کاهش استرس با چند ماده غذایی اعجاب آور - کلینیک لاغری و زیبایی ایده آل\nمکان شما: صفحه اصلی1 / اطلاعات تغذیه ای2 / کاهش استرس با چند ماده غذایی اعجاب آور\nکاهش استرس با چند ماده غذایی اعجاب آور\nآگوست 9, 2020 /1 دیدگاه/در اطلاعات تغذیه ای, رژیم درمانی /توسط ak\nامروزه همه ی ما استرس را در زندگیمان تجربه می کنیم اما نکته ای که مهم است مدیریت آن در ارتباط با انبوهی از کارهای روزانه مان است. استرس زیاد ضررهای بسیاری برای روح و جسم دارد. همه ما می دانیم که استرس چگونه بر بدن ما تاثیر می گذارد مثل انقباض ماهیچه ها افزایش ضربان قلب و افزایش تعداد تنفس (نفس نفس زدن) هورمون هایی که در شرایط استرس زا در بدن ترشح می شوند همانند کورتیزل بدن شما را برای تبادل با شرایط به وجود آمده آماده می کند. استرس مداوم بر قسمت های مختلف بدن شما تاثیر می گذارد. افراد می توانند به روش های گوناگونی شیوه زندگی خود را تغییر دهند تا بتوانند در کاهش استرس و اضطراب موفق باشند. داشتن یک رژیم غذایی سرشار از سبزیجات و میوه جات ، حبوبات ، غلات کامل و پروتئین بدون چربی می تواند مفید باشد. اضطراب وضعیت شایعی است که میلیون ها انسان را در سطح جهان تحت تأثیر قرار داده است. این وضعیت علائم متفاوتی دارد و برخی از افراد فقط طی دوره کوتاه مدتی این شرایط را تجربه می کنند اما افرادی که 6 ماه یا بیشتر علائم را تجربه کرده باشند ممکن است دچار اختلال اضطراب عمومی (GAD) باشند.\nعلائم GAD شامل علائم روانی و جسمی می باشد مانند: ترس، تنش، نگرانی بیش از حد در زمان حوادث و مشکلاتی که در روزمره اتفاق می افتد، تحریک پذیری، مشکلات مربوط به تمرکز، مسائل مربوط به روابط اجتماعی و فعالیت های شخصی فرد،\nتپش قلب ، ضربان قلب بالا و …\nپزشکان غالباً برای برطرف کردن این وضعیت ، ترکیبی از درمان ها مانند درمان های رفتاری – شناختی را در کنار داروها مورد استفاده قرار می دهند. با این حال گاهی اوقات ، این روش های درمانی در طولانی مدت تاثیری ندارد. برخی تحقیقات نشان می دهد که تغذیه مناسب می تواند به بهبود علائم کمک کند.\nترشح برخی از هورمون ها در بدن بر کنترل استرس موثرند:\nافزایش سروتونین و کاهش آدرنالین و کورتیزول سطح استرس در بدن را کنترل می کنند. مواد غذایی مانند جو دوسر باعث افزایش سطح سروتونین می شوند. کربوهیدرات های پیچیده نقش مهمی در ساخت سروتونین دارند که مدت طولانی تری برای هضم آن نیاز هست این ماده در نان پاستا غلات صبحانه بلغور جودوسر یافت می شود همچنین کربوهیدرات ها پیچیده با تثبیت قندخون به احساس تعادل بدن کمک می کند. کربوهیدرات های ساده با وجود افزایش سدوتونیز توصیه نمی شود زیرا این مواد زود هضم و اعتیاد آور است. هورمون سروتونین در بهتر خوابیدن شما موثر است.\nبا تقویت سیستم ایمنی بدن و همچنین کاهش فشار خون می توان با اثرات منفی استرس بر بدن مقابله کرد. میوه ها و سبزیجات تازه غنی از ویتامین هستند می توانند با تقویت سیستم ایمنی سطح هورمون های کورتیزول را کاهش دهند بویژه ویتامین گروه B به عملکرد غدد مربوط به استرس (آدرنال) کمک می کنند و در سبوس برنج یافت می شوند.\nمواد غذایی کنترل کننده ترشح هورمون های استرسی\nویتامین: میوه ها و سبزیجات تازه غنی از ویتامین هستند می توانند با تقویت سیستم ایمنی سطح هورمون های کورتیزول را کاهش دهند بویژه ویتامین گروهB به عملکرد غدد مربوط به استرس (آدرنال) کمک می کنند و در سبوس برنج یافت می شوند.\nمنیزیم: در هنگام استرس به طور قابل توجهی کاهش می یابد و خود این کمبود باعث تشدید حالات استرس در فرد می شود و علائمی مانند خستگی اضطراب و بی خوابی را در فرد می توان مشاهده کرد و از آجیل استفاده کرد. مصرف مقداری اسفناج می تواند منیزیم مورد نیاز شمارا تامین کند و علاوه بر آن سبزیجات برگ دار سویا فیله ماهی سالمون سبوس و آجیل منبع خوبی برای منیزیم هستند.\nغذاهایی که به کاهش استرس کمک می کنند:\nتا به امروز استراتژی های زیادی برای کاهش یا رفع آن پیشنهاد شده است. یکی از آن ها خوردن بعضی از مواد غذایی است که در ادامه به رژیم های غذایی و عاداتی که به مدیریت استرس کمک می کنند می پردازیم.\nغذاها از راه های مختلف به کنترل استرس کمک می کنند با داشتن رژیم غذایی سالم می توان تغییراتی که در بدن در اثر استرس ایجاد می شود را کاهش داد. در ادامه به برخی از غذاها که برای کاهش اضطراب می تواند به شما کمک کند، اشاره خواهد شد:\n1- آجیل برزیلی\nآجیل برزیلی حاوی مقادیر قابل توجهی از سلنیوم است که می تواند به بهبود خلق و خو کمک کند. سلنیوم موجب کاهش التهاب ناشی از اضطراب می شود و در نتیجه خلق و خو را بهبود می بخشد. همچنین سلنیوم به عنوان یک آنتی اکسیدان شناخته شده است که موجب پیشگیری از آسیب های سلولی می شود و به جلوگیری از پیشرفت سرطان کمک می کند و می تنوان آن را به عنوان یک ماده مغذی ضد سرطان در نظر گرفت. سایر آجیل ها، محصولات حیوانی و گیاهانی مانند قارچ و سویا منبع عالی سلنیوم هستند.\nکاهش استرس با آجیل برزیلی\nنکته قابل توجه این است که دریافت بیش از حد سلنیوم توصیه نمی شود زیرا این امر می تواند عوارض جانبی خاصی را در بدن ایجاد کند. مقدار مجاز توصیه شده برای سلنیوم در بزرگسالان ، حداکثر400 میکروگرم (میلی گرم) در روز است، بنابراین مراقب باشید مکمل های سلنیوم با دوز بالا را مصرف نکنید و یا بیشتر از 4-3 عدد آجیل برزیلی طی روز میل نکنید.\nآجیل برزیلی و سایر آجیل ها همچنین منبع خوبی از ویتامین E هستند . ویتامین E نیز یک آنتی اکسیدان محسوب می شود که می توانند برای درمان اضطراب مفید باشند.\n2-پسته و بادام\nپسته و سایر آجیل ها علی رغم کالری زیادی که دارند منبع خوبی برای چربی ها ی سالم هستند و روزانه مصرف یک مشت از آن باعث کاهش کلسترول کاهش بیماری های قلبی کاهش احتمال ابتلا به دیابت و کاهش اثرات منفی استرس در بدن می شود. بادام سرشار از ویتامین جهت تقویت سیستم ایمنی و ویتامین های گروه B جهت مقاومت در برابر استرس و افسردگی می باشد.\n3- انواع ماهی های چرب\nماهی های چرب مانند ماهی قزل آلا ، ماهی خال مخالی ، ساردین ، ماهی قزل آلا و شاه ماهی ، از نظر امگا 3 بسیار غنی هستند. امگا 3 یک اسید چرب است که با عملکرد شناختی و همچنین سلامت روان رابطه بسیار قوی دارد و می توانند در کاهش هورمون های استرس موثر باشند و از بیماری های قلبی افسردگی و سندرم پیش از قاعدگی(pms) جلوگیری کنند. برای تامین امگا3 مورد نیاز بدنتان حداقل دوبار در هفته ماهی چرب میل کنید. اخیرا تحقیقات نشان داده اند که اگر فرد امگا 3 دریافتی کمی داشته باشد و در عین حال اسید چرب دیگری بنام امگا 6 را بیشتر مصرف کند ، این وضعیت ممکن است خطر ابتلا به اختلالات خلقی مانند اضطراب را درفرد افزایش دهد. غذاهای غنی از امگا 3 که حاوی اسید آلفا لینولنیک (ALA) هستند ، دو اسید چرب ضروری را تأمین می کنند: اسید ایکوزاپنتائنوئیک (EPA) ، و اسید داکوزهگزاوائیک (DHA) . EPA و DHA تنظیم کننده انتقال دهنده های عصبی ، کاهش التهاب و تقویت عملکرد سالم مغز هستند.\nکاهش استرس با ماهی های چرب\nیک مطالعه کوچک که بر روی 24 نفر از افراد مبتلا به سوء مصرف مواد انجام شد، نشان داد که مصرف مکمل EPA و DHA منجر به کاهش سطح اضطراب می شود. با این حال ، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است. در حال حاضر توصیه های فعلی حاکی از خوردن حداقل دو وعده ماهی چرب طی هفته می باشد. از طرفی ماهی قزل آلا و ساردین نیز از معدود غذاهایی هستند که حاوی ویتامین D هستند. محققان به طور فزاینده ای بر این باورند که کمبود ویتامین D با اختلالات خلقی مانند افسردگی و اضطراب در ارتباط است. ضمن این که شاهد و گزارش های متعددی وجود دارد که ثابت می کند ویتامین D به طور مثبت به درمان افسردگی کمک می کند. ویتامین D همچنین می تواند اختلال ناخوشایند فصلی (SAD) را در طول زمستان بهبود بخشد.\nیکی دیگر از منابع عالی ویتامین D زرده تخم مرغ است. از طرفی سفیده تخم مرغ نیز یکی از منابع عالی پروتئین است در نتیجه این غذا را می توان به عنوان پروتئین کامل در نظر گرفت و این موضوع به این معنی است که تخم مرغ تمام اسیدهای آمینه ضروری بدن برای رشد و نمو را تامین می کند. تخم مرغ حاوی تریپتوفان می باشد. تریپتوفان یک اسید آمینه است که در تولید سروتونین کمک می کند. سروتونین یک انتقال دهنده عصبی شیمیایی است که به تنظیم خلق و خو ، خواب ، حافظه و رفتار کمک می کند، همچنین تصور می شود که سروتونین باعث بهبود عملکرد مغز و رفع اضطراب می شود. به طور کلی می توان نتیجه گرفت که تخم مرغ اثر مثبتی بر بهبود استرس و اضطراب دارد.\nکاهش استرس با تخم مرغ\nدانه کدو تنبل منبع عالی پتاسیم است که به تنظیم تعادل الکترولیت های بدن و در نتنیجه مدیریت فشار خون کمک می کند. خوردن غذاهای سرشار از پتاسیم مانند دانه کدو تنبل یا موز می تواند به کاهش علائم استرس و اضطراب کمک کند. دانه کدو تنبل همچنین منبع خوبی از روی است و یک مطالعه انجام شده بر روی 100 دانش آموز دختر دبیرستانی نشان داد که کمبود روی بر خلق و خوی افراد اثرات منفی دارد. روی برای رشد مغز و اعصاب ضروری است و مهمترین محل ذخیره روی در بدن انسان ، مغز می باشد.\nکاهش استرس با دانه کدو تنبل\nمحققان دریافته اند که شکلات تلخ نیز ممکن است به کاهش استرس کمک کند. یک مطالعه در سال 2014 نشان داد که مصرف روزانه 40 گرم شکلات تلخ موجب کاهش استرس در دانشجویان دختر می شود. اگرچه هنوز مشخص نیست که شکلات تلخ چگونه موجب کاهش استرس می شود، اما منبع غنی از پلی فنول ها ، به ویژه فلاونوئیدها است. مطالعات نشان داده اند که فلاونوئیدها موجب کاهش التهاب عصبی و مرگ سلولی در مغز و همچنین بهبود جریان خون می شوند. شکلات تلخ دارای مقادیر بالایی از تریپتوفان است که بدن از آن برای تبدیل شدن به انتقال دهنده های عصبی در مغز تقویت کننده خلقی مانند سروتونین استفاده می کند.\nشکلات تلخ همچنین منبع خوبی از عنصر منیزیم است که این ماده معدنی نیز می تواند علائم افسردگی را کاهش دهد. بهتر است هنگام انتخاب شکلات تلخ ، 70 درصد یا بیشتر را هدف قرار دهید.\nزردچوبه ادویه ای است که معمولاً در آشپزی مورد استفاده قرار می گیرد. ماده فعال موجود در زردچوبه کورکومین نام دارد. کورکومین ممکن است با کاهش التهاب و استرس اکسیداتیو که اغلب در افرادی که اختلالات خلقی مانند اضطراب و افسردگی را تجربه می کنند ، همراه باشد. افزایش کورکومین در رژیم غذایی باعث افزایش DHA و کاهش اضطراب می شود.\nبسیاری از مردم در سراسر جهان به دلیل خاصیت ضد التهابی ، ضد باکتریایی ، آنتی اکسیدانی و آرامش بخش بودن از چای بابونه به عنوان یک گیاه درمانی استفاده می کنند. برخی افراد معتقدند که خواص آرامش بخش و ضد اضطراب از فلاونوئیدهای موجود در بابونه ناشی می شود. یک مطالعه جدید نشان داد که بابونه علائم اضطراب را کاهش می دهد. دمنوش بابونه ممکن است در مدیریت سطح اضطراب مفید باشد. استفاده از آن در دوزهای بالا به راحتی در دسترس و بی خطر است.\nبابونه کاهنده استرس\n8- چای سیاه\nچای سیاه با کاهش هورمون کورتیزول در بدن به راحتی میزان استرس شمارا کاهش می دهد. به جای مواد غذایی محرک دارای کافئین مانند چای یا قهوه در کوتاه مدت انرژی قابل توجهی را در بدن شما تامین می کند اما در طولانی مدت موثر نیست می توانید از چای های گیاهی یا میوه ای استفاده کنید.\nیکی از راه های کاهش استرس مصرف کافی پتاسیم و منابع غنی از آن مانند آووکادو است. توجه داشته باشید که آووکادو چربی و کالری زیادی دارد.\nیکی دیگر از کاهنده های استرس نوشیدن یک لیوان شیر گرم هنگام خواب است زیرا کلسیم در کاهش اضطراب و تغییرات رفتاری مرتبط با سندروم پیش از قاعدگی نقش دارد.\nسعی کنید از مواد غذایی ارگانیک که روزانه حداقل شامل پنج وعده سبزیجات غیر نشاسته ای باشد استفاده کنید.\n5 نکته طلایی کاهنده استرس\n1- روز را با یک صبحانه متعادل شروع کنید و از خوردن غلات شیرینی ها کافئین خود داری کنید به علت این که مصرف زیاد آن ها اختلالات گوارشی ایجاد می کند\n2- هنگام استرس در شرایط استرس زا نیاز بدن به مصرف پروتیین افزایش می یابد. برای تامین آن می توان از گوشت بدون چربی مرغ ماهی تخم مرغ لوبیا عدس آجیل استفاده کرد. پروتیین به کاهش قند خون کمک می کند.\n3- وعده های غذایی را به هیچ عنوان حذف نکنید. سعی کنید از تعداد وعده های غذایی را افزایش داده و حجم آن ها را کاهش دهید.\n4- سعی کنید از غذاهای فرآورده شده که دارای قند افزودنی هستند اجتناب کنید مثل بیسکوییت شکلات پاستا و… و به جای آن از نان قهوه ای مرغ جودوسر و… استفاده کنید.\n5-علاوه بر تغییر رژیم غذایی یکی از بهترین استراتژی های مقابله با استرس شروع به ورزش است.\nورزش های هوازی با افزایش میزان بدن موجب ساخت اندورفین می شوند و این ماده در بدن به عنوان هورمون مقابله کننده با درد و استرس شناخته می شود. 3 الی 4 بار در هفته هر بار 3 دقیقه ورزش هوازی انجام دهید.\nاز راه ها دیگر کاهش استرس می توان به مدیتیشن و یوگا جهت آرامش ذهن و روح و دریافت انرژی های مثبت و تخلیه انرژی های منفی اشاره کرد.\nتگ ها : استرس دارم, چه چیزی استرس را از بین میبرد, درمان سریع استرس و اضطراب شدید, راه سریع از بین بردن استرس, غذاهای کاهش استرس, کاهش استرس, مواد غذایی ضد اضطراب\nhttps://idealdiet.ir/wp-content/uploads/2020/08/مواد-غذایی-ضد-استرس-1.jpg 230 230 ak http://idealdiet.ir/wp-content/uploads/2019/12/arm.png ak2020-08-09 07:33:322020-10-20 12:11:01کاهش استرس با چند ماده غذایی اعجاب آور\nسپتامبر 7, 2020 در 8:10 ق.ظ\nسیر تا پیاز رژیم گیاه خواری بهترین رژیم دیابت


ده پل تاریخی در گوشه و کنار ایران - آکا\nدر دو طرف گذرگاه این پل دو دیواره آجری به ارتفاع سانتی‌متر برای امنیت و ممانعت از سقوط عابران از روی پل ایجاد شده است. روی گذرگاه پل، جان پناه آجری در طرفین مسیر ایجاد شده که در بالا به شکل مثلثی و شیروانی ساخته شده است. تا چندی پیش عبور و مرور خودروها از روی این پل انجام می‌گرفت که امروزه با ساختن پلی جدید در کنار آن، مسیر حرکت ماشین‌ها تغییر کرده است. در پایه‌های پل و قسمتی که با آب تماس دارد، زائده‌های مثلثی شکلی ایجاد شده است که جریان عبور آب را تسهیل می‌کند. پل تاریخی چالان چولان در زلزله فروردین 85 خسارت دید که اکنون این بخش‌ها مرمت شده است.\nشهرهای استان تهران- دیدنی های استان تهران پل های تاریخی ایرانپل های ایرانگردشگریتور گردشگریپل جیپل دختر لرستانپل قافلانکوهپل چالان چولانپل لاتیدانپل کهنه کرمانشاهپل خواجوپل گاومیشان سندپل کشکانسی و سه پل


