تلسکوپ یا دوربین دوچشمی خود را چگونه انتخاب کنم - موسسه طبیعت آسمان شب\nدر چند سال اخیر به دلیل فعالیت مراکزی که به طور تخصصی به ارائه ابزارها و منابع مورد نیاز رصدگران آسمان پرداخته‌اند، تنوع و فراوانی ابزارهای رصدی موجود در ایران خصوصا تلسکوپ رشد چشمگیری داشته است.\nوقتی در سال 1372 پس از دو سه رصد با چشم غیر مسلح و دوربین دو چشمی به دنبال خرید نخستین تلسکوپ خود بودم تلسکوپ 6 سانتیمتری “کهکشان” را، که در مجله نجوم آگهی آن را یافتم، ابزاری فوق‌العاده می دانستم که با آن به رویاهای خود در آسمان دست می یابم. در آن سال‌ها جستجوی تلسکوپ مناسب که با بودجه کم یک رصدگر تازه کار جور باشد دشوار بود. اگر آگهی آن در صفحات مجله نجوم پیدا نمی شد به پرسه زدن در بازار ختم می شد.\nوقتی در سال 1378 آماری از تلسکوپ های موجود در ایران تهیه کردیم، شمار اپتیک های 5 اینچی(5/12 سانتیمتری) و بزرگتر، که استفاده می شدند، فقط به حدود 50 عدد در سراسر کشور می رسید. تصور کنید آمار امروز چگونه باشد؟ صدها تلسکوپ 4 تا 8 اینچی آماتوری در اختیار رصدگران ایرانی است و بیش از صد تلسکوپ 10 تا 12 اینچی و شماری نیز تلسکوپ های بزرگتر که اغلب در رصدخانه‌ها و انجمن های نجوم استفاده می شوند.\nارائه تلسکوپ های متنوع آماتوری علاوه بر این که سبب رشد نجوم آماتوری و علاقه به رصد آسمان شده است، انتخاب تلسکوپ مناسب را برای علاقه‌مندان تازه کار و افرادی که نخستین تلسکوپ خود را تهیه می کنند دشوار کرده است. در این مقاله علاوه بر این که با انواع تلسکوپ های آماتوری و متداول‌ترین تلسکوپ های موجود در ایران آشنا می شوید، از معیار های شناسایی یک تلسکوپ و روابطی ساده برای تعیین توان تلسکوپ در نشان دادن جزییات کوچک، اجرام کم نور یا اجرام گسترده، عکسبرداری و … مطلع می شوید.\nمقدار بزرگنمایی نخستین سوالی است که علاقمندان تازه کار در بررسی یک تلسکوپ مطرح می کنند. این سوال نادرستی است. برخلاف اغلب دوربین های دو چشمی که بزرگنمایی ثابتی دارند در تلسکوپ‌ها با تعویض چشمی بزرگنمایی را به راحتی می توانیم تغییر دهیم (چشمی عدسی است که در محل خروج نور، یعنی کانون تلسکوپ، برای ایجاد بزرگنمایی و تصویر نهایی قرار می گیرد). به طور نظری بزرگنمایی را تا هر چقدر بخواهید می توانید افزایش دهید. پس فریب بزرگنمایی‌های چشمگیری را که روی جعبه تلسکوپ های کوچک نوشته می شود نخورید. بزرگنمایی هر تلسکوپ دست شماست. بزرگنمایی از رابطه ساده:\nبه دست می آید. پس هر چه فاصله کانونی چشمی کمتر باشد (یعنی از چشمی کوچک تری استفاده کنید) بزرگنمایی بیشتر می شود. اما آیا به راستی بزرگنمایی همه جا نیاز است؟ شاید در رصد گودال های ماه یا حلقه های زحل افزایش بزرگنمایی مفید باشد اما در رصدهایی مانند جستجوی یک کهکشان کم فروغ بزرگنمایی زیاد یعنی شکست! با افزایش بزرگنمایی میزان نوری که به چشم شما می رسد کاهش می یابد، تصویر کم نور و نا‌واضح می شود (هر چند گاهی این کار سبب تاریکی بیشتر زمینه آسمان و افزایش تضاد مناسب می شود).\nهر چه قطر لوله تلسکوپ شما یا “گشودگی” آن بیشتر باشد نور بیشتری گرداوری می کنید و می توانید در بزرگنمایی های بیشتر تصویر را نورانی و واضح ببینید. پس مهم‌ترین معیار یک تلسکوپ را شناختیم: گشودگی یا قطر دهانه تلسکوپ – یعنی همان قطر عدسی شیئی یا آینه اولیه تلسکوپ که نقش گرداوری نور را دارد. به طور مثال یک تلسکوپ 10 سانتیمتری (4 اینچی) را با تلسکوپ 20 سانتیمتری (8 اینچی) مقایسه می کنیم. اگر مساحت آینه های اصلی آن دو را بر هم تقسیم کنیم می بینیم که تلسکوپ 20 سانتیمتری 100 بار بیشتر از 10 سانتیمتری توان گرداوری نور را دارد. توان گرداوری نور در تلسکوپ‌ها و دوچشمی‌ها از رابطه ساده:\nکه حداکثر گشودگی چشم انسان را می توان 7 میلیمتر در نظر گرفت. به طور مثال یک تلسکوپ 150 میلیمتری (6 اینچی) 460 برابر چشم انسان نور گرداوری می‌کند. این تلسکوپ یک کهکشان کم فروغ را چهار بار روشنتر از یک تلسکوپ 3 اینچی نشان می دهد.\nعلاوه بر این افزایش گشودگی تلسکوپ توان ما در تفکیک را نیز بیشتر می کند. نسبت عدد 125 تقسیم گشودگی (به میلیمتر) D/125، یعنی حداکثر زاویه تفکیک‌پذیر را به ثانیه قوس به دست می دهد که البته در عمل آشفتگی جوی مانع رسیدن به آن می شود. به طور مثال با یک تلسکوپ 6 اینچی (150 میلیمتر) توان تفکیک 0/8 ثانیه قوس است، یعنی در رصد ماه گودال‌هایی تا 1/5 کیلومتر را توان تفکیک کرد که اندازه آنها نصف گودال‌هایی است که با تلسکوپ 3 اینچی در همان بزرگنمایی و شرایط جوی تفکیک می شود.\nبازگردیم به بزرگنمایی. اگر دهانه تلسکوپ را افزایش دهیم چقدر قدرت ما را در افزایش بزرگنمایی، تا پیش از آنکه تصویر نا‌واضح شود، بیشتر می کند؟ این ضریب ساده را به خاطر بسپارید: 50 برابر به ازای هر ۲/۵ سانتیمتر یا هر اینچ از دهانه تلسکوپ. پس حداکـثر بزرگنمایـی مـفید تلسکوپ 4 اینچی 200 برابر و برای تلسکوپ 8 اینچی 400 برابر است (بدون در نظر گرفتن آشفتگی های جوی که تصویر را در بزرگنمایی های زیاد نا‌واضح می‌کند). بنابراین اگر روی جعبه تلسکوپ کوچکی در بازار دیدید که با خط درشت نوشته شده “x 750” یا اعدادی در این مرتبه، از خرید چنین ابزاری که کارخانه سازنده آن به فهم شما احترام نگذاشته است پرهیز کنید! با چنین تلسکوپ های 6 یا 7 سانتیمتری کوچکی، که در ویترین فروشگاه های لوازم تحریر یا دوربین و لوازم عکاسی می یابید، بزرگنمایی مفید، اگر اپتیک تلسکوپ سالم و دقیق باشد و اپتیک به جای عدسی واقعی از پلاستیک نباشد، حداکثر 100 تا 150 برابر است. تلسکوپ‌هایی با عدسی کوچکتر از 6 سانتیمتر، که ممکن است در بازار بیاید، اغلب در سطح یک اسباب بازی ارزان قیمت ساخته شده اند و تهیه ابزار کوچک تر از 6 سانتیمتر توصیه نمی شود. گرچه زمانی یک تلسکوپ شکستی 6 سانتیمتری ابزار مناسب برای شروع بود، امروز اپتیک متداول برای شروع رصد آسمان در ایران تلسکوپ شکستی 8 تا 10 سانتیمتری یا بازتابی 10 تا 15 سانتیمتری (4 تا6 اینچی) است.\nاندازه دهانه تلسکوپ های شکستی مرسوم است که به سانتیمتر گفته می شود و تلسکوپ های بازتابی و کاتادیوپتریک (ترکیبی) به اینچ. در نجوم آماتوری امروز ایران دسته بندی تلسکوپ های کوچک، متوسط و بزرگ آماتوری را می توان اینطور دانست: کوچکتر از 15 سانتیمتر (6 اینچ) تلسکوپ کوچک، بین 15 تا 20 سانتیمتر (6 تا 8 اینچ) تلسکوپ متوسط، بزرگتر از 20 سانتیمتر تلسکوپ بزرگ (10 اینچ و بزرگتر). مگر گشودگی یا مقدار دهانه تلسکوپ را مهمترین معیار بدانیم، دومین معیار فاصله کانونی (f) است. در تلسکوپ های شکستی و بازتابی ساده فاصله کانونی تقریبا برابر طول لوله تلسکوپ است. فرض کنید دو تلسکوپ 15 سانتیمتری یکی با فاصله کانونی 750 میلیمتر و دیگری 1500 میلیمتر پیش روی شماست. کدام را انتخاب می کنید؟ با دانستن فاصله کانونی و قطر دهانه، نسبت کانونی را به دست می‌آوریم.\nدر مثال بالا تلسکوپ کوتاه کانون دارای 5/f و تلسکوپ بلند کانون دارای 10/f است. آنهایی که با عکاسی آشنا باشند می دانند که این f همان دیافراگم عدسی دوربین است و وقتی بدنه دوربین خود را به تلسکوپی با 5/f وصل می کنید یعنی در حال عکاسی با عدسی تله ای با فاصله کانونی آن تلسکوپ و با دیافراگم برابر نسبت کانونی تلسکوپ هستید. پس بدیهی است که در عکاسی با تلسکوپ f کم، ورودی نور بیشتر و نور دهی کوتاهتر است. البته چون هیچ فایده ای را بی ضرر نمی یابید با کاهش f وضوح تصویر و دقت فکوس یا کانونی کردن در رصدهایی با بزرگنمایی زیاد کم می شود.\nپس هرچه نسبت کانونی کمتر باشد، تلسکوپ شما در گروه اپتیک‌های “سریع” قرار می گیرد که در عکاسی و رصد اجرام کم فروغ غیر ستاره‌ای مثل سحابی‌ها و کهکشان‌ها ایده آل است. 10/f و بیش از آن در دسته تلسکوپ های “کند” قرار می گیرند که برای رصد و عکاسی اجرام درخشان تر مناسب اند. (مگر آنکه در مواردی ابزار جانبی برای کاهش f به آنها افزوده شود). با تلسکوپ های سریع (اغلب 4/f تا 5/f) برای افزایش بزرگنمایی باید از چشمی با فاصله کانونی بسیار کم استفاده کرد. این تلسکوپ‌ها اگر از اپتیک بسیار دقیقی برخوردار نباشند یا آینه های شان هم خط نباشند در بزرگنمایی های زیاد در رصد جزئیات سیاره ای تصویر محوی دارند، در حالی که تلسکوپ های کند برای چنین رصد های فوق‌العاده اند. پس انتخاب شما وابسته به موضوعات رصدی است که به آنها علاقمندید. اگر قرار است بیشتر زیر آسمان شهر به رصد های ماه و سیارات و ستاره های دوتایی بپردازید f زیاد بهتر است اما اگر دلباخته رصد و عکاسی از کهکشان‌ها، سحابی‌ها و اجرام گسترده غیر ستاره ای مانند سحابی جبار و خوشه پروین هستید و ابزارتان را دست کم هر دو سه ماه یک بار به زیر آسمان تاریک می‌برید f کم را انتخاب کنید. انتخاب میان این دو تلسکوپی با نسبت کانونی 6/f تا 8/f است.\nبا دانستن فاصله کانونی تلسکوپ خود می توانید تخمین بزنید که چه اجرامی در میدان دید تلسکوپ شما دیده می شود. اندازه گیری میدان تصویرتان ساده است. فرض کنیم دو تلسکوپ با فاصله کانونی 500 و 1500 میلیمتر در اختیار است. اول چشمی را انتخاب کنید. فرض کنیم چشمی 20 میلیمتر بیشترین فاصله کانونی است که دارید (بزرگترین چشمی شما). برای شروع رصد و جستجوی جرم مورد نظر همواره از چشمی با بزرگترین فاصله کانونی استفاده کنید زیرا کمترین بزرگنمایی و بیشترین میدان دید را دارد. در نتیجه موضوع رصدی سریعتر به دام می افتد. خوب با تلسکوپ 500=f میلیمتر شروع کنیم. بزرگنمایی با چشمی 20 میلیمتر فقط 25 برابر است.\nمیدان دید ظاهری چشمی وقتی آن را به تنهایی مقابل چشمانتان می گیرید تا نمای کوچک شده محیط اطراف را در عدسی ببینید مشخص است. روی بسیاری از چشمی ها این عدد نوشته می‌شود و اگر هم نبود اغلب چشمی های مرغوب دارای میدان دید ظاهری 50 درجه اند (چشمی های گران قیمت واید و ابرواید میدان دید ظاهری بیشتری دارند). پس 25/50 میدان دید 2 درجه ای را نتیجه می دهد. با چنین میدان دیدی سراسر خوشه پروین یا تمام سحابی جبار و سحابی همسایه آن M43 در تصویر دیده می شود. اما در عوض برای رصد جزییات سیاره ای به چشمی های با f بسیار کم نیاز دارید که ممکن است کیفیت لازم را نداشته باشند. حالا نوبت به تلسکوپ دوم می رسد. با همان چشمی 20 میلیمتر میدان دید شما 3/2 درجه خواهد بود و حالا بهتر است موضوعات رصدی کوچکتری را برای رصد انتخاب کنید.\nمنجمین آماتور با توجه به این موضوعات نتیجه گرفته اند که تلسکوپ‌هایی با نسبت کانونی 5/f تا 8/f ابزاری همه کاره اند. تلسکوپ‌های بازتابی 5 تا 8 اینچی با چنین نسبت کانونی ای بهای بسیار کمتر نسبت به تلسکوپ هم تراز کاسگرین یا شکستی متداول‌ترین انتخاب منجمان آماتور‍اند.