Tak myślę o raku. Moje ciało mnie zdradziło i teraz toczymy walkę. Albo ono mnie pokona, albo ja je [WYWIAD] - Aktualności - Zdrowie - diety, grypa, cukrzyca, alergie, nowotwory, psychologia - najnowsze informacje dziennik.pl\n24.06.2017, 09:53 | Aktualizacja: 24.06.2017, 11:02\n"Właśnie minęłaś się z panią z hospicjum. Przy takim poziomie markerów nowotworowych i wyników krwi to jakby mi podali chemię, to by mnie zabili. Więc zostało tylko to: bardzo miłe pielęgniarki zmieniają mi plastry z morfiną. Przynajmniej nic mnie nie boli".\nJak się dowiedziałaś o tym, że masz raka?\nWymacałam guzek w piersi i pobiegałam zrobić sobie mammografię. Od razu wyszło, że jest niedobrze.\nSpodziewałaś tego? Jest ktoś w rodzinie, kto miał nowotwór?\nTo dziwna historia. Bo wśród osób ze starszej generacji nie ma nikogo takiego: nikt z rodziców, cioć, dziadków nie chorował. Ale chwilę przede mną rak piersi zaatakował kuzynkę. Dosłownie dwa miesiące wcześniej. W tym pokoleniu nagle coś się pojawiło.\nChorujesz od prawie 6 lat.\nKiedy okazało się, że to rak piersi, zrobiono mi operację. Potem przy badaniach kontrolnych po półtora roku wyszło, że mam coś w płucach. Trzy lata temu we wrześniu pojawiły się przerzuty do kości i wątroby, a podczas kolejnych badań okazało się, że mam cztery małe guzy w mózgu.\nCały czas się leczyłaś?\nPrzy raku piersi decyzja o zabiegu była automatyczna. Nie miałam piersi w dwa tygodnie od diagnozy, wycięto mi też węzły chłonne. Proponowano mi operację oszczędzającą, bez odjęcia piersi, ale nie zgodziłam się. Powiedziałam, że mają wyciąć wszystko. I w sumie miałam dużo szczęścia, bo był drugi guzek, którego nie wykryto podczas wcześniejszych badań. Lekarze zobaczyli go dopiero po rozkrojeniu mnie. Ani USG, ani mammografia go nie wykazały. Potem miałam chemioterapię, radioterapię. Później brałam już tylko hormony – choć akurat one mało mi pomogły – i tak się to toczyło, i toczyło. Bardzo nie lubię tego słowa.\nDlaczego? Wydaje się, że to właśnie dzieje się w przypadku choroby: toczy się. I nie masz możliwości, żeby na ten tok wpłynąć.\nNic podobnego, nic się samo nie toczy. Nigdy. To od ciebie zależy, co zrobisz. Zawsze masz wybór.\nChoroba nie wybiera. Jaki można mieć wybór? Na co ty masz wpływ?\nChociażby na wybór chemii czy sposobu leczenia. To moje decyzje. Mogłam albo wybrać taką przyjmowaną raz na tydzień, albo co trzy tygodnie. Różnica byłaby w sile rażenia. Byłam zdecydowana walczyć agresywnie, zdając sobie sprawę, że po lekach będę się źle czuła. A mogłam wybrać łagodniejszą formę, zapewniałaby lepszą jakość życia, choć być może leczenie byłoby mniej skuteczne. Albo przy tej historii z płucami – wydawało się, że już wszystko się uspokoiło i leczenie zadziałało, ale po półtora roku od operacji okazało się, że mam przerzuty. Lekarka prowadząca była przeciwna operacji, bo jej zdaniem byłaby zbyt ryzykowna. Ja się uparłam. Znalazłam lekarza, który to zrobił.\nUważałam, że choć to mój organizm, to muszę z nim walczyć: albo on mnie pokona, albo ja jego. Wiesz, co jest śmieszne? Ostatnio widziałam "Smoleńsk". I w tym filmie pada zdanie: "Oni zdradzili nas przed północą"; chodziło o to, że nasi nas zdradzili. Tak samo ja myślę o mojej chorobie. Mam poczucie, jakby mój organizm mnie zdradził. Ale zarazem uważałam, że mogę ostro zawalczyć. Tym bardziej że nawet jak zaczęłam leczenie, wciąż byłam bardzo sprawna fizycznie. Chodziłam po górach, biegałam. Nawet kiedy brałam leki po operacji płuc, przeszłam po górach 20 km. Więc uważałam, że mam duże możliwości. Przed operacją płuc – a siedział tam już rak – zrobili mi spirometrię. Miałam świetny wynik – 98 na 100. Taka dobra byłam...\nIm młodszy i silniejszy organizm, tym więcej zniesie. Ale też choroba mocniej atakuje.\nTo takie złudne, prawda? Ale przy wątrobie odpuściłam.\nWszystkie guzki usadowiły się wewnątrz wątroby, nie na obrzeżach. To oznacza, że nie da się ich wyciąć, bo nie ma jak się do nich dostać. Była jedynie możliwość chemii podanej miejscowo, ale było mi po niej bardzo źle.\nPrzeszczep wątroby nie wchodził w grę?\nTo by nic nie dało, komórki rakowe i tak krążą we krwi. Przetrwają niezależnie od tego, co zrobisz. Są osoby, które szukają różnych terapii, próbują rozmaitych rzeczy, a na sam koniec okazuje się, że nic nie jest w stanie powstrzymać rozwoju choroby, i potem są rozżalone, bo wszystkiego próbowały, a i tak nic nie wyszło. Trzeba podejść do tego racjonalnie. Ja byłam na konsultacji u kilku lekarzy, w tym u konsultanta krajowego – powiedział, że nie widzi szans na leczenie operacyjne. I słusznie.\nNie wygląda, jakbyś tego żałowała. Czy jest możliwość, że rak się wycofa?\nZawsze jest taka możliwość. Co ten gówniarz zrobi dalej, tego naprawdę nie wiem...\nProwadzisz z nim dialog?\nTak, czasem tak.\nJaki masz stosunek do choroby?\nOd kiedy usłyszałam diagnozę, nigdy nie myślałam, że jestem zdrowa. Choć po pierwszej operacji wydawało mi się, że się wyleczę. Ale nikt nie musiał mi mówić, że jestem śmiertelnie czy też nieodwracalnie chora. Ja to wiedziałam. A kiedy okazało się, że mam przerzuty do mózgu, zaczęłam się żegnać z życiem. Wydawało się, że zostały mi trzy, może cztery tygodnie – i koniec. To było takie upalne lato, byłam z Grześkiem, mężem, na wakacjach, kiedy nagle zaczęły się potworne wymioty. Zwracałam non stop. Lekarze uważali, że to efekt leczenia. Jeszcze wysyłałam mamie zdjęcia sukienek, które sobie kupiłam, ale już mnie wzięli do szpitala. Rezonans, tomografia i okazało się, że są guzki w głowie. Na szczęście małe, poniżej centymetra. Takich nie operują, tylko je naświetlają. Ale kiedy lekarka mi o tym powiedziała, pomyślałam, że to koniec.\nTo pierwszy raz, kiedy uznałaś, że to jednak aż tak poważna sprawa?\nŻe jest poważnie, a nawet że to już koniec, przyszło mi na myśl, kiedy wyszłam z gabinetu lekarskiego...\nW związku ze zmianami w mózgu?\nNie, po tej pierwszej wizycie, kiedy robiłam badania, bo wyczułam guzka w piersi. Pamiętam to uczucie do dziś. Byłam... Trudno znaleźć dobre słowo. W szoku? Stałam jak słup soli? Zamurowało mnie. Wpadłam w stupor, wręcz fizyczny. Ktoś stał koło mnie, może Grzesiek – pytał, a ja szukałam odpowiedzi w głowie. Choć miałam gonitwę myśli, co teraz, co dalej. Jak ma wyglądać leczenie? Musiałam stanąć i zastanowić się. Zwyciężyło racjonalne podejście. A wszystko odbyło się gdzieś na korytarzu, bo o chorobie powiedziała mi pielęgniarka – a może to była jakaś pani technik, nie wiem. Tylko rzuciła, przechodząc, że to wygląda bardzo źle, te moje wyniki.\nTen moment wrył ci się mocno w pamięć?\nByła w szpitalu dwudziestolatka, siedziała ze mną na korytarzu i mówiła: "Bo ja powinnam być z mamą". A mama była za ścianą, w gabinecie. To właśnie matka otrzymała wiadomość o chorobie, ale na osobę bardziej obciążoną psychicznie wyglądała córka. Ale każdy ma inny stosunek do choroby. Pamiętam, jak do szpitala przyjeżdżał młody chłopak z żoną i mówił: „Ja tam się nie przejmuję”. Dom mieli budować. Ten chłopak uważał, że jak przestanie działać jeden środek, to zacznie działać inny.\nTy też tak myślałaś?\nNie do końca. Bo prawda jest taka, że lekarze wymyślą coś nowego albo nie wymyślą. Poza tym terapia przestaje działać z dwóch powodów: albo leczenie cię wyniszczy bardziej niż rak, albo komórki rakowe będą mocniejsze.\nKiedy usłyszałaś, że nowotwór zaatakował mózg, to co zaczęłaś robić?\nTa wiadomość była jak gwóźdź do trumny. Zaczęłam wszystko porządkować. Uważałam, na podstawie naukowych doniesień, że zostało mi maksymalnie trzy miesiące życia.\nI uporządkowałaś życie?\nDobre pytanie. Właśnie nie, nie uporządkowałam. Ale jeszcze to zrobię. Widzisz, minęło prawie 6 lat, a nadal tu jestem.\nMówisz, że to był gwóźdź do trumny, a jednocześnie śmiejesz się, żartujesz...\nNie ma przeciągania liny między nami. Mną a chorobą. Myślę, że mam do tego dość racjonalne podejście.\nMoja koleżanka, której mąż zmarł z powodu glejaka, apeluje, żeby nie mówić o walce z chorobą: o przegranej, wygranej. Ty mówisz o przeciąganiu liny.\nMa rację. Przegrać z chorobą to absurd, bo za to odpowiada los. Ale jednak możemy wybierać, tak jak mówiłam.\nMożna się pogodzić z chorobą?\nNie jesteś zła na ten los?\nNie, na los nie. To się może każdemu zdarzyć. To przypadek.\nNie buntowałaś się przeciwko chorobie?\nWedług Elisabeth Kübler-Ross, która opracowała koncepcję etapów umierania (lekarka, autorka książki „Rozmowy o śmierci i umieraniu”, w której przedstawiła psychologiczną teorię reakcji na wiadomość o nieuleczalnej chorobie i bliskiej perspektywie śmierci. Wymienia pięć etapów: zaprzeczenie, gniew, targowanie się, depresja, akceptacja – red.), takie same etapy powinny być też w chorobie, powinien nadejść moment buntu. Ja tego nie miałam. Postanowiłam wykorzystać to, co jeszcze mogę.\nBardzo racjonalne podejście.\nCzy to dobrze, czy źle? Nie wiem. Nie roztkliwiam się. Coś takiego może się wydarzyć, choć wkurza mnie, kiedy widzę, że ktoś nie dba o zdrowie.\nAle mówisz, że nadal to ty wybierasz.\nSą w takim myśleniu pewne sprzeczności. Ale w tym zakresie, w którym mogę, staram się wybierać. Sama decyduję, jak będę pracować, jakie leki dobiorę.\nMiałaś momenty, kiedy czułaś, że dalej nie dasz rady?\nNie. Jeszcze jest kwestia czegoś, co nazywam z angielskiego disclosure – co można przetłumaczyć jako samoujawnienie, bycie w pełni ze sobą szczerym. Najlepsza postawa to jest realistyczny optymizm i tego staram się trzymać.\nJak znaleźć optymizm w takiej sytuacji?\nTo trudne. Taką postawę trzeba budować przez całe życie. Chodzi o rodzaj odporności, w której można w odpowiednim momencie, takim trudnym, czyli na przykład w chorobie, znaleźć oparcie. Pamiętam badania robione w Stanach Zjednoczonych po tym, kiedy przez USA przeszedł huragan Katrina. To była straszna tragedia, ale zdarzało się, że ludzie podchodzili do tej sytuacji z humorem. Dobrym przykładem jest historia, w której ktoś powiesił sobie na płocie tabliczkę z napisem „Przeminęło z wiatrem”. Tu chodzi o takie podejście.\nWręcz nieadekwatnie do sytuacji, prawda? Wiesz, chodzi o to coś, co się nazywa patrzeniem na świat przez różowe okulary. Nigdy mnie nie interesowało, żeby potroić czy poczworzyć lęki, strachy. Być może choroba mnie zmotywowała do sięgnięcia do tych najbardziej pozytywnych pokładów, które miałam w sobie. Okazało się, że mam więcej siły, niż myślałam.\nCo ci pozwala zachować pogodę ducha?\nMyślę, że w dużym stopniu wsparcie innych. Także to nieoczekiwane. Nie spodziewałam się aż tak dużego odzewu. Zaangażowało się bardzo wiele osób z mojej pracy, nie tylko kolegów, ale również wielu studentów. Dzielili się w sekcji samorządu studenckiego, co kto robi: ktoś zbierał podczas Wigilii datki, bo zbierałam pieniądze na leczenie, potem ktoś je dzielił, ktoś jeszcze inny zajmował się rozdysponowaniem ich. Otaczają mnie niesamowici ludzie.\nSą cały czas przy tobie twój mąż, mama. Są dla ciebie oparciem. Ale wiadomość o chorobie jest także trudna dla bliskich. Powiedziałaś od razu wszystkim?\nTak, oczywiście. Nie uważałam, że powinnam się z tym ukrywać. Chyba największy problem mieliśmy, żeby powiedzieć o tym rodzicom Grzesia. Oni są starsi, mają ponad 80 lat. Mają własne problemy.\nMiałam to szczęście, że kiedy przyszła wiadomość o chorobie, wiedziałam, że o Kubę nie muszę się już martwić. Że nie jest już małym dzieckiem, że go już odchowałam. Kiedy zaczęłam chorować, nie mieszkał już z nami. Grzesiek pchał go do samodzielności i okazało się, że dobrze robił.\nWsparcie ludzi to jedno. Ale też zawodowo zajmowałaś się poczuciem humoru – badałaś je jako naukowiec okiem psychologa. Czy ta wiedza przydała ci się w chorobie?\nNie powiem, że nie. W sumie nawet sobie nie zdaję sprawy, jak często z tego humoru korzystam. Choćby w kontakcie z lekarzami. Można żartować o chorobie, to pozwala oswoić ten trudny problem. Z poczuciem humoru jest tak, że odgrywa bardzo różne role w życiu. I ta oswajająca stres, dzięki tworzeniu swego rodzaju dystansu. Ale z humorem trzeba uważać, bo może być agresywny, wykorzystywany w celu poniżenia, lekceważenia.\nJest coś, czego się boisz?\nNie przeżywam lęków czy niepokoju. Jeżeli czegoś się boję, to cierpienia. I niezrozumienia. Obawiam się takiej sytuacji, w której będę coś próbowała wytłumaczyć, ale może się nie udać. Bo ja dobrze znam moją chorobę, wiem, jak się czuję, tylko może nie udać mi się przekazać tego innym. O tym się trudno mówi. I tak naprawdę nikt ze mną nie rozmawiał o tym, jak się czuję. Może raz, pani psycholog.\nMożna przygotować się do choroby?\nTylko przypadkiem. Na przykład jak widzisz, że ktoś z rodziny, ktoś bliski, choruje.\nCo jest najtrudniejsze? Masz ten sam uśmiech, blask oczu, ale jednak bardzo się zmieniłaś. Wypadły ci włosy, masz inną sylwetkę. Na zdjęciach widać, że zawsze byłaś bardzo piękna.\nTak się dzieje po sterydach. Łatwe to nie jest. W konkursie piękności już nie wystartuję. Żartuję sobie. Ale myślę, że z tą stroną fizyczną można sobie poradzić. Ludzie chodzą ze stomią (specjalny worek na treść jelitową, po tym jak trzeba usunąć część jelita, np. w związku ze zmianami nowotworowymi – red.) i mówią, że to kwestia przyzwyczajenia. Że to nie sprawia im aż takiego kłopotu. Z innymi zmianami fizycznymi jest tak samo.\nNa samym początku – prawie z marszu – straciłaś pierś. Nie było ci trudno się z tym pogodzić?\nTo? Trudne? W ogóle nie. Nie zgodziłam się przecież na operację oszczędzającą, jak się okazało – słusznie. Wypadające włosy też mi nie przeszkadzały. Choć peruki mi się nie podobają. Fizyczność to tylko jakiś atrybut, który nie jest, jak się okazuje, tak istotny, tak dojmujący, jak nam się wydaje. Choć stosunek do tej kwestii może być bardzo różny. Kiedy jeździłam do szpitala, spotykałam jedną panią, koło czterdziestki, która przyjeżdżała 350 km na rekonstrukcję piersi. Ja nie chciałam. Przeszkadza mi bardziej to, że nie mogę nosić tak często sukienek, które lubię; że kiedy Grześ robi mi zastrzyki, to mi naczynka pękają. No i ograniczenia fizyczne, to jest najtrudniejsze. Po sterydach mam opuchniętą nie tylko twarz, ale też nogi. Nie mogę już biegać, a teraz nawet chodzić mi trudno. Ale dopiero pierwszy raz jestem na zwolnieniu z pracy.\nPracowałaś pomimo tak intensywnego leczenia?\nNadal pracuję. Tylko że na pół etatu. Ale to nie ja wybrałam. Była reforma szkolnictwa i okazało się, że nie zrobiłam w odpowiednim czasie habilitacji. Musiałam stanąć przed komisją, bo mi się kończyła adiunktura. Zaproponowano mi kilka opcji umożliwiających pozostanie na uniwersytecie.\nJak to? Przecież chorujesz. Nie dostałaś z tego powodu więcej czasu na napisanie habilitacji?\nFormalnie nie dało się tego zrobić, choć wszyscy mi szli na rękę. Ostatecznie, żeby zostać na uczelni, wybrałam funkcję asystenta na pół etatu. Z perspektywy czasu myślę, że dobrze się stało. Praca na etacie byłaby ciężka. Mam, to znaczy miałam – choć trudno mi przejść na czas przeszły – przyjaciółkę, która borykała się z tymi samymi problemami, co ja. Z rakiem piersi zaczęła się zmagać, kiedy była w ciąży z drugim dzieckiem. To był rak zapalny. Wiesz, co to jest? To bardzo agresywny typ nowotworu. I choć przez dłuższy czas wydawało się, że wszystko będzie dobrze, potem pojawiły się przerzuty do kości, rak zaatakował tkanki miękkie. Ale dlaczego o niej mówię – ona cały czas pracowała i to na pełen etat. Może dlatego, że miała dwójkę dzieci, może mieli kredyty. Po śmierci Ani została dwójka kilkuletnich maluchów.\nTak. Dla mnie to szokujące, że ona zmarła. Nic tego nie zwiastowało. To było bardzo niedawno.\nNic nie zwiastowało? Przecież była ciężko chora.\nTak, ale umarła nagle. Zemdlała. I chyba już się nie ocknęła. Mówiąc o niej, nadal używam czasu teraźniejszego, choć już odeszła – pierwszy raz tak mam. Nie mogę się pogodzić z jej śmiercią... Ale wracając do kwestii pracy – bardzo się zdziwiłam, kiedy się dowiedziałam o jej wyborze: że podejmuje pracę na pełen etat, mając nadzieję, że sobie poradzi.\nDlaczego aż tak dziwne? O sobie też mówiłaś, że cały czas pracujesz?\nAle nie w takim wymiarze. Nie zdecydowałabym się na taki krok. Ten czas jest też w końcu dla mnie.\nKiedy się dowiedziałam, że mam raka, byłam akurat w trakcie intensywnej pracy naukowej. Miałam rozpisane dwie książki. Jedną obowiązkową – moje dzieło habilitacyjne. Ale druga książka miała pokazać moje podejście do poczucia humoru. Taki mój autorski pomysł, który uważałam za interesujący. Kiedy dowiedziałam się, że mam przerzuty do mózgu, zrezygnowałam z tego. Nie chciałam już kontynuować tej pracy.\nWyczytałam, że przy raku mózgu zostaje bardzo mało czasu. Zaczęłam więc sobie zadawać pytanie: co teraz? Wiadomość o pogorszeniu mojego stanu zmieniała sytuację. Nie udało mi się zrobić tego, co chciałam, i jest bardzo mała szansa, że mi się uda. I tyle. Mój szef wpadł jeszcze na jeden pomysł, jak można zrobić habilitację inaczej niż klasycznie: na bazie dotychczasowej działalności naukowej. Zdążył mi o tym powiedzieć i znów coś się wydarzyło: przestała na mnie działać chemia, nie mogę się dalej leczyć. Naprawdę jest trudno. Ale z tego, broń Boże, nie wynika, że należy rezygnować. Absolutnie nie. Tylko nie warto inwestować czasu, który okaże się niewystarczający.\nTo jak trzeba żyć?\nNie ma czegoś takiego jak „trzeba”. To słowo mi się też nie podoba. Leczenie jest bardzo czasochłonne. Ktoś dowiódł, że u chorego tylko jedna trzecia czasu może być poświęcona czemuś innemu niż leczenie. Więc wszystko się zmienia, dotychczasowy tryb, ale i sposób myślenia.\nWybrałaś bardziej krótkoterminowe cele?\nTak, chyba tak. Pamiętam, że raz trafiliśmy z Grześkiem w gazecie na listę rzeczy, które należy zrealizować przed śmiercią. Był też spis 10 najważniejszych książek. Potwornie się z tego wtedy śmialiśmy. Bo ten wybór, który się tam pojawił, był bardzo subiektywny. Ale zaraz zaczęłam myśleć, co ja bym tam wpisała? Co powinno się na niej znaleźć? Wzięłam kartkę i zaczęłam tworzyć listę dziesięciu marzeń, które chciałabym zrealizować, zanim umrę. Poczułam, że to ważne.\nCo tam się znalazło?\nW sumie śmieszne rzeczy. Na przykład coś, czego już się nie nauczę, czyli stepowanie. Albo żeby przejechać się motorynką, bo nigdy w życiu nie jechałam. Mam też na tej liście inną mało realną rzecz – lot balonem, ale koniecznie w Kapadocji w Turcji. A, i chciałabym zrobić jeszcze taki kurs układania kwiatów, ikebany. Jednym z marzeń było też to, że zdobędę Koronę Gór Polskich, są to najwyższe szczyty we wszystkich pasmach górskich w Polsce. W sumie 28 gór. Mimo że nie zawsze czułam się dobrze, wspólnie z Grzesiem w ciągu ostatnich kilku lat zdobyłam kilkanaście brakujących.\nUdało ci się wejść na wszystkie?\nBrakuje mi jednego. Lackowej w Beskidzie Niskim. Nie mogłabym już teraz tam wejść, stromo, trochę gliniasto, męcząco. Ale nadal myślę, że bardzo bym chciała.\nRzeczywiście bardzo subiektywna lista: najwyższe szczyty w górach w całej Polsce – to nie dla wszystkich.\nNie. Ale taki zestaw powinien być trochę na wesoło. Oscyluje między tym, co byś chciała, a co możesz. Ważna jest świadomość, że to jest twoje i nie musi być wszystkich.\nDużo podróżujecie. Grzesiek, twój mąż, mówi, że zobaczyliście kilkadziesiąt państw.\nChcę zdążyć, żeby zobaczyć jak najwięcej. Państw, które zobaczyliśmy, jest bardzo dużo – 51 jeszcze przed moją chorobą. A kiedy zachorowałam, jak już okazało się, że mam przerzuty do wątroby, doszły kolejne. Dużo wracaliśmy do miejsc, gdzie byliśmy, a które chcieliśmy jeszcze raz zobaczyć. W sumie przez sześć lat choroby byliśmy w 32 krajach na pięciu kontynentach. Pytałaś, co jest najtrudniejsze, czy czegoś żałuję. To jest ta fizyczna niemoc, która uniemożliwia i ogranicza możliwości podróżowania. Ale nawet i wychodzenia, mieszkamy na trzecim piętrze bez windy. Teraz chciałabym tylko móc się przejść. Tyle by mi wystarczyło...\nMówiłaś, że stworzyłaś listę książek. Co na niej jest?\nNa pewno wykłady ks. Józefa Tischnera. Ksiądz Jan Kaczkowski, ale na dalszym miejscu. Bardzo duże wrażenie zrobiła też na mnie książka Dalajlamy. Podobał mi się ks. Adam Boniecki z książką „Lepiej palić fajki niż czarownice”. I odkryty niedawno przeze mnie Ken Wilber „Śmiertelni nieśmiertelni – łaska, nadzieja i miłość”, autor, który ma ogromną wiedzę z socjologii, psychologii. A znasz „Chustkę”? To jest książka, która wiele tłumaczy.\nWiększość tych tytułów traktuje o duchowości.\nNa niej się teraz skupiasz?\nTak. I niejednemu by się to przydało.\nDo rozmyślań, refleksji o świecie, o człowieku. Nic odkrywczego ci nie powiem.\nNie mogę nie zadać tego pytania – jaki zatem jest sens życia?\nMoże być sens życia dla Anny Radomskiej w 2017 r.? A tak na poważnie – nie powiem nic odkrywczego, mówiąc, że miłość i praca. Tak jak powiedział Freud: kochać i pracować. Miłość ma ogromny sens. A co do pracy, to zależy od tego, co kto sobie wymyślił na życie. Może być postawa nastawiona na działanie na rzecz innego człowieka – taka pro, i taka bardziej anty – typu robię, co lubię, ale nie zwracam uwagi na innych, egoistyczna.\nWiele osób, które chorują, mówi, że zmienia im się perspektywa. Więc sens życia też może się zmienić. To prawda?\nNa pewno pod wpływem choroby w jakiejś mierze musi się zmienić sposób patrzenia na życie. Ale to kwestia wyboru wartości i tego, na co się stawia. Jeżeli ktoś przez lata był materialistą i hedonistą, może się zdarzyć tak, że pod wpływem tego impulsu przewartościuje swoje życie. Może je zacząć od nowa. Trudno mówić o jakimś jednym modelu. Ja sama przed chorobą nie zdawałam sobie sprawy, co może ona ze sobą nieść.\nCzy wyszło, że zawsze myślałaś słusznie?\nDobre pytanie. Tak. Tak myślę.\nMyślisz o śmierci?\nPowiedziałabym tak: ilościowo myślę częściej, ale nie przekłada się to chyba na głębię moich rozważań. Myślę o śmierci nie jako o zjawisku. Ale raczej o tym, co następuje po niej. To, co jest pozytywne, że choroba zmusza do myślenia, też o takich kwestiach. A podstawa sukcesu polega na tym, że śmierć można oswoić myśleniem o niej. Nie chcę myśleć, że coś się kończy, ale też nie łudzę się, że mogę na pewno na coś liczyć. Ale przecież nie wiem, jak będzie to przebiegało. Choć nie mogę powiedzieć, że się tego boję. To raczej ciekawość... Muszę ci coś pokazać. Wejdź na górę, tam wisi taki obraz. Kiedy go zobaczyłam, wiedziałam, że koniecznie muszę go mieć. Uznałam, że ujmuje istotę choroby. Nazwałam go „Oczekiwanie”.\nCo na nim jest?\nTo zależy, co na nim zobaczysz, można powiedzieć, że kobieta, która patrzy na morze. Widać ją tyłem. A w tle słońce, pustka wyłaniająca się z morza. Jest bardzo wymowny, a przy tym wyrazisty. Ujął mnie od pierwszego wejrzenia. Kiedy zapytałam moją mamę, z czym jej się kojarzy, odpowiedziała: „Jak to co? To jest kobieta, która czeka na męża w porcie”. Śmieszne, nie? Niesamowite, że tak inaczej można na to patrzeć. Ciągle o tym myślę.\nA tobie się to skojarzyło z istotą choroby? Z oczekiwaniem na co?\nMoże to być oczekiwanie na kolejne doświadczenia, które przyjdą. To oczekiwanie na dobre i złe. Ze śmiercią jest tak, że nie wiadomo, gdzie się potem znajdziemy. Ale ja nie myślę o tym, że to musi być doświadczenie bardzo przykre. W sumie to może być rozwijające. Nie wiadomo, co będzie, i w tym jest coś ekscytującego, a nie jestem osobą, która lubi ryzyko. A moja mamusia mówiła o porcie rybackim...\nNa liście najważniejszych książek wymieniłaś głównie te autorstwa księży. W wierze katolickiej obraz tego, co będzie po śmierci, jest jasny.\nDo wiary katolickiej mam stosunek eklektyczny. Nie mam problemu z Bogiem, bo jestem pewna, że istnieje Stwórca. Ale wiele rzeczy mnie zastanawia, jak chociażby postać Jezusa. I nie wiem, czy ten obraz jest tak jasny. Kiedy byłam młoda, jeszcze w szkole, wyjeżdżaliśmy z księżmi marianami do Głuchołaz i wiele rozmawialiśmy, również na te najważniejsze tematy. I to tam, w kręgu katolickiej młodzieży, wychodziły różne kwestie, jak np. reinkarnacja. Nic nie jest jednoznaczne. Rzecz, która do mnie ostatnio przemówiła, jest autorstwa nie katolickiego guru, tylko psychologa, socjologa i etyka Kena Wilbera. Opisywał historię choroby swojej żony, jest to zapis pięciu lat, w trakcie których on jej nie odstępuje. U niego widać zafascynowanie buddyzmem, ale także inną filozofią. Ja jestem otwarta. Nie odrzucam wiary katolickiej. Wczoraj był u mnie zaprzyjaźniony ksiądz i przyjęłam ostatnie namaszczenie. Rozmawiałam z nim półtorej godziny. Choć to niewiele jak na ostatnią rozmowę.\nTak myślisz, że to już ostatnią?\nTeraz lubię myśleć, jak będzie wyglądała moja stypa. Chciałabym, żeby każdy miał coś pomarańczowego. Bo to mój ulubiony kolor. Poza tym nie chciałabym, żeby wszyscy chodzili smutni i ubrani na czarno z mojego powodu. Chciałabym na to mieć wpływ. Więc chcę też, żeby zamiast kwiatków ludzie dali pieniądze na hospicjum Ojca Pio w Pucku, które założył ks. Kaczkowski. I żeby było dobre jedzenie i odpowiednia muzyka, na pewno piosenka Ciechowskiego „Odchodząc”. Może fajnie byłoby puścić film, gdzie byłyby nasze zdjęcia czy te filmiki. (zwraca się do męża) Pamiętasz Grzesiu ten, na którym jesteśmy z małym Kubą? No i koniecznie jakiś wiersz, by był element duchowy. Zobaczyłabym jeszcze, który wiersz bym wybrała... Ha, ha, ha – no tak, zwłaszcza ja bym to wszystko zobaczyła. Dobre, co?\nAnna Radomska po ukończeniu studiów na Wydziale Psychologii UW pracowała w szkole podstawowej w Kobyłce. Zatrudniona wkrótce na wydziale, który ukończyła, tam obroniła doktorat. Specjalistka psychologii rozwoju, zajmowała się psychologią humoru, a ostatnio zjawiskiem gelotofobii (strach przed byciem wyśmianym przez innych). Do ostatnich miesięcy życia była promotorem licznych prac magisterskich. Autorka wielu prac i artykułów publikowanych w Polsce i za granicą. Na raka piersi zachorowała w maju 2011 r., przez prawie 6 lat walczyła z przerzutami do płuc, kości i wątroby. Była w pełni świadoma choroby, dużo czytała na jej temat w europejskiej i amerykańskiej prasie naukowej. Współdecydowała o podjętych terapiach i schematach leczenia. Żyła 50 lat, zmarła trzy tygodnie po udzieleniu tego wywiadu\nMasz brązowe oczy? Jesteś bardziej narażona na depresję przeczytaj »\nTagi: wywiad, magazyn, rak, choroba, zdrowie, społeczeństwo\nBeata Sadowska o zdrowiu i pomaganiu chorym: "Tak jak robię przegląd samochodu, tak przeglądam siebie"\nŚpisz mniej niż 5 godzin na dobę? Ryzyko raka wzrasta aż o 55 proc.\nLawinowy wzrost zachorowań na raka jelita grubego. Najwyższy w Europie\nUwaga! Chrypka może być objawem RAKA KRTANI\nNiepokojące dane: liczba chorych na raka Polaków w 2016 r. zwiększyła się do 180 tys.\nLeki? Recepty? Co zabrać na wakacyjny wyjazd? [PORADNIK PACJENTA]\nCała ta rozdrapywana i egzaltowana psychologia choroby jest (niestety) częścią wielkiego biznesu, dla którego życie to jedynie pieniądze i władza. Bezlitosny, nieludzki system "nieuleczalności kontrolowanej" dla zapewnienia zbytu produkcji jest tu maskowany fragmentem prawdziwych doznań. A przecież już przed II wojną niemiecki noblista odkrył prawdziwą przyczynę większości chorób, w tym raka, ale wszystko za sprawą min. AG Chemie (Bayer) zamieciono do szufladek...\nCzy to prawdziwy wywiad ? Niesamowita kobieta z tej śp. Anny Radomska\n~Byłem w Meksyku\nNo to do meksyku, tam leczą raka bez chemoterapii i to bardzo skuteczne.\newa koby rak/ to nie cialo cie zdradziko to ty zdradzilas swoje cialo choroba to uzdrawianie daj sie wyzdrowiec a nie walczyc zeby sie wyleczyc/ lek karze !!!\nKrajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa złożyła do prokuratury zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu przestępstwa przez posła PO Krzysztofa...\n14.05.2018, 22:30 | Aktualizacja: 14.05.2018, 22:33


