Mazda Xedos opinie, oceny użytkowników, Mazda Xedos spalanie (strona 1)\nJesteś tutaj: opinie.auto.com.pl › Mazda › opinie o Mazdzie Xedos\nOpinie o samochodach Mazda Xedos\nMazda Xedos spalanie (l/100km)\nmiasto 11.48/12.60 -.--\ntrasa 8.24/9.93 -.--\ncykl mieszany 10.07/11.11 -.--\nmodel Xedos [zmień]\npoj. silnika[dm3] wybierz1.62.02.32.5\nrok produkcji od: wybierz200120001999199719961995199419931992\nrok produkcji do: wybierz200120001999199719961995199419931992\nOCENY MAZDY XEDOS\n• Mazda Xedos 9 2.5 V6 24V 163KM 2001r. 200 000km\nTakie autko szukałem ponad pół roku od momentu jak je pierwszy raz ujrzałem. Może i są lepsze auta ale ... mi to akurat odpowiada.\nMoje autko posiada niezbyt mocno wysilony silnik co się wiąże z tym, że jest dosyć elastyczny. Z tym tez wiąże się fakt, że silniki te są dosyć "żywotne" - u mnie przy już 200.000km nadal jeźdżę na oleju 5W40. Moja "maździnka" jest wyposażona w automatyczną sk...\nAuto zarówno bez jak i z pełnym obciążeniem dobrze trzyma się drogi. Twardość zawieszenia jest tak dobrana, że się "płynie" podczas jazdy, nierówności drogi zbytnio się nie odczuwa ale i nie ma tez "bujania" się auta. Fotele są b. wygodne i nie męczą kierowcy na...\nDuża przestrzeń z przodu daje duży komfort podróżowania. Na tylnych siedzeniach już jest tak sobie ale tez nie ma się do czego przyczepić. jednak jazda we 3 osoby z tyłu w dłuższą trasę nie należałaby do zbytnich przyjemności ale to chyba w każdym prawie aucie tak jest. Bagażnik ...\nAuto daje dużo przyjemności z jazdy nawet na dłuższych trasach. Wspomaganie kierownicy jest akurat takie jak być powinno - nie jest zbyt lekko więc czuje się drogę ale i podczas manewrów na parkingu nie stanowi to żadnego problemu. Hamulce też są takie jak być powinny chociaż do zatr...\n• Mazda Xedos 6 1.6 113KM 1994r. 300 000km\nJeśli auto jest zadbane, będzie niezawodne w każdych warunkach i przy każdych przebiegach, jednak jeśli autem jeździł bucyfon, którego pojęcie o eksploatacji jest niższe niż 60 letniej kobiety a samochód miał żeby imponować wsiowym pasztetom pod sklepem z winem to trzeba sie liczyć �...\nauto o bardzo trwałym, twardym zawieszeniu, fotele dobrze trzymają, tylne sprawiają wrażenie głębokiego siedzenia co nie dla każdego jest za pewne plusem ale sprawia to że pasażerowie tylnej kanapy mają więcej miejsca na nogi, wyciszenie przeciętne, ale przecież chodzi o to aby słysze�...\nMiejsca wystarczająco, biorąc pod uwagę że to auto bardziej mające dawać radość z jazdy niż być dostawczakiem, czy samochodem rodzinnym (ale dalsza wycieczka w 4 osoby nie będzie jakąś katorgą), ergonomia bardzo dobra (w moim odczuciu) bagażnik bardzo duży jak na auto tego typu jako�...\n• Mazda Xedos 6 2.0 V6 144KM 1992r. 153 000km\nAutko rewelacyjne dla osób które chcą się wyróżnić w gąszczu autek typowych. Jest to samochód niepowtarzalny i niesamowity. Za ok 10000 zł można kupić naprawdę dobry egzemplarz. Auto ma silnik V6 który daję sporą radość z jazdy. Dla oszczędnych polecam gaz ale tylko sekwencyjny wy...\nSilnik V6 bardzo dobrze sprawuje się w przedziale od 3500-6500 w momencie kiedy zaczyna działać pierwszy vris. Naprawdę wtedy bardzo dobrze przyśpiesza. Brakuje trochę mocy w niższym przedziale obrotów. Silnik V6 jest bardzo dobrym silnikiem i nie ma z nim za wiele kłopotów pod warunkiem �...\nZawieszenie jest bardzo dobre nawet z kompletem pasażerów można jeździć szybko i bezpiecznie. Fotele są bardzo dobre nawet na trasach ponad 1000km nie odczuwa sie zmęczenia. Z tyłu jest trochę gorzej gdyż opadająca linia dachu utrudnia znalezienie dobrego miejsca osobą wysokim. Mnie to n...\nZ przodu jest dużo miejsca i wygodnie się podróżuje. Wszystkie przełączniki są pod ręką i nie ma kłopotu z ich znalezieniem. Z tyłu sprawa ma sie trochę gorzej dla dużych osób jest mało miejsca. Bagażnik wypada bardzo słabo jest mały jak to w sedanie. Karoseria w porównaniu na tle...\nAuto prowadzi się wyśmienicie nie problemów przy dużych prędkościach. jedynie lekka podsterowność przy szybkim pokonywaniu zakrętów z dużą szybkością na mokrej nawierzchni. Jedyny mankament to hamulce mocno trzeba operować pedałem.\n• Mazda Xedos kf 2.0 V6 140KM 1995r. 195 000km\nNietuzinkowy, piękny samochód (jeszcze obecne modele Alfy, Hondy czy choćby Mazdy 6 czerpią garściami a nawet zrzynają z Xedosa)z rzadko spotykanym stosunkowo małym silnikiem w układzie V, którego brzmienie pozwala zapomnieć o potrzebie audio. Duża radość z jazdy ale warto zastanowi�...\nSilnik działa w każdym zakresie obrotów. Chcąc jeździć naprawdę dynamicznie trzeba redukować. To jest po prostu wysokoobrotowy japoniec. Jechać zaczyna od 3.5 tysiąca a przy 4 pokazuje rogi. Zdecydowanie brak tu 6 biegu. Przy 120 - 140 ma już dość wysokie obroty co przekłada się na s...\nZawieszenie twarde i miękkie zarazem. Na szosie słychać w zasadzie tylko koła, na dziurach słychać że jedziemy po dziurach. Wyciszenie pierwsza klasa, przy sprawnym układzie wydechowym można zapomnieć że silnik w ogóle pracuje\nMimo że jest to limuzyna nie jest to wóz jakoś nad wyraz przestronny. Dzięki temu jednak łatwo go wyczuć i mimo słabej widoczności do tyłu łatwo się nim manewruje. Z tyłu mało miejsca na nogi zwłaszcza dla tych siedzących za kierowcą. Jakość wykonania w środku i na zewnątrz wzor...\nRaczej twarde zawieszenie ale troszkę się przechyla. na pewno nie na szybkie pokonywanie ciasnych zakrętów. Na łukach tendencje do zacieśnienia zakrętu. Kierownica czuła. Generalnie nie jest to bolid, tylko mała limuzyna.\n• Mazda Xedos 9 Busines 4WS 2.5 V6 167KM 1995r. 187 000km\nauto ma w sumie 2 wady:1.barzo drogie i trudno dostepne części oraz 2. zbyt miękie przez co jazda powyżej 160km/h jest ryzykowna plusy: ciche, bardzo przyjene w prowadzeniu, mimo swoich gabarytów poprowadzi go i zaparkuje nowicjusz (dzięki 4WS)\nogólnie super auto - jak na taką masę jest bardzo dynamiczne ale... słychac zawory i łozyska z paska rozrządu bardzo ładny dziwięk V6steczki :-)\nauto badzo wygodne. Przy pełnym obciążeniu trochę trci ze swego komfortu i szuka drogi. dzięki potrójnemu systemowi usczelek w drzwiach jest badzo Ciche - przy 140 można cicho słuchać radia i rozmawiać podczas snu dziecka :-)\nogólnie autko przestrzenne ale jak w tyłu jest rozłożony fotelik dla dziecka to z przodu robi się cisno jak mam 180cm wzrostu - van to nie jest :-) przy LPG mam zapas w bagażniku i miejsca starcza na duże zakupy - wyjazd na wakacje jest już małym problemem. Karoseria luks - auto ma 14 lat ...\nZbyt miękie zawieszenie: dzęki temu niebiasński komfort ale powyżej 150 -160 auto zaczyna "szukać drogi". 4 koła skrętne - auto ma 4,8 m a parkuje się go łatwiej od seicento (do 40 km/h tylne koła skręcaja się w przeciwną stronę a powyżej 40 km/h w tę samą co przednie) - ...\nDodaj nową opinię o Mazda Xedos »\nŚREDNIE OCENY MAZDA XEDOS\nTak 70.00% głosów 21\nOsoby zainteresowane autem Mazda Xedos brały także pod uwagę zakup innego samochodu. Najczęściej był to samochód: Mitsubishi Galant.\n• Zobacz porównanie z Mazda Millenia\n• Zobacz porównanie z Mercedes CLS\nNajciekawsza opinia użytkownika o Mazdzie Xedos\nPełna opinia o Mazda Xedos 6 1600 113KM 1994r. sedan (limuzyna) »\nMazda Xedos: sedan (limuzyna)\nMazda Xedos: benzyna, benzyna+gaz\nMazda Xedos: 1.6, 2.0, 2.3, 2.5\nMazda Xedos: 2001, 2000, 1999, 1997, 1996, 1995, 1994, 1993, 1992\nMazda Xedos - ogłoszenia Mazda - forum użytkowników Mazda Xedos - średnie ceny


GIMNAZJUM Warszawa - Warszawa.wyborcza.pl\nPrywatne licea w Warszawie już prowadzą zapisy. Niektóre przeprowadziły egzaminy wstępne\nDo kumulacji roczników szykują się nie tylko licea publiczne, ale również te prywatne i społeczne. Wiele z nich już prowadzi zapisy. Dla jednych ważne są rozmowy kwalifikacyjne, inne organizują wstępne egzaminy i biorą pod uwagę oceny, nawet te z siódmej klasy i z drugiej gimnazjum.\nNie ma gimnazjów, dbajmy o gimnazjalistów [KOMENTARZ]\nNowy rok szkolny przyniósł duże zmiany. Na mapie warszawskich szkół nie ma już ani jednego ze 155 samorządowych gimnazjów. Ale szkoły nie da się ot tak wykreślić. A tym bardziej nauczycieli i uczniów.\n- To jedyny sposób, żeby powiedzieć głośno, że my na tę reformę się nie zgadzamy - przekonuje Dorota Łoboda, jedna z założycielek ruchu Rodzice Przeciw Reformie Edukacji, przed sobotnią manifestacją ZNP w Warszawie. - Chcemy wytrącić ostatni argument jaki ma pani minister mówiący o tym, że to my rodzice chcemy tej reformy. Podobno chcieli jej eksperci edukacyjni, eksperci szkół wyższych. Ale obie te grupy stanowczo zaprotestowały - dodaje Łoboda. - Ta reforma jest niepotrzebna, krzywdzi nasze dzieci. Nie chcemy, żeby uczyły się z pisanych na kolanie podręczników. Chcemy dobrej i stabilnej edukacji - dodaje działaczka społeczna.\nMateriały promocyjne partnera Zamieszkać na dobre przy Dobrej\nMateriały promocyjne partnera Miniso i Marvel - już od 25 października w Warszawie będziesz miał okazję spotkać swoich ulubionych bohaterów produkcji Marvel


17.12.2016 08:27 zorganizowany przez KOD\nPolicja podsumowała swoje działania podczas nocnego protestu przed Sejmem. Rzecznik stołecznej komendy podkreśla, że funkcjonariusze nie użyli gazu i... WIĘCEJ »\nPrzemówienie Ryszarda KaliszaTVN24\nProtestujący przed SejmemTVN24\nW spontanicznej manifestacji przed @KancelariaSejmu jest już ponad 2000 osób. @warszawa sercem demokratycznej Polski.\nProtestujący przed Sejmem fot. Tomasz Zieliński / Tvnwarszawa.pl\nW Poznaniu ok. 200 osób, członków i sympatyków KOD i partii opozycyjnych zgromadziło się pod gmachem urzędu wojewódzkiego. - Manifestujemy niezgodę na to, co się dzieje w Sejmie, w rządzie i brak zgody na ograniczenie dostępu mediów do parlamentu. To jest skandal, realny zamach na konstytucję. Brak mediów w Sejmie oznacza możliwość fałszowania przekazu tego, co się tam naprawdę dzieje - powiedział jeden z protestujących Zdzisław Kałek.\nBlisko 100 członków KOD i ich sympatyków zgromadziło się na placu Solidarności w Szczecinie w spontanicznym proteście w obronie wolności mediów i wspierając polityków opozycji.\n- Przyjście na protest było naszą wewnętrzną potrzebą. Dla nas to walka o prawa podstawowe, o możliwość przyglądania się na ręce polityków, bez względu na ich opcję polityczną. Jeśli dziennikarze stracą prawo do zadawania politykom pytań, wtedy skończy się wolność mediów. To, że protest odbywa się na dachu Centrum Dialogu Przełomy jest zapowiedzią przełomu społecznego – powiedziała PAP uczestniczka pikiety Hanna Źródlewska.\nStefan Niesiołowski na manifestacjiTVN24\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 18:22 ~myślący polak\nWystarczy przeczytać 2 ciekawe książki, Resortowe dzieci - politycy, Resortowe dzieci - służby specjalne. KOD to banda opłacane przez tych z książek. Ciekawe z czego lider KODU żyje jak ciągle strajkuje to kiedy pracuje?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 18:10 ~resoviak\nubekom zabrali emerytury i mamy strajk kod-u aż 2000 ubeków wyszlo na ulice do rosji ich wyslać\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 14:53 ~rozgonic\npokazali jak opozycja potraktowala dzienikarza tpv info banda chuliganow blokuja odzywaja sie jak chca (kochany i taki czlowiek jest poslem zal) smiech robia cyrk zoo ludzie ZOMOWCÓW I SB-eków.\nArmatki i pala rozgonic bur...l banda cwaniaków sakwy sie koncza szczego beda zyc he he 800pln i rekawy w gore.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 10:59 ~Press\nI po co TVN24 kłamie. Zabezpieczenie samochodów przed tłuszczą opozycjonistów nazywacie użyciem siły przez policję. Oto do jakich nizin schodzą dziś media. Na tym przykładzie widać wyraźnie jak działają dzisiejsze media.Wstyd!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nKłamstwo całą dobę?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 10:16 ~Retro\nMam pytanie - a co mówił p. Ryszard Kalisz z którym p. Niesiołowski,jak twierdzi, walczył 27 lat temu?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 10:07 ~Retro\nŻałosne prowokacje. W największych miastach Polski udało sie zebrać po kilkadziesiąt osób :D czyli władze partyjne oderwały od kolacji biednych członków żeby ich spędzić na placach :) Pod Sejmem taki tłum, że u mnie w pracy na stołówce większy widywałem :D No i pokażcie filmiki jak Was policja pałowała, pokażcie. Co? Wszyscy mieli smartfony, wszystko filmowali a w momencie pałowania akurat nic? Tylko ten jeden "aktor" co się ułożył na ulicy? To nastęnym razem ubierzcie się w policyjne mundury i zagrajcie sami scenę pałowania.