\nانواع تلسکوپ‌ها از نظر اپتیک\nسه نوع اصلی تلسکوپ‌های شکستی، بازتابی و کاتادیوپتیک (ترکیبی) است. تفاوت اصلی آنها در مسیر نور در لوله تلسکوپ و محل کانون است. در شکستی‌ها، که ساختار به سادگی تلسکوپ گالیله دارند، کانون تلسکوپ و محل قرارگیری چشم در انتهای لوله است. در این تلسکوپ‌ها برای دیدن اجرام بالای سر نیاز است یک منشور یا آینه تخت با زاویه 45 درجه، نور را به سمت بالا بفرستد. با این ابزار جانبی چپقی (diagonal) می گوییم. در بازتابی‌های ساده (نیوتنی) که اغلب تلسکوپ‌هایی با نسبت کانونی کم (سریع) هستند، به جای عدسی شیئی در سر لوله، آینه‌ای در انتهای لوله مسئول گرداوری نور است. در عوض کانون تلسکوپ و محل قرارگیری چشم در سر لوله است و دیگر نیازی به استفاده از چپقی برای دیدن مناظر بالای سر نیست.\nتلسکوپ‌های شکستی کوچک بر پایه سمت – ارتفاعی برای رصد مناظر زمینی نیز استفاده می شود، اما کاربری تلسکوپ‌های بازتابی بیشتر رصد آسمان است. وقتی با دوربین دو چشمی به آسمان یا مناظر زمینی نگاه می‌کنید تصاویر وارونه یا برگردان نیستند، همانطور که به چشم میبینید دیده می‌شوند اما در تلسکوپ این طور نیست و هم وارونگی و هم برگردان بودن تصویر اتفاق می افتد. در تلسکوپ‌های شکستی، چپقی قرار گرفته در انتهای لوله تصویر وارونه را درست می‌کند اما تصویر، برگردان جانبی است. در بازتابی‌های نیوتنی، هم وارونه و هم برگردان جانبی است و در کاسگرین‌ها (انواع ترکیبی) نیز که از چپقی استفاده می‌شود فقط برگردان جانبی است (البته برای رفع این موضوع عدسی مستقیم کننده وجود دارد تا در نیوتنی‌ها نیز بتوان تصویر مستقیم را برای مشاهده مناظر زمینی دید اما در رصد‌های نجومی کاربرد چندانی ندارد).\nاما نوع ترکیبی تلسکوپ‌ها، یعنی کاتادیوپتریک، تقریبا از دهه 1930 وارد جامعه نجوم آماتوری شد و در دو سه دهه اخیر منجمان آماتوری که توان خرید تلسکوپ‌های گران را دارند بسیار استقبال کرده‌اند. متداول‌ترین نوع تلسکوپ‌های کاسگرین است. در طراحی خلاقانه آنها نور و آینه اولیه در انتهای لوله می‌رسد. سپس در سر لوله به آینه ثانویه محدب می‌رسد و به سوی آینه اصلی باز می گردد تا از سوراخی در مرکز آن به محل کانون و قرارگیری چشم در انتهای لوله تلسکوپ در پشت آینه اولیه برسد – یعنی محل قرارگیری چشم مانند تلسکوپ‌های شکستی است و در نتیجه برای رصد بالای سر به چپقی نیاز است. در این طراحی رفت و برگشت نور در لوله از یک طرف و قرارگیری آینه محدب ثانویه به جای آینه تخت از سوی دیگر سبب کاهش طول لوله می‌شود در حالی که نسبت کانونی تلسکوپ کم نمی‌شود و تصاویر دقیق ایجاد می‌شوند. قیاس کنید تلسکوپ بازتابی نیوتنی و کاسگرین را که هر دو به فاصله کانونی1000 میلیمترند در حالی که لوله تلسکوپ نیوتنی یک متر طول دارد، طول تلسکوپ کاسگیرین فقط 30 سانتیمتر است. مزیت این تلسکوپ‌ها ارائه f بالا با لوله‌ای کوتاه، دقت و امکان حمل و نقل آسان است اما نورانیت تصویر اغلب از اپتیک بازتابی‌ای به همان اندازه کمتر است و از سوی دیگر بهای زیاد تلسکوپ‌های کاسگرین بزرگ به نسبت نیوتنی‌های بزرگ، منجمان آماتور با بودجه محدود را از خرید آنها منصرف می‌کند.\nاین نوع تلسکوپ‌ها بجز کاسگرین‌های عادی که امروز کمتر در اپتیک‌های کوچک به کار می‌روند به دو دسته اصلی اشمیت – کاسگرین و ماکستوف – کاسگرین تقسیم می شوند. در هر دو یک تیغه تصحیح کننده شیشه‌ای به سر لوله اضافه شده است که خطای کروی آینه‌ها را کاهش می‌دهد (این مزیت بزرگی نسبت به تلسکوپ‌های نیوتنی است). علاوه بر این تیغه از نشستن غبار و هوا زدگی زیاد آینه جلوگیری می‌کند و اندود آلمینیوم آینه سال‌های بیشتری دوام می‌آورد. در اشمیت کاسگرین تیغه تصحیح کننده تقریبا مسطح به نظر می‌رسد و نسبت کانونی تلسکوپ‌های ارائه شده در این نوع اغلب نزدیک به 10/f است. در ماکستوف کاسگرین تیغه تصحیح کننده عدسی مقعری است که آینه ثانویه نیز بر سطح درون آن به صورت اندود بازتاب‌کننده‌ای قرار می‌گیرد. با نسبت کانونی زیاد (اغلب 11/f تا 14/f) خطای کروی در این تلسکوپ‌ها بسیار کمتر است و وقتی تصویر را کانونی می‌کند بسیار تیز و دقیق دیده می‌شود. همچنین آینه ثانویه همواره با آینه اولیه هم‌خط است مانند نیوتنی‌ها و اشمیت – کاسگرین‌ها نیازی به هم خط کردن آن پس از حمل و نقل نیست. اما نسبت کانونی زیاد ماکستوف‌ها در کنار دقت فوق‌العاده‌ای که در رصد‌های خورشید، ماه و سیارات، ستاره‌ها و اجرام غیر ستاره‌ای دارند، کاربرد آنها را در رصد و عکاسی از اجرام کم‌نور غیر ستاره‌ای و اجرام گسترده‌ای مثل خوشه‌های باز و سحابی‌های پراکنده کمتر می‌کند.\nانتخاب تلسکوپ شکستی یا بازتابی وابسته به موضوعات رصدی محل رصد‌های شما و بودجه‌تان است.\nاز زمانی که نخستین تلسکوپ‌های شکستی در دوران گالیله وارد عرصه نجوم شدند، مشکل بزرگی پیش روی رصدگران بود: خطای رنگ. خطا یا ابیراهی رنگی حاصل شکست نور در عدسی شیئی تلسکوپ است. چون ضریب شکست طول موج‌های مختلف نور مرئی از بنفش تا سرخ فرق می‌کند، آنها به جای این که در یک نقطه کانونی شوند، چند کانون ایجاد می‌کنند.\nاکنون بیشتر تلسکوپ‌های شکستی آماتوری از نوع آکروماتیک‌اند که عدسی شیئی ترکیبی خطای رنگ را کاهش می‌دهد اما باز هم در اطراف ستاره‌ای درخشان هاله‌ای آبی- بنفش که حاصل کانون ثانویه است دیده می‌شود. هر چه نسبت کانونی تلسکوپ بیشتر باشد خطای رنگ کمتر می‌شود اما حمل و نقل و کار با تلسکوپ نیز به دلیل لوله بلند آن دشوار می‌شود. برای رفع کامل خطای رنگ عدسی‌های ترکیبی آپوکروماتیک ساخته شدند. تلسکوپ‌های آپوکروماتیک (یا به اختصار آپو) بهترین انتخاب برای عکاسان نجومی و رصدگرانی است که تصویر بسیار دقیق می‌خواهند. اما بهای یک تلسکوپ آپوکروماتیک معادل تلسکوپ آکروماتیک یا نیوتنی با دهانه 2 تا 3 برابر آن است. به همین دلیل تلسکوپ‌های شکستی آپو بین رصدگران تازه‌کار چندان جایی ندارند.\nبرتری تلسکوپ‌های شکستی:\nبا وجود خطای رنگ در انواع متداول شکستی‌ها، تضاد نوری قابل توجه تصویر نما‌های دلنشین‌تری را از آسمان ارائه می‌کند. چون مانند بازتابی‌ها آینه ثانویه‌ای بر سر تلسکوپ نیست از تمام دهانه استفاده می‌شود و علاوه بر این اپتیک‌های مرغوب شکستی میزان افت نور در عدسی شیئی کمتر از این مقدار در آینه اصلی تلسکوپ بازتابی است. به همین دو دلیل شاید یک تلسکوپ 8 سانتیمتری شکستی را بتوان معادل 10 سانتیمتری بازتابی در گردآوری نور و روشنایی تصویر دانست و همین‌طور می‌توان تناسباتی را برای اپتیک‌های کوچک‌تر یا بزرگ‌تر ارائه کرد.\nعلاوه بر شکستی‌های با f کم آسانتر حمل و نقل می‌شوند و به دلیل شکل یکپارچه تلسکوپ آسان‌تر می‌توان با آنها کار کرد. درکار با شکستی‌ها برخلاف نیوتنی‌ها دیگر نیازی به هم‌خط کردن آینه ثانویه و اولیه یا نگرانی از بین رفتن پوشش آلومینیوم سطح آینه پس از چند سال نیستیم. در واقع این تلسکوپ‌ها وقتی خریداری می‌شوند دیگر نیازی به تنظیم، تصحیح یا تغییرات ندارد و رصد‌ها با آن ساده و “کاربر دوستانه” است.\nاگرچه خطای رنگ در برخی رصدها و به وی‍ژه در عکاسی نجومی آزار دهنده است، تلسکوپ‌های شکستی مطلوب خطای کروی کمتری نسبت به آینه‌ها دارند.\nکاستی‌های تلسکوپ بازتابی:\nخطا یا ابیراهی کروی سبب می‌شود نور گردآوری شده از آینه اولیه درست در یک نقطه کانونی نشود زیرا لبه‌های آینه نسبت به نواحی مرکزی آن نور را به یک نقطه مشترک نمی‌فرستند. به‌این ترتیب وقتی به میدان دید نگاه می‌کنید در حالی که وسط تصویر واضح است، ستاره‌های لبه‌ی تصویر کشیده و گیسو مانند دیده می‌شوند. به همین دلیل آن را خطای گیسو نیز می نامند.\nوقتی سعی می‌کنید با چرخاندن آرام پیچ فکوس یا کانونی لبه‌های تصویر را واضح کنید مرکز تصویر نا‌واضح می شود. شدت خطای کروی وابسته به نوع اپتیک آینه اولیه است. در آینه‌های کروی بیشترین حد است. در آینه‌های سهموی کمتر و در آینه‌های هذلولوی (با بیشترین انحنا و گودی) کمترین حد است. اغلب تلسکوپ‌های بازتابی مرغوب دارای آینه‌های سهموی‌اند (معمولا فقط تلسکوپ‌های ترکیبی گران‌بهای نوع ریچی – کرتین در حیطه آماتوری با آینه هذلولوی ساخته می‌شوند). شدت خطای کروی همچنین می‌تواند به نسبت کانونی وابسته باشد. معمولا تلسکوپ‌هایی با f کم که مناسب عکاسی اعماق آسمان و رصدهای بیرون از شهرند خطای کروی بیشتری دارند. از سوی دیگر بازتابی‌هایی باf زیاد نیز دلخواه نیستند زیرا بیش از حد بزرگ‌اند. پس باید با خطای کروی آنها کنار آمد.\nوجود آینه ثانویه کمی باعث کاهش نور می‌شود اما آنقدرها تاثیر گذار نیست. مهم‌ترین دردسر در بازتابی‌ها و تلسکوپ‌های ترکیبی مثل اشمیت – کاسگرین تنظیم آینه ثانویه است. اگر در یک شب رصدی به کشیدگی نور ستاره‌ها در سراسر میدان دید یا قرص سفید مشتری بدون اینکه کمربند‌ها و عوارضی روی آن مشخص باشد برخوردید، احتمالا مشکل شما در هم خط نبودن آینه ثانویه با اولیه است. سه پیچ تنظیم (و یک پیچ بزرگ نگهدارنده اصلی آینه است و تا حد امکان به سراغ آن نروید) روی آینه ثانویه قرار دارد. وقتی بسیار آرام آنها را حرکت دهید می‌بینید که تصویر چگونه دقیق می‌شود (برای این کار ستاره را از فکوس خارج کنید تا حلقه‌هایی از آن تشکیل شود. در حالت هم خطی کامل حلقه‌ها همه دایره‌ای و هم مرکزند). هم خط نبودن گرچه در رصد اجرام غیر ستاره‌ای محو اثر چندانی ندارد برای رصد‌های ستاره‌ای و ستارگان دوتایی بسیار مهم است.\nمشکل دیگری که به مرور برای نیوتنی‌ها رخ می‌دهد هوا زدگی اندود آلومینیوم آینه است که در حالت عادی معمولا 10 سال دوام می‌آورد. در شهرهای آلوده یا نواحی بسیار مرطوب کمتر می‌شود، مگر انواع مرغوب بازتابی‌ها. البته این مشکل چندان جدی نیست و می‌توان آینه را در کارگاه‌های اپتیک دوباره اندود کرد (در ایران بخش اپتیک جهاددانشگاهی دانشگاه تهران و صنعتی شریف، صنایع اپتیک صاایران و برخی مراکز فروش و ارائه خدمات نجومی این کار را انجام می‌دهند). همچنین می‌توان آینه غبار گرفته یا چربی گرفته را شست. آینه اولیه باز می‌شود و در محلولی با 70 درصد الکل سفید و 30 درصد آب مقطر شسته و بعد به مرور خشک می‌شود.\nعدم خطای رنگ مهم‌تر از همه است. اگر خطای رنگ شدید در تصویر دیده شد یا چشمی نامرغوبی استفاده می‌کنید یا به جای آینه ثانویه منشور نامطلوبی به کار رفته است.