کارگردان زخم کاری: من مثل مخملباف و حاتمی کیا نیستم\nمحمد حسین مهدویان، کارگردان سریال زخم کاری، به برخی انتقادها و طعنه ها واکنش نشان داد.\nکد خبر : 991785 ۱۴۰۰/۰۶/۲۱ ۱۷:۲۳:۲۱\nبه گزارش شمانیوز: زخم کاری یک مجموعهٔ نمایشی ایرانی به کارگردانی محمدحسین مهدویان و به تهیه‌کنندگی محمدرضا تخت‌کشیان بر پایهٔ رمان بیست زخم کاری نوشتهٔ محمود حسینی‌زاد است.آخرین قسمت از سریال «زخم کاری» به کارگردانی محمدحسین مهدویان روز گذشته از فیلیمو پخش شد. زخم کاری می تواند از دید تماشاگران یکی از متفاوت‌ترین آثار شبکه نمایش خانگی در ایران باشد.\nکارگردان زخم کاری گفت: مساله من ایران بوده و این موضوع هیچ وقت تغییر نکرده است. اگر می‌گویید من عوض شدم، بروید یک بار دیگر از فیلم اول من، از «آخرین روز زمستان» از «ایستاده در غبار» بیایید تا امروز و ببینید موضع من راجع به ایران و راجع به وطنی که در آن رشد کردم و عاشقش هستم، آیا تغییر کرده یا نکرده.\nمحمدحسین مهدویان کارگردان آثاری همچون ماجرای نیمروز و زخم‌کاری می‌گوید: من تا روزی که بتوانم و بلد باشم فیلم می‌سازم، هر قصه‌ای را که فکر کنم ارزش تعریف‌کردن دارد و بتوانم شرایط تولیدش را مهیا کنم، می‌سازم؛ من گاهی به همکارانم می‌گویم ما قصه‌هایی را می‌سازیم که خودمان فکر می‌کنیم ارزش تعریف‌کردن را برای مردم دارد. من شغلم فیلمسازی است، مردم آن‌طوری که تو از جایگاه یک رسانه‌ی سیاسی به فیلم من نگاه می‌کنی، نگاه نمی‌کنند.\nآیا برای ساخت فیلم بر اساس اقتباس پیش زمینه داشتید یا این‌که فکر کردید این کار را باید به هر صورت انجام بدهید؟ بالاخره اقتباس در سینمای ایران یک ریسک است.\nمن همیشه به اقتباس فکر می‌کردم. برعکس چیزی‌که خیلی‌ها به من گفتند؛ اینکه رفتن به سمت اقتباس خطرناک است. نمی‌دانم چرا این حرف را می‌زنند. خودت هم الان به من گفتی «ریسک کردی». در حالی که من فکر می‌کنم ساخت فیلم بر اساس اقتباس، برعکس ریسک کار را پایین می‌آورد.\nبه خاطر این‌که شما از میان آثار داستانی متعددی که قبلا در حوزه ادبیات تولید شده حق انتخاب داری. این آثار سال‌ها پیش عرضه شده، مخاطب‌سنجی شده و تو اطلاعاتی زیادی داری که مثلا این‌ها چند نوبت چاپ شده، نشده و یا چه فرایندی را طی کرده است.\nمزیت بعدی این است که شما به‌عنوان مولف یک اثر سینمایی وقتی کاری را می‌خواهی اقتباس کنی، از ابتدا می‌توانی آن را بکوبی و از اول بسازی با این فرق که نقطه شروع شما، نقطه صفر نیست. یعنی داستان مسیری را طی کرده و رسیده به یک جایی و تو حالا از آن‌جاست که می‌خواهی این مسیر را ادامه دهی.\nدر نتیجه کار خودش بخشی از راه را آمده. یک اثر داستانی شکل گرفته و پخته شده در ذهن یک آدم دیگری و بعد نوشته شده؛ زمانی بر آن گذاشته، کار منتشر و عرضه شده، نقد شده و حالا تو می‌خواهی بیایی و این را تبدیلش کنی به یک اثر نمایشی. می‌توانی خیلی چیز‌ها را متناسب با دیدگاه خودت تغییر دهی، اما نقطه شروع تو نقطه صفر نیست و این یک امکان ویژه است.\nآثار نمایشی بسیار پرهزینه‌اند. رفتن به سمت اقتباس، ریسک تولید اثر نمایشی را پایین می‌آورد. اساسا من معتقدم سریال‌ها باید ۹۰ درصدشان اقتباس باشد و واقعیت‌اش هم همین است که در سینمای دنیا و در صنعت سریال‌سازی‌شان داریم می‌بینیم که آثار مهم اصولا از نول‌ها (داستان بلند)، رمان‌ها و آثار ادبی ساخته می‌شوند. در نتیجه موقعی که با شکل‌گیری شبکه نمایش خانگی در ایران من به سریال‌سازی فکر کردم و به‌خصوص بعد از شیوع کرونا و تعطیلی سینماها، ایده‌ام این بود که حتما اگر بخواهم سریال بسازم، سریال اقتباسی بسازم.\nیعنی تصمیم خودت را گرفته بودی نسبت به این قضیه؟\nیک فرایندی وجود دارد درباره اقتباس که همیشه مساله بوده بین نویسنده‌ها و فیلمسازان؛ و ما این مساله را همیشه داشتیم که آیا یک رمان عین به عین باید اقتباس شود، یعنی، کتاب به فیلم ترجمه شود، یا اقتباس باید آزاد باشد و فقط روح اثر در نظر گرفته شود. البته انواع اقتباس را داریم. حالا، چرا در عنوان فیلم «بیست» از «زخم کاری» حذف شده است؟\nمساله این است که من احساس کردم به هر حال ما با یک اثر نمایشی طرفیم که از اسم آن بعدا لوگو هم ساخته می‌شود، اسم، پیشانی کار است. این اسم باید زود جاری شود و به زبان بیاید. ببین چقدر فرق دارد که مردم بخواهند بگویند «سریال «بیست زخم کاری» را دیدی؟» تا که بگویند ««زخم کاری» را دیدی؟». دلیل دیگر این که روی نام کوچک‌تر، طراحی بهتری می‌شود انجام داد.\nدر کتاب، عنوان‌ها ممکن است یک کمی طولانی باشند. مثلا «چوب‌ها را بالا ببرید نجارها». یعنی نام کتاب می‌تواند طولانی باشد، به خاطر این‌که فرصت کسی که می‌خواهد محصول را انتخاب کند، و زمان مواجهه او نسبتا طولانی‌تر است؛ اما در فیلم اسم خیلی مهم است، به خاطر این‌که اولین مواجهه هر مخاطبی با اثر است. نکته دیگر آن که عبارت «بیست زخم کاری» در اصل یکی از دیالوگ‌های مکبث است. خودم هم احساس کردم کلمه بیست مبهم است. در نتیجه همه این‌ها باعث شد که کلمه بیست را حذف کنم.\nنقد دیگری که درباره رمان مورد اقتباس مطرح می‌کنند، می‌گویند تغییراتی زیادی در داستان رمان وارد کردی. چه توجیهی برای این داشتی؟\nاولین و مهم‌ترین دلیلم این بود که من وقتی می‌خواهم اثری را بسازم، باید بتوانم آن را اثر خودم کنم. اصولا هنر‌های نمایشی با ادبیات متفاوت است. یعنی اقتضائات خودش را دارد. اصلا تو وقتی وارد درام می‌شوی، ماجرا فرق می‌کند و این‌که شما بخواهید به یک اثری مو به مو وفادار باشید، توقع بیهوده‌ای است. من فکر می‌کنم این چیزی است که هر فیلم‌سازی در قدم اول باید با صاحب معنوی اثر راجع به آن گفتگو کند و در موردش به نتیجه برسند.\nشما به محض این‌که شروع می‌کنید به خلق‌کردن درام، ممکن است جنبه‌های ادبی، جنبه‌های توصیفی و خیلی جنبه‌های دیگری را که در اثر ادبی اهمیت دارد و اصلا ما به خاطر همان‌ها رمان را می‌خوانیم، در یک اثر نمایشی دیگر کارایی نداشته باشد و تو ناچار شوی متناسب با ماهیت مدیومی که داری در آن کار می‌کنی، تغییرش دهی.\nدر مورد رمان «بیست زخم کاری» این به نظرم خیلی صادق بود. البته یک ویژگی مهم و بزرگ وجود داشت و آن هم این است که آن قصه در واقع برگرفته از یک اثر نمایشی (نمایشنامه) بود، یعنی عقبه دراماتیک داشت؛ این که عقبه‌اش عقبه درام بود به من خیلی کمک می‌کرد.\nبه‌عنوان فیلمساز، اولین چیزی که باید در یک داستان، یک رمان، یک نوُل پیدا کنم، پلات است، یعنی یک پی‌رنگ باید پیدا کنم، یعنی تسلسلی از وقایع که تماشاچی بتواند این را در اثر نمایشی دنبال کند، وگرنه فیلم ستون فقرات نخواهد داشت، یعنی فرو خواهد ریخت. در آن مقطعی که می‌خواستم کار جنایی‌طور بسازم، چند تا نوُل خواندم. چیزی که من را در زمانی کوتاه به این نتیجه رساند که «بیست زخم کاری» را کار کنم، اتفاقا عقبه مکبثی است.\nوقتی نوُل را خواندم، دیدم پلاتی که در آن است، عین پلات مکبث است. پلات‌های شکسپیر، پلات‌های قابل اتکایی هستند. مثلا می‌توانی پلات درام رومئو و ژولیت را برداری و مطمئن باشی که پلاتش، پلات درستی است. پلاتی است که کار می‌کند. حالا این‌که چطور به‌روزش کنی، چطوری کاراکتر‌های جدید در آن بگذاری، آن را ورز دهی و پرداختش کنی برای این‌که اثر نمایشی جذابی برای تماشاگر ایرانی شود، تلاش بعدی است؛ اما می‌توانی از نقطه مهمی شروع کنی، چون تو با یک پلات آماده طرف هستی.\nمحمود حسینی‌زاد ادبیات کلاسیک را می‌شناسد و مترجم درجه یکی است. او شکسپیر را می‌شناسد و وقتی کتاب را به ما در نشر چشمه داد تاکید کرد که سعی کردم مکبث را به روز و معاصر کنم. متاسفانه تلخ‌ترین اتفاق بعد از ساخت سریال و پخش آن، توقیف رمان بود در حالی که نسخه‌های افست آن با قیمت‌های عجیب و غریب به فروش می‌رسید.\nواقعا دردناک است. توقیف اثری که منتشر شده است خیلی آسیب زننده‌تر و تلخ‌تر از اثری است که هنوز به چاپ نرسیده است. خیلی جفا به نویسنده است که جلوی اثرش را در بازار بگیرند. باید در این مورد حرف زد.\nحرف زده شده است، ولی انگار اراده‌ای نیست. شاید وقتی سریال تمام شد، این اجازه را بدهند. کتاب در وسعت بسیاری زیادی در حال پخش به صورت غیرقانونی است…\nاین نقطه تلخ و سیاه ماجرا بود که واقعا ناجوانمردانه است و امیدوارم حل شود. احساس می‌کنم به سقوطی گرفتار شدیم و تصمیم گیران نتوانستند کار ایجابی و جدی انجام دهند.\nگاهی یک اثر به لحاظ اقتصادی قراراست یک عمر زندگی یک نویسنده یا هنرمند را تامین کند. در هرکجای دنیا کسی که اثری مثل قصه‌های مجید را ساخته بود برای تمام عمر با درآمد این محصول زندگی می‌کرد. در ایران متاسفانه اینگونه نیست؛ آدم‌ها نمی‌توانند از اثر خود بهره درست و کافی ببرند. هنر و ادبیات عرصه‌ای نیست که هر روز بتوانید خلق کنید و خلاق باشید. گاهی یک اثر دارایی یک عمر زندگی‌ات می‌شود و درست نیست زمانی که قرار است بهره‌اش را ببری، بیایند و این حق را ضایع کنند.