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 09:49 ~Anna\nTata w ZOMO ,synuś w KODzie demokracja zawsze w modzie\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 09:23 ~Kod to lemingi\nKOD? Stado lemingów, nic więcej. Połowa była pijanych skandując hasła nie na miejscu, a druga połowa nie wiedziała po co przyszła... kod to żenada, która ogłupiła polskie społeczeństwo... Gdzie był ten cały posrany kod jak platforma Polskę wyprzedawała?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 09:23 Bl0to\nJuż jest na 100% jasne, że pisokomuna działa na zniszczenie oraz wyzysk tego kraju. Kto wie, czy tam naczelnikowi nie spływa już emerytka w rubelkach na Kajmanach. To nie Polacy sterują tylko sowieci zdaje się bo chyba Polakowi nie zależałoby na psuciu tak Polski? Gorzej za to, że niektórzy dają się na to nabierać, jak w 33 w Niemczech. To jest LOL. Wielkie. Ale fakt, niektórzy mentalnie z komuny nie odeszli i cały czas kochają jak im inni wsadzają słowa i myśli do głowy i potem poważają to pierdolamento wyssane z palca. Wystarczy poprzeć jakie grupy głosowały na pisokomunę i tyle w temacie. Wstyd oraz obciach. Amen.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 18.12.2016 00:52 ~Wprost\nKODziarstwo to tylko przykrywka PO i NOWOCZESNEJ.Ci co wyszli ,są tak zmanipulowani przez lisa i jemu podobnych,że żal mi ich.Nie wiedzą po co tam są,bo mózgi im zamarzły.\nAkurat jest dokładnie na odwrót - osoby protestujące widzą i rozumieją, co się dzieje, w przeciwieństwie do niewolników PiSu, takich jak ty - jak ktoś po pałowaniu protestujących przez policję DALEJ nie widzi, co się dzieje, to go już chyba nic nie odratuje.\nA gdzie i kiedy PiS pałował? Serio pytam i bez sarkazmu.\nBo o PO wiem o ich blokowaniu zgromadzeń i przemocy:\n1) HGW nie pozwoliła na marsz przeciw imigrantom\n2) PO strzelało do górników w 2014\n3) PO pałowało, biło i kopało na marszu 2013.11.11


Budomel, opuszczony hotel w Poznaniu | Abandoned site about abandoned places\nBudomel, opuszczony hotel w Poznaniu\nBudomel, opuszczony hotel w Poznaniu, 2007-09-09\nBudomel to kompleks dwóch budynków połączonych łącznikiem, budowany pod koniec lat siedemdziesiątych. Sądząc po lokalizacji i strukturze miał pełnić rolę luksusowego hotelu dla pegeerowskich działaczy. Krakowski inwestor odpowiedzialny za jego późniejsze wykończenie do celów mieszkalnych uciekł z pieniędzmi za granicę. Od tamtego momentu w budynku nie były prowadzone żadne prace budowlane.\nPierwszy z budynków, niższy, składa się z dwóch kondygnacji naziemnych oraz piwnicy. Kondygnacje naziemne mają wysokość ok. 5 m. Spora wysokość, jak i duża ilość filarów podtrzymujących stropy sugerują, że prawdopodobnie miał się tam mieścić parking. Integralną częścią niższego budynku jest także ogromna hala niewiadomego przeznaczenia. Drugi budynek kompleksu ma dziewięć kondygnacji naziemnych. Pierwsze dwie mają taką samą wysokość, jak w pierwszym budynku. Prawdopodobnie miały się tam mieścić recepcja, restauracja, zaplecze kuchenne i inne punkty usługowe. Trzecia kondygnacja pozbawiona jest okien – prawdopodobnie miały się tam mieścić magazyny i pomieszczenia gospodarcze. Kondygnacje 4-8. są już typowe dla obiektów hotelowych – na każdej znajdują się 32 pokoje. Pośrodku każdego piętra znajduje się sporej wielkości hall z niezabezpieczonymi wejściami do szybów wind. W obiekcie znajdują się trzy klatki schodowe – jedna pośrodku i po jednej na każdym z końców budynku. Ostatnią kondygnację stanowi poddasze. Rozpościera się stamtąd widok na panoramę miasta.\nObiekt jest w dużym stopniu zdewastowany. Wiele elementów wyposażenia zostało wymontowane przez zbieraczy złomu. Tylko nieznaczna część okien balkonowych zawiera metalowe barierki chroniące przed wypadnięciem. Szyby wind są również niezabezpieczone (oprócz jednego piętra, gdzie zalepiono je taśmami), co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa zwiedzających. Budynek nie został uznany za grożący zawaleniem, jednak pewne elementy konstrukcji, zwłaszcza dachu i wyższych pięter, nie wyglądają zbyt pewnie i są narażone na niszczące działanie wody i śniegu. Poruszanie się po budynku jest bezpieczne, ale pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności.\nBudynek jest często odwiedzany, biorąc pod uwagę liczne graffiti na ścianach. Budomel pełni rolę swoistego hyde-parku, gdzie każdy może zaprezentować swoje poglądy. Jest to także przypuszczalne miejsce spotkań narkomanów i alkoholików. Sądząc po ilości kulek znajdujących się w pomieszczeniach, dosyć często odbywają się tam bitwy ASG. W nocy w oknach widać światła, można więc sądzić, że budynek jest miejscem pobytu bezdomnych. Obiekt jest źródłem metali i materiałów budowlanych.\nOpuszczona szkoła plastyczna w Poznaniu, Malta Opuszczona kotłownia w Poznaniu Opuszczony szpital psychiatryczny – Owińska Pozmeat – opuszczone zakłady mięsne w Poznaniu Zapomniane cmentarze ewangelickie, Morasko, Poznań Ruiny kościoła p.w. Ścięcia Św. Jana Chrzciciela w Chojnicy\nArtykuł opublikowano: 12 marca 2015\nin Blog,GalerieTags : budomel, budomel poznań, hotel, opuszczony biurowiec, poznanMarzec 12, 2015No comments\nLista załączonych zdjęć: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50


Dariusz Piontkowski nowym ministrem edukacji - Głos Nauczycielski\nPowyborcza rekonstrukcja rządu już za nami. Nominację na ministra edukacji narodowej otrzymał Dariusz Piontkowski, poseł PiS z Białegostoku\n– Dziękuję, że bierzecie na siebie ten trud. Bo to wielki trud i odpowiedzialność – udział w rządzeniu RP, realizacja władzy wykonawczej, wzięcie na siebie odpowiedzialności za zobowiązania, które złożyliśmy i składamy cały czas naszym rodakom. Jestem przekonany, że tym zadaniom podołacie – mówił prezydent Andrzej Duda podczas uroczystości w Pałacu Prezydenckim w Warszawie.\nDzisiejsze nominacje w rządzie to efekt wyborów do Parlamentu Europejskiego, którego posłami zostało kilku ministrów rządu Mateusza Morawieckiego. W tym dotychczasowa szefowa MEN Anna Zalewska. Krótko przed ceremonią wręczenia nominacji prezydent Andrzej Duda odwołał Zalewską z MEN.\nJej miejsce zajął Dariusz Piontkowski, szef PiS w woj. podlaskim oraz poseł PiS z Białegostoku. Piontkowski ma 55 lat, pełnił dotychczas funkcję wiceprzewodniczącego sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży. Z wykształcenia jest nauczycielem historii, przed laty uczył w I Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza w Białymstoku. Nauczycielką jest też jego żona Agnieszka Rzeszewska, radna PiS i przewodnicząca oświatowej “Solidarności” w Białymstoku.\nPiontkowski związany jest z Jarosławem Kaczyńskim od początku lat 90. W 1990 r. wstąpił do Porozumienia Centrum, pierwszej partii braci Kaczyńskich, a potem do Prawa i Sprawiedliwości. Przez 13 lat był radnym w Białymstoku, potem marszałkiem województwa podlaskiego. W 2010 r. kandydował na urząd prezydenta Białegostoku. Funkcję posła sprawuje od 2011 r.\nPodczas prac w sejmowej komisji Piontkowski dał się poznać jako zdecydowany obrońca polityki minister Anny Zalewskiej. Co było widać m.in. podczas sejmowych prac nad ustawami MEN likwidującymi gimnazja. ZNP proponował wówczas posłom poprawkę dotyczącą zabezpieczenia wszystkim uczniom dostępu do publicznej szkoły samorządowej. MEN przeniósł bowiem z ustawy o systemie oświaty do projektu Prawa oświatowego możliwość przyznawania prowadzonym przez m.in. stowarzyszenia i fundacje szkołom miana „publicznych” oraz przydzielania obwodów.\nZwiązek chciał, by posłowie przyjęli dwie poprawki. Jedna zakładała, że system będzie gwarantował każdemu rodzicowi prawo posłania dziecka do szkoły prowadzonej przez samorząd, a druga – że system zagwarantuje prawo realizacji obowiązku szkolnego przez ucznia w szkole obwodowej prowadzonej przez samorząd. Ponieważ jednak poprawki do ustaw mogą zgłaszać tylko posłowie, Związek liczył, że ktoś z obecnych na sali poprze to rozwiązanie. Zrobił to Dariusz Piontkowski.\n– Warto uwzględnić poprawki, ponieważ były gminy, które likwidowały wszystkie szkoły. Kurator wprawdzie może nie dopuścić do takiej sytuacji, ale może warto to zapisać jednoznacznie w ustawie – tłumaczył.\nGdy jednak Anna Zalewska stwierdziła, że „nie uznaje za stosowne przyjąć tych poprawek”, a przewodnicząca podkomisji Marzena Machałek (PiS) oznajmiła, że „z mojej lektury projektu wynika, że kwestia została rozwiązana”, poseł PiS się wycofał.\nW lutym 2018 r. Piontkowski podczas jednego z posiedzeń sejmowej komisji edukacji starał się wyjaśnić innym parlamentarzystom, dlaczego w budżecie zabrakło pieniędzy na wyższy wzrost płac w oświacie, a podwyżki otrzymały inne grupy.\n– Proszę pamiętać, że w ostatnich dwóch latach ponieśliśmy wielomiliardowe wydatki na te grupy Polaków, którzy najmniej korzystały ze wzrostu gospodarczego – stwierdził Piontkowski. – To musi się częściowo odbyć kosztem także tych, którzy byli nieco lepiej sytuowani. To nie dotyczy tylko nauczycieli, ale też innych grup zawodowych. Dziś, gdy pojawia się możliwość podwyżki 5-procentowej, wprowadzamy ją od kwietnia – dodał.\nW lutym 2019 r. sugerował, że premier Morawiecki nie chce się spotkać z przedstawicielami nauczycielskich związków zawodowych, ponieważ ci… mogliby podczas spotkania z premierem nie zachowywać się dość kulturalnie.\n– Podczas protestów osób niepełnosprawnych obrażano najważniejsze osoby w państwie. Część posłów opozycji chce dziś doprowadzić do podobnej sytuacji w relacjach między związkami a np. premierem – oświadczył Piontkowski. – Część zachowań przedstawicieli związków na spotkaniach z minister edukacji była po prostu niedopuszczalna. Robiliście happening, robiąc tylko i wyłącznie selfie i wrzucając potem na media społecznościowe, żeby pokazać jaka jest zła pani minister. I teraz chcecie doprowadzić do tego samego – karcił nauczycieli.\nW niedawnym wywiadzie dla portalu naTemat.pl Piontkowki oświadczył, że w większości miast nie ma chaosu związanego z rekrutacją tzw. podwójnego rocznika do szkół średnich.\n– To więcej propagandy niż rzeczywistości – oświadczył. – W mniejszych miejscowościach szkoły ponadpodstawowe cierpią na brak uczniów i one wręcz czekają na przyjście podwójnego rocznika – dodał.\nWypowiedział się też na temat ostatniego strajku w oświacie:\n– Rozumiem, że duża część nauczycieli chciała mieć większą podwyżkę niż ta, którą był w stanie zaoferować rząd, ale jednocześnie trudno zrozumieć, że wielu z nich straciło z pola widzenia dobro uczniów.\nW przeszłości krytykował politykę edukacyjną PO. Podczas expose premiera Donalda Tuska 18 listopada 2011 r. Piontkowski pytał szefa rządu “czy informacje o tym, że Karta Nauczyciela zostanie zniesiona bądź zmieniona, są prawdziwe?”. W 2015 r. domagał się likwidacji rządowego podręcznika dla klas I-III, co było okrętem flagowym ówczesnej minister edukacji Joanny Kluzik-Rostkowskiej.\n– Na pewno nie warto zostawiać wprowadzonego przez MEN darmowego podręcznika jako długofalowe i docelowe rozwiązanie – twierdził.\nPiontkowski bardzo ostro wypowiadał się także na temat tzw. Karty LGBT podpisanej przed prezydenta Warszawy. 18 marca br. na antenie TVP Białystok oświadczył: – To, co próbuje robić PO i Nowoczesna w Warszawie, ale także w innych dużych miastach, to jest próba seksualizacji dzieci na siłę według takich standardów lewackich, które wprowadzono w części krajów Europy Zachodniej. Bo przecież seksualizacja dziecka od drugiego czy trzeciego roku życia do czego ma prowadzić? Tak naprawdę jest to próba wychowania dzieci, które zostaną oddane w jakimś momencie pedofilom. Hasło adopcji dzieci przez pary homoseksualne w podobnym kierunku niestety zmierza. Zmierza w kierunku tego, aby część dzieci została wychowana potem na niestandardowe zachowania seksualne.\nOprócz powołania Dariusza Piontkowskiego na szefa MEN, prezydent Duda wręczył dziś też inne nominacje. Jacek Sasin, szef Komitetu Stałego Rady Ministrów otrzymał funkcję wicepremiera. Marian Banaś został ministrem finansów, Bożena Borys-Szopa – ministrem rodziny, pracy i polityki społecznej, Elżbieta Witek – ministrem spraw wewnętrznych i administracji, Michał Dworczyk – ministrem-członkiem Rady Ministrów i Michał Woś – ministrem-członkiem Rady Ministrów.