\nبرای بیشتر رصدگران آسمان آنچه بازتابی‌ها را متداول‌ترین کرده است، کمترین هزینه به ازای افزایش دهانه تلسکوپ است. به طور مثال با بودجه‌ای که یک تلسکوپ شکستی 10 سانتیمتری خریداری می‌شود می‌توان یک تلسکوپ 20 سانتیمتری(8 اینچ) بازتابی با پایه دابسونی تهیه کرد. نسبت کانونی کم تلسکوپ‌های نیوتنی برتری دیگری است که آنها را به ابزار ایده‌آلی برای رصدهای اعماق آسمان تبدیل کرده است- از رصد سحابی‌ها و کهکشان‌ها تا جستجوی دنباله‌دارهای جدید و ناشناخته، کشف ابرنواخترها و عکسبرداری از اعماق آسمان با این ابزارها انجام می‌شود و کماکان برای رصد سیارات و ماه نیز تا زمانی که هم‌خط باشند، مطلوب‌اند- یعنی آنها ابزارهای همه کاره برای بودجه‌های محدود است که انتخاب بهتری را نمی‌توان برای رصدگرانی یافت که تلسکوپی با دهانه متوسط یا بزرگ را جستجو می‌کنند.\nقرارگیری کانون آینه در سر لوله تلسکوپ مزیت دیگری است که نیاز به چپقی یا خم شدن در زیر تلسکوپ را برطرف می‌کند و همین موضوع امکان قرارگیری لوله تلسکوپ بر پایه‌های ساده، سبک، و کم هزینه‌ای مانند پایه دابسونی را میسر می‌کند تا امکان تهیه تلسکوپ‌های بزرگ برای علاقه‌مندانی با بودجه کم میسر می‌شود.\nآشفتگی جوی یا خطای اپتیکی؟\nتصویر ناواضح همیشه به سبب خطای اپتیکی رخ نمی‌دهد. گاهی فقط حاصل جو آشفته بالای سر تلسکوپ ما یا حتی به دلیل اختلاف دمای تلسکوپ با محیط است. به شکل‌های این صفحه دقت کنید که هر کدام تصویر ستاره‌ای را نشان می‌دهد که در بزرگنمایی متوسط یا زیاد تلسکوپ از کانونی (فکوس) کمی خارج شده‌اند تا حلقه حلقه‌های حاصل پراش نور را نشان می‌دهد. وقتی این کار را انجام می‌دهید وضعیت سلامت اپتیک مشخص می‌شود. عدم وضوح شاید به دلیل انبساط یا انقباض آینه به دلیل اختلاف شدید دمای محیط با دمای آینه باشد- وقتی تلسکوپ را تازه از داخل خانه به محیط بیرون آورده باشید، یا اینکه به دلیل همین اختلاف دما جریان هوای آشفته‌ای درون لوله ایجاد می‌شود. تلسکوپ‌های شکستی زودتر از بازتابی‌ها و کاسگرین‌ها با محیط هم‌دما می‌شوند و این مزیت قابل توجهی است. به هر حال بهتر است در شب‌های زمستانی دست کم نیم ساعتی پیش از رصد تلسکوپ را بیرون بگذارید.\nآشفتگی جوی همواره وجود دارد گاهی کم و گاهی زیاد. وقتی با تلسکوپ به قرص سیاره، ماه یا در روز با صافی خورشیدی به قرص خورشید نگاه می‌کنید، در بزرگنمایی مناسبی لبه‌ها “موج می‌زنند” و گویی که تصویر بر آب مواجی افتاده است، آشفتگی جوی شدید است. میزان آشفتگی جوی را با “دید نجومی” یا seeing می‌شناسیم. این مشخصه نشان دهنده کوچکترین زاویه‌ای است که می‌توان با ابزار ایده‌آل تفکیک کرد.\nدر شهرهای بزرگ و آلوده دید نجومی 3 تا 4 ثانیه قوس، در رصدگاه مناسب بیرون از شهر 1 تا 2 ثانیه قوس و در رصدخانه‌های برتر جهان کمتر از یک ثانیه قوس است. هم دما کردن تلسکوپ، قرار دادن آن روی زمین خاکی یا چمن(به‌وی‍ژه دور از آسفالت و بام قیراندود شده که شب به شدت گرما پس می‌دهد) در کاهش آشفتگی هوای بالای سر اپتیک اثربخش است. اما آشفتگی لایه‌های بالای جو را نمی‌توان کاری کرد. برخی رصدگران با پوشاندن بخشی از دهانه تلسکوپ و افزایش نسبت کانونی، تا حدی که از روشنایی موضوع رصدی چندان کم نشود، رصدهای سیاره‌ای دقیق‌تری را انجام می‌دهند.\nاما نیمه دوم تلسکوپ مقر یا پایه آن است. حتی بهترین تلسکوپ جهان وقتی روی پایه‌ای قرار بگیرد که وزش نسیمی بلرزد، بی ارزش می‌شود. پس معیار بعدی در کنار گشودگی، فاصله کانونی و نوع اپتیکی تلسکوپ، بدون شک استقرار آن است. از یک سو باید به اندازه کافی محکم باشد و از طرف دیگر نه آنقدر سنگین باشد که فقط محدود به استفاده در محل سکونت ما شود و هر بار حمل و نقل آن به بیرون از شهر به کابوسی دردناک تبدیل شود. فراموش نکنید تلسکوپی برای شما بهتر است که بتوانید بیشترین استفاده را از آن بکنید.\nاستقرار تلسکوپ به دو صورت سمت- ارتفاعی و استوایی است. همانطور که از اسم آن پیداست استقرار سمت- ارتفاعی تلسکوپ را فقط به سادگی در امتداد سمت، یعنی موازی افق، به چپ و راست می‌برد و در امتداد ارتفاع به بالا و پایین. این ساده‌ترین نوع حرکت و پیمایش در آسمان است. به همین دلیل برای رصدگران تازه‌کار و آنهایی که قصد دارند از تلسکوپ خود برای مشاهده مناظر زمینی و گشت و گذار در طبیعت نیز استفاده کنند بهترین انتخاب است. تلسکوپ روی پایه عکاسی قرار می‌گیرد اما پیچ‌هایی برای حرکت آرام وجود دارد. نوع دیگر استقرار، یعنی استوایی، تلسکوپ را در دو امتداد مختصات استوایی آسمان، یعنی بعد و میل، حرکت می‌دهد. این دو مختصه معادل طول و عرض جغرافیایی اما بر کره آسمان‌اند. حرکت تلسکوپ در امتداد این دایره‌ها حرکتی کمانی است. فرض کنید وقتی می‌خواهید تلسکوپ را به بالا حرکت دهید در امتداد یک کمان و به صورت اریب هم به جانب و هم به بالا حرکت می‌کند و مستقیما به جایی که شما مایل‌اید نمی‌رود. این موضوع کار را برای رصدگران تازه‌کار دشوار می‌کند و همین طور برای رصدگرانی که مایل‌اند اجرام بسیاری را طی یک شب رصد کنند و در میان خوشه‌ها، سحابی‌ها و کهکشان‌ها پرسه بزنند(مثل شرکت کنندگان در رقابت ماراتن مسیه). اما فایده آن چیست؟ بدون استقرار استوایی عکاسی بلندمدت از اجرام غیر ستاره‌ای امکان‌پذیر نیست (مگر با ابزارهای جانبی گران‌قیمتی که منجمان آماتور کمتر به سراغ آن می‌روند). باید تلسکوپ استوایی باشد و مجهز به موتور ردیاب. پس از آنکه محور قطبی استقرار استوایی با محور چرخش زمین، یعنی امتداد ستاره قطبی، هم خط شد، تلسکوپ آماده دنبال کردن اجرام است (درباره قطبی کردن تلسکوپ، مقاله راهنما در نجوم شماره 152 را بخوانید). تلسکوپی با استقرار استوایی مناسب افرادی است که تجربه رصد و کار با تلسکوپ را تا حدودی کسب کرده باشند یا این که به طور جدی مایل‌اند رصدهای نجومی را دنبال کنند و فقط کاربری نجومی از تلسکوپ موردنظرشان می‌خواهند. همین‌طور مناسب افرادی است که قصد دارند عکاسی نجومی از اعماق آسمان را انجام دهند- چه با نصب دوربین بر قلمدوش تلسکپ (یعنی فقط استفاده از استقرار استوایی آن برای عکاسی بلند مدت با عدسی دوربین) و چه با نصب مستقیم دوربین به محل کانون تلسکوپ برای عکاسی نمای نزدیک از اجرام سماوی.\nموتور ردیاب: این ابزار که بر استقرار استوایی (یا استقرار سمت- ارتفاعی مجهز به دستگاه GoTo) نصب می‌شود پس از قطبی کردن دستگاه، تلسکوپ را با دوریک بار در 24 ساعت به دور محور قطبی استقرار می‌گرداند، به طوری که ستاره‌ای در میدان دید همواره درآنجا بماند. وقتی موتور ردیاب استفاده نمی‌کنید با چرخش زمین به دور خود و حرکت ظاهری شرق به غرب تمام اجرام، ستاره‌ها از میدان دید به تدریج خارج می‌شوند. در رصد ماه، سیارات و اجرام کوچک که می خواهید از بزرگنمایی زیاد استفاده کنید این مشکل خیلی زود پدیدار می‌شود. موضوع رصدی آنقدر سریع از میدان دید خارج می‌شود که هر چند ثانیه باید تلسکوپ را حرکت دهید. همچنین فقط با موتور ردیاب و استقرار استوایی می‌توان عکس‌هایی با نوردهی بلند مدت از اجرام و سحابی‌ها و اجرام کم نور اعماق آسمان گرفت. وقتی موتور ردیاب نباشد عکاسی محدود به درخشانترین اجرام است که در نوردهی‌های کوتاه، پیش از آنکه براثر جابه‌جایی‌شان محو یا مثل خطی کشیده شوند، ثبت گردند- یعنی اجرامی مانند ماه و سیارات و برخی ستاره‌های دوتایی پرنور.\nموتورهای ردیاب برای رصد فقط کافی است در محور بعد باشند اما برای عکاسی دقیق نیاز است که در دو محور بعد و میل کار گذاشته شوند.\nاین ابزار دوست داشتنی، از دهه 1339/1960 همراه منجمان آماتور بوده است. استقرار سمت- ارتفاعی این تلسکوپ ساده‌ترین نوع ممکن و درعین‌حال کارآمد، نسبتا سبک، بسیار کم هزینه و کاربر دوستانه است. به همین دلیل در جامعه نجوم آماتوری جهانی دابسونی‌ها پرطرفدارترین‌اند و بسیاری نیز تلسکوپ‌های نیوتنی دست‌ساز خود را بر پایه دابسونی ساده سوار می‌کنند. گرچه اغلب منجمان آماتور توان خرید یک تلسکوپ 8 یا 10 اینچ کاسگرین یا نیوتنی‌های بزرگ بر پایه استوایی را ندارند اما می‌توانند به تلسکوپی دابسونی با چنین گشودگی و اغلب با همان کیفیت اپتیکی، اما به تا برای آنها، دست یابند. برای افرادی که بیشترین دهانه با کمترین بودجه را جستجو می‌کنند، این بهترین انتخاب است. اما کاستی‌های این تلسکوپ چیست؟ گرچه آنها از نیوتنی‌هایی با استقرار استوایی بسیار سبک‌ترند و حتی از کاسگرین‌های هم‌تراز خود، اما پیکره آنها کماکان بزرگ است و برای رصدگرانی که مایل‌اند تلسکوپشان را همه جا در طبیعت درون یک کوله‌پشتی یا کیف کوچکی ببرند ایده‌آل نیست. دابسونی‌ها مناسب رصدگاهی‌اند که اتومبیل تا کنار آن برود. با استقرار سمت- ارتفاعی آنها تلسکوپ‌های مناسبی برای رصدگران اعماق آسمان‌اند اما برای عکاسان نجومی خیر. با این ابزار عکاسی محدود به خورشید، ماه و سیارات می‌شود، مگر اینکه در مراحل بعد پایه استوایی نیز برای اپتیک نیوتنی آن تهیه شود.\nدستگاه جستجوی خودکار اجرام آسمان یا به اصطلاح GoTo (برو آنجا!) تلسکوپ را به هر کجا شما درخواست کنید نشانه می‌رود. پس از شناسایی زمان و مکان رصدگر (که در دستگاه‌های GoTo مجهز به GPS آن نیز خودکار انجام می‌شود) و شناسایی یک تا سه ستاره در آسمان، تلسکوپ خودکار شما آماده کار است. نمایش این فناوری مسحور کننده با فشردن یک دکمه آغاز می‌شود. در فهرست هزاران جرم موجود در حافظه دستگاه کهکشان M31 را انتخاب کنید و حالا دکمه GoTo را می‌فشارید. تلسکوپ با سرعت چند درجه در هر ثانیه به سوی جرم می‌رود و ثانیه‌هایی بعد کهکشان در میدان دید شماست. فوق‌العاده است اما بی ضرر هم نیست! گرچه هر روز این فناوری بیشتر و بیشتر متداول می‌شود اما افرادی که مایل به شناخت آسمان‌اند باید راه پله به پله پیمایش آسمان را طی کنند. پرش از ستاره‌ای به ستاره‌ی دیگر شاید بارها بیشتر از تلسکوپ GoTo شما را منتظر بگذارد اما راه را به خوبی یاد می‌گیرید و از پیمودن راه نیز لذت خواهید برد. شاید مثال آن رفتن به قله کوه با تله‌کابین یا پای پیاده باشد. اگر از کوه پیمایی لذت می‌برید انتخاب شما مشخص است.\nتلسکوپ‌های مجهز به ی را بیشتر به رصدگرانی توصیه می‌کنم که پیمایش مقدماتی آسمان را طی کرده‌اند و حالا به فناوری الکترونیک این دستگاه‌ها برای عکاسی از اعماق آسمان، جستجوی اجرام کم‌نور، دنبال کردن ماهواره‌ها و فعالیت‌های تازه‌ای که با این فناوری ممکن می‌شوند نیاز دارند. بدون‌شک در این مرحله تلسکوپ GoTo ابزاری فوق‌العاده خواهد بود- به ویژه برای عکاسان اعماق آسمان. همین‌طور برای مراکز آموزشی و رصدخانه‌ها بدون شک انتخاب مناسبی است. همچنین برای علاقه‌مندانی که می‌خواهند رصد آسمان را فقط گاهی به صورت تفننی انجام دهند و مایل‌اند دیدن زیبایی‌های آسمان هر از گاهی آنها را سرشار از شوق کند اما حوصله پیمایش در آسمان را ندارند. فراموش نکنید که رصدگرانی با بودجه محدود می‌توانند بهای خرید یک تلسکوپ کوچک GoTo را صرف خرید یک تلسکوپ بزرگ ساده کنند.