on 17 grudnia 2015 51 komentarzy\n10. JEST WIECZNIE POD GÓRĘ\nTak, wiem, to esencja gór. Rzuć kamieniem, jeśli z Twych ust nigdy nie padła sentencja: „ja pierdolę, ile jeszcze”.\n9. Jak nie pod górę, to jest w dół, czytaj: KOLANA DOSTAJĄ PO PIŹDZIE\nSorry za dosadność, ale moje kolanka (zwłaszcza lewe) są rozklekotane i na stromych zejściach słyszę jak wyją.\n8. TRZEBA DŹWIGAĆ\nO ho ho! Nie cierpię dźwigać! O tym wie każdy, kto regularnie czytuje bloga. Ale jestem na tyle porąbana, że coraz częściej uskuteczniam wędrówki od schroniska do schroniska oraz, o zgrozo, biwakowanie. Zamiast ruszać z kwatery z małym plecakiem i względnie niską ilością kilogramów, pakuję cały swój outdoorowy dobytek (plus zapas żarcia) na grzbiet i ruszam przed siebie. To boli.\nZałamka na szlaku…\n7. UPAŁ W GÓRACH JEST NIE DO ZNIESIENIA\nLatem słońce operuje tak wściekle, że kolejny raz zastanawiam się „kto za tym wszystkim stoi”. Szczerze nie znoszę lepkiej, wilgotnej i słonej od potu skóry, uczucia gotujących się w buciorach stópek i wiecznie sączących się rzadkich gilów z nosa (słońce chyba wytapia pokłady zalegające po zimie), a co za tym idzie, piekących i zaczerwienionych od ciągłego wycierania nozdrzy. Że już nie wspomnę o zmęczeniu i senności jakie towarzyszą tułaczowi w upale. Bleah.\n6. MANKAMENTY KONDYCJI FIZYCZNEJ SZYBKO I BEZLITOŚNIE WYŁAŻĄ NA WIERZCH\nZawsze podkreślam, że bliżej mi do kanapowca niż do sportowca. Coś tam staram się dbać o siebie, ale wiadomo jak jest. Wymówka goni wymówkę i nie tak łatwo zmienić tryb życia oraz przyzwyczajenia. Pierwsza lepsza wycieczka w góry obnaża słabą kondycję, ale masz siłę woli i zapierniczasz pod górę, po to, by po chwili zmasakrować kolana. Wracasz do domu, ćwiczysz więcej, może nawet regularnie, po czym znów jedziesz w góry, tym razem dalej, wyżej. Wywalony do pasa jęzor dobitnie ci uświadamia, że jednak nie dałeś z siebie wszystkiego. 60-letni dziadek, który mija cię na szlaku dziarskim i lekkim krokiem utwierdza w przekonaniu, że jednak warto polubić bieganie.\n5. JEST SIĘ SKAZANYM NA MAŁO WYBITNĄ KUCHNIĘ, ŻEBY NIE POWIEDZIEĆ: NA PODŁE ŻARCIE\nWędrujesz po dziczy z plecakiem i żywisz się tylko tym co niesiesz ze sobą… Wpadasz po całodziennej wyrypie do schroniska, a tam spada na ciebie wiadomość „przykro nam , ale bufet jest już nieczynny, można zamówić tylko zimne napoje i batoniki”… Wpadasz po całodziennej wyrypie do schroniska, a tam schabowy z surówką trzykrotnie przekracza twój budżet. Mnożyć można przyczyny, dla których po raz kolejny sięgasz do plecaka po wygniecioną kanapkę ze zdechłą konserwą. Gorącego kubka już nie jesteś w stanie przełknąć ani za mamę ani za tatę ani za skarby świata.\nMniam, mniam 😉\n4. GÓRY STAŁY SIĘ TRENDI\nOł jee. Nie powinnam się czepiać, bo sama niejako przyczyniam się do ich popularyzacji. Z jednej strony, moda na górską aktywność cieszy, w końcu to fajna zajawka, która może stać się sposobem na życie. No i chcę wierzyć, że góry mają moc sprawczą, potrafią wpłynąć na tych z krztą wrażliwości i inteligencji, uczulić na przyrodę i innych ludzi albo przynajmniej pomogą poprzestawiać priorytety. Z drugiej strony szał na góry (w szczególności Tatry) przyciąga całe rzesze ludzi, często przypadkowych, źle przygotowanych i generalnie nie zainteresowanych otaczającym ich krajobrazem. Po prostu fajnie pokazać na fejsie, że piło się browca nad Morskim Okiem, jeszcze lepiej uczepić się krzyża na Giewoncie, a już szczytem lansu jest selfie z kija na Rysach. Niestety znaczna część tych przypadkowych turystów nie bardzo ma świadomość gdzie się znajduje, którędy wrócić w doliny, bez żenady śmieci na szlaku i generalnie non stop drze japę. Drażni też wysyp ekspertów, którzy z pozycji kanapy wiedzą lepiej czemu ten spadł, a tamten skończył pod lawiną.\nKąpielisko Morskie Oko 😉\n3. SĄ ZA DALEKO\nJestem jak ta księżniczka uwięziona na dalekiej północy i tęsknie wpatrzona w południe. Zaklinam, czaruję, hipnotyzuję, ale nie chcą się te cholery przybliżyć!\n2. POCHŁANIAJĄ ŚWIADOMOŚĆ\nGóry wdzierają się pod czaszkę, zakażają kolejne obszary mózgu i przeinaczają procesy myślenia. Niczym wirus zatruwają cały umysł. Sprawiają, że życie na nizinach staje się udręką.\n1. BO MUSZĘ JE ŻEGNAĆ\nNajbardziej nienawidzę gór, gdy muszę wracać do domu, gdy w serce wlewa się smutek i wiem, że znów będę strasznie tęsknić, bo tak bardzo je kocham…\nJest uśmiech na twarzy? To przeczytaj jeszcze:\n7 SPOSOBÓW NA LANS W GÓRACH\nZ górskim pozdrowieniem,\nMadzia / Wieczna Tułaczka\nblog górski blog o górach dlaczego lubię góry dlaczego nie lubię gór góry o górach Tatry\nPrevious: JACK WOLFSKIN CROSSWIND 24 – DAMSKI PLECAK NA JEDNODNIOWE WYCIECZKI\nNext: PODSUMOWANIE ROKU 2015\n20 POMYSŁÓW NA PREZENT DLA OUTDOOROWCA. Ciekawe, użyteczne, konkretne modele!\nZ PAWŁEM KULINICZEM NA SZCZYT. WYCIECZKA MIMO WSZYSTKO!\nPATOLOGICZNA MAJÓWKA: JAK ŁOIŁAM POŁUDNIOWĄ ŚCIANĘ GUBAŁÓWKI\n21 maja 2016\nPATOLOGICZNA MAJÓWKA: HALA GĄSIENICOWA\nMAJÓWKA – 5 POMYSŁÓW NA GÓRSKIE WYRYPY\n17 grudnia 2015 at 20:10\nJa kocham góry a najbardziej nienawidzę góry tylko za to że są tak daleko i tylko za to. Gdyż też jestem z północy i te prawię 600 kilometrów pokonuję w nocy bo jest szybciej i przeważnie robię jeden krótki postój bo szkoda czasu.\n17 grudnia 2015 at 21:52\nJa też z reguły jade nocą. Zajmuje mi to od 8 do nawet 13-14 godzin. 😛\n17 grudnia 2015 at 21:07\nOj te kolana, tak dają popalić, że chce się wyć, przestają boleć na drugi dzień i już się znów myśli o kolejnym wypadzie 🙂 Tak mają ci, którzy zostawili w górach swoje serducha 🙂\n17 grudnia 2015 at 21:51\nMnie to przestają boleć dopiero po tygodniach, ale i tak nie przestaję myśleć o kolejnych wypadach. 😀\n18 grudnia 2015 at 08:49\nNo to pojechałaś :D. Pojechałaś trafiając w sedno. Oj tak, góry dają popalić i często w nich będąc zastanawiam się „po co?”. Po co wchodzę na tę cholerną górę, po co męczę się w upał, po co idę w deszczu, po za wystawiam się na dodatkowe zimno w zimie, po co to wszystko?\nW sumie to po to, aby za tym wszystkim tęsknić, jak w tych górach nie jestem… Aby planować kolejne wycieczki…\nMoja lista jest delikatnie zmodyfikowana, gdyż mam znacznie bliżej do tego świata niż Ty, ale pozostałe punkty w dużej mierze się pokrywają.\n18 grudnia 2015 at 14:07\nTeż się nie raz i nie dwa zastanawiam PO CO? 😀 Na cholerę mi to wszystko. Z drugiej strony żyć bez tego nie idzie. 😛\n18 listopada 2016 at 00:47\nRaz się nawet zbuntowałam i rymnęłam w Chochołowskiej nad potokiem z kamyczków do wody i tak do wieczora, A na drugi dzień jak się szłooooooooooooo.\n18 grudnia 2015 at 13:01\nStwierdzam u autorki skłonności autodestrukcyjne. Jako formę terapii zalecam wyjazd w góry 😉\n18 grudnia 2015 at 13:40\nDobrze, panie doktorze 😀\nKarolina Franieczek Życie Me\n18 grudnia 2015 at 18:39\nNic dodać, nic ująć. Samo sedno. 😀\n18 grudnia 2015 at 21:58\nNa zdjęciu 'daleko jeszcze' nawet kwiatek z Deutera ma już dość 😉 Dodałbym jeszcze, że w górach zawsze leje i kiedy pogodynka mówi o bezchmurnym niebie na południu Polski to zazwyczaj bezczelnie kłamie.\nJednak dawkowanie sobie gór ma też swoje plusy – takie wycieczki dużo lepiej smakują. Nawet najfajniejsze szczyty za którymś razem przestają być fajne, a podejście na Gąsienicową po raz enty powoduje, że turysta przestaje myśleć o Tatrach i chce jechać gdzieś w Alpy.\n20 grudnia 2015 at 16:52\nKocham góry nad życie i równocześnie nie znoszę za to samo co Ty! 😀 za każdym razem jak wracam na szlak i ciągle jest pod górę to myślę sobie „japierdole i po co ci to znowu bylo?!” jednak ma to swój jakiś urok i za nic na świecie z gór nie zrezygnuje 🙂\n20 grudnia 2015 at 23:20\n10, 8, 6 i 1 🙂 Zdecydowanie najgorsze w górach jest to, że trzeba się męczyć 😉 A przecież można spędzać wolny czas w mniej irytujący i wyczerpujący sposób. I język polski nie ogranicza się do ubogiego słownictwa polegającego głównie na wyzwiskach i pomstowaniach… No ale cóż poradzić jak się masochistą górskim 🙂\nMina do „Daleko jeszcze?!?” bezcenna 😀\n24 grudnia 2015 at 15:46\nSuma sumarum, lubimy się męczyć. 😀\n31 grudnia 2015 at 20:38\nMam tak samo… Własnie zasiadam do planowania letniego wyjazdu 🙂\n15 stycznia 2016 at 13:06\nO – to to to to!\nZmęczony, zasypiający w namiocie gdzieś w lesie, po zjedzeniu kaszy tuląc się do plecaka, bo przecież namiot dwuosobowy, a plecak ma rozmiary małego człowieka.\n– Nigdy więcej do was nie wrócę! – krzyczę trwając w półśnie.\n– Zawsze wracasz – szepczą cicho i spokojnie góry. Albo to sen… Nieistotne. Istotne jest to, że to prawda.\nBTW. jak nie idę sam to uwielbiam zanudzać ludzi pytaniem „daleko jeszcze?”.\n15 lutego 2016 at 13:42\nSama prawda 😀 ale i tak w najbliższe wakacje wybieram się w góry 😀 😀\n15 lutego 2016 at 22:23\n17 lutego 2016 at 21:34\nHa Ha Ha 🙂 3.' nie chcą sie te cholery przybliżyć' – jestem z południa, fakt w góry mam blisko ale pałam ogromnym uczuciem do naszego polskiego morunia 🙂 i zawsze jak patrze na pólnoc to myśle: po co nam ten płaski środek kraju ? 😉\nŚwietny, inspirujący blog, pozdrawiam serdecznie 🙂\nTwoja wiatróweczka (malinowa) wydaje się być bardzo praktyczna, czy możesz napisać gdzie można taką kupic? domyślam sie ze sie dobrze sprawdza.\n17 lutego 2016 at 22:42\nDzięki za miłe słowa i oczywiście zapraszam regularnie. 🙂\nJeśli chodzi o wiatrówkę… Mam HiMountain Argenta, ale ten model nie jest już w sprzedaży. Na ich stronie znalazłam bliźniaczy projekt – Kinetic Lady, jednak nowa wiatrówka nie posiada kaptura.\n29 marca 2016 at 18:17\nZacznę od tego że już dość dawno znalazłem Twojego bloga , i chętnie tu zaglądam , podoba mi się to co robisz oraz jak o tym piszesz 🙂 Miło jest czytając przypomnieć sobie ostatni pobyt lub pomarzyć o kolejnym:) Dostęp do gór (szczególnie Tatry ukochane ) mam utrudniony odległością : zachodnio pomorskie (: Ale do rzeczy chodzi o kondycję wiem jak to jest , na co dzień jestem aktywny dużo chodzę rower ( rocznie ok 2500 km ) ale w górach potrzebuje rozruchu jeden dwa dni potem to już jestem tym dziadkiem dokładnie 63 letnim który wyprzedza wielu młodych :):) Miło było by kiedyś gdzieś dogonić Cię 🙂 lub bardziej zostać wyprzedzonym przez Ciebie 🙂\nPozdrawiam Wszystkiego naj życzę\n6 kwietnia 2016 at 00:19\nA czy nie jest tak, że każda wada jest zaletą, gdyby się tak przyjrzeć? 🙂\nPozdrawiam, dzięki za poprawę nastroju.\n31 lipca 2016 at 00:31\ntak ma chyba każdy kto polubił góry.Ja dopiero co prawda dopiero od kilku lat robię wypady w góry(mam do nich dość daleko) ale gdybym mógł to chyba nigdy bym się stamtąd nie ruszał.Nie wiem ile razy jeszcze tam wrócę(stuknęło mi 73 wiosny) ale we wrzesniu się wyruszam(teraz jest za duży tłok)- nie lubie tegozgiełku i tych krzykliwych turystycznych piwoszy…\n31 lipca 2016 at 00:34\nMadzia stworzyłaś bardzo fajnego bloga….Pozdrawiam…..i życzę dalszej tułaczki…\n31 lipca 2016 at 10:18\n23 sierpnia 2016 at 10:23\nWitaj, znalazłem przypadkiem Twój blog, szukając info o Słowackim Raju. Jest cos ujmującego w Twoim przekazie… Z pracy mam widok na Klimczok więc zdecydowanie bliżej mam do tych gór. Najczęściej podczas wypadów mogę liczyć tylko na swoje towarzystwo. Niestety nie zawsze jest czas aby w weekend wyskoczyć na jakąś rundkę. W górach czuje się, jakby w innym świecie. Wiem, że cały ten życiowy „syf” zostaje na dole a w górach następuje oczyszczenie. Pozdr na szlaku.\n17 listopada 2016 at 21:21\nPod wieloma się podpisuję, a w szczególności pod jedynką. Ale mam o tyle szczęścia, że w tych górach mieszkam;) Mimo tego, powroty mają coś w sobie.\n18 listopada 2016 at 00:36\n🙂 nic dodac, nic ujac:)\n10 grudnia 2016 at 20:19\nPiszesz takim żywym stylem dlatego bardzo fajnie mi się czyta Twojego bloga. Gratuluję bo mało kto tak potrafi.