wymiar, do tego kilkanaście płotek, nawet wymiarowe, wzdręgi, krąpiki i mały jazik na deser\nZrobiłem tez mały eksperyment, w zasięgu ręki druga dziura, bez nęcenia i postawiona mormyszka centymetr nad dnem z jedną sztuczną ochotką. Stacjonarnie bo nie ruszałem tym zestawem. Kilka rybek wyciągniętych dopiero jak wędka podskakiwała prawie po lodzie, nawet jak widziałem brania to nie ruszałem bo to służyło tylko obserwacji brań. Eksperyment skończył się sam ślicznie wyprostowało kiwok, złapałem za bałałajkę, zacięcie, poczułem solidne pociągnięcie, wyhamowałem , popuściłem, znowu pociągnął i luz , nie ma ryby. Okazało się że odwiązała się mormyszka. Ryba była większa a mormyszka to maleństwo wolframowe z haczykiem 20 więc nie będzie za bardzo przeszkadzało, coś jak kolczyk w języku skoro niektórzy ludzie noszą i nie przeszkadza to i ryba przywyknie a będzie miała szacun w stadzie za to\nZaliczyłem kolejne LODOWISKO , pogoda BAJKA\nRyby również dopisały\nto jakieś 20 kilka cm\nto jest 30 +\nA tu to już nie pamiętam ale chciał pozować to fotke zrobiłem .\nNiedziela na lodzie - pogoda i tym razem dopisała .\nRybki współpracowały cały dzień , może nie było tym razem okazów ale wszystkie okonie " spasione" ładnie nabite ikrą , żaden pasiasty jegomość nie przekroczył mojego prywatnego wymiaru więc rosną dalej .\nByło jeszcze kilka płotek i jazgarzy .


Ból głowy w okolicy czoła, nasilający się przy pochylaniu, świadczyć może o stanie zapalnym zatok. Dolegliwości bólowe związane są ze zgromadzoną w zatokach gęstą wydzieliną kataralną, która nie może znaleźć ujścia z zatkanych jam zatok z powodu obrzęku śluzówki. Zatkanego nosa i zalegającej wydzieliny nie należy ignorować, ponieważ jest to dogodne środowisko do rozwoju bakterii.\nPozornie niegroźne przeziębienie może się skończyć stanem zapalnym zatok, dlatego nie należy ignorować nieżytu nosa. Jeżeli oprócz kataru, odczuwamy ucisk w okolicy czołowej lub ból głowy, a także mamy osłabiony węch, wówczas świadczyć to może o stanie zapalnym zatok. Należy wówczas sięgnąć po lek, który udrożni nos i zatoki, pozwalając na usunięcie zalegającej wydzieliny. Lekiem takim jest Acatar Zatoki, łączący działanie dwóch substancji czynnych: pseudoefedryny i ibuprofenu. Pseudoefedyna usuwa ból i niedrożność zatok dzięki obkurczaniu śluzówki nosa. Z kolei ibuprofen ma działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, dlatego zwalcza stan zapalny w zatokach i usuwa ból głowy, związany z katarem zatokowym.\nCo pomaga przy katarze zatokowym?\nPrzy katarze ważna jest higiena nosa, ponieważ zalegająca wydzielina stwarza środowisko do rozwoju bakterii. W czasie trwania kataru należy regularnie wydmuchiwać nos i dbać o to, by śluzówka nosa była nawilżona. Stosować można roztwór wody morskiej, na przykład Acatar Fast, który nawilża śluzówkę i łagodzi jej podrażnienia. W czasie trwania infekcji należy zadbać również o picie dużych ilości wody lub ziołowych herbatek, ponieważ dzięki temu nawilżamy śluzówki nosa od środka. Ważne jest także przebywanie w pomieszczeniach o odpowiedniej wilgotności, które regularnie są wietrzone.\nDolegliwości związane z zatokami i katar zatokowy są uciążliwe oraz utrudniają codzienne funkcjonowanie. Dzięki zastosowaniu odpowiednich metod leczenia można skutecznie i szybko pozbyć się problemu. Jeżeli jednak dolegliwości nasilają się bądź nie ustępują pomimo zastosowanego leczenia, wówczas należy skonsultować się z lekarzem.