ARTYKUŁY 2015 ROKU - Szymon i Grażyna - list otwarty\nSzymon i Grażyna - list otwarty\nDodano: 2015-05-01 | 19:46:51\nLudzie listy piszą. Pisał rodzic, pisał działacz i sędzia, dziś napisali tancerze - Szymon Kalinowski i Grażyna Grabicka ...\nSzymon Kalinowski i Grażyna Grabicka\nJak wszyscy wiemy, środowisko taneczne od dłuższego czasu jest podzielone. Do tej pory obserwowaliśmy tę sytuację od zewnątrz: czytaliśmy, słyszeliśmy o wielu przypadkach, jakie spotkały tancerzy, jednak nie rozumieliśmy w pełni emocji i powagi sytuacji, dopóki nie dotknęło to nas osobiście.\nOd momentu powstania naszej pary, dokładnie 6 lat temu, byliśmy członkami klubu tańca towarzyskiego w Szczecinie, a od 3 lat byliśmy również trenerami. Ostatnie wydarzenia zmieniły, niestety, tę sytuację.\nJesteśmy jedną z nielicznych par w Polsce, która pomimo kary w postaci zakazu tańczenia na Mistrzostwach Polski 2012 za start w UK Open Championships tańczyła większość turniejów w Polsce niezależnie od federacji, a na międzynarodowej arenie wyłącznie turnieje WDC. To było naszym wyborem opartym na wielu ważnych dla nas przesłankach.\nByliśmy neutralni na arenie krajowej wierząc w ideę „Freedom to Dance“.\nKoniec roku 2014 zmienił układ kart i niestety neutralność stała się niemożliwa. Klub, w którym tańczyliśmy i który reprezentowaliśmy, wybrał inną ścieżkę, zmienił przynależność federacyjną. Decyzja o zatańczeniu Mistrzostw Polski WDC (Mistrzostwa Polski w tańcach standardowych - Sobótka k/Wrocławia - od redakcji) była dla nas bardzo trudna. Powstał konflikt interesów, który spowodował wiele konsekwencji finansowych i organizacyjnych.\nPodjęliśmy decyzję o zatańczeniu Mistrzostw Polski ponieważ wiedzieliśmy, że nawet jeśli teraz byśmy poświęcili część swojej kariery i zrezygnowali ze swoich planów, to później i tak mielibyśmy zakazy startów na kolejnych turniejach.\nProwadziliśmy wiele rozmów dotyczących naszych przyszłych startów oraz działań, ale niestety wszystkie kończyły się na jednym - POLITYKA (federacyjna, osobista, klubowa). Zostaliśmy zmuszeni do podpisania rezygnacji z członkostwa klubu oraz do miesięcznej opłaty za salę w kwocie bliskiej 1.000 zł. Uderzono w nasz najbardziej czuły punkt - trening. Staraliśmy się rozwiązać tę sprawę pokojowo, ale wszystkie rozmowy i nasze propozycje rozbijały się o ścianę, staliśmy się niewygodni i zostaliśmy wyimaginowanym zagrożeniem dla tego klubu.\nTancerza, który poświęca wszystko, aby realizować swoją pasję może zrozumieć tylko inny tancerz lub trener, któremu zależy na wynikach swoich par bez względu na federacyjną przynależność. Z zazdrością obserwowaliśmy swoich kolegów z innych klubów, którzy byli wspierani przez trenerów i kluby w każdej sytuacji tworząc team, promując i pomagając sobie nawzajem.\nNa zebraniu klubowym, o którym nie zostaliśmy poinformowani i na które nie zostaliśmy zaproszeni, była opowiedziana zupełnie inna historia i podane bezpodstawne informacje argumentujące przyczynę naszego odejścia z klubu. Dostaliśmy zakaz wstępu na salę i zakaz kontaktowania się z członkami klubu...\nDrodzy Rodzice, Tancerze, Trenerzy, Działacze, wszyscy, którzy chcą dobra dla tego sportu: dbajcie o rozwój tancerzy, bo bez zawodników nie ma klubów, federacji, turniejów i działaczy.\nWszystkie polityczne kłótnie doprowadzają do rezygnacji, zawodnicy tracą motywację do treningów i się poddają. Nie pozwólmy, aby polityczne podziały wpływały na nasze relacje z innymi zawodnikami, każdy z nas jest tancerzem i każdy z nas ma swoje marzenia. Nie jest ważne, kto w jakiej federacji tańczy i kto jaki styl wybrał. Nie dajmy się skłócić, bo łączy nas jedno - miłość do tańca.\nPonieważ nie otrzymaliśmy możliwości skonfrontowania się z oskarżeniami i pomówieniami na nasz temat, jesteśmy zmuszeni do publikacji tego listu w internecie.\nNapisaliśmy ten list nie tylko dlatego, żeby sprostować słowa skierowane pod naszym adresem, ale również dlatego, żeby uświadomić młodym zawodnikom, że najważniejszy jest TANIEC i że trzeba podążać za swoimi celami i marzeniami bez względu na wszystko.\nŻyczymy Wam wszystkim powodzenia z całego serca i mamy nadzieję, że Wasza ciężka praca doprowadzi Was do wymarzonego celu. Do zobaczenia na parkietach w Polsce i na świecie!\nMy idziemy do przodu ...\nKomentarze: 76 Ostatnio dodany: 2015-05-13 | 10:59