\nNatomiast merytorycznie trudno mi się z wieloma sprawami zgodzić. Napiszę tylko najważniejsze.\nDo wszystkich „kochaczy gór”. Jeśli to prawda to się w nie przeprowadź! Zamieszkaj w górach i sprawdź czy to faktycznie miłośc. „Ale ja nie mogę bo …” – pitu, pitu, bajdu, bajdu. Mogłem kiedyś ja możesz i ty i żadna praca, relacje czy cokolwiek innego nie jest w stanie przeszkodzić. W górach także mieszkają, pracują i żyją ludzie. Na co dzień. Tak naprawdę wszyscy ci „zakochani” traktują góry jedynie jako odskocznię, ucieczkę od swojego własnego świata który sobie stworzyli. Nazywajmy rzeczy po imieniu!\nKategorycznie nie mogę się zgodzić ze skazaniem na jedzenie fabrycznych zlewek i śmieci. W rzeczywistości jest się skazanym wyłącznie na swoje umiejętności. Lubię dobrze zjeść dlatego gotuję sobie codziennie w terenie – smacznie, tanio i zdrowo. Kto mnie zna ten wie ze się nie przechwalam. Mogę ja może każdy, to żadna filozofia.\nKamieniem mógłbym rzucać ale nie będę, po prostu nosisz zbyt dużo gratów. Optymalna waga bagażu powinna być mniejsza niż 10-15% Twojej wagi. Inaczej zawsze będzie Cię to męczyć.\nŻe nie da się? Zapewniam Cię że da się i to bez wydawania fortuny.\nI jeśli nie musisz to raczej nie ulegaj modzie na bieganie. Bieganie może (bo wcale nie musi) zbudować wytrzymałość ale szkodzi zdrowiu, powoduje liczne mikro urazy właśnie kolan, kręgosłupa itp. zamiast biegać rób raczej szybkie i dalekie marsze, szybko nabierzesz i kondycji i zdrowia. Ważna jest regularność a nie ilość kilometrów i wylanego potu.\nJeśli zaczniesz chodzić pieszo codziennie i wszędzie gdzie się da, wkrótce to Ty będziesz śmigać jak kozica łamiąc zadziwiającą obecną regułę że „dziadki” śmigają a młodzież „stęka” na szlaku.\nPozdrowienia z gór.\n16 grudnia 2016 at 12:48\nGeneralnie chyba za bardzo nie zrozumiałeś idei tego tekstu, ale skoro już totalnie na poważnie go bierzesz, to na poważnie odpowiem.\n1. ” Mogłem kiedyś ja możesz i ty i żadna praca, relacje czy cokolwiek innego nie jest w stanie przeszkodzić.” – Gówno prawda. Mam porzucić chorą osobę, którą trzeba się opiekować, żeby sobie w góry jechać pomieszkać? A mąż ma zostawić firmę, której z różnych technicznych względów nie da się przenieść? Różnie w życiu bywa, więc nie feruj wyroków, tylko dlatego, że sam mogłeś wszystko rzucić i się przeprowadzić. Poza tym można kochać góry mieszkając gdzieś dalej. Nie uważam, aby istniał jakiś wymóg zamieszkania w górach dla przetestowania owej „miłości”.\n2. „nie mogę się zgodzić ze skazaniem na jedzenie fabrycznych zlewek i śmieci” – Czy ja kogoś skazuję? To że czasem jem kanapkę z konserwą nie znaczy, że inaczej nie można albo inaczej nie umiem. Każdemu się zdarza iść na łatwiznę i konserwy. 😛\n3. „Optymalna waga bagażu powinna być mniejsza niż 10-15% Twojej wagi.” – Wychodzi jakieś 5-7 kg. To bardzo mało. Uczę się ograniczać bagaż, ale nie od razu Rzym zbudowano. 😉 Sam plecak waży już 1,5 kg… Akurat śpiwór light, czyli porządny puszek swoje kosztuje – a to najcięższe co przychodzi mi dźwigać. Reszta do ogarnięcia. Zresztą, nieważne. Post jest ironiczny i wyobraź sobie, że nie tacham gratów i nie narzekam na każdej wycieczce. 😉\n4. Chodzę pieszo i wszędzie gdzie się da, ale to za mało w moim przypadku. I pewnie wiąże się to ze stanem mojego zdrowia. Dlatego postaram się regularnie biegać i zobaczę, czy to pomoże.\n16 grudnia 2016 at 15:44\nNajwyraźniej nie zrozumiałem. Może rozważ dodatkowe otagowanie „teraz śmiech”, „teraz na poważnie” itp. będzie mi łatwiej 😉\n1. To tutaj ewidentnie się nie rozumiemy. Napisałem „nazywajmy rzeczy po imieniu”. Skoro tu nie mieszkasz to znaczy że nie znasz życia w górach. Znasz swoje na ich temat wyobrażenie i to wyobrażenie jest przedmiotem tęsknoty. Oczywiście nic w tym złego, każdy ma prawo żyć jak chce. Czy byś tęskniła za paroma atrakcjami górskiego życia to nie wiem. Być może ale mało prawdopodobne. Oczywiście można mieć wypasioną willę i nawet służbę jeśli się ma za co ale jeśli się nie ma za co to życie w górach jest trudne i nielekkie aczkolwiek ma swoje uroki.\nWiesz że mam paru sąsiadów po osiemdziesiątce którzy nigdy nie byli na szczycie tuż pod nosem? Nie byli bo mają a to małe dziecko, a to owce trzeba wydoić, a to drewno narąbać, a to kamienie z pola wybrać a to … i tak cały dzień i całe życie.\nZa tym tęsknisz czy jednak za przyjeżdżaniem w góry i ganianiem po szczytach?\nCo do Twojej konkretnej sytuacji mogę jedynie współczuć. Owszem zdarzają się różne sytuacje ale chyba nie napiszesz że wszyscy „zakochani w górach” akurat mają takie trudności. A firma to żadna przeszkoda jest na to wiele sposobów. I też musiałem sporo poświęcić z tego co wypracowałem sobie „na dolinie”. Ale nie sadze żeby należało się licytować.\nTo co człowiek w życiu robi to są wybory a nie wyroki – zazwyczaj.\nMoże za bardzo wrzuciłem wszystkich do jednego wora – przepraszam.\n2. Ależ nic złego w konserwach ja czasem nawet lubię jakąś zjeść dla odmiany 😉 Napisałaś „jest się skazanym” a to g. prawda ze tak napisze po góralsku.\nMoże żartobliwość formy przerosła moja zdolność odbioru treści? Może za poważnie czytam?\nMoże nie wszyscy lekko traktują to co czytają? No w każdym razie są jak widzisz ludzie którzy mogą nie załapać żartu :-/\n3. Dobrze że się uczysz ale rozpowiadasz czasami „powszechne prawdy” a to trochę nie tak.\nMasz plecak 1,5kg? a ja mam taki ważący poniżej 200gram a kosztował kilkanaście złotych i kilka godzin pracy – Twój ma logo firmowe i kilka kolorów, kieszeni i zamków a mój jest jednokolorowy, prosty ale nie przemaka bez ochrony a ile kasy zostało w kieszeni, do tego nie spada z ramion i nie potrzebuje pasa biodrowego itp… Mam 1,3kg do przodu, tyle to nawet ciężki i tani śpiwór syntetyk znajdziesz.Nie będziesz się martwić że Ci zmoknie i wyrzucisz.\nUżywam także hamaka i plandeki zamiast namiotu, nie mam karimaty itp. bo są zbędne, waga minimalna i śpię gdzie chce, no może prawie.\nPrzykładów jest więcej. Ile ważą Twoje 3 sezonowe buty? Moje 200gram. Różnica polega na tym że ja wędruję a nie biwakuję. Nie da się połączyć sensownie tych spraw. Faktycznie tyle kg to bardzo mało ale da się w nich zmieścić wszystko co potrzebne łącznie z jedzeniem i wodą kuchnią, paliwem, ubraniem. Robię bardzo duże przebiegi dzienne, nie napiszę jakie bo nie uwierzysz. Do około 40km jeszcze spokojnie można nieść nawet 15kg, powyżej zaczyna ciążyć podwójnie, potrójnie a później poczwórnie. 10% swojej wagi można nieść ile się chce i tego się nie czuje. Może inni maja inaczej, jak na razie jednak takich nie spotkałem.\nAle spokojnie, kiedyś dojdziesz do swojego świętego grala 😉\nCzy narzekasz to nie wiem. Czytałem ostatnio coś o bolących ramionach – to właśnie od nieprawidłowego rozłożenia sił. Robi się dźwignia która ma pkt. podparcia na ramionach im większe ramię dźwigni tym gorzej, sam ciężar śpiworka ma mniejsze znaczenie. Wpływa to też masakrycznie na stabilność.\n4. Zdrowie i kondycja to dwie zupełnie inne sprawy. Można być zdrowym i nie mieć kondycji i odwrotnie. Oczywiście dwie pozostałe możliwości także są częste. Może bieganie będzie pomocne dla Ciebie. Mnie zaszkodziło i napisałem dlaczego. To jest opinia lekarza sportowego od którego dowiedziałem się że gdybym biegał pod kontrolą było by tego „wielokrotnie mniej” ale nic bym sobie poważniejszego nie zrobił. Po prostu przesadziłem bo się na tym nie znałem.\nNie zauważyłem także poprawy kondycji, za to parę problemów nabyłem. Może warto się skonsultować z jakimś fachowcem (lekarzem). Dzisiaj jest powszechnie dostępna wiedza na ten temat i można prawidłowo zaplanować treningi.\nMoże znowu niepotrzebnie włożyłem wszystkich do jednego worka – chyba mam co przemyśleć.\nKluczem we wszystkim jest regularność i tej regularności życzę.\n23 maja 2017 at 15:27\nCo do jedzenia to się nie zgadzam. Moja górska młodość przypadła na lata osiemdziesiąte, w sklepach ocet, makaron, olej rzepakowy, a w schronisku na Hali Gąsienicowej po przejściu Krzyżnego gryczana z margaryną lub gryczana z jajkiem, kefiry zabrakło, smakowała jednak jak nigdy w życiu. Problem był z zakupem chleba bo po wycieczce niczego już nie było a przed jeszcze nie. Produkowało się samemu suchary z weki ( bułki paryskiej) Na Bystrym z koleżanką widzimy jeden bochenek chleba, ślinka cieknie ale za nami staje Włodek Cywiński podejrzewam, że z dyżuru w Morskim i ja bohatersko proszę o połówkę… oczywiście on bierze drugą. Człowiek mógł się objeść tylko jagodami pod Kopieńcem .\n20 czerwca 2017 at 00:23\nAle ten artykuł nie jest do końca poważny. 😉 Uważam, że jak się człowiek postara, to i na szlaku jest w stanie całkiem smacznie i zdrowo zjeść. Niestety najczęściej nam się nie chce (mnie na pewno), toteż idziemy na łatwiznę i przysłowiową podłą konserwę. 😉\n7 czerwca 2017 at 13:17\nNo wypisz wymaluj 😛 Ile to razy pod nosem burczałam, czy mi ktoś rozum odebrał i jak daleko jeszcze. Kondycja moja chyba gdzieś jest…w kącie schowana i wyjść nie chce. Pot i wstyd mnie oblewał, jak mnie wyprzedzały dzieciaki na najprostszym szlaku. A i właśnie…tylko wkraczam na szlak, cieknie mi z nosa, myślałam że tylko ja tak mam 😛 może my z północy tak mamy ;P\n20 czerwca 2017 at 00:15\nNo może faktycznie to nasz północny defekt? 😀 Choćbym godzinę nos wydmuchiwała, to i tak cieknie… 😀\n10 lipca 2017 at 15:00\nJa naprawdę szczerze NIENAWIDZĘ gór!! Autorka pisze to przekornie, bo w rzeczywistości je lubi, a ja ich szczerze nienawidzę! Zmuszam się do gór bo mój chłopak je kocha ale za każdym razem nie mogę zrozumieć jaki jest sens w łażeniu i męczeniu się! Absurdalnie mieszkam blisko nich (a dla mnie by mogły zniknąć z powierzchni ziemi:)) a daleko od morza, które kocham!\nDo moich powodów nienawiści dodam jeszcze brak zaplecza higienicznego…\nMoże ktoś się chce zamienić i wymienić góry na morze?\n10 lipca 2017 at 22:38\n„Częste mycie skraca życie…” prześmiewczo mówiły kocmołuchy, teraz mówią to naukowcy,\nzatem te trzy dni w górach to akurat czas na odbudowanie flory bakteryjnej skóry niszczonej\nnadmiarem chemii w łazience:) No ja tez marzę o prysznicu na koniec dnia po 30kilometrowej wędrówce\nzazwyczaj się udaje więc Elwiro, nie jest tak źle z tym zapleczem:) A to że Ty kochasz morze, to super, krótsza kolejka do łańcuchów…;) Fantastycznie jest pięknie się różnić:)\n7 sierpnia 2017 at 12:35\nMam takie powiedzenie, że są trzy minusy chodzenia po górach, z których jednocześnie jestem w stanie znieść tylko dowolne dwa. 1) upał (dla mnie to wszystko powyżej 24 stopni), 2) owady brzęcząco kąsające (nie wiem, ale uwielbiają mnie i to o dziwo komary akurat najmniej), 3) trudny szlak. Kiedy zrobiliśmy piękną dwudniówkę ze Zwardonia na Skrzyczne, to jedyny raz na moich 50 wycieczek myślałem, że albo umrę albo NIGDY, NIGDY tu już więcej nie przyjadę. Było ok. +28 stopni, końskie muchy czy inne cholery pogryzły mnie do krwi (goiło się ze dwa tygodnie) w pół godziny po wyjściu ze stacji i potem towarzyszyły mi do końca, a na dodatek trasa też niczego sobie. Potem odważyłem się przyjechać w góry dopiero po dwóch miesiącach :))\n10 września 2017 at 14:42\nZe wszystkim się Madziu zgadzam. Pozdrawiam.\n15 listopada 2017 at 19:53\nCześć, pozwolę sobie odnieść Twoje uwagi do siebie.\n10. Wiecznie pod górę – znacznie bardziej to lubię niż schodzenie. Ale kamieniem nie rzucę – np. tej jesieni podczas wejścia na Małą Rawkę repertuar wypowiedzi miałem dość monotonny i niecenzuralny.\n9. W dół – zło konieczne.\n8. Trzeba dźwigać – nie szedłem jeszcze po górach dłużej niż 3 dni pod rząd, więc i ciężar nie był za duży. Ale i tak z upływem czasu plecak staje się, niezależnie od wagi, coraz cięższy.