\nکلاً به تصویر خشونت علاقه داری، یعنی تصویرکردن خشونت فیزیکی؟\nبله، اگر بگذارند، خیلی.\nمن فکر می‌کنم از داخل خون درآمدن رستگاری و رشد برای آدم ایجاد می‌کند. تصویر کردن عریان خشونت در هنر‌های نمایشی و ادبیات، تا حدی مانع رواج خشونت در زندگی واقعی می‌شود. خشونت از کجا می‌آید؟ میل به خشونت از کجا می‌آید؟ در همه ما هست. از بچه‌ای که داد می‌زند تا آن داعشی که سر می‌برد. این از جایی در وجود آدمی دارد می‌آید. قابل انکار نیست.\nاین خشونت وجود دارد و احتمالا نیروی بزرگی برای بقاء است. یعنی از انسان نخستین که ناچار بوده با حیوانات و وحوش بجنگد و خون بریزد که زنده بماند تا انسان‌های تحت ظلمی که ناچار بودند بجنگند و حقشان را بگیرند یا برای خورد و خوراک‌اش در زندگی عادی، همه متوسل به نوعی از خشونت هستند. شما برای غذا خوردن ناچاری حیوان‌ها را بِکُشی.\nما در هفته چند وعده گوشت و مرغ می‌خوریم. این‌ها حیواناتی هستند که جان دارند و ما این‌ها را کُشتیم، به قتل رساندیم، خونشان را ریختیم و داریم از آن‌ها تغذیه می‌کنیم. در نتیجه به نظر می‌آید یک بخش خشن در وجود انسان هست که به آن نیاز دارد؛ اما این را اگر مهار نکنیم، مثل هر چیز دیگری، مثل هر میل دیگری که در وجود آدم هست، می‌تواند او را به تباهی بکشاند یا در شکلی دیگر -در فرم‌های هنری- رستگارش کند.\nاصولا به این خاطر خشونت در دل جوامع به وجود می‌آید، که این میل به خشونت‌ورزی در وجود آدم‌ها درست اداره نشده، کنترل نشده، عاقلانه نشده است. ضمن این که بعضی از این‌ها وجوه منفی ماست. مثلاً در وجودمان نفرت هم وجود دارد، حسادت هم وجود دارد. این‌ها هست و نمی‌توانیم کتمان کنیم، ولی خیلی مهم است که این میل‌ها را در وجود آدمی بتوانیم فهم کنیم.\nاصولا ادبیات و آثار نمایشی فرصتی است برای این‌که ما آن حضیض وجودمان را، آن بخش تاریکی را که در همه ما انسان‌ها وجود دارد، پیدا کنیم و تجربه کنیم. تجربه‌کردن چیز بی‌نظیری است. ما همیشه نمی‌توانیم این امیال را سرکوب کنیم. ما حسادت را تجربه می‌کنیم، ما شهوت را تجربه می‌کنیم، ما همه این‌ها را تجربه می‌کنیم، ولی بعضی از تجربه‌ها، تجربه‌های خطرناکی هستند، تجربه‌هایی که ممکن است به خودمان یا به جامعه آسیب بزنند.\nمن فکر می‌کنم ادبیات، انواع هنر‌ها و به‌خصوص هنر‌های نمایشی از ابتدای به وجود آمدن‌شان به خاطر این‌که خیلی شبیه به زندگی هستند، یعنی زندگی را شبیه‌سازی می‌کنند، همیشه فرصتی بودند که مخاطبانشان بتوانند زندگی را تجربه کنند، یک موقعیت را زیست کنند. شما در سینما، در سالن تاریک، می‌روی در کوه‌های برفی قدم می‌زنی، سرما به تو می‌زند، نگران خودت می‌شوی، بیهوش می‌شوی، از حال می‌روی، بعد یک کسی می‌آید و تو را نجات می‌دهد. یا این‌که مریض می‌شوی، رنج می‌کشی، سرطان می‌گیری، بیماری دیگری می‌گیری، از پا می‌افتی و می‌میری یا نجات پیدا می‌کنی. ما جنگ می‌کنیم.\nشما می‌روی در یک فیلم، دشمن را می‌بینی، با دشمنت می‌جنگی، حس غرور و ایثار در تو شکل می‌گیرد و ما همه این چیز‌ها را داریم در فیلم تجربه می‌کنیم، بدون این‌که لازم باشد واقعا جنگیده یا رنج سرما را کشیده باشیم.\nالبته که این مثل تجربه واقعی نیست و چه خوب که نیست، چون بسیاری از تجربه‌های واقعی را شاید نشود یک بار هم انجام داد، به خاطر این‌که ممکن است بعدش دیگر زنده نباشی. مثلا فرض کنید فیلم «۱۲۷ ساعت» را که راجع به یک طبیعت‌گرد است که می‌رود و یک جایی گیر می‌کند و برای این‌که جانش را نجات دهد، شروع می‌کند تکه‌ای از خودش را جداکردن. این را یک نفر یک بار تجربه کرده و یک دستش را در این ماجرا از دست داده. تو لازم نیست این را دوباره تجربه کنی. در این کار تو داری به خودت یک خشونتی را روا می‌کنی.\nتو لازم نیست این خشونت بی‌نظیر، آن لحظه‌ای را که دارد این عصب‌هایش را پاره می‌کند تجربه کنی. فیلم را طوری ساخته که تو احساس کنی این موقعیت را زندگی می‌کنی. می‌خواهم بگویم اثر نمایشی دارد ما را در تجربه‌های متنوع شریک می‌کند.\nبه نظرم یکی از تجربه‌های بی‌نظیری که تماشاچی باید در سینما و به‌خصوص در هنر‌های نمایشی و در ادبیات در آن شریک شود، خشونت است. یعنی اگر ما خشونت‌ورزی را تجربه نکنیم، تمرین نکنیم، آثار و تبعات و شکلش را نبینیم، ممکن است آن بخش تاریک وجودمان که خشونت‌خواه است، یکدفعه جنبه‌های تجربه واقعی پیدا کند.\nخیلی وقت‌ها می‌گویم آرتیست‌ها اگر آرتیست نمی‌شدند، ممکن بود قاتل‌های عجیب و غریبی شوند و یا به سمت کار‌های دیگر بروند.\nیک نقل معروفی از هیچکاک است که نمی‌دانم چقدر سندیت دارند؛ به او می‌گفتند چرا فیلم‌های ترسناک می‌سازی؟ می‌گفت به خاطر این‌که خودم آدم ترسویی هستم. یعنی در واقع تجربه ترس را داشت یا از بلندی می‌ترسید. وحشت من از خشونت است. صادقانه از آن میل جذاب به خشونت می‌ترسم. فکر می‌کنم این یکی از دلایلی است که باید خشونت را جذاب و گیرا نشان داد. خشونت را باید همانطور که می‌شود تجربه‌اش کرد نشان داد؛ اصلا آن مدل خشونتی تاثیرگذار می‌شود که تماشاگر با عمق و جانش آن را تجربه کند.\nخیلی از این حرف‌ها را کسانی که کارشان ممیزی و سانسور است، می‌فهمند. من فکر می‌کنم به واسطه شغلم با کسانی که کارشان ممیزی و سانسور بوده، ناچار بودم بحث کنم و صحبت کنم، ولی گاهی اوقات در بحث‌ها می‌گویند حق با توست، درست می‌گویی، ولی ما نمی‌توانیم این‌ها را نشان دهیم. چرا، چون مدیری که بالاتر نشسته این فهم از کار را ندارند. چون اصلا عاشق سینما نیست، عاشق ادبیات نیست، او آمده نظارت کند، نیامده لذت ببرد، نیامده تجربه کند، آمده فقط کنترل کند، مثل آن کشیش در سینما پارازیدو که زنگوله‌ای دستش است، یاد گرفته هر جا که دو نفر همدیگر را می‌بوسند، این باید زنگوله را بزند؛ آپاراتچی بدبخت ما هم باید یک کاغذ بگذارد لای حلقه‌ی فیلم و بعدا سر فرصت تق بِبُرد و برود، همینقدر مکانیکی. …\nتو کدام نسخه مکبث را دوست داری؟\nشاید برای همین است که سریال اینقدر خشن شده یا کلاً دوست داشتی «مالک» را یک بدمن محبوب کنی با همان رفتار خبیثانۀ دوست‌داشتنیِ خودش؟\nمن دوست داشتم مالک را جذابش کنم، باز می‌گویم به خاطر آن تجربه. ما الان در یک جامعه‌ای داریم زندگی می‌کنیم که متاسفانه من کاملا این را حس می‌کنم. شما اگر الان از یک خیابانی دارید رد می‌شوید و گوشه خیابان دارند زنی را می‌زنند، یک بچه‌ای را دارند می‌دزدند، یک مردی را دارند چاقو می‌زنند، اگر در ماشین باشید، گاز می‌دهی که زودتر از آن‌جا رد شوی که نکند یکدفعه خونش بپاشد روی ماشین و ماشین را مجبور شویی پول بدهی ببری کارواش، یا یک مشتی نخورد و در ماشینم قر شود؛ در حالی که قدیم‌ها اگر دو نفر دعوا می‌کردند، همه می‌رفتند که آن‌ها را سوا کنند و اصلا نمی‌پرسید شما کی هستید یا چی هستید و یک مسئولیت‌پذیری نسبت به جامعه وجود داشت؛ ولی الان یک خودخواهی و میل افسارگسیخته‌ای به رفاه بیشتر، خانه بزرگ‌تر، پولدارشدن و… وجود دارد و آدم‌ها دارند در جامعه ما سر این موارد رقابت تلخی می‌کنند و نمی‌دانم آینده‌اش چه می‌شود.\nالان مثلا یکدفعه دلار ۵۰۰ تومان گران می‌شود، میدان فردوسی نمی‌توانی بروی. یک سوداگری جمعی اتفاق افتاده که آدم‌هایی مثل مالک را جذاب می‌کند، یعنی تو به این فکر می‌کنی که چطوری می‌شود قدرت را به دست آورد، چطوری می‌شود غلبه کرد به همه نیرو‌ها و یک‌شبه توان‌مند شد.\nاین میل جذابی است که در آدم‌ها وجود دارد و من در «زخم کاری» اتفاقا روی همین میل سوار شدم و حدس می‌زدم که تا قسمت هفت که این می‌ریزد در آن‌جا و آن بساط پیش می‌آید، تماشاچی لذت می‌برد که مالک یکی یکی آس رو می‌کند، آدم‌ها را شکست می‌دهد، حذف می‌کند و….\nپایان قسمت سوم را از همان موقعی که فیلمنامه را می‌نوشتم، می‌دانستم که این از آن پایان‌هایی است که تماشاچی می‌گوید تو بهترین کار را کردی، حالا بایستید و نگاه کنید، یعنی (تماشاچی) خودش را به جای آن آدم ضعیف می‌داند که ناکامی‌هایش را نتوانسته به کامیابی تبدیل کند و حالا یک نفر که شبیه من است، دارد می‌رود و تمام این آدم‌های قدرتمند را سر جایشان می‌نشاند. اما در نیمه دوم ورق برمی‌گردد؛ این تماشاگری که اینطوری همراه شده، آمده و لذت برده از این زیاده‌خواهی، یعنی دارد کلی گناه و فساد انجام می‌دهد و تو (تماشاچی) داری کِیف می‌کنی.\nیکی از نگرانی‌هایی که سیستم نظارت داشت، این بود که این مالک دارد همه کاری می‌کند و تماشاچی دارد از آن لذت می‌برد و دوستش دارد. من حرفم این بود این‌که تماشاگر حق می‌دهد به او یا نه، این‌که قضاوت پایانی‌اش راجع به رفتار مالک چیست؟ این را باید بگذاریم در قسمت ۱۵.\nشما کاراکتر مکبث را هم که در نظر بگیرید، یک قهرمان است، یعنی قهرمان به معنای دراماتیکش. این قهرمان مکبث مصداق آدم جاه‌طلبی است که خودش را به تباهی و نابودی می‌کشد و تو در نهایت یک عبرتی از او می‌گیری، احساس می‌کنی زیاده‌خواهی ممکن است منجر به تباهی شود.\nمن گفتم مکبث را شما ببینید؛ چرا می‌گویند پلاتش پلات باارزشی است؟ و پلات به شدت اخلاقی‌ای است. بسیاری از پلات‌های شکسپیر یک رویکرد اخلاقی بسیار مستحکم دارند.ای کاش شما که نگران اخلاق و جامعه هستید، بیایید اتفاقا بگویید بروید از شکسپیر اقتباس کنید.\nما که داریم با واسطه یک رمانی که «بیست زخم کاری» است سریالمان را می‌سازیم یعنی به اندازه کافی از آن فاصله داریم، ولی مکبث اینقدر اثر بزرگی است که همین میزان اتصالی که ما با آن برقرار کردیم، دارد اثر خودش را می‌گذارد، ولی قرار نیست با شکسپیر یا مکبث حتی مقایسه شود. چنین ادعایی وجود ندارد و ما می‌دانیم چیکار داریم می‌کنیم. ما یک سریال برای شبکه نمایش خانگی ساختیم با بضاعت موجود در صنعت سریال‌سازی خودمان.\nالبته این حرف‌ها نشان می‌دهد که این کار توجه‌ها را جلب کرده. مثلا از مردمی که خوششان آمده و دارند می‌بینند، یکی می‌آید و می‌گوید شما برو مکبث را ببین یا مثلا برو سریال‌های مهم دنیا را ببین، این کار شما مثلا در برابر فلان سریال کار ضعیفی است. من می‌گویم همین که این قیاس شکل می‌گیرد یعنی خودِ کار توانسته از یک مرز کیفی عبور کند که حالا می‌آیند مقایسه‌های اینطوری می‌کنند و دیگر یادشان می‌رود که این سریال در کدام سنت تولیدی دارد ساخته می‌شود.\nما داریم در زمینه تولید با ابعاد صنعت سریال‌سازی ایران کار می‌کنیم و کارمان هم باید در همان اندازه سنجیده شود. ما با صنعت عظیم سریال‌سازی در دنیا خیلی فاصله داریم. اگر امروز سریال‌سازی ما با این ابعاد کوچکی که دارد، توانسته مخاطبش را پیدا کند، دو دلیل جدی وجود دارد؛ یک، زبان فارسی که زبان مشترک اثر و مخاطب است و دو خلاقیت سازندگان سریال؛ به خاطر این‌که چیز دیگری ندارند، یعنی با یک مشت خیابان، کوچه، محدودیت‌های پوششی و ... که وجود دارد اثری تولید می‌کنند که میلیون‌ها نفر منتظرند آن را ببینند.\nیعنی از امکاناتی که در استودیو‌های صنعت سریال‌سازی دنیا برای نوشتن داستان هست اینجا هیچی نیست. ما از روزی که شروع می‌کنیم به نوشتن، به سانسور فکر می‌کنیم، به محدودیت‌های اجرا فکر می‌کنیم، به محدودیت‌های ساعت کار فکر می‌کنیم، به محدودیت‌های بازیگرانمان فکر می‌کنیم، به محدویت‌های تکنیکی و فنی‌مان در حوزه اجرا فکر می‌کنیم، یعنی از میان همه این محدودیت‌ها داریم داستان تعریف می‌کنیم. یک اثر سینمایی نیست که بگویی من با ذهن باز می‌نویسم؛ باید بتوانم شرایط تولیدش را فراهم کنم.\nسینمای ما مساله‌اش فرق می‌کند؛ این را در نظر بگیرید و نگویید در فلان فیلم فلان کار را کردند. من خودم در سینما کار‌های بزرگی کردم، کار‌های جاه‌طلبانه‌ای انجام دادم، ولی مساله این است که سریال اساساً نمی‌تواند شیوه تولیدی را داشته باشد که بر سینما حاکم است. در هیچ جای دنیا این‌جوری نیست، در ایران هم نیست؛ یعنی اصلا یک صنعت دیگری است.\nبه خاطر شباهت‌های ظاهری‌اش نباید گول بخوریم و بگوییم این سینماست. مثلا همان تصوری را که از فیلمنامه، از بازی، از کارگردانی و تولید در یک فیلم سینمایی داریم، بیاییم همان معیار‌هایی را که یاد گرفتیم و بلدیم، این را حالا در سریال‌سازی هم بسط دهیم و بخواهیم از این منظر به آن نگاه کنیم. نه، این یک صنعت و حوزه فعالیت دیگر است. امیدوارم صنعت سریال‌سازی ما یک روزی این قدر بزرگ و وسیع باشد که ما بتوانیم رقابت کنیم. چرا که نه؛ ولی امروز اقلاً آن روز نیست، یعنی هیچ امکانی برای ما فراهم نیست و خیلی از آن فاصله داریم.\nبه‌عنوان کارگردان سینما وقتی سراغ مدیوم سریال رفتی، اصلا این تفاوت‌ها را می‌دانستی یا در کار تجربه کردی؟\nمی‌توانستم یک چیز‌هایی را حدس بزنم، اما نه به میزانی که بعداً در کار تجربه کردم؛ یعنی موقعی که سریال را ساختم، عمقِ ماجرا و تفاوتی که بین جهان سریال و سینما هست را فهمیدم. در همه جنبه‌ها و به‌خصوص سینمای خودمان، خیلی تفاوت هست.\nممکن است من یکی، دو سریال دیگر بسازم، به خاطر قرار‌هایی که گذاشتم و قرارداد‌هایی که بستم، اما سریال هیچ وقت افق و جایی نیست که بخواهم در آن بمانم، به خاطر این‌که اصلا آن لذتی را که باید ببرم، از آن نمی‌برم. البته (ساخت سریال در ایران) یک چیز‌هایی دارد که سینمای ایران ندارد و خیلی هم مهم است، اما در نهایت تو باید همراه با چرخ‌های یک صنعت بیایی و بدوی.\n(تولید سریال) آن صبوری‌ای را که نیازِ خلق یک اثر هنری است، ندارد و تو باید با شتاب پیش بروی. در سریال‌سازی دنیا هم این شتاب وجود دارد، اما با تغییر شیوه‌های تولید این مساله را حل می‌کنند.\nما در سینمای خودمان آدم خلاق و مستعدی را می‌آوریم و یک سالِ او، یعنی بخشی از عمر او را درگیر تولید یک سریال می‌کنیم، در حالی که آن‌جا آدم‌های خلاقشان را در سریال‌سازی مشغول خلق داستان، شخصیت‌ها و موقعیت‌های یک سریال می‌کنند، یا کارگردان‌های خیلی معروف فضاسازی‌های اولیه را انجام می‌دهند. مثل یک دیزاینری که می‌آید، طراحی می‌کند و می‌رود؛ بقیه کار را تکنسین‌ها می‌آیند و اجرا می‌کنند.\nدر واقع (آدم‌های خلاق)، یونیفرم‌ها را خلق می‌کنند و می‌روند و سریال ادامه پیدا می‌کند و یک نویسنده و یک کارگردان معطل تمام شدن سریال نمی‌ماند. اما ما این‌جا داریم با همان شیوه سینما، سریال می‌سازیم؛ که این نمی‌تواند ادامه داشته باشد. یعنی الان هم که کارگردان‌های جدی سینما دارند سریال می‌سازند، بخشی از آن به دلیل کرونا و بی‌رونق‌شدن سینماهاست؛ یعنی منِ کارگردان مطمئنم کارگردان‌ها و عوامل خلاق سینما از فعالیت در حوزه سریال لذت کافی نمی‌برند.\nخودِ صنعت (سریال سازی) باید بیاید و این را بفهمد و درک کند و یک تغییری در روش‌هایش ایجاد کند که بتواند در آینده هم از استعداد‌هایی که در سینما هستند، در سریال‌سازی استفاده کند. اما جدای از این ایراد‌ها و نکات منفی، سریال‌سازی در ایران یک ویژگی عالی دارد که من اولین بار است دارم تجربه‌اش می‌کنم و چقدر حسرت می‌خورم که به‌عنوان یک فیلم‌ساز ما نمی‌توانیم در سینمای ایران این را تجربه کنیم.\nاین ویژگی «نبودن» پدیده‌ای به اسم جشنواره است. این خیلی چیز مهمی است. خواهش می‌کنم به این توجه کنید. مثلا سنت فیلم‌سازی در آمریکا این است که شما فیلم خودت را می‌سازی و یک زمان مشخصی در سینما اکران می‌کنید؛ تقریبا مثل این کاری که ما داریم این‌جا می‌کنیم. روز جمعه ساعت هشت صبح باید کارمان را پخش کنیم. آن روز تازه همه می‌آیند کار را می‌بینند: مردم، همکاران ما، منتقدان و…. این یک اتفاق بی‌نظیر است از این جهت که طبیعی‌ترین مواجهه با محصول شکل می‌گیرد.\nاما جشنواره چه‌کار می‌کند؟ یک جمع منتخبی که خیلی هم معلوم نیست که واقعا شایستۀ این برگزیدگی باشند، می‌آیند فیلم‌ها را می‌بینند و بعد شروع می‌کنند راجع به فیلم‌ها، فضاسازی‌کردن. مثلا به فردی که در شهر دوری نشسته بدون این‌که فیلم را دیده باشد، از تلویزیون و رسانه‌های مختلف دارند به او می‌گویند چه فیلمی خوب است و چه فیلمی بد است. سلیقه مخاطب را دارند لگدمال می‌کنند. آن وقت اتفاقی که در طول سالیان افتاده، چیست؟ فیلم‌سازی ما، سینمای ما، استاندارد‌های ما متناسب با سلیقه‌ی حاکم بر جشنواره و جشنواره‌ها تعریف شده است.\nآن وقت فقط هم بحث رسانه نیست، بالاخره یک جنبه تجاری قوی هم دارد. خیلی‌ها در سینما از این فضا استفاده می‌کنند؛ برای این‌که فیلم‌های رقیب را حذف کنند یا فیلم‌های خودشان یا فیلم‌هایی را که با فکرشان هماهنگ است و به لحاظ مالی، سیاسی و فرهنگی برایشان منافع دارد، این‌ها را در جشنواره یک‌دفعه برجسته می‌کنند.\nمن چند شب پیش داشتم در فیلیمو جستجو می‌کردم تا یک فیلم قدیمی ببینم. من سینمای مسعود کیمیایی را همیشه و از نوجوانی خیلی دوست داشتم و علاقمند بودم. یکی از فیلم‌های ایشان که ندیده بودم، فیلم «متروپل» بود. به خاطر این‌که به من همین فضای حاکم بر جشنواره و رسانه‌ها القاء کرده بود که این فیلم را خیلی وقت نگذار برایش که ببینی.\nبرای من که از نوجوانی عاشقانه فیلم‌های آقای کیمیایی را دوست داشتم و دوست دارم دنیای فیلم‌های کیمیایی را تجربه کنم، این فضاسازی منفی شکل گرفته بود. من اتفاقا اخیراً فیلم «متروپل» را دیدم و اتفاقا دوست‌اش داشتم. نه این‌که بگویم جزو آثار برجسته آقای کیمیایی است، اما آن حسی را در من زنده کرد که من از فیلم‌های کیمیایی در سال‌های نوجوانی گرفته بودم، مانند «ضیافت» و «رد پای گرگ».