Jeszcze więcej zdjęć z Orszaku Trzech Króli! – targowek.info\nJeszcze więcej zdjęć z Orszaku Trzech Króli!\nBródno 6 stycznia 2015 media\nByło trochę mroźno, ale uczestnikom bardzo się podobało. Zobaczcie zdjęcia kolejnego naszego czytelnika z Orszaku Trzech Króli.\nOrszak zgodnie z planem przeszedł spod Domu Kultury Świt Bartniczą do Parku Bródnowskiego, gdzie odbył się koncert kolęd. Sporą uwagę przyciągały też zwierzęta w specjalnie przygotowanej stajence.\nPogoda raczej dopisała, choć dla niektórych było za zimno i wcześniej wrócili do domów. TVN Warszawa podaje, że o godz. 15 w Parku Bródnowskim było około 200 osób. Naszym zdaniem było sporo więcej. Ale cóż… ten sam TVN podaje, że był to pierwszy orszak w prawobrzeżnej Warszawie, tymczasem królowie ze świtą jeżdżą po Bródnie już od kilku ładnych lat… Wcześniej orszaki wyruszały z kościoła Matki Bożej Różańcowej.\nWczoraj pokazaliśmy wam zdjęcia Mateusza Wyszogrodzkiego. Dziś nowa galeria nadesłana przez Grzegorza Kosińskiego (jego stronę znajdziecie tutaj)\nA to wczorajsza galeria Mateusza Wyszogrodzkiego (tutaj jego strona internetowa). Dziękujemy!\nNext Na tropie plakatów wyborczych\nPrevious Zielony ludzik wylądował przy Kondratowicza\n6 stycznia 2015 22:45\nNareszcie poprawnie napisane, że orszak przeszedł przez Bródno, a nie Targówek (Y)\n7 stycznia 2015 21:36\nTVN wcześniej orszakami lokalnymi się nie interesował, a takie orszaki były na Bródnie organizowane od momentu ustanowienia Trzech Króli dniem wolnym od pracy.\n7 stycznia 2015 23:14\n9 stycznia 2015 09:58\nTVN promuje multi kulti wspiera mniejszości ale nie Ziemian Krajan\n9 stycznia 2015 10:25\nDNO w Trwam nadają różaniec,wyłącz ten komputer i zasiadaj szybko z rodzinką przed TV


Archiwum Historii Mówionej - Kazimiera Nowakowska-Lisiczek\nKazimiera Nowakowska-Lisiczek „Irka”\nNazywam się Kazimiera Nowakowska. Potem przybrałam nazwisko męża, Lisiczek, i zostawiłam swoje rodowe. Wobec tego moje nazwisko jest Nowakowska-Lisiczek. Z imienia Kazimiera. Mieszkam przy ulicy Niecałej w Warszawie. Przed Powstaniem mieszkałam przy ulicy Moniuszki 12 mieszkania 10, jeśli dobrze pamiętam. Przed Powstaniem zrobiłam maturę półpotajemnie. Wszystkie moje dokumenty się spaliły, bo mój dom się spalił łącznie ze wszystkim. Odnowiłam dokumenty, żeby po wojnie pójść na studia. Dostałam się na studia, ukończyłam. Pracowałam w handlu zagranicznym.\nCzy pani była w konspiracji przed Powstaniem?\nMuszę powiedzieć jedną ważną rzecz: w konspiracji była cała moja rodzina. Najstarszy mój brat był w oflagu – Offizierslager niemiecki. Walczył nad Bzurą i pod Warszawą został wzięty do niewoli. Całą okupację przesiedział w niewoli. Ta miejscowość nad Wisłą, pod Warszawą, gdzie oni przeszli do niewoli, w tej chwili mi wypadła z pamięci, ale przypomnę sobie. Drugi mój brat również walczył nad Bzurą. Poszedł do niewoli, ale był podoficerem. Niemcy byli wściekli na Polaków. Niemiec niejeden raz śmiał go uderzyć w twarz. On nie był do tego przyzwyczajony, wobec czego tak się Niemcowi odwdzięczył, że natychmiast go zabrali, urządzili sąd i skazali na karę śmierci. To był bardzo dzielny chłopiec.\nTo są ich dzieje, a mi chodzi o pani dzieje.\nMusi pan tego posłuchać. Ja w tych dziejach jestem wychowana. On tak tego Niemca uderzył, że został skazany na karę śmierci. Po wydaniu wyroku uciekł z więzienia, skazany na karę śmierci. Dostał się do Polski, zmienił nazwisko i był powstańcem. Poszedł drugi raz do niewoli. Ja z nim w Powstaniu byłam. Z jego żoną po Powstaniu mieszkałam, bo drugi raz był w niewoli. Trzeci mój brat był w obozie koncentracyjnym, w dwóch obozach w Niemczech. Przesiedział w strasznym obozie, w tak zwanym dzisiejszym Kłodzku opolskim. Nawet nie pozwolono mu jednego listu do rodziny wysłać. Bratowa była w obozie koncentracyjnym. Drugi brat, aptekarzem był, w obozie koncentracyjnym przesiedział. Co ja jeszcze mogę dodać? Walczyli za wolność ojczyzny w 1920 roku.\nTo wszystko rodzina, a pani sama?\nA ja, wychowana między nimi, byłam taka sama.\nKto panią zwerbował do konspiracji?\nRodzina. Mój brat powiedział: „Idź tam, na Miodowej 24 już jesteś zgłoszona. Lekarz tam przygotowuje sanitariuszki, gdyby się coś stało, żebyś poszła pomagać innym”. Ten lekarz zginął na Miodowej 24. Poszłam na Miodową 24. Tam przeszłam przeszkolenie jak wiele naszych sanitariuszek. Zaraz po Powstaniu zostałam wezwana, że na Miodowej nie mają sanitariuszek, nie mają kim coś załatwić, rannych jest sporo. I poszłam. Brat poszedł na Wolę, a mnie przed tym zaprowadził na Stare Miasto.\nWspominała pani, że przed Powstaniem mieszkała na Moniuszki. A gdzie panią zastał wybuch Powstania?\nWybuch [wojny] […] zastał mnie w Soplicowie. Za Otwockiem, jak się jedzie do Lublina, jest po prawej Sopliców, a [dalej] po prawej Śródborów. To jest na jednej wysokości. W Soplicowie moja siostra, mój szwagier, rodzina szwagra wybudowali sobie zgrabny dom. Mieli ze dwa, trzy hektary lasku. Wszystko było płotem ogrodzone. Ja, zaproszona przez nich, byłam u nich na takim sierpniowym letnisku. Tam zastała mnie wojna i tam przyszli Niemcy i zabrali i mojego szwagra, i jego ojca na rozstrzał. Jak tych rozstrzelali...\nDobrze. A jak pani się dostała z Soplicowa na lewobrzeżną Warszawę do szpitala?\nW Soplicowie mieszkałam przy zaczęciu wojny, a Powstanie Warszawskie było w 1944 roku.\nMnie chodziło właśnie o wybuch Powstania.\nMieszkałam na ulicy Moniuszki.\nI tam panią zastał wybuch Powstania?\nJakie były dalsze koleje pani losu? Zgłosiła się pani na ten punkt...\nNatychmiast się zgłosiłam. Brat ze mną poszedł, żebym nie miała żadnych komplikacji. To był wojskowy i on bardzo dużo dla powstańców robił i sam walczył na Pradze.\nCzy pani wiedziała, że Powstanie ma wybuchnąć?\nWszystko wiedziałam, bo jeszcze cztery godziny przed Powstaniem pojechałam po moją koleżankę, która ze mną zdawała maturę i przywiozłam ją na ulicę Moniuszki do mojej rodziny, żeby miała co jeść, bo mieszkała sama z ojcem i mogli mieć duże trudności i kłopoty. Ja ją przewiozłam i wózek odstawiłam z powrotem na ulicę Grzybowską, bo tam brat miał biuro przewozowe, to znaczy przeprowadzał ludzi.\nCzy pani pamięta nazwiska, pseudonimy swoich przełożonych?\nMam wszystko spisane. Doktor „Bolek” był najstarszy. Zginął od bomby, która na nas padła. Potem było jeszcze trzech lekarzy, chyba dwóch czy jeden był Żydem, a reszta to byli Polacy, którzy przychodzili i odchodzili. Częściowo wynosiliśmy rannych do Jana Bożego, dlatego że u nas nie było możliwości operacyjnych przy trudnych operacjach. Częściowo wynosiliśmy ich na Długą 7 – 5 czy 7, chyba 7 – tam był taki wielki szpital. Zbieraliśmy wszystkich lżej rannych i tych, którym mogliśmy operacje zrobić, czyli uciąć rękę czy nogę. Przy ucięciu nogi jednego Niemca byłam obecna. Poza tym chodziłyśmy po aptekach zbierać leki, lekarstwa, bo nie było czym opatrywać. Przenosiłyśmy wiadomości dla innych, naszych kolegów i koleżanek.\nMogę powiedzieć jedną taką historię. Już po nalocie, kiedy samolot spadł na Miodową 24 i tam skończył swój wiek, my już z piętra musieliśmy zejść, bo to wszystko było połamane. Zeszliśmy prawie do piwnic. Nad piwnicami Niemcy nadal strzelali bombami z Pruszkowa. W pewnym momencie dużo jest ludzi, wszyscy się zebrali z ulicy, bo wzdłuż Miodowej był ostrzał niemiecki. Na dole była nasza aptekarka. Ja obok niej stoję i coś do mnie, we mnie, mówi: „Wyjdź natychmiast! Wyjdź i idź na Miodową 25”. Patrzę, nikt do mnie nie mówi. Ale w końcu był to nakaz. „Tam jest ostrzał”. „Nie szkodzi, idź!”. Wyszłam. Poszłam wprost na Miodową 25, ostrzał, nie ostrzał. Doszłam, ale żołnierz, który tam rano był na Miodowej 25, bo tam spaliśmy trochę w piwnicach, niektórzy, kto tylko mógł gdzieś się przespać, był cały przecięty, leżał w bramie. Przecięty. Weszłam, patrzę, stoi na górze na dachu jeden czy dwóch. Na lewo zeszłam do piwnicy, siadłam. Przychodzi żołnierz i mówi: „Sanitariuszka, natychmiast, bo kapitan czy major, już nie pamiętam jego nazwiska czy pseudonimu, jest ciężko ranny, trzeba mu zrobić opatrunek”. Poszłam z tej piwnicy, zeszłam. Przed wojną domy miały dwie klatki, jedną frontową, a druga była kuchenna na podwórku. Oni w tej klatce kuchennej stali, od podwórka. Mówi: „Tu opatrunek, bo się przewróci”. Ja nie wiem, co we mnie było, że znowu ktoś we mnie mówi: „Zejdźcie natychmiast do piwnicy, bo tu bomba zaraz spadnie”. Trudno mi to wytłumaczyć, co to było. Mówię: „Natychmiast zrobię opatrunek, ale musimy zejść do piwnicy. Od strony ulicy Długiej są okna”. Nie byłam tam nigdy, ale ja im to mówię, że są okna i tam oknami możemy wyjść potem na ulicę. Oni na mnie patrzą, a ja myślę: „Chyba mnie zastrzelą”. Ale poszłam przodem, skręciłam w stronę ulicy Długiej w piwnicę. Oni zeszli za mną. Ledwo doszliśmy, patrzymy – są okna i w tym momencie bomba wybuchła. My byliśmy cali i ta część budynku, gdzie staliśmy była cała. Zrobiłam biednemu żołnierzowi opatrunek i we trójkę wyszliśmy oknem na ulicę Długą i dotarliśmy do szpitala Długa 7, bo Miodowa była cała ostrzelana.\nZemdlałam. Na jeden dzień mnie odstawili, żebym się wyspała i dali mi jakiś zastrzyk i coś do jedzenia, bo nie jadłam, bo nikt nie jadł, bo nie miał co jeść. Potem wróciłam na ulicę Miodową i nasz główny lekarz został przywalony bombą i kupa naszych chorych i tych ludzi, którzy się tam zebrali, od których ja pod wpływem czegoś, co we mnie mówiło „To zrób” wyszłam i życie dwojgu ludziom uratowałam i sobie. To mogę powiedzieć, że takie bywały momenty, że chcesz uratować życie i coś ci wskazuje, jak masz uratować.\nNo i uratowałam życie tej Żydówce, z którą wyszłam – Alina Margolis, potem żona Edelmana. Wywiozłam ją do Częstochowy. Wdzięczna była. Mogłam przynajmniej komuś coś dobrego zrobić.\nCzy pani miała kontakt z jeńcami niemieckimi?\nZ rannymi jeńcami. Oni wszyscy obiecywali po niemiecku, że jak tylko Niemcy przyjdą, to oni się będą starać, żeby nam krzywdy nie robili. Przyszli Niemcy, oni powiedzieli: „Jesteśmy przez Polaków tutaj nadzorowani. Lekarze się starają. Robią nam operacje, przynoszą nam jedzenie”. A Niemcy nie powiedzieli nic. Zabrali ich. Po ich wyjściu rozstrzelali wszystkich, którzy nie mogli chodzić i nie mogli wyjść kanałami. W tym szpitalu przy ulicy Miodowej 24. Reszta została rozstrzelana. Moją kuzynkę, Ewelinę Sowińską, która tam była, i jej matkę, która przyszła jej pomagać, zabrali stamtąd do obozu koncentracyjnego. Hania Chybowska-Gorbatowska poszła na Miodową 25 przespać się, bo gdzieś się trzeba było przytulić i przespać, bo tu nie było gdzie. Pamiętam, że na trupie się wyspałam, bo nie miałam gdzie. Jak się obudziłam, zobaczyłam – nieżywy człowiek. Ale trudno. Ona się tam poszła przespać. Przyszli Niemcy. Udała, że ma chorą nogę. Żydzi ją przenieśli. Zaprowadzili ją do Kościoła Świętego Wojciecha, stamtąd do pociągu. Z tego pociągu uciekła.\nTo, co oni robili, to były niestworzone rzeczy. Na przykład Chrystusa schowali w kościele Świętego Jana na Starym Mieście. Zdjęli Chrystusa z krzyża i schowali w mundurze powstańca do piwnic. Tego Chrystusa tam znaleziono. Inaczej to by to wszystko przepadło, jak oni zrzucali bomby, niszczyli wszystko. To jest opisane przez naszą koleżankę poetkę, dlatego to daję, żebyście państwo to przeczytali i wiedzieli, jak to było zrobione. Rzucali granaty do tych wszystkich, których tam zobaczyli. Kolejno niszczyli to, co zniszczyć mogli. Nie byli to ludzie godni szacunku, a wprost przeciwnie. To były hieny. To, co robili na Woli – nawet dzieci w wózkach ostrzeliwali.