حسینیه آیت الله حق‌شناس(ره) - کنترل ذهن در مسیر تقرّب(5) - قسمت دوم | تقوای ذهنی» یعنی مراقبت کنی که ذهنت هرجایی نرود/ خدا در نماز می‌خواهد ببیند: قسمت ناخودآگاه مغزت کجا می‌رود؟ :: علیرضا پناهیان\nحسینیه آیت الله حق‌شناس(ره) - کنترل ذهن در مسیر تقرّب(5) - قسمت دوم\nتقوای ذهنی» یعنی مراقبت کنی که ذهنت هرجایی نرود/ خدا در نماز می‌خواهد ببیند: قسمت ناخودآگاه مغزت کجا می‌رود؟\nعلم روان‌شناسی می‌گوید: قدرت کنترل ذهن، بر جسم انسان هم تأثیرگذار است/ در مواقعی که لازم نباشد مغز فعالیت کند، «قسمت ناخودآگاه مغز» فعّال می‌شود/ چگونه قسمتِ ناخودآگاه مغزمان را کنترل کنیم؟/ هرکسی ذهن و قلبش زیاد درگیر است، مفصّل استغفار کند؛ این عذاب الهی است!\nدر ادامه بخش‌هایی از پنجمین روز سخنرانی علیرضا پناهیان در حسینیه آیت الله حق‌شناس(ره) با موضوع «کنترل ذهن در مسیر تقرّب» را به گزارش پایگاه اطلاع رسانی بیان معنوی می‌خوانید:\nگاهی اوقات به‌جای «قدرت کنترل ذهن» از کلمۀ «مدیتیشن» استفاده می‌شود. روان‌شناس‌ها می‌گویند: «مدیتیشن برای رفع افسردگی از قوی‌ترین داروها مؤثرتر است!» ما به این توانایی، می‌گوییم «تقوای درونی، تقوای ذهنی یا تقوای روحی»؛ یعنی اینکه مراقبت کنی ذهنت هر جایی نرود. دانیل گُلمن-در کتاب صفات دگرگون‌شده- می‌گوید: «علم آشکار می‌کند که چگونه مدیتیشن، ذهن و مغز و بدن شما را تغییر می‌دهد.»\nآقای گُلمن می‌گوید: «وقتی فرد هیچ فعالیتی که نیازمند تلاش ذهنی باشد انجام نمی‌دهد، حالت پیش‌فرض مغز فعال می‌شود.» بخشی از مغزِ انسان، مسئول انجام فعالیت‌های خودکار و ناخودآگاه است. در مواقعی که لازم نباشد مغز کار بکند یا دقّت بکند، این قسمت مغز فعال می‌شود. یکی از کارهایی که نیاز به فعالیت ذهنی ندارد «نماز» است؛ چون نماز را از حفظ می‌خوانی و برایت تکراری است، لذا ذهنت رها می‌شود (خصوصاً در نماز جماعت، ذهن انسان بیشتر رها می‌شود)\nخدا موقع نمازخواندنِ تو، می‌خواهد ببیند «قسمت ناخودآگاه مغز تو کجا می‌رود؟ و اصلاً می‌توانی ذهنت را کنترل کنی یا نه؟» نماز که رکن دین ماست یکی از فلسفه‌های مهمّش این است که قدرت کنترل ذهنِ آدم، معلوم شود.\nچون نماز، یک عملیاتِ به‌شدّت تکراری است، لذا موقع نمازخواندن، قسمتی از مغز که مسئول انجام فعالیت‌های خودکار و ناخودآگاه است، به‌کار می‌افتد؛ اینجاست که می‌توانی ارزش‌های وجودی‌ات را درک کنی. شما که اهل نماز هستی، باید در تکراری‌ترین وضعیت، توجّهت به خدا جلب شود.\nوقتی آدم کارهایی که نیازمند فعالیت ذهنی نیست انجام می‌دهد، حالت پیش‌فرض مغزش فعال می‌شود؛ آقای گلمن می‌گوید: «در این حالت، افکار و احساسات مختلفی به ذهن خطور می‌کنند، که غالباً ناخوشایند هستند.» وقتی که آن قسمت خودکار مغزت فعال می‌شود-که غالباً هم منفی هست- معمولاً خطوراتی که به ذهنت می‌آید از نوعِ «سوءظنّ به خدا» است.\nآقای گلمن می‌گوید: «حالت پیش‌فرض مغز در هنگام انجام تمرینات خودآگاهی متوقف می‌شود... با ادامۀ این تمرینات، توقف حالت پیش‌فرض مغز تبدیل به یک ویژگیِ ماندگار شده و حتی در حالت پیش‌فرض هم مغز، فعالیت کمتری انجام می‌دهد.» یعنی باید تمریناتی انجام بدهی که ذهنت را کنترل کنی تا در مواقعی که با مغزت کاری نداری، ذهنت سراغ حرف‌های منفی نرود، بلکه سراغ حرف‌های مثبت برود.\nحضرت امام(ره) به فرزندش می‌فرمود: «من هر لحظه اراده کنم که به چیزی فکر نکنم، فکر نمی‌کنم» روانشناس‌ها هم می‌گویند که مغز ما نباید بدون ارادۀ ما کار کند؛ این یعنی نجات انسان، عرفان هم همین را می‌گوید. دانش بشر در هر زمینه‌ای جلو برود به دین می‌رسد!\nامام‌صادق(ع) می‌فرماید: «إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَیَنْوِی الذَّنْبَ فَیُحْرَمُ رِزْقَهُ» (محاسن/1/116) بندۀ مؤمن، اگر یک گناهی به ذهنش برسد، از روزیِ او می‌گیرند. چرا؟ او که هنوز کاری نکرده است! خُب فعالیت ذهنی هم در واقع یک‌نوع کار است -همان‌طور که قبلاً بیان شد- بعضی از کارها و فعالیت‌های انسان، باطنی است و بعضی ظاهری.\nذهنِ انسان پیش خدا خیلی محترم است. هروقت فکر گناه یا هر فکر منفی و باطلی خواست به ذهنت بیاید، سریع جلوی آن را بگیر و بگو: «ذهن من! کجا داری می‌روی؟!»\nآیت‌الله حق‌شناس(ره) می‌فرماید: «اولیاء خدا از این خطورات ذهنیه خائف هستند، باید در اثر توجه به پروردگار این خطورات ذهنیه و قلبیه از ذهن و قلب انسان پاک بشود. باید آن‌قدر در مقام مراقبه باشی تا خطورات قلبی به کلّی نابود شود و صفحۀ دل نورانی شده، جای پروردگار شود.»\nایشان می‌فرماید: «پروردگار عالم فرموده است اگر خودت را برای عبادت من فارغ نکنی، ذهن و قلبت را شلوغ می‌کنم» (إِنْ لَا تَفَرَّغْ لِعِبَادَتِی أَمْلَأْ قَلْبَکَ شُغُلًا بِالدُّنْیَا؛ کافی/2/83) هرکسی که ذهن و قلبش زیاد درگیر شد، برود مفصّل استغفار کند؛ این عذاب الهی است. باید ذهنت آزاد باشد. خدا کسانی را بهشت می‌برد که سعی کرده‌اند دنیا را بهشت کنند و در دنیا مثل بهشت زندگی کنند. بعد می‌فرماید: «هر قدر شما اقبال به پروردگار بکنید آن خاطرات ذهنی و قلبی کم می‌شود و همین دلیلی بر وجود خداست.»


خط حزب‌الله ۱۰۱ – پایگاه معرفتی،بصیرتی کتا\nبه گزارش خط حزب‌الله، سحر روز چهارشنبه، ساعت پنج و سی دقیقه صبح، میدان امام حسین (ع) تهران، که از شب قبل میزبان پیکر شهید محسن حججی قهرمان ایرانی مدافع حرم بود؛ یک مهمان سرزده داشت. رهبر انقلاب به دیدار پاسدار شهید و خانواده‌اش در مسجدامام حسین (ع) آمده بود. دیدار اگرچه کوتاه بود اما در آن یک بیان مهم و کلیدی وجود داشت: «خدا شهید شما را عزیز کرد؛ ببینید چه غوغایی در کشور راه افتاده به‌خاطر شهادت این جوان. شهید خیلی هستند؛ همه‌ی شهدا هم پیش خدای متعال عزیزند، لکن یک خصوصیّتی در این جوان وجود داشته. خداوند هیچوقت کارش بدون حکمت نیست…»(۱۳۹۶/۰۷/۰۵)\nکارکرد مجالس اباعبدلله(ع) در نهضت انقلاب اسلامی، نسخه کوچک حرکت امام حسین(ع)، سید الشهدا در تردیدها و وسوسه‌ها دلش نلرزید، آنچه پشت سر این عزادار‌ی‌ها وجود دارد و… عناوین دیگر بخش‌های مختلف نشریه هستند که شما مخاطبین گرامی می‌توانید با مراجعه به نشریه مورد مطالعه قرار دهید.


تزریق دوز تقویتی واکسن کرونا برای بیماران پیوندی ضروری است – واکسن آنلاین\nدیدگاه خود را بنویسید / گزارش و گفتگو / از حامد طبیعت پور / ۲۵ خرداد ۱۴۰۰ ۲۵ خرداد ۱۴۰۰ / تزریق واکسن کرونا، واکسن کرونا، واکسیناسیون\nبه گزارش واکسن آ‌نلاین، نتایج یک مطالعه که به تازگی انجام شده است، نشان می دهد افرادی که پیوند عضو انجام داده اند، ممکن است به یک دوز تقویتی واکسن کووید-۱۹ نیاز داشته باشند.\nداده های این مطالعه که بر روی ۳۰ گیرنده پیوند عضو انجام شد، نشان داد که تمامی آنها پس از تزریق دوز دوم واکسن های ۲ دوزه کووید-۱۹ ، واکنش ایمنی کاهش یافته ای نسبت به میانگین واکنش ایمنی بزرگسالان در کل جمعیت داشتند.\nاین موضوع به احتمال زیاد به این دلیل است که بیماران پیوندی به دنبال پیوند عضو با داروهایی به نام «تعدیل کننده های سیستم ایمنی» که برای سرکوب سیستم ایمنی بدن طراحی شده اند تا بدن عضو جدید پس نزدند، تحت درمان قرار می گیرند.\nمحققان گفتند: تمامی این ۳۰ نفر پس از دریافت دوز تقویتی یکی از دو واکسن «فایزر- بایون تک» یا «مُدرنا»، بدون آن که عوارض جانبی جدی داشته باشند به یک سطح آنتی بادی مناسب برای محافظت در برابر ویروس کرونا دست یافتند.\nآنها تاکید کردند: افراد دیگری که از این نوع داروها استفاده می کنند از جمله افراد مبتلا به بیماری های «مولتیپل اسکلروزیس» (ام اس) و «آرتریت روماتوئید» نیز ممکن است به تزریق تقویتی واکسن کرونا نیاز داشته باشند.\nدکتر دوری سگف یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: دوزهای سوم بدون شک بخشی از این رویکرد برای تقویت واکنش واکسن کووید-۱۹ در افرادی است که از سیستم ایمنی سرکوب شده ای برخوردار هستند.\nوی افزود: نتایج تحقیقات دلگرم کننده است و ما را امیدوار می کند که در نهایت بیماران پیوندی می توانند از طریق واکسیناسیون به میزان قابل قبولی از محافظت در برابر ویروس کرونا دست یابند.\nآنتی بادی ها سلول هایی هستند که توسط سیستم ایمنی بدن انسان برای کمک به مقابله با ویروس تولید می شوند. در همین حال، طبق اعلام مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها، واکسن های کووید-۱۹ برای تقویت سیستم ایمنی بدن به منظور ایجاد آنتی بادی علیه ویروس کرونا طراحی شده اند.\nمراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها اعلام کرد که سیستم ایمنی بدن با استفاده از این آنتی بادی ها برای مبارزه با ویروس کرونا و جلوگیری از ابتلا به عفونت و بیماری جدی آماده می شود.\nمقامات بهداشت عمومی اخیراً پیشنهاد کرده اند که بسته به روند شیوع بیماری، به ویژه با ظهور انواع جدید ویروس کرونا به دوزهای تقویتی واکسن کووید-۱۹ برای محافظت کامل نیاز است.\nاین در حالی است که کارشناسان اظهار کردند که هنوز برای اعلام نیاز به تزریق دوزهای سالانه واکسن کرونا همانند واکسن آنفلوانزا، بسیار زود است.\nمشروح این مطالعه در مجله Annals of Internal Medicine منتشر شده است.\nتدروس آدهانوم مدیرکل سازمان جهانی بهداشت روز چهارشنبه ۲۱ اسفندماه ۹۸ در کنفرانسی تاکید کرد که اگرچه واژه «همه‌گیر» (pandemic) به دلیل حساسیتی که دارد نباید بدون دقت مورد استفاده قرار گیرد اما ارزیابی‌های این سازمان ویروس کرونا را «همه‌گیر جهانی» شناسایی و اعلام می‌کند.\nاین در حالی است که دانشمندان مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های آمریکا رد این ویروس را پیش از این تاریخ رسمی گرفته و نتایج پژوهش شان را در نشریه “بیماری‌های عفونی بالینی” منتشر کرده‌اند. این پژوهشگران پس از یازده ماه، با بررسی نتایج قبلی، ۳۹ نفر را در سه ایالت آمریکا شناسایی کرده‌اند که دو هفته قبل از اعلام رسمی چین، در خون شان پادتن کرونا وجود داشته است. اولین مورد کرونا در آمریکا ۲۱ ژانویه ۲۰۲۰ یعنی سه هفته بعد از اعلام چین شناسایی شد.


سایت ملیون ایران > آخرین مطالب > جزئیات محکومیت جواد علیکردی، وکیل دادگستری محبوس در زندان وکیل آباد مشهد\nخبرگزاری هرانا – جواد علیکردی، وکیل دادگستری و استاد دانشگاه، به دلیل راه اندازی و مدیریت یک گروه تلگرامی، توسط دادگاه انقلاب مشهد به هشت سال و ۷ ماه حبس تعزیری، دو سال منع اشتغال هر گونه فعالیت و تدریس در محیط های آموزشی، ممنوعیت خروج از کشور و ممنوعیت عضویت در احزاب، گروه‌ها و دسته‌جات سیاسی و اجتماعی محکوم شد. این حکم در مرحله تجدید نظر به ۴ سال و ۱ ماه حبس کاهش پیدا کرده و با اعمال ماده ۱۳۴، دو سال از مدت زمان حبس او به عنوان مجازات اشد قابل اجرا است. این وکیل دادگستری در تاریخ ۲۴ تیرماه جهت تحمل حبس به زندان وکیل آباد مشهد منتقل شد.\nبه گزارش خبرگزاری هرانا، به نقل از امتداد، جواد علیکردی، وکیل پایه یک دادگستری دوران محکومیت خود را از بابت راه اندازی و اداره یک گروه تلگرامی در زندان وکیل آباد مشهد سپری می کند.\nاین استاد دانشگاه پس از صدور کیفرخواست توسط شعبه ۱۰۹ بازپرسی دادگاه انقلاب مشهد، در مرحله بدوی توسط شعبه چهارم دادگاه انقلاب این شهر به ریاست قاضی منصوری، از بابت اتهام تشکیل و اداره گروه تلگرامی با هدف براندازی حکومت به عنوان موسس و ادمین ابر گروه امید، آگاهی و آزادی به ۶ سال و ۶ ماه، بابت اتهام فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به ۸ ماه و به اتهام توهین به رهبری به یک سال و ۵ ماه حبس تعزیری محکوم شد.\nبر اساس حکم صادره وی همچنین به عنوان مجازات تکمیلی به دو سال منع اشتغال هر گونه فعالیت و تدریس در محیط‌های آموزشی و دانشگاه، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال ممنوعیت عضویت در احزاب، گروه‌ها و دسته‌جات سیاسی و اجتماعی محکوم شد.\nنهایتا شعبه ۳۷ دادگاه تجدیدنظر استان خراسان رضوی، حکم صادره بابت اتهام تشکیل و اداره گروه تلگرامی با هدف براندازی حکومت به عنوان موسس و ادمین ابر گروه امید، آگاهی را به ۲ سال حبس کاهش داد و باقی احکام صادره را عینا تائید کرد. با استناد به ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، مجازات اشد یعنی ۲ سال حبس تعزیری در خصوص وی قابل اجرا خواهد بود.\nجواد علیکردی در تاریخ ۲۴ تیرماه سال جاری توسط نیروهای اداره اطلاعات مشهد بازداشت و جهت اجرای حکم به زندان وکیل آباد مشهد معرفی شد و در حال حاضر در زندان وکیل آباد بسر می‌برد.\nاین شهروند در تاریخ ۳ اردیبهشت ۹۹ توسط نیروهای اداره اطلاعات مشهد بازداشت و بیش از سی روز در انفرادی بازداشتگاه این نهاد امنیتی نگهداری شده بود.\nبرچسب‌ها: جواد علیکردی, وکیل دادگستری


اعتقاد و اعتماد کودکان به توانایی های خود اساس ژنتیکی دارد.\nدانشمندان معتقدند بسیاری از انسان ها موفق و پیروز متولد شده اند و عوامل محیطی تاثیر چندانی بر شیوه زندگی آنها نداشته اند. این نظریه جدید با مطالعات پیشین که معتقد بودند اعتماد به نفس خصیصه ای است که تحت تاثیر محیط می باشد، کاملا در تضاد است.\nمتخصصان روانپزشکی اکنون بر این باورند که موفقیت در مراحل سخت زندگی شاید خصوصیتی است که انسان ها با آن زاده می شوند. به عقیده محققان، کودکانی که به توانایی های خود اعتقاد و اعتماد بسیار بالایی دارند، معمولا در مدرسه عملکرد بهتری از خود نشان می دهند، حتی درصورتی که از بهره هوشی پایین تری برخوردار باشند.\nتحقیقات انجام شده نشان داد اعتقاد و اعتماد کودکان به توانایی های خود اساس ژنتیکی دارد.