\n7. Upał nie do zniesienia – należę do tych nielicznych, którzy upał bardzo lubią. Boję się tylko konsekwencji, czyli burz itp.\n6. Mankamenty kondycji fizycznej – forma nożna jest u mnie bardzo dobra – pracuję nad tym cały rok, chodząc nawet w zimie po lasach. Ale fakt, wychodzą mankamenty, bo chodzenie po górach to nie tylko nogi i po ostatnim Marszonie znacznie bardziej czułem przez kilka kolejnych dni ból rąk z powodu nadużywania kijków.\n5. Podłe żarcie – moje oczekiwania sprowadzam wtedy do minimum i biorę różne wysokokaloryczne przegryzki. Przyjemność staram się czerpać z napojów np. dobrych piw.\n4. Góry stały się trendi – i to (ale nie tylko to) skutecznie powstrzymuje mnie przed kolejnym wypadem w Bieszczady.\nTatry są poza zakresem moich planów, a Beskid Niski i nawet Worek Raczański, a pewnie i niektóre rejony Beskidu Śląskiego (które zacznę zwiedzać po lekturze Twoich tekstów) nie są (albo nie są aż tak) trendi.\n3. Są za daleko – dla Ciebie pewnie znacznie dalej, ale i ja w ulubiony Beskid Niski mam z Katowic około 200 km. Ale na pocieszenie mam dużo lasów na południe i zachód od miasta i przede wszystkim Jurę!\n2. Pochłaniają świadomość – to raczej dobrze. Cały czas planuję kolejne wycieczki, a i różne przemyślenia na szlakach mają duży wpływ na życie codzienne.\n1. Bo muszę je żegnać – gdy czytam Twoją wypowiedź, zawsze się wzruszam. Co tu można dodać…\nZatem z tej dziesiątki wyrzuciłbym punkt 7, a 10, 8, 5 nie są zbyt dokuczliwe. Natomiast dodam inny powód:\nmam lęk wysokości i lęk przestrzeni, które doskonale potęguje silny wiatr. Z tego powodu na Wielkiej Rawce nie czułem się dobrze, a idąc z Magurki Wiślańskiej na Baranią Górę musiałem zawrócić. Udało się jednak być na Babiej Górze (nie wiało!) i na Pilsku (w nocy). Z tego powodu wiele wież widokowych nie dla mnie.\nGratuluję świetnego bloga, talentu do pisania i pozdrawiam.\n16 sierpnia 2018 at 21:53\nNo, „przegłaś”: ….dałeś z siebie wszystkiego. 60-letni dziadek, który mija cię na szlaku dziarskim i lekkim krokiem utwierdza w przekonaniu, że jednak warto polubić bieganie.\nMam 63 lata i poczułem się zaskoczony, że mogę już uchodzić na dziadka. Na szlakach też wypatruje dziadków, ale… żebym ja miał do nich należeć?\n16 sierpnia 2018 at 22:11\nTo nie masz jeszcze wnuków? 😛\n17 sierpnia 2018 at 09:23\nWarto dźwigać teleobiektyw cięższy na wędrówki po tatrach? Bo to co najmniej 2 kg więcej gdyby brać np. 600 mm :/ . Ale ma to swoje zalety moim zdaniem gdy pogoda dopisze. Jednak tele – 300 dużo, dużo lżejszy. Więc sam nie wiem ale skłaniam się by prócz jednego szerokiego i lekkiego, brać jednak i ten ciężar.\n9 listopada 2018 at 05:36\nPodobno nie kocha się za coś tylko wbrew wszystkiemu. Jak widać z nienawiścią jest łatwiej – można wypunktować\n2 lutego 2019 at 22:34\nZgadzam się z punktami 1-4, ale zamiast wszystkich pozostałych dorzuciłbym… śmieci\n19 marca 2019 at 10:06\nUpał i ból kolana przy schodzeniu – prawdziwy koszmar. No i tłumy. Przez to omijam Tatry. Dlatego wybieram niższe pasma i mniej uczęszczane szlaki.\n14 lipca 2019 at 17:27\nZnajdź pracę w Zakopanym, Krakowie albo Bielsku-B. i będziesz miała blisko w góry…. albo nawet bardzo blisko …\n14 lipca 2019 at 17:30\n22 lipca 2019 at 22:42\nMoje uwiązanie w Bydgoszczy wiąże się z facetem, który pracy zmienić obecnie nie może. 😛 Może w przyszłości się uda. 😀\n18 stycznia 2020 at 17:25\nNajprawdziwszą prawdę napisałaś o wypadach w góry . Za to je kocham .\n2 września 2020 at 12:55\nJa tam nie narzekam na żadną z tych rzeczy poza tłumami ludzi. Daleko też nie mam bo się w nich urodziłem ale z roku na rok co raz bardziej nienawidzę turystów. Wiem, że nie powinienem tak myśleć bo każdy pragnie to przeżyć ale zalewa mnie krew kiedy idę na górę i mijam po drodze setki ludzi, w miejsca gdzie jako dziecko chodziłem z babcią na grzyby i borówki i kiedy ciężko było tam u świadczyć żywą duszę. Ech i te historie dziadka kiedy chowali się w tych lasach przed Niemcami.


W aplikacji WhatsApp Business dotknij Więcej opcji > Narzędzia dla firm > Szybkie odpowiedzi.\nDotknij Dodaj .\nDotknij Wiadomość, aby utworzyć wiadomość.\nDotknij Skrót, aby ustawić skrót klawiaturowy dla szybkiej odpowiedzi.\notwórz czat, dotknij Wiadomość i wpisz „/” lub\notwórz czat, dotknij Załącz > Szybkie odpowiedzi.\nDotknij Załącz > Szybkie odpowiedzi.\nEdytuj wiadomość lub od razu dotknij Wyślij .\nDotknij Wiadomość, a następnie wpisz „/”. Pojawią się wszystkie Twoje szybkie odpowiedzi, a także domyślne odpowiedzi.


Marshrutka Rally 2018 - blog Siukum Balala\nMarshrutka Rally 2018\n19 listopada 2018, 22:05 1559 odsłon\nPodziel się8 Udostęnij Wykop Skomentuj52 Udostępnij\nZ punktu widzenia ekonomiki transportu publicznego Marszrutki nie są rozwiązaniem dobrym. Zbyt wysoki jest jednostkowy koszt " kilometroosobopasażera " jak również nieefektywnie wykorzystany jest czas pracy kierowcy wiozącego raptem 12 pasażerów. Dodatkowo, to akurat ważne w naszych czasach : Marszrutki nie są proekologicze, bowiem na jednego "kilometroosobopasażera " produkują zbyt dużo CO2. Daleko Marszrutkom do idealnego - moim zdaniem - rozwiązania w transporcie publicznym, jakim są brytyjskie double deckery. Nie dość, że zabierają 75 osób to w ruchu drogowym zajmują mniej miejsca niż dwa busiki wiozące 1/4 pasażerów angielskiego autobusowego dziwoląga. Jednak jak napisałem w poprzedniej notce Marszrutki są potrzebą chwili, są krwioobiegiem transportu publicznego w Gruzji, są niezbędne i znakomicie rozwiązują wszelkie bolączki i problemy związane z przemieszczaniem się ludzi. Dlatego na razie muszą trwać dostarczając przy okazji niezwykłych emocji. Oczywiście osoby posiadające jakiś godny uwagi majątek powinni przed jazdą Marszrutką udać się do notariusza, by poczynić stosowne zapisy. Ludzie odpowiedzialni nie zostawiają rodzinie i bliskim spraw nierozstrzygniętych. Z uwagi na to, że Marszrutką może podróżować zdecydowanie mniej osób niż w dalekobieżnym autobusie, więc często w popularnych kierunkach, np. Tbilisi, Batumi, Kutaisi, z dworca wyjeżdża kilka Marszrutek.\nWziąłem udział w kilku takich rajdach i - nie powiem - przeżyłem niezapomniane chwile. Z punktu A do punktu B wyjechaliśmy w 5 zespołów. Nasza 12 osobowa załoga reprezentowała team Mercedesa. Kierowca miał nie więcej jak 25 - 30 lat. Od razu zwrócił moją uwagę, w technice jazdy dało się wyczuć świetnego taktyka. Doskonale wyczuwał miejsca, które jeszcze nie były widoczne, a w które należało pójść by przesunąć się do przodu o dwa trzy pojazdy. Jazda dość ofensywna, by nie powiedzieć agresywna przypominała w nim młodego Schumachera. A specyficzna technika wyprzedzania, tzw. zdublowany ruch konika szachowego, pozwalał dostrzec w nim doświadczonego Kasparowa. Zdublowany ruch konika szachowego to bardzo popularny sposób wyprzedzania na gruzińskich drogach. Nie daje przeciwnikowi najmniejszych szans. Polega to na tym, że pojazd wyprzedzający zbliża się do pojazdu wyprzedzanego ze sporą prędkością, 120 - 130 km/h. Wisi przez chwilę na zderzaku samochodu wyprzedzanego, po czym następuje gwałtowny wyrzut kierownicy w lewo i wektor kierunku zmienia się o 90 stopni, auto wyprzedzające niemal pod kątem prostym przeskakuje za ciągłą linię, po czym następuje redukcja biegów i pełny gaz oraz dopalacze. Samochód wyprzedzający idzie do przodu w tempie niezwykłym, " porsznie i kłapany " mało spod maski nie wyskoczą.\nPo chwili, kiedy wraca nam krążenie, następuje kolejny wyrzut kierownicy, tym razem w prawo i nasze auto znowu pod takim samym kątem jak przy rozpoczęciu manewru, przekracza białą, ciągłą linię i znaleźliśmy się nie wiedzieć kiedy przed załogą teamu Forda. Linia ciągła w Gruzji nie oznacza tego samego co w Europie, nie rozdziela pasów jezdni, nie zakazuje bezwzględnie zmiany pasa ruchu. Ot, zwykłe rozdzielenie świata żywego z zaświatami. Taki sposób wyprzedzania, u ludzi nieprzeszkolonych, nie wyczuwających co się święci, może doprowadzić do uszkodzenia kręgów szyjnych. Dlatego ja za rok biorę ze sobą - za wczasu - kołnierz ortopedyczny. Dzięki doskonałej taktyce jazdy naszego kierowcy, na rogatkach miasta A, w punkcie kontrolnym, zameldowaliśmy się jako pierwszy zespół, choć pole startowe opuściliśmy jako zespół czwarty. W punkcie kontrolnym, część wozów towarzyszących wyścigowi uzupełniła zapasy, niektórzy dotankowali gazu w mobilnym punkcie gazu LPG.\nNiestety nasz kierowca miał na punkcie kontrolnym jakiś deal, musiał czekać na kogoś i tym razem wyjechaliśmy jeszcze gorzej niż na starcie , bo jako zespół ostatni. Trochę mnie to martwiło, bo trasa rajdu wynosiła 240 km, a co najważniejsze musiałem być w Tbilisi na 17:35, by zdążyć na pociąg do Batumi.\nKierowca chyba wyczuł mój nastrój, bo od momentu startu nie folgował maszynie. Szliśmy jak pocisk i po około 20 kilometrach dopadliśmy " Japończyków " z 14 - osobowego teamu Isuzu. Wyczuli próbę ataku i poszli mocno do przodu. Szli opętańczo, jak kamikadze. Co nie dziwi, bo Isuzu robi świetne silniki, byle czego nie wkładaliby przecież do eksportowych Polonezów. Świetne wozy to były, jeździł nimi nie tylko premier Edward Babiuch, ale i w początkach kariery kolega Waldek Gazownik z partii zawsze koalicyjnej. Japońcy wykładali się na zakrętach, trochę cięli zakręty, blokowali nas kiedy tylko mogli. Zaczynałem powątpiewać w talenty naszego Schumachera. Nie miałem racji. Atak nastąpił na długiej prostej.\nRozmaitości Starosta pucki\nSiukum Balala 21 sierpnia 2019, 19:30\nw Starosta pucki\n@hephalump Cudownie tam jest, leniwie. Pozdrawiam\nSiukum Balala 21 sierpnia 2019, 16:36\nw Wszczęto śledztwo w sprawie wypadku na jeziorze Kisajno\n@RobertK O czym Ty mowisz? Dzis patenty motorowodniackie się kupuje, nikt nie ma czasu na szkolenia. Patent zeglarski na obozie w tydzien. To jest kasa, misiu kasa\nSiukum Balala 21 sierpnia 2019, 16:03\n@osasunna To mam Cie za głupote zbanować? Nie jestem jeszcze taki Stary