\nانتخاب چشمی مناسب بسیار مهم است. حتی تصویر بهترین تلسکوپ‌ها نیز با یک چشمی نامرغوب، تصویری کدر و پر از خطاهای رنگ و … می شود. گرچه لزومی ندارد یکسره به سراغ چشمی‌های گران‌بها بروید، در انتخاب نوع و فاصله کانونی دقت کنید. اغلب تلسکوپ‌ها با یک یا دو چشمی استاندارد ارائه می‌شوند- مثلا 25 میلیمتر یا جفت 10 و 20 میلیمتر. باید چشمی‌های بعدی تکمیل کننده بزرگنمایی شما باشند.\nچشمی‌ها از نظر اندازه فیزیکی سه نوع‌اند. چشمی‌های قدیمی کوچک 5/24 میلیمتر (96/0 اینچ) که امروزه کمتر استفاده می‌شوند. چشمی‌های متوسط 7/31 میلیمتر (25/1 اینچ) که متداول‌ترین‌اند و چشمی‌های بزرگ 8/50 میلیمتر (2 اینچ) که میدان دید وسیعی دارند، گرانبها هستند و اغلب برای تلسکوپ‌های بزرگ آماتوری استفاده می‌شوند. به تمام تلسکوپ‌های کوچک و متوسط جدید چشمی‌های 25/1 اینچ متصل می‌شود. برای بازتابی‌های 8 اینچ و بزرگتر، شکستی‌های بزرگتر از 10 سانتیمتر و اغلب کاسگرین‌های بزرگتر از 6 اینچ چشمی 2 اینچ نیز سوار می‌شود تا تصویر مطلوب تری حاصل شود.\nبا توجه به مقدار بزرگنمایی، که نسبت فاصله کانونی تلسکوپ به فاصله کانونی چشمی است، چشمی‌های اضافه را، در صورت نیاز، تهیه کنید. فراموش نکنید که قانون حداکثر 50 برابر به ازای هر اینچ قطر دهانه پابرجاست. گرچه بزرگنمایی کم میدان دید وسیع و مطلوبی را برای جستجو و رصد اجرام گسترده در اختیار می‌گذارد، اگر فاصله کانونی چشمی بیش از حد زیاد باشد، قطر مردمک خروجی چنان زیاد می‌شود که بخشی از نور را چشم شما از دست می‌دهد. حداکثر فاصله کانونی مجاز چشمی برای بیشترین میدان دید و ” تیز” ترین تصویر، نسبت کانونی ضرب‌در عدد 7 است. مثلا روی تلسکوپی نیوتنی 5/f بهتر است چشمی بزرگتر از 35 میلیمتر استفاده نشود، مگر اینکه هدف عکاسی یا فیلمبرداری از پشت چشمی است.\nبا دانستن میدان دید می توانید موضوعات قابل مشاهده در چشمی خود را نیز بسنجید. همانطور که پیش از این مرور شد نسبت میدان دید ظاهری به بزرگنمایی برابر میدان دید واقعی است. چشمی‌های نامرغوب میدان ظاهری 30 درجه، چشمی‌های متوسط50 درجه و چشمی‌های واید میدان دید 60 درجه تا 100 درجه را دارند که البته مدل‌های بالای 80 درجه بسیار گران‌بها هستند. به طور مثال وقتی چشمی‌ای با بزرگنمایی 100 برابر بهره می‌برید که نوع متوسط است میدان دید شما 5/0 درجه می‌شود. پس قرص ماه به زحمت در میدان دید جه می‌شود.\nچشمی‌ها از نظر ساختار اپتیکی بسیار متنوع‌اند. تعداد عدسی‌های بکار رفته در آنها را “جزء” می‌گویند. چشمی‌های نامرغوب کم‌بها 2 جزء‌اند که بهتر است به سراغ آنها نروید. متداول‌ترین نوع چشمی‌های متوسط کلنر (سه جزء) پلوسل (چهار جزء) است. کلنر انتخاب خوب و کم هزینه‌ای برای تلسکوپ‌های کاسگرین و هر تلسکوپی با f زیاد است و برای نیوتنی‌ها و شکستی‌های لوله کوتاه مناسب نیستند. در عوض چشمی‌های پلوسل همه کاره‌اند، هم برای f کم و هم برای f زیاد. انتخاب مناسبی در بودجه‌های کم‌اند. چشمی‌های پلوسل دارای “فاصله چشم” مناسبی‌اند- یعنی چشم در فاصله مناسبی از سطح چشمی قرار می‌گیرد و لازم نیست به آن بچسبد تا میدان دید را کامل ببینید. رصد ماه و سیارات در بزرگنمایی‌های زیاد به چشمی‌های فاصله کانونی کم نیاز دارد که فاصله چشم در آنها نیز معمولا بسیار کم است و چشمی‌ای با این مزیت در این رصدها برتر است. در فواصل کانونی کم چنین چیزی معمولا فقط با چشمی‌های 6 تا 8 جزء از نوع واید یا ابرواید ارائه می‌شود که هم از نظر وزن و هم قیمت، “سنگین” اند و برای استفاده در تلسکوپ‌های کوچک توصیه نمی‌شود.\nاین ابزار ارزشمند عدسی‌ای است که قبل از چشمی قرار می‌گیرد و چشمی روی آن سوار می‌شود تا بزرگنمایی بسته به نوع بارلو2، 3 یا حتی 4 برابر شود. افزایش بزرگنمایی بارلو به بهای کاهش مقدار نور و روشنایی تصویر است. با مجموع دو چشمی و یک بارلو شما چهار انتخاب بزرگنمایی دارید. متداولترین نوع بارلو 2 برابر است که بهتر است نوعی انتخاب شود که به جای تک عدسی از عدسی ترکیبی برای کاهش خطای رنگ از آن استفاده شده است.\nوقتی با تلسکوپ به آسمان نگاه می‌کنید فقط پنجره کوچکی رو به چشمان شماست. به همین دلیل جستجوی اجرام از درون چشمی تلسکوپ بسیار وقت‌گیر است. روی تلسکوپ ابزاری به‌نام جوینده یا منظر یاب نصب می‌شود که بزرگنمایی بسیار کمتر و میدان دید وسیعی دارد- در حدی که بخشی از یک صورت فلکی را نشان دهد. این ابزار معمولا همراه یا تلسکوپ ارائه می‌شود. از درون جوینده دو خط متقاطع را می‌بینید که باید موضوع رصدی مورد نظرتان را در وسط دید هدف گیری کند. در جوینده‌هایی که دارای بزرگنمایی هستند بهتر است آنهایی را انتخاب کنید که دهانه حداقل 25 میلیمتر دارند تا تصویر روشن‌تر و واضح‌تری نشان دهند. برای تلسکوپ‌های متوسط و بزرگ جوینده‌های 50میلیمتری متداول‌ترند. برای تلسکوپ‌های کوچک و متوسط ابزاری به نام “جوینده سرخ نشان” یا برای تلسکوپ‌های کوچک و متوسط ابزاری به نام “جوینده سرخ نشان” یا Red Dot Finder متداول است که بزرگنمایی (LED) در مرکز آن روشن می‌شود. رصدگر بدون نیاز به نگاه از درون جوینده می‌تواند از پشت لوله تلسکوپ محل تخمینی جرم را نشانه رود و بعد از همان جا موضوع رصدی را در امتداد نقطه سرخ قرار دهد. این ابزار را رصدگران تازه‌کار و افرادی که از تلسکوپ‌های با میدان دید وسیع استفاده می‌کنند بهترین جوینده می‌دانند.\nبرای رصد خورشید فقط از صافی‌هایی استفاده کنید که به همین منظور ساخته شده‌اند و روی دهانه تلسکوپ قرار می‌گیرند. اگر همراه تلسکوپ شنا صافی خورشیدی برای نصب روی چشمی قرار دارد از استفاده از آن پرهیز کنید. رصد خورشید نیازمند رعایت تمام موارد ایمنی است. برای رصد ماه به‌ویژه در شب‌های مهتابی روشنایی زیادی دارد از صافی‌های خنثی، کاهش دهنده نور، استفاده می‌شود (صافی ماه). آن را پشت چشمی نصب می‌کنید. همچنین می‌توانی با پوشاندن بخشی از دهانه تلسکوپ از شدت نور بکاهید. در جمع صافی‌های کم هزینه آماتوری صافی‌های رنگی در رصد سیارات بسیار مفیدند. مانند استفاده از صافی سرخ برای مریخ، یا آبی برای رصد جزییات بیشتر در حلقه زحل و … .\nدر رصد اجرام اعماق آسمان، مانند سحابی‌های سیاره‌نما یا سحابی‌های گسترده بازتابی، و حتی دنباله‌دارها “صافی سحابی” به‌کار می‌رود که آن نیز پشت چشمی نصب می‌شود. این صافی با سد کردن نور زمینه آسمان و گذر دهی مناسب برای طول موج‌های قله تابش سحابی تضاد نوری را بیشتر می‌کند و ساختار‌های سحابی بهتر پدیدار می‌شوند. با توجه به کاهش نور زمینه آسمان این صافی‌ها برای رصدهای غیر‌ستاره‌ای در شهر نیز کارا مدند (نوعی از آنها با نام صافی آلودگی نوری نیز ارائه می‌شود). برای تلسکوپ‌های بزرگ آماتوری (8اینچ و بزرگتر) بهتر است از صافی سحابی نوعIIIO (اکسیژن 3)استفاده شود که پهنای باریک‌تری از طول موج‌های قله تابش سحابی را عبور می‌دهد و به شرط استفاده از اپتیکی با دهانه بزرگ جزییات بیشتری را نشان می‌دهد.\nدر انتخاب صافی خورشیدی برای تلسکوپ بیش از بقیه دقت کنید زیرا بر سلامت چشمان شما ممکن است اثر بگذارد. از استفاده از صافی‌های خورشیدی که روی چشمی نصب می‌شوند جدا پرهیز کنید. آنها نامرغوب و ارزان‌اند و تجمع نور شدید روی آنها می‌تواند سبب ترک خوردن شیشه شود. صافی‌های شیشه‌ای یا از جنس فیلم‌های نازک بادر (معروف به صافی مایلار در ایران) که سر تلسکوپ نصب می‌شوند بسیار ایمن‌ترند. روش ایمن دیگر انداختن تصویر چشمی تلسکوپ روی برگه سفید در سایه است، مثل برگه سفید درون جعبه کفش.\nعکاسی از آنچه که می‌بینیم\nشاید شیفته آن باشد که نمای دل‌انگیز زحل یا گستره خیال‌انگیز سحابی جبار را همانطور که در میدان دید تلسکوپ می‌بینید روی فیلم عکاسی ثبت کنید. به طور نظری می‌توانید هرآنچه که می‌بینید و حتی بسیار بیشتر را روی فیلم بیاورید. اما در تجربه این کار برای منجمان آماتور تازه‌کار بسیار دشوار است.\nشما در عکاسی از ماه و چند سیاره به‌ویژه اگر از دوربین‌های دیجیتال بهره ببرید، به سادگی موفق می‌شوید اما ثبت اجرام کم‌نورتر دشوار است. برای این کار باید چند ده ثانیه، چند دقیقه یا حتی چند ساعت نور جرم سماوی بر فیلم یا تراشه دوربین شما جمع شود. پس به دوربینی نیاز دارید که با باز شدن عدسی آن به تلسکوپ متصل شود و از تلسکوپ مانند یک عدسی عکاسی استفاده کند. دوربین باید دارای سرعت B برای نور دهی بلندمدت باشد- یعنی با فشردن این دکمه شاتر دوربین باز بماند (از سیم دکلانشور برای باز نگه داشتن شاتر استفاده می‌کنیم). حالا نوبت به مشخصات تلسکوپ است. استقرار شما باید به صورت استوایی باشد و دستگاه مجهز به موتور ردیاب. در این صورت تلسکوپ موضوع رصدی را در میدان دید ثابت نگه می‌دارد (به شرط اینکه پایه به خوبی قطبی شده باشد). پس با تلسکوپ‌های سمت- ارتفاعی بدون موتور ردیاب فقط می‌توان خورشید، ماه و اجرام سیاره‌ای را به تصویر کشید (مگر سمت- ارتفاعی‌های مجهز به GoTo که آن هم محدودیت‌هایی در عکاسی طولانی مدت دارد). حتی وقتی تلسکوپ استوایی با موتور دریاب تهیه کنید ثبت تصاویر دقیق از اجرام غیر ستاره‌ای وابسته به آسمان تاریک، تجربه کافی در قطبی کردن تلسکوپ، دقت موتور ردیاب، عدم لرزش پایه، و دوربین و فیلم مناسب است.\nپس آیا می‌توان این سوال که بهترین تلسکوپ برای شما کدام است پاسخ داد؟ بله، همانی که بیشتر از همه از آن استفاده خواهید کرد. یک تلسکوپ شکستی با اپتیک فوق‌العاده اما با لوله‌ای بسیار دراز با پایه‌ای سنگین در عمل بی‌فایده است، وقتی نتوانید آن را به راحتی حمل کنید. مگر اینکه در جایی تاریک زندگی کنید. بزرگترین تلسکوپ‌های نیوتنی نیز اگر رصدگاه شما فقط در شهر باشد هرگز کهکشان‌های دوردست را به شما نشان نمی‌دهد. همچنین تلسکوپ نیوتنی مناسب فردی است که اگر تلسکوپ نیاز به تنظیم و تعمیرات فنی داشت از پس آن برآید اما تلسکوپ‌های شکستی اگر چه اپتیک‌های کوچک‌تری‌اند نصب و کاربری ساده‌تری دارند. در کنار بودجه‌ای که اختیار کرده‌اید موضوعات رصدی دلخواه خود را انتخاب کنید، توانایی خود را در حمل و نقل تلسکوپ آینده‌تان و علاقه به عکاسی را در نظر بگیرید. شاید مهمترین زمان برای انتخاب تلسکوپ مناسب در تورهای نجومی و شب‌های رصدی انجمن‌ها و گروه‌های نجومی باشد که می‌توانید تصویر موضوعات رصدی دلخواهتان را با تلسکوپ‌های مختلف ببینید.\nاگر بودجه شما از 1200000 تومان کمتر است شاید تهیه یک دوربین دوچشمی مناسب بهتر از تهیه تلسکوپ کوچک نامناسب باشد. همین‌طور اگر از اجرام غیر ستاره‌ای گسترده لذت می‌برید و مایل‌اید ابزارتان را همیشه با خود به دل رصدگران باتجربه نیز مکملی در کنار رصدهای تلسکوپی است.\nنوشته بابک امین تفرشی\nدوربین‌های دوچشمی نجومی