در دنیای امروز ما نگرانی های فراوانی درباره کودکان داریم. نگرانیم که آن ها موفق نشوند، نمرات خوبی کسب نکنند، به خوبی دروس را یاد نگیرند و دست آوردهای فوق العاده ای نداشته باشند اگر چه موفقیت اهمیت زیادی دارد. اما در فرایند تمرکز بر موفقیت، ممکن است خلاقیت را فراموش کنیم و مهم تر از آن، فراموش کنیم که چطور می توانیم خلاقیت کودکان را تقویت کنیم.\nدلیل اهمیت خلاقیت در کودکان\nخلاقیت را می توان این طور تعریف کرد: «خیال پردازی و ایده های ناب، مخصوصاً در تولید یک کار هنری.» این ایده یک تعریف سنتی از خلاقیت است. اما خلاقیت چیزی بیشتر از این است. خلاقیت برای انجام هر کاری لازم است و احتمال موفقیت را بالا می برد.\nخلاقیت به ما کمک می کند تا تغییر کنیم، حل مسئله کنیم، هوش هیجانی و اجتماعی خودمان را افزایش بدهیم. درکمان را از ریاضیات و علوم افزایش بدهیم و کلیدی برای سلامتی و شادی است.\nراهکارهایی برای افزایش خلاقیت در کودکان\nخلاقیت چیزی نیست که کودک با آن متولد بشود. اما بسیاری از کودکان با کمک والدین خلاقیت شان را تقویت می کنند. در ادامه به راهکارهایی برای پرورش خلاقیت کودکان می پردازیم.\nاز کودک سؤال بپرسید\nیکی از بهترین روش ها برای پرورش خلاقیت یک کودک، سؤال پرسیدن از او است. وقتی با کودک بیرون می روید از او سؤال بپرسید.\nمثلاً بپرسید آسمان چه رنگ است؟ آیا پرنده ای می بیند؟ چرا در پارک درخت وجود دارد؟ رنگ مورد علاقه او چه رنگی است؟ مطمئناً این سؤال ها به نظر خیلی پیش و پا افتاده می آیند. اما واقعاً مؤثر هستند.\nسؤال ها باید متناسب با سن کودک باشد. اما هدف این است که کودک در مورد جهان پیرامونش فکر و از خیال پردازی استفاده کند.\nزمانی را برای او فراهم کنید که هیچ کاری انجام ندهد\nما عادت کرده ایم که همه ساعات فرزندانمان را با فعالیتی پر کنیم. اما این مهم است که کودک زمان های خالی ای را در اختیار داشته باشد و در آن زمان ها هیچ کاری انجام ندهد و حتی حوصله اش سربرود.\nدر این صورت کودک این شانس را دارد که فکر کند، اطرافش را جست و جو کند و چیزهایی را در خودش کشف کند او در زمان های خالی می تواند خیال پردازی کند. چیزی که برای پرورش خلاقیت اهمیت زیادی دارد.\nدر کار کودک دخالت نکنید\nاین راهکار می تواند برای والدین بسیار دشوار باشد. اما وقتی این فرصت را در اختیار کودک قرار بدهید که هر فعالیتی که دوست دارد انجام بدهد، واقعاً نتیجه خوبی می گیرید. ممکن است او چیزهایی را خراب کند و دوباره از نو بسازد.\nشاید در ابتدا این کار به نظر بی فایده برسد اما کودک راه خودش را پیدا می کند، حل مسئله را یاد می گیرد و چیزی را خلق می کند که دوست دارد.\nمکانی را به کارهای خلاقانه اختصاص بدهید\nاین راهکار یکی از راهکارهای بسیار مفید برای پرورش خلاقیت کودکان است. لازم نیست حتماً یکی از اتاق های خانه را به این کار اختصاص بدهید. گوشه ای از یک اتاق یا حتی جعبه ای که کار دستی ها و نقاشی ها را داخل آن قرار بدهید بسیار مفید است.\nاین فضا را با چیزهایی پر کنید که می توانند در راستای پرورش خلاقیت نقش مؤثری ایفا کنند چیزهایی مثل لباس های نمایش، کاغذ رنگی، خمیر بازی و وسایل نقاشی و…\nبه کودک نشان بدهید که خلاقیت چقدر برای شما اهمیت دارد. والدین اولین الگوهای کودکان هستند. به همین دلیل اگر به آن ها نشان بدهند که چقدر خلاق بودن در زندگی مهم است، کودکان خلاقیت را به عنوان یک ارزش می شناسند.\nوقتی در حال تعامل با فرزندتان هستید، هنر را ستایش کنید. با هم به موزه ها و گالری ها بروید، داستان بخوانید، فیلم های ارزشمند و خلاقانه تماشا کنید و…\nدر ادامه مطالعه مقاله «تقویت تفکر خلاق در کودکان» را به شما پیشنهاد می کنیم.\nبرای اطلاعات بیشتر در زمینه راهکارهای افزایش خلاقیت در کودکان، می توانید با مشاوران با تجربه و حرفه ای آیدانیتو تماس بگیرید.


فیلمساز چینی از «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» در آمریکا می‌گوید | دیدار نیوز\nفیلمساز چینی از «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» در آمریکا می‌گوید\nیکی از موفق‌ترین فیلم‌های امسال سینمای جهان که شانس اصلی اسکار هم محسوب می‌شود، داستان واقعی عشایر مدرن را در قالبی داستانی روایت می‌کند.\n۱۸:۰۰ - ۲۹ بهمن ۱۳۹۹\nسایه سنگین دونالد ترامپ بر سیاست آمریکا تداوم دارد. بسیاری معتقدند که او خود را برای انتخابات ۲۰۲۴ آماده می‌کند. خبری بد نه فقط برای دموکرات‌ها که برای بخش بزرگی از حزب جمهوری‌خواه!\nششمین جشنواره ملی اسباب بازی؛ سایه کرونا روی عروسک‌ها\nششمین جشنواره ملی اسباب بازی هم از شیوع کرونا متاثر و امسال به صورت مجازی برگزار شد. با این حال این وضعیت برخی فرصت‌ها هم ایجاد کرد.\nدیدارنیوز ـ فرزاد مظفری: «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها»، «عشایر» یا همان «Nomadland» روایت واقعی از زندگی مردمانی است که دل به جاده زده‌اند و دیگر جای ثابتی برای زندگی ندارند. آن‌ها عشایر مدرنی هستند که هر کدام به دلیلی دیگر خانه ندارند.\nکلویی ژائو فیلم «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» را با اقتباس از کتابی به همین نام نوشته جسیکا برودر ساخته است.\nاقتباس داستانی از کتابی غیرداستانی\nاین کتاب غیرداستانی روایتی از عشایر معاصر جامعه آمریکا است. برودر برای نوشتن این کتاب زمان زیادی را با این مردمان گذراند و طی آن زندگی بخشی نامرئی و در عین حال مهم از نیروی کار آمریکایی را به نمایش گذاشت. او ماه‌ها در یک ون دست دوم زندگی کرد که نامش را «ون هیلن» گذاشته بود. او این کار را کرد تا سوژه کتابش را بهتر درک کند. آدم‌هایی مثل لیندا می‌و چارلی سوانکی که در فیلم «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» در نقش خودشان جلوی دوربین رفته‌اند.\nدر سال ۲۰۱۴ برودر مقاله‌ای برای مجله «هارپر» نوشت با عنوان «پایان بازنشستگی» که در آن به تفصیل از گرفتاری نسل کهنسال آمریکایی که ناتوان از بازنشسته شدن هستند، نوشت. کسانی که مجبور هستند به کار‌های نیمه‌وقت در کمپانی‌هایی، چون آمازون تن دهند. او کارش را ادامه داد و سه سال بعد «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» را منتشر کرد. این کتاب بر زندگی لیندا می‌تمرکز دارد. مادربزرگی ۶۴ ساله که در ماشین دست دومش زندگی می‌کند و کار‌های پاره‌وقت با دستمزد‌های پایین را انجام می‌دهد تا پول پس انداز کند و روزی زمین مناسبی برای ساخت خانه رویاهایش بخرد.\nجسیکا برودر نویسنده کتاب «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها»\nژائو در «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها»، چون دیگر آثارش «سوارکار» و «ترانه‌ای که برادرم به من آموخت» از نابازیگران استفاده کرده است. او در اقتباس سینمایی از عناصر واقعی برای شکل دادن به شخصیت فرن بهره گرفته است.\nنابازیگران کنار بازیگر برنده اسکار\nفرانسیس مک‌دورمند ستاره برنده اسکار سینمای جهان در فیلم نقش شخصیتی داستانی به نام فرن را بازی می‌کند. فرن بیوه‌ای است که زندگی‌اش در شهری که حالا متروکه شده را پشت یک ون بار می‌کند و به جاده می‌زند.\nبه غیر از فرانسیس مک‌دورمند، دیگر بازیگران فیلم سابقه جلوی دوربین رفتن ندارند و در واقع نقش خودشان را بازی می‌کنند. البته در داستانی که کلویی ژائو نوشته و ستاره‌اش مک‌دورمند است.\nاز لیندا می‌که در شغل‌های پاره وقت با «فرن» داستان ژائو آشنا می‌شود و رابطه عمیق میانشان شکل می‌گیرد تا سوانکی که داستان متفاوتی دارد و در بخشی از ماجرا کمک‌حال فرن می‌شود.\nباب ولز هم مردی است که زندگی‌اش را وقف آگاهی رساندن درباره زندگی عشایر مدرن کرده است. او در دنیای واقعی هم طی ۱۲ سال گذشته کارش همین بوده است و چهره‌ای شناخته شده در فضای مجازی است.\nکلویی ژائو کارگردان و نویسنده چینی «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها»\nمدعی اسکار با کوله‌باری از جوایز\nپیشتر اشاره شد که «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» تا اینجای کار جوایز زیادی از جمله جوایز اصلی ونیز و تورنتو را به خانه برده است. این فیلم در ادامه کار چشم به جوایز معتبری، چون «گلدن‌گلوب»، «بفتا» و البته در نهایت «اسکار» دارد.\nدر پیش‌بینی‌های نشریات معتبر از ورایتی گرفته تا سایت‌هایی مثل گلدبری، «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» از مدعیان ثابت اسکار در رشته‌های اصلی است.\nتا همین جا هم کلویی ژائو به اندازه‌ای جایزه گرفته است که خیالش بابت نامزد شدن در چندین رشته اسکار راحت باشد. از لس‌آنجلس تا لندن، منتقدان سینمایی کار ژائو را شایسته تقدیر دانسته‌اند و جشنواره‌ها هم که در آغاز راه مهر تاییدی بر کارش زده‌اند.\nاین کارگردان چینی تا کنون برای نویسندگی، کارگردانی و تدوین «سرزمین خانه‌به‌دوش‌ها» در مجموع ۵۴ جایزه سینمایی گرفته که رکوردی دست نیافتنی است.\nسخنگوی ستاد ملی مقابله با کرونا اعلام کرد: ورود ۲۵۰هزار دوز واکسن سینوفارم به کشور؛ امروز/ رعایت کنید تا نوروز آرامی داشته باشیم\nمسابقات اسکیت سرعت بانوان/ گزارش تصویری\nکارشناس سازمان هواشناسی خبر داد: روند افزایشی دمای هوا تا ٣ روز آینده\nچگونگی تشخیص کرونا با تست‌های سریع/ تست رایگان در شبکه بهداشتی\nاختتامیه جشنواره تجسمی فجر/ گزارش تصویری\nسودجویی انسان از دریا، کوه و جنگل/ دریاخواری معضل زیست محیطی این روز‌ها


نمک یکی از چاشنی های محبوب در آشپزی محسوب می شود که مصرف بیش از اندازه ی آن عوارض بسیاری برای سلامت شما به همراه خواهد داشت.\nتمایل استفاده افراد به غذاهای فرآوری شده یکی از عوامل اصلی دریافت بیش از اندازه نمک از رژیم غذایی است. مصرف بیش از اندازه نمک، خطر ابتلا به فشار خون بالا و بیماری قلبی را افزایش می دهد.\nمردم باید دریافتی پتاسیم خود را به جای سدیم افزایش دهند. بزرگسالان باید مصرف ۴,۷۰۰ میلی گرم پتاسیم در روز را مد نظر قرار دهند و مصرف مواد غذایی سرشار از این ماده مغذی مانند موز، اسفناج، عدس و گوجه فرنگی می تواند در تحقق آن کمک کند. مصرف کمتر از میزان توصیه شده پتاسیم به عدم تعادل الکترولیت و استرس بیشتر در رگ های خونی منجر می شود.\nاگر فردی به طور منظم بیش از اندازه نمک مصرف کند، خطر ابتلا به فشار خون بالا و بیماری قلبی افزایش می یابد. افزون بر پرفشاری خون و بیماری قلبی، یک رژیم غذایی سرشار از سدیم می تواند به پوکی استخوان منجر شود. محتوای نمک بالا موجب می شود بدن کلسیم بیشتری از طریق ادرار دفع کند.\nاگر فردی به میزان کافی کلسیم دریافت نکند تا این شرایط جبران شود، بدن استفاده از کلسیم ذخیره شده در استخوان ها را آغاز می کند که به تضعیف آنها منجر می شود.


جمعه ۸ اسفند ۱۳۹۹ تهران ۰۷:۵۱\nغلام‌حسین محسنی اژه‌ای، دادستان کل کشور در ایران\nغلامحسین محسنی اژه‌ای، دادستان کل کشور در ایران، روز جمعه در مورد دو شهروند بازداشت شده آلمانی در ایران گفت که «این دو تبعه آلمانی خود نیز به کار خلافشان اذعان، و اعلام کرده‌اند که استفاده از عنوان جعلی خبرنگار کار خلافی بوده‌است.»\nدو تبعه آلمانی روز دوشنبه در حالی که در تبریز در حال انجام مصاحبه با پسر سکینه محمدی آشتیانی، زن محکوم به سنگسار، بودند به همراه سجاد قادرزاده، پسر سکینه محمدی، و هوتن کیان، وکیل خانم محمدی، بازداشت شدند.\nاکنون آن طور که خبرگزاری فارس گزارش کرده است، غلامحسین محسنی اژه‌ای روز جمعه در حاشیه نشست پایانی شورای قضایی استان‌های شمال غرب ایران در نشست مطبوعاتی با خبرنگاران گفت: «این دو تبعه که با روادید توریستی در تبریز حضور یافته بودند بدون مدرک از نام خبرنگار سوءاستفاده کرده و با خانواده سکینه آشتیانی ارتباط برقرار کرده بودند.»\nوی ادامه داد: «با توجه به ارتباطاتی که این دو تبعه با جریان‌های معاند خارج از کشور داشتند، در ایران دنبال اهداف خاصی بودند که به محض اثبات این موضوع دستگیر شدند و هم اکنون نیز در بازداشت به سر می‌برند.»\nرامین مهمان‌پرست، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران نیز روز سه‌شنبه درباره دستگیری این دو شهروند آلمانی گفت: «این دو تبعه با شبکه ضدانقلاب ارتباط داشتند و به همین خاطر دستگیر شدند.»\nبر پایه قوانین ایران، گزارشگران خارجی برای فعالیت قانونی در ایران باید روادید خبرنگاری دریافت کنند. مقام‌های ایران هنوز در مورد وضعیت سجاد قادرزاده و هوتن کیان خبری نداده‌اند.\nمحسنی اژه‌ای: «با توجه به ارتباطاتی که این دو تبعه با جریان‌های معاند خارج از کشور داشتند، در ایران دنبال اهداف خاصی بودند که به محض اثبات این موضوع دستگیر شدند و هم اکنون نیز در بازداشت به سر می‌برند.»\nدر همین حال دیرک آگوستین، سخنگوی وزیر خارجه آلمان، روز جمعه در برلین گفت که آلمان «هنوز موفق به تماس با این دو تبعه نشده» و بنابر این نمی‌تواند موضوع نقض روادید خبرنگاری از سوی آنان را تأیید کند.\nآقای آگوستین افزود که وزارت خارجه آلمان و سفارت این کشور در تهران «به شدت» با این موضوع مشغولند و در این مورد «دائماً» با مقام‌های ایرانی در تماسند.\nآنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، روز سه‌شنبه در واکنش به خبر بازداشت این دو تن اعلام کرد که «علاقه بسیاری» دارد تا زمینه آزادی این دو تن را فراهم کند.\nاوایل هفته جاری نیز «انجمن صنفی خبرنگاران آلمان» در بیانیه‌ای اعلام کرد که یکی از دو فرد بازداشت شده خبرنگار و فرد دیگر عکاس است و در این بیانیه خواستار آزادی این دو تبعه آلمانی شد.\nبنا بر گزارش‌ها، مینا احدی، مسئول «کمپین بین‌المللی علیه سنگسار»، برای ترتیب دادن مصاحبه با پسر و وکیل سکینه محمدی آشتیانی به این دو شهروند آلمانی کمک کرده است.