nie tak znow kolorowo: sierpnia 2021\nWakacyjny tydzien 10 i ostatni, ale za to wycisniety niczym cytrynka :)\nEch... Dziesiec tygodni minelo sobie niczym mgnienie oka... Niby jak patrze wstecz, to sporo sie dzialo, bylismy na kempingach, zmienialy sie polkolonie Potworkow, ale jednak mam uczucie, ze lato jakos tak przecieklo mi miedzy palcami. :(\nAha. Mialam zaczac od tego "huraganu", ktory mial nas nawiedzic w niedziele. ;) Musze wspomniec ze po zeszlym roku, kiedy patrzac przez okno powaznie zastanawilam sie czy nie schowac sie z dziecmi do piwnicy, po drzewie, ktore polecialo prosto na przyczepke oraz po 4 dniach bez pradu, nie jestem juz taka szybka w wydawaniu osadu. Do tamtego roku na straszenie w prognozach, ze jaka to potworna pogoda i w ogole kataklizm na nas idzie, zawsze przewracalam oczami, ze znow na sile szukaja sensacji. Po tamtej pamietnej wichurze jednak jestem ostrozniejsza i wyznaje raczej zasade, ze przezorny zawsze ubezpieczony. Bo w 9 na 10 przypadkow prognozy sa rozdmuchane, na wyrost i wprowadzaja niepotrzebna panike, ale zostaje ten jeden przypadek, kiedy faktycznie sie sprawdzaja i skutki bywaja katastrofalne. :D Upewnilam sie wiec, ze mamy w chalupie zarcie (na szczescie w piatek zrobilam zakupy), wode (choc mamy ja z wodociagow, nie ze studni, wiec nawet przy braku pradu nie powinno byc problemu), naladowane latarki oraz benzyne w kanistrze (dla agregatora), gdyby znow szlag trafil prad i trzeba bylo ratowac zapasy w lodowce... Poniewaz wydawalo sie, ze powinnismy jakos przetrwac kilka dni bez pradu, pozostalo juz tylko czekac na rozwoj sytuacji. W niedziele (22 sierpnia) wiec, M. nie pojechal do pracy i cala czworka siedzielismy w chalupie "czekajac" na huragan. Ktory... nie nadszedl. ;) Tym razem zmiescilismy sie w tych dziewieciu przypadkach, kiedy nie tylko huragan zostal zdegradowany do tropikalnego sztormu, ale jeszcze przeszedl bardziej na wschod niz przewidywano i o nas ledwie zahaczyl. Ani mocno nie padalo, ani szczegolnie nie wialo. Wlasciwie duzo gorszy pogodowo okazal sie poniedzialek, ale o tym nizej. Widzialam juz paskudniejsza pogode. ;) To oczywiscie u nas, bo kilka bardzo zalesionych miejscowosci na wschodzie Stanu zostalo bez pradu, a w innych pozalewalo ulice. My jednak stwierdzilismy, ze dawno nie spedzilismy tak nudnego dnia. ;) I jasne, takie leniwe dzionki tez sa potrzebne, choc tym razem caly dzien nie opuszczala mnie adrenalina i caly czas mialam wrazenie, ze czekam na cos... Co chwila tez doladowywalam telefon, zeby w razie czego byl maksymalnie naladowany. I w koncu nic nie nadeszlo, wiec wieczorem czulam sie po prostu wykonczona tym napieciem. Fakt, ze wlasnie dostalam okres, tez nie pomagal. ;) Jeszcze kladac sie spac zastanawialam sie czy rano nie zbudze sie w chalupie bez elektrycznosci, choc ryzyko bylo minimalne, bo wiatr juz poznym popoludniem niemal ucichl...\nW poniedzialek okazalo sie, ze tropikalny sztorm Henri zatoczyl sobie radosne koleczko i wrocil nad nasz Stan zeby popsuc nam pogode w kolejny dzien. Swoja droga zartowalam z Kokusiem, ze bardzo trafnie nazwali to cos, co mialo byc huraganem, bo jego ulubiony kumpel ma na imie niemal identycznie i jest wlasnie niczym taki huragan w chlopiecej skorze. :D W poniedzialek sztorm na szczescie nie przyniosl juz wiatru, tylko upierdliwy, calodzienny deszcz i to momentami bardzo ulewny. Przy okazji mielismy temperature okolo 22 stopni, calkiem ciepla, wiec zrobila sie niezla duchota. Ale wiecie jak takie powietrze dobrze robi na oczyszczanie cery?! Pryszcze praktycznie same wylaza! :D Rano zabralam sie dziarsko za papiery z roboty, a dodatkowo o 11 bylam umowiona na telefon z przedstawicielka firmy, ktora ma dla mojej pracy dostarczyc usluge. Nie lubie zalatwiac takich spraw, bo zazwyczaj jako "posrednik" nie znam wszystkich szczegolow, a mam ustalac co, dla kogo, kiedy i za ile. Z jakiegos powodu szef uznal za stosowne zwalenie tego na mnie, ale jak tylko dogram jeszcze troche szczegolow, odbije paleczke i przekaze ja mu z powrotem. Zreszta, usluga wymaga instalacji i aktywacji programu komputerowego, a ja sie z kompami nie za bardzo lubie. ;)\nPoniewaz mial to byc ostatni dzien deszczu, a reszta tygodnia klarowala sie juz duzo przyjemniej, postanowilam zabrac Potworki na szkolne zakupy, zeby miec to z glowy i moc ladniejsze dni spedzic przyjemniej. W koooncu, w piatek dostalam bowiem liste Kokusia. Dzieciaki az podskoczyly ze szczescia, bo od chyba miesiaca codziennie dopytywali kiedy pojedziemy. A mi mina po drodze zrzedla, bo trafilismy akurat na najwieksza ulewe. Na autostradzie samochody rozbryzguja wode, do tego ulewny deszcz i widocznosc zrobila sie prawie zerowa. Z tylu Nik wola zebym wlaczyla wycieraczki na szybciej, a one szly juz z maksymalna predkoscia! :O Przyznaje, ze w ktoryms momencie naprawde mialam zoladek w gardle, bo akurat trafilam na lewy pas, gdzie pobocza nie bylo w ogole, a za to byl rzad betonowych blokow. Nie mialam wiec jak zjechac, przed soba praktycznie nic nie widzialam, jechalam ledwie ledwie i modlilam sie, zeby nikt nie wjechal mi z rozpedu w doope. :O Na szczescie taki najgorszy moment trwal moze z minute, ale wystarczyl, zebym sie porzadnie wystraszyla i z powrotem wybrala boczne drogi zamiast autostrady. Moze dluzej zeszlo i zrobilam lekkie koleczko, ale za to czulam sie duzo bezpieczniej. ;) Najwazniejsze jednak ze ostatecznie przejechalismy bez wiekszych problemow i wrocilismy niemal z kompletem wyprawki. Brakuje tylko temperowki dla Kokusia, ktorej za cholere nie moglismy znalezc (no serio, zeby czegos takiego nie mieli?!) oraz sluchawek do chrome bookow, bo zadne Potworkom nie podpasowaly. To jednak cos, co miec moga, ale nie musza, wiec pal licho. Zreszta, po domu wala nam sie cala masa sluchawek, z kablami, bezprzewodowych, do wyboru, do koloru... ;) dzieciaki wybraly sobie tez po plecaku, bo Nika sie w zeszlym roku rozpadl i posilkowal sie takim malym, przeznaczonym do Polskiej Szkoly, zas Bi swoj nosila dwa lata i choc okazal sie bardzo solidny, to ma z przodu jednorozca i panna oznajmila, ze nie bedzie go uzywac i koniec... A pomyslec, ze jeszcze osme urodziny, ledwie dwa lata temu, miala w temacie jednorozcow, ech...\nPotworniccy z (prawie) kompletem wyprawki :)\nReszte popoludnia spedzilismy juz w domu, ja odpisujac na maile, Potworki przepakowujac wyprawke. Troche folderow, olowkow i zeszytow (z ktorych Nik nie musial kupic ani jednego! :O), a ile radosci. ;) Nie dziwie sie im zreszta, bo jako dziecko, choc szkoly ogolnie nie lubilam, to uwielbialam kupowac wyprawke. Wszystkie te zeszyty, ksiazki, takie jeszcze czysciutkie i pachnace nowoscia, ach! ;) Nik ma durny zwyczaj brania ze soba do lozka wszystkich nowych rzeczy, od zabawek po... buty. :O Ostatnio spal z psia smycza, bo Maya przegryzla stara i musialam zakupic nowke niesmigana. :D W kazdym razie, w poniedzialek przymierzal sie zeby spac z plecakiem zaladowanym wyprawka, a plecak wybral sobie ogrooomny. Na szczescie udalo mi sie mu to wyperswadowac, ale postawil go zaraz obok lozka. :D\nWieczorem zabralam sie za dalsza utylizacje plonow. Te, jak juz pisalam sa marniutkie. Garsc ogorkow, ktora trzymalam w lodowce, w nadziei, ze jeszcze pare urosnie i starczy akurat na sloik malosolnych, splesniala... :( Coz, mam nauczke, zeby nie czekac. W lodowce lezakowaly tez 3 cukinie, z ktorymi trzeba bylo cos zrobic, zanim rowniez nie splesnieja albo nie zmienia sie w "kapcie". W niedziele, kiedy przekonalam sie, ze wiatr zlagodnial i nie grozi nam juz raczej brak pradu, zabralam sie za cukinie zapiekana z pomidorami oraz parmesanem, posypane oregano i bazylia. Dobrze, ze w przepisie sa wlasnie pomidory, bo to jedyne, co w tym roku obrodzilo i mam ich juz w lodowce kilka, a kolejne dojrzewaja pod sciereczka na blacie. ;) Nie mowiac o kolejnych, ktore juz czekaja na krzaczkach. ;)\nZdecydowanie moj faworyt!\nKurcze, jakie to wyszlo dobre! Przywodzilo na mysl wloskie zapachy i smaki, choc nikt poza mna w rodzinie nie chce sprobowac... :/ W poniedzialek zas pod wieczor zabralam sie za placuszki z cukinii. Kolejne zeszloroczne odkrycie, bo wczesniej nie moglam trafic na przepis, ktory by mi wyszedl.\nA tu cos, co zjedza nawet Potworki, choc Mlodszy z wielkim marudzeniem :)\nJedyne co, to przez tegoroczne, potwornie mokre lato, cukinia jest strasznie wodnista. Dwa razy musialam ja odsaczac, bo doslownie plywala! Placuszki jednak w koncu wyszly pyszne, choc Potworki oczywiscie krecily nosem... Mam jeszcze w lodowce ostatnia cukinie, najmniejsza i nie wiem co z niej zrobic...\nWtorek zaczelam grzecznie od pracy. Troche papierow, zaliczony meeting (zieeew)... Pozniej zas szybko zapodac Potworkom lunch, bo okolo 1 mialo sie zjawic towarzystwo. Bi cale lato prosila o zabawe z jedna z kolezanek, ale jakos albo sie czasowo nie skladalo, albo nie mialam ochoty na zupelnie nieznane dziecko w chalupie. W tym tygodniu jednak bylam w domu, przyjaciolka Bi wyjechala, w dodatku zaraz zacznie sie szkola i inne zajecia, wiec stwierdzilam, ze ok, "wyprobujmy" te nowa kolezanke. ;) To ta dziewczynka, ktora bedzie co prawda w innej klasie, ale chociaz w tym samym zespole, grupie, czy jak to zwal. Z rozmow z ludziskami, ktorzy maja starsze dzieci wynika, ze dziewczyny beda mialy klasy na tym samym pietrze i razem beda w czasie lunchu oraz dlugiej przerwie. Chociaz tyle. W kazdym badz razie, skoro Bi miala miec towarzystwo, spytalam Kokusia czy chcialby zaprosic kolege (tez mi pytanie! :D), a on, ku mojemu zdziwieniu, zamiast swojego kolegi - huraganu, wybral tego z wiosennej druzyny pilkarskiej. No i dobrze, mam nadzieje, ze chlopaki beda sie czesto spotykac, bo mieszkaja od siebie doslownie minutke na rowerach (piechota to juz kawalek). Szkoda, ze nie beda w tej samej klasie...\nPrzyznaje, ze tym razem trafila sie grupka bardzo spokojna. Kolege Nika juz znalam (i cieszylam sie, ze wybral akurat jego), ale i kolezanka Bi okazala sie spokojniutka. Tak naprawde mlodziez wsiakla w gry (tu przewrot oczami), ale po godzinie gapienia w ekrany, urzadzilam im bitwe na wodne balony (to zawsze jest hit!), a potem, skoro byli juz mokrzy, wlaczylam zraszacz.\nPoczatkowo bawili sie calkiem zgodnie...\nOni latali, a pies usilowal pic wode z wiaderka bez oberwania balonikiem :D\nZabawa byla na 102! :D\nW zraszaczu tez poczatkowo zgodnie usilowali sie porzadnie zmoczyc ;)\nNiestety, utworzyly sie grupy dziewczynki przeciw chlopcom, przy czym te pierwsze dokuczaly chlopcom (bo mlodsi, a poza tym Bi ma taki charakterek), zas ci drudzy w pewnym momencie postanowili odplacic pieknym za nadobne i wybuchla mala awanturka.\nDziewczyny "atakuja" chlopcow ;)\nDobrze, ze glownie miedzy moimi osobistymi Potworkami, ale zakonczyla zabawe. Obie grupy, obrazone na siebie, pomaszerowaly sie przebrac i rozeszly po pokojach. ;) Potem jeszcze zapodalam "pewniaka" zywnosciowego czyli nuggetsy i po kolege przyjechal hulajnoga brat, a chwile pozniej po kolezanke mama. Dziewczynka pechowo nie mieszka na zadnym z sasiednich osiedli, wiec odpada szybki przejazd na rowerach. ;) A pozniej jeszcze przypomnialo mi sie, ze nie mamy co z Bi czytac wieczorem, wiec szybko wsiedlismy na jednoslady i przejechalismy do biblioteki. Bylo 30 stopni, a po dwoch dniach deszczu wszystko parowalo, wiec wrocilismy doslownie ociekajac potem. ;) Ale fajnie bylo sie przejechac. Zas na tarasie, poza stesknionym psem (w koncu nie bylo nas "az" pol godziny!) "czekalo" na nas takie cos:\nCos ich ostatnio duzo. Moglyby sie zabrac za szkodniki w moim warzywniku ;)\nNajlepszy byl Nik, ktory bal sie sam zejsc po schodach (modliszka siedziala zaraz przy nich) i trzymal sie mnie kurczowo, bo jeszcze stworzenie na niego skoczy! :D "Bo one lataja, mamo!" (jakbym nie wiedziala). Kiedy zas robilam zdjecie, przestrzegal mnie, zebym nie zblizala do niej az tak rak, mimo ze tlumaczylam, iz modliszki ludzi nie atakuja. :D A od sasiadki dostalam taki cudowny i aromatyczny bukiet:\nJak oni to robia, ze im tak wspaniale kwitna?! Moje rozkwitly rok temu, zas w tym sezonie mialy jedna, marna kisc... :( Podsumowujac byl to calkiem udany dzien i to uczucie psula mi tylko swiadomosc, ze to juz ostatnie takie letnie, swobodne, beztroskie dni...\nSroda byla dniem atrakcji dla Potworkow. Ja, jak to ja, usilowalam w jednym tygodniu zmiescic wszystko, co moglismy zrobic w czasie calych wakacji. ;) Nic jednak nie poradze, ze widzialam juz przed oczami te ponure, deszczowe, jesienne dni i chcialam ma maksa wykorzystac jeszcze pogode. A ze akurat ten ostatni tydzien bylam w domu z Potworkami, to w te marne 4 dni (poniedzialku nie licze, bo pogoda byla do doopy) probowalam jeszcze wcisnac ostatnie przyjemnosci. ;)\nRano posprawdzalam poczte z pracy, poodpisywalam na maile, po czym wyruszylam z dzieciakami na farme. Po spedzeniu tam tygodnia polkolonii prosili zeby pojechac po prostu w ramach wizyty, ale odkladalam to i odkladalam, az wakacje prawie sie skonczyly i uznalam, ze teraz albo nigdy. :) Chcialam pojechac jak najwczesniej rano, zeby po pierwsze, uniknac najgorszego upalu (akurat nadeszlo kilka dni z temperatura ponad 32 stopni), a po drugie tlumow. Nie udalo sie ani w jednym, ani w drugim przypadku. Gorac juz od rana byl straszliwy, a ludziska mieli chyba ten sam pomysl co ja, bo o 10 rano zastalismy pelniusienki parking. :O\nWszystkie konie tam maja naprawde cudowne osobowosci; zreszta, pewnie wlasnie z tego wzgledu tam trafily :)\nPotworki ucieszone, pamietaly nadal imiona wiekszosci zwierzakow i opowiadaly anegdotki, w stylu, ze ta koza wszystkich tryka, ta lama kogos kopnela, na tym osiolku moglismy sie przejechac; ten drugi wszystkich zrzucal, ta ges to straznik, bo kaczki byly atakowane przez szopy, a po zakupieniu kilku gesi ataki ustaly. :)\nTo wlasnie owa ges - straznik. Syczala na kazdego kto podchodzil do siatki, ale zarelkiem nie pogardzila ;)\nBiegali od zagrody do zagrody, karmiac po kolei wszystkie zwierzaki, choc Nik rownie zainteresowany byl... lapaniem kur.