نظریه نسبیت انیشتین: از خمش فضا-زمان تا امواج گرانشی | چی بی صبا\nخانه/فناوری/نظریه نسبیت انیشتین: از خمش فضا-زمان تا امواج گرانشی\nذهن آلبرت انیشتین فضا و زمان را بازآفرینی کرد و چنان بزرگ و عجیب یک هستی را پیش‌گویی کرد که مرزهای تخیل بشریت را برای همیشه چالش کشید. ایده‌ای که در یک دفتر ثبت اختراع سوئیس زاده شد و در برلین به یک نظریه بالغ تکامل یافت، تصویر بنیادی جدیدی از کیهان را مطرح کرد که ریشه در درک نو و عمیق‌تری از گرانش دارد.\nدر سمت دیگر، ایده نیوتون با دو قرن سلطنت قرار داشت. این ایده شامل برهمکنش اجرام گسسته با یکدیگر بود. در عوض، انیشتین فضا و زمان را به عنوان پارچه‌ای متحد که توسط جرم و انرژی از شکل خود خارج می‌شدند ارائه داد. اشیا پارچه فضا-زمان را مانند وزنه‌ای که روی ترامپولین باشد منحرف می‌کنند که انحنای پارچه حرکات آن‌ها را هدایت می‌کند. با این رویکرد، گرانش توجیه شد.\nنورها در آسمان خم شدند و مردان علم کم و بیش مشتاق‌اند\nدرپایان سال ۱۹۱۵، انیشتین در مجموعه‌ای از نشست‌ها تئوری نسبیت عام را شرح داد که البته تا سال ۱۹۱۹ مقبول اذهان عمومی نبود و به آن توجه کافی نمی‌شد؛ اما در سال ۱۹۱۹ پس از خورشیدگرفتگی کامل، نسبیت عام مورد توجه واقع شد.\nنسبیت عام پیش‌بینی کرد که یک جسم عظیم، مثلا خورشید، می‌تواند فضا-زمان را طوری منحرف کند که نور از مسیر مستقیم خود خمیده شود و در نتیجه ستاره‌ها دقیقا جایی که انتظار می‌رود رویت نشوند! عکس‌های گرفته شده در هنگام خورشیدگرفتگی سندی بر تایید نسبیت عام بود.\nدروازه های آهنین را شکسته‌اند و یکدیگر را مصدوم کرده‌اند\nحتی یک دهه بعد، جمله‌ی بالا در مجله ساینس نیوز (Science News) با عنوان آشوب‌ها برای درک نظریه انیشتین به چاپ رسید و در آن گفته شده بود: ظاهراً برای مهار ازدحام ۴۵۰۰ نفری که برای شنیدن توضیحات پیرامون نسبیت عام، به موزه‌ی تاریخ طبیعی آمریکا واقع در نیویورک آمده‌اند نیاز به نیروی کمکی پلیس داریم (ش: ۱-۲-۱۹۳۰, ص.۷۹).\nنسبیت عام انقلابی در تفکر علمی است که در تاریخ علم بی سابقه است\nامروزه با وجود تمام مهارتی که در پیش‌گویی به انیشتین نسبت می‌دهیم. او از این پیش‌گویی روی گردان بود، به طوری که اکنون می‌دانیم که نسبیت عام خیلی بیش از آن‌چه انیشتین می‌خواست یا قادر به دیدن فهمیدن آن بود مطرح می‌شود.\nآنچه که نقاب سکوت و سکون بر چهره زده و به ظاهر یکنواخت و آرام معرفی شده در عوض مکانی پویا است که درعین گسترش قلمروی بی‌پایان خود، شاهد بلوای دیوهای کیهانی بوده است. کهکشان‌ها در مقیاس‌های فوق‌العاده بزرگتر بسیار وسیع‌تر از چیزی بودند که محققان قبل از قرن ۲۰ انتظار آن را داشتند.\nکهکشان‌ها نه تنها زادگاه ستارگان و سیارات بودند؛ بلکه همچون باغ وحشی مملو از اشیاء شگفت‌آور هستند که میل عجیبی را نسبت به نسبیت عام نشان می‌دهند. از جمله ستاره‌های نوترونی که مجموعه‌ی وزن یک ستاره‌ی وزین را در اندازه‌ی یک شهر جای داده‌اند و سیاه‌چاله‌ها که فضا-زمان را چنان منحرف می‌کنند که حتی نور هم توانایی گریز ندارد.\nبا برخورد این غول‌ها به یکدیگر، فضا-زمان متزلزل می‌شوند که با انفجار مقدار هنگفتی از انرژی همراه است. کهکشان خشن ما در حال تکامل و همراه با احتمالات علمی- تخیلی است که مستقیماً از دل نسبیت عام برمی‌آیند.\nسال پرلموتر:«نسبیت عام نمایشگاهی عظیم از چیز‌هایی را به ما عرضه کرد که باید به آن نگاه کنیم، آن‌ها را بیازماییم و با آن سرگرم شویم.»\nوی که اخترفیزیکدان از دانشگاه برکلی کالیفرنیا است در میان صحبت خود به این ایده اشاره می‌کند که جهان در طول زندگی خود به طرز چشمگیری تغییر می‌کند و اضافه کرد که مطرح کردن عمر یک جهان تصور غلطی است و علاوه بر این‌ها درباره‌ی موضوعاتی همچون انبساط کیهان و یا سقوط آن و احتمال وجود هستی‌های دیگر سخن می‌گوید و در آخر می‌گوید شما درک خواهید کرد که جهان می‌تواند بیش از آنچه که ما در حال حاضر قادر به تصور آن هستیم مجذوب کننده باشد.\nیک تصویر در حال گسترش\nمعادلات نسبیت عام انیشتین سرچشمه دیدگاه عصر حاضر درباره کیهان است. این نظریه همچنان به تامین کردن بسیاری از سوالات غنی می‌پردازد که دیوید اسپرگل متخصص فیزیک نجومی و عضو افتخاری انجمن علمی و ناشر مجله ساینس نیوز از موسسه تحقیقاتی فلاتیرون بنیاد سیمونز در نیویورک ( Simons Foundation’s Flatiron ) می‌گوید: «این باورنکردنی است.»\nدر طول قرن گذشته، ما اجرامی کیهانی را کشف کردیم که از تصورات پیشین ما پیروی نمی‌کنند، همچنین برخی حقایق مهم درباره‌ی کیهان را آموختیم؛ مثلا جهان با نرخ سریعی در حال انبساط است. جهان با انفجار ۱۳.۸ میلیارد سال پیش آغاز شد و اشکال مرموز ماده و انرژی به روش‌های غیرقابل پیش‌بینی و ناشناخته در حال شکل دادن به کیهان هستند.\nنسبیت عام به بنیادی برای درک امروز کیهان مبدل شده است. اما تصویر کنونی بشر از جهان هستی شفاف نیست. هنوز سوالات زیادی درباره‌ی ماده‌ها و نیروهای ناشناخته، آغاز و پایان جهان، چگونگی علوم در سامانه های بزرگ و بسیار کوچک و مکانیک کوانتومی باقی مانده است.\nاز جنبه‌های نسبیت که در ابتدا کم‌ارزش شمرده شده میتوان به نیروی خمیدگی نور و تاثیر آن در ترسیم و شفاف‌سازی کیهان اشاره کرد. برخی از ستاره‌شناسان معتقدند مسیر امیدوارکننده‌ای برای پاسخ به دیگر پرسش‌هایی که ریشه در ناشناخته‌های نسبیت عام دارند وجود دارد.\nدانشمندان امروزه به کنجکاوی و تحقیق در زمینه‌ی نسبیت عام ادامه می‌دهند تا سرنخ‌هایی که از دست داده‌اند یا هنوز درک نکرده‌اند را پیدا کنند.\nنسبیت عام دید ما را نسبت به کیهان گسترش داد و درک بالاتری از کیهان را به ما عرضه کرد.\nآزمایش کردن این نظریه باعث می‌شود که مشکلات و خطاهای نسبیت برطرف و اصلاح شود و تصویر کامل‌تری از کیهان برای بشریت ترسیم شود و بنابراین بیش از یک قرن پس از ارائه نسبیت عام هنوز چیزهای زیادی برای گفتن باقی مانده است و جهان ممکن است هنوز سرکش‌تر از دانسته‌های ما باشد.\nکمی بیش از یک قرن پس از رونمایی انیشتین از نسبیت عام، در سال ۲۰۱۹ ، شبکه جهانی تلسکوپ‌ها تصویری از جرمی که فضا-زمان را منحرف میکند را با اشتیاق منتشر کردند. جرمی که هیچ چیز، حتی نور، توانایی گریز از آن را ندارد و در آن به دام می‌افتد.\nدانشمندان تصویر یکی از گیراترین ناشناخته‌های کیهان را تایید کردند. تصویری که توسط تلسکوپ افق رویداد (Event Horizon) برای اولین بار در مرکز کهکشان ام ۸۷ گرفته شد.\nدر سال ۲۰۱۹، با همکاری تلکسوپEvent Horizon اولین تصویر از یک سیاه‌چاله در قلب کهکشان ام۸۷ منتشر شد.\nآکیاما یکی از تیم‌هایی را که در خلق این عکس موثر بودند را رهبری می‌کرد. وی افزود: «من تا حدی انتظار دیدن چنین چیز عجیبی را داشتم، اما پس از نگاه کردن به تصویر، خدای من! این کاملا چیزی است که ما از نسبیت عام انتظار داریم.»\nبرای مدت طولانی سیاه‌چاله‌ها یک موضوع عجیب ریاضی بودند و تا نیمه‌ی دوم قرن بیستم شواهدی از وجود آن‌ها در فضا ارائه نشده بود.\nاین یک موضوع معمولی در تاریخچه‌ی فیزیک است. ناهنجاری در برخی از معادلات نظریه‌پردازان به پدیده‌ای ناشناخته اشاره داشت که آغازگر جست‌وجوی شواهد دراین باره بود و پس از دستیابی به اطلاعات اگر فیزیکدانان کمی خوش‌شانس بودند جست‌وجو به کشف تبدیل می‌شد.\nدرسال ۱۹۱۶ ، اندکی پس از اینکه انیشتین معادلات نسبیت عام را پیشنهاد داد، کارل شوارتزیلد، فیزیکدان آلمانی، درمورد سیاه‌چاله‌ها راه‌حلی برای معادلات انیشتین در نزدیکی یک جرم کروی مانند یک سیاره یا یک ستاره ارائه داد.\nریاضیات شوارتزیلد نشان می‌داد که چگونه منحنی فضا-زمان در اطراف ستاره‌هایی با جرم یکسان می‌تواند متغیر باشد ولی در ابعاد کوچکتر پیوسته بیشتر شود، به عبارت دیگر ستاره‌ها بیشتر و بیشتر متراکم می‌شوند. در خارج از ریاضیات محدودیتی با این رویکرد مطرح شد که چگونه یک جرم کوچک می‌تواند فشرده شود!\nدر سال ۱۹۳۰، رابرت اوپنهایمر و هارتلند سیندر توضیح دادند که چه اتفاقی می‌افتد اگر یک ستاره عظیم در حال سقوط زیر وزن جاذبه خود به حدی از اندازه بحرانی آن کاسته شود- چیزی که امروز آن را به عنوان شعاع شوارتزشیلد می‌شناسند- به نقطه‌ای می‌رسد که هیچ نوری از آن به ما نمی‌رسد. هنوز هم، انیشتین و دیگران، شک داشتند که آنچه در حال حاضر سیاه‌چاله‌ها می‌نامیم، در واقعیت وجود دارد یا خیر.\nاختروش‌ها به قدری درخشان هستند که می‌توانند از کهکشانی که در آن ساکن هستند روشن‌تر باشند. این انفجارها شاید در ابتدا بیهوده به نظر برسند اما توسط سیاه‌چاله‌های عظیم پشتیبانی می‌شوند.\nفقط چند ماه بعد، اروینگ ازکشف اختروش‌ها خبر داد و خطاب به مجله‌ی science news letter چنین آن‌ها را توصیف کرد که دورترین، درخشان‌ترین، خشن‌ترین و وزین ترین و خیره کننده ترین منبع نور و امواج رادیویی هستند. در آن زمان سخنی از سیاه‌چاله‌ها به میان نیامده بود و اختروش‌ها به عنوان نیرو‌گاه‌های کیهانی برای فراهم کردن چنین انرژی‌هایی برشمرده می‌شدند.\nدر دهه ۱۹۶۰، استفاده از اخترشناسی پرتو ایکس ویژگی‌های جدیدی از کیهان را نمایان کرد که شامل روشنی چراغ‌هایی بود که می‌تواند از بلع یک ستاره توسط سیاه‌چاله به وجود آیند. حرکت ستارگان و ابرهای گازی در نزدیکی مرکز کهکشان‌ها خبر از درکمین بودن چیزی می‌دهند.\nاما در باغ وحش جانوران کیهانی سیاه‌چاله‌ها تا حد بیشتری خودنمایی می‌کنند، بزرگترین سیاه‌چاله‌ها جرمی معادل میلیون‌ها برابر خورشید دارند و وقتی ستاره‌ای را می‌شکافند ذراتی با انرژی ۲۰۰ تریلیون الکترون ولت را به اطراف پرتاب می‌کنند که این انرژی حدودا ۳۰ برابر انرژی پروتون‌هایی است که اطراف بزرگ‌ترین و قدرتمندترین شتاب‌دهنده ذرات جهان (برخورد‌دهنده بزرگ هادرونی) می‌چرخند.\nبا توجه به شواهد موجود از دهه ۱۹۹۰ تا امروز دانشمندان دریافتند که این جانوران کیهانی نه تنها خیالی نیستند؛ بلکه به شکل‌گیری کیهان کمک می‌کنند.\nاین اجرامی که نسبیت عام آن‌ها را پیش‌بینی می‌کرد، ناهنجاری‌های ریاضی بودند که واقعی شدند و در ابتدا مسائل حاشیه‌ای بودند و در حال حاضر مرکز توجه هستند، آن‌ها در مرکز کهکشان همه‌چیز را معین می‌کنند.\nحال می‌دانیم که سیاه‌چاله‌های عظیم حداقل در مرکز بیشتر کهکشان‌ها، دقیقا همان‌جایی که بر نحوه شکل‌گیری ستاره‌ها اثر می‌گذارند و از آن انرژی تولید می‌کنند، زندگی می‌کنند.\nبا اینکه از تایید تصویر سیاه‌چاله مدت زمان زیادی نمی‌گذرد؛ اما به نظر می‌رسد سیاه‌چاله‌ها از مدت‌ها قبل آشنا بودند. آن‌ها سند معتبر برای هر فضای ناشناخته، هر ورطه بی‌پایان و سمبل هر تلاشی است که تلاش‌های دیگر را جبران می‌کند، در حالی‌که بازدهی ناچیزی را دریافت می‌کند.\nفقط فکر کردن درباره‌ی ابعاد این اجرام یا در مورد اینکه چه‌قدر بزرگ، سنگین یا حجیم باشند کافی است تا به نفس‌گیر بودن آن پی ببریم.