بهترین مامان بابای دنیا\nچگونه والدین بهتری باشیم و مهارت‌های فرزندپروری را بیاموزیم؟\nهمه ما دلمان می‌خواهد بهترین والدین باشیم. هر کاری که از دستمان برمی‌آید برای فرزندمان انجام دهیم و صاحب بی‌نقص‌ترین تربیت بوده و کودکانی با کمالات و موفقیت‌های فراوان بزرگ کنیم. اما همه چیز آن‌طور که ما ساده تصور می‌کنیم پیش نمی‌رود، چرا؟ چون انسان بسیار پیچیده است و ما با انسان طرفیم که هم خیلی پیچیده است و هم بسیار غیرقابل پیش‌بینی، بنابراین بسیار محتمل است که تصورات و پیش‌بینی‌های ما درباره کودک‌پروری و تربیت درست از آب درنیاید. اما با این استدلال که تربیت کودک امری پیچیده است و ممکن است مسائل غیرقابل پیش‌بینی در این مسیر پیش بیاید، نمی‌توانیم دست روی دست بگذاریم و کاری نکنیم. بهترین کاری که در مسیر تربیت از دستمان برمی‌آید مطالعه و یادگیری است. هیچ کدام ما عالم نیستیم و نیاز داریم مدام در حال آموختن و مطالعه باشیم، کودکمان را بهتر از روز قبلش بشناسیم و به دنبال حل مسأله باشیم. اصولی هم وجود دارند که از ما والدین بهترین می‌سازند اما برخی از ما یا آن را بلد نیستیم یا به قدری تمرین نکرده‌ایم که در موقعیت‌های لازم و حتی بحرانی بتوانیم درست عمل کنیم. در ادامه به نکاتی اشاره خواهیم کرد که از ما والدین بهتری می‌سازد:\nتقریبا دیگر همه‌مان می‌دانیم که نسبت به سخنان کودکان باید شنونده فعال باشیم. چه آن کودکانی که به سختی باید حرفی را از زیر زبانشان کشید و چه آن‌هایی که از صبح تا شب یک پشت حرف می‌زنند و والدین را خسته می‌کنند. ما نمی‌خواهیم به شما بگوییم که تمام وقت‌تان را به حرف‌های کودک گوش کنید و تمام آنچه می‌گویند را بشنوید. هرچقدر هم که والدین بی‌نقصی باشید باز هم زمانی پیش می‌آید که خسته و بی‌حوصله باشید یا کاری دارید و نیاز به تمرکز دارید و حواستان به حرف‌های کودک‌تان نیست. این اتفاق عجیبی نیست و به شما حق می‌دهیم اما اینکه در غالب مواقع حواستان به حرف‌های کودک نباشد و آن را جدی نگیرید، ممکن است اصلا متوجه آنچه در ذهنش می‌گذرد، اضطراب و ترس‌ها و یا به طول کلی شخصیت کودک‌تان نشوید. زمانی که کودک شروع به صحبت می‌کند تا جایی که امکانش هست این نکات را رعایت کنید:\nروبروی هم بنشینید، نزدیکی‌تان طوری باشد که بتوانید او را در آغوش بکشید یا دست‌هایش را بگیرید. ارتباط چشمی برقرار کنید. به حرف‌هایش گوش کنید و با پرسیدن سؤال‌های به جا یا تکان دادن سر و تأیید کردن یا گفتن «خب» «که اینطور، بعدش چی شد» به او بفهمانید که تمام حواس‌تان به اوست. اگر کودک نیاز به همدلی دارد او را در آغوش بکشید و بگویید که درکش می‌کنید، لازم نیست حتما قضاوت کنید یا حق را به او بدهید، فقط بگویید که متوجه عمق احساسش هستید و می‌فهمید چه می‌گوید.\n2. قاطع بودن\nقاطع بودن چیزی است که ما در تمام یادداشت‌هایمان به آن اشاره کرده‌ایم. قاطع بودن به معنای سخت و خشک برخورد کردن و انعطاف نداشتن نیست. قاطع بودن یعنی روی حرفی که می‌دانید درست است بمانید و آن را تغییر ندهید و قوانینی که از قبل به فرزندتان گفته‌اید را اجرا کنید. اگر مدام از موضع‌تان کوتاه بیاید یا کودک متوجه شود که می‌تواند با شگردهای متفاوت، جیغ و فریاد، لج کردن و گریه زاری، محبت کردن و لوس شدن و ... شما را از تصمیم‌تان برگرداند، این مسأله تبدیل به یک رویه در زندگی‌تان می‌شود و حتما برایتان پیش خواهد آمد که زمانی که قوانین و تصمیمات بسیار جدی می‌گیرید، فرزندتان روی آن حسابی باز نمی‌کند و می‌داند که می‌تواند نظرتان را عوض کند. در مورد قوانین هم باید بگوییم که از آن والدینی نباشید که خانه بدون قانون دارید؛ هر کسی هر زمان که دلش بخواهد می‌تواند از تلفن همراه استفاه کند، استفاده از اینترنت آزاد است، ساعت خواب و خوراک مشخص نیست و ... قوانینی در هر زمینه که لازم می‌دانید وضع کنید و آن را روشن و صحیح به کودک بگویید، همان‌طور که انتظار دارید اجرا شود؛ «چیزی که من از امشب ازت انتظار دارم اینه که ساعت 9 شب توی تخت باشی و تلاش کنی بخوابی، چون فردا صبح باید مدرسه برسی و نیاز به استراحت کافی داری»\nحال که قانون را وضع کرده‌اید، زود ناامید نشوید و کوتاه نیاید، عجیب نیست که فرزند شما در هر سن و سالی که باشد تلاش می‌کند که قوانین را بشکند و آن‌طور که دلش می‌خواهد رفتار کند. شرایط خانه را هم آن‌طور که لازم است آماده کنید و خودتان هم به قوانین پایبند باشید.\n3. منِ دیگر ما\nجمله معروفی هست که می‌گوید کودک ما آن‌طور می‌شود که ما هستیم، نه آن‌طور که دلمان می‌خواهد. روشن و واضح است که اگر صبح تا شب دروغگویی را تقبیح کنید و از مضراتش برای کودک بگویید و حتی او را بابت دروغگویی تنبیه کنید، اما خودتان جلوی چشم‌های او دروغ بگویید، فایده‌ای ندارد و کودکتان اهمیت صداقت را متوجه نخواهد شد. بنابراین در هر زمینه‌ای بهترین الگو برای فرزندتان باشید. امر کردن کاری که خودتان به آن پایبند نیستید مثل آب در هاون کوبیدن بی فایده و نتیجه است.\n4. مثبت‌اندیش باشید\nمثبت‌اندیش بودن در هر زمینه‌ای به کمکتان خواهد آمد، چه در زندگی زناشویی و چه در تربیت کودک. مصادقی اگر بخواهیم برایتان بگوییم، باید به تمرکز کردن بر نکات مثبت شخصیت اعضای خانواده‌تان اشاره کنیم. اگر فرزند مهربانی دارید، اگر فرزندتان درسش خیلی خوب است و باهوش است، اگر پشتکار خوبی دارد، اگر کودکی است که به مسائل فنی علاقه نشان می‌دهد، اهل کتاب خواندن است، با همسالانش خوب کنار می‌آید، اهل بهانه‌گیری نیست و قانع است یا هر رفتار خوب دیگری که در او می‌بینید، بابتش تشویقش کنید. حتی در جمع خانوادگی، سر میز شام و ناهار یا هر زمانی که موقعیت مناسب است، عنوانش کنید: «علی خیلی این هفته تلاش کرد و تونست نمره ریاضی‌اش رو بالا ببره، من واقعا بهش افتخار می‌کنم» گفتن این جمله در مسیر تربیت بیشتر به کارتان می‌آید تا اینکه بر تمیز نشدن اتاق علی در بازه زمانی‌ای که تعیین کرده‌اید، تمرکز کنید.\n5. عشق بی قید و شرط\nقاطعانه می‌توانیم بگوییم که تنها عشق بی قیدو شرطی که وجود دارد، عشق والدین به فرزاندانشان است. مگر در موارد نادر، والدین عاشق فرزندانشان هستند، اما یا این را عنوان نمی‌کنند یا عشق‌شان را مشروط می‌کنند. البته این شرط را گمان می‌کنند که برای تربیت کودک گذاشته‌اند، اما کودک آن را باور می‌کند؛ «اگر اتاقت رو تمیز نکنی بدون که دیگه دوستت ندارم» کدام مادری است که بخاطر تمیز نشدن اتاق کودک، از دوست داشتن فرزندش دست بکشد؟ اما کودک این را باور می‌کند. پس لازم است که جملاتمان را طوری تنظیم کنیم که کودک بداند او بدون هیچ قید و شرطی دوست داشتنی است و ما عاشقش هستیم اما این کار خاصش را نمی‌پسنیدیم؛\n«اینکه هنوز اتاقت رو تمیز نکردی خیلی ناراحتم می‌کنه»\nهم‌چنین عشق‌تان را به کودک عنوان کنید با زبان و با در آغوش کشیدن و بوسیدن. والدین در زمان ما گمان می‌کردند که اگر کودک زیاد ابراز علاقه کنند لوس می‌شود، البته این نظریه منسوخی است و همه‌مان می‌دانیم که محبت به کودک از سمت پیامبر‌صلی‌الله‌علیه‌و‌آله هم بارها توصیه شده است.\n6. کنترل احساس\nمنظورمان این است که خشم‌تان را به شکل پرخاشگری جلوی کودک بروز ندهید. این خشم می‌تواند علت مختلفی داشته باشد، یک بگو مگوی پیچیده با همسر، کلافه شدن از دست کودک، خشم نسبت به همکاران و معضلات اقتصادی و ...\nبه هر حال هر علتی که دارد نباید به شکل پرخاشگری مقابل چشمان کودک بروز کند. با بگو مگو داد و فریاد و گریه، خرد کردن و شکستن، ضربه زدن به خود، ضربه زدن به کودک و کتک کاری و ... تمام این رفتارهای باعث بروز احساس ناامنی و اضطراب در کودک می‌شود و او هم یاد می‌گیرد که تنها راه ابراز خشم، پرخاشگری است.


این راهش نیست!!! - هفته‌نامه چلچراغ پلاس این راهش نیست!!! - هفته‌نامه چلچراغ پلاس\nهفته‌نامه چلچراغ پلاس | این راهش نیست!!! - هفته‌نامه چلچراغ پلاس\nتاریخ انتشار:1398/06/14 - 07:38 | کد خبر : 6783\nگفت‌وگو با عوامل نمایش «شب به‌خیر مادر» الهه حاجی زاده سیدمهدی احمدپناه من آن کسی که می‌خواستم باشم، نیستم. پس برای چه باید زندگی کنم؟ اگر صادقانه به این سوال فکر کنیم، ممکن است مسیر زندگی‌مان تغییر کند. همچون شخصیت اصلی نمایشنامه معروف «شب به‌خیر مادر» نوشته مارشا نورمن. نمایشی که این روزها در مجموعه […]\nگفت‌وگو با عوامل نمایش «شب به‌خیر مادر»\nمن آن کسی که می‌خواستم باشم، نیستم. پس برای چه باید زندگی کنم؟ اگر صادقانه به این سوال فکر کنیم، ممکن است مسیر زندگی‌مان تغییر کند. همچون شخصیت اصلی نمایشنامه معروف «شب به‌خیر مادر» نوشته مارشا نورمن. نمایشی که این روزها در مجموعه نمایشی دیوار چهارم روی صحنه است و عوامل آن امیدوارند این نمایش تلنگری باشد برای نگاهی دوباره به خود و همراهانی که در کنار خود داریم. آن‌چه خواهید خواند، چکیده‌ای است از گفت‌وگو با فرید سلیمانی، کارگردان، و مریم بوبانی و معصومه رحمانی، بازیگران این نمایش.\nدر شرایطی که همه به دنبال اجرای نمایش‌های کمدی هستند، چطور شد که تصمیم گرفتید این اثر را روی صحنه ببرید؟\nفرید سلیمانی: به نظرم نمایش باید مخاطب را به خودش جذب کند و قصه‌اش برای آدم‌ها جالب باشد. فرقی ندارد اثر کمدی باشد یا تراژدی، آن‌چه اهمیت دارد، جذابیت و گیرایی نمایش است، تا جایی که مخاطب در بازه زمانی که نمایش را می‌بیند، میخکوب شود. من سال‌ها پیش می‌خواستم این نمایش را اجرا ببرم، اما آن زمان علاقه شخصی بود و حالا هم به این‌که کمدی نیست و… فکر نمی‌کنم.\nشما فکر می‌کنید در نمایش «شب به‌خیر مادر» دغدغه نویسنده چیست؟\nمریم بوبانی: من فکر می‌کنم مارشا نورمن، نویسنده این اثر، یکی از دقیق‌ترین متن‌ها را در مورد خودکشی نوشته و بی‌خود نیست که در دنیا این‌قدر مورد توجه قرار گرفته است. آدم‌ها همیشه دنبال چرایی ماجراها هستند و مارشا نورمن در مورد چگونگی حرف می‌زند. او نکته به نکته با روایتی که در نمایش دارد، در مورد دختر، مادر، پدر، برادر و زن برادر و حتی شخصیت اگنس مجموعه حوادثی را بررسی می‌کند که ماجرا را به این جایی که می‌بینیم، رسانده است. وقتی کسی خودکشی می‌کند، همه می‌گویند نمی‌دانیم چرا این کار را کرد، اما هیچ‌کدام نمی‌توانیم اول تا آخر زندگی آن‌ها را بررسی کنیم. ما شاید کنار هم زندگی می‌کنیم، اما یکدیگر را نمی‌بینیم. به نظرم درخشان‌ترین دیالوگ این نمایش در آخر از زبان مادر بیان می‌شود که می‌گوید: جسی، من همیشه این‌جا با تو بودم. چطور می‌توانستم بفهمم تو تنهایی؟ این مادر فکر می‌کند تنها حضور فیزیکی کنار جسی کافی است و تنهایی او را پر کرده است، درحالی‌که این‌طور نیست. آدم‌ها حتی وقتی چنین نکته‌ای را می‌فهمند، باز هم برای یکدیگر وقت نمی‌گذارند.\nمعصومه رحمانی: نویسنده در این متن کد‌های کوچکی ارائه داده است. دقیقا نمی‌توان گفت این شخصیت چرا تصمیم به خودکشی می‌گیرد و هرچه در متن بیان شده، احتمالات است. نویسنده به ما یک کدی ارائه داده است و می‌گوید جسی از بچگی صرع داشته و غش می‌کرده. کمی جلوتر به ما می‌گوید جسی پدرش را که خیلی دوست داشته، از دست داده است. وقتی از برادرش حرف می‌زند، می‌فهمیم گره‌هایی با او دارد، اما خیلی واضح توضیح داده نمی‌شود که این گره‌ها چیست و مربوط به چه زمانی است. اما در متن به آن اشاره مستقیم می‌شود. او نامزدی داشته که ترکش می‌کند و خودش می‌گوید چون از اسب افتادم و همسرم متوجه شد صرع دارم، مرا رها کرد. او پسر بزه‌کاری دارد که تحت تعقیب است. از طرفی، مادری دارد که با هم زندگی می‌کنند و از زمانی که شوهر جسی او را ترک کرده، پیش مادرش رفته است و کار‌های او را انجام می‌دهد. جسی در دیالوگ‌هایش می‌گوید که من نمی‌توانم کاری کنم، اجازه ندارم رانندگی کنم، چون ممکن است غش کنم و مدام دارو می‌خورم. جسی با توجه به روحیات خودش به این‌جا رسیده و من حس می‌کنم بیشتر چیزهایی که می‌گوید، توجیه است. در پایانِ نمایش جسی دیالوگی می‌گوید که اکثر مخاطبان با او سمپاد می‌شوند. او می‌گوید: من آن کسی که می‌خواستم باشم، نیستم. پس برای چی باید زندگی کنم. این نکته در نمایش خیلی کلیدی است. جسی فکر می‌کند هر چقدر تلاش کند، بی‌فایده است.\nکارگردانان وقتی اثری را به صحنه می‌برند، به هم‌سویی آن اثر با شرایط زمانی فکر می‌کنند. به نظر شما این نمایش مناسب امروز جامعه ماست؟\nفرید سلیمانی: فکر می‌کنم مناسب باشد. امروز دغدغه همه جوانان کور شده و هیچ‌کس به آرزویش نمی‌رسد و هرکسی هر تصمیمی می‌گیرد، به بن‌بست می‌رسد. فکر می‌کنم نمایش «شب به‌خیر مادر» مناسب حال و روز جامعه ماست.\nفکر می‌کنید یک جوان به کجا می‌رسد که تصمیم می‌گیرد دیگر زندگی نکند، درحالی‌که در اوج زندگی قرار دارد؟\nفرید سلیمانی: تنها چیزی که آدم‌ها به خاطرش روی زمین می‌توانند به زندگی ادامه دهند، آرزوهایشان است. اگر قرار باشد به آرزوهایشان نرسند، بمیرند بهتر است! زمانی که فرد لایق رسیدن به خواسته‌اش است و نمی‌گذارند و نمی‌شود به آن برسد، دیگر امیدی به زندگی نمی‌ماند و آن وقت فرد بدون ترس و وحشت و اتفاقا آگاهانه تصمیم به خودکشی می‌گیرد.\nمریم بوبانی: در این مسئله مجموعه عوامل دخالت دارند. مثلا در مورد خودکشی برخی معتقدند عامل ژنتیکی وجود دارد و میل به مردن دارند، اما حقیقت این است که اگر شرایط مهیا شود، فکر خودکشی به سر فرد می‌رسد و در واقع آن بخش ژنتیکی رو می‌شود. خودکشی یک حقیقت است و واقعا برخی آدم‌ها به جایی می‌رسند که به خودکشی فکر می‌کنند. خودکشی کردن ربطی به آگاهی یا ناآگاهی فرد ندارد و گاهی یک نفر آگاهانه این کار را انجام می‌دهد. ما حتی آدم‌های بزرگی مثل صادق هدایت داریم که خودکشی کردند و در دانا و آگاه بودن آن‌ها شکی نیست، اما به جایی می‌رسند که به خودکشی فکر می‌کنند.\nفکر می‌کنید یک آدم چه زمانی به این‌جا می‌رسد و آیا خودتان تابه‌حال چنین حالی را تجربه کرده‌اید؟\nمعصومه رحمانی: فکر می‌کنم هنرمندان خیلی بیشتر ممکن است به این حال برسند، به این دلیل که شرایط کاری‌شان مشخص و قاعده‌مند نیست. من معتقدم هرچقدر شرایط بد باشد، آدمی که واقعا تلاش کند، راهش را باز می‌کند. افراد باید بر اساس فلسفه خودشان به باوری مشخص برسند تا راه زندگی‌شان را پیدا کنند. شاید دیر شود، اما بالاخره این اتفاق می‌افتد. فرد وقتی راه انسانی را طی می‌کند، نیرو‌های ماورایی و کائنات به او کمک می‌کنند و این در شرایطی است که دیگران از راه نادرست این مسیر را طی می‌کنند. به نظرم اگر این‌طور فکر نکنیم، به بن‌بست می‌رسیم. احساس مسئولیت نسبت به اطرافیان آدم را نگه می‌دارد. در این متن به نظر می‌رسد دختر و مادر در حد رفع نیاز‌های یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند و حتی می‌بینیم انگار قرار نیست مادر خیلی هم از مرگ دخترش نابود شود. به همین دلیل دختر منطقی در مورد خودکشی با مادرش حرف می‌زند و تازه برای آینده‌ای که در آن حضور ندارد، مادرش را راهنمایی می‌کند که چطور زندگی کند. یک جاهایی جای والد و فرزند عوض می‌شود و ما شاهد حس مادرانه شدیدی نیستیم و بیشتر شاهد دلسوزی مادر، آن هم برای خودش، هستیم.\nهمان‌طور که عشق و زندگی برای هر کسی معنای خاصی دارد، مرگ هم می‌تواند معنی متفاوتی داشته باشد. در نگاه شما مرگ چه معنایی دارد؟\nمریم بوبانی: من خیلی به مرگ فکر نمی‌کنم. زمانی که وقتش برسد، اتفاق می‌افتد و هیچ کس نمی‌تواند جلوی آن را بگیرد. به قول جسی هیچ‌کس نمی‌داند مرگ چطور و چگونه اتفاق می‌افتد. به نظرم مرگ خیلی مهم نیست. مهم این است که فاصله تولد تا مرگ را چطور پر می‌کنیم. این نکته هم برای خودمان، هم برای برخوردمان با دیگران مهم است.\nمعصومه رحمانی: تصویر مرگ در ذهن هرکسی با تصویری که او از دنیا دارد، نسبت مستقیمی دارد. من تا جایی که بتوانم، سعی می‌کنم متعلقات دنیایی نداشته باشم. بخش زیادی از مرگ مربوط به گذاشتن همین تعلقات در دنیاست که آزاردهنده است. من اصولا بیشتر از این‌که به مرگ خودم فکر کنم، به مرگ اطرافیان فکر می‌کنم. همیشه سعی می‌کنم به لحاظ روانی خودم را برای این‌جور مسائل آماده کنم و بپذیرم. از زمانی که فهمیدم زندگی لذت عمیق نیست، رهاتر شدم. زندگی کردن برایم راحت‌تر شده است، حتی وقتی خیلی خوشحالم، باز هم فکر نمی‌کنم دیگر همه چیز تمام شده و همان لحظه با خودم می‌گویم کنار خوشی ناکامی هم هست. زندگی حالت سینوسی دارد و اگر بالا داریم، پایین هم هست. من منفی‌بافی نمی‌کنم که جذبشان کنم، اما همیشه حواسم هست که اگر خوشی هست، غم هم هست و برعکس.\nبا توجه به قصه‌ای که روی صحنه می‌بینیم، دوست دارید مخاطب زمانی که از سالن خارج شد، چه چیزی از این اثر با خودش ببرد؟\nمریم بوبانی: این نمایش یک بار دیگر هم اجرا شده است. فکر می‌کنم نگاه درستی به این نمایش وجود نداشته و همه فکر می‌کنند قصه نمایش در مورد خودکشی است. من هم قبول دارم، اما مهم این است از کدام زاویه به آن نگاه کنیم و این‌که آدم‌های اطرافمان را دریابیم. اگر مخاطب با دید درستی اثر را تماشا کند، نتیجه‌ای را که ما می‌خواهیم، دریافت می‌کند. ما با ادای درست دیالوگ‌ها و به‌کارگیری حداکثر توانمان سعی داریم نشان دهیم در مسیری که جسی تا امروز طی کرده، خیلی‌ها دخیل بودند. برخی آدم‌ها را در نمایش نمی‌بینیم، اما بر زندگی جسی تاثیر گذاشته‌اند. من دوست دارم مخاطب با این دید به دیدن نمایش برود و فکر می‌کنم اثر آن‌قدر عمیق است که بتوان روی آن کار کرد.\nفرید سلیمانی: قصه ما صرفا در مورد خودکشی نیست. ما نمی‌خواهیم به این نتیجه برسیم که فرد وقتی به ناامیدی رسید، خودکشی کند، بلکه قصه در مورد مظلومیت یک زن است و شاهد اتفاقاتی هستیم که جامعه مسبب آن است و می‌بینیم او راهی جز این کار ندارد. تماشاگر باید بعد از این نمایش به تلاش بیشتر فکر کند. در نمایش شخصیت مادر هم می‌گوید نباید ناامید شوی، باید تلاش بیشتری کنی! به نظرم کسانی مثل جسی زیاد هستند، اما هدف من از نمایش «شب به‌خیر مادر» این نبود که آدم‌ها خودکشی کنند. می‌خواستم آدم‌ها بیشتر به اطرافیانشان توجه کنند. در گذشته عواطف بین پدر و مادر و فرزندان بیشتر بود. موارد زیادی در دور شدن افراد از هم دخیل هستند. نمی‌گویم عاطفه نیست، اما روابط بین آدم‌ها کم‌رنگ شده و دلایل مختلفی در این اتفاق تاثیرگذار است.