\nWspółpracowaliście z cywilami?\nTak, ja cywilom udzielałam dużo pomocy. Bandażowałam ich tak samo, bo byli chorzy. To nie miało znaczenia.\nJaki był ich stosunek do was?\nOni nas wszystkich uwielbiali, bo bez nas nie mogli sobie nawet kawałka chleba znaleźć. Jeśli ktoś z nas mógł znaleźć kawałek chleba czy miał, to się z nimi dzielił, opatrunki im robił, pomagał im. Wszystko to prawda. Cywile do nas tak samo przychodzili jak wojskowi. Tu nie było żadnego rozdziału.\nMam pytanie „bytowe”. Jak wyglądała sprawa żywności, sprawa pozyskiwania wody, higieny osobistej?\nSą to sprawy straszne. Trudno o nich mówić. Okropne. Póki jeszcze domy były całe, to były miejsca, gdzie higienę można było załatwić, gdzieś tam się umyć nad wanną. Jak te domy wszystkie zniszczyli, to nie było jedzenia. Jedzenie, jakie my mieliśmy, to powyciągaliśmy ze starych domów, ze zniszczonych domów, od ludzi. Trochę kaszy, trochę grochu, trochę czegoś, trochę wody gdzie kto miał – i to gotowaliśmy. Nasza taka jedna pani gotowała, o moim nazwisku, Nowakowska, i to rannym przede wszystkim dawaliśmy. Jak trochę zostało, to i nam po łyżce spadło, ale nam raz w tygodniu, a może i mniej, bo przede wszystkim są chorzy przed nami. Nam jak przynieśli jedzenie powstańcy, bo gdzieś się tam dobrali do niemieckiego magazynu, to dali kilogram cukru w kostkach czy coś. Myśmy się tym żywili przez tydzień czasu. Trudno powiedzieć, co było z jedzeniem. Jak padłam, jak wyratowałam tych dwoje ludzi, to mnie pierwsze przynieśli jedzenie ze szpitala, zupy na talerzu dali trochę. To było raz na dwadzieścia dni. A tak – byle co, co gdzie wpadło: kawałek cukru, kostka cukru, gdzieś tam może ułomek chleba dostało się raz na dzień czy dwa, czy trzy. Nie mogę powiedzieć, żebyśmy byli nakarmieni. Wszyscy byliśmy głodni.\nAle nie było takiego momentu, że personel szpitala musiał chodzić i poszukiwać jedzenia?\nNie, nam żołnierze przynieśli, jak zdobyli. Wiedzieli gdzie. Gdzie my mamy chodzić? A jak szliśmy do innego szpitala, do Jana Bożego, to coś tam od nich dostałyśmy, bochenek chleba czy dwa, to podzieliłyśmy się ze wszystkimi.\nJaki był stosunek ludności cywilnej do powstańców w momencie wybuchu Powstania?\nA później, pod koniec?\nPowiem, że żaden, bo tysiące cywilów zginęło, tak jak tysiące powstańców. Cywile byli w dużej mierze przez Niemców segregowani. Jedni wzięci do obozów koncentracyjnych, inni do pracy, innych rozstrzeliwali. Takie było ich normalne podejście do sprawy.\nMnie chodziło o atmosferę panującą pomiędzy ludnością cywilną.\nPotem to już trudno było cokolwiek od nich się dowiedzieć, bo oni byli tak jak my wszyscy przytłoczeni tym, że nikt nam pomocy nie udzielał: samoloty zostały zbombardowane przez Niemców, zza Wisły nikt nam niczego nie dał na początku Powstania. Potem tam troszeczkę się przebili na... Po drugiej stronie Wisły – ale w późniejszym terminie. Jedzeniem na początku, póki coś było, to się wszyscy dzielili, a potem to się nie mieli czym dzielić, bo oni sami nic już nie mieli. Wszyscy byliśmy chorzy, wszyscy byliśmy niezdrowi, niedożywieni. Wszystko to była prawda. Ich spotkał los podobny jak nas.\nMnie chodzi o nastroje, jakie we wrześniu, właśnie pod koniec Powstania panowały między ludnością cywilną i stosunek ludności cywilnej.\nDobry. Ludność cywilna nie znosiła Niemców tak samo jak my. Ludność cywilna nie miała nic do powstańców. Ludność cywilna bała się tylko, co dalej z nami wszystkimi będzie. Nie to, że była niegrzeczna; była bardzo sympatyczna – z tego co ja wiem, z moich spotkań.\nPowstanie się kończy, Powstanie pada...\nTak, 2 października wyszłam z Powstania.\nJak to się odbyło? Jak się pani dowiedziała, że Powstanie się skończyło?\nWszyscy wiedzieliśmy, bo wszyscy braliśmy udział w Powstaniu. Przede wszystkim przyszedł jeden brat, drugi brat i trzeci, bo wszyscy z karabinem stawali w Powstaniu, i mówi: „Daj swój rewolwer”, bo ja miałam swój rewolwer. Miałam strój męski, bo moje wszystko się spaliło, jak spadłam z tą bombą. Chłopcy mi przynieśli, pewnie po jakimś zabitym, zdjęli i dali mi – męskie spodnie i męską kurtkę, swój karabinek mały mi dali. Każdy z nas miał jakąś swoją legitymację. Zeszliśmy się i te dokumenty, i co mieliśmy schowaliśmy na ulicy Hożej. Tam był taki dom, zaczął się murować, ale nie był dokończony. Był [częściowo] wymurowany, mury stały tylko. Tam za cegły wszystko powkładaliśmy, żeby Niemcom się nic nie dostało.\nPo zakończeniu Powstania, kiedy wróciliśmy w styczniu do Warszawy, poszliśmy tam z bratem zobaczyć, gdzie są nasze dokumenty. Tam już nic nie było. Za tymi cegłami, gdzie schowaliśmy naszą broń, nasze legitymacje, to, co mogliśmy tylko chować, to już wszystko zostało przez kogoś zabrane. I tak wszystko pochowaliśmy. Kto chciał iść, szedł do niewoli. Mój brat musiał iść, bo miał kilkunastu [ludzi] pod sobą i oni chcieli iść. Nie mógł ich zostawić i poszedł. Drugi nie mógł, bo miał żonę, teściową. One gotowały zupy dla wszystkich tutaj w Śródmieściu i jedzenie dawały, to znaczy przynosili im jedzenie i one same miały trochę zapasów, dawały i gotowały. Musiał je wyprowadzić. I dobrze się stało, bo mnie i tę Margolis, żonę Edelmana, ze mną z tego niemieckiego obozu wziął. Na pociąg się dostaliśmy do Koniecpola, tam, gdzie gestapowcy dawali nam jedzenie. Stamtąd dojechaliśmy do Częstochowy. W Częstochowie przedstawił: „Moje dwie siostry, moja żona, moja teściowa” i tak nas puścił Niemiec, bo brat mówił świetnie po niemiecku.\nProszę panią, z tego, co pani opowiada wytwarzam sobie obraz sytuacji: była pani w szpitalu na Miodowej, ale wspomniała pani, że ukryliście dokumenty i broń na Hożej?\nNa Miodowej się skończyło wszystko 1 września. Tam już Niemcy weszli na Stare Miasto.\nA jak dostaliście się później na Hożą?\nPrzed 1 września przechodziliśmy razem z żołnierzami. Najpierw mieliśmy nosze i wszystkich, którzy nie mogli chodzić zabraliśmy na nosze i wynieśliśmy kawał drogi na Długą, żeby przejść przez Plac Bankowy, dostać się przez Ogród Saski tutaj do Śródmieścia. Ale w połowie drogi Niemcy […] czatowali na nasze oddziały, które przechodziły, że cofnęli nas. Mówili: „Wracajcie, bo nie przejdzie żaden z was z rannymi tędy. Niemcy są wszędzie”.\nJak pan przeczyta, w teatrze na Placu Teatralnym koło czterystu osób zastrzelili; koło kościoła, koło nas, wszędzie dziesiątki osób z tych, którzy wracali stamtąd. Ogród Saski był cały roztrzęsiony i postrzelony. Z powrotem położyliśmy rannych na swoje miejsca i zaczęliśmy zbierać rannych, którzy mieli zdrowe nogi i mogli iść, żeby przeprowadzić ich kanałem. Zeszliśmy do kanałów. Weszłam do kanału na rogu Długiej i Placu Krasińskich, tu gdzie jest Stare Miasto. Weszliśmy wszyscy. Mieliśmy linę. Ja byłam tam druga czy trzecia i za mną byli ci wszyscy, którzy się trzymali. Prosiliśmy, żeby nie puszczali liny, bo jak się ktoś przewróci, to nie ma komu już podnosić. Niemcy czatowali, rzucali granaty. Więc szliśmy przez osiem czy dziewięć godzin z ulicy Długiej i Placu Krasińskich na ulicę Nowy Świat przy Wareckiej. Tam nas wyciągali, bo już nie byliśmy w stanie wyjść sami. Wyciągnęli nas, potem poszliśmy do takiego domu po lewej stronie. Był też w budowie, częściowo wybudowany. Tam dostaliśmy po kubku kawy. Ale cali byliśmy mokrzy. Rannymi się zajęły inne siostry. Dla mnie żołnierze przynieśli ze dwa kubły wody, bo tam też nie było, ale gdzieś mieli dostęp, przynieśli. Mogłam się przynajmniej umyć.\nDzień później poszłam wydawać obiady i zostałam ciężko ranna, bo tam już był ostrzał, bo władze główne mieszkały niedaleko, w wysokościowcu przy dzisiejszym Placu Powstańców, kiedyś on się inaczej nazywał, już nie pamiętam jak. Przed wojną to on jakoś inaczej... Miał francuską nazwę. Plac Napoleona to był. Bomby zrzucali wszędzie wkoło, tak że zrównali z ziemią wszystko. Dlatego to było na ulicy Moniuszki, a to już nie było Stare Miasto, to było Śródmieście.\nJak na ulicy Moniuszki pani mieszkała w czasie Powstania, nie była pani u siebie w mieszkaniu?\nW czasie Powstania byłam u siebie w mieszkaniu tuż po przyjściu z Powstania, to znaczy jak wypiłam kubek kawy, który mi dano, poszłam na Moniuszki. Tam chłopcy byli z moim bratem, strzegli blisko i przynieśli mi dwa kubły wody. Przynieśli mi do mojego mieszkania. Była jeszcze łazienka i wszystko było. W wannie w wodzie umyłam się, żeby wyglądać jak człowiek, bo człowiek się przez prawie trzydzieści dni nie mył tam na Starym Mieście, bo nie było gdzie i w czym. To był pierwszy i ostatni dzień, który ja widziałam [mieszkanie] po Powstaniu, jak poszłam się umyć do mojego mieszkania. Moja bratowa, moi bliscy krewni byli w piwnicy. Nie tylko oni, bo ludzie z całego domu, dlatego że tam były stałe naloty na ten teren. Później poszłam wydać obiad i od nalotów zostałam ranna, bo bomba spadła między mnie a żołnierza, który ze mną przyszedł po ten obiad.\nTo było Moniuszki 12, przy Marszałkowskiej.\nZbliża się 2 października. Powiedziała pani, że do 2 października trwała pani...\nByliśmy wszyscy. Potem przyszli Niemcy i nas zgarniali kolejno.\nSzliśmy my, za nami szli wszyscy cywile. Potem nas wzięli do takiego wagoniku wsadzili, ale gdzie to było? Już kawał drogi uszliśmy pieszo. Jechaliśmy do Pruszkowa.\nCzy pani pamięta, którędy szliście?\nCzy ja pamiętam którędy szliśmy? Szliśmy pieszo, prosto na zachód. Szliśmy koło Politechniki Warszawskiej.\nDalej to już nie umiem powiedzieć, bo skręciliśmy chyba w prawo i gdzieś doszliśmy do kolejki, która szła z Warszawy na zachód. Tam wsiedliśmy do jakiegoś wagoniku. Niemcy nas dopilnowali, żebyśmy wszyscy tam weszli. Ja szłam razem z tą panią Edelmanową, czyli Margolis, Alą Margolis. Trzymałyśmy się za ręce i tak poszłyśmy. Tam z moim bratem się spotkaliśmy, który szedł z moją bratową, z żoną. On mówi: „Wy nic nie mówcie, ja się Niemca zapytam, gdzie są chorzy, gdzie ty możesz leżeć z tą swoją głową obwiązaną. Powiem, że ciebie twoja siostra Margolis pilnuje. To jest twoja siostra”. Niemiec mu powiedział: „Idźcie tam, kładźcie się na barłogu razem, żeby was nie rozłączyli, a ja się postaram, żeby was stąd wyprowadzić, bo inaczej to trudno będzie”. Tam chyba ze dwa dni leżałyśmy. […]\nWywieziono was tym wagonikami najprawdopodobniej do Pruszkowa.\nNie „najprawdopodobniej”. Do Pruszkowa.\nTam przy zakładach kolejowych, przy kolei były ogromne przygotowane przez nich duże baraki, niektóre były drewniane, niektóre murowane. Wszystko było ogrodzone drutem i parkanem. Tego strzegli Niemcy wszędzie – przy wejściu, przy wyjściu. Nikt nie wyszedł, kto nie miał prawa przez nich być spędzonym. Tam tylko wszyscy ci spędzeni byli. Jak nas wysadzili z wagoniku, mój brat się dowiedział, że jak pójdziemy prosto i skręcimy trochę w prawo, to jest barak drewniany i tam są ludzie chorzy. „Tam wy musicie być i ja po was tam przyjdę”. Ja z Margolis tam się położyłam. Było miejsce wolne przy takim starszym panu, też ciężko chorym. Na jednym posłaniu Margolis, ja byłam wyżej, żeby mnie było widać, nie ją. Niemcy przychodzili. Jak kazali się podnieść, ja się podnosiłam, Margolis leżała. I tyle. Stamtąd brat nas po dwóch dniach zabrał, bo się dowiedział, że jedzie pociąg do Koniecpola i tych, którym Niemcy pozwolili, wywozi. On umiał to wszystko załatwić, znając dobrze język. Przyszedł po nas, do pociągu wsadził razem z jego żoną i teściową. Były tam panie, które z nami mieszkały, pomagały pułkownikowi, już nie pamiętam któremu. Była koleżanka mojego brata z pracy. Ona też tam jechała. W Radomiu wysiadła. Wsiedliśmy razem i ci znajomi z nami. Tak dojechaliśmy do Koniecpola.