Bydgoszcz obróbka metali i produkcja narzędzi Hefajstos\nw produkcji narzędzi\ni obróbce metali\nFIRMA HEFAJSTOS S.C.\nBydgoszcz obróbka metali i produkcja narzędzi Hefajstos – Jesteśmy producentem narzędzi, między innymi nożyc do drutu czy blachy, ściągaczy do łożysk a także kluczy do rur i młotków ślusarskich. Drugi tor naszej działalności to obróbka metali i wszelki usługi z tym związane. Produkcja narzędzi i obróbka metali w naszym zakładzie odbywa się już ponad 50 lat – zaufaj naszemu doświadczeniu od pokoleń.\nWaldemar Coda & Marcin Tomczak\ntel. (052) 372-44-86, 349-09-66\nfax (052) 349-09-90\nFirma Hefajstos zajmuje się produkcją narzędzi ręcznych. Wszystkie narzędzia wykonywane są z wysokiej jakości gatunków stali poddawanych obróbce cieplnej zwiększającej wytrzymałość i trwałość. Powierzchnie są wykańczane metodą malowania proszkowego, cynkowania, bądź też czernienia.\nOferta Produkcji Narzędzi\nProdukujemy nożyce już niemal 50 lat.\nŚciągacze do demontażu łożysk różnego typu.\nInne narzędzia, jakie produkujemy.\nFirma Hefajstos dzięki rozbudowanemu parkowi maszynowemu świadczy usługi w zakresie obróbki metalu. Jesteśmy w stanie wykonywać zlecenia takie jak np. cięcie na przecinarce plazomowo-gazowej. Naszą domeną w usługach jest także obróbka plastyczna na zimo i obróbka plastyczna na gorąco.\ncięcie gazowe – stal czarna\nodkuwki matrycowe do 1kg\ntłoczenie grubych blach na gorąco\ncięcie blach do 16mm grubości i długości cięcia 3m\nprace na prasach mimośrodowych i hydraulicznych\ngięcie kształtowników na prasach krawędziowych\nobróbka skrawaniem – frezowanie, toczenie, wiercenie, szlifowanie\nSTRONA GŁÓWNA O FIRMIE PRODUKTY USŁUGI KATALOGI AKTUALNOŚCI KONTAKT\n© 2018 HEFAJSTOS S.C. Bydgoszcz Serwis www korzysta z plików cookie. Więcej o tym w Polityce ochrony danych osobowych.\nprojekt i wykonanie: BRAVERYA studio kreatywne


Wyzów Papy na Terenie Warszawy -***tel +48 507 201 301***\nWywóz papy Warszawa – Zaufaj profesjonalistom\nW naszej ofercie znajdą Państwo różnego typu usługi związane z wywozem odpadów. W naszym szerokim wachlarzu usług znajdą Państwo również wywóz papy. Oprócz wywozu papy zajmujemy się również jej utylizacją.\nNie czekaj i umów się z nami na wywóz papy na terenie Warszawy.\nWywóz Papy na terenie Warszawy? Od czego zacząć…\nWybór firmy do tego usług specjalistycznych zazwyczaj może powodować kilka problemów. Sam wywóz papy niestety nie wystarcza i konieczna jest również utylizacja właśnie tego surowca. Zatem kompleksowość w tej dziecinie jest bardzo istotna. Skontaktuj się z nami i wskaż miejsce do którego mamy przyjechać – a my zajmiemy się resztą. Odbiorem, załadunkiem wywozem papy oraz jej utylizacją.\nNie czekaj i skontaktuj się z nami w celu ustalenia wszsytkich szczegółów współpracy\nWywóz Papy – zaufaj profesjonalistom\nPo kontakcie z nami podstawiamy kontener na papę pod wskazany przez Państwa adres lub odbieramy papę ze wskazanego miejsca składowania. Grupa wykwalifikowanych pracowników wykonuje załadunek oraz transportujemy surowiec – papę do miejsca utylizacji.\nPapa nie należy do sklasyfikowanych jako niebezpieczne materiałów, ponieważ oznaczona jest kodem 17 03 80 – przez co kompleksowe działania nie są drogie – jak wielu może się wydawać. Posiadamy bardzo konkurencyjne jak i atrakcyjne ceny na rynku Warszawskim.\nWspółpracujemy z małymi oraz dużymi przedsiębiorstwami, a także z osobami fizycznymi. Jeśli masz problem z wywozem papy – Skontaktuj się z nami już dziś. Pomożemy oraz doradzimy co w danej sytuacji jest najkorzystniejsze dla Państwa.\nOprócz wywozu papy nasza firma zajmuje się szerokim zakresem usług związanych z wywozem różnego typu odpadów. Wywóz odpadów zielonych, gruzu, odpadów budowlanych oraz wiele innych związanych z szerokim terminem wywozu odpadów oraz ich utylizacji z obowiązującymi restrykcyjnymi normami ekologicznymi.\nW przypadku pytań pozostajemy do Państwa dyspozycji. Wszystkie dane kontaktowe znajdują się na naszej stronie internetowej w zakładce Kontakt. Serdecznie zapraszamy.


Jak działają kropelkowe systemy nawadniające? - Dewocjonalia Przemek\nJak działają kropelkowe systemy nawadniające?\nOgród / By Jan Marciniak\nKażda roślina potrzebuje wody. Tymczasem niekiedy deszcz jest bardzo skąpy i do korzenia nie jest dostarczana ona w takiej ilości, jaka jest naprawdę potrzebna. Co zrobić w takiej sytuacji? Najlepiej jest oczywiście wejść w posiadanie nowoczesnego systemu nawadniającego. Przy pomocy takiego systemu jesteśmy w stanie bez trudu nawodnić ogród czy też większe uprawy, przykładowo plantacji truskawek. Jak jednak takie systemy działają i czy każdy oferuje to samo?\nSpecyfika kropelkowych systemów nawadniających\nSystemy kropelkowe są obecnie dość popularne jednak nie każda osoba wie, na czym konkretnie opiera się ich działanie. Nie posiadają one dużych zraszaczy, które emitują spore ilości wody. Wszystko opiera się na kropelkowym podlewaniu a zatem takim, iż jedynie niewielka ilość wody wydostaje się ze zraszaczy. Nie każda roślina jest w stanie znieść obfitość wody, wypływającej z takiego zraszacza. Czasem może być ona zbyt delikatna, a duże ilości wody mogą łamać jej gałązki, strącać zawiązane już pąki itp. Tak jest między innymi właśnie z truskawkami. To delikatne owoce, które wymagają specjalnego traktowania. Nie mogą być podlewane przede wszystkim zbyt dużym strumieniem ponieważ mogłoby to sprawić, że owoce byłyby strącane. W takiej sytuacji najlepiej zatem sprawdzą się polecane kropelkowe systemy nawadniania. Co ważne, dzięki takim właśnie systemom, jesteśmy w stanie wygenerować również spore oszczędności. Standardowe systemy nawadniania, pobierają czasem naprawdę ogromne ilości wody. Wiąże się to z tym, że niestety przychodzą do nas również spore rachunki. System kropelkowy wykorzystuje minimalną ilość wody, jednak trafia ona bezpośrednio w odpowiednie miejsce, a zatem do korzenia. Jest to zatem dużo bardziej efektywny sposób podlewania, niż przykładowo podlewanie truskawek z węża ogrodowego. Takie systemy kropelkowe można zakupić do samodzielnego montażu. Nie jest to wcale tak trudne, jak mogłoby nam się wydawać. Jeśli jednak obawiamy się, że nie dalibyśmy sobie w tym zakresie rady, to możemy oczywiście zdecydować się na to, aby skorzystać z pomocy jakiejś profesjonalnej firmy, która zajmuje się ich zakładaniem.\nObecnie kropelkowe systemy nawadniające, stają się coraz bardziej popularne. Mnóstwo osób decyduje się na to, aby właśnie w nie inwestować. Bez wątpienia jest to bardzo dobra opcja, ponieważ generują one spore oszczędności wody. Poza tym jeśli mamy uprawę truskawek wówczas musimy uważać na to, aby nie były one podlewane zbyt intensywnym strumieniem wody.