\nوقتی موجودات نسبیت عامی با هم برخورد می‌کنند، ساختار کیهانی را مختل می‌کنند و امواج در فضا-زمان به نام امواج گرانشی به سمت خارج جاری می‌شوند.\nریاضیات انیشتین پیش‌بینی کرد که چنین امواجی نه تنها با برخورد عظیم، بلکه با انفجارها و سایر اجسام شتاب‌دهنده نیز ایجاد می‌شوند؛ اما برای مدت زمانی طولانی، مکان‌یابی هر نوع موج فضا-زمانی رویایی دور از دسترس بود و تنها از چشمگیرترین اقدامات کیهانی ایجاد سیگنال‌هایی است که به اندازه‌ی کافی برای تشخیص مستقیم بزرگ باشند. انیشتین، که این امواج را گرانش می‌نامید از وقوع چنین اتفاقات شگرفتی در کیهان بی‌خبر بود.\nدر ابتدای ۱۹۵۰ و زمانی که دیگران هنوز درباره واقعی بودن و وجود امواج گرانشی بحث می‌کردند، ژوزف وبر فیزیکدان، تمام تلاش خود را در راه شناخت آن‌ها به کار گرفت. وی پس از یک دهه تلاش بیشتر در سال ۱۹۶۹ ادعا کرد که سیگنالی که احتمالا از سمت یک ابرنواختر یا از یک نوع ستاره تازه که به سرعت در حال چرخش است به اسم تپ‌اختر را شناسایی کرده است.\nچند سال پس از دریافت گزارش اولیه مبنی بر این ادعا، ساینس نیوز بیش از دوازده داستان در مورد آنچه «مشکل وبر» نامیده می‌شود منتشر کرد (شماره:۶/۲۱/۶۹ ص.۵۹۳)، مطالعه پشت مطالعه بی‌فایده است و به علاوه هیچ منبعی از امواج یافت نمی‌شوند.\nبا این وجود وبر تا زمان مرگ خود یعنی سال ۲۰۰۰ به ادعای خود پایبند بود، اما این ادعا هرگز تایید نشد. با این حال بسیاری از دانشمندان به این باور داشتند که امواج گرانشی پیدا خواهند شد.\nدر سال ۱۹۷۴، رادیواخترشناسانی با نام راسل هالس و ژوزف تیلور یک ستاره نوترونی را با یک همراه چگال در نزدیکی آن یافتند. در طی سال‌های بعد استنباط شد که اگر ستاره نوترونی و همراه آن، انرژی امواج گرانشی را از دست بدهند به یکدیگر نزدیک‌تر خواهند شد و سپس دانشمندان نه تنها درباره مسئله وبر بلکه درباره اینکه چگونه و با چه تجهیزاتی می‌توان امواج را دریافت کرد صحبت می‌کردند.\nاین یک استراتژی تشخیص متفاوت بود که دهه ها تلاش برای حساسیت لازم در پس آن خفته بود.\nرصدخانه موج گرانشی با تداخل‌سنج لیزری یا LIGO که در سال ۲۰۱۶ اولین موج گرانشی تایید شده را گزارش کرد، به دو ردیاب متکی است که یکی درهانفورد واشنگتن و دیگر در لیوینگستون لس آنجلس قرار دارند.\nهر آشکارساز پرتوی قدرتمند لیزر را به دو قسمت تقسیم می‌کند و هر کدام از پرتوها به سمت پایین یکی از دو آشکارساز حرکت می‌کنند. در نبود امواج گرانشی این دو پرتو دوباره ترکیب شده و یکدیگر را از خنثی می‌کنند. اما اگر امواج گرانشی یکی از بازوها را تحت کشش قرار دهند، درحالی که دیگری را فشرده‌اند نورهای لیزر دیگر مطابقت نخواهند داشت.\nحتی موج‌های کوچک فضا-زمانی که از برخورد سیاه‌چاله‌ها کشف می‌شوند نیز ممکن است بازوی آشکارساز (ligo) را به اندازه‌ی یک ده‌هزارم عرض یک پروتون تحت تاثیر قرار دهند.\nاین کشف به عنوان آغاز دوره جدیدی در نجوم اعلام شد. این داستان در سال ۲۰۱۶ در ساینس نیوز منتشر شد و چنان قدم بزرگی بود که که پیشگامان ligo سال بعد برنده نوبل فیزیک شدند.\nدانشمندان با ligo و یک آشکارساز موج گرانشی دیگر، virgo، مستقر در ایتالیا، اکنون ده‌ها کشف دیگر را ثبت کرده‌اند. بیشتر امواج از ترکیب سیاه‌چاله‌ها حاصل می‌شوند.\nاگرچه چند مورد ازستاره‌های نوترونی نیز وجود دارد که تاکنون زادگاه برخی عناصر سنگین را که سابقا ناشناخته بودند را آشکار کرده است که به فورانی درخشان از ذرات زیراتمی باردار اشاره می‌کند که می‌تواند سرنخ‌هایی از چشمه‌های مرموز نورهای پرانرژی که به انفجارهای پرتوهای گاما معروف هستند را ارائه دهد. این امواج همچنین نشان داده‌اند که سیاه‌چاله‌های متوسط، جرمی بین ۱۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰برابر خورشید دارند که حداقل تا کنون مهر تاییدی بر حرف انیشتین بوده است.\nنجوم امواج گرانشی در ابتدای کارخود است. اما با این وجود حساسیت ردیاب‌های موجود بر روی زمین بهبود یافته که خود باعث افزایش حجم امواج گرانشی می‌شود و این مهم امکان تشخیص از منابع کم‌انرژی و دوردست را فراهم می‌کند. ردیاب‌های نسل جدید از جمله آنتن فضایی تداخل‌سنج لیزری lisa (laser interferometer space antenna) که مبتنی بر فضا هستند و برای دهه۲۰۳۰ برنامه‌ریزی شده‌اند.\nبی‌شک هیجان‌انگیزترین چیز می‌تواند مشاهده سقوط یک سیاه‌چاله کوچک به درون یک سیاه‌چاله‌ی بزرگ باشد. در چنین رخدادی، سیاه‌چاله‌ی کوچک به سرعت عقب و جلو می‌شود و در جهات مختلف به چرخش در می‌آید. به‌گونه‌ای که مدارهایی با خروج از مرکز بزرگ را احتمالا برای سال‌ها می‌پیماید.


طراحی سایت فروشگاهی ترب - باشگاه کاربران روماک\n« قبلی 1 … 8 9 10 11 12 … 52 بعدی »\nطراحی ترب فروشگاهی سایت\n۹۸/۸/۱۶، ۱۰:۳۰ عصر\nامروزه گسترش استفاده از اینترنت امکانات بسیاری را برای کاربران فراهم کرده است تا جایی که بسیاری از افراد برای انجام خرید های روزمره خود از دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.\nها و طراحی اپلیکیشن ها خرید های اینترنتی استفاده می کنند به این ترتیب فروشگاه های اینترنتی بسیاری راه اندازی شدند که البته آن هایی که دارای نماد الکترونیک بودند و کالاهای جدید و قیمت های مناسب ارائه می دادند توانستند بقای خود را در میان رقیبان حفظ کنند. میان این طراحی وب سایت های فروشگاهی بسیاری که راه اندازی شدند به یک وب سایت نیاز بود تا این فروشگاه های اینترنتی را به همراه کالا های آن ها معرفی کند از این رو طراحی سایت ترب راه اندازی شد کالا های فروشگاه های اینترنتی را معرف می کند.\nطراحی سایت ترب به مدت 4 سال است که در این زمینه فعالیت خود را آغاز کرده است و می توان گفت که موفق هم بوده و توانسته مخاطبان زیادی را جذب کند. کاربران با جستجو در طراحی سایت ترب می توانند کالای مورد نظرشان و فروشگاه اینترنتی که کالا را ارائه می دهد مشاهده کنند و به آن دسترسی پیدا کنند. طراحی سایت تهران ترب برای افزایش سطح کیفیت فعالیت خود در تلاش بود تا با فروشگاه هایی همکاری داشته باشد که اولا حتما دارای نماد الکترونیک باشند و دوما از رتبه خوبی برخوردار باشند. علاوه بر این دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.\nهای فروشگاهی برای کسب اعتبار بیشتر می بایست اطلاعات و استعلام درستی از انبار داشته باشندو سرویس دهی به موقع انجام شود. همچنین دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.\nترب برای سهولت دسترسی کاربران به کالا و استفاده از خدمات و امکانات به دسته بندی دقیق آن ها پرداخته تا هر کاربر مطابق با نیاز خود به قسمت مورد نظر مراجعه کند.\nرتبه الکسای دیدن لینک ها برای شما امکان پذیر نیست. لطفا ثبت نام کنید یا وارد حساب خود شوید تا بتوانید لینک ها را ببینید.\nترب در ایران 50 و رتبه جهانی آن 1664 است. که با توجه به سابقه فعالیت این طراحی سایت رتبه خوبی دارد. از دیگر نقاط ضعف طراحی سایت ترب سرعت بارگذاری صفحات است که سرعت بالایی دارد که حدود 1 ثانیه و چند صدم ثانیه است و حدود 60 در صد سایر وب سایت های مشابه سرعتی کمتر از این دارند. طراحی سایت دیجی کالا، دیوار و ایمالز از جمله طراحی سایت های مشابه و رقیب طراحی سایت ترب هستند. 93 درصد بازدید کنندگان طراحی سایت ترب از ایران و مابقی آن از آمریکا و کانادا هستند. متوسط زمان ماندگاری روزانه هر کاربر در طراحی سایت ترب برابر با 3.36 ثانیه است.\nانواع قفسه فروشگاهی | قیمت قفسه فروشگاهی در تهران lemonn 0 6 ۹۹/۲/۲۰، ۰۱:۱۸ عصر\nروش های درآمدزایی از طراحی سایت فروشگاهی azadehsadeghi 0 19 ۹۸/۴/۲۴، ۰۲:۴۵ عصر\nطراحی سایت فروشگاهی و اصول آن limotorsh 0 150 ۹۷/۸/۱۵، ۱۱:۲۹ عصر\nهک شدن طراحی سایت فروشگاهی minaf 0 231 ۹۶/۷/۵، ۰۴:۴۵ عصر\nزمان کنونی: ۹۹/۳/۹، ۰۵:۰۸ صبح Powered by : Saberi © 1390-1399 Romaak Forum


نگاهي به كتاب زنان عليه زنان نوشته شهلا زرلكي\nكتابي كه مي تواند «زن»ها را خشمگين كند\nدو كتاب در يك نگاه\n«زنان عليه زنان» كتاب غافلگيركننده اي است. اين ويژگي با توجه به پرشمار شدن عناوين كتاب هاي بي محتوا و رواج مضامين تكراري و يكنواخت، امتياز كمي براي يك كتاب نيست. صرفنظر از درجه موفقيت يا عدم توفيق نويسنده در انتقال مفاهيم مورد توجه در كتاب، نگاه متفاوت، جسورانه و در عين حال متكي به دانش او در بازشكافت نيمه پنهان مانده از روح زن است كه مخاطب كتاب را غافلگير مي كند. در يك نگاه شتابزده و سرسري، «زنان عليه زنان» را كتابي در قد و قواره ساير آثار منتشر شده درباره «زن» و متاثر از فمينيسم پررونق هنري- ادبي روز خواهيم يافت. اين گمانه زني در پرسه گردي هاي طبق عادت نگاه در ويترين كتاب فروشي هاي شهر و پرشماري عناوين كتاب هاي مزين به زن! پر بيراه نخواهد بود. اما با مطالعه پيشگفتار پنج صفحه اي نويسنده، ذهنيتي متفاوت با پيشداوري مرسوم پديد مي آيد كه با نوعي كنجكاوي همراه است. براي لگام زدن به اين كنجكاوي، مطالعه يك فصل از كتاب هم كافي به نظر مي رسد، اما اين نقطه، آغاز غافلگيري است. خواننده كتاب چشم انداز تازه و متفاوتي را پيش روي خود مي يابد. آشكار كردن رازهاي مگوي «زن» با ورود به حيطه هاي ممنوعه اي همراه است. نويسنده كتاب با اعتماد به نفسي برخاسته از آگاهي و متكي به داشته هاي ارزشي خلقت زن، هيچ ابايي از برملا كردن كاستي هاي همجنسان خود ندارد. در واقع با نگاهي تهورآميز و بركنار از رودربايستي هاي مرسوم و معمول تاريخي، هر دو روي سكه خلقت زن را به نقد مي كشد. ديدگاه جسورانه و متفاوتي كه خلقت انسان را آميزه اي از تركيب فرشته- شيطان مي بيند و هدف هستي را چيرگي و سيطره نيكي برپلشتي تفسير مي كند. نويسنده زنان عليه زنان با چنين انگاره و شناختي از هدفمندي خلقت، هيچ ترس و ترديدي در بازشكافت و بررسي نيمه پنهان هستي زن از خود نشان نمي دهد.\nاين نشانه شناسي- به ويژه در فصل هاي نخست كتاب- به گونه اي است كه تصور ضدزن بودن نگرش نويسنده كتاب را در مخاطب تقويت مي كند. از سوي ديگر، بررسي و الگوپردازي از نيمه تاريك روح زن به گونه اي صورت گرفته است كه گاه به سوي شخصي شدن نگاه نويسنده ميل مي كند. آنگونه كه مي توان بررسي روانشناختي نويسنده را متكي به برخي تحقيقات ميداني و تجربه هاي شخصي نسبت داد. اين برداشت، در مطالعه فصل به فصل كتاب و بررسي مقايسه اي ديدگاه هاي مطرح شده با داده هاي جديد جامعه شناسي و روانشناسي زن، كم رنگ تر خواهد شد. تحليل هاي انسان شناختي نويسنده «زنان عليه زنان» اگرچه شخصي و ويژه به نظر مي رسد، اما اين ويژگي پيش از آن كه به تجارب بي واسطه نويسنده متكي باشد، مبتني بر درك و دريافت او از ديده ها و شنيده هاي جاري بر روابط اجتماعي است. در واقع، نويسنده با تمركز و توجه تحليلي بر مجموعه كنش ها و واكنش هاي اجتماعي و درآميختن آن با الگوهاي شناخته شده روانشناسي، دريچه ويژه و متفاوتي براي ورود به جهان دروني زنان مي گشايد. اين ويژگي و تفاوت را مي توان مهمترين امتياز «زنان عليه زنان» برشمرد.