"Grozi mi utrata drugiej nogi i rąk". Dramatyczne wyznanie byłego kulturysty | Fitness\n"Grozi mi utrata drugiej nogi i rąk". Dramatyczne wyznanie byłego kulturysty\nIGOR KUBIAK • dawno temu\t• 12 komentarzy\nPod koniec 2019 roku Flex Wheeler musiał mieć amputowaną prawą nogę. Zdrowotne problemy byłego legendarnego kulturysty jednak nie zniknęły.\nFlex Wheeler w latach świetności (instagram.com/officialflexwheeler/)\nPod koniec lat 90. Flex Wheeler był czołowym kulturystą na świecie. W 1998 i 1999 roku zostawał wicemistrzem prestiżowych zawodów Mr. Olympia. Niestety wielkie problemy zdrowotne doprowadziły go amputacji prawej nogi.\nNiespodziewana operacja miała miejsce w październiku 2019 roku. Wheeler w wywiadzie dla kanału "Muscle and Fitness" na YouTubie opowiedział o powodach swoich problemów.\nWszystko zaczęło się od dziwnego puchnięcia jego rąk i nóg, które następowało głównie po zawodach. Po wielu badaniach lekarze odkryli, że Wheeler cierpi na ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych, co jest jedną z najgorszych chorób atakujących nerki.\nMimo amputacji nogi, Flex Wheeler wciąż trenuje na siłowni:\nSytuacja z roku na rok się pogarszała. Wheeler doznał nagłej niewydolności nerek, a w jego tętnicach zaczęły tworzyć się niebezpieczne skrzepy krwi. Wheeler spodziewał się, że po amputacji problemy miną. Tak jednak nie było.\n— Mój poziom bólu w skali od 1 do 10 długo wynosił 10. Obecnie jest między 5 i 7. Jest ciągle. Kiedy zgodziłem się, żeby amputowali mi nogę, nie miałem pojęcia, że rzeczywiście będę odczuwał większy ból niż wtedy, gdy miałem nogę — tak o ciągłych bólach fantomowych mówi były kulturysta (cytat za "Fitness Volt").\nTo jednak nie wszystko. — Choroba, którą mam teraz, powoduje zatkanie tętnic. Więc jestem narażony na ryzyko utraty lewej nogi. Istnieje ryzyko, że stracę też ręce, ponieważ ona atakuje wszystkie kończyny — mówi Wheeler ze łzami w oczach.\ngwiazdy kulturystykiFlex Wheelerkulturystakulturystyka\nSkradła serca milionów. Chinka z jedną nogą wygrała zawody kulturystyczne\nPraca przyniosła efekty. Porównanie muskulatury Dextera Jacksona na dwóch zdjęciach "Trzymajmy się wszyscy w zdrowiu". Mistrzyni Europy przypomina o maseczkach Niełatwy trening Justyny Święty-Ersetic w pięknym ogrodzie Zdjął koszulkę i zachwycił sędziów. Sukces policjanta z Inowrocławia Hollywood na sterydach – poznaj sekrety gwiazd kina Dieta strefowa. Sekret sylwetki Jennifer Aniston Znów gorąco wokół fitnesski w show TVN. "Nie manipulowałam nim" Polski Schwarzenegger. "Takiej klaty to nawet Arnold nie miał" Burneika zabrał się za żonę. "Będzie miała hardkorowe plecy" Fitnesska zszokowała swoje fanki. Nikt nie wiedział, że ma takie problemy "Kocham Twoją figurę". Ten brzuch to mistrzostwo świata Co za mięśnie brzucha! Justyna Święty-Ersetic wygląda, jakby nie miała przerwy od treningów