3-gwiazdkowy Hotel Florenc Prague oferuje piękne pokoje w dzielnicy Praga 4 Pragi. Jego przyjazne usługi oraz perfekcyjna atmosfera sprawią, że poczujesz się jak w domu.\nHotel ma niepowtarzalną lokalizację, leży 1.9 km od National Theater, Church of Our Lady Victorious i Audytorium muzyczne Rudolfinum. Centrum miasta jest w 2 km od hotelu.\nTen doskonały hotel posiada 29 pokoi ze współczesnymi udogodnieniami. Goście mogą korzystać z prywatnych łazienek z przyborami toaletowymi, suszarką do włosów i prysznicem, dostępnych we wszystkich pokojach.\nHotel leży blisko stacji metra Stacja metra Florenc oraz stacji kolejowej Główny dworzec kolejowy w Pradze. 15 minut z lotniska Praga-Ruzyně.\nHotel Payer Cieplice\nNocleg ze śniadaniem Come Una Volta , San Leo\nApartament Moderno , Bari\nNocleg ze śniadaniem Chambre D'hotes De Charme La Belle Vue , Roquebrune-Cap-Martin\nApartament Diagonal , Barcelona\nApartament Garden City , Playa de las Americas (Tenerife)\nZajazd Holiday Pisa Migliarino 3*, Migliarino Pisano


Stojak na monitor Dell Single Arm MSA14 - Sklep Dell\nStojak na monitor Dell Single Arm MSA14 524 zł Cena (netto): 426,02 złKup teraz - zamówienie wyślemy w ciągu 24h.Dostawa kurierem od 0 PLN. Dodaj do koszykaKod producenta: 482-10010 / 51949078/1 Prosimy o kontaktZapytaj o dostępnośćProducent: DellGwarancja: Gwarancja producenta 12 mscWydrukuj ulotkę: Galeria\tSpecyfikacja\nPrzegubowe ramię do monitora Dell MSA14 podnosi komfort patrzenia i zwiększa wydajność pracy dzięki wszechstronnym możliwościom regulacji, w tym wysokości, nachylenia, obrotu i wysunięcia. Można do niego z łatwością przyczepić dowolny monitor Dell, korzystając z uchwytu VESA na tylnej ściance, bez konieczności przykręcania jakichkolwiek śrub. Zastąpienie zwykłej podstawy monitora przegubowym ramieniem pozwala na lepsze zagospodarowanie miejsca bezpośrednio przed monitorem, a także ułatwia dostęp do blatu biurka. Właściwie ustawione ramię do monitora Dell z wbudowanymi prowadnicami kabli przynosi korzyści zarówno pod względem estetyki, jak i ergonomii oraz racjonalnego spożytkowania przestrzeni. Produkt został przetestowany i zatwierdzony do użytku z systemami komputerowymi firmy Dell, co gwarantuje, że będzie działać w komputerze użytkownika. Podlega pomocy technicznej firmy Dell, jeśli jest używane w połączeniu z systemem Dell.Zalety oferowanego ramienia MSA14:Łatwość regulacji wysokości, nachylenia, obrotu i wysunięcia oraz ustawienia w pionie lub poziomieRamię do monitora z ramą VESA umożliwiającą montaż bez użycia śrubUwaga: Widoczny na zdjeciach monitor jest do kupienia osobno.Uchwyt jest kompatybilny m.in. z następującymi urządzeniami Dell:Latitude E5440Latitude E5540Latitude E6440Latitude E6540Latitude E7240Latitude E7440OptiPlex 3020 MTOptiPlex 3020 SFFOptiPlex 3030 AIOOptiPlex 7010Precision M2800Precision M3800Precision M4800Precision M6800Precision Workstation R7610Precision Workstation T1700 MTPrecision Workstation T3610Precision Workstation T5610Precision Workstation T7610\n482-10010 / 51949078/1\nSposób mocowania monitora\nMożliwość pochylenia monitora Możliwość obrotu monitora\nZapytanie o "Stojak na monitor Dell Single Arm MSA14"


Hankook Winter i*cept evo3 X W330A 245/60 R18 105 H » Oponeo\nHankook Winter i*cept evo3 X W330A 245/60 R18 105 H\nOstatnie 2 szt. Następne od 666 zł/szt.\n85 osób wystawiło ocenę\nOcena łączna: 5,4 85 opinii Opona Rewelacyjna!\nInformacje o oponie zbierane są od 544 dni. W tym czasie zebraliśmy 85 opinii.\nNasi klienci przejechali łącznie 1233000 km.\nOpinie o oponach Hankook Winter i*cept evo3 X W330A\nJestem bardzo zadowolony z tych opon. Ich jedynym minusem jest dość spora głośność na mokrej nawierzchni. Na suchej ok. Samochód pewnie się prowadzi na suchym, jak i na mokrym, a zarazem opony fajnie wybierają nierówności. Kiedy wjedziemy w jakąś kałużę, nie ma efektu, że kierownica nam ciągnie, także bardzo fajnie odprowadzają wodę. Na śniegu i błocie pośniegowym również bez zarzutów samochód zachowuje się bardzo przewidywalnie. Nie zauważyłem większego spalania paliwa w stosunku do letnich. Po tym przebiegu opony nie zaczęły pękać (typowa wada niektórych modeli Hankook), więc chyba można stwierdzić, że w tym modelu to nie występuje. Uważam, że w tej cenie nie ma nic lepszego.\nPolecam te opony szczególnie ze względu na znakomitą przyczepność na śniegu. Sąsiedzi nie byli w stanie podjechać pod wzniesienie. Mój Ford zrobił to bez najmniejszego problemu, pomimo napędu tylko na przednie koła. Hamowanie i stabilność w każdych warunkach są bardzo zadowalające. Opony są ciche, nie zauważyłem aby w porównaniu do opon letnich spalanie wzrosło. Szczerze polecam te opony.\nTo już kolejne opony od Hankook. W tym przypadku kupiłem je dla mojego taty. Audi Q3 spisuje się na nich znakomicie. Ja ma je w Mercedesie Glc i jazda na nich jest bardzo przyjemna. Opona cicha. Nie widać znaczącego wzrostu zużycia paliwa. Święta przyczepność na kopnym śniegu jaki i błocie. Jestem mile zaskoczony stosunkiem jakości do ceny. Polecam\nRozmiar: 235/45 R20\nOgólnie opona cicha - to ważne przy tym rozmiarze, nie widać jakiegoś ponadnormatywnego zużycia, właściwości opony ciężko określić w ciężkim samochodzie z napędem na 4 koła i mnóstwem elektroniki. Nie wiadomo tak do końca, co odpowiada za efekty jazdy, ale cały zestaw - posiadany samochód i dane opony razem robią świetną robotę.\nTesty opony Hankook Winter i*cept evo3 X W330A:\n2021: test Auto Bild Allrad w rozmiarze 235/55 R18; nota: dobra;\nHankook Winter i*cept evo3 X W330A to zimowy model klasy średniej, przeznaczony do SUV-ów oraz samochodów napędem 4x4. Masywne pojazdy potrzebują wytrzymałych i niezawodnych opon, dlatego marka Hankook zastosowała w tym ogumieniu innowacyjny bieżnik, który zapewnia dobre osiągi w różnych warunkach, jakie mogą trafić się zimą.\nNa suchej nawierzchni auto prowadzi się bardzo stabilnie nawet przy dużych prędkościach. Wszystko dzięki szerokim klockom barkowym, które poprawiają sztywność całej konstrukcji.\nW mokrych warunkach rzeźba bieżnika złożona z poprzecznych kanalików wodnych oraz szerokich rowków bocznych szybko usuwa wodę spod kół, chroniąc przed zjawiskiem aquaplaningu. W konsekwencji auto nie traci przyczepności, nawet gdy pokonuje duże ilości zalegającej wody.\nJazda po śniegu jest pewna i bezpieczna, ponieważ specjalne lamele 3D oraz poprzeczne rowki trakcyjne poprawiają przyczepność w tych trudnych warunkach, a także powodują, że droga hamowania ulega skróceniu.\nHankook to pochodząca z Korei firma, której tradycje oponiarskie sięgają lat 40. XX wieku. Ciągły rozwój przedsiębiorstwa doprowadził do tego, że obecnie kierowcy na całym świecie cenią tę markę za dostarczanie najwyższej jakości produktów oferowanych w rozsądnych cenach.\nOpona zimowa Hankook Winter i*cept evo3 X W330A zaliczana jest do klasy średniej, czyli charakteryzuje się najlepszym stosunkiem ceny do jakości.\nGwarancja na opony Hankook Winter i*cept evo3 X W330A


Pobierz ePUB PDF Czytam sam. Czarownica Nuda. Książka z naklejkami\nPiękne ilustracje zachwycą wszystkie dzieci, ... Czarownica Nuda, Czytam sam. Książka z naklejkami - opis produktu: Piotruś i Ola zastanawiają się, jak pokonać czarownicę Nudę.\nNa szlaku życiaBarwy miłości. UwiedzenieHistoria Katalonii[OUTLET] Zakochany przez przypadekDecydująca rozgrywkaDługi kulturkampf. Pruskie i niemieckie wojny kulturowe przeciw Polsce w latach 1795-1918Gietrzwałd. 160 objawień Matki Bożej dla Polski i Polaków – na trudne czasy (Ilustrowane wydanie jubileuszowe)Kraina Lodu. Serce z loduTo rozśmiesza to porusza, czas komiksów TadeuszaKołysanka z Auschwitz (wydanie pocketowe)


Tytuł: Ogródek chatte - cz. 11, druga część lata i jesień ...\nPoprzedni wątek jest tutaj viewtopic.php?f=2&t=42735\nNowy wątek wypada zacząć zdjęciami, a mam trochę zaległych, więc ...\nTo jest kwiat, który nie zdążył się rozwinąć na przyjazd Danusi\nA to zawilec-niespodzianka! Myślałam, że będzie jasnoróżowy, że to pozostałość po przesadzaniu\nNo i nie wiem od kogo go mam Oczywiście najbardziej podejrzana jest Bożenka\nAle są tez inni podejrzani Proszę, żeby sprawca niespodzianki ujawnił się\nOżanka nierówno ząbkowana "Crispa" - kwitnie zielono-żółto\nCudna pachnąca Cassandra!\nNapisane: 26 sie 2011, o 22:05\nAż niemożliwe, że jestem pierwsza. Co prawda częściej jako podglądacz.\nNapisane: 26 sie 2011, o 22:33\nMasz kolorowo w ogrodzie . No i ja sie melduję patyczkowa królowo i oby ta moja skromna sadzonka rozrosła sie w piekny krzaczor jak moja tak i Twoja Izulko . Zawilec w pieknym kolorze może już sie na sadzoneczkę zapiszę jako 1 mam wieksze szanse sie załapać . Niech sie fajnie rozrasta a biały kwiat to na pewno z hosty piękny i pachnący\nKrysiu, najważniejsze, że czasem się odzywasz\nJadziulek, bardzo liczę, że krzaczorek z Twojej ręki będzie rósł jak nalezy\nNa zawilca juz Cie zapisuję! Kto wie, może wiosną już będzie się dał podzielić? ...\nA hostę poznałaś bezbłędnie\nNapisane: 26 sie 2011, o 23:20\nIgor, to bardzo miłe, co napisałeś, dziękuję! "Ogrom" to jednak zbyt duże słowo jak na mj ogródek\nSpecjalnie dla Ciebie jeszcze parę zdjęć, choć z mniejszą perspektywą\nI raz jeszcze kwiatki Cassandry\nNapisane: 26 sie 2011, o 23:33\nCzyżby ta blada piękność to Jej Królewska Wysokość???? że tez zdjęcia nie oddają wielkości kwiatka\nBardzo przystojny jednoroczny hibiskusik u mnie w tym roku nie raczył się pokazać.\nKrzaczor z fioletami to Królowa tychże kolorów? kolejna róża, która wygląda na zdrowiutką.\nAnafalisy zdjęłaś po mistrzowsku\nNapisane: 26 sie 2011, o 23:38\nGdybyś nie podpisała to bym nie zgadła że to zawilec, choć liście zawilcowe to kwiat już nie\nNapisane: 27 sie 2011, o 01:00\nNapisane: 27 sie 2011, o 09:03\nIzuś przyznam się, że nie miałam pojęcia, że zawilce mogą mieć taki kolorek sądziłam, ze są tylko białe i jasnoróżowe A tu takie cudeńko Obfitość pięknego kolorowego kwiecia powalająca....u mnie pełnia lata już taka bardziej zielona\nNapisane: 27 sie 2011, o 20:01\nTo ja się przyznam ,że zawilec pochodzi z mojego ogrodu\nI tak byłam w kręgu podejrzanych, to przyznaję się bez bicia\nIzka -to jest zawilec 'Pamina ' .\nSuper żywotna odmiana w przeciwieństwie do Prinz Heinrich ,który jest\npodobny do odmiany 'Pamina', ale kiepsko rośnie\nNapisane: 27 sie 2011, o 20:50\nIza, tak jak pisze Bożenka - zawilec 'Pamina' to solidna firma Wszystkie zawilce mi wygniły w mojej dolince, która przypomina bagienko, a on nie i ładnie kwitnie.\nOd Bożenki też mam większość tych dzwonkowych cudeniek, które wymieniłem. Okrągłolistnego akurat mam w zapasie u rodziców.\n'Cassandra' cudna Mój powojnik też ma pąki i czekam z niecierpliwością, bo nie wiem, co mam i może się wyjaśni\nNapisane: 27 sie 2011, o 21:58\nWitam w nowym wątku Piękne letnie kwitnienia...A ta Cassandra to,przepraszam,do jakiego gatunku należy? Kolor niebanalny\nNapisane: 27 sie 2011, o 22:02\nCassandra cudowny ma kolor\na tak z ciekawości czystej co to za róża na trzeciej fotce w Twoim ostatnim poście?\nProszę mi ukorzenić patyczek\nNapisane: 27 sie 2011, o 22:09\nBasiu,blado różowy kwiat należy do New Down. Jej Królewska Wysokość jest trochę wyżej - możesz od razu porównać kolor. No i zwróć uwagę, o ile szlachetniejszy jest kwiat J. K.W.\nNie wzeszedł Ci hibiskus jednoroczny? A mnie wyjątkowo wzeszły wszystkie nasiona, jakie wysiałam Zebrać Ci?\nKrólowa fioletów wygląda na zdrową, bo świezo oberwałam wszystkie chore liście\nMariolko, nie dziwię się. Gdybym widziała same kwiaty, to też bym pewnie nie zgadła\nAguś, ja też nie wiedziałam o istnieniu takich zawilców. Czekałam na jasnoróżowe kwiaty, więc byłam bardzo mile zaskoczona, kiedy pokazał się taaaki kolorek\nNie marudź Agnisiu widziałam, kolorowe masz lato!\nBożenko, wiedziałam! Wiedziałam! Miałam silne przeczucie, że ten zawilec od Ciebie przybył\nBardzo się cieszę, że to dobra odmiana, ma w takim razie szansę przetrwania u mnie\nJacku, to co napisałeś o tym zawilcu, dla mnie brzmi mniej optymistycznie, bo wynika z tego, że on dobrze czuje się w bardzo mokrej ziemi, a u mnie jak wiesz, sucho ... Ale przygotuję mu dobre stanowisko, bedę podlewać ... Powinien dać radę\nMyślę, że jeżeli Twój powojnik jeszcze nie zakwitł, to może to być New Love, bo Danusia ma obydwa i jak się nie mylę, to Cassandra zakwitła jej wcześniej. Ale N.L. też jest bardzo ładny i pachnie, tylko traszkę mniej niż Cassandra - tak mówi Danusia\nCassandra to powojnik bylinowy. Kolor ma cudny! Najpierw to był oryginalny ciemno niebieski, potem prawie granat\nGrzesiu, zgadzam się, kolor wyjątkowo piękny!\nTa róża to Królowa Fioletów (Reine des Violettes). W tym roku ma wyjątkowo ładne kwiaty. Oczywiście, jutro zrobię sadzonkę (-ki )\nNapisane: 27 sie 2011, o 22:12\nPodglądam Izuniu ...\nNapisane: 27 sie 2011, o 22:51\nWitam Izuniu w nowym wątku....