\nمن فکر کردم، من که حتی طرفدار شکل فیلمسازی کیمیایی هستم، برای این‌که بروم این شکل از این دیالوگ‌گفتن، حرف‌زدن، نورپردازی و حرکت دوربین را ببینم، در زمان اکران‌اش ولو برای بازآفرینی یک تجربه لذتبخش چرا نرفتم این را ببینم؟ این را چه کسی به من القاء کرد؟ طبیعتا جشنواره، رسانه‌ها؛ و من معتقدم یک جفایی می‌کنند. رسانه‌های ما، تا یک مدتی یک چیزی برایشان جالب است. مثلا همین «متروپل» را شاید سال ۵۰ یا ۶۰ می‌دیدند، می‌گفتند عجب فیلمی است، باحال است. بعد انگار مثلا مثل یک شیرینی‌ای که عاشق آن هستی، ولی هر روز نمی‌روی آن را بخری؛ دلت را می‌زند، آن فیلم‌ساز دارد همان عالم را همچنان خلق می‌کند، یعنی همچنان کیمیایی است. ان‌شاءالله سایه‌شان مستدام باشد، ایشان، آقای مهرجویی و همه اساتید سینمای ما.\nخیلی‌ها می‌گویند خب اگر جشنواره این‌قدر بد است، فیلم‌تان را ندهید جشنواره. ولی این حرف ساده‌انگارانه است. اصلا مگر می‌شود؟\nمگر ساختار اکران اجازه می‌دهد ما جشنواره نرویم؟ واقعیت این است که این موضوع دارد آسیب بزرگی به سیر طبیعی رشد در سینمای ایران می‌زند. خیلی چیز‌ها را دارد عوض می‌کند. اقتصاد سینمای ایران را دارد تحت تاثیر قرار می‌دهد، تبلیغات رادر سینمای ایران دارد تحت تاثیر قرار می‌دهد، منتقدان خلق‌الساعه و نوظهور ایجاد کرده که یکدفعه ما در جشنواره فجر می‌بینیم و بعد از سه سال باور می‌کنیم که فلانی واقعا منتقد مهمی است. دارد احترام فیلمسازان بزرگ ما را از بین می‌برد.\nفیلم‌های مهمی هستند که ممکن است با سلیقه جشنواره فجر، با آن جماعتی که می‌آیند و می‌بینند، سازگار نباشند، اما فیلم‌های باارزشی باشند. این‌ها را دارد در ذهن مردم از سکه می‌اندازد و اعتبارشان را از بین می‌برد، کما این‌که بعضا فیلم‌های مهمی هم هستند. دارد تنوع ژانری را از سینمای ما می‌گیرد.\nمن مطمئنم اگر یک چیزی مثل جشنواره سر راه «زخم کاری» وجود داشت، ما پدیده «زخم کاری» را الان به این شکلی که هست، نمی‌داشتیم. ما در شبکه نمایش خانگی به گواه آمار میزان دقیقه تماشا و کاربر صحبت می‌کنیم. کاملاً الان می‌توانم تصور کنم اگر جشنواره بر سر راه زخم کاری بود چه سناریویی برایش رقم می‌خورد و به چه روزی می‌افتاد.\nولی خودت هم در جشنواره‌ها شکوفا شدی، یعنی دیده شدی و جوایز خیلی زیادی بردی. حالا یک عده ممکن است بگویند حسین جوایزش خودش را برده است و حالا منتقد جشنواره شده است؟\nالبته من خاطرات خیلی خوبی هم از جشنواره‌ی فجر دارم و همیشه تلاش کردم که در این رویداد حضور داشته باشم؛ اما من رویکردی انتقادی دارم به این‌که اگر سینمای ایران به طور طبیعی رشد کند می‌تواند بسیار پررونق‌تر از این باشد. معتقدم جشنواره فیلم فجر کمکی به رشد طبیعی و ارگانیک سینمای ایران نکرده است و حتی مانع این رشد ارگانیک شده است.\nالان می‌فهمم که وقتی «زخم کاری» این فضا و این اتمسفر را ایجاد کرده، خیلی از کسانی که کمر به نابودی آثار این‌چنینی می‌بندند، یا از سر غرض و تنگ‌نظری دوست ندارند این موعقیت را ببینند، از همان اول شروع می‌کنند در نطفه آن را بزنند، ولی در نبود چیزی شبیه به جشنواره، فرصتی برای این کار ندارند. سریال می‌آید و با سیل شوق تماشاگران‌اش جاری می‌شود و فرصت فضاسازی منفی و مثبت بعضی‌ها را ازشان می‌گیرد. اوایل یک چیز‌هایی هم یک جا‌هایی می‌گفتند و استوری می‌گذاشتند، اما دیدند بازار ندارد و سیل تماشاگران کار، راهش را باز کرده و دارد جلو می‌رود.\nوقتی «لاتاری» را ساختم، یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های دهه ۹۰ شد و شاید دومین یا سومین فیلم پرمخاطب در بین فیلم‌های غیرکمدی دهه ۹۰ است. ولی باز فضاسازی جشنواره‌ای علیه فیلم رخ داد. ما فکر خوبی که کردیم، این بود که فیلم را خیلی زود اکران کردیم، چون حس کردیم فضاسازی منفی جشنوارۀ فیلم فجر ممکن است روی مخاطبان فیلم تاثیر بگذارد، سریع فیلم را اکران کردیم و آن اتفاق عجیب و غریب افتاد و آن سال نزدیک دو میلیون نفر در سینما فیلم را دادند، با این‌که هفته‌های نمایش کاهش پیدا کرده بود و به لحاظ صف اکران سال پرتراکمی بود.\nمن معتقدم اگر همان مقدار فضاسازی هم که در جشنواره فجر اتفاق افتاد، نبود باز شاید از این هم بیشتر تماشاگر پیدا می‌کردیم. در واقع این چیز‌هایی است که تجربه کرده‌ام. من شش، هفت تا فیلم ساختم که همه‌شان هم در جشنواره فجر بود.\nشش سال متمادی در جشنواره فجر فیلم داشتم و فضا را الان می‌فهمم و درک می‌کنم. اتفاقًا از همان دومین فیلمم بود که فهمیدم که این‌جا نه می‌توانی دل خوش کنی به جشنواره فجر، نه سیمرغش، نه حمایت همکارانت، نه حمایت منتقدان، نه کمک رسانه‌ها؛ تو باید فیلم‌هایی را بسازی که مردم بیایند و بنشینند و ببینند و اگر این کار را بکنی، می‌توانی راه خودت را محکم ادامه دهی، وگرنه زیر پایت در لحظه‌ای خالی می‌شود؛ و بعد از آن بود که به فکرم رسید «لاتاری» را بسازم و با همه انتقاد‌هایی که در فضای سینما و فضای رسانه به آن می‌شد، فکر می‌کنم اتفاقاً در این ساختمانی که داشتم می‌ساختم، مسیر درستی انتخاب کردم.\nمن نیاز به مخاطب بسیار زیاد داشتم که آن‌جا توانستم به دست بیاورم و در «زخم کاری» امروز می‌توانم آن تجربه را استفاده کنم، یعنی مخاطبم را بفهمم، درکش کنم، او را بشناسم و برایش قصه تعریف کنم.\nیک سوالی که احتمالا خیلی دیدی و الان رسانه‌های اصولگرای تند به تو خیلی حمله می‌کنند؛ تقریباً بعد از اکران نشدن «درخت گردو» شروع شد و سر «شیشلیک» و سر «زخم کاری» اوج گرفت و قطعا خواندی: این‌که حسین مهدویان عوض شده، تغییر رویه فکری داده و دارد مسیرش را جدا می‌کند، دارد مخملباف جدیدی می‌شود؛ از آن طرف هم رسانه‌های روشنفکری و نیز اپوزیسیون همینطور گفتند. آیا تو عوض شدی؟\nاصولا ما در حال تغییر و تحول هستیم و گریزی از آن نیست. اما من معنای آن عوض‌شدنی را که بعضی می‌گویند، خوب می‌فهمم که چیست.\nمن همیشه می‌گویم اگر سوال محصول ابهام باشد، آدم می‌تواند به آن جواب دهد، ولی سوال‌ها گاهی اوقات محصول داوری است؛ یعنی وقتی می‌پرسد تو عوض شدی؟ می‌خواهد بگوید تو عوض شدی! یعنی علامت سوالی را که پشتش می‌گذارد فقط برای این است که شکل سوالی پیدا کند. در واقع یک گزاره خبری است و یک علامت سوال می‌گذارد پشت آن که نظر خودش را در قالب سوال ارائه بدهد.\nاین‌که آدم‌ها تغییر می‌کنند و دچار تحول می‌شوند، و نسبت به دنیای پیرامون‌شان دچار فهم جدید می‌شوند، اگر نباشد که خیلی ابلهانه است. ما اصلا زندگی می‌کنیم برای این‌که روز به روز تغییر کنیم. ۴۰ سالگی من اگر با ۲۰ سالگی من فرقی نداشته باشد که معنای زندگی و تکامل بی‌مفهموم می‌شود. اما اتفاقی که بعد از «درخت گردو» افتاد و ماجراهایش شروع شد، از ابتدا هم وجود داشت.\nیعنی من از «ایستاده در غبار» که آمدم، یک کسانی در بدنه مثلا رفقای حزب‌اللهی بودند که می‌گفتند این شبیه ما نیست، حواستان باشد، ببینید چه دارد می‌گوید. یک کسانی هم مثلا با خوش‌بینی بیشتر می‌گفتند یک کاری دارد برای یک قهرمان ملی می‌کند و فیلمش هم خوب است و به او سخت نگیریم. از آن طرف هم، به‌خصوص بعد از «ماجرای نیم روز»، از طرف مقابل هم یک چیز‌هایی می‌گفتند که این آدم به یک جایی وصل است، این از آن‌جا آمده، فیلم قبلی‌اش برای فلان ارگان بوده. این حرف‌های دو طرف از ابتدا بوده، فقط اوایل به شکل خفیفی بوده. نکته این‌جاست که هر فیلمی که من رفتم جلو و ساختم، تعداد تماشاگرانم که بیشتر شد، این حرف‌ها هم بیشتر و این چالش مدام شدیدتر شده است.\nاین شبیه‌سازی مثلا به آقای مخملباف و یا آقای حاتمی‌کیا، واقعا این‌ها خیلی بامزه است. سریع مثلاً اینور حزب‌اللهی‌ها دارند شبیه‌سازی می‌کنند که بگویند این مثل مخملباف است، آن طرف هم روشنفکر‌ها و اپوزیسیون می‌گویند ببین این حاتمی‌کیای نسل جدید است.\nمهم این است که هر دوی این‌ها فیلم‌ساز‌های مهمی هستند، فیلم‌های هر دوی این‌ها در سال‌های نوجوانی‌ام روی من اثر گذاشته است. من اصلا به این مرزبندی‌ها در سینما قائل نیستم، من اصلا ماجرا را اینطوری نمی‌بینم. این بزرگ‌ترین ظلمی است که در سینمای ما دارد می‌شود و این فضا را مشت محدودی از آدم‌ها ایجاد می‌کنند. مردمی که فیلم‌های ما کارگردان‌ها را می‌بینند، اصلا نمی‌دانند که ما این را ساختیم. «زخم کاری» سریال جواد عزتی است، «ماجرای نیم روز» جواد عزتی و هادی حجازی‌فر است، آن یکی فیلم متوسلیان است و هر کسی با یک چیزی فیلم را صدا می‌کند. یا به اسم بازیگرش یا به اسم کاراکترش و اصلا نباید غیر از این باشد. مردم به این کاری ندارند که این را مخملباف ساخته و این را حاتمی‌کیا.\nیک فیلمی را دوست دارند یا ندارند؟ «آژانس شیشه‌ای» را دوست داشتند، جزو خاطرات سینمایی‌شان است. یا مثلا زمانی بوده که من نوار VHS «عروسی خوبان» را ۱۰ بار می‌گذاشتم و نگاه می‌کردم. این سکانس عروسی را بار‌ها نگاه می‌کردم. سینماست و تماشایش لذت‌بخش است. ممکن است یک فیلم دیگرش را هم دوست نداشته باشم.