\nByła pani w Częstochowie. Czy zatrzymali się tam państwo?\nTak, byliśmy parę dni w Częstochowie.\nJak wyglądał koniec frontu, koniec wojny – oswobodzenie Częstochowy?\nJak byliśmy w Częstochowie, to było tuż po Powstaniu, liczmy tydzień czasu po Powstaniu, zanim to wszystko się ułożyło. Były sklepy otwarte. Spotkałam ojca mojej koleżanki, którą w dniu wybuchu Powstania zabrałam od ojca, żeby była tu, bo nie miałaby co jeść. Mówił, że Marysię, czyli „Gugę” Niemcy wzięli do niewoli nie jako żołnierza, tylko wzięli ją i wywieźli do prac w Niemczech. On się dostał do Częstochowy i tam pracował, udzielał lekcji angielskiego. Potem spotkaliśmy wielu znajomych, którzy się tak jak my u kogoś przytknęli, troszeczkę posiedzieli, żeby zobaczyć co i jak. Częstochowa była cała [„niemiecka”] – Niemcy pilnowali dróg, pilnowali kolei. Nikt nie wyszedł nie zbadany przez Niemców, po co do Częstochowy przyjechał i wychodzi. Nikt nie wszedł na teren nie zbadany przez Niemców. Byli na każdej ulicy. Natomiast Margolis, która się już tylko tam dostała, dała do zrozumienia, że ma tu miejsce, gdzie może przebywać i że tam pójdzie. No więc ode mnie już odeszła. Pożegnałyśmy się z nią. Jeszcze mój brat mówi: „Jeśli by pani było trudno, my tu jeszcze kilka dni będziemy, zajmiemy się panią i pomożemy”. Tak ona odeszła. Prawdopodobnie odeszła na Jasną Górę. Byliśmy chyba trzy, cztery, pięć dni, aż był jakiś pociąg. Gdzieś się pod Warszawę dostaliśmy. Stamtąd, jak panu mówiłam, dostałam się na południe Warszawy, tam gdzie z bratową mieszkałam, handlowałam siennikami...\nPodpowiem: Piaseczna, Zalesie...\nZalesie Górne przy Piasecznie. Stamtąd potem przez Wisłę wróciłam do Soplicowa. Siostra moja przyszła szukać mnie po Powstaniu. Powiedzieli, że jest taki lód na Wiśle, że można się dostać. Przechodzi koło mnie, ja mówię: „Barbara!”. Ona tak na mnie patrzy, mówi: „A pani, kto?”. „Twoja siostra. Nie poznajesz?”. Ona mówi: „Takiej cię jeszcze w życiu nie widziałam”. Poszłyśmy razem po moją bratową Marysię i stamtąd przez Wisłę przeszłyśmy do Soplicowa.\nMnie interesuje moment przejścia frontu. Gdzie pani wtedy była?\nJak front przechodził, to ja mieszkałam w Zalesiu Górnym, bo dopiero można było przejść przez Wisłę po tym, jak wojsko przeszło. Nie można było się przed tym ruszać. Oni się dowiedzieli, że wojsko jest już w Warszawie, przeszło Wisłę, Niemcy umilkli, to znaczy, że ci ze wschodu są już na zachodniej stronie Wisły i my możemy swobodnie przejść na wschodnią stronę. Wtedy przyszła moja siostra zabrać nas.\nPo Powstaniu, po przejściu frontu jakie były dalsze pani dzieje? Od połowy stycznia do 9 maja.\nNajpierw byłam chora, bo ja byłam chora. Trochę mnie podleczyli moi rodzice, moja siostra wdowa, dwoje jej dzieci. Siostra mi mówiła, że jak mnie położyła wieczór spać, to ja rano spałam pod łóżkiem. Położyła mnie na łóżku, było rozstawiane, bo było pełno tam ludzi naszych różnych [znajomych] – to ja rano byłam pod łóżkiem. Miałam niewłaściwe sny. Potem gdzie poszłyśmy? Do Otwocka, bo tam trzeba się było zarejestrować i wstąpić do armii. Więc rodzice mówią: „Idź, bo powiedzą, że przyszłaś i do armii się nie zapisałaś”. Poszłam i zapisałam się, ale całe szczęście wezwania mi nie dali. Potem chodziłyśmy z siostrą i handlowałyśmy czym tylko można, żeby było z czego żyć i za co żyć, bo nie było pieniędzy, nie było niczego. Teściowa siostry już nie żyła. Przedtem zabrali męża i teścia na rozstrzelanie do Wawra, jak naszych wszystkich rozstrzeliwali, ale ich puścili, bo nie byli dziesiątymi. Potem szwagier już długo nie pożył z tego wszystkiego, teść też umarł. Taka prawda była.\nPoprzychodziło wielu znajomych i każdy albo coś miał, albo nic. To nawet stare guziki sprzedawałyśmy, byle co, byle mieć parę złotych na życie. Potem poszłam do Warszawy, bo przecież wszystko spłonęło, wszystkie dokumenty i żeby dostać się na studia musiałam mieć dokument, akt zdania matury. Dowiedziałam się, że gdzieś tam pracuje mleczarnia warszawska, jest dyrektor Dąbrowski i u niego będę mogła otrzymać takie poświadczenie, bo profesorowie, którzy u nas byli, tam również pracowali. Po dwóch dniach chodzenia do Warszawy z Otwocka i z powrotem dostałam od nich zaświadczenie z podpisem profesorów, którzy uczestniczyli i byli przy wystawianiu naszych świadectw maturalnych, i uczyli nas. Takie świadectwo mi jeszcze w Poznaniu, jak się dostałam, podpisał jeden profesor, który mnie tam uczył matematyki. Spotkałam go na ulicy. Też mi to podpisał. Na podstawie tego świadectwa przyjęli mnie na studia.\nPrawo i ekonomię w Poznaniu. A mój mąż siedział pięć lat w obozie koncentracyjnym na Syberii.\nPani wyszła za mąż wcześniej?\nNie, później, po studiach.\nJak mąż wrócił?\nNo oczywiście. Wywieźli ich w czterdziestym roku. Tuż nad Wisłą, niedaleko od Warszawy.\nCzy w czasie studiów, później po studiach, jak pani zaczęła pracę, nie odczuwała pani jakichś szykan ze strony władz uczelnianych, ze strony...\nWszystko panu powiem. Odczuwałam. I szykany, i nie szykany. Najpierw przyszedł do mnie przewodniczący związków zawodowych czy czegoś i mówi: „Słuchaj, młoda jesteś dziewucha i zdolna, to może byś się zapisała do młodzieży” – tam jakiejś. Ja na niego patrzę, mówię: „Młoda może i jestem, ale i schorowana, i do żadnej młodzieży się nie zapiszę, bo ta młodzież jest niewierząca, ja jestem katoliczką i ja nie przestanę wierzyć. Zawsze będę wierzyć, więc żeby pan wiedział, ja nie mogę okłamać młodzieży, że nie wierzę, a siebie nie mogę okłamać też w tym samym kierunku. Bo ja wierzę i wierzyć będę. Więc nie zapiszę się”. Natomiast był dyrektor od spraw handlowych i produkcji, taki przedwojenny, miły pan. Wezwał mnie i mówi: „Słuchaj, Leszka – taki z Woli, Niżyński się nazywał, też pracował w handlu zagranicznym – wzięło UB i nie wiadomo, co z nim będzie. Wiem, że Żydówkę wyprowadziłaś, może ci się uda przez nią jego wyciągnąć”.\nLeszek to pani mąż?\nNie mój mąż. Kolega z Powstania, a jednocześnie pracownik Ministerstwa Handlu Zagranicznego. Razem ze mną studiował w Poznaniu, bo nie miał gdzie. Stąd go znam. A ten pan, przedwojenny dyrektor, znał mnie z widzenia, ale miał do mnie zaufanie. Mówi: „Idź i tego Leszka wyciągnij, bo go tam zjedzą”.\nPoszłam z tą „Gugą”, moją koleżanką, której ojca spotkaliśmy w Częstochowie, na ulicę dosyć daleko, do willi państwa Niżyńskich. Pani Niżyńska była spłakana, jedna jedyna, syna zabrali, męża nie ma i mnie wypytuje, kim ja jestem. Mówię zwyczajnie i po prostu: „Koleżanka ze studiów, koleżanka z Powstania i pracownica tego samego resortu, w którym pani syn pracuje”. „Coś panią łączy z synem?” Mówię: „Poza koleżeństwem – nic”. „To po co pani przyszła?” „Chcę, żeby mi pani wszystko opowiedziała, bo chcę pani dopomóc, żeby syn pani wrócił do domu”. Ona tak się spłakała, jak matka może płakać po dziecku. Objęłam ją. I w tym momencie ona mówi: „Muszę mu coś zanieść ciepłego”. Znowu to samo, co w Powstaniu mnie spotkało, z tamtymi ludźmi – ja na nią patrzę, w oczy, mówię: „Niech pani nie zanosi ciepłego. Niech pani mu zaniesie kupę jedzenia, bo on jest nienajedzony i niech pani się przygotowuje, bo on za tydzień w tym samym czasie wróci do domu”. Ona tak na mnie patrzy, a ja na nią patrzę i powtarzam te słowa. Pożegnałyśmy się, ucałowałam kobietę i „Guga” mówi do mnie: „Co ty opowiadasz?”. Mówię: „To, co mi wewnątrz powiedziano, że on wróci za tydzień”. Po tygodniu dzwonek do drzwi. „Ktoś do pani jest. Proszę, niech pani wyjdzie”. Ja wychodzę, jest Leszek z ojcem i dziękują mi, że wyszedł w tym dniu, jak ja powiedziałam, z więzienia. Wypuścili go i poszedł do domu. Ja powiedziałam, że się bardzo cieszę, że jest w domu, niech dba o siebie i nie doprowadza, żeby go drugi raz zamknęli, bo to są trudne czasy. Oni się ze mną serdecznie pożegnali, ja z nimi. Boże! Przyszłam i co we mnie było, powiedziałam prawdę. Leszek walczył na Woli i tam strasznie był złupiony przez Niemców. No i tyle mogę powiedzieć.\nCzy są może jeszcze jakieś problemy, jakieś sprawy, wspomnienia, o których chciałaby pani opowiedzieć?\nMogę opowiedzieć, że mój mąż siedział na Syberii przez pięć lat. Jego ojciec był aresztowany. Mogę powiedzieć, że moi bracia, jak nie siedzieli w obozach koncentracyjnych, to siedzieli w więzieniach. Mój brat z kary śmierci uciekł, mówiłam panu, i drugi raz poszedł do niewoli. Moja rodzina straszny rachunek zapłaciła, ale wszyscy byliśmy pewni jednego: że nikt nie może siedzieć z założonymi rękami, bo o swój kraj trzeba walczyć i trzeba doprowadzić, żeby go nikt więcej nie dotykał. Bo nikt nam nic nie da. […]\nWarszawa, 12 lutego 2010 roku\nKazimiera Nowakowska-Lisiczek Pseudonim: „Irka” Stopień: sanitariuszka Formacja: Obwód I Śródmieście Dzielnica: Stare Miasto


Stelmet znokautowany przez Zenit! - Sport WP SportoweFakty\nStelmet znokautowany przez Zenit!\nNiewiele miał do powiedzenia Stelmet w starciu z Zenitem. Rosyjska drużyna spisała się znakomicie i skutecznie zatrzymała zielonogórzan. To druga porażka mistrzów Polski w fazie Last 32 Pucharu Europy.\nPatryk Kurkowski 20 Stycznia 2016, 20:45\nDość boleśnie o klasie rywala przekonali się mistrzowie Polski. Podopieczni Sasy Filipovskiego właściwie od samego początku odstawali od przeciwnika, który ostro naciskał, nie odpuszczał i nie pozwalał rozwinąć skrzydeł naszej drużynie. Drużyna z Winnego Grodu miała tylko fragmenty przyzwoitej gry. Prawdę mówiąc były to indywidualne zrywy, a nie przebłyski zespołu.\nZenit nadał ton rywalizacji i szybko objął prowadzenie. Rosyjska ekipa bez większych trudności sforsowała defensywę zielonogórzan. Miała zresztą kilka opcji w ataku - świetnie grali Janis Timma, Ryan Toolson czy Andriej Koszczew. Do przerwy wymieniony tercet zdobył aż 28 punktów, czyli więcej niż cała drużyna Stelmetu.\nMistrzowie Polski byli zupełnie bezradni. Nawet w drugiej kwarcie ich gra nie uległa najmniejszej poprawie. Wciąż tylko, o ile udało im się przedrzeć, tylko spod samego kosza stanowili zagrożenie. Z dalszych odległości regularnie pudłowali i tylko od czasu do czasu powiększali swój dorobek.\nTymczasem drużyna z Sankt Petersburga powiększała, ale prowadzenie nad gospodarzami. Zawodnicy Wasalija Karasewa wciąż grali przyzwoicie w ofensywie, a finisz w ich wykonaniu było po prostu znakomity. Dzięki temu na przerwę schodzili mając aż 19 punktów przewagi nad zdruzgotaną ekipą Filipovskiego.\nZupełnie inny przebieg miała druga część spotkania. Stelmet nie zdołał odwrócić losów meczu, ale zdecydowanie poprawił się w ataku. W naszej drużynie świetnie prezentował się Dejan Borovnjak, ale niekiedy dobrze grał również Przemysław Zamojski. Problem w tym, że goście wciąż mieli wszystko pod kontrolą.\nDopiero w ostatniej odsłonie zespół z Winnego Grodu okazał się lepszy od rywala. Wtedy nie było już jednak mowy o zwycięstwie, lecz zmniejszeniu rozmiarów porażki. Zielonogórzanie trafiali na dobrej skuteczności i ostatecznie uniknęli klęski totalnej, ale nie zmienia to faktu, że Zenit była poza ich zasięgiem. W drużynie z Sankt Petersburga znakomicie zagrali wymienieni już wcześniej koszykarze - Timma i Toolson. W drugiej części starcia trafiał też Jewgieniej Waliew.