حسادت خیلی بد است. شنیدن این مسئله از افراد خوش ذات و عاقل که می گویند “حسودی نکنید” یا “حسادت باعث از بین رفتن روابط می شود” غیر معمول نیست. اما چه چیزی باعث این احساسات بسیار بد می شود؟\nدر حالی که حسودی غالباً با روابط عاشقانه مرتبط است، هر زمان که نگران از دست دادن هر چیزی یا هر کسی به خاطر حسادت باشید، این متفاوت از حسادت است، یعنی مستلزم خواستن چیزی است که متعلق به شخص دیگری باشد.\nحسودی می تواند منجر به احساس خشم، نارضایتی یا غم و اندوه شود اما غالباً می تواند چیزی در مورد خود و نیازهای شما باشد.\nدر اینجا به چند روش برای مقابله با حسودی و بررسی آنچه در ریشه احساسات شماست، می پردازیم.\nمنبع احساس حسودی خود را پیدا کنید\nسارا سوانسون می گوید: “اگر به آن احساس حسادت رسیدید،” از خود بپرسید که ریشه آن چیست سپس اقدامات لازم را انجام دهید تا آنچه را که دوست ندارید تغییر دهید تا آنچه که می خواهید را به دست آورید. ”\nبررسی احساسات حسودانه شما می تواند به شما این بینش را بدهد که از کجا آمده اند:\nروابط جدید خواهر شما باعث حسادت تان می شود زیرا شما دوست نداشتید خیلی دوست داشته شود و نگران هستید هرگز شخص مناسبی پیدا نخواهید کرد.\nتبلیغات همکار شما باعث می شود حسودی کنید زیرا معتقدید که به اندازه کافی در شغل خود موفق نیستید که خودتان را ارتقاء دهید.\nوقتی شریک زندگی تان وقت زیادی را با یک دوست جدید می گذراند، احساس حسادت می کنید زیرا این اولین علامتی است که متوجه می شوید که شریک تان با کسی غیر از شما وقت می گذراند.\nاین که آیا حسادت شما ناشی از ناامنی، ترس و یا الگوهای روابط گذشته است، دانستن اطلاعات بیشتر در مورد دلایل آن می تواند به شما در درک چگونگی مقابله با آن کمک کند.\nشاید با سرپرست خود مکالمه ای مبنی بر ارتقاء داشته باشید، تصمیم بگیرید که رویکرد دیگری داشته باشید یا در مورد احساسات خود با شریک زندگی خود صحبت کنید.\nاگر اقدامات شریک زندگی شما (یا اقدامات شخص دیگری در قبال شریک زندگی شما) باعث ایجاد حسادت تان می شود، این مسئله را در اسرع وقت با او مطرح کنید.\nموضوع حسودی را وقتی می توانید هر زمان که می توانید مدتی را به یک مکالمه تولید اختصاص دهید اختصاص دهید. هر زمان ممکن باشد سعی کنید درست قبل از خواب یا وقتی قصد بیرون آمدن از درب را ندارید از یک موضوع جدی جلوگیری کنید.\nشریک زندگی شما ممکن است متوجه این رفتار نشده باشد، یا ممکن است متوجه نشده باشد که در مورد آن چه احساسی کردید. از این فرصت استفاده کنید تا در مورد هر مرز ارتباطی که ممکن است بخواهید مجدداً مورد بررسی قرار دهید، صحبت کنید یا راه هایی برای محکم نگه داشتن روابط خود پیدا کنید.\nاگر به شریک زندگی خود اعتماد دارید اما به دلیل تجربیات روابط گذشته تردید دارید، سعی کنید چند روش را پیدا کنید که هر دو به بهبود وضعیت کمک کنید.\nاگر از ذکر احساسات حسادت تان عصبی هستید، سعی کنید به یاد داشته باشید که کاملاً طبیعی هستند. شریک زندگی شما حتی ممکن است در بعضی مواقع احساسات حسودانه نسبت به خود داشته باشد.\nبا یک دوست قابل اعتماد صحبت کنید\nحسادت بعضی اوقات می تواند کمی واقعیت را به شما هدیه دهد. شاید تعجب کنید که آیا آن معاشقه غیر کلامی واقعاً رخ داده است.\nبعضی اوقات، ابراز این نگرانی ها به شخص ثالث می تواند وضعیت را ترسناک تر کند و به شما در رسیدن به برخی دیدگاه ها کمک می کند.\nنگاه متفاوتی بر حسادت داشته باشید\nحسادت می تواند یک احساسات پیچیده و قوی باشد و ممکن است هنگام برخورد با آن احساس خوبی نداشته باشید اما به جای فکر کردن به عنوان چیزی منفی، سعی کنید به عنوان یک منبع مفید از اطلاعات به آن نگاه کنید.\nطبق گفته سوانسون، حسادت به شما تفاوت بین آنچه دارید و آنچه می خواهید وجود داشته باشد را نشان می دهد.\nوی می افزاید: حسادت بدون بررسی می تواند منجر به سرزنش خود شود و چرخه ای را ایجاد کند که احساس محرومیت کنید اما ممکن است شما با شناسایی آن به عنوان اطلاعات مفید برای ایجاد شرایطی که نیازهای شما برآورده را می کند، بتوانید آن را مدیریت کنید.\nتصویر کامل را در نظر بگیرید\nحسادت گاهی در پاسخ به یک تصویر جزئی ایجاد می شود. به عبارت دیگر، شما ممکن است خود و دستاوردها و ویژگی های شخصی تان را با یک دیدگاه ایده آل یا ناقص از شخصی دیگر مقایسه کنید.\nمردم به طور معمول بهترین های خود را به دیگران نشان می دهند، بنابراین گفتن آنچه که واقعاً در زندگی یا رابطه شخص دیگری اتفاق می افتد آسان نیست. رسانه های اجتماعی این مفهوم را بزرگ می کنند.\nاما شما واقعاً نمی دانید که بر اشخاص دیگر چه می گذرد، به خصوص وقتی که فقط در رسانه های اجتماعی به آنها نگاه می کنید.\nدوست شما با عکس های فیس بوک از خود و همسرش در یک علفزار است، خیلی بی خیال و خوشحال به نظر می رسند اما شاید واقعا نیم ساعت قبل یا بعد از عکس یک دعوای آنچنانی کرده اند.\nقدردانی برای آنچه دارید را تمرین کنید\nقدردانی نه تنها می تواند احساس حسودی را کاهش دهد بلکه استرس را نیز کاهش می دهد.\nممکن نیست هر آنچه را که می خواهید داشته باشید اما شما احتمالاً حداقل برخی از آنچه می خواهید را می توانید داشته باشید. شاید شما حتی چیزهای خوبی در زندگی خود دارید که شاید انتظار نداشته اید.\nاین می تواند به شما کمک کند که آیا به دوچرخه فانتزی جدید دوستتان توجه دارید یا آرزو می کنید شریک زندگی تان وقت زیادی را با دوستانش نگذراند. حال دوچرخه محکم و قابل اعتماد خود را یادآوری کنید که شما را به جایی که باید بروید می رساند. مزایای داشتن یک شریک زندگی را که ارزش شما را می داند در نظر بگیرید.\nحتی قدردانی از نکات مثبت در زندگی شما که به حسادت مربوط نمی شود می تواند به شما کمک کند بهتر درک کنید، گرچه ممکن است زندگی شما کامل نباشد (اما زندگی شما کجاست؟)، شما هنوز هم اتفاقات خوبی برایتان پیش آمده است.\nکنار آمدن با حسادت به شما کمک نمی کند روی دلایل اساسی کار کنید اما می تواند به شما کمک کند تا پریشانی را کنار بگذارید تا زمانی که نتوانید با مشکلات اساسی کنار بیایید.\nدور کردن توجه شما از حسودی همچنین می تواند شما را از اعمال احساسات خود (و انجام کاری که می تواند به یک رابطه یا دوستی آسیب برساند) کمک کند.\nاین راهکارها را امتحان كنید تا قبل از خسته شدن، خود را از افكار حسادت منحرف كنید:\nآنچه را که احساس می کنید بنویسید.\nبا ترک اوضاع به خودتان فضای بیشتری بدهید.\n10 دقیقه وقت بگذارید تا کاری آرامش بخش انجام دهید.\nمسائل اساسی را کاوش کنید\nویکی بوتنیک توضیح می دهد که حسادتی که همچنان پابرجاست و باعث پریشانی می شود، می تواند با اضطراب یا احساس عزت نفس ارتباط داشته باشد. “یادگیری نحوه مقابله با هر مسئله می تواند به طور خودکار به تسکین حسادت کمک کند.”\nیکی از راه های مقابله با عزت نفس پایین، شامل شناسایی ارزش های شخصی مانند دلسوزی، ارتباطات یا صداقت است. به گفته بوتنیک، این کار به شما کمک می کند زیرا به شما این امکان را می دهد تا بررسی کنید که آیا این ارزش ها را در زندگی روزمره خود حفظ کرده اید یا خیر.\nهمچنین این امکان را به شما می دهد که متوجه ویژگی های مثبت خود شوید و آنچه را که برای شما مهم است بررسی کنید. این می تواند احساس عزت نفس شما را افزایش دهد و ممکن است به کاهش احساسات پریشانی یا پایین بودن رقابت منجر شود.\nاضطراب می تواند طیف وسیعی از علائم را داشته باشد که پرداختن خود به خود به آن ممکن است دشوارتر باشد. تکنیک های مقابله می تواند کمک کند اما درمان نیز می تواند گزینه خوبی باشد.\nبوتنیک همچنین پیشنهاد می کند که یک کتاب کار بر روی اضطراب مانند The Mindful Way Workbook را امتحان کنید.\nاین کتاب از اصول درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی استفاده می کند تا به شما کمک کند:\nپذیرش پیرامون احساس اضطراب را افزایش دهید تا شما را تحت الشعاع قرار ندهند.\nافکار ناخواسته یا پریشانی را بشناسید تا بتوانید آنها را به چالش بکشید و جایگزین کنید.\nهنگامی که حسودی باعث می شود خود را با دیگران مقایسه کنید، ارزش خود را می توانید از دست دهید. زندگی شما ممکن است برای همه کس قابل تحسین باشد اما حسادت می تواند شما را وادار کند به این فکر کنید چیزی که دارید به اندازه کافی خوب نیست.\nتحقیقات انجام شده در رابطه با یك رابطه بین حسادت و عزت نفس شواهدی یافت كه نشان می دهد حسادت می تواند هنگامی كه با تهدیدی برای عزت نفس خود روبرو هستید، ایجاد شود.\nمواردی که خوب انجام می دهید را برای خود یادآوری کنید.\nخود شفقت را تمرین کنید (به عبارت دیگر، با خود همانند دوست صمیمی تان رفتار کنید).\nتصدیق های روزانه را تمرین کنید یا آنها را با شریک زندگی خود مبادله کنید.\nبرای خود از چیزهایی که در شریک زندگی و روابط خود برایشان ارزش قائل هستید را یادآوری کنید.\nتکنیک های ذهن آگاهی به شما کمک می کند بدون قضاوت و یا انتقاد از آنها، به افکار و احساسات خود توجه کنید. افزایش آگاهی شما در مورد حسادت می تواند به شما کمک کند الگوی دیگری را دنبال کنید از جمله مواردی که قبل از حسادت اتفاق می افتد.\nذهن آگاهی همچنین می تواند به شما در احساس راحت تر حسادت کمک کند. به عنوان مثال، می تواند به شما کمک کند احساسات حسادت خود را نسبت به آنچه که هستند یعنی بخشی از تجربه عاطفی شما، بپذیرید و به پیش بروید.\nعدم قضاوت در مورد حسادت یا سرزنش خودتان به خاطر احساس آن، می تواند در جلوگیری از تأثیر منفی بر شما کمک کند.\nاگر قبلاً حسودی را تجربه کرده باشید، احتمالاً می دانید که حسادت با گذشت زمان محو می شود. البته ممکن است بعد از برخورد با احساسات خود، احساس تان شدت کمتری داشته باشد اما می تواند تمام شود یا کم شود.\nطبق تحقیقاتی که بر تجربه حسادت شده است افراد به احتمال زیاد قبل از اینکه برایشان اتفاق بیفتد، نه بعد از آن، احساس درستی ازحسادت می کنند.\nبا گذشت زمان، شما نیز کمتر احتمال دارد که نیاز به مقایسه خود یا شرایط خود با شخص دیگری احساس کنید اما احساسات مثبتی که دارید برایتان می ماند.\nبنابراین، در حالی که ممکن است با نزدیک شدن تاریخ عروسی بهترین دوست خود به او حسادت کنید، در روز بعد از عروسی ممکن است احساس دوست داشتنی و حسادت کمتری داشته باشید.\nاگر در مقابله با افکار حسادت به تنهایی مشکل دارید، صحبت کردن با یک درمانگر می تواند به شما کمک کند.\nصحبت کردن درباره حسادت همیشه آسان نیست. ممکن است احساس ناراحتی بیشتری با اشتراک گذاشتن این افکار با شخصی که شما نمی شناسید، داشته باشید اما یک درمانگر خوب با مهربانی و دلسوزی شما را ملاقات خواهد کرد.\nبعلاوه آنها بهتر از هر کس می دانند که حسودی یک احساس عادی است که همه نسبت به برخی از افراد حس می کنند.\nبوتنیک می گوید چند نشانه مشترک وجود دارد که نشان می دهد صحبت با یک درمانگر می تواند مفید باشد:\nحسودی منجر به افکار وسواس گونه یا ثابت می شود.\nمتوجه رفتارهای اجباری می شوید.\nافکار حسادت غیرقابل کنترل یا مزاحم می شوند.\nشما افکار خشونت آمیز دارید یا اصرار دارید که داشته باشید.\nاحساسات حسودی باعث ایجاد رفتارهای مشکل ساز می شود، مانند پیروی از شریک زندگی خود یا چک کردن مداوم او.\nحسادت بر زندگی روزمره شما تأثیر می گذارد و از انجام کارهایی که می خواهید انجام دهید جلوگیری می کند یا باعث پریشانی دیگران می شود.\nبوتنیک نتیجه می گیرد: “اگر شما به طور مداوم نیاز دارید تا در رسانه های اجتماعی وقت بگذرانید، تلفن شریک زندگی خود را چک کنید یا آنچه را که مردم می پوشند، بررسی کنید، دیگر نمی توانید در زندگی خود حاضر باشید و این یک مشکل است.”\nحسادت می تواند به شما کمک کند تمرکز خود را بر روی افراد و چیزهای مفیدی افزایش دهید. نیازی نیست برای شما یا روابط شما مشکل ایجاد کند. حتی می تواند در بعضی موارد به تقویت روابط کمک کند. همه چیز به نحوه نگرش شما بستگی دارد.\nبرچسب هاحسادت حسادت در رابطه حسود حسودی درمان حسادت رهایی از حسادت روانشناسی مقابله با حسادت