\nوقتی می‌گوییم مخملباف، منظورمان از این‌که مثل مخملباف شده، چیست؟ اگر من فیلمساز خوبی مثل آقای مخملباف یا آقای حاتمی‌کیا شده باشم و فیلم‌های من شما را به یاد فیلم‌های خوب آن‌ها بیندازد؛ مگر این فحش است؟ اما واقعیت این است که من هیچ کدامِ این‌ها نیستم، چون من اصلا به آن نسل متعلق نیستم.\nاصلا این دعوا، دعوای نسل دیگری است که به ما ارث رسیده. چرا ما باید میراث نفرت این‌ها را به دوش بکشیم؟ بله، ما هموطن هستیم، هم‌زبانیم. اما دوران دیگری را تجربه کرده‌ایم؛ ما تجربه‌های جدیدتری داریم، ما سطح تحصیلاتمان بیشتر است، یعنی نسل ما دانشگاه‌رفته‌های بیشتری دارد و به خاطر رشد تکنولوژی، اینترنت و خیلی مسائل دیگر، بیشتر با بیرون در تعامل و تضارب بوده است.\nمن گاهی از هم‌نسلان خودم دلگیر می‌شوم، به خاطر این‌که خوششان می‌آید که میراث یک تقابل را که ما نتیجه‌اش را دیدیم دوباره بخواهند تکرار کنیم… یا مثلا این دوگانه‌ی روشنفکر/حزب‌اللهی درست‌کردن یا شبیه این دوقطبی‌هایی که وجود دارد.\nما البته نمی‌توانیم منکر این‌ها بشویم یا پاکشان کنیم؛ نمی‌خواهم بگویم از یک جایی اصلا ماجرا چیز دیگری شده، بعضی چیز‌ها می‌ماند و آثارش را در نسل‌های بعدی به جا می‌گذارد…. به هر حال فرزندان ژنتیکی، فرزندان همان نفرت هستند و می‌آیند و این میل را با خودشان حمل می‌کنند.\nنمی‌توانیم مانع حملش شویم، اما می‌توانیم به قدر وسع بکوشیم که این‌قدر به آن تن ندهیم و همه چیز را در دایره این نفرت تحلیل نکنیم. من عاشق سینما هستم و سینما را دوست دارم و خیلی دوست دارم فیلم بسازم؛ راجع به تاریخ معاصر دوست دارم فیلم بسازم، فیلم پلیسی دوست دارم، فیلم جاسوسی دوست دارم، کما این‌که فیلم جنگی دوست دارم، فیلم نوآر دوست دارم، فیلم عاشقانه دوست دارم، فیلم کمدی دوست دارم و تلاش کردم تجربه‌های متنوعی در همه این ژانر‌ها داشته باشم. این‌ها هیچ معنای خاصی ندارد.\nمن تلاش کردم در هر زمینه‌ای که فیلم ساختم، آن فیلم را به جذاب‌ترین شکلی که بلدم و می‌فهمم، بسازم و احساس می‌کنم باید از این دعوا بیاییم بیرون. البته ما همه حرف‌ها را حالا می‌زنیم، باز از فردا همین بساط است؛ یعنی در همین حرف‌های من هم باز یک چیزی پیدا می‌کنند و می‌گویند ببین، این گفته مثلا اینطوری است، این منظورش این بوده است.\nمن تا روزی که بتوانم و بلد باشم فیلم می‌سازم، هر قصه‌ای را که فکر کنم ارزش تعریف‌کردن دارد و بتوانم شرایط تولیدش را مهیا کنم، می‌سازم؛ من گاهی به همکارانم می‌گویم ما قصه‌هایی را می‌سازیم که خودمان فکر می‌کنیم ارزش تعریف‌کردن را برای مردم دارد.\nمن شغلم فیلمسازی است، مردم آن‌طوری که تو از جایگاه یک رسانه‌ی سیاسی به فیلم من نگاه می‌کنی، نگاه نمی‌کنند. اتفاقا آن تأثیری را می‌گیرند که من می‌خواهم بگذارم، نه آن‌جوری را که تو تحلیل می‌کنی. مثلا خیلی از جوان‌ها نگاه می‌کردند، در «ماجرای نیمروز» به مفهوم ناامنی توجه می‌کردند و اصلا نمی‌دانستند این‌ها چه کسانی هستند. کما اینکه خود فیلم هم دارد تلاش می‌کند که سیاسی نشود.\nبالاخره هر کدام ما یک مرز‌هایی برای خودمان داریم. مثلا می‌گوییم این از نظر من خیانت است، این ظلم است، این جنایت است. ولی «زخم کاری» آن‌قدر سیاسی نیست که تو بخواهی اصولا این را ذیل یک واقعه سیاسی تعریفش کنی. با این حال خودش یک تجربه‌ای شد.\nاز یک جایی تصمیم گرفتم اصلا خودم را درگیر موضوعاتی نکنم که می‌تواند خیلی دریافت سیاسی داشته باشد و اصلا این مدل قصه‌ها را از ذهنم بگذارم کنار و یک کار‌های دیگری بکنم. چون هدفم تاثیرگذاری با سینماست و نَقضِ غَرض نباید باشد. من همیشه هدفم ایجاد همدلی ملی بوده و احساس می‌کنم تنها چیزی که امروز می‌تواند ما را نجات دهد همین همدلی است. نه این‌که بگویم خیلی آدم ناسیونالیست افراطی هستم. نه آنطوری، اما یک وطن‌دوستی عمیقی در من هست.\nمی‌توانید برگردید فیلم‌هایم را از اول تا امروز ببینید، مساله من ایران بوده و این موضوع هیچ وقت تغییر نکرده است. اگر می‌گویید من عوض شدم، بروید یک بار دیگر از فیلم اول من، از «آخرین روز زمستان» از «ایستاده در غبار» بیایید تا امروز و ببینید موضع من راجع به ایران و راجع به وطنی که در آن رشد کردم و عاشقش هستم، آیا تغییر کرده یا نکرده.\nزن، برای اولین بار در کار‌های تو در «زخم کاری» پررنگ شد، خیلی هم پررنگ شد، یعنی نگاهی که به رمان داشتی و خود شخصیت لیلی مکبث با بازی آزادی‌ور خیلی به چشم آمده و یک نقش تعیین‌کننده‌ای در سریال پیدا کرده. نه‌تن‌ها آزادی‌ور، زن‌های دیگری هم که در کار هستند، خیلی موثرند. بحث دیگری که درباره تو وجود داشت، می‌گفتند سینمایش خیلی سینمای مردانه است و زن‌ها خیلی فرعی هستند یا صرفا نقششان کمک به پیشبرد قصه می‌کند؛ که پر بیراه هم نبود. برجسته‌کردن این قضیه بیشتر به خاطر کار «درام» ات بود یا به خاطر همان سنتی که باید در سریال وجود داشته باشد؛ یا نه، هر دلیل دیگری می‌تواند داشته باشد؟\nمن یک حساسیت شاید افراطی دارم راجع به واقعیتی که نشان می‌دهم؛ من سبک و سیاق کارم در سینما خیلی رئالیستی است و در «ماجرای نیمروز» یا مثلا در «رد خون» یا «ایستاده در غبار» حتی شبیه فیلم‌های مستند است، وقتی به این فکر می‌کردم که اگر من یک درام را هول یک زن شکل دهم، چطوری می‌توانم این را باورپذیر و واقعی نشانش دهم. این اصلا برای من یک مساله بود.\nبا ابراهیم امینی که فیلمنامه می‌نوشتیم، مدام می‌گفتم، ببین تا می‌توانی زن‌ها را در موقعیتی بگذارکه حجابشان منطقی باشد؛ و اگر الان دوباره برگردید از فیلم اول من ببینید تا الان؛ هیچ زنی در هیچ موقعیتی نیست که حجابی که دارد، منطقی نباشد.\nاین خیلی کار دشواری بود، یعنی ما در طراحی داستان‌ها مدام مراقب باشیم زن‌هایمان جایی که هستند این پوشش آن‌ها منطقی باشد. مثلا یادم است که در «لاتاری» صحنه‌ای بود که این پسر می‌رود خانه پدرش که نامادری‌اش را می‌بیند؛ پدرش ازدواج مجدد کرده. جایی بود که احساس کردیم این حتما باید برود آن‌جا. خب نامادری‌اش هم محرم است. وقتی می‌رود در خانه که نباید آن زن حجاب کند. تنها چیزی که به ذهن ما رسید، این بود که یک لوله‌کشی دارد چاه توالتشان را تخلیه می‌کند.\nاینطوری بود که یک معنایی هم می‌داد، یعنی کارکرد معنایی هم پیدا می‌کرد. سکانس اینطوری شروع می‌شود که این زن چای یا چیزی می‌آورد یا چیزی به او می‌دهد و بعد وارد کادر می‌شود و آن هم دارد تخلیه می‌کند. پوشش هم منطقی بود. ما در شش فیلم این را کنترلش کردیم. خب یکی از اتفاقاتی که افتاد، این بود که فیلم‌ها مردانه شدند، یعنی قصه‌هایی تعریف کردیم که قصه‌های مردهاست.\nغیر از این‌که اصولا فیلم‌هایی که ساختم، در مورد جنگیدن بود، نه فقط جنگ، در «لاتاری» هم که شهری بود، باز یک تقابل و جنگی در آن جریان داشت. یک جنبه مردانه هم داشت و جنبه مردانه‌شان کاملا قابل توجیه بود و حتی در شیشلیک آن اوایلش ما این کاراکتر زن را می‌خواستیم که حتما باشد، بعد به این فکر کردم که این‌ها فقیرند، به طرز گروتکسی (Grotesque) این‌ها برای خودشان خرج نمی‌کنند و زن خیلی تندروتر از مرد بود در این ماجرا. خانه‌شان حریم ندارد یعنی پنجره‌هایشان پرده ندارد. یک جا دارند تخم‌مرغ می‌خورند، مرد به زنش می‌گوید من گفتم چند متر پرده به این پنجره‌ها بزن، الان می‌خواهیم تخم مرغ بخوریم، همه دیدند. زن هم به او می‌گوید یک متر پارچه می‌اندازم روی سرم، ۱۰ متر پارچه حرام در و دیوار نمی‌کنم.\nیعنی در واقع آن‌جا هم، چون ناچار بودیم یک کاراکتر زن را در خانه مدام داشته باشیم، برای خودم یک منطقی تعریف کردم که خانه‌شان پرده ندارد و آن زن تصمیم گرفته پول خرج پرده نکند، در نتیجه تصمیم گرفته مدام در خانه روسری سرش باشد و به این ترتیب منطقی هم داشته باشد.\nوقتی خواستیم زخم کاری را کار کنیم، من فکر می‌کردم در سریال‌سازی اولا باید این حساسیت را کنار بگذارم؛ نمی‌توانیم ۱۵ قسمت هیچ زنی در داستان نداشته باشیم، بعد یک زن را فقط در موقعیت خاص داشته باشیم، آن هم برای خانواده‌ای که قرار است زن یک کاراکتری داشته باشد که لیدی مکبث‌گونه باشد، در عین حال اغواگری داشته باشد، در عین حال فم فتال (زن مرگبار) متناسب با فضای جنایی کارمان باشد، یعنی یک زن منفی و بی‌محابا باشد و حریم نداشته باشد. نمی‌توانستم زن را حذف کنم، در نتیجه برای اولین بار تصمیم گرفتم این حساسیت را از ذهنم کنار بگذارم.\nدر این سال‌ها خیلی به راه‌های مختلفی فکر کردیم که بشود این کار را طوری کرد، که حالا ایراد شرعی نداشته باشد. آقای عیاری در فیلم آخرش راه حل پیدا کرد و مسائل شرعی‌اش را هم حل کرد، ولی باز نتوانست فیلم را اکران کند و به نظر می‌آید شیوه‌های عقلانی جواب نمی‌دهد، یعنی آدم ناامید می‌شود.