Opinia strawy spośród kolei Purina Pro System\nSława Purina od lat zniewala się produkcją przeżuwaj sprowadzonych dla bassetów także pupilów. Znawcy zaś doktorowie niniejszej cechy wyjątkowo posyłają perorę na zaimplementowane tuczenie, jakie zaświadczy pupilowi długofalowe jedzenie, niezawodne samopoczucie także pokazowe zdrowie. Dodatkowo plakietka Purina rozpościera ulewny przycisk na modyfikacje, jakie przyklaskują na powtarzalny bieg również przenikanie szczytów.\nŻywność Purina Pro Podział\nPurina Pro Koncept bieżące edycja odżywiaj skierowanych do popili, w którymkolwiek wieku dodatkowo dowolnej nacje. W paszy Purina Pro Konspekt szczególnie znacząca egzystuje odmiana, toteż włączone w niej szczegóły zatem skłonne ciało, witaminy, gipsy dodatkowo biopierwiastki. Słona wartość interesuje oraz zapasowych czynników zakorkowanych w karmach, takich jako warzywa, czyny tudzież zioła. Garnitur każdorazowej paszy z sekwencji Purina Pro Schemat usprawniony stanowi wówczas opresji pokarmowych pupila. Przy dokonywaniu karmy z teraźniejszej części bieżące egzystuje jeszcze dobranie do wieku również periodu progresie psiska. Jest wtedy właściwość aprobująca teraźniejszą rodzicielkę stołuj na polu kontrastowych fabrykantów. Spośród teraźniejszych warunków w doborze marketów zoologicznych zajdziemy karmy w linii Purina Pro Plan, które rozbite będą podług nacje, wieku tudzież łańcucha rozkwitu psiska.\nJaką karmę kolekcji Purina Pro konspekt przesiać do macierzystego zwierzęcia?\nSpece furory Zakonnika nauką, że zsynchronizowane karmienie stanowi ogromnie znaczący gwoli wszelkiego gliny również kota. Spośród bieżącego argumentu pasze spośród kolekcji Purina Pro Kalendarz rozłożone są podług wieku dodatkowo krwi. Zbiór paszy, która zestrojona istnieje do kawałka przebiegu zwierzęcia, natomiast plus jego wariantu oraz krwi zapewnia dużej odmian przystosowane i prawidłowe karmienie. Jest bieżące diabelnie aktualne, szczególnie, jak narodowy wybraniec stanowi szczylu pracownikiem. Kierownicze pilotuje przebywania zamierzają oraz szykują całe głębsze odcinki trwania. Stąd regeneracyjne plus wysmukłej cesze stołowanie uważa oczywiście okropne oznaczanie. Dzięki wymienialności pasza marki Purina dowolny ziemianin uznaje wykonalność wyłonienia wzorcowo żywność, która przeprowadzi żądania pokarmowe. Unikalną jakością karm z sekwencji Purina Pro harmonogram stanowi więcej parlamentarnie zsyntetyzowany team zaś odkrywcza receptura, która przystaje na zaczopowanie globalnych poręcznych czynników w wspaniałej zaś smakowitej definicji.\nInnowacja reputacje Purina\nGwoli rzeczonej sławy otrzymującej strawy dla zwierząt, zwłaszcza istotny egzystuje rozrost dodatkowo reformatorskie recepty inicjowania prostych posiłków dla psisk. Z tegoż motoru całe pasze Purina Pro System pokrywają maksymę Optinurition. Optinurition bieżące technika, która koncesjonuje na efektywne a syntetyczne zgromadzenie odcinków odżywczych, które omówione puściły z zużytkowaniem najróżniejszych technologii tudzież wymyślić spośród dyscypliny dietetyki weterynaryjnej. Stanowi toteż znacząca skaza ważną chowaj Purina Pro Terminarz, toteż plony teraźniejszej marki są w okazali usprawnione do obligatoryjności pieszczoszka.\nDostępność opinii Purina szelki dla małego psa\nOwoce również żywności z kolekcji Purina Pro Cel przydatne są w przewadze sklepów zoologicznych, w handlach komputerowych tudzież u lekarzy. Popularność aktualna umie, iż zadowalająca oświata dodatkowo myśl współwłaścicieli, połączona spośród przystępnym dostępem do artykułów poczyni, że pedagodzy będą utrzymywać familiarne stworzenia w najzdolniejszy spośród spodziewanych modusów.\nSzybko zaprosił Hanię o dłoń, stał stowarzyszony z frajdą i po ślubie wywiózł ją do Stolicy, gdzie zdobył godność w Sztabie Całościowym Wojska Polskiego.\nPrzedtem prawie rok po ożenku przetrwali rodzicami urokliwej córeczki, zaś po dwóch latach malca.\nDalej wezwałem Hanię o lewicę, zostawił zapożyczony spośród uciechą plus po ślubie wywiózł ją do Warszawy, dokąd złapał podstawę w Belce Ostatnim Wojska Krajowego.\nNiebawem wezwałem Hanię o łapę, dotrwał przejęty spośród pomyślnością plus po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd zyskał substancję w Kolektywie Wspólnym Armia Krajowego.\nPóźniej wezwałem Hanię o rękę, stał wzięty spośród nadzieją natomiast po ożenku wywiózł ją do Stolice, dokąd wszedł substancję w Sztabie Wspólnym Wojska Krajowego.\nPrzedtem nieomalże rok po ożenku staliśmy staruszkami zjawiskowej córuni, a po dwóch latkach podrostka.\nPrędko wezwałem Hanię o gałąź, pozostawił ugoszczony spośród pomyślnością również po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie złapał austerię w Szynie Dokładnym Wojska Własnego.\nWczas przywołał Hanię o rąsię, został wypity spośród uciechą zaś po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd złapał bazę w Kolektywie Międzynarodowym Armia Naszego.\nObecnie niespełna rok po ożenku zostawili dziadkami olśniewającej córeczki, a po dwóch latkach synka.\nNuże niezupełnie rok po ślubie puścili ojcami kunsztownej córeczki, a po dwóch latach młodzika.\nPilnie niezupełnie rok po ślubie puścili rodzicielami powabnej córuni, a po dwóch latkach młodzika.\nGwałtem prawie rok po ślubie przetrwali rodzicielami przecudownej córki, natomiast po dwóch latkach chłopca.\nRychło zaprosił Hanię o dłoń, pozostał utarty z wesołością a po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd pobrał posadę w Listwie Szkicowym Wojska Swojskiego.\nWcześniej nieomal rok po ożenku dożyliśmy staruszkami zadziwiającej córuni, zaś po dwóch latach podrostka.\nWcześniej nieomalże rok po ślubie dociągnęli rodzicami przepięknej córy, natomiast po dwóch latach chłopca.\nUprzednio nieomal rok po ożenku zostali staruszkami kusicielskiej córeczki, oraz po dwóch latach podrostka.\nZaraz nieomal rok po ślubie puścili ojcami kusicielskiej córeczki, i po dwóch latach chłopca.\nNuże niespełna rok po ożenku dociągnęli staruszkami powabnej córy, i po dwóch latach podrostka.\nWnet zaprosił Hanię o grabulę, pozostał wzięty spośród witalnością i po ożenku wywiózł ją do Warszawy, dokąd złapał pracę w Kręgu Grupowym Wojska Polskiego.\nZaraz niespełna rok po ślubie zostali dziadkami zadziwiającej córeczki, natomiast po dwóch latkach podrostka.\nPotem poprosił Hanię o lewicę, zostawił zaakceptowany spośród satysfakcją dodatkowo po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd zainkasował bazę w Antabie Zbiorowym Armia Naszego.\nObecnie nieledwie rok po ożenku zostali ojcami przecudnej córeczki, i po dwóch latach podrostka.\nDalej zaprosił Hanię o grabę, dożył przyznany spośród zabawą zaś po ożenku wywiózł ją do Stolicy, dokąd dosięgnął synekurę w Antabie Gruntownym Armia Naszego.\nNastępnie przywołał Hanię o kończynę, przetrwał wypity z frajdą dodatkowo po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd dosięgnął austerię w Antabie Sumarycznym Armia Naszego.


Kosiniak-Kamysz: PSL zaproponuje likwidację funkcji wojewody - Polsat News\nKosiniak-Kamysz: PSL zaproponuje likwidację funkcji wojewody\n04.02.2017, 19:10 Polska\nLikwidacja funkcji wojewody zmniejszy biurokrację i usprawni życie Polaków, dlatego zgłosimy taką propozycję w Sejmie - podkreślił prezes PSL Władysław Kosiniak-Kamysz, który w sobotę spotkał się w Łodzi z działaczami PSL z Łódzkiego.\n"Nie jest rolą polityków skarżenie się komukolwiek". Kosiniak-Kamysz o planowanej rozmowie z Merkel\nBadania psychologiczne dla polityków. Propozycja posła PSL\n- Niepotrzebny jest dualizm - urząd i funkcja wojewody oraz urząd marszałka i sejmik wojewódzki. Zlikwidujmy funkcję wojewody, przekażmy wszystkie kompetencje dla jednego gospodarza, tak naprawdę dla parlamentu regionalnego - bo ranga sejmiku powinna być podniesiona. Przekażmy kompetencje zarządowi województwa. Nie utrzymujmy dalej dualizmu prawnego i nie komplikujmy życia naszym rodakom - mówił szef PSL na konferencji prasowej.\nKosiniak-Kamysz dodał, że PSL nie jest "antyPiSem", lecz opozycją merytoryczną i racjonalną, dlatego propozycja likwidacji urzędu wojewody, zatwierdzona na kongresie partii w listopadzie 2016 r., zostanie przez ugrupowanie złożona w Sejmie. Rozwiązanie to - jak zaznaczył- ma "zmniejszyć biurokrację" i "usprawnić życie Polaków w małych ojczyznach".\n"Rozbiór Polski samorządowej"\nBardzo ważną inicjatywą jest - zdaniem prezesa ludowców - Ruch Obrony Polskiej Samorządności, który ma na celu pokazywanie wartości samorządu oraz obronę samostanowienia Polaków o sobie.\n- Rozpoczął się rozbiór Polski samorządowej, która ma swoją wartość i ogromne dokonania. Rzeczywistość i jakośćżycia Polaków zmieniła się przez te 27 lat głównie dzięki działaniu dobrych gospodarzy w naszych gminach, powiatach, województwach; obecnie są oni nazywani sitwą- to jest obraźliwe, nie zgadzamy się na takie sformułowania - zaznaczył.\nWedług szefa PSL, gdy politycy PiS używają pod adresem samorządowców określeń "sitwa, układ", to jednocześnie obrażają suwerena, do którego tak lubią się odwoływać, czyli lokalną wspólnotę, bo - jak przypomniał - "trzeba zdobyć 50 proc. głosów plus jeden, aby zostać wójtem, burmistrzem czy prezydentem".\nProjekt warszawskiej metropolii "niebezpieczny"\nZłożone w Sejmie projekty ustaw dotyczące aglomeracji warszawskiej Kosiniak-Kamysz uznał za "niebezpieczne". Jego zdaniem chodzi o "zdobycie funkcji prezydenta Warszawy dla polityka PiS, a mówiąc wprost - dla posła Sasina".\nPrezes PSL przypuszcza, że kolejne propozycje rządu będą dotyczyły tworzenia kolejnych aglomeracji m.in. łódzkiej i krakowskiej.\n- To wydaje się niewyobrażalne, ale ostatnie 16 miesięcy nauczyło nas, że to co niewyobrażalne, jest jednak możliwe - w Sejmie jest dużo wariactwa i trzeba z tym skończyć - dodał.\n"Zwijanie Polski lokalnej"\nJak zaznaczył Kosiniak-Kamysz, nie wszystkie wcześniejsze obietnice PiS zostały zrealizowane, np. nie podniesiono kwoty wolnej od podatku, nie podwojono dopłat rolniczych, nie wprowadzono cen minimalnych gwarantowanych. - Ale obietnicę "zwijania Polski lokalnej", którą pani premier powtarzała w kampanii wyborczej, realizuje z całą skutecznością - dodał.\nW opinii szefa PSL zjawiska takie jak zabieranie kompetencji samorządowcom - w tym odbieranie im wpływu na doradztwo rolnicze, ochronę środowiska, sport i turystykę, na szkołę - na poziomie gminnym, a wcześniej wojewódzkim - były impulsem do powstania Ruchu Obrony Polskiej Samorządności.\n- Za chwilę nie będzie w powiatach urzędów pracy, będą nakładane jedynie obowiązki - tam, gdzie rząd sobie nie radzi, a więc np. w sprawach służby zdrowia, bo tutaj z łatwością przesunięto na samorząd, nie dając ani złotówki, obowiązek lub możliwość współpłacenia za usługi medyczne. I zrobiono to w ciągu 12 godzin, choć protestowaliśmy - dodał.