بایگانی مهر ۱۳۹۲ :: در حیرت\n۱۱ مطلب در مهر ۱۳۹۲ ثبت شده است\nراهنمای متروسواری در تهران\nسه شنبه, ۳۰ مهر ۱۳۹۲، ۰۸:۳۱ ق.ظ\nاز وقتی دانشگاه قبول شده ام، مترو بخشی از مسیر رفت و آمد من بوده است. اوایل از ایستگاه امام خمینی سوار می شدم و بعدتر با گسترش خط دو، ایستگاه مترو نزدیک خانه مان آمد. اکنون نزدیک به 10 سال است که مترو سوار می شوم. هر روز با مترو از این سوی تهران به آن سویش می روم. همین استفاده زیاد از مترو باعث شده به یک آداب و اصول خاصی در مترو سواری برسم. اینجا می خواهم از این اصول خودم در سوار شدن به مترو بگویم. اولین اصل، در استفاده از مترو برای من، این است که چگونه آسایش بیشتری داشته باشم. آسایش بیشتر به معنی فرار از شلوغی و ازدحام جمعیت و در نهایت پیدا کردن یک صندلی خالی برای نشستن است. معمولا آن طرف سکو که پله برقی به سمت سکو می رود ازدحام جمعیت بیشتر است. پس من یا از طریق پله ها وارد سکو می شوم یا سعی می کنم تا حد ممکن از آن محدوده دور شوم. در واقع در اینجا اصل کلی" همیشه آسان ترین راه بهترین راه نیست" را باید رعایت کرد. پله برقی راه آسانی است که به ازایش باید سختی شلوغی و فشار جمعیت را تحمل کرد. یکی از معماهای هر روزه من در سوار شدن به مترو، ایستادن روبروی در واگن هاست. در بعضی از ایستگاه ها خط کشی های مخصوص نابینایان وجود دارد و محدوده درِ واگن ها را با برجستگی های دایره ای مشخص کرده اند. مشکل اما وقتی است که چنین خط کشی هایی وجود ندارد. این طور مواقع از روی سائیدگی ها و رنگ لبه‌ی فلزی سکو محل باز شدن درهای واگن را تعیین می کنم. به این روش با خطای حداقل یک متر می توانم نزدیک درها بایستم و آسانتر سوار واگن ها شوم. وقتی وارد واگنی می شوم اولین کارم این است که چشم بچرخانم و جای خالی برای نشستن پیدا کنم. اگر نتوانم به یک روش تحلیلی پیچیده برای پیدا کردن صندلی خالی متوسل می شوم. به یک یکِ آدم های نشسته نگاه میکنم وسعی میکنم حدس بزنم کدامشان زودتر پیاده می شوند. به این منظور از علم زبان بدن (body language) استفاده میکنم. آنانکه روی صندلی لم داده اند و چرت می زنند یا کسانی که کتابی در دست دارند معمولا در ایستگاه های آخر پیاده می شوند. از اینان قطع امید می کنم و سراغ کسانی می روم که دائما به تابلوی ایستگاه ها نگاه میکنند و به حالت عمودی روی صندلی نشسته اند. حالت دستان هم در این بین تعیین کننده است. آنان که دست به سینه نشسته اند دیرتر پیاده می شوند و آنانکه دست هایشان روی زانوهایشان است یا کیفشان را در دست گرفته اند زودتر. حدس هایم برای پیدا کردن صندلی معمولا 60-70 درصد درست از آب در می آید. بعد از ده سال دیگر دارم در این زمینه متخصص می شوم. در طول سفرم با مترو معمولا بیکار نمی مانم. یا کتابی در دست می گیرم یا به موسیقی و زبان گوش می دهم. فکر کنم در طول این چند سال تا حالا نزدیک به ده بیست جلد کتاب را در مترو خوانده ام. گاهی که خیلی خسته باشم همین که روی صندلی می نشینم خوابم می برد و بعد خود به خود نزدیک ایستگاه مقصد بیدار می شوم. انصافا هم خواب در مترو می چسبد. تکان های واگن مترو مثل گهواره بچه هاست و آدم را به نرمی و با آرامش به خواب می برد! یکی از مسائل اخلاقی که بسیار در مترو با آن روبرو می شوم این است که جای خودم را به یک زن یا مرد مسن بدهم یا نه؟ وقتی خیلی خسته هستم و نای ایستادن ندارم همه اش با خودم کلنجار می روم که از جایم بلند شوم. گاهی در این منازعه اخلاقی وجدانم پیروز می شود و گاهی جسمم! پیاده شدن از مترو هم برای خودش آدابی دارد. من معمولا از همان دری پیاده می شوم که نزدیک خروجی پله برقی باشد. این طور بدون اینکه تنه بخورم و بین آدم های با عجله گیر کنم از پله ها بالا می روم و زودتر از بقیه هم از مترو خارج می شوم. مترو حالا بعد از ده سال به بخشی از زندگی من تبدیل شده است. اگر بخواهم بر حسب زمانی که در مکان های مختلف می گذرانم خانه هایم را الویت گذاری کنم، مترو می شود خانه سومم. خانه اول خانه پدری ام است و خانه دوم محل کارم. من هر روز، دو سه ساعت را در مترو می گذارنم و به این خانه عادت کرده ام. هر چند گاهی شلوغی جمعیت چنان خردم می کند که بر خودم بابت سوار شدن به مترو لعنت می فرستم. با این همه، هنوز اگر جایی بخواهم بروم مترو برایم در الویت است و قبل از هر چیز می پرسم تا بدانم نزدیک ترین ایستگاه مترو به محلی که می خواهم بروم کجاست. مطالب مرتبط: حال و هوای متروی تهران تفکر سیستمی در زندگی ایرانیان\n۳۰ مهر ۹۲ ، ۰۸:۳۱\nبا من رفیق باش ای آشنا، ای دوست!\nپنجشنبه, ۲۵ مهر ۱۳۹۲، ۰۷:۰۷ ب.ظ\nبه آدم‌های دور و بر خود که خوب نگاه می‌کنم می‌توانم به سه دسته تقسیم‌شان کنم: آشنایان، دوستان و رفقایم. دسته‌ای هستند که بیشترین آدم‌های اطرافم را دربر می‌گیرد. با این آدم‌ها به ضرورت نیازهای آن‌ها و خودم در ارتباطم. این‌ها را آشنایانی می‌نامم که نیازهای اجتماعی بشر یا تقسیم کار جامعه آن‌ها را به من متصل می‌کند. بقال سر کوچه، نانوای محل، همسایه کناری آپارتمان، همکارانم و بسیاری دیگر از این دست آدم‌ها هستند. با این‌ها فقط سلامی دارم و علیکی. روابطمان با این دسته از آدم‌ها خشک و رسمی و محدود به مرزهای مشخص و معینی است. آن‌ها را واقعا نمی‌شناسم و آن‌ها هم مرا نمی‌شناسند. بعضی‌هایشان برایم رمز و رازی هستند که شاید هیچ وقت برملا نشوند. خویشان وقوم‌هایی هم که بنا بر نسبت‌های نسبی و سببی می‌شناسم‌شان در این دسته جا می‌گیرند. این‌ها هم کسانی هستند که انتخاب‌شان نکرده‌ام و فقط رشته‌ای از مناسبات خانوادگی مرا به آن‌ها وصل می‌کند.دسته دوم آدم‌هایی هستند که با آن‌ها ارتباط بیشتری دارم. بعضی‌هایشان دوستانی هستند که بنا بر یک یا چند اشتراک به هم پیوند خورده‌ایم. اینجا دیگر نیازهای آنان یا من مطرح نیست. اینان را بهتر از گروه قبلی می‌شناسم. ضرورتی ما را به هم گره نزده است. نوعی انتخاب و لذت از هم‌نشینی در ارتباط با آنان موج می‌زند. از آن‌ها می‌آموزم و دوست داشتم به آن‌ها نزدیک‌تر شوم. شاید اگر فرصتی بود اینان جزء دسته سوم به حساب می‌آمدند. اینان را دوستانم می‌نامم. دوستانی که زندگی را شیرین‌تر می‌کنند و به آن غنا و ارزش بیشتری می‌بخشند.دسته سوم را اما رفیق می‌نامم. کسانی که با آن‌ها به خود واقعی‌ام بسیار نزدیکم. بی اینکه ترس از عدم پذیرش و طرد شدن داشته باشم. چیزی را ندارم که از آن‌ها پنهان کنم. روحم در ارتباط با آن‌ها نقابی ندارد و عریان است. با آن‌ها همدل و همزبانم. هر وقت غصه در دلم خانه می‌کند سراغ آن‌ها می‌روم. بی هیچ خجالتی سفره دلم را پیش‌شان باز می‌کنم و در سایه مهربانی و همراهی‌شان آرام می‌گیرم. بعضی‌هاشان را به اندازه یک برادر ( یا شاید یک خواهر) دوست دارم. هر چند پیوند خونی بین‌مان برقرار نباشد. خودم را موظف می‌دانم که به وقت نیاز همراهشان باشم و تا حد ممکن کمک‌شان کنم. رفاقت را چیز ارزشمندی می‌دانم که باید مواظبش بود و حفظش کرد.دوست داشتم که در زندگی با همه‌ی آدم‌های اطرافم رابطه‌ای از نوع سوم می‌داشتم. اگر کاری برای کسی می‌کردم بنا بر رفاقت و دوستی بود و به همان نسبت هم دیگران به خاطر خودم کاری برایم انجام می‌دادند. پول و مقام و طبقه از ارتباطم با دیگران حذف می‌شد. اگر به کسی احترام می‌گذشتم یا سلام می‌کردم واقعا او را دوست می‌داشتم و از سر یک‌جور ضرورت اجتماعی یا رسم و رسوم با او در ارتباط نبودم. دوست می‌داشتم در جامعه‌ای می‌بودم که همه خود را خواهر یا برادر یکدیگر تصور می‌کردند و به غصه و گرفتاری و فقر دیگران بی‌اعتنا نبودند. آن موقع چقدر حضور در جامعه و زندگی در آن دلنشین بود. جامعه‌ای که آدم‌ها آنقدر بزرگ شده اند که فرا تر از یک وسیله به هم نگاه می‌کنند. نگاهی سرشار از انسانیت و نوع‌دستی ومهربانی...پ.ن: حتی خانواده‌ام هم می‌توانم در این دسته‌بندی جای دهم. من با مادرم رفیق هستم و با خواهرم دوست. با پدرم اما در بعضی مسائل به اندازه یک دوست راحت هستم. به همین نسبت هم همیشه دلم می‌خواست/می‌خواهد که همسر آینده‌ام قبل از همسر برایم رفیق بود/باشد.\n۲۵ مهر ۹۲ ، ۱۹:۰۷\nحاجیان آمدند با تعظیم!\nسه شنبه, ۲۳ مهر ۱۳۹۲، ۰۷:۳۸ ق.ظ\nهر سال عید قربان که نزدیک می شود، یاد شعری از ناصر خسرو می افتم. شعری که در آن شاعر به استقبال دوستی که از حج برگشته می رود و از او سوالاتی می پرسد. می پرسد تا بداند حج را چگونه به جای آورده است و به چه طریق و با چه نیتی اعمالش را انجام داده است. از احرام و طواف و رمی جمرات و وقوف بر عرفات و قربانی می پرسد. حاجی اما فقط گوش می دهد و سر تکان می دهد که نه. آخر هم ناصر خسرو تاسف می خورد به حالش و می گوید تو فقط رفته ای مکه را دیده ای و آمده ای. رنج سفر را به تن خریده ای و حجی به جای نیاورده ای. ناصر خسرو درست می گوید. آنچه قرار است از عبادات و فروع دین عاید آدمی شود، همان است که به اصل بازگردد. اصل در لغت به معنی ریشه است و فرع یعنی شاخه. ما به شاخه می آویزیم تا به ریشه برسیم. این را می توان به تمام فروع دیگر دین اعم از نماز و خمس و روزه هم تعمیم داد. نماز در ظاهر خم و راست شدن است و می تواند شبیه همان حرکاتی باشد که کسی در نرمش و ورزش صبحگاهی انجام می دهد. اصلش اما کرنش در برابر پروردگار و ایستادن در برابر اوست. روزه گرسنگی و تشنگی است و آدمی باید عاقل نباشد که به خودش در گرما و زیر آفتاب سختی بدهد. ریشه اش اما نوعی یادآوری و تمرین برای رهایی نفس از هوس ها و خواسته هایش است. به همین ترتیب هم فروع دیگر را می شود زیر ذره بین گذاشت و اصلشان را شناخت. امروز روز عرفه است و خواندن دعای عرفه سفارش شده است. فردا هم عید قربان است. این دو روز فرصت خوبی است برای آنکه یقه خودمان را بگیریم و بشویم مثل ناصر خسرو. از خودمان بپرسیم و ببینیم چقدر به آنچه واقعا از عبادات و فروع دین، قرار است برسیم، رسیده ایم. متن شعر ناصر خسرو: حاجیان آمدند با تعظیم شاکر از رحمتِ خدایِ رحیم جَسته از محنت و بلایِ حجاز رَسته از دوزخ و عذابِ الیمآمده سویِ مکّه از عرفات زده لبّیکِ عُمره از تنعیمیافته حجّ و کرده عمره تمام بازگشته به سویِ خانه سلیممن شدم ساعتی به استقبال پای کردم برون ز حدِّ گلیممر مرا در میانِ قافله بود دوستی مخلص و عزیز و کریمگفتم او را «بگو که چون رَستی زین سفر کردنِ به رنج و به بیم؟ تا ز تو بازمانده ام جاوید فکرتم را ندامت است ندیمشاد گشتم بدان که کردی حج چون تو کس نیست اندرین اقلیم بازگو تا چگونه داشته ای حرمتِ آن بزرگوار حریمچون همی خواستی گرفت اِحرام چه نیت کردی اندر آن تحریم؟جمله بر خود حرام کرده بُدی هر چه مادونِ کردگارِ قدیم؟گفت«نی»گفتمش «زدی لبّیک از سرِ علم و از سرِ تعظیممی شنیدی ندایِ حقّ و جواب باز دادی چنانکه داد کلیم؟ گفت«نی»گفتمش « چو در عرفات ایستادیّ و یافتی تقدیم عارفِ حق شدیّ و منکرِ خویش به تو از معرفت رسید نسیم؟گفت«نی» گفتمش «چو می گُشتی گوسفند از پیِ یسیر و یتیمقربِ خود دیدی اوّل و کردی قتل و قربانِ نفسِ شومِ لئیم؟گفت«نی» گفتمش « چو می رفتی در حرم همچو اهلِ کهف و رقیمایمن از شرِّ نفسِ خود بودی وز غمِ فُرقت و عذابِ جحیم؟گفت«نی» گفتمش« چو سنگِ جِمار همی انداختی به دیوِ رجیماز خود انداختی برون یکسر همه عادات و فعل هایِ ذمیم؟گفت«نی» گفتمش چو گشتی تو مطّلع بر مقامِ ابراهیمکردی از صدق و اعتقاد و یقین خویشیِ خویش را به حق تسلیم؟گفت«نی» گفتمش به وقتِ طواف که دویدی به هَروَله چو ظَلیماز طوافِ همه ملایکتان یاد کردی به گِردِ عرشِ عظیم؟گفت«نی» گفتمش چو کردی سعی از صفا سویِ مروه بر تقسیمدیدی اندر صفایِ خود کونین شد دلت فارغ از جحیم و نعیم؟گفت«نی» گفتمش چو گشتی باز مانده از هجرِ کعبه بر دل ریمکردی آنجا به گور مر خود را همچنانی کنون که گشتی رمیم؟ گفت: از این باب هر چه گفتی تو من ندانسته ام صحیح وسقیم گفتم ای دوست پس نکردی حج نشدی در مقامِ محو مقیمرفته‌ای مکّه دیده آمده باز محنتِ بادیه خریده به سیمگر تو خواهی که حج کنی پس ازین این چنین کن که کردمت تعلیم پ.ن: امروز اگر عرفه خواندید من را هم در دعایتان فراموش نکنید. مطالب مرتبط: نشانه قبولی روزه چیست؟ اخلاق در گرو دین\n۲۳ مهر ۹۲ ، ۰۷:۳۸\nچه کشورهایی در خاورمیانه از رابطه ایران و آمریکا می هراسند؟\nشنبه, ۲۰ مهر ۱۳۹۲، ۰۵:۳۶ ق.ظ\nلحن مثبت مقامات دو کشور ایالات متحده آمریکا و ایران درباره یکدیگر، در اجلاس اخیر سازمان ملل، و مذاکره وزیران امور خارجه‌شان در حاشیه این اجلاس، در قالب مذاکره ایران و 1+5، واکنش‌ها و تحلیل‌های گوناگونی را در محافل داخلی و بین‌المللی در پی داشته است. چنین اتفاقاتی هر چند در حد مصاحبه‌ها و سخنان متفاوتی بوده است، تغییر اساسی در رویکرد دو کشور پس از گذشت حدود 30 سال است. تغییری که بی‌شک به مذاق برخی کشورهای خاورمیانه خوش نیامده است. کشورهایی که درآینده مانع از برداشتن گام‌های جدی برای حل اختلافات عمیق میان ایران و ایالات متحده آمریکا خواهند شد. نظریه هانتینگتون در ارائه الگویی از نظام کنونی جهان، چارچوب خوبی برای فهم موانع منطقه‌ای بر سر رابطه ایران و آمریکا است. بر اساس این نظریه، نظام جهان پس از نظام «دو قطبی» جنگ سرد و نظام «چند قطبی» پس از آن، که دوران اوجش جنگ خلیج فارس بوده است، در حال گذار از نظام «تک قطبی-چند قطبی» به سر می‌برد. در این نظام، یک ابرقدرت و چند قدرت عمده در هر منطقه وجود دارد. در این الگو ایالات متحده آمریکا با برتری در همه ابعاد، اعم از نظامی، اقتصادی و فناوری، ابرقدرت است و دارای امکانات و توانایی لازم برای حفاظت از منافع خود در سراسر دنیا است. در کنار این ابرقدرت در هر منطقه قدرت‌های عمده‌ای هستند که از نفوذ و تسلط کافی در منطقه خود برخوردارند. در سطح سوم از این الگو قدرت‌های درجه دوم منطقه‌ای واقعند که اغلب منافعشان با کشورهای درجه اول منطقه‌ای در تعارض است. بر اساس نظریه فوق، قدرت عمده در خاورمیانه ایران است و عربستان قدرت درجه دوم منطقه به شمار می‌آید. در این میان دو بازیگر دیگر منطقه قطر و رژیم صهیونیستی هستند. قطر در سال‌های اخیر به لطف ثروت بادآورده نفت، تلاش بسیاری برای دستیابی به جایگاه درجه دوم قدرت در خاورمیانه داشته است. رژیم صهیونیستی هم به دلیل ماهیت نامشروع خود در خاورمیانه همواره سعی در برهم زدن نظم خاورمیانه داشته است. کشورهای درجه دوم مثل عربستان و قطر با برقراری همکاری‌های استراتژیک با ابرقدرت، یعنی آمریکا، سعی در کاهش نفوذ قدرت عمده منطقه، ایران، دارند و همین عامل نزدیکی آمریکا، عربستان و قطر در دهه اخیر بوده است. از طرفی رژیم صهیونیستی با پناه گرفتن پشت قدرتی مثل آمریکا از تهدیدات نسبت به خود در منطقه خواهد کاست و همزمان با حمایت از سیاست‌های نظامی و اقتصادی آمریکا علیه ایران، از افزایش قدرت ایران در منطقه و بالطبع استحکام محور شیعی مقاومت جلوگیری خواهد کرد. به نظر می‌رسد کشورهای عربی، که سعی در پذیرش و تقویت قدرت عربستان در نقش قدرت منطقه‌ای دارند، و رژیم صهیونیستی دو مانع جدی برای نزدیکی ایران و ایالات متحده باشند. آنچه در این میان مهم است، جایگاه یگانه ایران از نظر نفوذ سیاسی و فرهنگی در منطقه خاورمیانه است. جایگاهی که آمریکا را بر آن داشته است که به‌رغم کارشکنی‌های متحدان خود در منطقه آن را به رسمیت شناسد و سعی در بهره‌گیری از آن در جغرافیای سیاسی منطقه کند.پ.ن: نمی دانم چرا تعداد نظرات کم شده است. آیا مشکل از بلاگفای محترم است یا قالب یا پست ها؟!مطالب مرتبط:مذاکره با آمریکا: عقلانیت سیاسی دیرهنگامدر جستجوی نرمش قهرمانانهتحریمها: تسلیم نظام سیاسی یا به زانو در آوردن کشورآینده سیاسی خاورمیانه چگونه خواهد بود؟\n۲۰ مهر ۹۲ ، ۰۵:۳۶\nاقتصاد در زندگی روزمره (اصل عرضه و تقاضا)\nچهارشنبه, ۱۷ مهر ۱۳۹۲، ۰۵:۳۰ ق.ظ\nاسم اقتصاد که می‌آید بسیاری از ما یاد تئوری‌ها و نام‌های عجیب و غریبی می‌افتیم که در اخبار و روزنامه‌ها دیده و شنیده‌ایم. واقعیت اما این است که اقتصاد علم پول در آوردن و پول خرج کردن است. بر همین اساس ما هر روز امور اقتصادی را بارها انجام می‌دهیم و کارهایمان جزئی از نظام اقتصادی کشور را شکل می‌دهد. اینجا قصد دارم با همین نگاه به اقتصاد، کاربرد یکی از تئوری‌های مرسوم اقتصادی را در زندگی روزمره توضیح دهم. این تئوری به اصل عرضه-تقاضا (Supply-Demand) معروف است. بر اساس اصل عرضه و تقاضا، در یک بازار رقابتی قیمت نهایی یک کالا یا خدمت را میزان عرضه آن یا مقدار تقاضای مشتریان تعیین می‌کند. با توضیح این اصل اقتصادی، به نتایج ساده ولی کاربردی آن در زندگی می‌رسیم. منظور از بازار رقابتی بازاری است که در آن عوامل عرضه و تولید در انحصار فرد یا گروه خاصی نیست. در این شرایط قیمت نهایی یک کالا یا خدمت تابع سازوکارهای بازار است و هیچ از مشتریان یا فروشندگان نمی‌توانند در آن تاثیر قابل توجهی بگذارند. از همین جا می‌توان به مزیت خرید در بورس‌های موجود در هر شهر پی برد. این نوع بورس‌ها از نوع بازار رقابتی محسوب می‌شوند و در آن فروشندگان نمی‌توانند قیمت‌های بالا و دور از ذهن را روی کالاها بگذارند. خرید از این گونه مراکز با توجه به رقابت بازار به قیمت واقعی نزدیک‌تر است.در اصل عرضه و تقاضا، مفهومی به نام تعادل را زیاد استفاده می‌کنند. تعادل به این معنی است که عرضه و تقاضا با هم برابر است. در این صورت قیمت یک محصول یا خدمت ثابت می‌ماند و افت و خیز چندانی ندارد. یک مدل خاص از گوشی را در نظر بگیرید. اگر تعداد تقاضای آن مدل 10 گوشی در سال باشد و به همین مقدار هم تاجران گوشی به کشور وارد کنند، قیمت نهایی محصول به تعادل رسیده است. در این شرایط توان خرید مشتری و انتظارش از قیمت یک محصول، با کشش عرضه‌ی آن و توقع فروشنده از سود یکی می‌شود و قیمت در یک مقدار بهینه ثابت می‌ماند.حال اگر تقاضا یا عرضه با هم برابر نباشد، قیمت دستخوش تغییر می‌شود. چنانچه اگر تقاضا برای کالایی بیشتر از عرضه آن باشد قیمت بالا می‌رود. در این صورت فروشندگان و تولیدکنندگان با درخواست بیشتری از یک کالا مواجه هستند و می‌توانند با سود بیشتر و بالتبع قیمت بالاتر جنس یا محصول خود را بفروشند. در زندگی روزمره از این اصل می‌توان به نفع خرید مناسب بهره برد. مثلاً در شروع یک فصل چون تقاضا برای خرید لباس‌های فصلی زیاد است، لباس‌ها گران‌تر از پایان فصل عرضه می‌شوند. به همین دلیل است که اکثر فروشندگان لباس در پایان فصل‌ها حراج می‌گذارند و قیمت‌ها را می‌شکنند. اگر خواستید کالاهای فصلی مثل لباس بخرید اواخر هر فصل بهترین زمان خرید است. به همین ترتیب وقتی یک مدل جدید گوشی وارد بازار می‌شود چون مشتری زیاد است گران‌تر است و به تدریج از قیمت ابتدایی آن کاسته می‌شود.حال اگر تقاضا برای یک کالا کمتر از عرضه‌ی آن باشد، قیمت‌ها کاهش می‌یابد. چرا که عرضه‌کنندگان کالای خود را به اندازه کافی نمی‌فروشند و حاضرند با قیمت کمتر آن را به پول تبدیل کنند. با بهره از این اصل، وقتی در یک پاساژ یا بورس هستید مغازه‌های طبقه همکف یا مغازه‌های بسیار شلوغ را رها کنید. اگر سری به طبقات زیرزمین یا طبقات بالایی بزنید، با قیمت‌های کمتری مواجه می‌شوید. به این علت که آن‌ها مشتری کمتری دارند و باید شب با دست پر پول به خانه برگردند. پس حاضرند بیشتر با شما راه بیایند و جنس‌ها را ارزان‌تر حساب کنند. در این جور مغازه‌ها بیشتر هم می‌توانید چانه بزنید و تخفیف بیشتری بگیرید.به همین نسبت، با استفاده از اصل عرضه و تقاضا می‌توان خریدهای مناسبی داشت. کافی است به یاد داشته باشید که قیمت یک کالا تابعی از مقدار کالای عرضه‌شده در بازار و درخواست مشتریان برای خرید آن است. با به یاد داشتن همین نکته ساده می‌توانید در زمان مناسب کالایی را با قیمت خوبی بخرید و از دانستن و به کار بردن یک اصل اقتصادی خشنود باشید.\n۱۷ مهر ۹۲ ، ۰۵:۳۰\nرویای روز بدون طلاق\nدوشنبه, ۱۵ مهر ۱۳۹۲، ۱۰:۱۵ ق.