\nیک کسی رفته به لحاظ شرعی موضوع را بررسی کرده، به لحاظ شکلی این را درست اجرا کرده و می‌تواند یک مشکلی را از سینمای ایران حل کند این تصمیمی که آقای عیاری گرفته و بعد خودش را به خطر انداخت برای این کار. خیلی ایثارگرانه کار کرد که بتواند یک راهی باز کند برای این موضوع که این راه هم شرعی باشد، هم عقلی باشد، هم قابل اجرا باشد.\nمن اصلا از همه فکر‌هایی که می‌شد پیدا کرد، تقریبا ناامید شدم، در نتیجه گفتم سریال است و ما می‌خواهیم یک قصه‌ای تعریف کنیم، مردم هم به این شکل عادت کرده‌اند و این حساسیت را گذاشتم کنار. به محض این‌که این را از ذهنم گذاشتم کنار، در واقع فرصت برای شخصیت‌پردازی کاراکتر زن را پیدا کردم.\nواقعیتش در این سال‌ها خیلی‌ها می‌گفتند کاراکتر زن را نمی‌شناسی و نمی‌توانی کار کنی، در حالی که واقعیت این نبود و من می‌توانستم در تمام این سال‌ها روی کاراکتر زن کار کنم و شخصیت‌های زن جالبی درست کنم و خیلی ایده داشتم، اما منصرف می‌شدم، چون می‌دانستم اجرایش دردسر دارد.\nدر همین سریال بسیاری از ممیزی‌ها در مورد شخصیت‌های زن کار بود. آن‌قدر که منصوره و کیمیا در این سریال ممیزی شدند، هیچ کاراکتر دیگری نشد، به خاطر این‌که زن‌ها اساساً از بعضی موقعیت‌ها حداقل اجرا را هم نمی‌توانند داشته باشند.\nمساله این است که وقتی شما می‌خواهی یک شخصیت به وجود بیاوری، این‌ها را با یک ابزاری به وجود می‌آوری و باید از یک ویژگی‌هایی از بازیگر استفاده کنی که بتوانی این را خلق کنی و رشد دهی. بسیاری از چیز‌ها را خودمان می‌دانیم نمی‌توانیم داشته باشیم و این‌ها را می‌گذاریم کنار، ولی چیز‌هایی که حتی در کار‌های دیگر مجاز بوده و یا مثلا در موقعیت‌های دیگر مجاز بوده را هم من در این کار یکدفعه دیدم بعضی‌هایشان را نمی‌توانم داشته باشم.\nخیلی وقت‌ها بازیگران خانم که پیش می‌آمد گپی بزنند، صحبت کنند و برای کاری بیایند، این گله را به من می‌کردند که شما آثارت شخصیت‌های زن ندارد یا کمرنگ است و من چیزی که به آن‌ها می‌گفتم، همین بود؛ می‌گفتم واقعیت اینکه اصلا این چیزی نیست که در حد توان من باشد، واقعا شکل‌دادن به کاراکتر‌های زن با محدودیتی که به لحاظ اجرایی در مورد خانم‌ها داریم، خیلی کار سخت و دشواری است و همه این‌ها را نگذارید به حساب این‌که ما کاراکتر زن نمی‌خواهیم؛ نه.\nمن خیلی فکر‌ها دارم برای کاراکتر‌های زن، ولی خیلی از آن‌ها را در نطفه وقتی به آن‌ها فکر می‌کنم، خفه می‌کنم، ولی در «زخم کاری» این را گذاشتم کنار و گفتم ولش کن، بگذار با همین محدودیت‌ها باشد، حیف است، ما باید چند تا کاراکتر زن درجه یک داشته باشیم. شروع کردم کاراکتر‌ها را طراحی‌کردن، همانطور که می‌دانی در رمان کاراکتر‌ها اصلا هیچ کدام‌شان به این شکل نبودند.\nیکی از آن‌ها که اصلا نبود، یعنی منصوره که اصلا وجود نداشت، سمیرا اساسا یک کاراکتر منفعل بود و این صورتی که این‌جا هست و فعال است و کنشگر و ... نبود و این وجه فم فتال را اصلا نداشت که من تلاش کردم در آن ایجاد شود و کیمیا هم یک شکل محوی داشت که البته به کمک دوستان در ممیزی همچنان همان شکل محو را حفظ کرده و البته واقعا در داستانی که ما تعریف کردیم، کمی جدی‌تر بود و لااقل در اجرا یک مقدار جزئیات بیشتری داشت.\nاین‌ها چیز‌هایی بود که نتوانستیم داشته باشیم، ولی واقعا تجربه سختی بود، یعنی الان که فکر می‌کنم، می‌بینم حدسم درست بود. طراحی کاراکتر‌های زن بسیار دشوار است، اجرایش از طراحی‌اش دشوارتر است و پخش‌کردن چیزی که اجرا کردی از حفظ چیزی که اجرا کردی در پخش هم باز از همه این‌ها دشوارتر است. نتیجتاً این می‌شود که بله، جایگاه کاراکتر‌های زن در سینما تقلیل پیدا می‌کند به بعضی کاراکترها.\nما زن مثل سمیرا چقدر مگر داشتیم در سینمای خودمان؟ خیلی کم. واقعا باید بگردی در حافظه سینما. فیلم‌بین‌ترین فیلم‌بین‌ها هم اگر در ذهن‌شان مرور کنند، مثل سمیرا خیلی کم پیدا می‌کنند. وجوه تاریک داشته باشد، جاه‌طلب باشد، گناهکار باشد. اصلا ما، تابویی است که بخواهیم زن گناهکار نشان دهیم، اصلا یک چیز ترسناکی است.\nنداریم دیگر در سینمای خودمان و خیلی کم و ناچیز است و این فقط مشکل من نیست، یک مشکلی است که حاکم بر سینمای ماست. ولی خدا را شکر در این کار در حدی که می‌شد و به پخش رساند، فکر می‌کنم تا حدی موفق شدم که دو، سه تا کاراکتر زن خوب درست کنیم.\nکلا فیزیک و بدن برایت خیلی مهم است و کنتاکت‌های بدنی. حالا فارغ از دعوا‌ها و درگیری‌هایی که در کار است و این جسمانیت در سینمایت خیلی مهم است و یکی از دلایلی که من سینمای تو را همیشه دوست داشتم و از اول هم برایم جذاب بود، این حضور پررنگ مفهوم بدن با خون یا حرکاتش و جرمی بوده که وجود داشته است. این در زخم کاری خیلی به اوج می‌رسد. یکی از دلایلی که شاید جواد اینقدر دارد دیده می‌شود، به خاطر وجوه پررنگ حرکات بدنی‌اش است یا سمیرا یا بقیه یا آقای طهمورث با این‌که نقش کوتاهی داشتند، اینقدر ماندگار بود، این برون‌ریزی که این‌ها از جسم خودشان دارند و حضورشان جسمانی است. این را چطوری می‌سازی؟ این را در میزانسن می‌سازی یا در قصه می‌سازی یا یک ترکیب زیباشناختی رویش داری؟\nخیلی چیز دقیقی را گفتی. اگر یادت باشد در «ایستاده در غبار» و در «آخرین روز‌های زمستان» ما یک موقعیتی را داریم، مثلا تصویر احمد متوسلیان که با بی‌سیم ایستاده که تبدیل به یک نشانه شد، که در سینمای ایران هر وقت بخواهند چیزی بگذارند، همیشه از آن تصویر استفاده می‌کنند و نمایانگر تجسم یک قهرمان در موقعیت دراماتیک است. یعنی من موقعی که صدا‌ها را گوش می‌دادم، تجسم می‌کردم که این‌ها چطوری الان فیگور گرفته‌اند، در چه فیگوری هستند.\nاصولا این بحث از ابتدا راجع به فیلم‌هایی که ساختم شکل گرفت که موضوعاتی که معمولا همیشه یک رویکرد روحانی و معنوی از آن وجود داشته، آیا می‌تواند یک روایت جسمانی هم داشته باشد؟ یعنی خیلی از کسانی که آن اوایل ایراد می‌گرفتند، همین بود که این برایشان غیرمتعارف جلوه می‌کرد، یعنی این‌که احساس می‌کردیم ما همیشه از درونیات این آدم‌ها گفتیم.\nیک جا شنیدم یک عزیزی به طعنه گفته بود که مثلا «ایستاده در غبار» قصه روز‌های این بچه‌هاست، ما قصه شب‌هایشان را می‌خواهیم؛ مثلا مناجات‌ها و غیره. البته تعبیر درستی بود، من می‌خواستم قصه روز این‌ها را تعریف کنم، آن جایی که به حرکت درمی‌آیند؛ و معتقدم که جسمانیت‌شان، یعنی کیفیت رفتار جسمانی‌شان روایت‌گر وضعیت روحی‌شان است. اساسا سینما یک هنر متعین است، یعنی اگر ما غفلت کنیم از جنبه‌های جسمانی اجرا، فکر می‌کنم زبان‌مان الکن می‌شود از روایت لحظه‌های روحانی.\nنمای معرف تو که جواد اون‌طوری دراز کشیده بین یخ‌ها، این مانیفست بدن است، یعنی بدن تحت رنجی است که دارد قصه را شروع می‌کند.\nدقیقا؛ در فیلم «دیده‌بان» سکانسی هست که خمپاره‌ها می‌خورد و این خودش را مدام می‌اندازد زمین و می‌ترسد از این‌ها و بعد انگار بر ترسش غلبه می‌کند و تصمیم می‌گیرد بدود و برود از این مهلکه بیرون و بعد می‌دود و این خمپاره‌ها می‌خورند و از کنارش رد می‌شوند. انگار سیاوش‌گونه از آتش عبور می‌کند و می‌رود و می‌رسد به هم‌رزمانش. شما ببینید این وضعیت روحانی را چطوری توانسته با یک اجرای جسمانی منعکس کند. چون با عینیت کار دارد، نمی‌تواند به درون آن آدم رجوع کند و با یک شیوه‌های عجیبی ان را نشان دهد، نه.\nبا مونتاژ حساب‌شده و حرکت بدن یک انسان این موقعیت به خوبی اجرا شده است. خیلی جالب است، کارگردان این فیلم حاتمی‌کیاست و تدوین‌گر فیلم محسن مخملباف است و مخملباف و حاتمی‌کیا این‌جا به هم رسیدن؛ که به نظر من یک نقطه درخشان در سینمای ایران است که از یک اجرای جسمانی به یک روایت روحانی می‌رسیم\nمن اصولا دنبال این بودم، یعنی از آن جایی که شروع کردم، این‌که مثلا یک تعابیری می‌شنوم که باز ناظر بر همین جسمانیت است. مثلا می‌گویند فلانی این موضوعات را زمینی کرده، حماسه‌زدایی کرده. بخواهند مثبت نگاه کنند، می‌گویند این قهرمانان ما را آورده روی زمین، ملموس‌شان کرده. اصلا ملموس‌کردن یعنی چی؟ یعنی اجرای جسمانی از موقعیتی که به نظر می‌آید چندان قابلیت اجرا ندارد. ما اصلا در سینما باید بتوانیم از هر پدیده و مقوله‌ای به یک اجرای جسمانی برسیم.\nاین یک ساحت تنزل یافته نیست، چون بعضی‌ها فکر می‌کنند وقتی می‌گوییم جسمانی، یعنی مثلا شهوانی، در حالی که معنی‌اش این نیست. مثلا جواد عزتی در همین «زخم کاری» نگاه‌هایش که بخش بزرگی از رفتار جسمانی این بازیگر است را دارد احاطه می‌کند. من خودم به چشم و به نگاه در سینما خیلی معتقدم. اولین چیزی که از هر بازیگر می‌بینم و حتی بازیگر جدیدی که می‌خواهم ببینم، اولین چیزی که می‌بینم، به چشم‌هایش نگاه می‌کنم؛ ببینم می‌تواند، دارد، می‌تواند به من این موقعیت را منتقل کند یا نه.