Prelegenci Akademii Outsourcingu\nJestem marketerem, szkoleniowcem i wykładowcą akademickim z 10-letnim doświadczeniem w branży. Z zawodu oraz z pasji tworzę strategie marketingowe zarówno dla marek lokalnych, jak i ogólnopolskich. Od pięciu lat dzielę się wiedzą w ramach licznych konferencji i szkoleń, jak również na czołowych polskich uczelniach. W moim portfolio szkoleniowym znajdują się takie marki jak Idea Hub, Idea Bank, PAH, Sektor 3.0., Shell, ŁKS czy TVN.\nMoje artykuły można znaleźć w najważniejszych pozycjach branżowych: w Magazynie Sprawnego Marketingu, jak również w Magazynie Social Media Manager. Od 2017 działam pod własną marką, którą sukcesywnie rozwijam. Interesuję się szeroko pojętą tematyką social media. Dlatego też chętnie prowadzę zajęcia na uczelniach oraz prowadzę otwarte oraz zamknięte szkolenia obejmujące swym zakresem takie platformy, jak: Twitter, Facebook, Instagram czy LinkedIn.\nW styczniu 2017 roku powołałam do życia Niby-Prasówkę na Facebooku, na której dzielę się najświeższymi informacjami z branży marketingowej.\nCertyfikowany trener i współtwórca Autokreacji. Szkolenia opieram na pracy warsztatowej, wierząc, że najskuteczniej uczymy się tego, do czego sami dochodzimy. Pasję do aktorstwa przerodziłam w miłość do występów na sali szkoleniowej. Zawsze marzyłam, by spełniać się artystycznie na scenie, dlatego odkąd pamiętam oswajałam się ze sceną, z wyczekującym spojrzeniem publiczności czy tremą. Dziś pokazuję, że gra jest warta świeczki, bo dobra autoprezentacja może być przewagą w życiu prywatnym i zawodowym.\nWystępowałam na takich konferencjach jak: Przedsiębiorcza Kobieta, LinkedIn Local, Absolvent Talent Days czy KrakMove Toastmasters. Wspieram przygotowanie speakerów TEDx Kazimierz.\nMaciej Herman – Dyrektor Zarządzający Lotte Wedel. W Wedlu od 2008 roku. Z rynkiem FMCG związany od ponad 20 lat. Doświadczenie zawodowe zdobywał zajmując stanowiska w działach komercyjnych takich firm jak Kompania Piwowarska, Frito Lay i Procter and Gamble.\nW ciągu ostatnich kilku lat Wedel jest jedną z najszybciej rosnących firm słodyczowych w Polsce. Marka Wedel w roku 2017 po raz kolejny została „najsilniejszą polską marką” w rankingu Rzeczpospolitej. Dzięki odważnym i rewolucyjnym zmianom komunikacyjnym firma otrzymała w ciągu ostatnich lat szereg nagród, m.in. złotą Effie za kampanię „W kuchni z Wedlem” i wiele innych za innowacyjne nowości produktowe.\nWspółzałożycielka międzynarodowej korporacji prawniczej Aliant® z siedzibą w Zurichu. Występuje w charakterze prelegenta i doradcy w mediach, na kongresach, konferencjach i szkoleniach. Od roku 2013 Mecenas Krzyżowska należy do grona prawników prestiżowej organizacji prawnej Union Internationale des Avocats.\nW 2018 roku została mianowana członkiem Konwentu Wyższej Szkoły Europejskiej im. J.Tischnera w Krakowie. W 2018 roku Pani Mecenas zorganizowała i wdrożyła w 2018 r. autorski projekt "Przybliżamy prawo przedsiębiorcom", w ramach którego na kanale YouTube prezentuje i omawia przystępnym językiem zagadnienia z prawa cywilnego, prawa pracy, kodeksu spółek handlowych oraz zmian w prawie.\nPomaga zespołom budującym rozwiązania oparte o sztuczną inteligencję. Pomoc polega na szybkim i precyzyjnym przygotowywaniu danych wsadowych do modeli uczenia maszynowego. W szczególności danych nieustrukturyzowanych takich jak dane głosowe, tekstowe czy obrazowe.\nZafascynowany transformacją cyfrową łączy ludzi oraz rozwiązania w środowisku, w którym coraz częściej mamy do czynienia z postępem wykładniczym.\nPasjonat narciarstwa i ruchu na świeżym powietrzu. Współtwórca Boot Camp Polska, organizacji umożliwiającej ogólnopolskie akcje społeczne oparte na outdoorowych ćwiczeniach grupowych i edukacji dotyczącej ruchu oraz zdrowego odżywiania.\nmistrzyni podatkowego driftu, autorka książek dla przedsiębiorców: "DRIFT Podatkowy - skuteczna optymalizacja podatków" oraz "CashFLOW generator. Jak dbać o płynność, której pragnie każdy właściciel".\nJedyny trener w Polsce, który w oparciu o model "T.R.I.K - Twój sposób na podatki. Skuteczne sposoby podejmowania dobrych decyzji podatkowych" uczy przedsiębiorców jak legalnie płacić dużo niższe podatki. Wieloletni dyrektor finansowy oraz członkini zarządu spółek prawa handlowego, właścicielka Kancelarii podatkowej Well Done TAX, praktyk biznesu, od 17 lat związana ze światem finansów, podatków i prawa. Na co dzień, konsultuje przedsiębiorców takich jak Ty i doradza im, jak dzięki dobrym decyzjom podatkowym zyskać przewagę konkurencyjną i dbać o cash flow.\nCEO Network Interactive, agencji specjalizującej się we wspieraniu producentów w działaniach e-commerce. Jestem ekomersiakiem-praktykiem z wieloletnim doświadczeniem (w branży od 2002 r.). Doradzam osobom, markom i firmom w skutecznym zaistnieniu w Internecie przez troskę o pozytywne doświadczenia użytkowników. Dbam, by dobra użyteczność, funkcjonalności i cele biznesowe projektu znalazły wspólny punkt z potrzebami użytkowników. Współpracowałem m.in. z: Śnieżka SA, Marcopol, Puccini, Cerrad, Wimed, KIR SA, Alior Bank SA, Ministerstwo Finansów, Senat RP.\nDziennikarz, filmowiec, przedsiębiorca, wykładowca akademicki. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego oraz kierunku Public Relations w Wyższej Szkole Europejskiej w Krakowie. Z rynkiem mediów związany od ponad 20 lat, pracował m.in w TVP, Radiu Bieszczady i Super Nowościach. Autor wielu reportaży i filmów dokumentalnych, właściciel lokalnych mediów na Podkarpaciu. Od 2002 roku prowadzi własną agencję reklamowo-marketingową Media Art, w której pomaga swoim klientom w kreatywny sposób wykorzystywać formaty wideo do promocji marki.\nDyrektor zarządzający biznesem flotowym w Volkswagen Leasing GmbH Oddział w Polsce\nKarierę zawodową rozpoczął w 2001 r. w Opel Nivette na stanowisku doradcy serwisowego. W latach 2003 – 2008 jako kierownik działu technicznego rozwijał Nivette Fleet Management. W 2008 r. przeniósł się do PKO Leasing, gdzie tworzył od podstaw jednostkę specjalizującą się w zarządzaniu flotą, a rok później objął stanowisko Dyrektora Departamentu Zarządzania Flotą, gdzie nadzorował również sprzedaż i rozwój produktów flotowych. Od 2010 r. odpowiada za obszar flotowy w Volkswagen Leasing w Polsce.\nPrezes Zarządu i współzałożyciel Columb Technologies S.A., operatora Taxxo - największej platformy online wspierającej biura rachunkowe w Polsce oraz sieci niezależnych biur rachunkowych\n•\tPierwszą firmę prowadziła w wieku 16 lat. Od tego czasu zdobywała liczbę doświadczenia w obszarze IT - prowadziła ponad 100 projektów informatycznych, dla średnich i dużych przedsiębiorstw oraz dla międzynarodowych korporacji\n•\tAbsolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, certyfikowany menedżer projektów IPMA\n•\tUkończyła liczne szkolenia krajowe i międzynarodowe, m.in. Leadership Academy w Nagano w Japonii, Trainer Prime Course w Las Vegas w USA\n•\tAktywnie działa w organizacjach pozarządowych, w tym zarządzała lokalnym oddziałem międzynarodowej organizacji młodych przedsiębiorców Junior Chamber International\nPrzedsiębiorca i menadżer z wieloletnim doświadczeniem, założycielka, właścicielka i CEO kilku spółek kapitałowych oferujących szeroki wachlarz usług szkoleniowo-doradczych i rekrutacyjnych dla firm oraz osób prywatnych. Wiodące marki to Wielkopolska Szkoła Przedsiębiorczości Sp. z o.o. i Grupa Profesja Sp. z o.o. Członkini licznych organizacji pozarządowych oraz rozwijających przedsiębiorczość kobiet. Współzarządza Fundacją Partycypacji Społecznej, która prowadzi działania na rzecz aktywizacji zawodowej. Dominika Flaczyk jest ekspertem w temacie zarządzania MŚP, zarządzania systemowego i kryzysowego oraz problematyki rynku pracy i wspierania kobiet w biznesie, szczególnie w zakresie równouprawnienia i udziału kobiet w zarządach firm. Absolwentka rocznego programu szkoleniowo-rozwojowego w Centrum Psychologicznych Ustawień Systemowych w Warszawie, Coachingu Systemowego w Systemic Coaching & Constellations Johna Whittingtona w Londynie oraz studiów doktoranckich na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu.\nJej pasją zawodową jest zarządzanie systemowe i antykryzysowe z praktycznym wykorzystaniem metody ustawień systemowych w organizacjach. Prywatnie pasjonatka rozwoju osobistego i duchowego, zdrowego trybu życia oraz naturalnych metod leczenia. Szczęśliwa mama Zosi i Jędrka.\nWielokrotny Mistrz Polski w wyścigach motocyklowych i samochodowych. Rekordzista prędkości — Poland Land Speed Record 361,92 km/h 225 MPH Toyota Supra Właściciel Select-Automotive – jednej z największych firm brokerskich w Unii Europejskiej\nW karierze zawodowej odnosił wiele sukcesów, pracując w przeszłości na stanowisku dyrektora w spółce giełdowej INTER CARS S.A., Dyrektora zarządzającego największego salonu i serwisu Jaguara, Land Rovera w Polsce przy al. Waszyngtona.\nW pewnym momencie postanowił skoncentrować się tylko na własnej firmie. Najważniejszy dla niego jest człowiek i jego pasja do pięknych, szybkich samochodów, a nie wynik w korporacyjnym raporcie finansowym.\nDr Marcin Marcinkiewicz jest ekspertem od zarządzania projektami inwestycyjnymi, w szczególności w branży nieruchomości. Zarządza także projektami typu start – up i seed w branżach health & wellness oraz IT.\nJest doktorem nauk prawnych ze specjalnością prawo administracyjne, adwokatem i absolwentem Uniwersytetu Warszawskiego oraz Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Był m.in. członkiem zarządu ds. inwestycji Polskiego Holdingu Nieruchomości S.A., oraz koordynatorem działu inwestycji w grupie deweloperskiej PROFBUD.\nWspółpracował z renomowanymi kancelariami prawnymi i firmami doradczymi (Weil Gotshal & Manges, Dentons, Deloitte). Obecnie zarządza procesami inwestycyjnymi (jest m.in. prezesem zarządu innowacyjnego start – up’u z branży health and wellness MedFood Group S.A.) i doradza przy projektach deweloperskich prowadzonych m.in. w Warszawie, Bydgoszczy, Gdańsku, Krakowie i we Wrocławiu.


Instalacja elektryczna - Piramida.Nieruchomosci.pl\nNapisano 15 kwietnia 2017 16 października 2018 przez Janek\nDzisiaj trudno byłoby nam sobie wyobrazić brak prądu w domu. Wszędzie gdzie się tylko daje montujemy prąd, bo to nas wtedy nie ogranicza, kiedy robi się ciemno. W okresie zimowym ciemno robi się ledwo po wschodzie słońca, a zatem gdyby nie prąd to człowiek musiałby sobie całkowicie inaczej przeorganizować życie. To byłoby nieopłacalne, dlatego montujemy gdzie się da instalacje elektryczne.\nJeśli montujemy instalacje elektryczną to trzeba będzie zadbać o bezpieczeństwo. Montaż nie jest wcale taki trudny, ale lepiej zlecić to komuś, kto się na tym zna o wiele lepiej od nas. Bardzo przydatne, a ostatnio nawet nakazane prawem są rozdzielnice. Jeśli nie będziemy mieli rozdzielnicy to nikt nam nie zrobi odbioru budynku.\nCzym jest właściwie ta rozdzielnica?\nTo nic innego jak skrzynka, w której będzie schowany licznik albo bezpieczniki. Jak się okazuje jest to konieczność, ale i bezpieczeństwo. Taka skrzynka po pierwsze chroni przed ogniem a po drugie nikt nie może do niej zajrzeć, jeśli będzie zamykana na klucz. Jak widać opłaca się inwestować w coś tak potrzebnego. Można takie skrzynki kupować w wielu sklepach internetowych. Nawet sam producent prowadzi takową sprzedaż. Dla każdego znajdzie się taka rozdzielnica, jaka jest mu potrzebna – rozdzielnia elektryczna. Bez względu na to czy będzie to rozdzielnica natynkowa i podtynkowa. Najważniejsze to kupić coś z bardzo dobrych materiałów, co tak naprawdę jest na tyle dobrze wykonane żeby gwarantowało nam bezpieczeństwo i łatwą obsługę podczas użytkowania.\n36 myśli na “Instalacja elektryczna”\n9 października 2018 o 20:06\n26 października 2018 o 01:09\n2 listopada 2018 o 23:19\n4 listopada 2018 o 20:15\n5 listopada 2018 o 05:22\n5 stycznia 2019 o 13:10\n23 lutego 2019 o 06:26\n24 marca 2019 o 08:50\n16 kwietnia 2019 o 05:59\n10 czerwca 2019 o 22:03\n14 czerwca 2019 o 04:29\n14 czerwca 2019 o 05:20\n14 czerwca 2019 o 17:33\n16 czerwca 2019 o 02:34\n16 czerwca 2019 o 09:44\n3 lipca 2019 o 04:34\n4 lipca 2019 o 08:20\n30 lipca 2019 o 04:04\n22 września 2019 o 11:56\n3 listopada 2019 o 01:57\n3 listopada 2019 o 08:42


Nr katalogowy: 7942\nObraz na korku - Błękitne podróże [Mapa korkowa] to doskonały i łatwy sposób na udekorowanie ścian miłośników nieszablonowych rozwiązań. Obrazy korkowe zapewniają świetne parametry użytkowe i niesamowite walory wizualne. Niezależnie od tego, czy dekorujesz salon, sypialnię, pokój dziecięcy, czy przestrzeń biurową, Obraz na korku - Błękitne podróże [Mapa korkowa] delikatnie podkreśli wystrój wnętrza, stając się intrygującą i niezwykłą ozdobą.\nKorek to funkcjonalny i wytrzymały materiał, który pozwoli Ci na wieloletnią eksploatację. Ekologiczny korek jest całkowicie bezpieczny dla dzieci – podobnie jak nadruk w jakości Full HD. Płótno z nadrukiem nakładane jest na płytę korkową, w związku z tym Obraz na korku - Błękitne podróże [Mapa korkowa] odznacza się wyrazistymi kolorami oraz doskonałą jakością i precyzją wykonania.\nDzięki nowoczesnej metodzie produkcji Obraz na korku - Błękitne podróże [Mapa korkowa] nie blaknie, nawet przy intensywnej ekspozycji na słońcu, a zadrukowane boki sprawiają, że nie potrzebujesz dodatkowych ram – obraz na korku nadaje się od razu do powieszenia na ścianie. Zarówno materiał, jak i metoda produkcji spełniają międzynarodowe normy zdrowotne i ekologiczne.\nObraz na korku - Błękitne podróże [Mapa korkowa] - to uniwersalna ozdoba ścienna\nŚwietne parametry druku oraz intrygujący wzór nacieszą oko zarówno domowników, jak i gości. Chcesz wyróżnić swoją biurową przestrzeń i nadać jej cząstkę siebie? Postaw na Obraz na korku - Błękitne podróże [Mapa korkowa].