ظ\nتیترهای روزنامه ها چندان برایم جالب نیستند. اکثرشان حاوی خبرهای ناگواری و مشکلات اقتصادی و سیاسی هستند که کشور یا دنیا با آن ها دست به گریبان است. امروز اما تیتری را در صفحه اول همشهری دیدم و از دیدنش خوشحال شدم. تیتری با این عنوان: روز بدون طلاق. اولش فکر کردم در شهری یا جایی از ایران روز بدون طلاق ثبت شده است. برای همین خوشحال شدم. اما به متن زیرش که دقت کردم متوجه شدم امروز را در تقویم به نام روز بدون طلاق ثبت کرده اند. یعنی امروز قرار نیست در هیچ دفترخانه رسمی، طلاقی ثبت شود. واقعیت آن است که طلاق در ایران، به پدیده‌ی شایعی تبدیل شده است. کافی است هر کدام مان به اقوام و نزدیکان خود نگاه کنیم و در بین شان به آنهایی بر بخوریم که گرفتار طلاق شده اند. آمارهای ثبت احوال هم حاکی از افزایش نرخ طلاق در کشور است. در ابتدای دهه 80 نرخ طلاق 0/95 در هر هزار نفر بوده است و در آخر این دهه به 1/17 رسیده است. در اینجا نمی خواهم علل و زمینه بروز این افزایش طلاق را نام ببرم. فقط می دانم که طلاق دارای وجوه فردی و اجتماعی بسیاری است. هم در ریشه ها و هم در پیامدهایش. پیامدهایی فراتر از ابعاد زمانی. طلاق آنقدر شوم است که نسل ها را درگیر خود می کند و منابع جامعه را تلف می کند. طلاق زنجیره ای از حوادث به هم پیوسته است که برای همیشه زندگی قربانیان خود را دگرگون می کند. ای کاش روزی بیاید که واقعا، و نه با بخشنامه و دستور، روزی بدون طلاق داشته باشیم. روزی که در آن آدم ها به جای جدایی، به وصال بیاندیشند و به جای کودکان طلاق ، کودکان عشق را تحویل جامعه دهند. آن موقع چقدر افتخار و خوشحالی دارد که تیتر روی صفحه اول روزنامه ها روز بدون طلاق باشد.\n۱۵ مهر ۹۲ ، ۱۰:۱۵\nبطالت کار و ملالت زندگی\nشنبه, ۱۳ مهر ۱۳۹۲، ۰۶:۰۴ ق.ظ\nکاری که من دارم یک کار نیمه دولتی است. درست به همان نسبت هم دچار آفاتی است که دولت به طور معمول با آن رودر رو است. ظاهر کارها خیلی شیک است. پروژه است و طرح و تولید. اما به واقع کارها تهی از معنا و بی بهره از فایده هستند. آدم ها کارهایی را انجام می دهند که به آنها اعتقاد چندانی ندارند. همه چیز گویی در یک هدف خلاصه می شود و آن هم رضایت مدیر بالایی است. بر همین اساس حداقل باید حواست باشد که با مدیر بالایی مخالفت نکنی و حرف روی حرفش نزنی. وقتی این هدف گسترده شود و خوب از بالا به پائین نگاه میکنی، می بینی در حال اجرای یک نمایش دلپذیر برای مسئولان رده بالای کشور هستی. با اینکه همه می دانند جزئی از این نمایش هستند نقش های خود را چنان جدی بازی می کنند که گویی در یک توهم جمعی فرو رفته اند یا دچار یک بیماری واگیردار شده اند. حالا من هم جزئی از این نمایش مضحک شده ام. باید سعی کنم نقشم را چنان خوب اجرا کنم که انگار همه چیز واقعی است. من هم باید یک جاهایی لبخند بزنم. یک جاهایی مثل یک قدیس خوب باشم و یک جاهایی مثل یک کلاه بردار خبیث. من اما هنوز به این شرایط عادت نکرده ام. وقتی کاری را انجام می دهم که می دانم بی فایده و مسخره است، هرگز نمی توانم تمام تمرکز و انرژی ام را رویش بگذارم. هر روز با دلخوری به سر کار می روم است و تعطیل که می شوم انگار آزادی دوباره ای به من داده اند. روزها برایم به دو قسمت تقسیم شده است. بخشی که سرکار هستم و باید ملالت و یکنواختی اش را تحمل کنم و بخشی که تعطیل می شوم و می توانم به تناسب نیازها و علائقم کارهای لذت بخشی انجام دهم. می دانم که مدت زیادی در این شرایط دوام نمی آورم. اگر زودتر تلاشی برای تغییر نکنم درست مثل یک فسیل می پوسم و کهنه می شوم. این اصطلاحی است که خود کارمندان اینجا هم درباره عاقبت شان می گویند. دوست داشتم آنقدر دل و جرئت می داشتم که مثل قهرمان فیلم فایت کلاب می رفتم و هر چه ته دلم بود رک و پوست‌کنده به مدیرم میگفتم و بعد هم با بی خیالی چند فحش آبدار می دادم و از اداره برای همیشه می زدم بیرون. آن وقت قیافه آن مدیر مفلوک و باقی کارمندان دیدنی بود. کاش اینقدر جسارت در من بود. آن موقع بود که به این اداره و طرح ها و ماموریت ها و مدیران و کارمندان بیچاره اش پوزخندی می زدم و خودم را از نمایشی که در آن بازی میکردم، بیرون می انداختم. اینطوری در واقعیت می توانستم نقشی را بازی کنم که خودم می خواستم. نقشی که درآن به کارم باور داشته باشم و از آن به قدر کافی لذت ببرم. پ.ن: راستش بنا نداشته ام و ندارم بیایم اینجا، شکایت کنم و غر بزنم. اما امروز صبح، سرکار، از چیزی دلخور شدم و آمدم حرف ها و درد و دلم را نوشتم. مطالب مرتبط حواست را جمع کن دیگر\n۱۳ مهر ۹۲ ، ۰۶:۰۴\nمعرفی رشته پزشکی و نقدی بر آن از زبان یک دانشجوی پزشکی\nسه شنبه, ۹ مهر ۱۳۹۲، ۰۱:۱۳ ب.ظ\nمعرفی رشته پزشکی از زبان دانشجوی پزشکییکی از مطالب پر بازدید این وبلاگ، راهنمای انتخاب رشته و تستی برای سنجش علائق و استعدادهای تحصیی و شغلی است. به همین مناسبت یکی از خوانندگان وبلاگ مطلبی درباره رشته پزشکی فرستاده است. ایشان خود، دانشجوی پزشکی هستند و همین مطلب شان را دقیق و مستند به مثال های واقعی کرده است. خواندن مطلب ایشان را به کسانی که علاقه مند به رشته پزشکی هستند توصیه می کنم. حتی اگر کسی از اطرافیانتان هم چنین قصدی دارد، این مطلب را بخوانید و برایش خلاصه اش را تعریف کنید.از کودکی دوست داشتم پزشک شوم. همیشه دنبال میکروسکوپ بودم برای دیدن جزییات بدن حیوانات وعلاقه‌مند به کتاب های علمی کودکان. وقتی دبیرستان رفتم علاقه زیادی به زیست‌شناسی داشتم و رشته‌ی تجربی را انتخاب کردم. فیزیک و ریاضی را هم با علاقه دنبال میکردم ولی زیست شناسی برایم دنیای دیگری داشت. نمی دانم لقب پزشک و دید مثبت دیگران به این رشته و جایگاه مثبت اجتماعی آن چقدر در تصمیم من نقش داشت ولی هرچه که بود علاقه قلبی ام را نمیتوانم انکار کنم. آن زمان تمایل زیادی به کاوشگری و آگاهی از قسمتهای مختلف بدن انسان داشتم و واقعاً از مطالعه دروس مربوط به بدن انسان لذت می بردم.کمتر در مهمانی ها وخوش گذرانی های خانوادگی و فامیلی شرکت می کردم و اغلب کتاب به دست بودم تا بتوانم رتبه خوبی در کنکور سراسری به دست بیاورم. فکر می کردم رویای کمک کردن به همنوعانم در کنار این لذاتم،تنها با ورود به این رشته میسر می شود.این مطلب را هفته ها پیش نوشتم ولی آن را امروز برای کسانی منتشر میکنم که مثل من آرزوی ورود به این رشته را دارند، تا لااقل با آگاهی انتخاب کنند. قداست طبابت را نمی خواهم زیر سوال ببرم ولی بد نیست قبل از انتخاب این رشته شرایط کاری و تحصیلی آن را بدانید.این نوشته نظرات شخصی کسی است که علاقمند به طبابت بوده و هست واکنون در متن کار است.ابتدا بهتر است مراحل تحصیلی این رشته را در ایران به اختصار برای دوستان غیر پزشکم توضیح دهم.رشته پزشکی در ایران در مجموع بین هفت تا هفت و نیم سال از بهترین سالهای زندگی شما را می گیرد وپس از اتمام تحصیل، شما دارای مدرک دکترای پزشکی عمومی هستید،یعنی تازه در ابتدای کار!به طور کلی و به غیر از درنظر گرفتن یکی دو دانشگاه خاص، مراحل تحصیل شامل 4قسمت است:مرحله اول که از دو سال و نیم تشکیل شده، علوم پایه نام دارد که شامل دروس کلی و غیر بالینی ومرتبط با سیستم های مختلف بدن انسان است.پس از طی این دوره،شما باید امتحانی کشوری با همین نام بدهید و نمره حد نصابی را برای ورود به مرحله بعد بگیرید.خوان دوم فیزیوپاتولوژی نام دارد که شامل مطالعه بیماریهای طب داخلی است و درسهای آن معمولا بصورت فشرده و هر درس طی دو هفته ارائه میشود که در پایان هر دوره امتحان همان درس هم گرفته میشود.پس از این دوره شما وارد دوره کارآموزی یا استاجری می شوید که شامل وارد شدن به بخش های مختلف و سر و کله زدن با بیماران و مثلا کار یاد گرفتن است و نهایتا هم خوان آخر که شامل دوره کارآموزی یا اینترنی است که باید حسابی ورزیده شوید!!ازهمان زمان علوم پایه، مانند خیلی از رشته های دیگر بسیاری از واحدهای درسی هیچ ارتباطی به رشته شما ندارند و این دوره می تواند خیلی خیلی خلاصه تر و محدود به درس هایی مثل فیزیولوژی،بیوشیمی و پاتولوژی باشد. نقدی که بر این دوره دارم این است که درس های بی فایده وخسته کننده زیاد است و کسی نیست که یک کلام شما را راهنمایی کند چه طور باید این کتاب های حجیم را به خاطر مبارک بسپارید. ناسلامتی شما از دبیرستان وارد دانشگاه شده اید و حداکثر حجم کتاب هایتان 300- 400 صفحه بوده که تازه خط به خطش به شما تدریس می شده!ازمزایای دیگر این دوره!! سرازیری موجهای امید از سوی سال بالایی ها و اساتید محترمی است که روزگاری در جایگاه شما بوده اند و ماشاءالله یکی از دیگری راضی تر!دوره فیزیوپاتولوژی شامل مباحث مهم و سرنوشت سازی در تعیین سرنوشت سواد شماست و دوره سختی از جهت حجم بالای مطالعات و زمان محدود است. در این دوره شما را با هاریسون تنها می گذارند.البته اساتید با روحیه و روحیه دهنده در تمام مراحل کار شما را همراهی می کنند. نگران نباشید!دوران استاجری دورانی است که من واقعا شوق زیادی برای ورود به آن داشتم ولی این شوق و ذوق دیری نپایید!از آنجا که شما در این مرحله در سلسله مراتب پزشکان و متخصصان کف! و در پایین ترین مقطع محسوب می شوید،توقع احترام از کسی نداشته باشید.این دوره دوره آزمون و خطاست و حرف شنیدن از اسااتید محترم و رزیدنت ها و خدمه و کارکنان بخش که چه قدر کند هستید و دست و پا گیر!اساتید باحوصله هم که وقتی برای آموزش شما ندارند. تعداد انگشت شماری از اساتید و رزیدنت ها پیدا میشوند که حال آموزش دادن داشته باشند.بیمارستان های دولتی این قدر شلوغ و پرمراجع است که دیگر وقتی و وجدانی!برای دردسر آموزش دادن شما نمی ماند!در این قسمت هم خودتان هستید و دنیای مطلب! در این دوره هم مثل دوران قبل،تنهایی و حجم بالای مطالب عناصر مشترکی هستند که دست از سر شما برنمی دارند.بطور خودمانی،اوضاع مثل دوران کنکور است.تنهایی شما با کتاب پر می شود و حالا حالا ها از تفریح و جمع های خانوادگی و زندگی عادی محرومید!در این دوره به دلیل حجم بالای مطالب نیاز به مطالعه زیادی دارید و امان از روزی که بر بالین بیماری سوالی از شما بپرسند که جوابش را نمی دانید یا فراموش کرده اید. سیل "تو هیچی نمیشی!" بر شما سرازیر می شود و نمی دانید چه حس بدی است که فکر کنید همه وقتتان را روی چیزی می گذارید که نتیجه مطلوب را هم از آن نمی گیرید.راستش من قبل از کنکور اعتماد به نفس بالاتری داشتم،ولی حالا از ترس این برخوردها حتی اگر جواب سوالی راهم بدانم،کمتر لب به سخن باز میکنم!پس از طی این دوران شیرین،به ماه عسل داستان می رسیم!کلیه دروس استاجری و فیزیوپاتولوژی در امتحان کشوری پره اینترنی یا پیش کاروزی مورد سوال قرار میگیرد ومجوز ورود به مرحله بعد،کسب حد نصاب مجدد است.با کسب مجوز، آغوش های گرمی انتظار شما را می کشد و این دوران باشکوه و خاطره انگیز آغاز می شود!همچون دوره های قبل،عزت و احترام و درک و شعور و شخصیت شما برای کمتر کسی اهمیت دارد و در این دوره مسئولیت خطیر پرونده نویسی و انجام خرده فرمایشات بالا دستی ها بر عهده شماست!در این دوره شما موظف به اقامت شب هایی از هر ماه،حداقل 8وحداکثر 15،در هتل پاویون! هستید و بسته به بخش مربوطه،رسیدگی به بیماران و ویزیت آنها در مرحله اولیه و پیگیری ها بر عهده شماست. در این دوره که من آن را بدترین دوره می دانم، بی خوابی و خستگی و قدرناشناسی کادر درمانی و بالا دستی ها و عزت و احترام ملت شریف! از مهم ترین معضلات است و هرکس به بهانه حجم بالای کار خود را به مجاز به انجام هر رفتاری و به زبان آوردن هر سخنی می داند و شما که با اهرم نمره تحت فشار هستید،مجبور به صبر و سکوت در برابر این گونه رفتارهایید.من فکر می کردم این دوره به من کمک می کند تا بتوانم تجربه ای کسب کنم و به هم نوعانم بیشتر خدمت کنم ولی در عمل می بینم نظام آموزشی پزشکی به حدی ضعیف است که مدام به فکر درست بودن پرونده ها از دیدگاه قانونی هستند تا کار یاد گرفتن شما و سلامت بیمار.شما بیشتر در نقش یک میرزابنویس بله قربانگو هستید تا یک پزشک.دوستانم نمی خواهم شما را بترسانم ولی محیط بیمارستان و مجموعه علوم پزشکی، محیطی سرشار از بی نظمی است که اثر این فشار و بی نظمی ها،بر روح و روان و سلامت کادر درمانی به وضوح مشخص است. نمی گویم همه بداخلاق و عنق اند ولی خود شماهم وقتی پس از 18-19ساعت کار و سر وکله زدن با بیمار و همراه و آقا بالا سرها تازه می خواهید چشم روی هم بگذارید و استراحت کنید،باید با تماس تلفنی که فلان بمار فلان مشکل را دارد از خواب بیدار بشوید، خیلی باید شکیبا باشید که بتوانید برخورد شایسته ای با پرسنل و بیمارتان داشته باشید.قبل از انتخاب رشته خوب فکر و تحقیق کنید. این رشته سال به سال سخت تر می شود و مسئولیتش بیشتر و شما هر سال خسته تر از سال قبل. ضمنا شما با جان مردم سر و کار دارید،گاهی سلامت روان آنها و پاسخ به درمانشان به رفتار و نوع برخورد شما وابسته است.خوب چشمانتان را باز کنید و ببینید آیا تحمل این همه مشقت و تعهد و مسئولیت را دارید؟ اگر این راه را بروید و خوب نباشید اول به خودتان و عمر و جوانی تان خیانت کرده اید و بعد به بیمارانتان.من هنوز پزشکی را دوست دارم ولی حقیقتا آرمانها و تصوراتم فراتر از چیزهایی است که با آنها مواجهم.مطالب مرتبط:تست سنجش علائق شغلی و تحصیلی هالندچه رشته ای برای من مناسب است؟ (راهنمای انتخاب رشته)\n۰۹ مهر ۹۲ ، ۱۳:۱۳\nگفت و گو با آمریکا: عقلانیت سیاسی دیرهنگام\nشنبه, ۶ مهر ۱۳۹۲، ۰۷:۵۱ ق.ظ\nسفر اخیر رئیس جمهور و هیئت همراه به نیویورک، دستاوردهایی را به همراه داشت که به همین سبب از سفرهای قبلی روسای جمهور ایران به ایالات متحده، متفاوت بود. دیدار غیر رسمی آقای ظریف با جان کری، وزیر امور خارجه آمریکا، و مذاکره تلفنی دقیقه 90 آقای اوباما و روحانی از جمله رخدادهای متفاوت این سفر بودند. این اتفاقات ناشی از رویکرد متفاوت ایران در سیاست خارجی است و به همان میزان واکنش های متفاوتی از جانب گروه های سیاسی درباره آنها ابراز شده است. این رویکرد متفاوت و واکنش های نسبت به آن قابل تامل هستند. ایران در عرصه بین الملل سال هاست که خط قرمزی به نام مذاکره با آمریکا داشته است. این خط قرمز تابویی بود که آقایان هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد از پس شکستن اش بر نیامدند. اما به یک باره رودروریی با مسئولان آمریکایی از کاری غیر مجاز و زشت به تاکتیکی درآمد که هوشمندی و انعطاف پذیری ایران را نشان می دهد. سوال این است که به راستی بر چه مبنای عقلی یا حتی دینی مذاکره و رابطه با ایالات متحده می توانست خط قرمز ایران باشد؟ آیا جز این است که پیامبر با یهودیان مذاکره می کردند و بارها با آنان پیمان بستند؟ جز این است که مشرکان رودردو با پیامبر و اصحابش مذاکره می کردند؟ آیا حالا نباید اذعان کنیم که خط قرمز رابطه با آمریکا پیش از مبنای دینی، فرصتی برای تبلیغ و آوازه گری عده ای بوده است؟ و بیش از آنکه برای ما منافع داشته باشد، مایه خسارت و زیان اقتصادی و سیاسی ما شده است؟ بر مبنای عقل هم می توان با کسی دشمن بود و مواضعش را نپذیرفت، اما با او رودررو شد. مذاکره هیچ وقت به معنای عدول از ارزش ها یا تسلیم نیست. مذاکره فقط به معنای تبادل دیدگاه هاست و می تواند به توافقی ختم شود یا نه. کدام معیار عقلی می پذیرد که دهان ها را بست و گوش ها را گرفت و دم از عقلانیت زد؟ چرا آرمان ها و ارزش های انقلاب اسلامی را باید این مقدار تقلیل داده باشند که معادل ارزشی بودن به ترشرویی و قهر با دنیا تعبیر شود؟ در این میان کسانی که خود را انقلابی می نامند از این دیدارها و گفتگوها به شدت عصبانی هستند. عده ای از اینها حق دارند. سال هاست که نظام در تبلیغات رسمی و غیر رسمی خود مبارزه اش با آمریکا را نشانه قوت خود می شمارد. برای بسیاری از آنان مسجل شده است که باید جنگید تا آمریکا را سرنگون کرد و بعد هم اسرائیل را، تا در آخر به آرمان هایشان برسند و اسلام در دنیا پیروز شود. نگاهی که در دنیای پیچیده امروز ساده انگاری است و نتیجه اش انزوای ایران و قهرش با دنیا بوده است. عده ای هم برای رفع و رجوع این تغییر مواضع، آمریکا را مشتاق گفت و گو اعلام میکنند. اینان گفتگوی وزاری امور خارجه را به درخواست جان کری تطهیر می کنند و تماس اوباما را با تلفن ایشان بلامانع می دانند. نگاهی که به روابط دیپلماتیک مثل روابط بچه ها نگاه می کنند. گویی آنها هستند که پا پیش گذاشته اند و دارند منت می کشند. ایران اما آنقدر قدرتمند است که تعیین می کند گفتگو کند یا نه! یا جواب سلام مقامات آمریکایی را بدهد یا نه! به نظرم هر دو این مواضع از یک جای کار می لنگند. اینان دنیا را بسیار ساده می بینند و بر مبنای همین ساده انگاری انقلابی گری و تندروی را معادل ارزش ها و اصول خود می شمرند. شاید اگر بسیاری از اینان آنقدر تاریخ می دانستند و مطالعه داشتند که دنیا را بشناسند، هر گز این چنین موضع نمی گرفتند. اگر بسیاری شان که آگاهانه بر طبل انقلابی گری می کوبند دست شان به جایی بند نبود و پروژه های میلیاردی و ملی نداشتند، هرگز بیرون گود نمی نشستند و به اقدامات اخیر دولت خرده نمی گرفتند. حالا آیا وقت آن نیست که بساط این ساده انگاران یا تندوران احساساتی و برکنار از تعقل از سیاست خارجی ایران برچیده شود؟ شاید زمان آن رسیده است که با عقلانیت و در عمل ارزش هایمان را اثبات کنیم و نه با شعار و فریادهای بلند و خشمگین... پ.ن: به این لینک نگاه کنید. مقاله ای از یک روزنامه اسرائیلی است. حرف هایش شبیه حرف های رسانه ملی و برخی سایت های داخلی درباره مواضع اخیر سیاست خارجه آمریکا است. به نظرتان این شباهت عجیب نیست؟ مطالب مرتبط: در جستجوی نرمش قهرمانانه معضلات و چالش های تفکر سنتی سئوال اساسی برای تعیین سرنوشت مذاکرات هسته ای!\n۰۶ مهر ۹۲ ، ۰۷:۵۱\nاتمام اولین کار ویرایش کتاب\nچهارشنبه, ۳ مهر ۱۳۹۲، ۰۹:۵۴ ق.ظ\nبالاخره ویرایش اولین کتابی را که به من سپرده بودند تمام کردم. کتاب درباره مبانی مهندسی مخازن نفت و گاز بود و استاد یکی از دانشگاه های معتبر مولفش بود. کتاب را ابتدای خرداد به من تحویل دادند و بعد از 4 ماه توانستم ویرایشش را تمام کنم. متن کتاب پر از اشتباهات املایی و زبانی بود. اینکه می گویم به معنی اشتباه در نوشتن است، نه اینکه کتاب بیان خوبی نداشته باشد یا روان نباشد. واقعا تاسف آور است که کتاب یک استاد دانشگاه، با مدرک دکتری، این چنین از آب در می آید. فکر میکنم مولف حتی یک رمان خوب هم در عمرش نخوانده است یا حتی آنقدر در نوشتن تمرین نداشته است که درست نویسی را رعایت کند. کتاب مجموعه ای از تالیف و ترجمه بود. آنجاهایی که ترجمه بود پر از گرته‌برداری و ترجمه های غلطِ کلمه به کلمه بود. آن قسمت هایی هم که از خود نویسنده بود، کپی از جزوه های درسی دانشجویانش بود. به همین علت آشفته بود و نظم و ساختار نوشتاری نداشت. ویرایش این کتاب را در دو سطح زبانی و صوری انجام دادم. به این معنی که هم املاء، کلمات به‌کار رفته و ساختار جملات را دستکاری کردم و هم علائم سجاوندی و ظاهر کتاب را. سعی کردم تا حد ممکن است متن کتاب ساده شود و خواننده حواسش به فهم مطالب علمی کتاب باشد. بسیاری از جملات بلند و تودرتو را کوتاه کردم و در بعضی جاها هم مجبور به بازنویسی متن کتاب شد. همچنین واژه های تخصصی را با کلمات ساده تر جایگزین کردم تا کاربرد و فهم شان آسان تر شود. کل این کارها نزدیک به 60-70 ساعت از من وقت گرفت. با همه اینها، این فکر که دانشجویی که کتاب را در دست میگیرد آن را راحت تر می خواند و بهتر می فهمد برایم حس خوبی است. با اینکه از نظر مالی ویرایش سهمی بسیار ناچیزی در درآمدم دارد همین حس، محرک من در جدی گرفتن کار بوده است. علاوه بر این، از این کار درباره زبان فارسی، ساختارها و اصول نگارش آن بسیار آموختم و امیدوارم این آموخته ها قبل از هر چیز قلم خودم را بهبود دهد و در مرحله بعد برای بهبود زبان نوشتاری فارسی به کار رود.\n۰۳ مهر ۹۲ ، ۰۹:۵۴