\nTo druga porażka zielonogórzan w Last 32 Pucharu Europy. Niepokonani są zawodnicy z Rosji, którzy mają na swoim koncie trzy zwycięstwa.\nStelmet BC Zielona Góra - Zenit Sankt Petersburg 76:90 (13:22, 11:22, 26:29, 26:18)\nStelmet BC: Borovnjak 17, Zamojski 14, Bost 10, Szewczyk 9, Ponitka 8, Hrycaniuk 7, Koszarek 6, Moldoveanu 3, Gruszecki 2.\nZenit: Toolson 20, Timma 19, Waliew 13, Koszczijew 9, Dowdell 9, Antipow 8, Wikrow 6, Komisarow 4, Puszkow 2, Golowin 0.\nkibic Turowa 21-01 13:27 Zgłoś komentarz\nTylko Prokom potrafił udźwignąć ciężar gry w EU, ale urzędnicy zrobili swoje. Prokom był również magnesem dla porządnych zawodników i dzięki tej drużynie cała TBL była na\nCERTIFIED COACH 21-01 12:51 Zgłoś komentarz\nPonitka ma szanse na gre w Niemczech albo Beneluksie ....\nfazzzi 21-01 09:42 Zgłoś komentarz\nWszystko już było powiedziane. Pamiętamy niedomykający się budżet przed Euroligą, warunkowe przyjęcie. Rzeczywistość jest taka, że wydaje się włodarzom... "powalczymy". To są\nstałe żale... na początku jest euforia... Drużyna nawet coś wygra... niesiona dopingiem Hali. Ale to są wzloty na adrenalinie sportowej. To nie prawdziwy wektor możliwości Drużyny. Wiedzieliśmy, że Stelmet jest mocny na TBL i słaby na Euroligę. Oczywiście na fali euforii myślimy życzeniowo... były wzmocnienia... jakoś to będzie... no niestety nie ma prawa. Kolejność działań to zabezpieczenie solidnego budżetu (mamy sytuację nie do pozazdroszczenia dla przyszłych chętnych włożenia kasy w "taki" produkt). Gołym okiem widać niedostatki pod koszem... grając nawet w TBL. Nie chcę rozbierać składu nazwisko po nazwisku. Parę osób się broni. Wyróżnię Ponitkę bo to Człowiek który robi różnicę. I pewnikiem po sezonie nas opuści. Kilku gra na piekne oczy "za zasługi". I tu docieramy do sedna. Co sezon rewolucja, drużyna w rozsypkę i szukanie kompromisu pomiędzy możliwościami ekonomicznymi a marzeniami. Stelmet wydaje się rzeczywiście zmęczony. Zagubili świeżość która ich uskrzydlała. Przypomnijmy sobie pierwsze mecze Euroligi były wyrównane i przeżywaliśmy kilku punktowe porażki... teraz jesteśmy szczebel niżej w rozgrywkach a porażki są kilkunasto punktowe. Odnoszę wrażenie, że Stelmet jest w stanie spiąć się na jakiś mecz i go nawet wygrać (my budujemy sobie na jego podstawie nadzieje) ale to wszystko na co Ich stać. Nie ma mowy o stałym poziomie gry nie mówiąc o progressie formy który chcielibyśmy widzieć. Tak pucharów europejskich się nie zawojuje. Wczoraj pisałem "Szczecinowi", że mają wszystko by mieć wyniki... nawet kasę. A ich nie mają. A my mamy Saso tylko kasy za mało na cele wytyczone. Przeżywamy renesans Kosza w Zielonej Górze... a ja z tych "czasów" przy Wyspiańskiego. To szaleństwo gdzie jesteśmy i jakiej Drużyny się dorobiliśmy. Mam ogromy Szacunek do Pana Janusza Jasińskiego. Ten Jego sportowy "szmergel" daje tysiącom kibiców radość. Nie trwońmy tego kapitału bo są pierwsze symptomy "przegrzania relacji" Klub- Kibice. Frekwencja to też dobitny sygnał. Owszem głód by mieć więcej pewnie może i napędzać oczekiwania. Bądźmy realistami. Drużyna jest na pudle od kilku sezonów (dwie gwiazdki w logotypie) jesteśmy dobrzy na TBL... i wychodzi mizeria polskiego Kosza. Kibicuję każdemu polskiemu sukcesowi. Cieszą dobre mecze Polaków w silniejszych ligach Europy. Można osiągnąć indywidualny sukces. Nie brak utalentowanych zawodników. A jednak nie chce się to przełożyć na poziom naszej ligi. Napięte budżety, niechęć mediów do tej widowiskowej dyscypliny, brak silnych dużych ośrodków. Nie o to chodzi, że przedwczoraj Rosa, dziś bęcki zbiera Stelmet a jutro ktoś inny. Szara polska rzeczywistość skrzeczy. Pora skupić się na TBL by nie przespać zimy. Rachunek sumienia... wnioski i skuteczna ich realizacja. Jest przesilenie... ale dzień się wydłuża... powodzenia Stelmecie;)\nAlain 20-01 23:53 Zgłoś komentarz\nW sporcie zawsze trzeba mieć ambicję aby sięgać wyżej, dalej, aby po prostu wybijać się ponad przeciętność, która tak naprawdę jest zwykłą mizerią. To jest dla mnie absolutna\npodstawa, wedle której chcę postrzegać drużyny, którym kibicuję. Z tego właśnie powodu pasuje mi, że w zielonogórskim koszu jest taki pan Jasiński - człowiek mający jakieś sportowe ambicje, co na pewno nie jest w moim kraju normą - ale po kolei: Pierwszą totalną klapę w europejskich pucharach można jeszcze było wytłumaczyć (pierwsze koty za płoty, frycowe zapłacić trzeba itp.). Teraz, będąc świadkiem kolejnej pucharowej kompromitacji, rodzi się pytanie - czy to wszystko jest tego warte? Czy koszta wizerunkowe mojego miasta są warte tych ambicji, które pchają właściciela do obecności w koszykarskiej Europie? Czy jest zgoda wytrawnych kibiców (powtarzam - wytrawnych, żeby żaden gamoń nie pomyślał, że o nim piszę) na kolejne za rok ośmieszanie Zielonej Góry? Powtarzam - ja cenię pana Jasińskiego za jego ambicje, ale skoro kolejny już raz jest to tylko tylko bicie głową w mur, to jest to zwyczajnie strata czasu i pieniędzy. Na "pół gwizdka" Europy się nie zawojuje! Nie ma się co oszukiwać! Najpierw trzeba zbudować odpowiedni budżet, który znowu pozwoli zmontować ekipę z koszykarzami z prawdziwego zdarzenia (nie mylić z tymi co teraz chodzą po parkiecie) i dopiero następnie bić się, ale tak na godnym poziomie, w pucharach. Tak będzie chyba uczciwiej w stosunku do wizerunku Zielonej Góry, do samego siebie i w końcu do kibiców, również tych którzy są z tym "Zastalem" od sali na Wyspiańskiego. Ja tak przynajmniej myślę. Ps: Tak w ogóle to dzisiaj "pracownicy" pana Jasińskiego wyleczyli go z marzeń o dwumeczu z Maccabi - tacy są z nich "europejscy koszykarze na grę w pucharach". Gorzej już chyba nie będzie, bo dzisiaj w pierwszej połowie było dno...\nkiks 20-01 23:36 Zgłoś komentarz\nGratulacje dla Zenitu za pokaz kosza na wysokim poziomie. Budżet klubu ma znaczenie o czym w tym sezonie boleśnie przekonują się kibice Stelmetu. Za wspomnienie tego oczywistego faktu przed\nsezonem wielu tu na forum łajało. Przyszła rzeczywistość, czyli starcie z bogatszymi zaspołami dysponującymi lepszymi zawodnikami i jest płacz. Nasi pograli tyle na ile im lepsi przeciwnicy pozwolili. Przegraliśmy po raz kolejny w europejskim cupie, ale zachowajmy zdrowy rozsądek i cieszmy się z tego co mamy, bo koszykówka w Zielonej Górze przechodzi złote lata, a to nie potrwa wiecznie.\nŁolter 20-01 22:38 Zgłoś komentarz\nDzisiaj to już był dramat. Dramat na boisku. Dramat na ławce.Dramat na trybunach ! Napisze jeszcze raz ! Panie Jasinski zrób Pan bilety po 20 zł na niemców bo za ostatnie dwa występy\npowinny być zwrócone pieniądze!\nspidermarx 20-01 21:54 Zgłoś komentarz\nPodniecacie sie jakby bylo czym.Buki zrobily farse dajac kursy po 1.80 na zastal i 1.96 na sowietow.tylko bylo brac.to ze wygrali dwa mecze paroma punktami nic nie znaczylo.maja mocny zespol\nktory juz teraz jest pewien awansu.dobrze wiedzieli po co przyjechali i nie zlekcewazyli zielonej.\ndillinger79 20-01 21:39 Zgłoś komentarz\nprzeżywacie jak Reksio brak szynki; Zenit to nie byle bubki, a naszym chciało się mniej niż zwykle, ot i cała filozofia; ps. a nokaut w koszykówce to jak dla mnie wyniki >>30 pkt. dla\njednej z drużyn\ntadek73 20-01 21:24 Zgłoś komentarz\nGlowa do gory maja jeszcze 3 mecze\nyes 20-01 21:21 Zgłoś komentarz\n"Stelmet znokautowany..." - myślałem, że faktycznie ale wynik 76:90 (z Zenitem) to raczej nie nokaut.\nsindbad 20-01 21:16 Zgłoś komentarz\nMiała być energia, a były żółwie ruchy naszych graczy. Oczywiście, skuteczność za 3 drużyny Rosyjskiej , wręcz rewelacyjna! A u nas slabo to wyglądało !\nCharls 20-01 21:08 Zgłoś komentarz\nOj cieniuteńko Stelmecik,,,\nJanósz 20-01 20:57 Zgłoś komentarz\nEuropejskie puchary EuroCup Basket w Europie Petersburg Rosja Hala CRS w Zielonej Górze Zielona Góra Polska Koszykówka Enea Zastal BC Zielona Góra Zenit Sankt Petersburg


Nikt nie wiedział o tej ciąży! Gwiazda Ich Troje przywitała na świecie kolejne dziecko - Miejski serwis informacyjny: Świecie, Bukowiec, Dragacz, Drzycim, Jeżewo\nPrzyjście na świat dziecka jest niezwykle ważnym wydarzeniem w każdej rodzinie. Gwiazda zespołu Ich Troje o swojej ciąży nie chciała powiadamiać mediów. Justyna Majkowska urodziła niedawno po raz trzeci. ➤Subskrybuj kanał: goo.gl/2vbWFz ➤Pomóż mi zdobyć 1000 subskrybentów: goo.gl/2vbWFz ❤❤Thanks For Watching!❤❤


Dariusz Jaroń SKOCZKOWIE. PRZERWANY LOT Marginesy Warszawa 2020 ss. 389\nBronisław Czech, Stanisław Marusarz i jego siostra Helena. Przed II wojną światową należeli do elity polskiego narciarstwa, a w czasie wojny ruszyli na kurierskie szlaki, przeprowadzając na Węgry ludzi i materiały konspiracyjne. Książka opowiada nie tylko o dramatycznych wydarzeniach w życiu bohaterów w czasie okupacji, ale także o latach przedwojennych, kiedy odnosili sportowe sukcesy w kraju i za granicą. Dwoje z nich za swoją bohaterską postawę w czasie wojny zapłaciło życiem, a Stanisław Marusarz śmierci z rąk Niemców uniknął cudem. Pasjonująca, znakomicie udokumentowana lektura.\nJedyne do tej pory syntetyczne opracowanie poświęcone organizacji pomagającej Żydom w czasie II wojny światowej. W żadnym innym kraju podbitym przez Niemców nie było instytucji skupiającej tak szeroki wachlarzaPrzez kilka dni wędrowałem po Warmii i Mazurach: krainach, których nazwy niesłusznie wymieniamy na jednym oddechu. Kocham te ziemie. Zjeździłem je wzdłuż i wszerz. Dlatego tak ucieszyła mnie ta książka. Przeczytamy w niej o tym, dlaczego maszerujący na Berlin Sowieci eksplodowali, mijając tabliczkę z nazwą „Lyck” (Ełk), dlaczego Polska przegrała z kretesem plebiscyt w 1920 r. (w Olecku, które nazwano Treuburgiem, czyli „wiernym miastem”, nie zagłosował za nią nikt). Konkretne do bólu ludzkie historie, gotowe scenariusze filmów dorównujących dramaturgią „Róży”. stronnictw politycznych, działających dzięki przydzielonym przez państwo podziemne funduszom. Monografia przedstawia działalność RPŻ we wszystkich aspektach: organizacyjnym, finansowym i osobowym. Drugie, uzupełnione wydanie książki zawiera dodatkowo przegląd dorobku badawczego na ten temat z ostatnich 40 lat oraz życiorys autorki.\nEkipa z Bethel Music nagrała 12 momentalnie wpadających w ucho uwielbieniowych hitów w wersji minimalistycznej, jedynie z towarzyszeniem fortepianu. To, co było dotąd jak wybuch gejzeru, teraz leniwie sączy się z głośników. Dzięki temu takie piosenki jak „Surrounded (Fight My Battles)”, „King of My Heart”, „No Longer Slaves” czy paschalny okrzyk „Raise a Hallelujah” zaczęły tętnić nowym życiem, zyskały sporo oddechu i pastelowych kolorów. Są dokładnie takie jak tytuł albumu. Potężna dawka pokoju dla narodu pozamykanego w domach.\nGitara po latynosku\nTo, co ci dwaj panowie wyprawiają ze swoimi gitarami, to mistrzostwo świata. Jednak walorem tej płyty jest nie tylko brawurowe wykonanie, ale również fakt, że obok latynoamerykańskich klasyków zawiera dwa premierowe utwory. Tytułowa kompozycja została napisana przez wirtuoza gitary klasycznej Sérgio Assada specjalnie dla polskiego duetu, a do nowej wersji słynnej „Historii tanga” Astora Piazzoli brazylijski muzyk dopisał drugą partię gitary. W tym drugim utworze artystom towarzyszy Roksana Kwaśnikowska – skrzypaczka, której talent został już doceniony na wielu prestiżowych konkursach.