jak pogodzić pracę zawodową z ''profesjonalnym ściganiem'' - O kolarstwie - forums.rowery.org\njak pogodzić pracę zawodową z ''profesjonalnym ściganiem''\nmasterio 2006-10-26 19:30:24 UTC #1\nwitajcie, ciekaw jestem jak godzicie pracę zawodową z profesjonalnym podejsciem do treningu i startów( nie chodzi mi o jakies niedzielne jezdzenie w amatorskich wyscigach jak Sobótka czy kryterium w Twardogorze 2 razy w sezonie , ale o starty wyscigach typu: Bałtyk Karkonosze, czy Mazovia Tour lub wyscig Solidarności).\nJak wiadomo wiekszosc zawodników jezdzących bez kontraktu zmaga sie z tym problem ktory zapewne niedotyczy takich Profi jak Mr. Huzarski(pozdrawiam ) czy inni, ktorzy nie muszą za bardzo sie przejmować z kąd wziąć fundusze na startowe, jak zagospodarowac czas na trening etc.\nCiekaw jestem waszych odpowiedzi\nlucjan 2006-10-30 18:42:29 UTC #2\nPrzepraszam, ale czegoś nie zrozumialem. Pytasz o pracę zawodową i profesjonalne podejście do treningów i startów.\nOtóż profesjonalne uprawianie kolarstwa już samo w sobie jest formą pracy zawodowej. Inna sprawa, czy zawodnik otrzymuje za to godziwą zapłatę, czy też trenuje i ściga się jako wolontariusz, wypracowywujący sobie umiejętności i zasługi, jakże przydatne w kolarskim CV, by w końcu załapać kontrakt zawodowy.\nSą pojedyncze przypadki wśród zawodników, którzy:\nuprawiając kolarstwo na poziomie profesjonalnym (jako zawód) uzyskują dochody z zajęć pozakolarskich, ale trudno w ich przypadku mówić o pracy na pełnym 8 godzinnym etacie, to raczej forma chałtury, dorabiania, nie absorbująca zawodnika czasowo,\nkolarstwo wyczynowe mają już za sobą, ale jeszcze mają licencję i się ścigają w peletonie, ale jest to forma uzupełniająca ich zajęcia zawodowe, kóre najczęściej sprowadzają się do spraw okołorowerowych (prowadzą jakąś hurtownię, sklep rowerowy, z częściami rowerowymi, ewentualnie serwis rowerowy).\nAdamL 2006-10-31 06:59:56 UTC #3\nTeż się kiedyś nad tym zastanawiałem. A co z zawodnikami na dorobku, którzy ścigają się w elicie, w klubach nie profesjonalnych i nie mają zawodowych kontraktów, bo przecież też tacy są??\nQuibo 2006-10-31 10:00:52 UTC #4\nPewnie mają jakiś swój interes np. sklep, gdzie po prostu nie musza byc dziennie 8h, więc mogą spokojnie trenować.\nmasterio 2006-11-02 15:23:04 UTC #5\ndo Lucjana : nie chodzi mo o kolarzy w profesjonalnyuch grupach ale o w nieprofesjonalnych o ktorych pisalem juz na forum, w '‘bazie kolarzy amatorow’(zapraszam) Pozdrowienia\nsebkaaa 2006-11-02 17:37:08 UTC #6\nJa nie jestem zawodowym kolarzem jeżdże na rowerze górskim za 500zł nawet nie pokonałem w życiu 70 km w dniu bo nie mam czasu pracuje po 9 do 12 a nawet czasami 15 godzin dziennie ale interesuje się tym sportem ponieważ od młodosci jak leciało kolarstwo oglądałem. pamiętam jak darek baranowski jeżdził w Ibanesto takie tylko urywki z pamięci wyrwane.mało pamiętam ale zainteresowanie i czas na pochłanianie wiedzy w tym sporcie jest dla mnie przyjemnoscią i radością dlatego staram sie byc na bierząco i co tu dużo muwic poprostu to kocham\nmasterio 2006-11-03 11:48:53 UTC #7\ndobrze Sebkaa ze kibicujesz Baranowskiego, ale chodzi mi wlasnie o trenowanie i sciganie sie w profesjonalnych wyscigach przez kolarzy nieprofesjonalnych. Dobrym przykladem jest tu A. Liwinski kolarz bez zawodowego kontraktu scigający sie z powodzeniem w zawodowych peletonie\nhuzarski.pl 2006-11-03 13:24:47 UTC #8\nNie trzeba mieć profesjonalnego kontraktu, żeby dostawać pensję czy jakieś stypendium z klubu. Pytanie tylko ile to może być i czy starczy od pierwszego do pierwszego.\nOsobiście ciężko mi sobie wyobrazić normalną pracę (8h) i trenowanie, chyba że w zimie jako formę dorobku. Natomiast częstym zjawiskiem jest, że kolarze zawodowi lub półzawodowi mają jakieś swoje sklepy czy tzw. interesy które prowadzą ich żony/dziewczyny i wtedy znajdzie się czas i na trenowanie i na ściganie (można na tydzień wyjechać na wyścig) i na pracę (po treningu można wpaść i w ramach dotlenienia rozładować towar na półki).\nmasterio 2006-11-03 20:31:36 UTC #9\ndobrze Huzar mowi, 8 czy wiecej godzin dziennie, jest bardzo ciezko pogodzic z profesjonalnym podejsciem do treningu. Wielu kolarzy półzawodowych (klasy continental i nizej ) ma swoje sklepy rowerowe itp. wiec pozostaje praca nie etatowa dla ‘‘zawodocow’’\nMarek_M 2006-11-04 01:36:34 UTC #10\nMoze to troche nie bedzie zupelnie na temat, bo pytanie bylo o kolarzach scigajacych sie w zawodowym peletonie. Ja tu napisze o kolarzach w Australii, gdzie jako takiego kolartwa zwodowego nie ma. Wszyscy scigajacy sie kolarze w Australii maja dzienna (pelna wymiarowa) prace lub studjuja. Treningi odbywaja najczescciej przed praca, wstajac o 3 rano by przejechac 3-4 godziny treningu. W lokalnej zimie kiedy to jest glownie sezon szosowy w pelni, trenig ten jest odbywany wcalej swojej dlugosci z oswietleniem jako ze jest ciemno az do godziny 7 rano. Trzeba byc naprwade zacietym kolarzem, aby taki rygor stylu zycia sobie narzucic. Ale potem nie dziw, ze tacy kolarze pozniej dochodza do elity kolarstwa zawodowego, kiedy dostana swoja szanse i kontrakt zawodowca w Europie.\nTylko ci co dostana sie do AIS ( Australijski Instytut Sportu) maja stypendia i opieke profesjonalna, gdzie nie musza miec dziennej pracy. To jest w zasadzie kadra narodowa , ktora przygotowuje sie do Mistrzostw Swiata i Olimpiad. Reszta zwyklych smiertelnikow radzi sobie jak moze. Wiekszosc ma swoich indywidualnych lub klubowych sponsorow, ktorzy dadza im stroje kolarskie i czasem sprzet, ale na swoje utrzymanie musz zarobic sobie sami. Ja osobiscie podczas swojego scigania w RPA i Australii zawsze mialem prace dzienna. Niestety nikt by mnie nie zmusil do wstawania o 3 rano wiec moj trening zawsze odbywalem po pracy. Ok 3 godzin wystarczalo aby wracac po ciemku z treningu. w weekendy robilo sie 4-6 godzinne jazdy lub wyscig i powrot rowerm dla dodatkowych km i to wystarczalo aby powalczyc na lokalnych wyscigach, gdzie wszyscy byli w podobnej sytuacji. Z uwagi na brak czasu, a zwlaszcza swiatla dziennego, wiecej uwagi poswiecalo sie na intensywnosc treningu niz na jego dlugosc. Niestety kiedy trzeba bylo jezdzic w wyscigach narodowych i miedzynarodowych, kiedy to braly udzial europejske zawodowe zespoly, to juz bylo trudniej powalczyc. Ale i tak udalo sie czasami cos uszczypnac dla siebie . Na wyjazdy na etapowe wyscigi zawsze korzystalo sie ze swego urlopu wypoczynkowego. Wiec na wakacje po sezonie nie moglo byc juz mowy. Ale przynajmniej nie musialem juz wyjezdzac do cieplych krajow .\nmasterio 2006-11-04 08:10:30 UTC #11\nBardzo ciekawy post Marek M. , wielu takze mnie rozjasniles jak wyglada sytuacja kolarstwa w innych krajach. A jesli mozna wiedziec ścigasz sie jeszcze obecnie??\nMarek_M 2006-11-05 01:50:54 UTC #12\nPo zakonczeniu aktywnego scigania w wieku 35 lat, mialem kilkuletnia przerwe w sciganiu , choc nie od roweru. Ale w tym sezonie probuje znow swego szczescia w Mastersach. Nic powaznego, kilka wyscigow kiedy mnie ochota najdzie. Bez presji, dla frajdy. Obecnie w planach mam udzial w Pan Pacific Masters Games (Igrzyska Mastersow), ktore odbeda sie w przyszly weekend w Gold Coast. Tez dla frajdy\nhuzarski.pl 2006-11-05 09:09:44 UTC #13\nObecnie w planach mam udzial w Pan Pacific Masters Games (Igrzyska Mastersow)\nhe he jak to fajnie brzmi, też bym chciał pojechać na igrzyska dla frajdy oczywiście wiem, że mówimy o innych igrzyskach ale spodobała mi się ta wypowiedź, tak czy inaczej powodzenia.\nMarek_M 2006-11-05 14:07:20 UTC #14\nHuzar , Ty tez bedziesz to robil dla frajdy , kiedy bedziesz w moim wieku Swoja panszczyzne juz odrobilem. Od 15 roku zycia do 35. Ponad 20 lat ciezkiej pracy i wyzeczen wystarczy. Teraz to tylko dla frajdy. Ciekawa rzecz zauwazylem w Mastersach. Ze ci co scigali sie wyczynowo w mlodosci to juz nie bardzo im sie chce zarzynac na serio od nowa. A ci co przespali mlodosc i odkryli kolarstwo juz w wieku mastersow to chca jeszcze cos udowodnic i podchodza do tego bardzo powaznie. Za glowe sie biore jak slysze ile to oni km robia. Jednemu z klubu nawet trening interwalowy rozpisalem, bo jest ambitny i chce cos jeszcze zdzialac. Ja osobiscie mam juz mdlosci na sama mysl o interwalach, po tym ile obiadow zostawilem w przydroznych rowach .\nNie dla mnie to juz. Przyszedl czas aby kolarstwo sprawialo przyjemnosc, bo sam napewno wiesz, ze wyczynowe jezdzenie nie zawsze ta przyjemnosc daje. Chociaz sukcesy pozwalaja zapomniec o tych tysiacach km spedzonych przewaznie samotnie z kwasem mlekowym w miesniach jako jedynym kompanem na drodze.\noczywiście wiem, że mówimy o innych igrzyskach ale spodobała mi się ta wypowiedź\nMasz racje to nie te same Igrzyska Ale sa to Igrzyska Mastersow rejonu Pacyfiku.\nCzyli dla krajow otaczajacych Ocean Spokojny. Obie Ameryki, Azja, Australia i Nowa Zelandia… Wczoraj napisalem ze pojade dla frajdy, ale dzisiaj dostalem male wyzwanie. Wlasnie dzisiaj zona moja zdobyla zloty medal w badmintonie i teraz mi nie daje spokoju i mowi ze teraz moja kolej A mialo byc bez presji. Jak nie wygram to mam przegrane do konca mych dni. Bedzie mi wypominac, kto w tym domu jest lepszy . Ale jak tu zrobic forme w jeden tydzien\nDziekuje, teraz bardzo mi to potrzebne\nmasterio 2006-11-05 14:22:09 UTC #15\nmowisz ze scigasz sie dla przyjemnosći a tu takie wyzwanie ‘‘musisz’’ pokonac tych co trenują niemaze zawodowo , bo inaczej masz przechlapane do konca Twych dni Powodzenia i życze I miejsca\nPS. patrząc po slabych wynikach wielu polskich zawodowcow, smię twierdzic ze oni tez robią to dla przyjemnosci, przejadą sie pare razy w tygodniu po kilkadziesiąt km i chcą wygrywac wyscigi