\nTe ogromne farmerskie konie wzbudzaly respekt, choc tez byly bardzo delikatne\nOdkad nauczyl sie tego podczas polkolonii, stalo sie to jego ulubionym zajeciem, choc niekwestionowanym mistrzem jest Bi. :)\nMlode prosieta wylegiwaly sie w cieniu\nChoc najslodsze byly te kilkutygodniowe maluchy :)\nOna jednak wolala spacerowac od zwierzaka do zwierzaka, glaskac, gadac i wspominac co z nimi robila na polkoloniach. Mlodszy latal z dzikim okrzykiem, a kury w panice rozpierzchaly sie po farmie. :D\nW ktoryms momencie kazde dumnie dzierzylo w rekach kure :D\nPlan byl, zeby potem pojechac do pobliskiej lodziarni, ale niestety mieli zamkniete. Nie to nie... Zajechalismy za to na stacje benzynowa, po kawe dla matki i mrozone napoje dla dzieci. Potem do domu i matka do kompa, a dzieci na elektronike. ;) Za to po poludniu, korzystajac z upalu, zabralam dzieciaki na basen. Szkoda tylko, ze sama mialam okres, wiec pomoczylam tylko nogi, a poza tym doslownie roztapialam sie z goraca.\nJak ja im zazdroscilam! :D\nZreszta... Po dwoch dniach deszczu woda mocno sie ochlodzila. Liczylam na to, ze goracy wtorek ja troche zagrzeje, ale jeden dzien okazal sie niewystarczajacy. Nawet Potworki lekko szczekaly zebami, choc jak juz sie zanurzyly, to mogly z wody nie wychodzic. Troche poplywali bawiac sie w wodnego berka (:D), troche poskakali z trampoliny i dwie godziny minely niewiadomo kiedy.\nNik prawie - prawie wpada do wody :)\nJak sie dobrze przyjrzec, to widac, ze Bi juz nie stoi na trampolinie, tylko leci pionowo w dol :)\nA po powrocie to juz pora kolacji i zaraz do spania. :)\nDopiero nastepnego dnia sobie przypomnialam, ze w srode minela nam tez rocznica slubu koscielnego! Dziewiata - blaszana! Taka zwykla, pospolita, nic dziwnego, ze oboje zapomnielismy. :D\nCzwartek byl znow dosc intensywny, jak caly tydzien zreszta. ;) Rano mialam meeting z jednym z szefow, krotki na szczescie, bo tylko polgodzinny i o 10 rano, wiec przynajmniej nie w srodku dnia. Tyle, ze akurat tego ranka chcialam zabrac Potworki na mini golfa, a ze dzien szykowal sie najupalniejszy z calego tygodnia, planowalam jechac zaraz na otwarcie, zeby bylo jak najchlodniej. Otwieraja o 10, a mi akurat o tej porze wypadl meeting (o ktorym dowiedzialam sie dzien wczesniej i mozecie sie domyslic jaka bylam "szczesliwa"). :/ Potem, zanim Potworki laskawie sie ubraly, uczesaly i ogarnely (wiadomo, jak matka nie stoi nad glowa, nic nie zostanie zrobione), wyjechalismy prawie o 11. Na szczescie, na mini golfa mamy doslownie 5 minut jazdy i az wstyd, ze jak narazie bylismy tam tylko raz i to ponad dwa lata temu, na urodzinach sasiadek. Nooo, Potworki byly tez z wycieczka na polkoloniach, ale narzekali, ze duzo dzieci, ktos tam sie wymadrzal na temat zasad gry, ktos sie przepychal, jeszcze inna osoba wpadla do fontanny (ups :D)... W tym roku zreszta tez bym pewnie ich nie zabrala, ale od zeszlego lipca mamy kupony do tego miejsca od sasiadow, ktorym pilnowalismy przez kilka dni kota. :) Rok temu pytalam M. kilka razy kiedy zabierzemy dzieciaki, ale choc najpierw stwierdzil, ze chetnie z nami pojedzie, ale potem ciagle na moje propozycje odpowiadal, a ze ma robote (fakt, ze remontowal schody i lazienke oraz malowal szafki kuchenne, no ale nie poswiecic godzinki, zeby spedzic czas z rodzina?!), a w koncu oznajmil, ze to go kompletnie nie bawi i nie ma ochoty. :( I w koncu nie pojechalismy. W tym roku wiec uznalam, ze nie bede pytac jasnie pana, tylko wezme dzieci sama, ale tez zbieralam sie niczym sojka za morze. Pomyslalam jednak, ze jak nie pojade w tym tygodniu, to znow nie pojade wcale, co pozwolilo sie odpowiednio zmotywowac. A najlepsze, ze jak potem opowiedzialam M. gdzie bylismy, pierwsza reakcja to: "No tak, bez tatusia...". Taaa... Tatus taki chetny, ze hej. Mial szanse, a nawet kilka. Teraz niech zaluje. ;) Jadac rano liczylam, ze bedzie tam sporo cienia (teren otoczony jest z 3 stron drzewami) oraz ze nie bedzie tlumow. Przeliczylam sie w obu przypadkach. Jak przyjechalismy rzeczywiscie nie bylo zbyt wielkiej grupy, ale juz w polowie gry wlasciwie przy kazdym dolku byla inna grupka. A slonce niestety padalo z tej czwartej, nieoslonietej strony i tylko na obrzezach dolki znajdowaly sie w cieniu. Cala gra zajela nam okolo godziny i choc wczesniej zakladalam, ze mozemy zagrac dwa razy, po tym jedny wyszlismy z tamtad czerwoni i ociekajacy potem. ;) Na szczescie przy mini golfie znajduje sie lodziarnia, poszlismy wiec na lody dla ochlody. ;)\nNie, Mlodszy nie ma popsutych zebow. Wysmarowal je czekolada z lodow :D\nOgolnie Potworki zachwycone, jak zawsze zreszta kiedy maja jakies atrakcje. Dla mnie zas najwazniejsze bylo, ze Nik sie troche ogarnal i mozna z nim po ludzku pograc.\nJeden z niewielu cudownych dolkow w cieniu :)\nDwa lata temu, na urodzinach sasiadek, walil kijkiem w pileczke z calej sily, ta przelatywala nad kilkoma dolkami, nieraz tuz nad glowami lub przed nosami innych ludzi. Wiadomo, zdarza sie to czasem kazdemu dziecku, ale Nik wszystkie moje upomnienia mial w doopie i zasmiewal sie do rozpuku kiedy pileczka przelatywala nad trzema dolkami. W koncu ludzie zaczeli mi rzucac zirytowane spojrzenia, a ja mialam ochote strzelic Kokusiowi klapsa, zabrac mu kijek i zakonczyc zabawe. Odetchnelam z ulga kiedy zawolano nas na tort. ;) Tym razem na szczescie mlody mial faktyczna frajde z trafiania do dolka zamiast walenia kijem w pileczke, choc energia go jak zwykle rozpierala i caly czas podrygiwal w miejscu. :D\nBi tutaj to taka "panienka", ze az cos mnie sciska...\nPo mini golfie musialam podjechac do pracy po papiery, ktore gotowe sa do sprawdzenia, a ktore potrzebuje miec przejrzane do poniedzialku. Potwory oczywiscie zachwycone, ze moga zobaczyc prace mamuski, choc Nik nie omieszkal sobie pomarudzic idac do wejscia, ze "umiera" z goraca i pragnienia. Dla jasnosci, od samochodu do drzwi mielismy moze 100 m, z czego wiekszos prowadzila w cieniu, wzdluz budynku. ;) Potem zas wpadlismy do domu, zjedlismy szybki lunch i znow zapakowalismy sie w auto, zeby podjechac do sklepu z grami. Nikowi nadal zostalo troche kasy na karcie podarunkowej z Komunii i w kolko slyszalam tylko "kiedy pojedziemy do GameStop (nazwa sklepu) i kiedy pojedziemy?!". Co bylo robic, w koncu pojechalismy. Mlodszy wrocil z dwiema nowymi grami, ale niestety - stety na karcie nadal cos zostalo, wiec czeka mnie na bank kolejna tam wycieczka. ;)\nReszta dnia juz nieco leniwsza. Poczatkowo planowalam znow zabrac Potworki na basen, bo upal byl nieziemski, ale ten najblizej nas byl tego dnia zamkniety, a dalej mi sie nie chcialo jezdzic. Nik mial trening druzyny plywackiej (wiec jednak poplywal ;P), ale pojechal z M., ja zas troche posprzatalam, podlalam ogrodek oraz przymusilam Bi do wziecia prysznica. Kolejnego dnia miala bowiem jechac do nowej szkoly poznac klase i nauczycielke, a tu wlosy tluste i zalatujace potkiem paszki. ;) A pierwsze wrazenie wiadomo, robi sie tylko raz. ;)\nPiatek oznaczal kolejne zabiegane popoludnie. Ranek zreszta nie byl duzo lepszy, ale chociaz dla zalatwiania spraw nie trzeba bylo wychodzic z domu. ;) Dla mnie kontynuacja przegladania papierow z pracy, a dodatkowo kolejny telefon do firmy przewozowej obslugujacej autobusy szkolne w naszej miejscowosci. Nie pamietam juz bowiem czy pisalam, ale beznadziejnie przydzielili Nikowi w tym roku przystanek. Te przystanki tutaj to takie umowne miejsca gdzie dzieciaki maja czekac. Zawsze bylo pod naszym domem, albo pod domem sasiadki z naprzeciwka. A w tym roku ktos nadgorliwy (i najwyrazniej nowy) przydzielil zupelnie inny adres. Podejrzewam, ze zobaczyl te sama nazwe drogi i stwierdzil, ze co za roznica te 20 numerow... Szkopul w tym, ze nasza ulica jest przecieta na pol glowna wjazdowa droga, po ktorej ludzie zazwyczaj zapierniczaja ile gazu starczy w pedale. Dodatkowo, przystanek znajduje sie tak daleko, ze nie widac go z okna naszego domu. Nie bardzo mialam ochote zeby Nik wracal sam spod tamtego adresu, szczgolnie, ze autobus i tak musi wjechac na nasza ulice zeby odstawic dzieci mieszkajace dalej oraz na innych, odbiegajacych od naszej. Zadzwonilam w srode, pani wziela ode mnie dane, spytala dlaczego chce zmienic przystanek i oznajmila, ze koordynator do mnie oddzwoni. Ok. Czekalam reszte srody, caly czwartek, bo zdawalam sobie sprawe, ze takich prosb jak moje pewnie maja kilkadziesiat, jak nie kilkaset. W piatek juz sie jednak wkurzylam, bo przeciez w poniedzialek pierwszy dzien szkoly! Dzwonie wiec jeszcze raz, a pani (z glosu ta sama co w srode) pyta czy wyslalam maila do koordynatora! A ktos mi, do cholery, powiedzial, ze mam wyslac?! W kazdym razie wszystko dobrze sie skonczylo. Wyslalam maila pogodzona z tym, ze raczej juz tego dnia nic nie zalatwie, ale ku mojemu zaskoczeniu, w ciagu godziny koordynator odpisal, ze zmienia przystanek na adres naszej chalupy. Jedno odhaczone. :)\nRano Nik mial tez spotkanie zapoznawcze z nowa nauczycielka oraz kolegami. Niestety... wirtualne. Osobiste spotkania byly tylko dla dzieci z zerowek oraz starszych, ale tylko jesli sa nowe w tej szkole. Niestety Nik to juz "weteran", wiec przyszlo mu zasiasc przy kompie.\n"Radosc" ogromna :D\nMlodszy nienawidzi takich wirtualnych spotkan juz od czasow zdalnego nauczania pod koniec II klasy, wiec obserwowalam tylko jak siedzi coraz to nizej i nizej na krzesle i jeszcze moment a zsunal by sie z nudow na ziemie. :D Na szczescie pozniej stwierdzil, ze pani wydaje sie mila, a poza swoim ulubionym kumplem dojrzal przynajmniej trzech innych urwisow, z ktorymi dobrze sie dogaduje, wiec wlasciwie to wejdzie w IV klase niczym w dobrze znane bagienko. ;)\nWczesnym popoludniem swoje spotkanie zapoznawcze miala Bi, ale z racji, ze przechodzi do nowej szkoly, bylo je osobiscie. Zaraz po lunchu pojechalismy wiec do jej "wyzszej podstawowki", ktorej zreszta sama bylam ciekawa, bo choc Potworki mialy tam polkolonie, to rodzice nie byli wpuszczani do srodka. Szkola zrobila na mnie bardzo pozytywne wrazenie. To obecnie (chyba) najnowsza placowka publiczna w naszym miasteczku, przynajmniej dopoki nie wybuduja nowego skrzydla high school. ;) Mimo, ze budynek ma juz prawie 20 lat wiec wcale nie jest najnowszy, to i z zewnatrz i w srodku wyglada naprawde pieknie.