Bernd Lucke: Dziś liczy się protest, możliwość głosowania przeciw establishmentowi [WYWIAD] | Głos Szczeciński\nBernd Lucke: Dziś liczy się protest, możliwość głosowania przeciw establishmentowi [WYWIAD]\nAgaton Koziński 13.11.2016\nAlternative fur Deutsche to partia populistyczna, nie przedstawia realnego programu zmian. Ale nie ma powodów, by jej się bać - mówi Bernd Lucke, były europoseł AfD, przewodniczący partii Sojusz dla Postępu i Przebudzenia.\nW USA właśnie wybory wygrał Donald Trump, z kolei w Europie coraz więcej do powiedzenia mają partie spoza głównego nurtu. W Niemczech - Alternative fur Deutsche (AfD). Co jest powodem ciągle rosnącej popularności tej partii?\nAfD to partia, która zdobywa zwolenników swoim bardzo ostrym antyimigranckim kursem. Kryzys migracyjny, który rozlał się w sierpniu poprzedniego roku, wpędził wielu Niemców w głęboką frustrację, gdyż widać było jak na dłoni, że nasz rząd stracił wtedy kontrolę nad sytuacją w kraju - przede wszystkim na jego granicach.\nCZYTAJ TEŻ | FRAUKE PETRY CZUJE ROSNĄCĄ NIECHEĆ NIEMCÓW DO IMIGRANTÓW. ROSNĄ WPŁYWY AFD W SPOŁECZEŃSTWIE\nW ciągu kilku miesięcy do Niemiec przybyło około miliona migrantów z Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Fala teraz osłabła, ale nie znikła.\nDlatego, że niemiecki rząd zdecydował się nieodpowiedzialnie otworzyć granicę dla każdego, chciał do nas przyjechać. To jest główny powód, dla którego AfD tak mocno zyskało w sondażach i zanotowało tak dobre wyniki w ostatnich wyborach lokalnych.\nW Polsce od początku tego kryzysu byliśmy przekonani, że nie należy otwierać granic dla każdego chętnego i dużym zaskoczeniem dla nas była niemiecka polityka w sprawie migracyjnej. Dlaczego w Berlinie nikt rok temu nie widział, że to może okazać się takim problemem?\nTakże nie umiem na to pytanie odpowiedzieć, nie wiem, co sprawiło, że nasz rząd zdecydował się prowadzić taką politykę w 2015 r.\nAfD to typowa partia protestu. Zbiera poparcie niezadowolonych. Nie jest tak groźna jak Front Narodowy we Francji\nSłychać było argumenty o konieczności pomocy potrzebującym.\nRozumiem względy humanitarne, dla których władze zdecydowały się pomóc 10 tys. migrantów koczującym na Węgrzech, ale polityka otwartych drzwi wobec absolutnie każdego, kto miał ochotę przyjechać do Niemiec, było zarówno nierozważne, jak i dziwne.\nAngela Merkel to bardzo doświadczony przywódca, rządzi w kraju już trzecią kadencję. Co takiego się stało, że rok temu popełniła tak wielki błąd?\nNie chcę bawić się w psychologizowanie, ale faktem jest, że ten błąd popełniła - i on powinien ją zdyskwalifikować, powinna przestać pełnić rolę przywódcy Niemiec, czy Europy.\nPan był jednym z założycieli AfD, ale rok temu przestał być członkiem tej partii. Mimo to partia ciągle zyskuje poparcie. Powinniśmy się jej bać?\nNie, nie widzę takiej potrzeby. AfD to nie jest partia, która może doprowadzić do wybuchu wojny. Choć faktem jest, że kierunek, w jakim ona skręca, mi nie odpowiada - dlatego też wystąpiłem z niej w 2015 r. Jednocześnie jednak zaraz potem wybuchł kryzys migracyjny. Dla AfD okazała się to fantastyczna okazja do tego, żeby przechwycić elektorat protestu, Niemców protestujących przeciwko decyzji władz. To właśnie dało partii tak wyraźny skok sondażowy.\nAfD jest przedstawiana jako partia populistyczna. Akurat populizm polityczny to zjawisko, którego się powinniśmy obawiać - choć Pan twierdzi inaczej.\nOwszem, AfD jest populistyczna, ale dalej uważam, że nie ma się czego bać. Elementy populizmu widać też w programach innych ugrupowań, z którymi moja nowa partia, Sojusz dla Postępu i Przebudzenia (ALFA), musi rywalizować.\nW jaki sposób Pana ALFA, która walczy z AfD o tych samych wyborców, może wygrać?\nAlternative fur Deutsche to jest zwykła partia protestu. Zbiera poparcie niezadowolonych, samodzielnie nie przedstawiając żadnych rozwiązań. Mówią na przykład: musimy zmienić prawo azylowe w Niemczech.\nWYWIAD | NICOLAS BAY (FRONT NARODOWY): EUROPA POWINNA BYĆ OPARTA NA SUWERENNYCH PAŃSTWACH\nZdaje się, że to Niemcy chcieli usłyszeć.\nNie sądzę. Z dwóch powodów. Po pierwsze, nie wskazują sposobu zmiany, po drugie, nie dostrzegają, że w tym prawie nie ma tak naprawdę potrzeby zmiany czegokolwiek. Problem polega na tym, że niemieckie władze rok temu przestały przestrzegać tego prawa - stąd wzięły się problemy. Angela Merkel zaczęła ignorować przepisy i w ten sposób ściągnęła do nas kłopoty.\nAfD wpisuje się w szerszy elektorat partii antysystemowych w świecie zachodnim. Donald Trump właśnie wygrał wybory, takie ugrupowania rosną w siłę choćby we Francji, Holandii, w Grecji przejęły władzę rok temu. Jak Pan tłumaczy fenomen tej nowej politycznej fali?\nTo konsekwencja tego, że od dawna rządzące ugrupowania ostatnio regularnie podejmują złe decyzje. To właśnie otwiera przestrzeń dla partii populistycznych, które wykorzystują frustrację obywateli wywołaną tymi błędami. Tyle, że proszę zwrócić uwagę, że zdecydowana większość tych ugrupowań nie przedstawia żadnych rozwiązań nabrzmiałych problemów. Nie mówię tylko o Niemczech, ale o całej Europie. One po prostu odrzucają propozycje przedstawiane przez rządy w ich krajach, do tego się sprowadza ich pomysł polityczny. Akurat Polska jest pozytywnym zaprzeczeniem tego trendu.\nCZYTAJ TEŻ | FRANCJA: MARINE LE PEN IDZIE PO PREZYDENTURĘ. CZY SARKOZY JĄ POWSTRZYMA?\nPozytywnym? W jakim sensie?\nU was istniała partia, która bez sięgania do populizmu umiała zdobyć masowe poparcie.\nO którym ugrupowaniu Pan mówi?\nO Prawie i Sprawiedliwości. Wcześniej rządząca w Polsce Platforma Obywatelska zaczęła popełniać błędy, ale wyborcy w waszym kraju mieli na kogo przenieść swój głos. Widać, jak PiS rządzi Polską w sposób odpowiedzialny i konstruktywny - mimo że przecież duża grupa wyborców tego ugrupowania to był elektorat protestu. Nie spodziewam się, by równie skutecznie umiał przejąć władzę choćby Front Narodowy we Francji.\nNie umiem odpowiedzieć na pytanie, czym kierowała się Merkel decydując się na otwarcie granic dla imigrantów rok temu. To był jej duży błąd\nZ drugiej strony we Francji jest partie opozycyjne w głównym nurcie. Podobnie jest w innych krajach, także w Niemczech. Dlaczego w Europie Zachodniej wyborcy odrzucają nawet partie opozycyjne i coraz chętniej głosują na ugrupowania spoza systemu, które nigdy nie były u władzy?\nNie wszędzie tak się dzieje, na przykład w Hiszpanii istnieje konstruktywna opozycja - mówię o liberalnej partii Ciudadanos, która miała dobry wynik w ostatnich wyborach.\nAle to też nowa partia, nigdy nie była u władzy.\nAle wygląda na ugrupowanie, które ma wystarczająco dużo kompetencji, żeby efektywnie rządzić. To samo można powiedzieć o opozycji w Wielkiej Brytanii. Ale już nie opozycyjnych partiach we Francji - dlatego tam wyborcy zwracają się do bardziej radykalnych ugrupowań, przede wszystkim do Frontu Narodowego.\nProces zmian w polityce europejskiej zaczął się rok temu wraz kryzysem migracyjnym. Już przyniósł nam Brexit, trzęsienie w austriackiej polityce przy okazji wyborów prezydenckich. Widać nadchodzące kolejne zmiany? Co jest ich powodem? Czy kryzys migracyjny, czy on raczej zadziałał jak kropla przepełniająca czarę?\nNie porównałbym tego kryzysu związanego z napływem migrantów kroplą - on był dużo większy. Ale też nie da się tych zmian wytłumaczyć tylko nim. Już wcześniej ta czara była prawie pełna.\nCo ją zapełniało?\nPrzede wszystkim kryzys finansowy i gospodarczy, który zaczął się w USA w 2008 r., a w Europie dwa lata później. Europa w jego wyniku była mocno obolała - a wtedy pojawił się kryzys migracyjny.\nCZYTAJ TEŻ | EUROPA SKRĘCA NA PRAWO. PARTIE SPYCHANE POZA GŁÓWNY NURT WALCZĄ JUŻ O NAJWAŻNIEJSZE URZĘDY\nScena polityczna w Europie Zachodniej była stabilna przez dekady - do tego stopnia, że bez większego problemu z dużym wyprzedzeniem można było przewidzieć, kto wygra kolejne wybory. W Niemczech wygrywało albo SPD, albo CDU/CSU. Nagle zaczęła się sypać jak domek z kart w bardzo szybkim tempie. Wystarczyły dwa kryzysy, by rozbić strukturę działającą przez tyle lat?\nBo ta scena polityczna też się zmieniła. Dla przykładu CDU/CSU, które tradycyjnie jest uważane za partię konserwatywną, jakiś czas temu mocno skręciło w lewo, pozostawiając niezagospodarowanych wiele tematów, które były tradycyjnie domeną tej partii. Podobnie zmieniła się SPD, próbując się bronić - mało skutecznie zresztą - przed tym, jak CDU/CSU odbiera jej wyborców. Te zabiegi uczyniły oba ugrupowania bardzo podobne do siebie, a niemieccy wyborcy zostali nagle pozbawieni możliwości wyboru. To zbliżenie umożliwiło obu ugrupowaniom stworzenie własnego rządu.\nPo raz drugi zresztą te ugrupowania tworzą wspólną koalicję rządową.\nAle jednocześnie taka bliska współpraca zabiła ich atrakcyjność w oczach wyborców. Przestają widzieć między nimi różnicę, te partie właściwie zlały im się w jedno.\nZ drugiej strony popieranie Trumpa, Frontu Narodowego, czy AfD to podróż w nieznane, gdyż mało wiemy o tych kandydatach, partiach. Dlaczego tak wielu wyborców w USA, Francji, w Niemczech jest gotowych ją odbyć?\nDzisiaj w polityce najważniejszy stał się protest. Wyborcy zaczęli mniejszą wagę przywiązywać do propozycji programowych, bardziej zaczął liczyć się fakt, że jest możliwość zagłosowania przeciwko dotychczasowemu establishmentowi. Ważniejsza stała się sposobność do pozbawienia możliwości sprawowania władzy przez obecnie rządzących niż szukanie bardziej konstruktywnych rozwiązań.\nZa rok wybory do Bundestagu w Niemczech. Jakich wyników się Pan spodziewa? Afd utrzyma wysokie poparcie, czy Angela Merkel jednak zdoła uporządkować sytuację polityczną w kraju?\nTeraz prosi mnie pan o przepowiednię, tyle że ja nie jestem wróżką. Tym bardziej, że rok w polityce to mnóstwo czasu, przez ten czas wiele się może wydarzyć. Dziś cały czas utrzymują się w Niemczech silne nastroje antyrządowe, a AfD cały czas ma wysokie poparcie. Ale jak będzie za rok? Naprawdę nie umiem powiedzieć.\nAle czy według Pana Angela Merkel ma szansę opanować sytuację? Zostały jej w ręku jeszcze jakieś atuty?\nNie wiadomo, co jeszcze się wydarzy w najbliższym czasie. W każdej chwili może dojść do zdarzenia, które całkowicie redefiniuje sytuację polityczną w kraju. Nie mam zielonego pojęcia, co to mogłoby być, ale jestem gotów sobie wyobrazić, że na przykład głęboki kryzys gospodarczy na świecie, czy zmiana w naszych relacjach z Rosją mogłyby mocno zmieniłby dynamikę polityczną. Takie zdarzenia mogłyby odwrócić uwagę Niemców od kryzysu migracyjnego - tym bardziej, że w chwili wyborów będą nas dzielić od jego wybuchu dwa lata.\nWrócę jeszcze na chwilę do AfD. Powiedział Pan, że nie musimy się jej obawiać - ale ta partia blisko współpracuje z radykalnym ruchem PEGIDA. To Pana nie niepokoi?\nZależy, co pan rozumie pod słowem „obawiać”. Jakiś czas temu miałem gości z Polski, którzy zapytali mnie wprost: czy AfD to współczesna forma NSDAP? Jeśli tego się w Polsce obawiacie, to zapewniam was, że naprawdę nie ma czego. AfD w żaden sposób nie można porównywać z partią nazistowską.\nA jakie porównania według Pana pasują? Jak tę partię określić?\nW tym ugrupowaniu wyraźnie widać elementy, które chętnie odwołują się do idei niemieckiej dominacji. W tym miejscu słychać język, jakiego w Europie zwykle używają politycy skrajnie prawicowi. AfD utrzymuje kontakty z PEGIDA. Z tego typu sytuacjami w Niemczech dawno nie mieliśmy do czynienia - i to każe stawiać pytania o to, w którą stronę zmierza nasza polityka. Ale mimo to uważam, że tego typu dylematy mogą być zwiastunem jakichkolwiek zagrożeń dla innych, zwłaszcza krajów z nami sąsiadujących.\nWYWIAD | PROF. PELLETIER: FRANCJI ZAGRAŻAJĄ POPULIŚCI I TERRORYŚCI. ODŻYWAJĄ RADYKALNE IDEE SPRZED WOJNY\nPytając o zagrożenie ze strony AFD nie zamierzałem sugerować, że to partia neonazistowska. Ale Front Narodowy uważam za partię groźną, bo zapowiada rozbicie Unii Europejskiej. Bliskie powiązania AfD z Rosją też są bardzo niepokojące. Stąd moje wątpliwości.\nTen ostatni fakt też mnie martwi, AfD jest partią bardzo prorosyjską, a także bardzo mocno niechętną Unii Europejskiej - dużo bardziej niż moja partia wobec strefy euro. Nasz program mówi o tym, że kraje należące do strefy euro powinny mieć prawo z niej wystąpić. AfD, podobnie FN we Francji, czy Partia Wolności w Holandii idą dużo dalej. Właśnie tego typu radykalne hasła sprawiają, że AfD nie jest w stanie uzyskać poparcia umożliwiającego jej wejście do koalicji rządowej po przyszłorocznych wyborach. AfD dla innych partii w Niemczech jest dziś zwyczajnie nie do zaakceptowania jako polityczny partner.\nMateriał oryginalny: Bernd Lucke: Dziś liczy się protest, możliwość głosowania przeciw establishmentowi [WYWIAD] - Polska Times\nspokojny 14.11.2016 16:58:17\nFacet gada, gada i gada a ma w sondażach przecinek coś tam a tu sondaże dla Merkel rosną i rosną i przekroczyły już 30%. Jej koalicjant socjaldemokratyczny ma też już ponad 20% i spokojnie wygrywają wybory w przyszłym roku a na dzień dobry właśnie dziś ukartowali sobie przyszłego prezydenta od przyszłego roku.\nNiemcy co roku przyjmują około pół miliona migrantów, w ubiegłym roku była podobna liczba,\nbo z miliona przybyłych większość to były Bałkany (Albania, Bośnia, Serbia i inne) i zostają odsyłane do domu. Resztę się toleruje według uznania, bo ludzi potrzeba i do pracy i do zasiedlania pustostanów. Inaczej Niemcy by wymarły a tak idą na sto milionów ludzi.\nWiem, wiem – tam są też problemy, ktoś gdzieś się rzucił z siekierą, ale u nas i bez migrantów matka zarąbuje dziecko a ojciec matkę czy odwrotnie. A straszyć argumentacją typu „a wiesz co się działo w Kolonii w Sylwestra 2015-go roku” można, tylko, że to był zeszłoroczny śnieg i dawno stopniał, bo już pada nowy prawda?\nCo ciekawe Polacy w Niemczech woleliby jakichś nacjonalistów zamiast aktualnej koalicji Merkel,\ntyle, że wtedy ci nacjonaliści zaczęli by ich lać jak w Anglii, bo Polak to też obcy i migrant.\nHans bleib do 13.11.2016 13:11:59\nza łamanie prawa i wspomaganie terrorystów powinno dawno siedzieć w ciupie.\nPrzyjdzie czas że ją rozliczymy