\nامتيازي كه در نوع خود چالش برانگيز و زمينه ساز نقد و تحليل هاي گوناگوني مي تواند باشد. در شرايطي كه اغلب آثار منتشر شده درباره هويت انساني زن، رنگ و بوي كليشه و تكرار مكررات گرفته است، بحث انگيز بودن را مي شود وجه مثبتي براي يك كتاب محسوب كرد. ورود بي مهاباي نويسنده «زنان عليه زنان» به حيطه هاي ممنوعه و ناگفته روح زن - به ويژه با توقف در چند فصل نخست كتاب- مي تواند با واكنش هاي تند و اعتراض آميز زنان همراه باشد. تنها در پي گيري دقيق و نكته به نكته مباحث مطرح شده در كتاب است كه همدلي اعتراض آميز نويسنده نسبت به حقوق هميشه ناديده گرفته شده زن در درازناي تاريخ تمدن آشكار خواهد شد. تفاوت در نوع نگاه و شيوه دفاع نويسنده است. برخلاف ديدگاه هاي فمينيستي رايج كه هجمه همه جانبه به مردسالاري ملكه شده در ذهنيت تاريخ اجتماعي را بهانه بيانيه هاي تند اعتراض آميز قرار مي دهد، نويسنده «زنان عليه زنان» با تيزهوشي و رندي قابل توجهي از ورود به حيطه ديدگاه هاي كليشه اي پرهيز دارد.\nاين تيزبيني و جسارت به ويژه در يكي از زيرفصل هاي بخش دوم كتاب با عنوان:«ناآگاهي تحميلي تاريخ يا غفلت غريزي زن؟» ص ۷۵، شكل نمايان تري مي گيرد. نويسنده با نقد تغافل تاريخي و ناآگاهي زنان از حقوق قانوني و شرعي، بخشي از اين عقب ماندگي را به جهل ناخواسته و تن آسايانه همجنسان خود نسبت مي دهد. قانون حق طلاق كه اين همه مورد بحث و مجادله قرار دارد و اغلب وابستگان گرايش هاي فمينيستي از آن به عنوان سيطره تاريخي مردسالاري انتقاد مي كنند، با درنگي آگاهانه و ساده در مرحله جاري شدن خطبه عقد، راه گريز هوشمندانه براي درهم شكستن سد مردسالاري را در خود نهفته دارد. بي حوصلگي، شتابزدگي و فقر فرهنگي در مراحل اوليه ازدواج، ذهن زنان را از ورود به محدوده هاي درك و دريافت درست قوانين دور مي كند. پيش شرط هاي مندرج در قباله ازدواج، مسيرهاي ساده و در عين حال سرراستي را پيش روي زن قرار داده است. تنها با آگاهي و درك درست اين ماده ها و تبصره هاي قانوني است كه زن به قدرت تصميم گيري و سلطه قانوني خود وقوف خواهد يافت. يكي از پيش شرط هاي اصلي در اين قباله، درخواست زن براي بهره گيري از اختيار و اجازه طلاق است. زن مي تواند پيش از امضا سند ازدواج، اين شرط و بسياري ديگر از شروط مورد نظر و خواست خود را قانوناً به دست بياورد و...\n«رويامنجم» نويسنده كتاب «زن- مادر» در يكي از فصل هاي كتاب خود به اين نكته اشاره دارد و معتقد است كه به ميان كشيدن موضوع «حق طلاق» در لحظه هاي احساسي و شيرين پيوند زناشويي مي تواند فضاي خاكستري و ناخوشايندي پديد بياورد و...\nنويسنده «زنان عليه زنان» در پاسخ به اين ديدگاه، مسئله مرسوم و همه گير چك و چانه زدن در مرحله تعيين مهريه و شيربها و ساير موارد مشابه را مطرح مي كند و مي نويسد: «... چگونه است كه هنگام چانه زني هاي مرسوم خانواده عروس بر سر بالابردن نرخ مهريه كسي وجه مادي و مصلحت انديشانه اين ماجرا را نمي بيند؟ در عاطفي ترين و حساس ترين لحظات انتخاب، دختر و صاحبانش انگيزه هاي سودجويانه را براي «روز مباداي طلاق» در نظر مي گيرند و چه بسا اصرار و سماجت آنها براي افزودن سكه هاي مهريه به پاياني نامبارك ختم شود. با تكرار و رواج رفتاري نكوهيده و ناپسند، زشتي آن رفتار به رسم و عادت و يا آييني عرفي تغيير ماهيت مي دهد. عكس اين قضيه نيز صادق است؛ پرهيز بي دليل يا از سرجهل و تعصب سبب مي شود رفتار يا واكنشي طبيعي، ناپسند جلوه داده شود. مطالبه حق طلاق از سوي زن ظاهراً از قضيه دوم پيروي مي كند. خانم منجم نيز متاثر از قوانين عرفي جامعه به اين نگاه بدبينانه نسبت به حق طلاق و چگونگي آن رسيده است...»\n(ص ۸۲/ زنان عليه زنان)\nنويسنده «زنان عليه زنان» از دريچه اي متفاوت به بررسي ويژگي هاي سرشتي در خلقت زن مي پردازد. با تشريح روح زن، به جهان ممنوعه اي گام مي نهد كه كمتر زني رغبت پرداختن به آن بخش از ويژگي هاي خود را دارد. ورود بي پروا به اين حيطه با جسارتي همراه است كه مي تواند براي زنان ناخوشايند و حتي خشم آفرين باشد. اما زنان ناخشنود از نگرش و ديدگاه نويسنده نبايد فراموش كنند كه شهامت وي در بيان بي پرواي كاستي ها و لغزش هاي همجنسان خود، ستايشي ضمني از شهامت «زن» است. مگر نه اين كه نويسنده «زنان عليه زنان» از جنس ايشان است؟\nبه نظر مي رسد كه مردان نويسنده و هنرمند به چنين شهامت و صداقتي نيازمندترند در تلخ ترين نگاه هنرمندانه به هستي مرد هم، كاستي ها و زشتي هاي مردانه همواره با اندكي چشم پوشي تصوير مي شود.\n«زنان عليه زنان» كه قرار است با نقد و نگاهي به شخصيت پردازي زنان آثار آلبادسس پدس همراه باشد، با گذر شتابزده از كنار اين آثار به يك بررسي روانشناختي جسارت آميز از هويت انساني زن بدل مي شود. نگاه و نگرشي كه در يك داوري بيروني و شتابزده مي تواند خشم زنان را برانگيزد... اما به قول آن عزيز: «چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد...»\nكسي از ادبيات نان نمي خورد\nكشورهايي كه مي توانند به صورت حرفه يي به ادبيات بپردازند، داراي ساز و كار دولتي مشخص اند. در ايران بحث كالايي ادبيات مرسوم نيست. ابوالقاسم فرهنگ ـ شاعر و داستان نويس خوزستاني ـ در گفت و گو با خبرنگار ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، درباره پرداختن حرفه اي به ادبيات در ايران با بيان مطلب بالا گفت: به دليل نبود خريدار در بازار ادبيات ايران عده كمي به اين كار مي پردازند. افرادي كه به صورت انبوه كالا توليد مي كنند، مي توانند حرفه اي كار كنند. مثل افرادي كه ترانه مي خوانند، شعر ترانه مي سرآيند يا كتاب هايي مي نويسند كه همه گير و فراگيرند و هيچ تفكري هم در آنها وجود ندارد. وي افزود: چنين افرادي قاعدتاً مي توانند حرفه اي باشند؛ اما حرفه اي شدن در ايران، مورد حمايت هيچ ارگاني نيست. فرهنگ تصريح كرد: عده اي هستند كه به نان شب محتاج نيستند؛ اما به صورت حرفه اي به ادبيات مي پردازند. اين شاعر اضافه كرد: نويسنده هايي هستند كه مي نويسند و مورد تاييد سازمان ها و ارگان ها قرار مي گيرند؛ ولي ادبيت ادبيات را حفظ مي كنند. افرادي نيز هستند كه ادبيت ادبيات را حفظ نمي كنند و همه چيز را فداي ديدگاه افرادي مي كنند كه پول مي پردازند. به معناي ديگر، كار مي كنند تا پول بگيرند. به باور فرهنگ، افرادي هستند كه كار ويراستاري ادبيات را انجام مي دهند. آنها در كنار اين موضوع سعي مي كنند پول چاپ كتاب هاي خود را به دست بياورند؛ ولي با آن زندگي نمي كنند. فرهنگ خاطرنشان كرد: اگر ماركز حرفه اي مي نويسد، به دليل شروع كار خود از طريق روزنامه نگاري است. او توانست آرام آرام در ادبيات حرفه اي وارد شود و شمارگان آثار خود را به بالاي ۵۰ هزار برساند و زندگي ادبي خود را تضمين كند. در ايران، نويسنده اي كه بتواند از ادبيات نان بخورد، وجود ندارد.\nترجمه هايي بدون انگيزه فرهنگي\nعضو نشدن ايران در كنوانسيون كپي رايت و صرفه اقتصادي ترجمه كتا ب هاي هري پاتر، سبب قريب الوقوع بودن آشفته بازاري در زمينه ترجمه تاليف هاي جي كي رولينگ، ازسوي برخي از منتقدان و مترجمان شده است. اين امر سبب شده است كه برخي از ناشران كار ترجمه اين كتاب ها را به گروه هاي ۲۰ يا حتي ۵۰ نفره دانشجويي با ويراستار واحدي واگذار كنند، به اين ترتيب احتمالاً در آينده بازار نشر، شاهد ترجمه هاي متنوعي در اين زمينه خواهد بود. در اين باره اعظم احمدي ـ مترجم كتاب هاي علمي- مي گويد: سيل ترجمه آثار هري پاتر و تنوع موسسه هاي انتشاراتي در ترجمه آن از اهداف اقتصادي نشان دارد. وي افزود: با توجه به پايمال شدن بحث كيفيت در ترجمه هاي همزمان و انبوه برخي از كتاب ها، ازجمله هري پاتر، هيچ انگيزه فرهنگي نمي توان براي چاپ انبوه اين كتاب ها متصور شد. اين مترجم تاكيد كرد: ترجمه برخي نسخه هاي پيشين كتاب هاي هري پاتر نيز چندان چنگي به دل نمي زند و گاه جملات اساساً اشتباه در آنها ترجمه شده اند، بنابراين به نظر مي رسد لازم است وزارت ارشاد بر كيفيت ترجمه ها نيز نظارتي را اعمال كند؛ تا هر كس به خاطر سوددهي و منفعت شخصي دست به ترجمه نبرد. وي گفت: با تبليغات گسترده كتاب هاي هري پاتر، بازار فروش خوبي را مي توان براي اين كتاب ها متصور شد. به جاست كه وزارت ارشاد با اعمال نظارت در حوزه ترجمه، بر كيفيت اين كار نظارت كند.\nنخستين شماره دو ماهنامه فرهنگي هنري بيناب ويژه هنر مفهومي به صاحب امتيازي حوزه هنري منتشر شد.\nگفت وگو با حبيب الله آيت اللهي درباره هنر مفهومي، ميزگرد هنر مفهومي با حضور مهدي حسيني، گفت وگو با عليرضا سميع آذر، بحثي پيرامون هنر و فناوري از مسعود اوهدي، آيا تصوير بازهم ما را تكان خواهد داد ترجمه دكتر فرزان سجودي، بازنمايي ابليس در سينماي هزاره احمد الستي، تصوير در ادبيات ايران محمدرضا اصلاني و بررسي فيلم مردم پسند براساس معيار ديني علي شيخ مهدي از جمله مطالب اين شماره دوماهنامه است.\nنشريه بيناب در ۲۸۶ صفحه با قيمت ۸۰۰۰ ريال روي دكه مطبوعات آمده است.\nمنم، اومدم( نمايشنامه كمدي)\nترجمه آندرانيك خچوميان\nيك اشتباه! بله يك اشتباه ساده، ماجراي نمايشنامه «منم، اومدم» را مي سازد. در نظر بياوريد آدم هايي را كه براي اولين بار به هم مي رسند، آنها قبلاً همديگر را نديده اند و نمي شناسند. بعد بدون اين كه خودشان را به هم معرفي كنند، شك ندارند كه آن ديگري، همان آقا يا خانم x يا y است و در واقع همديگر را عوضي گرفته باشند؛ معلوم است چه اتفاقي مي افتد. همين تصور غلط به راحتي مي تواند داستان يك كمدي را بسازد، درست مثل كمدي« منم، اومدم.» همه ماجرا در عنوان كتاب خلاصه شده است. اين«من» مجهول، آقاي «شماون»، كشيك شب كار يك اداره است كه روزها هم به كار ديگري مشغول است. او از شب كاري و بي خوابي خسته و درب و داغان شده و به اصرار زنش به يكي از وزارتخانه ها مي رود تا با دادن رشوه به يكي از مسئولين( كه به او وعده كاري مناسب و پردر آمد را داده)، از اين وضع فلاكت بار خلاص شود.«شماون»، «سوپر يكيان» را به جاي «بالابگيان» مي گيرد و سوپر يكيان هم كه به كس ديگري وعده داده، شماون را به جاي او مي گيرد. از همين جا سوء تفاهم ها آغاز مي شود. مشتي پازل از آدم هاي مجهول، به دست خودشان بر روي صفحه نمايشنامه ريخته مي شود و در نهايت، به دست خودشان هم مرتب و در جاي مناسب خود قرار مي گيرند.