\nPrzed glownym wejsciem. Po calym tygodniu Bi miala juz wyraznie dosc moich ciaglych zdjec :D\nWewnatrz, w glownym holu drewniane panele robia wspaniala atmosfere i przypominaly mi troche gorskie schronisko, choc bardziej eleganckie. :) Wszedzie tez czuc przestrzen. I klasy i sale do muzyki czy plastyki sa bardzo przestronne, podobnie jak stolowka i mam wrazenie, ze Bi czula sie troche ta przestrzenia przytloczona, bo podstawowka Potworkow jest malutka i przytulna, a tu taki "moloch". ;) No nic, przywyknie. Jej wychowawczyni jest mloda i wydaje sie pelna entuzjazmu, w klasie jest z dziewczynka z ktora byla w II klasie oraz grala w pilke nozna. Przynajmniej jakas znajoma twarz. :) Jest tez z synem naszych dobrych znajomych, ale wiadomo, chlopak, wiec zwisa jej i powiewa. :D\nPo spotkaniu zapoznawczym popedzilam z Potworkami na zakupy spozywcze, a potem po kawe, mrozone napoje i do domu. To "popedzilam" to taki skrot myslowy, bo chyba z racji piatku, cala okolica byla tak zakorkowana, ze szlag mnie trafial na prawie kazdej drodze... W dodatku objazd, ktory prowadzi kolo naszego domu mieli zlikwidowac do 20 sierpnia, tymczasem funkcjonuje w najlepsze i nawet do domu dojechac nie mozna bez stania po 10 minut na kazdych swiatlach! Ech... Poniewaz piatek mial byc ostatnim upalnym dniem, a w dodatku od poniedzialku czekala Potworki szkola, stwierdzilam, ze zabiore ich jeszcze raz na "nasz" basen. Kiedy juz w koncu dotelepalismy sie do domu, migiem rozpakowalam zakupy, dzieciaki na szybko cos przekasily, zalozyly stroje i pojechalismy. Tym razem niestety mieli pecha. Od rana zapowiadali na popoludnie burze, ale przesunely sie na tyle, ze wydawalo sie, ze powinny nas ominac...\nWoda, najwieksze szczescie ;)\nPotworki pochlapaly sie przez jakies 45 minut, az tu nagle ratownicy gwizdza z calych sil i wyganiaja wszystkich z wody. Podobno ktorys uslyszal... grzmot. A procedury maja takie jak kiedys nad jeziorem, nad ktorym bylam z kumpela. Jak zagrzmi to do wody mozna wrocic dopiero po 30 minutach... Czy musze dodawac, ze choc jakies chmury krazyly na horyzoncie, to nad nami bylo piekne slonce? :/ W miedzyczasie ratownicy uslyszeli kolejny grzmot, choc moglabym przysiac, ze to przejechala gdzies ciezarowka, wiec odliczanie zaczeli od nowa. W sumie czekalismy 40 (!) cholernych minut az otworza basen. Mialam ochote pierdzielnac to i wrocic do domu, ale pocieszalam sie, ze jak otworza to dzieciaki beda mialy jeszcze godzine zabawy do zamkniecia. Potworki wraz z gromada innych czekajacych dzieci popedzily na plac zabaw, wiec czas plynal w miare szybko.\nCzy to wyglada jakby za chwile miala sie rozpetac burza z piorunami? :/\nI teraz najlepsze. W koncu basen ponownie otworzyli, dzieciarnia rzucila sie z piskiem jakby wody w zyciu nie widzieli, popluskali sie moze 5 minut i... zagrzmialo!!! :O\nTu ta kilkuminutowa radosc z ponownego wskoczenia do wody...\nNo ku*wa! Oczywiscie ratownicy rzetelnie wszystkich z wody wyrzucili, a przez megafon ogloszono, ze tym razem zamykaja basen juz na reszte wieczora. :( Jedyne co dobre, to dostalismy kupony na darmowe wejscie. Basen jednak zamykaja za tydzien, Potworki wracaja do szkoly, weekend ma byc chlodniejszy i pochmurny, wiec nie wiem czy uda nam sie go wykorzystac. :/\nSobota byla juz spokojna, zeby nie powiedziec nudna. Z racji, ze piatek byl zalatany i malo co popracowalam, rano wyciagnalam papiery, ktore koniecznie chcialam miec przejrzane przed poniedzialkiem. Dzieki niebiosom za nieco starsze dzieci, ktore po sniadaniu wlaczyly sobie elektronike i nie przeszkadzaly. ;) Caly dzien sie chmurzylo i bylo zdecydowanie chlodniej (w ciagu jednego dnia temperatura spadla z 34 stopni na 21 i czlowiekowi wydawalo sie, ze mrozy przyszly! :D), ale pogoda sie w miare utrzymala. Lunelo dopiero wieczorem. Oczywiscie bylo zupelnie sucho, az... poszlismy na spacer. :D Na szczescie nie lalo, tylko kropilo, wiec strasznie nie zmoklismy, no ale, nie mialo kiedy?! ;)\nNiedziela zapowiada sie rowniez pochmurna, "chlodna" (jak na te pore roku) i leniwa. A od poniedzialku wkraczamy w nowa, szkolna codziennosc! :) Poki co na 4 dni, bo piatek bierzemy wolny a potem mamy dlugi weekend, ale to taki maly przedsmak. ;)\nAutor: Agata o 00:32 12 komentarzy:\nWakacyjny tydzien #9; juz przedostatni, za to bardzo towarzyski (dla dzieci) :)\nKolejny tydzien... Jeszcze tylko jeden i witamy szkole. :O Ale to zlecialo! Chyba co roku pisze to samo, ale nic nie poradze, ze wakacje sa takie krotkie... :D\nPo przejsciu frontu w sobote, w niedziele (15 sierpnia) pogoda byla duzo przyjemniejsza. Jak dla mnie, zawsze pragnacej letniego goraca, troche za "chlodno", bo 25 stopni, ale za to bez wilgotnosci i z lekkim wiaterkiem. Mozna bylo wyjsc na zewnatrz bez grozby, ze za 10 minut bedzie sie spoconym jak prosie. ;) Poczatkowo myslalam, zeby wybrac sie tego dnia nad pobliskie jezioro (czy raczej bardziej staw), ale potem M. byl w pracy, a kiedy wrocil, pojechalismy do kosciola, po kawe i do domu wrocilismy po 12. I juz mi sie nie bardzo chcialo gdziekolwiek jechac, szczegolnie, ze mialam jeszcze pranie do wstawienia i jakies inne pierdoly. Malzonek zas zabral sie za postrzyzyny syna. Mlodszy upiera sie bowiem na dluzsze wlosy, ale jednoczesnie narzekal, ze laskocza go w uszy i ze mu goraco. Poniewaz jednak nie chce sciac wlosow kompletnie (kitka mu sie marzy! :O), tylko gore chcial zostawic dluzsza, M. raz gadal, ze mam go umowic do fryzjera, bo on sie nie podejmie, a raz ze w sumie co tam wygolic boki... Nie mogl sie tak zdecydowac od dobrego miesiaca, ale w niedziele w koncu go cos naszlo i stwierdzil, ze sprobuje. W razie czego, w trybie pilnym zawsze mozna go zabrac do fryzjera. :D\nTaki byl juz zarosniety hobbitek :D\nJedyne co, to ja wole jak strzyze dzieciaki wieczorem, zeby potem zabrac ich od razu pod prysznic, w pizamki i do spania. A tu srodek dnia, a tego wzielo na obcinanie... Poniewaz jednak stwierdzil, ze wieczorem pewnie odejdzie mu ochota, machnelam reka. Niech obcina syna, kiedy chce. A Nik (jak to dzieciak) cieszyl sie, ze wow, wezme prysznic, a potem ubiore normalne ubrania (sensacja!)! :D W kazdym razie wyszlo cos takiego. Kiedy pozwoli wlosom opasc na jeden bok, z przodu ledwie widac roznice. ;)\nCalkiem normalny fryz, tak? ;)\nAle juz z boku... ;)\nI z tylu... Obie strony ma zgolone tak samo, ale wlosom z czubka zazwyczaj pozwala opadac na bok. Chociaz ostatnio zrobilo sie tak goraco i wilgotno, ze kaze sobie zaczesywac kitke :D\nDla mnie to on wyglada jak maly "punk". ;) Nie jestem do konca przekonana co do tej fryzury, ale Mlodszy wchodzi pomalu w wiek, gdzie sam chce decydowac o wygladzie, wiec jesli jemu sie podoba, to najwazniejsze. Obydwoje z M. stwierdzilismy, ze ma szczescie, ze nie dostal za matke i ojca naszych wlasnych rodzicow. Malzonek opowiadal, ze nieraz chcial troche podhodowac wlosy, ale ojciec zabieral jego i brata do fryzjera, stwierdzal krotko "na zapalke" i nie bylo dyskusji. Ja zas zawsze (jak chyba wiekszosc dziewczynek) marzylam o dlugich wlosach, ale moja mamuska nigdy sie nie zgodzila. "Bo masz waska twarz i bedzie ci brzydko". Cale wczesne dziecinstwo bylam scinana "na chlopaka", a najdluzsze wlosy mialam na Komunie - doslownie 2 cm za ramiona. Potem juz ciagle najwyzej do ramion, a najczesciej skracane do uszu i z tylu podgalane. Bo tak najbardziej podobalo sie mojej matce, a moje zyczenia nie byly kompletnie brane pod uwage. A ja we wszystkich zabawach nakladalam na glowe spodnice lub rajstopy (ze to niby dluuugie warkocze), zeby poczuc jak by to bylo miec taka oplywajaca plecy grzywe. ;) I tak sobie mysle, jacy niektorzy rodzice sa zadufani w sobie. To takie proste, dzieciece marzenie: miec dluzsze wlosy. Nikomu nie szkodzi i nic nie kosztuje. A jednak znajda sie tacy, ze sie nie zgodza dla samej zasady. I jeszcze ojca M. troszenke rozumiem, bo to czlowiek starej daty, a nawet moj tata (ktory od mojego tescia jest prawie 20 lat mlodszy) wspomina, ze jak raz po wakacjach pojawil sie w technikum z dluzszymi wlosami, nauczyciel pogonil go z klasy i kazal nie wracac az sie nie ostrzyze. Takie czasy. ;) Co do mojej matki jednak, kompletnie nie rozumiem, bo wiekszosc ludzi chyba lubi jednak zostawic dziewczynkom dluzsze wlosy. A ona nie. Ubzdurala sobie, ze poniewaz obie mamy waskie twarze, a ona lepiej czuje sie w krotszych wlosach, to ja tez musze i koniec. Szanowna mamusia tak uwaza i kim ja jestem zeby sie sprzeciwic. A najgorsze, ze jeszcze powtarzala, ze w dlugich jest mi brzydko, choc skad mogla wiedziec, skoro nigdy nie widziala?! Ale co tam, zburzmy resztke pewnosci siebie u i tak niesmialego, wycofanego dziecka... :/\nRozpisalam sie o kudlach, a mialam przeciez tylko wspomniec, ze obcielismy Mlodszemu wlosy. :D Reszta niedzieli to juz tylko spacer, jakies gotowanie, wstawienie ostatniego prania, itd. Nic szczegolnego...\nW poniedzialek Potworki wyruszyly na znow inne polkolonie, ostatnie w tym roku. A ja zaczelam sobie pluc w brode juz pierwszego dnia. Pisalam niedawno, ze z tymi polkoloniami, od polowy sierpnia tutaj bieda. Lapalam wiec byle co, byle tylko dzieciakom sie moglo spodobac. A ze oboje uwielbiaja (narazie, bo z Bi to nigdy nie wiadomo) pilke nozna, a akurat zorganizowano polkolonie pilkarskie, to niewiele myslac ich zapisalam. Rzucilo mi sie w oczy, ze zajecia trwaja tylko pol dnia, ale stwierdzilam, ze jakos sie to ogarnie. To byl kwiecien, wiec jeszcze nie wiedzialam, ze akurat na sama koncowke wakacji zrobi mi sie w pracy taki kociol, ze nie bede miala w co rak wlozyc. Teraz zas sie zalamalam, bo 30 sierpnia (nota bene pierwszy dzien szkoly, a ja Potworkow prawdopodobnie nie zobacze do poznego wieczora... :() musze miec wszystko dopiete na ostatni guzik, a tu okazuje sie, ze polkolonie trwaja od 9 do 12. :O Odwozilam ich wiec na 9, w pracy bylam o 9:15, po czym juz o 11:40 musialam wyruszac z powrotem. Zalamka. :/\nW poniedzialek przy odbiorze trafilam na koncowke mini rozgrywek\nA Mlodszy, zamiast udzielac sie w grze, wolal nawijac z kolega ;)\nNo i fakt, pracowalam reszte dnia z domu, ale akurat wszystkiego z chalupy zrobic nie dam rady. A jeszcze szef, mowiac tylko jednej osobie (i to nie mi) pojechal sobie na 2-tygodniowe wakacje. Przed tym cholernym 30 sierpnia musi mi popodpisywac caly stos dokumentow, ja w przyszlym tygodniu calkowicie pracuje z domu, wiec powinien to zrobic w tym, a ciula nie ma! :/ A gdyby uprzedzil wczesniej, dalabym mu to wszystko przed wyjazdem. Ale pooo cooo... Jeszcze kiedys napisal, ze maile z planowanymi wakacjami powinnismy wysylac tylko do niego i drugiego szefa, nie do wszystkich. Wielki manager, taka jago mac, a nie rozumie, ze w malutkim zespole brak jednej osoby ma wplyw na wszystkich i trzeba sie na to przygotowac. Miedzy soba ustalilismy, ze i tak bedziemy siebie informowac, ze bierzemy urlop czy dzien wolny, ale kto przymusi szefa? :/ A tak w ogole, to nie rozumiem, co to za wielka tajemnica?! :/\nPozalilam sie, nie powiem zeby bylo mi lzej, ale co robic... Oprocz zalamki pracowo - kolonijnej, po poludniu Bi doczekala sie w koncu bilansu 10-latka. Po 3 miesiacach, ale na szczescie w tym wieku przez taki czas wiekszych zmian nie powinno byc. :) W kazdym razie oto aktualne dane:\nWzrost: 147.3 cm\nAlbo ja zle zmierzyli, albo w rok urosla 13 (!!!) centymetrow!!! Nic dziwnego, ze nagle przerosla swoja przyjaciolke, a mi zaczela siegac podbrodka... Przytyla tez prawie 6 kg, ale i tak wzrostowo jest w 87 centylu, a wagowo w 61. Ciekawe jak ma sie tempo jej wzrostu do dojrzewania i czy bedzie tak zawsze przerastac rowiesnikow? Bo Bi dojrzewa. Ma ledwie 10 lat, ale piersi wyraznie sie powiekszyly, wyskakuja pryszcze na buzi, pojawily sie wlosy tu i owdzie, a spod paszek zajezdza tak, ze nos sie zwija w trabke. ;) Ale wracajac do bilansu. Myslalam, ze lekarka cos wspomni wlasnie o dojrzewaniu, ale tu nic, cisza. Bilans ogolnie jak bilans. Mierzenie, wazenie, osluchanie, zajrzenie w uszy, buzie, sprawdzenie cisnienia oraz wzroku. Typowe sprawy. Nowoscia bylo zas... obejrzenie miejsc intymnych. Wlasciwie to jeszcze dwa lata temu to byla norma, ze lekarka na szybko odginala majty, zerkala i juz. Rok temu pani doktor jednak nieopatrznie spytala Bi czy moze, ta sie nie zgodzila, wiec doktorka odpuscila. W tym roku trafila sie inna i byla bardziej uparta. Dala Bi przescieradlo do zakrycia, polecila Starszej opuscic spodenki i bielizne, zajrzala przez sekunde i po sprawie. Zastanawia