آنان دارا هستند، ولی فقیرند!\nکد خبر: 1043469\nلینک کوتاه: https://www.Javann.ir/004NS9\nلینک کوتاه: http://www.Javann.ir/004NS9\nخودشان را به خواب زده‌اند. پول دارند، اما شعور نه! پول دارند، اما فرهنگ و منش و ادب اجتماعی‌شان زیر صفر است. این آدم‌های فقیر و گاهی شاید حقیر خودشان را پشت انبوهی از کلمات بی‌مصرف، اما قلمبه سلمبه خارجی قایم می‌کنند و شما هرگز عریانی فرهنگ را در آن‌ها نخواهید دید\nسرویس سبک زندگی جوان آنلاین: فقر ناشی از گرسنگی رو به کاهش است، ولی فرهنگ هر روز فقیرتر می‌شود. فقر اقتصادی را می‌شود فکری به حالش کرد، ولی با فقر فرهنگی چه کنیم؟ با خرده فرهنگ‌هایی که هر روز پا به میدان می‌گذارند و عقل را می‌زدایند، چه کنیم؟ با مدگرایی چه کنیم؟ با مصرف‌گرایی چه کنیم؟ با ورود خرده فرهنگ‌های غربی لابه‌لای زندگی ایرانی‌مان چه کنیم؟\nهمه‌ما با واژه فقر آشنا هستیم؟\nآنقدر واژه فقر را این روز‌ها دهان به دهان شنیده‌ایم که اگر از یک کودک خردسال هم بپرسید، فقیر کیست یا فقر را تعریف کن برایت تمام و کمال شرح می‌دهد، یعنی چه؟ او احتمالاً از همان خردسالی با گونه‌های مختلف فقر آشنا شده و آن را در کوچه پس کوچه‌های شهر لمس کرده است. وقتی والدینش برای افراد کارتنخواب غذای نذری برده‌اند یا وقتی کودکانی را با لباس‌های ژنده و کثیف دیده‌اند که با یک کفش پاره دنبال لقمه‌ای نان می‌گردند. یا شاید کودکی را دیده‌اند با سر و روی کثیف که تا کمر در سطل زباله خم شده تا قدش به زباله‌های به‌درد بخور مردم برسد و با ضایعات غذای مردم پول سیرشدن شکمش را در بیاورد. شهر پر از انجمن‌های خیریه است. یکی به یتیمان می‌رسد یکی به فقرا یکی به زندانی‌های تازه آزاد شده و یکی...\nولی گاهی فقیربودن دست خودمان نیست. مثل انتخاب اسم یا پدر و مادری که برای داشتنش حق انتخاب نداشته‌ایم. بوده‌اند کسانی که چشم بازکرده‌اند و سفره‌های خالی دیده‌اند. آدم‌های عجیبی که به خانه‌شان رفت‌وآمد داشته‌اند و بعد‌ها دانسته‌اند که برای گرفتن اندکی مواد سراغ پدرش می‌آمدند. آن‌ها بعداً دانسته‌اند تقصیر خودشان نیست که فقیرند، اما فقیرند و همیشه مورد ترحم دیگران قرار می‌گیرند. عده‌ای این درد را می‌شناسند و بر آن مرهمی می‌گذارند، ولی بعضی آگاهانه چشم بر سیاهی این مقوله می‌بندند و خودشان را به ندانستن می‌زنند. می‌دانند فقر ام‌الفساد اشتباهات است، اما وانمود می‌کنند، نمی‌دانند. آن وقت یک کودک نوپا برای داشتن تنها یک تکه نان حاضر است هر کاری بکند. او غیرت دارد، او مرد یک خانه است و شب باید با دست پر به خانه برود.\nباید در را به روی فقر ببندیم\nحتماً دقت کرده‌اید هر شهری یک منطقه پایین‌نشین دارد که افراد کم‌بضاعت آنجا ساکن هستند. وقتی می‌خواهی از آنجا رد بشوی اخطار می‌دهند که تنها نرو مراقب باش. آنجا محله خطرناکی است. معتاد و دزد زیاد دارد. وقتی در آن خیابان‌ها با شیشه‌های ماشین که بالاست و با احتیاط پیش می‌روی، متوجه می‌شوی جنس همه‌چیز در آن محله‌ها فرق دارد، حتی رسیدگی به خیایان‌ها و بوستان‌هایش. مردم آنجا انگار از یک سیاره دیگر آمده‌اند و همانطور به حال خودشان رها شده‌اند. آن‌ها را جامعه پس زده و دورشان یک خط قرمز کشیده است. با آدم خط خورده چه باید کرد؟!\nپیامبر بزرگمان حضرت خاتم (ص) فرموده است: من لا معاش له لا معاد له (کسی که زندگی مادی ندارد آخرتی هم نخواهد داشت.) تمام درس‌های روانشناسی و جامعه‌شناسانه در همین یک حدیث پنهان است. به وضوح گفته‌اند فقر ایمان را می‌برد. آدم گرسنه وقت ندارد به مناسبت‌های اجتماعی برود. او در پس هر اتفاقی دنبال سیرکردن یک خانواده است. پس اگر قرار است جامعه‌ای سالم و ایمن داشته باشیم باید در را روی فقر ببندیم. باید کسی گرسنه نماند.\nدارا‌هایی که فقیرند!\nفقر معنا‌های خاص خودش را دارد. اگر از نوع مطلق باشد نتیجه‌اش می‌شود دزدی و بزهکاری و... ولی یک فقر هم هست که نسبی است. در آن شکم‌ها سیر می‌شود، اما فرهنگ همچنان پایش لنگ می‌زند. به قول مرحوم شریعتی: «فقر شب را بی‌غذا سرکردن نیست. فقر روز را بی‌اندیشه سرکردن است. فقر ذهن‌ها را مبتلا می‌کند» حالا اگر فرهنگ نداشته باشیم چه بلایی سرمان می‌آید؟ هزار و یک مؤسسه و خیریه و سازمان مردم نهاد هستند که نمی‌گذارند شکمی گرسنه بماند، ولی آیا جایی هست که دست فرهنگ را بگیرد؟ پای زخمی و لنگان لنگانش را بگیرد و از زمین بلندش کند؟ از قدیم گفته‌اند آدم خواب را می‌شود بیدار کرد، ولی آدمی که خودش را به خواب زده نه! و ما فرهنگمان پر از آدم‌هایی است که خودشان را به خواب زده‌اند. پول دارند، اما شعور نه! پول دارند، اما فرهنگ و منش و ادب اجتماعی‌شان زیر صفر است. این آدم‌های فقیر و گاهی شاید حقیر خودشان را پشت انبوهی از کلمات بی‌مصرف، اما قلمبه سلمبه خارجی قایم می‌کنند و شما هرگز عریانی فرهنگ را در آن‌ها نخواهید دید. آن‌ها چیزی که ندارند اندیشه است و همین یعنی فقر. آدم‌های فقیر از زبری دست‌ها و ژنده‌بودن لباس‌هایشان معلوم هستند، ولی روشنفکر مآب‌های بی‌اندیشه و فقیر! رفتار‌هایی از خود بروز می‌دهند که فقر ر ا تا مغز استخوانشان رسانده است. آن‌ها همیشه نگاه برتربینانه به آحاد جامعه دارند. فکر می‌کنند، چون پول دارند، برترند. چون پول دارند و می‌توانند جریمه‌های سنگین را بدهند، پس حق دارند در خیابان‌های شهر ویراژ بدهند، حق دارند زباله‌هایشان را در هرجا اراده کردند، پرتاب کنند. آدم فقیر پابند قانون است، اما آدم بی‌فرهنگ چیزی به نام قانون و احترام به حقوق نمی‌شناسد. در خودروی شاسی بلندش می‌نشیند. شیشه‌های برقی را بالا می‌دهد و خودش را در نوای موسیقی‌های رنگارنگ گم می‌کند و همه را از نگاهی بالا به پایین نظاره می‌کند. همیشه حق با اوست. حتی اگر با شلوارک و لباس نامناسب وارد پمپ بنزین شود. حتی اگر زباله‌های خوراکی لاکچری‌اش را در جاده و خیابان رها کند.\nفقیران فرهنگی را دریابیم\nفقر اقتصادی را می‌شود فکری به حالش کرد، ولی با فقر فرهنگی چه کنیم؟ با خرده فرهنگ‌هایی که هر روز پا به میدان می‌گذارند و عقل را می‌زدایند، چه کنیم؟ با مدگرایی چه کنیم؟ با مصرف‌گرایی چه کنیم؟ با ورود خرده فرهنگ‌های غربی لابه‌لای زندگی ایرانی‌مان چه کنیم؟ با جشن‌هایی که مال ما نیست؟ رسومی که در هویت ایرانی جماعت جایی ندارد. با آدم‌هایی که رفتار‌های ضد و نقیض دارند، برای مردم علامه دهر می‌شوند، ولی خودشان قانون‌شکنی می‌کنند. آن‌هایی که هشتگ در خانه بمانید راه می‌اندازند، ولی فردا زودتر از همه در جاده رؤیت می‌شوند. آن‌هایی که هر سال موقع تولد کوروش کبیر رگ آریایی‌شان باد می‌کند و چند جمله‌ای افاضات می‌کنند، اما همان‌ها وقتی جشن کریسمس می‌شود، یقه می‌درند و پول پای کاج‌هایی می‌ریزند که برای ما مفهوم فرهنگی ندارد. این‌ها کریسمس، هالووین و... را جشن می‌گیرند، ولی روز طبیعت که می‌شود کاملاً ایرانی می‌شوند! آنقدر عاشق ایران و فرهنگ‌هایش می‌شوند که حاضر نیستند تحت هیچ شرایطی خللی در برگزاری آن ایجاد شود. حتماً به دورهمی سیزده بدر می‌روند و سبزه را گره می‌زنند، حتی اگر ستاد ملی کرونا آن دورهمی را سمی و خطرناک بداند. مثلاً آدم‌هایی که در صف مرغ می‌ایستند برای جوجه کباب سیزده بدر که مبادا قضا بشود. بعد هم رها کردن زباله‌ها در طبیعت و...\nفرهنگ که لنگ بزند فضای مجازی می‌شود جولانگاه عده‌ای شیاد و خودخواه که از سادگی مردم سوءاستفاده می‌کنند. بی‌تردید فقر ناشی از گرسنگی رو به کاهش است، ولی فرهنگ هر روز فقیرترمی‌شود. باید تا دیر نشده فکری به حالش کرد. باید از چنگال خرده فرهنگ آدم‌های فرهنگ‌نما خلاص کرد. اگر اینگونه و با چنین شتاب پیش برویم به زودی کشتی‌مان به گل خواهد نشست و آن وقت معلوم نیست کدام همسایه یا مدعی دوستی بیاید و با هزار افاده و منت از زمین بلندمان کند. دیر بجنبیم فرهنگ‌مان یکی‌یکی مصادره خواهد شد.\n۱۶:۴۰ - ۱۴۰۰/۰۱/۲۲\nفقر فرهنگی بیداد می‌کند ، و علت اصلی آن تبعیض در جامعه است ، این آدم های بی فرهنگ از کجا این قدر پول بدست آوردند ، آدم پول دار. زحمت کش دنبال این کارها نیست ، این آدم ها سر تا پایشان عیب است اما عیب دیگران را میگیرند ، این آدم ها مصداق این ضرب المثل هستند ،آب کش به كف گیر می گوید چقدر سوراخ داری،