\n«منم، اومدم» خيلي ساده و صريح است و از طرفي، برشي كوتاه از يك موضوع كليشه اي به نام بوروكراسي است. «من» انساني در اين دايره، معنايي ندارد، شماون مي گويد:«منم، من» و چندين بار از خودش مي گويد. حتي از وضعيت و موقعيت شغلي اش و زندگي بدون آسايش و مشقت بارش. اما در يك نظام بوروكراسي، از«من»، از خود انساني حرف زدن خنده دار و مضحك است و غير قابل درك.\nشماون: منم، اومدم.\nواروسيان: ولي شما كي هستين؟\nشماون( متعجب شده كه او متوجه نشده) منم، من...\nواروسيان: باز هم ميگه منم...( عصبي) خب من هم منم، كه چي؟\nشماون: (دستپاچه) ميگم، منم، اومدم.\nواروسيان: من هم مي بينم كه تويي، ولي تو كي هستي؟\nو اين بگوومگو ادامه دارد. واروسيان انتظار دارد كه شماون اسمش را بگويد تا اگر او هماني است كه سفارش اش شده، تحويلش بگيردو كارش را راه بياندازد. در غير اين صورت برود و گم شود. «من» سرگردان و ذليل شده شماون، ميان بخش هاي مختلف وزارتخانه مثل توپي از اين سو به آن سو پرتاپ مي شود و در آخر، بي جواب و شكست خورده و تنها، ميان بلوايي كه«من»اش در آدم هاي پشت ميز به پا كرده، در مي ماند.\nنمايشنامه «منم، اومدم» يك كمدي سرگرم كننده است. از ديالوگ هاي صيقل خورده و كاملاً طبيعي(در مقابل تصنعي) شكل گرفته و بيشتر به نمايشنامه هاي «لاله زاري» شباهت دارد. از اين جهت كه مخاطب خاص ندارد و عامه مردم با آن ارتباط برقرار مي كنند.\n«ژيراير آنانيان» كمدي نويس ارمني، در به تحرير\nدر آوردن ديالوگ هايي با جملات كوتاه، واقعي، ملموس و عامه فهم و هماهنگ با ژانر نمايشنامه اش، موفق عمل كرده است. هر چند ترجمه خوب «آندرانيك خچوميان»، بازتابنده اين موفقيت بوده است.\nاول مي خواستم مثل ليلا صادقي بنويسم. نه از آن چيزها و حرف ها و داستان هايي كه او نوشته است، نه! مي خواستم درباره همان چيزها و حرف ها و داستانك هاي او بنويسم. همان جوري كه او نوشته، يعني يك چيز سخت بنويسم. يك چيز راحت را مثل طنابي، آن قدر گره اش بزنم و بپيچانمش تا بشود يك چيز سخت. بعدش آن را بين دو انگشتم بگيرم و همان طور كه دارد آن ميان تاب مي خورد، به همه نشانش بدهم و بگويم اگر گفتيد اين چيه؟ اين اولش چي بوده؟! و همه را دور اين چيز سخت جمع كنم و آنها را با يك چيستان و معما مشغول كنم و بعد از اين كه يك عالمه با آن چيز سخت ور رفتند، سر گيجه بگيرند و غش كنند و به هوش كه آمدند بگويند واي خداي من، اين، يك چيز خيلي سخت است. بايد حتماً نويسنده اش را دعوت كنيم و از او خواهش كنيم تا آن را برايمان كالبد شكافي كرده و ما را از ندانستگي اخراج كند و به عالم دانايي و روشنايي رهسپارمان كند.\nولي راستش را بخواهيد من اين جور نمي خواهم بنويسم. بر عكس، نظرم اين است كه ليلا صادقي به اندازه دوازده شب با خواننده اش بازي بازي مي كند. بازي اين چيه، اون كدومه؟! بازي اگر گفتيد اين تصوير، عكس چيه؟ بازي اگر اين ليلا صادقيه، پس من كي ام؟ بازي جاي خالي را با كلمات مناسب پركنيد! و يك عالمه بازي ديگر كه ليلا خانم صادقي زحمت كشيدند و طرحش را ريختند و كشيدند و در اختيار خواننده هاي پر مشغله و گرفتار در گردونه كار و معيشت قرار داده اند تا كمي از وقت باقي مانده شان را با وقت نويسنده بگذرانند!\nاما اگر نخواهيم از آن چه گذشت، خيلي سخت بگيريم، بايد راحت و خود ماني گفت كه «وقتم كن كه بگذرم» واقعاً سخت و سخت بود! مخصوصاً كه مي بايست دوازده شب، وقت خود را با وقت نويسنده تنظيم مي كرديم. درست است كه نويسنده كسي را مجبور به اين كار نكرده و خواننده آزاد است خودش هر جور كه خواست وقتش را بگذراند اما وقتي خواست اين فرصت را با يك كتاب باشد، چه كار كند؟ اين حق نويسنده است كه هرجوري مايل بود بنويسد، به هر سبك و سياقي كه مي پسندد، اما خواننده تا نخواند، نمي تواند بفهمد با كتاب اين نويسنده، وقتش خوش مي گذرد يا نه.\n«وقتم كن كه بگذرم» در دوازده شب اتفاق مي افتد و هر شب با چند داستان. داستانك هايي كاملاً انتزاعي و دفرمه شده كه بين معنا و بي معنايي و ضد معنايي غوطه ورند و اگر حرفي هم داشته باشند، با لكنت به زبان مي آورند. ضماير، افعال و اعمال، از جايي كه بايد باشند، به وسيله نويسنده اخراج مي شوند و در مكاني كه نبايد، مي نشينند و اين جوري اداي نوشته هاي پيچيده و دو پهلو و چند معنا را در مي آورند:\n« شايد اگر در خانه اي بودم كه مي دانستند من كيستم، ديگر نمي نوشتم من كيستم و همه اينطور مي خواندند كه خواهم من بود من كه بودم من كه باشم من.» ص۲۶\n« وقت را وقفم كرد و وقف نشدم. وقت شدم، حالا هم وقتم و هم گذشته ام، پس من دو منم، مني كه وقت است، مني كه از وقت گذشته. ما توقيف شده. تولد( دري) است كه شما از آن وارد مي شويد. حالا شما تاكسي و آنها مسافرند.»\nاشتباه نشود. همه خواننده ها دنبال نوشته ها و داستان هايي كه مثل\nراحت الحلقومند نمي گردند و كيف هم مي كنند از خواندن نوشته اي با درهاي بسته، كه خود نيز در گشودن درها و پنجره هاي آن مشاركت داشته باشند. اما خيلي فاصله و فرق است ميان اين و نوشته هايي كه براي خواننده اداي متفاوت بودن و رمزوارگي را در مي آورند و به فرض مي خواهند بگويند كه «من نه منم، نه من منم.»!\nنه، جاي هيچ دلخوري و توبيخي هم نيست. يك كتاب هم هيچ تفاوتي با يك آدم ندارد. اصل، زبان سخن است كه او دارد و بعضي از كتاب ها هم مي خواهند مثل بعضي از آدم ها واسه كسي كه روبرويش نشسته و مخاطبش است شكلك در آورند و عمد دارند كه خواننده پكي بزند زير خنده و به آنها بگويد كه بابا، اين يكي هم انگار قاطي دارد!


‘او’ صفحه اصلی’: گم شده سنگ مزار بازده اول قبر در بتل گورستان – ابستا نیوز\nمی 24, 2020 می 23, 2020 از abestanews\nمنتشر شده 3:07 PM EDT مه 23 سال 2020\nپورت اورچارد — هنگامی که میک Hersey برافراشتند و سفید تخته سنگ مرمر بر روی ماسه سنگ پایه در زیر یک سایبان از دپو داگلاس در Burley گورستان جمعه این همه اما کلیک با هم مانند یک پازل قطعه.\n“او خانه” Hersey گفت.\nوجود دارد بیشتر کار انجام شود. Hersey یک برمرتون ساکن شناخته شده برای کار خود را بازسازی و حفظ خاطرات در اطراف Kitsap شبه جزیره و فراتر از آن راه اندازی شد به مته سوراخ و اضافه کردن اپوکسی برای اطمینان از این خاص قبر خواهد گذشته بسیاری از دهه.\nبه دلایل به عنوان مرموز مرگ او این قبر متعلق به یک ایندیانا زن به نام Juleyan ویلیامز که فقط 37 در سال 1887 است که گم شده است برای برخی از زمان از 2 هکتار گورستان. قبر نشانگر آن شده بود چیده شده در آن پایگاه بوده است و یکی از اولین وجود دارد; او به خاک سپرده شد حتی قبل از گورستان بود platted.\n“آن را به حال شده است برای چندین دهه” گفت: Jen Taylor 20 سال عضو مجاور فیض مقدس کلیسا که آن گرفته شده بر خودش را به نگه داشتن موجودی و کمک به بازگرداندن بیش از 200 قطعه در داخل.\nتیلور به تازگی آیفون آنلاین تبدیل شده تا یک سرب و روی که در آن آنها ممکن است پیدا کردن سنگ. در اکتبر 2019 در جستجو در اینترنت برای به جای مجزا املای Juleyan ویلیامز او آمد در سراسر یک نشانگر در findagrave.com که نشان داد آن محل تکیه در برابر یک درخت سرو در نزدیکی Olalla پیشگام گورستان. پس از اخذ اجازه از آن مراقبان Hersey برگرفته دال به بازگشت آن را به جای مناسب آن است.\n“ما آن را بعد از فکر کردن آن را برای همیشه رفته” Hersey گفت.\nکلیسا سوابق نشان می دهد ویلیامز متولد Jan. در 17 1850 و درگذشت هفت. 15, سال 1887. او قبر می گوید در سراسر بالا: “رفته است اما فراموش شده” و شامل مجسمه سازی از یک دست به استناد آغوش با الهی در بهشت Hersey گفت.\nبخشی از سنگ قطع است و معلوم نیست که آیا بقیه شده است این ماجرا رو به پایین به آن ماسه سنگ پایه در طول زمان است. Hersey مظنون پایه خود بود و در واقع بعدا اضافه شده است. در هر صورت تنها چیزی که روشن است این است که احساس تنهایی در بخشی از ویلیامز, ایندیانا بومی است.\nسوابق قبر شامل یک شعر کوتاه: “وداع دوستان عزیز / من در حال حاضر باید شما را ترک کنند / من دور از من, عزیز, پیر صفحه اصلی / من در حال حاضر وضع در این تپه به تنهایی.”\nدر واقع او اولین کسی بود که به خاک سپرده شد وجود دارد. او را شوهر, دانیل, بازگشت به, Wabash, Indiana, ازدواج و فرزند دیگری تیلور گفت که او در بر داشت در شجره نامه و سرشماری سوابق. او در سال 1907. همه او پنج فرزند چپ Kitsap و به خانه رفت ،\nخبرنگار جاش فارلی را می توان در رسید [email protected] یا (360) 792-9227. او را دوست دارد خوب پروژه تاریخچه بنابراین احساس رایگان به ایمیل یکی به او.\nهیچ چرخش اخبار: بهترین های هفته, مارس 18 – May 21


فرصت پرس - پیروزی حامیان اصلاحات قانون اساسی ترکیه\n» بین الملل, سیاسی » پیروزی حامیان اصلاحات قانون اساسی ترکیه\n۲۸ فروردین ۱۳۹۶ , ساعت ۱۰:۴۴\nسعدی گوون، رئیس شورای عالی انتخابات بر این پیروزی تاکید کرد\nپیروزی حامیان اصلاحات قانون اساسی ترکیه\nبه نقل از شبکه خبری ان تی وی، رئیس شورای عالی انتخابات در نشست مطبوعاتی در پاسخ به اعتراض احزاب مردم جمهوری خواه ترکیه و دموکراتیک خلق مبنی بر وجود دستکاری در نتیجه رای‌گیری گفت: تصمیم شورای عالی انتخابات مبنی بر شمارش آراء صندوق‌های رای پلمب نشده از سوی این شورا برای اولین بار اتخاذ نشده است.\nوی اظهار کرد: اگر برخی از صندوق‌ها پلمپ نشده‌اند این نشانه کوتاهی مسئولان حاضر در پای صندوق‌های رای گیری بوده است.\nاو همچنین بیان کرد: اعضای شورای عالی انتخابات برای جلوگیری از پایمال شدن حقوق مردم و ابطال رای آن‌ها چنین مجوزی را صادر کرده است. در صندوق‌های رای، رای «آری» اکثریت بوده است.\nرئیس شورای عالی انتخابات ترکیه ادامه داد: این گونه تصمیمات در دوره های پیشین نیز اتخاذ شده است. نتیجه انتخابات رای «آری» بوده است.\nدر واقع شورای عالی انتخابات ترکیه بر پیروزی حامیان اصلاحات قانون اساسی ترکیه تاکید کرد.\nسعدی گوون، رئیس این شورا در کنفرانس خبری در آنکارا گفت: ۲۴ میلیون ۷۶۳ رای دهنده در رفراندوم قانون اساسی “آری” دادند در حالی که ۲۳ میلیون و ۵۱۱ هزار تن به آن رای نه دادند.\nوی افزود: این رای گیری شاهد مشارکت ۸۶ درصدی از مجموع ۵۵.۳ میلیون رای دهنده واجد شرایط رای دادن بود که در بیش از ۱۶۷ هزار حوزه اخذ رای در ۸۱ استان ترکیه رای خود را به صندوق انداختند.\nاین مقام ترکیه‌ای افزود، در واقع ۱.۲۵ میلیون رای آری بیش از رای منفی بعد از شمارش بیش از ۹۹ درصد آرا بوده است. همچنان ۶۰۰ هزار رای باید شمارش شود. همچنین نتایج رسمی و نهایی بین ۱۱ تا ۱۲ روز آتی اعلام خواهد شد و آن بعد از رسیدگی به اعتراضات است.\n,آنکارا, اردوغان, اصلاحات قانون اساسی, رأِی آری, رئیس شورای عالی انتخابات, رفراندوم قانون اساسی, سعدی گوون