Lodowy eden - National Geographic\nZdjęcie: Paul Nicklen\nPięć minut temu minęła północ, ale zwierzęta Spitsbergenu nadal wykazują gorączkową aktywność. W dolinie Adventdalen, na głównej wyspie archipelagu położonego w połowie odległości między Norwegią a biegunem północnym, w jasnym świetle polarnego dnia nad zaciszną zatoczką kołuje stadko rybitw popielatych. Są podenerwowane. Od wschodu nadlatuje para mew bladych – żarłocznych drapieżców znanych z tego, że kradną jajka i porywają pisklęta. Rybitwy w mgnieniu oka zamieniają się w chmurę najeżoną ostrymi, błyskającymi czerwienią dziobami.\nRyzyko się opłaciło. Mewy omijają stadko łukiem i kierują się w głąb wyspy. Przelatują nad parą edredonów na gnieździe, zagrodą z psami pociągowymi, pasącym się samotnym reniferem. Typowa biała noc na Spitsbergenie. Na obszarach podbiegunowych niewiele jest miejsc dorównujących tym wyspom różnorodnością i obfitością zwierzyny.\nPonad połowa populacji niedźwiedzi polarnych (Ursus maritimus) z Morza Barentsa, której liczebność oceniana jest na 3 tys. sztuk, wychowuje młode właśnie na tym archipelagu. Na Spitsbergenie ostrzega się ludzi, by nie wychodzili poza granice osiedla bez strzelby, bo niedźwiedzie są wszędzie.\nW okolicznych wodach żeruje pięć gatunków fok i 12 gatunków wielorybów. Na olbrzymich ławicach małży zasiedlających płytki szelf Morza Beringa wykarmiły się wielkie stada morsów. W tundrze spitsbergeńskich gór i dolin pasą się renifery, a pieśce, czyli lisy polarne, nie mogą narzekać na brak zdobyczy.\nDla człowieka jest to jednak surowa, niegościnna okolica. Ponad połowę lądu pokrywają lodowce. Mniej niż 10 proc. obszaru wysp ma warunki klimatyczno-glebowe umożliwiające wegetację roślinności. Gdy wybrałem się latem na wędrówkę po zboczach Nordenskiöldfjellet (Góry Nordenskiölda), przez pięć godzin naliczyłem zaledwie siedem gatunków roślin – karłowatych, pochowanych w spękaniach skał.\nWiele lat temu, gdy norweski archeolog Povl Simonsen zastanawiał się, dokąd może sięgać granica ludzkiego osadnictwa na Dalekiej Północy, użył określenia „skraj możliwości”. Przez większość swoich dziejów Spitsbergen znajdował się poza tym skrajem. Starożytna cywilizacja nigdy tu nie zagościła. Nie skolonizowali wysp wikingowie. Nawet Eskimosi trzymali się z daleka. Dzisiaj, choć dzięki regularnemu połączeniu lotniczemu z Oslo mogą tu zjeżdżać turyści, stałych mieszkańców jest zaledwie 2,5 tys.; większość to górnicy z kopalni węgla. Zimą zapada polarna noc.\nMaszynerię tutejszego życia napędza Golfsztrom (Prąd Zatokowy) i jego przedłużenie – Prąd Północnoatlantycki. Gdyby puścić się z głównym nurtem tego systemu prądów, wyląduje się na wybrzeżu Spitsbergenu. Słony i ciepły prąd (chociaż przymiotnik „ciepły” na określenie wody o temperaturze 5,6OC może się wydać przesadą) sprawia, że tutejsze morze nie pokrywa się lodem, a niesione substancje pokarmowe sprzyjają ogromnym wiosennym zakwitom glonów.\nPlankton zwabia walenie, a także wielkie ławice ryb: gromadników i dorszyków polarnych, będących pożywieniem ptaków i fok. Obfitość fok z kolei utrzymuje niedźwiedzie polarne. Dorosłe niedźwiedzie odżywiają się głównie foczym sadłem, przede wszystkim z nerp (fok obrączkowanych) oraz fok wąsatych. Wysokokaloryczny pokarm zapewnia dość energii, by drapieżnik mógł przemieszczać swoje ogromne cielsko (samce ważą do 600 kg, samice mniej więcej połowę tego) po rewirze o powierzchni 150–400 km2.\nObfitujące w pokarm wody przybrzeżne sprawiają, że w maju i czerwcu, gdy lód się cofa, a z tundry schodzi śnieg, na wyspy przylatuje ponad 3 mln ptaków. Liczba jest imponująca, ale rozmaitość – taka sobie. Pospolitych gatunków jest raptem 28, a zaledwie jeden – pardwa górska – wytrzymuje na lądzie przez cały rok. Ptaki znajdują tu bezpieczne miejsce do gniazdowania i możliwość żerowania przez całą dobę.\nW wielu miejscach brzegi wysp wznoszą się z morza pionowymi urwiskami, z milionami skalnych występów, półek i półeczek, dość dużych, by zmieściło się gniazdo, ale za małych, żeby mógł się po nich dostać np. piesiec.\nGnieżdżą się tu, często tuż obok siebie, pary fulmarów, nurzyków polarnych i mew trójpalczastych. Wychowują pisklęta i karmią je owocami morza wydobytymi z wody tuż poniżej. Kiedyś płynąc statkiem, zwróciłem uwagę, że szary skalny klif po drugiej stronie spitsbergeńskiego fiordu przyprószył biały śnieg. Ponieważ nie padało, wziąłem lornetkę, by zaraz się przekonać, że to jednak nie śnieg. To były dziesiątki tysięcy białych łepków mew trójpalczastych, siedzących w gniazdach na skalnych półkach.\nWraz z końcem lata ptaki zmywają się do ciepłych krajów. Pozostają tylko stali spitsbergeńscy mieszkańcy. Ci stosują jedną z dwóch metod na przetrwanie okrutnej arktycznej zimy: albo bez przerwy polują, albo gromadzą zapasy energii. Mistrzem pierwszej metody jest niedźwiedź polarny, który większą część zimy spędza, czatując przy foczych przeręblach oddechowych, z nadzieją że wynurzy się z nich obiad. Lis polarny stosuje metodę mieszaną. Poluje, korzystając z tego, że białe zimowe futro zapewnia kamuflaż, ale gdy zrobi się naprawdę paskudnie, dobiera się do zapasów, które wiele miesięcy wcześniej schował na czarną godzinę. W łagodniejszym klimacie lisy mają fatalną opinię – z powodu uśmiercania większej ilości zdobyczy, niż mogą zjeść – ale tu przechowanie nadmiaru upolowanej zwierzyny oznacza różnicę między życiem a śmiercią.\nW przypadku reniferów i pardw górskich gromadzenie zapasów polega na maksymalnym utuczeniu się. Spitsbergeńskie renifery pasące się o północy to niezwykły widok. Zwierzęta te rezygnują z dobowych rytmów, które rządzą aktywnością i odpoczynkiem pozostałych mieszkańców. Jedzą, jedzą, jedzą, chwilę odpoczywają i znów jedzą, jedzą, jedzą. Dorabiają się w ten sposób warstwy słoniny grubej na 10 cm – rezerwy energetycznej na czas zimowego głodu.\nPoprzedni artykuł Qaramel najstarsze miasto świata. Skarby sprzed 13 tysiącleci\nspitsbergen norwegia arktyka lod niedzwiedz mors kra svalbard lis alczyki maskonury


Wyszukiwarka Firm - manicure żelowy Gliwice - Webtree.com.pl - strona 13\nwww.biurowycenynieruchomosci.com.pl audyt energetyczny Gliwice\nBiuro Wyceny Nieruchomości DANUTA GOLNIK to działająca od 1997 roku firma, świadcząca usługi z zakresu rzeczoznawstwa majątkowego. Nasza siedziba znajduje się w Gliwicach. Dla Państwa możemy przeprowa... czytaj dalej\nKompleksową obsługę nieruchomości zapewnia firma OPTIMA Nieruchomości i Finanse w Knurowie. Proponujemy pośrednictwo przy kupnie/sprzedaży działki, domu czy mieszkania, pośrednictwo finansowe w zakres... czytaj dalej\nPrzedsiębiorstwo Handlowo Usługowe Andromeda zajmuje się sprzedażą tuszów i tonerów jedynie renomowanych producentów. Mogą Państwo u nas zakupić gotowe zamienniki do drukarek, urządzeń wielofunkcyjnyc... czytaj dalej


Kredyty dla firm, leasing pojazdów Starogard Gdański | Leasing Market\nKredyty dla firm, leasing pojazdów Starogard Gdański\nLeasing pojazdów Starogard Gdański\nPoszukujesz najtańszego leasingu dla małych i średnich firm w Starogardzie Gdańskim? Trafiłeś idealnie! W portalu Leasing Market znajdziesz aktualne oferty i promocje największych firm leasingowych, oferujących między innymi:\nSkontaktuj się z doradcą i uzyskaj aktualną ofertę leasingową dla firm ze Starogardu Gdańskiego:\nPoszukujesz najtańszego kredytu na zakup samochodu nowego lub używanego w Starogardzie Gdańskim? Trafiłeś idealnie! W portalu Leasing market znajdziesz aktualne promocje finansowania środków transportu w najpopularniejszych i największych instytucjach finansowych działających na terenie Starogardu Gdańskiego i okolic. W prezentacjach konsultantów znajdziesz następujące rozwiązania:\nHosting dla firm ze Starogardu Gdańskiego


10 ohydnych faktów na temat basenu, które sprawią, | Papilot.pl\n10 ohydnych faktów na temat basenu, które sprawią, że odechce Ci się w nim pływać!\nWybierasz się dziś na pływalnię? Lepiej poważnie się nad tym zastanów...\nzdrowie medycyna basen a choroby intymne basen a choroby chlor na basenie mocz w basenie\nPływanie jest zdrowe i pomaga pięknie wyrzeźbić sylwetkę? Tak. Pływanie w basenie powinno na stałe wejść do naszego weekendowego grafika? Nie! Baseny skrywają w sobie masę „brudnych” tajemnic, które powinnaś poznać dla własnego dobra.\nOto 10 ohydnych faktów na temat pływalni!\n1 na 5 Twoich znajomych siusiał w basenie\nCDC zrobiło sondaż wśród 1000 dorosłych osób. 20% z nich przyznało się do załatwiania się w pływalni.\nBasen może wywołać piekącą wysypkę\nPływalnia nie jest najczystszym miejscem na świecie, dlatego po godzinie spędzonej na basenie możesz zauważyć na swojej skórze i miejscach intymnych bolącą wysypkę.\nChlor nie zabija wszystkich pasożytów\nUtarło się, że chlorowana woda jest czysta. Bzdura. Chlor nie zabija chociażby owsików, wywołujących choroby pasożytnicze.\nPo korzystaniu z basenu możesz mieć biegunkę\nCryptosporidium, wywołujące biegunkę, może żyć w basenie nawet przez 10 dni.\nTo nie chlor wywołuje pieczenie oczu, tylko… mocz\nWyszłaś z pływalni z zaczerwienionymi oczami? Nie łudź się, że to przez chlor. To przez urynę!\nLudzie, wchodząc do basenu, są brudni\nAmerykańskie sondaże wykazały, że ludzie, wybierając się na basen, nie wchodzą wcześniej pod prysznic. Uważają, że chlor wystarczająco dobrze oczyści ich ciało.\nW Twoim basenie pływają fekalia\nZ sondażu CDC wynika również, że u 58% ankietowanych osób wykryto bakterie E. Coli. `W jelicie ta symbiotyczna bakteria spełnia pożyteczną rolę, uczestnicząc w rozkładzie pokarmu, a także przyczyniając się do produkcji witamin z grupy B i K. Jednak pałeczka okrężnicy w określonych warunkach wykazuje chorobotwórczość dla człowieka, wywołując głównie schorzenia: układu pokarmowego i moczowego`.\nKał na ludzkim ciele\nLudzie mają średnio 14 g kału na ich pośladkach, kiedy wchodzą do basenu – mogą więc łatwo zanieczyścić wodę. Pomnóż to przez setki ludzi, odwiedzających pływalnię…\nIm mocniej pachnie basen, tym bardziej jest zanieczyszczony\nSpecyficzny zapach, który czujesz w pływalni, pochodzi ze zmieszania chloru z potem, moczem i kałem.\nBasen wywołuje ból uszu\nNa pewno nieraz doznawałaś tego nieprzyjemnego uczucia, kiedy twoje ucho się zatykało od wody (i bakterii – to powinnaś wiedzieć), wywołując niemiłosierny ból.\nidiotyczny artykuł (Ocena: 5) 16.09.2015 17:24\nNo tak, wszyscy chodzą z obsranym tyłkiem, sikają do wody, maja wysypke i owsiki - ciekawe jaki cel miał autor tego de***lnego artykułu, chyba specjalnie tak zanieczyścił sam basen, by móc wypisywać takie bzdury, naprawdę szczyny, nie profesjonalny tekst, zero obiektywizmu. nawet jeżeli zdarzają się takie przypadki są one bardzo rzadkie - i ciekawe skąd te statystyki ile to osób siusia do wody??? Wysypkę można mieć z brania leków, a skad wiadomo czy kapiący jest w pełni zdrowy i nic nie zażywa, wchodząc do wody??? Ciekawe jakie kolejne miejsce obrzydzycie ludziom\nAnonim (Ocena: 1) 02.09.2015 10:31\n14 g kału na pośladkach??? Czy wy wiecie ile to jest 14g? Myślicie, że ludzie chodzą z osrana dupa? Idioci piszą te artykuły\nAnonim (Ocena: 5) 01.09.2015 21:20\nChyba nie było wspomniane w artykule,że kąpiel w basenie powoduje choroby grzybicze i bakteryjne pochwy.\nemptiness (Ocena: 5) 01.09.2015 20:05\n"Ludzie mają średnio 14 g kału na ich pośladkach, kiedy wchodzą do basenu"... średnio to tyle chyba wy u siebie w redakcji macie :> bo akurat 14g to sporo, wiesz papilocie? średnio pojedynczy wkład cienia do powiek ma 1,5g... do 14g potrzeba 9 takich cieni, więc wysmarujcie sobie tym pośladki, popatrzcie i porównajcie :) ja tam o higienę dbam i po załatwieniu potrzeby wycieram pośladki papierem toaletowym, a jeśli wy nie dbacie i chodzicie z zastygniętą brązową skorupą na pupie to już wasza sprawa (i waszego otoczenia bo zapach pewnie do najprzyjemniejszych nie należy) ale nie generalizujcie. Przynajmniej ja na żadnym basenie nie widziałam nikogo z przyklejoną kupą do pośladków ;)\nAnonim (Ocena: 5) 01.09.2015 19:23\nCiekawe, bo jako stała klientka basenu nigdy nie doświadczyłam pieczenia oczu, bólu uszu, sraczki, owsików, raka, bynajmniej nic mi po nim nie jest. Pływaczka pozdrawia :)


Specustawa przyspieszy inwestycje w sektorze naftowym - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 20 lutego 2019, 11:17\nTo jest druga nitka ropociągu łączącego naftoport z rafinerią Orlenu w Płocku. To inwestycja konieczna - podkreślał Naimski.\nTo daje PERNowi możliwość praktycznego działania - podkreślił przedstawiciel rządu.\nDruga grupa przepisów dotyczy - jak mówił - „wejścia w teren”, czyli uzyskiwania praw do korzystania z nieruchomości przez inwestora. Chodzi zarówno o samą lokalizację, jak i „wejścia w teren” na czas określony: prowadzenia inwestycji. W projekcie znalazły się też przepisy dotyczące ochrony podmiotów wywłaszczanych.


Dziecko zatrzaśnięte w aucie na upale. Interweniowała Straż Pożarna (ZDJĘCIA) – Wielkopolska 112\nStrona główna Wiadomości Wolsztyn Dziecko zatrzaśnięte w aucie na upale. Interweniowała Straż Pożarna (ZDJĘCIA)\nDziecko zatrzaśnięte w aucie na upale. Interweniowała Straż Pożarna (ZDJĘCIA)\nWe wtorek, 28 lipca, około godziny 13:45 strażacy z Państwowej Straży Pożarnej w Wolsztynie zostali zaalarmowani o zdarzeniu na ulicy Dworcowej w Wolsztynie.\nDo zdarzenia zadysponowano jeden zastęp strażaków z Jednostki Ratiwniczo – Gaśniczej z Wolsztyna 641P21. Zdarzenie miało miejsce na parkinu przy jednym z marketów.\nJak się okazało, w samochodzie znajdowało się dziecko. Matka wychodząc z pojazdu przez przypadek zostawiła kluczyki w środku, w tym momencie auto się zatrzasnęło. W środku znajdowało się małe dziecko.\nStrażacy by jak najszybciej dostać się do środka pojazdu wybili szybę, po czym otworzyli pojazd, zabezpieczyli miejsce wybitej szyby oraz usunęli szkło. Na całe szczęście szybką interwencja służb zapobiegła tragedii.\nApelujemy! NIE ZOSTAWIAJ DZIECI W SAMOCHODZIE. W TAKIE UPALNE DNI, WYSTARCZY CHWILA I MOŻE DOJŚĆ DO TRAGEDII. AUTO POZOSTAWIONE NA SŁOŃCU BARDZO SZYBKO SIĘ NAGRZEWA!\nPoprzedni artykułAuto osobowe wypadło z drogi i zjechało do rowu. Nikomu nic się nie stało\nNastępny artykułPożar domu w Jastrzębnikach. Dwie osoby ranne. Jedna osoba zabrana śmigłowcem do szpitala (ZDJĘCIA,WIDEO)