36.90 zł 8,95 zł\n32.90 zł 9,95 zł\n27.30 zł 8,65 zł\nWedług legendy Kordula była dwórką brytyjskiej księżniczki zamordowanej wraz z dziesięcioma tysiącami dziewic przez Hunów. Jej szczątki uznano za święte relikwie. Czaszka trafiła do niewielkiego księstwa nad Bałtykiem. W skarbcu katedry w Kamieniu Pomorskim dotrwała do końca drugiej wojny światowej. Koniec wojny trzydziestoletniej. W całej Europie płoną stosy, trwa polowanie na czarownice. Upada księstwo pomorskie. Od brzegów wyspy Wolin odbija galeon, w którego ładowni ukryty jest przerażający ładunek. Klątwa z nim związana dosięgnie każdego, kto odważy się go tknąć. Mroźna noc 5 marca 1945 r. Z podjazdu starego pałacu wyrusza kawalkada wyładowanych po brzegi wozów. Kolumna uciekinierów podąża na zachód, uchodząc przed wkraczającą na Pomorze armią radziecką. Wywożą jeden z najcenniejszych pomorskich artefaktów.\n44,90 zł 13,95 zł\nPopularny dziennikarz w tonie lekkiej, ale pasjonującej gawędy ukazuje nie tylko duchowe oblicze tej ziemi Książka ta jest owocem wielu wizyt w Izraelu i Palestynie, lat poznawania tego niezwykłego zakątka planety. Autor odwiedzał Ziemię Świętą zarówno w czasie pokoju, kiedy rojno w niej było od turystów i pielgrzymów, jak i podczas wojny, kiedy snuł się po pustych uliczkach Jerozolimy i samotnie siedział w Kaplicy Anioła w... pustej Bazylice Grobu Świętego. Popularny dziennikarz w tonie lekkiej, ale pasjonującej gawędy ukazuje nie tylko duchowe oblicze tej ziemi, skupiającej trzy monoteistyczne religie, ale też migawki z jej życia z religią niemającego nic wspólnego – kibuce, kobiety w armii, pracę w nowoczesnej telewizji – obalając przy tym wiele stereotypów dotyczących współczesnych Izraelczyków.\nKolejny tom nowej serii rewelacyjnego duetu autorskiego o zimnej wojnie i początkach CIA. Młody kapitan i szef supertajnej operacji Jim Cronley jest przekonany, że dobrze sobie radzi. Ale jego pozycja i poczynania ściągają na niego uwagę wszystkich: Sowietów, Pentagonu i J. Edgara Hoovera. Cronley zaczyna sobie zdawać sprawę, że jeśli któraś z jego ryzykownych akcji pójdzie źle, bez wahania zostanie rzucony wilkom na pożarcie. Tymczasem sprawy się komplikują: ujawnia się kuzyn Cronleya z Niemiec o niechlubnej nazistowskiej przeszłości, a rosyjska agentka generała Gehlena, Siedem K, okazuje się powiązana z Mossadem. Właśnie spotkanie z Siedem K będzie dla Cronleya prawdziwym zaskoczeniem...\nKolejne śledztwo inspektora Zacka Herry'ego! Widok, jaki ukazuje się oczom policjantów na jednej ze sztokholmskich wysp, jest makabryczny, wręcz surrealistyczny. Wygląda na to, że młodzi ludzie z wyższych sfer przeprowadzali jakieś hedonistyczne rytuały, których finałem była krwawa jatka. Kiedy dochodzi do kolejnego zbiorowego samobójstwa, policja nadal nie ma żadnego tropu. Wszystko wskazuje na to, że po raz pierwszy od dawna życie inspektora policji kryminalnej Zacka Herry'ego toczy się właściwym torem. Ta dobra passa trwa jednak tylko chwilę. Koszmarna osobista tragedia już wkrótce po raz kolejny przewraca jego świat do góry nogami. Mimo to Zack uważa, że jest w stanie rozwiązać sprawy samobójstw, jeśli tylko pójdzie tropem śmiercionośnych różowych tabletek z wizerunkiem Bambiego.\n47,80 zł 12,95 zł\nSam i Remi Fargo – małżeństwo milionerów i poszukiwaczy przygód – musi zapobiec odrodzeniu się Czwartej Rzeszy w XXI wieku. Lipiec 1918. Krym. Ogromny okup zostaje zapłacony za uwolnienie cara i jego rodziny z rąk bolszewików, ale to nie udaremnia egzekucji Romanowów. A okup? W tajemniczych okolicznościach znika… Grudzień 1947. Buenos Aires. Zbiegły z Europy hitlerowiec przewozi zrabowane skarby Romanowów, by sfinansować stworzenie Czwartej Rzeszy. Jego samolot nie dociera do celu. Czasy współczesne. Sam i Remi Fargo poszukują w Maroku dwóch bliskich współpracowników, którzy zniknęli w tajemniczych okolicznościach podczas prac nad dokumentowaniem drogi ucieczki nazistów z Europy po II wojnie światowej.\n49,90 zł 14,95 zł\nZło, którego się dopuszczają, niewiele różni się od krwawych zbrodni. Wywołuje cierpienie, bezpowrotnie łamie ludzkie życie. Jednak w oszustach jest też coś, co nas intryguje, przyciąga jak magnes. To właśnie bezwzględnego, ale i doskonałego w swoim fachu oszusta – Daniela Skalskiego – zdecydowała się opisać Katarzyna Bonda w swojej najnowszej powieści Miłość czyni dobrym. Mężczyzna bez najmniejszych skrupułów manipuluje każdym, kto stanie na jego drodze. Począwszy od zakochanych w nim kobiet, po specjalistów od finansów. Daniel Skalski marzy o zdobyciu naprawdę dużych pieniędzy i życiu w luksusie. W poszukiwaniu łatwego zarobku schodzi na drogę przestępczą, zostaje bezwzględnym oszustem.\nMajor Zygartowicz, oficer polskiego wywiadu, jest pewien, że wojna wybuchnie lada moment. Wraz z przyjacielem opracowuje plan utworzenia elitarnej jednostki, przeznaczonej do walki z wrogiem. Jednak gdy na drodze majora Zygartowicza staje miłość, wtedy wszystko nabiera innego wyrazu… Schyłek lat trzydziestych ubiegłego wieku. Świat znajduje się w obliczu kryzysu na niespotykaną dotąd skalę. Hitler spogląda na Europę i nie zamierza zrezygnować ze swojego upiornego planu zniszczenia cywilizacji. Tymczasem polski wywiad prowadzi własną grę, zbierając informacje o planach Niemców.\n47,80 zł 15,95 zł\nNowy bestseller największego na świecie mistrza powieści przygodowych Wody wszędzie się podnoszą – a to dopiero początek zagrożenia dla świata, chyba że zespół NUMA wygra wyścig z czasem... Alarmujący wzrost poziomu mórz świata – dużo większy, niż mogłoby spowodować topnienie lodowców – sprawia, że Kurt Austin, Joe Zavala i reszta zespołu naukowego NUMA ruszają w świat w poszukiwaniu wyjaśnienia. Naturalny stop o niewiarygodnych właściwościach, dwa pięćsetletnie japońskie talizmany, zabójca tak\nLi Huasheng, więzień 5995 zwany Fistaszkiem, po dwudziestu latach odsiadki ucieka z obozu karnego. Przedziera się przez pustynne tereny północno-wschodnich Chin i dociera do Pekinu. Dwadzieścia lat wcześniej szpiegował dla brytyjskiego wywiadu; teraz, aby przetrwać, musi nawiązać kontakt ze swoimi dawnymi mocodawcami. Musi się wtopić w tłum, bo wszystkie ulice Pekinu najeżone są kamerami i bacznie obserwowane przez stróżów prawa. Fistaszek, zdecydowany na wszystko, poprzez niezależnego dziennika\nDla głównej bohaterki Elli, przebojowej nastolatki, obecność w sieci to prawdziwe być albo nie być. Na portalu społecznościowym GrapeVyne.net ma ponad tysiąc znajomych, z którymi dzieli się każdą przeżytą chwilą. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że w internecie grasuje drapieżca, dla którego dziewczyny takie jak Ella, naiwnie odkrywające publicznie całe swoje życie, są niezwykle łatwym łupem. Ella zostaje brutalnie zgwałcona i zamordowana. Ojciec dziewczyny, nie licząc się z konsekwencjami, rozpoc\n27,30 zł 8,65 zł


Również dla pisarki Anny Gibasiewicz, która w piątek 24 listopada 2017 roku odwiedziła świebodzicką bibliotekę, baśnie Andersena należą do ulubionych. Zainspirowana ich magią postanowiła sama zmierzyć się z tym gatunkiem i tak powstała "Baśń o perle".\nAnna Gibasiewicz - doktorantka w Zakładzie Historii Literatury Romantyzmu, Wydziału Filologicznego na Uniwersytecie Wrocławskim, nauczyciel dyplomowany, Laureatka Międzynarodowego Konkursu pt. Miłość niejedno ma imię (wyróżnienie za opowiadanie pt. Jesienne liście.). W roku 2010 roku koordynowała wraz z przyjaciółmi akcję na rzecz dzieci z Indii, z ośrodka Premananda Centre w Ongole, (południowo-wschodnie Indie). W latach 2007 - 2009 prowadziła audycje literackie i teatralne w internetowym radiu Młody Wrocław. W 2015 roku koordynowała zespół wolontariuszy podczas 8. Festiwalu Wysokich Temperatur w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.\nNa podstawie swojej książki Autorka wyjaśniała publiczności cechy baśni, w której rzeczywistość przeplata się z fikcją, zdarzenia mogą mieć miejsce wszędzie i w każdym czasie, a wiele rzeczy posiada właściwości magiczne.\nFragmenty baśni, które czytała Autorka posłużyły do zabawy i przemyśleń na temat decyzji, jakie podejmują ludzie. Każda decyzja przynosi skutki, które mogą być pozytywne lub negatywne, zarówno dla innych, jak i dla nas. Ale na pewno nasze decyzje nie mogą nikogo krzywdzić. Bo na ludzkiej krzywdzie nie buduje się szczęścia - taki wniosek wypływał zarówno z baśni, jak i z rozmowy.\nAktywna i żywo reagująca publiczność miała również swoje własne, niezwykle dojrzałe wnioski: od bogactwa ważniejsza jest rodzina - tak podsumował spotkanie jeden z jego uczestników.\nW trakcie spotkania moderatorka Dyskusyjnego Klubu Fantasy, Agnieszka Okarmus, przekazała wszystkim dobrą wiadomość. Instytut Książki w Krakowie ogłosił konkurs literacki Trzy strony, inspirowany cytatem Josepha Conrada "Znałem go o tyle, o ile człowiek może poznać drugiego człowieka", w którym udział wzięli uczestnicy dziecięcych i młodzieżowych Dyskusyjnych Klubów Książki z całej Polski. Wśród laureatów tego konkursu znalazła się Emilia Wzgarda, ze świebodzickiego Dyskusyjnego Klubu Fantasy z opowiadaniem Kim jesteś, Tom? Zdobywców I, II i III miejsca poznamy 4 grudnia podczas wręczenia nagród w Instytucie Książki w Krakowie. W wydarzeniu uczestniczyć będzie Laureatka - Emilia Wzgarda wraz z opiekunem Klubu - Agnieszką Okarmus, GRATULUJEMY !\nFoto: Ewa Tadeuszak


Sprzedam działkę : Piotrków Trybunalski , ulica Świerczowska, 2500 m2, 90000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka inna na sprzedaż Piotrków Trybunalski, Świerczowska - 2500,0m2\n90 000 zł 36 zł/m2\nDziałka 2500,0m2, Piotrków Trybunalski, Świerczowska\nLokalizacja Piotrków Trybunalski, Świerczowska\nOferujemy do sprzedaży działkę o powierzchni 2550 m 2 położoną w Piotrkowie Trybunalskim przy ulicy Świerczowskiej . Działka w kształcie prostokąta o wymiarach około 10 m ( szerokość ) i około 280 m ( długość ). Teren częściowo ogrodzony. Media : na działce prąd, pozostałe media w ulicy: woda, gaz. Dogodna lokalizacja, dojazd drogą asfaltową. W pobliżu przystanek MZK. Cena do negocjacji ! Zapraszamy na prezentację. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Jarosław Górny (licencja nr: 8271) Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nNumer oferty: NIG-GS-3625\n850 m2 125 zł/m2\n| Działka budowlana w Poniatowie do sprzedania Do sprzedania działka o powierzchni ok 850 m2 i wymiarach 29x29 . Poło ...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Piotrków Trybunalski, Świerczowska Powierzchnia: 2500,0 m2 Cena: 90 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr NIG-GS-3625\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Piotrków Trybunalski, Świerczowska Powierzchnia: 2500,0 m2 Cena: 90 000 PLN Proszę o kontakt


24 grudnia 2016 Porady dobrego lekarza No comments\nDla medycyny najważniejszy jest człowiek. Ta dziedzina nauki zajmuje się ratowaniem ludzkiego życia. Jest to priorytetowe zadanie każdego pracownika służby zdrowia, począwszy od pielęgniarki aż po lekarza. Każdy człowiek powinien mieć pojęcie na temat pierwszej pomocy. Szkolenia z tego tematu odbywają się w szkołach, pracy. Szerzeniem wiedzy o ratowaniu ludzkiego życia powinni zajmować się lekarze oraz ratownicy medyczni. Dzięki takiemu postępowania więcej żyć ludzkich może zostać uratowanych. Czasami wystarczy zadzwonić pod numer alarmowy by nie dopuścić do negatywnego rozwoju sytuacji, na przykład gdy dojdzie do wypadku. Nie możemy stać obojętnie obok osoby, która potrzebuje natychmiastowej pomocy medycznej. Dobrze jest nosić ze sobą rękawiczki jednorazowe oraz maseczkę do sztucznego oddychania. Te rzeczy nie zajmują wiele miejsca, a chronią nas przed wszelkimi chorobami, których się obawiamy gdy chcemy udzielić komuś pierwszej pomocy. Jeżeli nie wiemy skąd zdobyć informacje na temat czynności ratującej ludzkie życie, zawsze możemy spytać się naszego lekarza podczas wizyty kontrolnej. Możemy, że takie pytanie może być głupie, jednakże dopóki nie spróbujemy nie przekonamy się. Wiedza o tym jak wykonać pierwszą pomoc jest bardzo przydatna. Nawet jeżeli nie pomożemy obcej osobie, zawsze może się ona przydać gdy nasze dziecko się zacznie dusić bądź ktoś inny z rodziny będzie potrzebował takiej właśnie interwencji. Nie możemy bać się pomagać.