mnie sens takiego "zerkniecia", ale nie protestowalam, bo przyszlo mi na mysl, ze moze to byc dobra lekcja przed badaniem u ginekologa kiedys. Pamietam, ze kiedy przyszla na mnie pora zeby sie pierwszy raz wybrac do tego lekarza, myslalam, ze sie spale ze wstydu. Chyba z pol roku mi zajelo zeby sie przemoc. Dobrze, ze nie szlam z niczym pilnym. ;) Moze lepiej jakby Bi sie przyzwyczaila, ze czasem trzeba lekarzowi pokazac i "te" miejsca... Zreszta, podejrzewam, ze to i tak poszlo duuuzo latwiej niz szczepienie, ktore bedzie musiala miec za rok (zdaje sie, ze kolejna dawka tezca, gruzlicy i czegos tam jeszcze). Na zagadniecie lekarki bowiem, czy Bi lub ja mamy jakies pytania, Starsza zapytala bojazliwie czy bedzie miala jakies szczepionki. Tooo, to dopiero bedzie histeria i ryk. ;) Chyba, ze Bi przez rok niesamowicie emocjonalnie dojrzeje. :D\nWtorek to znow "chwila" w pracy, a potem po Potworki i do domu, dalej pracowac, ale juz z jadalni. ;)\nZnow towarzyski mecz na koniec ;)\nNik juz padniety po 3 godzinach biegania i woli sobie postac ;)\nTego dnia zaprosilam do zabawy corki sasiadki. Bi i jej najlepsza kumpela nigdy nie maja dosc wspolnego czasu. Dodatkowo, sasiedzi w przyszlym tygodniu wyjezdzaja, a wtorek mial byc ostatnim suchym dniem na kilka kolejnych. A ze chcialam miec opcje wygonienia towarzystwa na dwor, wiec uznalam, ze teraz albo nigdy. ;) Oczywiscie z sasiadka zazwyczaj nie ma problemu. Nadal pracuje z domu, a jej niania wyjechala na wakacje, wiec z checia "pozbywa" sie dziewczyn. Gorzej z kolega dla Kokusia, ktory i tak jest pokrzywdzony, bo mniej glosno i natarczywie dopomina sie o towarzystwo rowiesnikow, a w dodatku zaden jego kolega nie mieszka na naszym osiedlu... Najpierw pomyslalam o jego ukochanym kumplu H., u ktorego byl juz dwa razy tego lata, a ciagle nie bylo okazji zaprosic go do nas. Niestety, jego mama odpisala, ze maja plany. Na szczescie Nik na polkoloniach trafil na innego kolege, dorwal jego tate, szybko sie z nim dogadalam i do Mlodszego przyjechal na rowerze Oli z osiedla obok. ;) Mialam wiec pod opieka piatke dzieciakow i mozecie sie domyslic ile sobie popracowalam... ;) Caly czas chodzilam i sprawdzalam gdzie sa i co robia, bo oczywiscie mlodziez podzielila sie na grupke dziewczyn i chlopcow, ktore to grupki zamiast bawic sie razem, to jak jedna wychodzila na dwor, to druga wracala do domu. I na odwrot. W dodatku dziewczynki to jednak... dziewczynki.\nKulturalna i spokojna gra w Uno, w chlewiku zwanym bawialnia :D\nSiedzialy, gadaly, potem zgodnie graly w pilke... Chlopcy zas rzucili sie na BMX'y...\n"Nas nie dogoniet!" ;)\nZdazylam sie ucieszyc, ze spedzaja czas aktywnie, kiedy kolega wywalil sie i nie dosc, ze zdarl cale kolano, to jeszcze trzymal sie podejrzanie za maly palec, bo upadl na reke. No jeszcze mi brakowalo zeby smarkacz sobie cos zlamal! :O Kolanem sie bardzo nie przejelam, bo maly ma dwoch braci, wiec wiem, ze siniaki i zadrapania to dla niego pewnie nic wielkiego... Ale po tym sama zaproponowalam chlopakom zeby moze lepiej pograli na Playstation... :D\nSroda to kolejny ranek dla dzieciakow na pilce, a dla mnie na chwilunke w biurze. Odebralam Potworki doslownie purpurowe na buziach, bo nie dosc ze zajecia sportowe, to jeszcze bylo 27 stopni przy 70% wilgotnosci. Sauna!\nNik codziennie byl w takim wlasnie humorku: zgrzany, zmeczony, glodny i zly :D\nTego dnia dzieciaki do siebie zaprosila dla odmiany sasiadka i przyznaje, ze zaczynam ja rozumiec, bo te niecale 3 godziny to byla taaaka ulga od ciaglego maaamo jesc, maaamo ide kupe (jakby mnie to interesowalo ;P), mamo a moge loda, mamo a moge chipsy. Zelki niestety biora sobie bez pytania, wiec ciagle musze nasluchiwac szeleszczenia papierkow. :D Spokojnie poodpowiadalam na maile, wstawilam pranie, zmienilam Potworkom posciel... Pelen luz. ;)\nTego dnia nadeszly tez wiadomosci, na ktore tutejsze dzieci czekaja jednoczesnie ze zgroza i podekscytowaniem. ;) Pisze o tym kazdego sierpnia, ale przypomne, ze tutaj dzieciaki maja co roku nowego nauczyciela i co roku poszczegolne roczniki sa mieszane i od nowa rozdzielane po klasach. Zreszta, to nie tylko u nas takie cuda, bo z tego co wiem, w Kanadzie robia to samo. Rocznik Kokusia mial szczescie bo z rocznika Bi byly w szkole Potworkow trzy klasy, a z jego az cztery. Brakowalo nauczycieli, wiec raz, z pierwszej na druga klase jedna z nauczycielek przeszla do kolejnej zatrzymujac cala swoja klase i teraz z trzeciej klasy na czwarta, jedna z nauczycielek bedzie uczyc swoja klase kolejny rok. To jednak rzadkie wyjatki, no i Nik sie niestety nie zalapal. :( W kazdym razie, chcialoby sie powiedziec "nadejszla wielkopomna chwila", przyszedl mail i rozpikaly sie telefony z pytaniami rodzicow, kto ma kogo. Nik trafil czesciowo w dziesiatke bo bedzie ponownie ze swoim ukochanym H. (w zeszlym roku trafili do innych klas), ale za to obaj koledzy, z ktorymi zaprzyjaznil sie w III klasie, beda gdzie indziej. Musze jednak przyznac, ze w tym roku, bardziej niz przydzialem Kokusia, przejmowalam sie Bi. Idzie ona do innej szkoly, gdzie beda dzieciaki z calego miasteczka, wiec fajnie by bylo gdyby miala przy sobie bratnia dusze. Niestety, Starsza jest poki co bardzo rozczarowana... Jej najlepsza, ukochana przyjaciolka - sasiadka, bedzie w innej klasie. Co gorsza, przydzielono ja do zupelnie innego "zespolu" (team). Jak napisalam wyzej, w szkole tej lacza dwa roczniki z calutkiego miasteczka, wiec bedzie tam az 14 (!) V klas. Z tej czternastki, klasy pogrupowane sa po 3-4 na wlasnie takie "zespoly". Z dzieciakami z tego samego zespolu beda jedli lunch, z nimi wychodzili na dluga przerwe, z nimi tez mieli czesc zajec dodatkowych. I Bi oraz jej przyjaciolka, z ktora jakims fartem spedzila 4 lata w tej samej klasie, zostaly rozdzielone nie tylko do roznych klas, ale i "zespolow". Obie panny sie poplakaly. :( Co gorsza, inna bliska kolezanka zmienia kompletnie szkole (jej rodzice sa rozwiedzeni i bedzie chodzic w miasteczku gdzie mieszka mama). Kolezanka z dawnej szkoly, z ktora sie rozpoznaly i od nowa zaprzyjaznily na polkoloniach rowniez bedzie w innej klasie i druzynie. Tylko jedna bliska kolezanka trafila co prawda do innej klasy, ale chociaz bedzie w druzynie D, tak jak Bi. Jest wiec nadzieja, ze dziewczyny sie beda choc czasem widywac. Pocieszam oczywiscie Bi, ze po 2-3 tygodniach bedzie miala nowe kolezanki, ale wiem, ze pierwsze dni szkoly beda dla niej stresujace...\nCzwartek przywital nas ulewa. Ale taka, ze swiata nie bylo widac! Juz dzien wczesniej trenerzy z polkolonii ostrzegali, ze sledza prognozy i mozliwe, ze zajec nie bedzie. Jaja jakies! Nie dosc, ze polkolonie tylko 3-godzinne, czyli w pracy jestem ledwie lekko ponad dwie godziny, to teraz ma ich nie byc w ogole?! Zarty sobie chyba robia! Kiedy zerwalam sie z budzikiem i uslyszalam szum wody za oknem, wlasciwie zrezygnowana stwierdzilam, ze trudno, bede musiala zostac w domu i napisac maila do kolegow, zeby dali mi znac jak przyjdzie szef, zebym zdazyla go dorwac. Mial bowiem do podpisania stos dokumentow, a ja nie chcialam jechac tam z Potworkami zeby godzine kwitli w korytarzu... Trenerzy uprzedzali jednak, ze dadza znac do 8 rano, trzeba sie wiec bylo zwlec zeby w razie czego byc gotowym. I niespodziewanie, o 7:45 przyszedl mail, ze jednak zajecia sie odbeda. Patrze za okno: sciana wody. Hmmm... Sprawdzam prognoze a tam faktycznie, o 9 rano juz tylko 30% ryzyka deszczu. Co niesamowite, rzeczywiscie kiedy jechalismy na polkolonie, przebijalo juz nawet slonce... Cale miasteczko jednak nosilo slady ulewy. Wszedzie pelno galezi i lisci postracanych z drzew. Ulice pozalewane. Cos na ksztalt ogrodkow dzialkowych (mozna od miasta dostac przydzial gruntu do uzytku w sezonie) zalane kompletnie; wspolczuje ludziom, ktorzy posadzili sobie warzywa i liczyli na plon. Wjazd do parku gdzie sa boiska, zmieniony we rwaca rzeke; nawet calkiem spora kloda nia plynela! :O Na dosc ruchliwej ulicy, przy ktorej nie ma nawet zadnego parku ani nawet zagajnika, przez droge przeszla sobie... sarna. Pewnie jej normalne tereny zalala woda... Szkoda, ze prowadzilam auto, wiec nie dalam rady pstryknac zdjecia. :)\nW bialej koszulce maszeruje Nik\nKiedy odebralam Potworki, pierwsze co, to oczywiscie uslyszalam jek czy Bi moze pobawic sie ze swoja przyjaciolka. Dziewczyny widzialy sie we wtorek u nas i w srode u nich, wiec normalnie powiedzialabym ze nie ma mowy, ale ze w przyszlym tygodniu sasiedzi wyjezdzaja, stwierdzilam ze ok, spytam czy przyjda. Tu jeki zaczal oczywiscie Nik, ze Bi czesciej widuje psiapsiolke niz on swoich kolegow. Coz ja poradze, ze panna mieszka na tej samej ulicy? ;) W kazdym razie napisalam do mamy jego ukochanego kumpla (ktory we wtorek nie mogl przyjechac) spytac czy tego dnia mu pasuje. Mamuski odpisaly i... zonk. Kolega Kokusia, owszem moze, ale sasiadki nie. :/ Ech... A chcialam upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. :) Slowo sie jednak rzeklo, wiec nie moglam teraz napisac, zeby mlody nie przyjezdzal. ;) Zreszta, pamietalam z jego poprzedniej wizyty, ze jak wsiakl w Minecraft'a, to nie dalo sie go oderwac. Liczylam ze chlopcy znow zasiada przy konsoli i przynajmniej beda spokojni.\nChlopaki "kopia", Bi (oraz Maya) najwyrazniej nadzoruja ;)\nI sie rozczarowalam niestety. Owszem, sporo grali, ale w przerwach tak dawali czadu, ze ja cie nie moge. Co gorsza, malo co reagowali na upomnienia! :O Bylam juz bardzo bliska powiedzenia Kokusiowi, ze albo sie troche powstrzyma (bo pod wplywem kumpla tez rozrabial jak pijany zajac), albo bedzie musial sie z kolega pozegnac, ale w tym momencie znow zatesknili za Minecraft'em. W koncu nie grali "az" pol godziny. :) W kazdym razie to bylo cieeezkie popoludnie (a na pewno bardzo glosne ;P) i przyplacilam je rypaniem glowy wieczorem... A najlepsze, ze H. przyjechal sam na rowerze. Na marginesie dziwie sie jego mamie, bo mieszkaja dwa osiedla dalej, a na trasie nie ma nawet chodnikow. Ja bym sie jednak troche obawiala puscic Kokusia samego, ale chyba jestem nadopiekuncza. ;) W kazdym razie, do czego zmierzam, zazwyczaj dzieciaki przywozone sa przez rodzicow i zwyczajowo pada pytanie: "O ktorej ja/jego odebrac?". Tymczasem mama mlodego zapytala tylko czy dojechal i... tyle. Zero pytania do ktorej moze zostac, ani informacji o ktorej ma wrocic. Myslalam jednak, ze w koncu po prostu napisze, zeby sie zbieral z powrotem. Tymczasem mija godzina, dwie, trzy... i nic! :O W koncu, lekko wkurzona, napisalam czy sa w domu i czy moge H. wyslac z powrotem, bo musimy wyjsc. No bez przesady! Moze mam smarkacza przenocowac?! Mama odpisala, ze zastanawiala sie czy H. nie chce wracac w deszcz (caly dzien od czasu do czasu mzylo) i wlasnie miala do mnie pisac. Taaa... tu mi jedzie czolg. Pewnie z checia zostawilaby mi go do wieczora, szczegolnie, ze ma jeszcze na stanie dwoch kolejnych lobuzow i corke do kompletu. ;)\nA kiedy pozniej wracalismy ze sklepu, przy drodze zauwazylismy... niedzwiedzia! Rano sarna, teraz ten (ta?). Normalnie zwierzaki powylazily z kryjowek jak na komende. Ten misiek to jednak nie byl tamten mlody niedzwiadek, ktorego napotkalismy ostatnio na osiedlu. Byl naprawde potezny i nie chcialabym go napotkac kolo domu! :O Niestety, widzielismy go moze pol kilometra od chalupy i sadzac z kierunku, w ktorym szedl, udawal sie wlasnie w strone naszego osiedla. M. zartowal, ze za pol godziny bedzie pod naszym domem. ;) Na szczescie, jesli nawet przeszedl w poblizu, to niezauwazony. Ale to kolejny argument zeby jednak moze nie puszczac dzieciakow na samotne przejazdzki po osiedlach. :O No i nasuwa sie pytanie, ile ich, do cholery, tu krazy?! Przeciez to sa zwierzeta terytorialne! Nie powinien byc jeden?! No, w porywach dwa, bo terytoria samic nakladaja sie na tereny samcow...\nPiatek byl dniem historycznym (tego lata) bowiem ostatnim z jakimikolwiek polkoloniami dla Potworkow. :) Przed nimi ostatni tydzien wakacji, ale teraz to juz tylko domowy relaks.\nTego dnia robili pamiatkowe zdjecia i wszystkie dzieciaki mialy ubrac "kolonijne" koszulki. Nie bardzo rozumiem sens rozdawania koszulek, ktore maja byc ubrane tylko raz - w dzien zdjec, choc oczywiscie to pamiatka\nJa za to zabralam z pracy 20-cm stos papierow, zeby miec co robic (bo nie chcialam brac urlopu; wole popracowac z domu, a wiadomo, ze i tak sama ustawie sobie grafik) kiedy dzieciaki beda sie "wakacjowac". Tego dnia niestety przyszly do nas sasiadki, bo obiecalam Bi, ze skoro nie mogly w czwartek, to spytam czy moga w piatek (po cichu liczac, ze nie ;P). To juz trzeci raz w minionym tygodniu kiedy dziewczyny sie widzialy i normalnie bym sie nie zgodzila, ale ze (jak juz wspomnialam) w przyszlym tygodniu wyjezdzaja, wiec niech sie Bi i A. soba naciesza, szczegolnie, ze w przyszlym roku w szkole beda sie widywaly tylko przelotnie...\nPapuzki (jeszcze) nierozlaczki ;)\nAle naprawde, po tym tygodniu mam nadzieje dlugo nie zobaczyc u nas zadnego obcego dzieciaka. Zmeczona jestem po prostu. ;) A jeszcze zirytowala mnie mlodsza sasiadka, bo dorwala kolekcje glutkow Bi i narobila takiego syfu, ze szok. Rozumiem, ze wiekszosc dzieci uwielbia te gluty. Moje zreszta tez, ale od malego sa uczone, ze trzeba z nimi bardzo ostroznie, albo nad stolem, albo gola podloga zeby latwo bylo zetrzec jak cos kapnie. Mlodsza sasiadka juz wcale taka mala nie jest, bo w listopadzie konczy 8 lat, ale no co za nieuwazna ciapa! Rozpierdzielila gluta na pol dywanu w piwnicy! Tam to tylko troche zla bylam, bo dywan stary (jeszcze z dawnego domu), ciemny i rzucony zeby cieplej pod nogami bylo. Jednak po wyjsciu dziewczyn, zaczelam odkrywac kolejne slady zabawy smarkuli. Zlew w lazience dzieci oraz dolnej upstrzony na niebiesko, bo najwyrazniej oplukiwala rece z gluta. Niestety, nawet dobrze ich nie oplukala, bo zaschniete, niebieskie zacieki znalazly sie tez na reczniku Bi oraz tym w lazience na dole. Na dywanie w pokoju Starszej - plama z gluta. Na dywaniku w lazience dzieci (nowiutkim!) tak samo. Normalnie, jak zwykle krepuje sie ochrzaniac obce dzieci, tak tym razem bylam juz zmeczona i ich powtarzajaca sie obecnoscia oraz burdelem i pomyslalam, ze gowniara ma szczecie, ze poszla juz do domu bo nie wiem czy ugryzlabym sie w jezyk... ;) Ale Bi powiedzialam, ze jak znowu przyjda, ma jej nie dawac pod zadnym pozorem ani gluta, ani ciastoliny, bo niewiadomo co narobi...\nW piatek wieczorem mial sie odbyc ostatni juz seans filmowy na powietrzu, ale doslownie 3 godziny przed wyznaczona godzina, odwolano go z powodu zapowiadanego deszczu. Szkopul w tym, ze ryzyko opadow wynosilo zawrotne... 20% i kiedy odczytalam komunikat, mielismy niewielkie obloczki na niebieskim niebie. Hmmm... Szkoda, bo Potworki bardzo na to wydarzenie czekaly, ale co robic... Nie musze chyba dodawac, ze nie spadla ani kropelka deszczu? ;)\nSobota byla juz baaardzo spokojna. To znaczy dla mnie oraz Potworkow, bo M. byl rano w pracy, a potem musial zmierzyc sie z tabunem spanikowanych ludziow. ;) Idzie na nas tropikalny sztorm/ huragan. Podobno caly czas przybiera na sile, ewakuowani sa ludzie mieszkajacy na samym wybrzezu i ogolnie strach sie bac. W sklepach klienci masowo wykupuja wode, chleb i konserwy, a na stacji benzynowej na ktora podjechal M., zabraklo benzyny. :O Elektrownia juz oglasza, ze spodziewaja sie iz 50-60% ich klientow zostanie bez pradu (chyba se, ku*wa zartuja! :/). Po prostu apokalipsa, moi panstwo! My (poza perspektywa zostania bez pradu znow na 4 dni), najbardziej boimy sie, ze jakies drzewo znow zwali sie na przyczepe, ktora mamy przeciez niecaly rok... Albo na dom... A poki co zabralismy z tarasu parasol zeby go przypadkiem nie zlamalo, zas ja pozbieralam z warzywnika wszystko, co nadawalo sie do zebrania, bo niewiadomo ile z niego zostanie... :/\nUrosla mi truskawka. Wielka, ale jedna jedyna. Niewiadomo czy smiac sie, czy plakac ;)\nUratowane jeszcze przed huraganem...\nNo i odkurzylam oraz powstawialam zmywarke i pralke, poki jeszcze moglam. :D\nTrzymajcie kciuki, zeby nas jednak z powierzchni ziemi nie zdmuchnelo! ;)\nAutor: Agata o 00:10 12 komentarzy:\nAutor: Agata o 00:32 10 komentarzy:


„Papierowe marzenia” Richard Paul Evans – Caroline Livre\nLuke otrzymał od życia wiele. Kochającego ojca, którego firmę miał po nim przejąć, wspaniały dom i stabilną, zaplanowaną przyszłość.\nPewnego dnia jego ojciec postanawia wysłać syna na studia. Pragnie by ten poszerzył horyzonty i poznał coś innego, niż dobrze znaną Arizonę. Po początkowych sprzeciwach, Luke przystaje na ten pomysł i wyjeżdża do Wharton, gdzie studiuje marketing i zarządzanie.\nŚwiat czeka na ciebie, Luke. Przynajmniej poznaj go, zanim go odrzucisz.\nPoznaje jednak niewłaściwych ludzi, podejmuje niewłaściwe decyzje, które sprawiają, że jego życie toczy się w niewłaściwym kierunku. Zrywa kontakt z ojcem i wszystkimi, komu na nim zależało. A po jakimś czasie ląduje na ulicy bez pieniędzy. Jako bezdomny.\nUświadomiłem sobie, że do tej pory żyłem w innym wymiarze – takim, w którym pieniądze były wszechobecne i niewidzialne.\nCzy otrzyma od losu kolejną szansę?\nWiele osób uważa Pismo Święte za przeżytek. Za starożytną historię, która nie ma odwołania w rzeczywistości. Która nie jest nam już do niczego potrzebna, skoro przecież żyjemy w nowoczesnym świecie.\nAle czy na pewno? Czy Biblia opowiada jedynie o czasach sprzed naszej ery?\nEvans udowadnia nam, że sytuacje opisane w Tej Księdze nadal się zdarzają. Że Biblia to coś więcej, niż zwykła książka, której ważność kończy się szybko. Że Pismo Święte jest uniwersalne. Zawsze ważne. I zawsze aktualne. Pomimo upływu czasu. Więc może warto by raz za czasu po nią sięgnąć…\nKsiążkę Evansa kupiłam jakieś półtora roku temu na wyprzedaży. Nie kojarzyłam jej z tytułu, słyszałam jedynie dobre opinie na temat samego autora.\nNajpierw Papierowe marzenia przeczytała moja mama i zrelacjonowała mi ze szczegółami. Była zachwycona tą pozycją, więc doszłam do wniosku, że i mnie może się spodobać.\nPoczątek okazał ciekawy i fajnie wprowadzał do tematu. Można było wręcz realnie poczuć miłość ojca do głównego bohatera, a także troskę o szczęście syna. Kolejna część była jednak bardzo przewidywalna. Czytelnik od razu wyczuwał, że bohater bezwiednie podejmuje złe decyzje, których konsekwencje poniesie później. Samo zakończenie okazało się naprawdę cudowne. Nie chcę Wam zdradzać zbyt wiele z tej historii, ale jestem nią po prostu zachwycona. W skrócie – bohaterowie są świetnie opisani, fabuła wciągająca i przede wszystkim inteligentna. Zadziwia swoją autentycznością i prawdą, którą przekazuje. Bez patosu. Pełna emocji, pełna wrażeń, które wywołuje u czytającego. I oczywiście skłaniająca do przemyśleń i refleksji.\nPapierowe marzenia zostały oparte na pięknej i znanej wszystkim przypowieści o synu marnotrawnym. Tym samym autor udowodnił uniwersalność Biblii. Pokazał, że pomimo upływu czasu, wartości w niej zawarte są nadal aktualne i potrzebne ludziom. Utwór przekonuje również do tego, że warto być dobrym i dzielić się tym z innymi, ponieważ może to zaowocować w przyszłości. Jest to prawdziwa opowieść o miłości i przebaczeniu. Prawie każde zdanie powieści może stać się pięknym cytatem. Polecam KAŻDEMU!\nGdyby nie ciemność, nigdy nie poznałbym światła. W życiu wybieramy różne ścieżki, czasami proste, czasami kręte i niebezpieczne, jednak ostatecznie liczy się tylko to, czy zaprowadzą nas one do domu.\nSpotkaliście się już z Evansem?\nA może czytaliście Papierowe marzenia?\nTags 8/10Richard Paul EvansZnak\nO książkach autora słyszałam sporo pozytywnych opinii, ale jakoś nie spieszno mi, by po nie sięgać, ale może jednak warto zapoznać się z powieściami tego autora szybciej? 🙂 Na pewno jeśli któraś z jego książek wpadnie mi w ręce to przeczytam 🙂\nMichalina Miśka - 24 czerwca 2015\nMyślę, że jego utwory mogą Ci się spodobać 🙂\ncaroline - 25 czerwca 2015\nUwielbiam tę książkę! To chyba jedna z lepszych książek Evansa 🙂\nPaniKa P. - 24 czerwca 2015\nSama również się w niej zakochałam :3\n🙂 Mam ją na półce, dostałam kiedyś w prezencie 🙂\nBeti G. - 24 czerwca 2015\nI mam nadzieję, ze przeczytasz ją wkrótce, jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś 😉\nKurczę, wypadałoby w końcu przeczytać coś tego autora, bo ciągle słyszę same pozytywne opinie o jego książkach.\nCynka - 24 czerwca 2015\nDokładnie! Sama tez tak mialam, ale troszkę czasu minęło zanim sięgnęłam po książkę 🙂\nNie czytałam jeszcze żadnej książki Evansa, muszę w końcu zapoznać się z jego twórczością 🙂\nAlicja P. - 24 czerwca 2015\nGorąco polecam, jestem ogromną fanką powieści Evansa 😀\nMiałam okazję przeczytać jedną książkę Evansa, ale jakoś nie porwała mnie. Może kiedyś spróbuję ponownie.\nZjadam Skarpety - 24 czerwca 2015\nTo zalezy, od jakiej zaczęłaś. W końcu każdemu pisarzowi zdarzają się gorsze książki a duże znaczenie ma też gust czytelnika.\nPierwsze słyszę o tej powieści, jednak skoro tak polecasz, to będę musiała po nią sięgnąć! 🙂\ntommy™ - 25 czerwca 2015\nMiło mi 😀 Mam nadzieję, że się nie zawiedziesz.\nNominowałam cię do Tea Book Tag 🙂 http://z-ksiazka-przez-swiat.blogspot.com/2015/06/tea-book-tag.html\nDziękuję! Pojawia się tylko pytanie : kiedy ja odpowiem na te wszystkie nominacje? 😛\nNazwisko autora nie raz obiło mi się o uszy, ale myślę, że to nie do końca moje klimaty. Jednak jeszcze zobaczę 🙂\nWonderland OfBook - 25 czerwca 2015\nKażdy ma inny gust i podobają mu się (lub nie) inne książki. Ja mimo wszystko polecam spróbować 🙂\nJa czytałam Evansa tylko "Kolory tamtego lata" u bardzo mi się podobała jaj i sam styl autora po twojej recenzji wiem że Papierowe marzenia mogą okazać się też bardzo dobra książka juz ja dodaje do książek do przeczytania 🙂\nSłodka Karolina - 25 czerwca 2015\nBardzo mi miło. Liczę na to, że i "Papierowe marzenia" przypadną Ci do gustu, tymczasem ja rozejrzę się za "Kolorami tamtego lata" 😀\nBardzo lubię książki Evansa, choć ta akurat nie jest moją ulubioną;)\nKasia Jabłońska - 25 czerwca 2015\nTa pozycja to jedna z wielu powieści Pana Evansa, jednak najbardziej moje serce podbiła powieść " Bliżej słońca " 🙂\nMagia słowa - 26 czerwca 2015\nW takim razie mam kolejną książkę tego pisarza,którą muszę przeczytać 😀\nCzytałam "Szukając Noel" tego pana i zraziłam się do jego twórczości. Historia była przewidywalna i do granic możliwości "cukierkowa".\nCzęsto się zdarza, że niektóre książki danego pisarza okazują się gorsze, a inne zdecydowanie lepsze. Chociaż "Szukając Noel" słyszałam jednak większość dobrych opinii…\nNie czytałam jeszcze żadnej powieści tego autora, ale chyba powinnam zacząć, bo słyszę o nim same dobre rzeczy 🙂\nJustyna Kusiak - 28 czerwca 2015\nJa ze swojej strony bardzo polecam jego twórczość :))\n[…] Dla moli książkowych to zawsze najbardziej oczywista metoda na oderwanie się od rzeczywistości. Na chwilę odetchnienia od codziennych zawirowań i trudności. Ciężko zgodzić się co do tego, jaki gatunek będzie najlepszy. Jedni zakochają się w spokojnych powieściach obyczajowych, inni wolą pełne akcji kryminały lub przerażające thrillery. Dla mnie najlepszym lekarstwem na smutek są książki pełne humoru, jak choćby Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął czy też motywujące do spełniania marzeń utwory jak Księżyc nad Bretanią lub pełne dobra dzieła Evansa, na przykład Papierowe marzenia. […]