\nباورتان نمی‌شود، من این را اخیرا به بچه‌ها و دوستان خودم گفتم که خیلی بچه‌ها می‌آمدند و می‌رفتند، بازیگر‌های خوبی هم بودند، ولی به نتیجه نمی‌رسیدم و فکر می‌کردم باید عوض کنم یا در همان برخورد‌های اول تصمیم می‌گرفتم بازیگر دیگری را بگذارم. بعضا وقتی می‌پرسیدند، مثلا می‌گفتم زیاد پلک می‌زند، نمی‌تواند در نگاهش خصیصه آن لحظه را تبلور ببخشد. ممکن است در رفتارش، در حرکت فکش، چانه‌اش و مویش باشد.\nتعبیر شما از این جهت تعبیر بسیار درستی بود که کلمه، کلمه دقیقی است، یعنی موقعیت‌های روایی‌مان را با متعین‌کردن، جسمانی‌کردن تعریف می‌کنیم و بازیگر‌های خوب، بازیگر‌هایی هستند که این موقعیت‌ها را بفهمند و این دقیقا چیزی است که جواد عزتی واقعا داشت، یعنی این چیزی نیست که من الان فهمیده باشم، این چیزی است که من از ماجرای نیمروز که جواد عزتی نقش صادق را بازی کرد، فهمیدم. راجع به این می‌شود ریز ریز حرف زد.\nحالا ممکن است اینقدر دقیق و فکرشده خودش هم راجع به این حرف نزند، به خاطر این‌که گاهی اوقات یک چیز‌هایی دریافت درونی آدم است و محصول استعداد و فهم و تلاش و تأمل و تدبرش در دنیای پیرامون است، اما واقعا تک تک حرکاتش در موقعیت‌های مختلف و به‌خصوص نگاه‌هایش از نظر من محصول یک درک دقیق از موقعیت داستان و درونی‌کردن آن است. باز تا این‌جای هم کار سختی نیست، تا این‌جایکار من است، یعنی من می‌توانم راجع به این چیز‌ها با او حرف بزنم. یک مقدارش را خودش می‌فهمد، یک مقدارش را فیلمنامه به او می‌دهد، یک مقدارش را کارگردان به او می‌دهد.\nاز این‌جا به بعد حالا زمان جسمانی‌کردن آن حال است. این‌جا جایی است که جواد در آن بی‌نظیر است و واقعا در آن جلوه می‌کند. باورت نمی‌شود، من الکی نمی‌خواهم تعریف بکنم. من با خیلی از بازیگران در این سال‌ها کار کردم، همه‌شان هم خوب هستند، با بازیگران درجه یکی کار کردم در این سال‌ها.\nمثلا بازی پیمان معادی در «درخت گردو» بی‌نظیر است و بسیار موقعیت پیچیده‌ای است. من در سردخانه «درخت گردو» اصلا نمی‌دانستم چطوری باید پیمان از پسِ این صحنه بربیاید و واقعا بازیگر است. من با بازیگرانی که کار کردم، آن جنبه‌های عجیب و غریب را از آن‌ها دیدم. الان، چون موضوع بحث جواد است واقعا جواد در این مساله خیلی ویژه است و در آنی به این حال می‌رسد که خیلی عجیب است. باورتان نمی‌شود، جواد عزتی را کسی سر صحنه ببیند، فکر می‌کند بازیگری خیلی کار راحتی است، چون تا بیخش دارد شوخی می‌کند و می‌خندد.\nیادم نمی‌رود من در «ماجرای نیمروز» یک صحنه است، احمد مهرانفر می‌آید داخل، تازه ساختمان نخست وزیری منفجر شده و جواد عزتی دارد گریه می‌کند. دوربین به محض این‌که می‌آید پایین، جواد چشمانش خیس اشک است، دستمالی دستش است و دارد گریه می‌کند. بغض کرده و دارد گریه می‌کند، گیر کرده، پیدا نمی‌کنند، اصلا همه چیز گم شده که احمد یک تشری به آن‌ها می‌زند و می‌گوید بلند شوید و یک کاری کنید.\nیادم نمی‌رود، ۱۶ میلیمتری هم بود. راشش را شستند و آمدند، دیدم جواد تا بیخش دارد می‌گوید و می‌خندد. چون نگاتیو بود کلاکت‌زن که بزند و بیاید بیرون، یک مقدار نگاتیو مصرف می‌شود، معمولا بازیگران خودشان در صحنه تقه سینک می‌زنند. جواد معمولا این مسئولیت را برعهده می‌گرفت.\nجواد داشت می‌گفت، می‌خندید و من گفتم صدا، دوربین، حرکت و کمی طول کشید تا خودش را جمع و جور کند. من نمی‌توانم این لحظه را اجرا کنم که چطوری جواد چشم‌هایش خیس اشک شد، یک لحظه به دوربین نگاه کرد، تقه را زد، بعد شروع کرد به گریه‌کردن، یعنی بار‌ها این را به خودش هم گفتم که تو چطوری این فرایند حسی را در لحظه در خودت طی می‌کنی.\nخیلی بازیگر‌ها این کار را می‌کند، ولی به آن نقطه رساندنش طول می‌کشد. این از نقطه‌ی حسی جامپ کات می‌زند به آن نقطه‌ای که باید در آن باشد و دقیق می‌رود سر جایش. البته این یک آفت بزرگ دارد. چون همه نمی‌توانند این‌طوری باشند، به‌خصوص بازیگران نوپاتر.\nواقعا صحنه‌هایی که خودش تنهاست، نگرانی‌ای ندارم و وقتی چیزی درست نباشد، سریع ترمیم‌اش می‌کند؛ یک کات می‌دهم و می‌گویم جواد این چیز در این جا نیست و فوری اجرایش می‌کند. چون ما اصولا با یک روایت از مسائل درونی به اجرای جسمانی می‌رسیم، خیلی مهم است که بازیگرفهم بزرگی از آن مساله و مهم‌تر از آن شناختی از جسمانیت خودش داشته باشد. این خیلی چیز مهمی است. این درک عمیقی می‌خواهد که خودش ظهور پیدا می‌کند یکدفعه در جسم آن شخص.\nغیر از آن هم ایجاد موقعیت‌های جسمانی. مثلا بدن در یخ، آدم در سرما، در حال رانندگی، کسی پشت میله‌های زندان، فردی در حال سوختن، گلویی در حال پاره‌شدن. مثلا صحنه قتل نجفی به نظرم خیلی مهم بود که در ماشین باشد، به خاطر این‌که راه گریزی ندارد.\nیک موقعیت جسمانی دارد به تو یک روایت می‌دهد. این در خیابان باشد، ممکن است باز همان قتل اتفاق بیفتد، ولی معنایش فرق کند، یعنی درک تماشاگر از آن موقعیت متفاوت خواهد بود و من خودم موقعی که سناریو می‌نویسم، برایم بسیار مهم است که در چه موقعیتی آدم‌ها را تعریف می‌کنیم، یعنی بدن کاراکتر در کدام جغرافیا، در کدام فضا و در کدام موقعیت است، چه شکل و فیگوری دارد.\nبرای رعنا آزادی‌ور هم با توجه به محدودیت‌ها توانستی این را طراحی کنی؟\nبله، ولی شکلش فرق می‌کند و جنس‌اش متفاوت بود، یعنی مثلا شما مثل همین قسمت ۱۲ همین جایی که مالک می‌آید و رعنا نشسته. این یک موقعیت است. من خیلی جنبه‌ها را در ذهنم باید در نظر بگیرم. بحث تولید، اجرا و سرعت کار است و بعد با در نظر گرفتن همه این‌ها سناریو را می‌نویسم.\nاین خیلی فرق می‌کرد که سمیرا در خانه مچ مالک را بگیرد یا بیرون خانه مچش را بگیرد. من سعی می‌کنم آن را جایی بگذارم که مقدمه و موخره نخواهد، یعنی مالک در را که باز می‌کند و سمیرا را می‌بیند، همه چیز در ذهن تماشاچی فوری مرور می‌شود.\nاین‌که سمیرا و کیمیا با هم بستند، برنامه‌ریزی کردند و… به خاطر جایی که کاراکتر قرار گرفته؛ ولی این‌جا در میزانسنی قرار گرفته که دارد بخش مهمی از داستان خودش را در همان لحظه روایت می‌کند. یعنی شما در خانه کیمیا را باز کنید و سمیرا را ببینید، دیگر بقیه‌اش معلوم است که چیست و از کجا باید گفت‌وگویش شروع شود، یعنی به او بگویی برویم خانه با هم حرف بزنیم. می‌خواهم بگویم این جنبه‌اش برای من در فیلمنامه بسیار مهم است، یعنی کالبد آدم‌ها در کدام میزانسن قرار می‌گیرد.\nچند ماهی است که با تو حرف می‌زنم و به خاطر سرخ و سفید کار می‌کنیم، به این نتیجه رسیدم که تو به شدت رئالیست هستی. به بحث‌های انتزاعی علاقه نداری. حتی فضا‌های شاعرانه‌ای هم که خلق می‌کنی به شدت رئالیستی است به همین خاطر آثارت رئال است؟\nمن در «ایستاده در غبار» هیچ چیز غیرواقعی ایجاد نکردم، یعنی گفتم اگر من می‌خواهم این لحظه را تبدیل به یک لحظه باشکوه کنم، نباید یک باد عجیبی بیاید، یک نور متفاوتی بیاید، یک تغییری در کائنات به وجود بیاید، بلکه باید همین مه و گرد و غباری که از جنگ است و موقعیتی که این آدم در آن گرفتار است؛ با این‌ها، یعنی با چیز‌هایی که کاملا ابژه هستند، آبژکتیو هستند، باید بتوانم یک موقعیت سوبژکتیو بسازم، آن وقت برایم جذاب است. یعنی توانستم در عین حالی که به این جنبه زمینی و جنبه جسمانی اصالت دادم، درون نمایش به یک معنای ذهنی هم برسم.\nو این‌که تو خیلی روی رنگ کار می‌کنی و فوق‌العاده به رنگ علاقه داری، یعنی اجرا‌هایی که با رنگ می‌کنی و طبیعتا کار فیلمبردارت فوق‌العاده است.\nهادی در فیلم‌سازی با من خیلی موقعیت دشواری دارد. خیلی خوب شد اشاره کردی. دو، سه نفر هستند دور و بر من که موقعیت‌شان دشوار است. این از آن چیز‌هایی است که آفت سینمای ما است. مفهوم فیلم‌برداری خوب در سینمای ما یعنی کارت پستال درست‌کردن. ولی جنس فیلم‌سازی من این نیست، من این مدل فیلم‌برداری را نمی‌خواهم.\nفیلم‌بردار باید خیلی باگذشت باشد، برای این‌که مهارت بی‌نظیرش را بیاورد و در خدمت این مدل فیلم‌سازی قرار دهد و حالا از این فضا و محدودیت بزرگی که برایش ایجاد کردم، بتواند زیبایی خلق کند. در «درخت گردو» به نظرم کار بی‌نظیری کرده بود، یعنی من به‌عنوان فیلم‌ساز که لحظه به لحظه کنارش هستم می‌فهمم چطور توانسته در موقعیتی کاملا رئالیستی، تصاویری درست کند که هیچ کسی نفهمد این جهان چطوری خلق شده است.\nکم توجهی داوران جشنواره فجربرای فیلم‌برداری «درخت گردو»\nمثلا هادی برای فیلم‌برداری «درخت گردو» کار بسیار ویژه‌ای کرده بود در جشنواره فجر حتی نامزد هم نشد. اصلا چه کسی می‌فهمد؟ داوران جشنواره فجر اصلا چنین چیزی را متوجه نمی‌شوند و حق هم دارند. دیدی بعضی وقت‌ها در سینما این‌طوری است؛ می‌آیی به یکی می‌گویی این‌جا این‌طوری اجرا شده است و تازه یارو می‌فهمد و می‌گوید به این فکر نکرده بودم.\nمطمئنم ما فرآیندی را که در فیلم‌برداری «درخت گردو» طی کردیم اگر برای دو تا از داوران تعریف می‌کردیم، دهان‌شان باز می‌ماند. به خاطر این‌که ما غیر از این که با تنوعی از متریال نگاتیو و دیجیتال داشتیم کار می‌کردیم، هادی با یک موقعیت رئالیستی مواجه شده بود که می‌خواستیم همین قدر واقعی باشد، همین قدر همه چیز عریان باشد و در عین حال باید زیبا می‌بود و هادی شروع کرد از آینه استفاده‌کردن.\nاصولا فیلمبرداران راحت‌تر هستند که نور‌ها را کنترل کنند. نور خورشید هم نور مهارناپذیریست و مدام در حال حرکت است و ما داریم در طول یک روز مثلا یک سکانس را فیلم‌برداری می‌کنیم و مدام شدت و ضعف دارد و ابر می‌آید، به نظر من یک توان روحی می‌خواهد و هادی این کار را می‌کرد. با آینه‌های بزرگ و خیلی عظیم و استفاده از پارچه‌های تیره این قدرت عظیم نور خورشید را مثل یک اسب سرکش مهار می‌کند.\nدر صحنه‌های داخلی هم این کار را می‌کند، یعنی هر بار ما به لوکیشنی می‌رویم، می‌گوید این‌جا باید از همه جایش نور بیاید. می‌گویم این دارد دشواری درست می‌کند برای تو. ما در «زخم کاری» برنامه‌ریزی داشتیم که بر اساس شیوه‌ی رایجی در سریال‌سازی، مثلا می‌گفت این صحنه داخلی است، این خارجی است و ما گاهی به خاطر وضعیت نور خورشید در صحنه‌های داخلی نمی‌توانستیم فیلم‌برداری کنیم. این دوست نازنین ما می‌گفت ما داخلی داریم کار می‌کنیم.\nبنده‌ی خدا ناچار بود ذهنیت خودش را عوض کند و بپذیرد که ما داخلی کارکردنمان عین خارجی کارکردنمان است، به خاطر این‌که فضای بصری کاری ما از نور ارتزاق می‌کند و غذایش نور آفتاب است و هادی با این کار، توانسته با استفاده از نور سرکش خورشید یک واقع‌گرایی را به کار‌هایی که من کردم، بیاورد.\nولی وقتی تو تماشا می‌کنی این‌قدر همه‌چیز معمولی به نظر می‌رسد که فکر می‌کنی کاری نشده. در حالی که حذف این تصنع و تکلف در خلق چنین تصویری، بزرگ‌ترین دستاورد فیلم‌برداری در کار‌های ماست. مساله دوم، مهارتش روی حرکت‌های ترکیبی دوربین است.\nمن در تمام سال‌هایی که کار کردم، خیلی محدود و شاید یک یادو بار به ضرورت از ریل و کِرِین و اینطور چیز‌ها استفاده کردم. اصولا دوربین من روی سه‌پایه است و قاب‌هایم هم عکس نیست.\nباز دوباره آن سیستم فیلمبرداری کارت پستالی در سینمای ایران می‌گوید من این قاب را می‌بندم، بازیگر بیاید این‌جا دیالوگش را بگوید و برود آن‌جا و یک نگاه کند و از آن‌جا برود بیرون، ولی شما اگر میزانسن‌های ما را در «زخم کاری» و شکل پیچیده‌ترش را در کار‌های دیگرمان نگاه کنید، متوجه می‌شوید که فیلم‌بردار دارد بخشی از قصه را تعریف می‌کند، یعنی شما اگر داری از اتاق می‌آیی، دارد تو را نگه می‌دارد، می‌آیی این‌جا و می‌نشینی، اگر چیزی از روی میز برمی‌داری که مهم است، آرام می‌آید روی میز، آن را هم‌راه تو برمی‌دارد، بعد با تو برمی‌گردد که تو نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی، بعد یک کسی پشت سرت صدا می‌زند، بعد او برمی‌گردد و او را می‌بیند و… این در ظاهر خیلی ساده به نظر می‌رسد، اما در اجرا باز به همان شیوه‌ای که گفتم مساله کنترل نور، فوکوس و این که در موقعیت‌های مختلف باید مدام حفظ شوند وجود دارند.\nبعضی وقت‌ها در بعضی موقعیت‌ها تغییرات متناسب با روند میزانسن واقعا دشوار و سخت است و بعد همه این‌ها در کنار این که در هر لحظه از میزانسن بتوانی ارزش بصری قاب‌بندی‌ات را داشته باشی، ارزش‌های زیبایی‌شناختی‌اش حفظ شود، این بسیار کار دشواری است. یعنی مثلا برای موقعیت اول یک چیدمان دارد، برای موقعیت دوم یک چیدمان دارد، برای موقعیت سوم یک چیدمان دیگری دارد، باید یک تعاملی با صحنه باشد.\nمی‌خواهم بگویم هادی بهروز یک کار عجیبی دارد می‌کند که من و سجاد پهلوان‌زاده که کنارش هستم ما می‌توانیم بفهمیم که دارد چه کار انجام می‌دهد و این متاسفانه هنوز به درستی فهمیده نشده؛ و البته سجاد. در این سال‌ها دو تا فیلم هم با محمد نجاریان کار کردیم که او هم خیلی تدوین‌گر جوان و خوب و خلاقی است. اما سجاد غیر از بحث تدوین، با او یک هم‌فکری هم دارم. من سجاد را از ابتدای فیلم‌نامه کنار خودم داشتم.\nاو است که قرار است کاشته‌های این قصه را درو کند و خیلی برایم مهم است که با او معاشرت داشته باشم. به او اعتماد دارم و همکاری با او به من قوت قلب می‌دهد. این رابطه یک رابطه صرفا حرفه‌ای نیست، در عین حالی که موقعیت حرفه‌ای‌مان را همه ما می‌دانیم و از آن عدول نمی‌کنیم، یعنی سعی می‌کنیم رعایتش کنیم. اما در عین حال در کُنه خودش خیلی هم حرفه‌ای نیست، واقعا با هم داریم این فیلم‌ها را می‌سازیم.\nحالا در این فیلم ابراهیم امینی کنارمان نبود، ولی واقعا من احساس می‌کنم اگر هم کسی بیاید و ما را ببیند، می‌فهمد؛ جواد عزتی، سجاد پهلوان‌زاده، هادی بهروز، حبیب خزایی‌فر و بچه‌های دیگر که یکی یکی اسم نبرم، همه بچه‌هایی که می‌آیند، به نسبتی که می‌توانند با ما ارتباط برقرار می‌کنند و این کار را در یک فرایند مشترک داریم انجام می‌دهیم و فکر می‌کنم نتیجه کار خوب یا بد، حالا بدش برای من، ولی واقعا خوب هم اگر باشد، برای همه این بچه‌هاست، ولو این‌که ممکن است سهم یکی کمتر دیده شود، چون ممکن است یکی واقعا متوجه نشود سجاد دارد چیکار می‌کند، حبیب خزایی چیکار دارد می‌کند یا هادی بهروز.\nنفهمند که وقتی می‌گوییم فیلمبرداری یک کاری خوب است، یعنی چه. چون داریم تعریف دیگری برای فیلمبرداری ارائه می‌کنیم، ولی واقعیت این است که اگر نباشد، اصلا چطوری می‌توانیم کار کنیم، یعنی اگر هادی بهروز نباشد، چطوری می‌شود این فیلم‌ها را ساخت ان هم با این درک عمیق از این موقعیت میزانسی که من دارم می‌گویم.\nاین‌ها چیز‌هایی است که به من قوت قلب می‌دهد. خیلی‌ها می‌گویند تو چرا اینقدر پشت سر هم کار می‌کنی؟ می‌گویم من یک نفر نیستم. دیگران یک نفر هستند، طول می‌کشد یک فیلمی را شروع کنند، یک فیلمی را بسازند و تمام کنند، ما ۱۰ نفریم. ما واقعا حداقل ۱۰ تا فکر و انرژی هستیم. این‌که خیلی‌ها می‌پرسند که تو خسته نمی‌شوی، بکش کنار، بسته دیگر، چقدر کار می‌کنی. یکی از دلایلی که خیلی‌ها از من خوششان نمی‌آید، همین است.\nوقتی کار نکنی، می‌گویند خانه‌نشینش کردید و پرچم دفاع را از تو می‌گیرند، اما وقتی کار کنی، می‌گویند چقدر کار می‌کنی؟ بالاخره چیکار کنیم؟ کار کنیم یا بنشینیم خانه‌مان؟ ولی واقعیتش به لحاظ اجرایی بعضی‌ها می‌گویند یک نفسی بکش. نمی‌دانند که من به اندازه کافی نفس می‌کشم، به خاطر این‌که شما‌ها فکر می‌کنید این یک باری است که روی دوش من است و من دارم می‌آورم. نه بابا، ۱۰ بار بین من و دوستانم دست به دست می‌شود، اما منم که دارم دیده می‌شوم.\nواقعیتش این است که پشت من که دارم دیده می‌شوم، یک گروهی وجود دارد که کار می‌کند. نه این‌که بگویی می‌خواهند کمک کنند به خاطر رفاقت، نه، اصلا عین این‌که کار خودشان است. از موفقیت‌هایشان خوشحال می‌شوند، از شکستش ناراحت می‌شوند، از توجه به او ذوق می‌کنند، عین کار خودشان. والله خدا می‌داند، خدا خودش از دل آدم‌ها آگاه است که من حتی در موفقیت‌هایی که فیلم‌ها دارند، آن وقتی که بچه‌ها می‌روند و جایزه می‌گیرند و به این‌ها توجه می‌شود، کامم شیرین‌تر می‌شود و وقتی به این‌ها توجه نمی‌شود، کام من تلخ می‌شود.\nواقعا این را می‌گویم، یعنی شاید وقتی از من تعریف می‌کنند اصلا برایم جالب نیست. من اتفاقا وقتی کاری می‌کنم، دوست دارم کار سجاد درک شود، چون می‌دانم چی‌کار دارد می‌کند. دوست دارم کار هادی دیده شود، چون می‌فهمم دارد چی‌کار می‌کند و گاهی شرمم می‌آید که بعضی از این‌ها به حساب من گذاشته می‌شود. مثلا این صحنه مونتاژش خیلی خوب است یا اصلا با فیلم‌برداری درجه یک درآمده؛ این صحنه‌اش خوب بوده، موسیقی دارد این‌جا خوب کار می‌کند.\nمی‌گویند آقا مهدویان دستت درد نکند. مهدویان چیکار کرده؟ آن‌ها این کار را کردند. امیدوارم این مستدام باشد و در این وانفسای سینمای ما که همه می‌خواهند همه چیز را متلاشی کنند، گروه ما همین‌طور منسجم باقی بماند و بتوانیم سال‌ها کار کنیم و کنار هم دوستی کنیم، زندگی کنیم و رفاقت کنیم. ما در ایامی هم که فیلم نمی‌سازیم، باز داریم با هم زندگی می‌کنیم.\nبه خانه هم می‌رویم، بچه‌هایمان دارند با هم بزرگ می‌شوند، همسران‌مان با هم دوست هستند و رفاقت دارند و با هم زندگی می‌کنیم؛ با هم سفر می‌رویم و برمی‌گردیم، یعنی فقط این‌طوری نیست که فیلم بسازیم و برای فیلم‌ساختن دور هم جمع شویم، برای زندگی است و این هم در کار تاثیر خودش را می‌گذارد.\nزخم کاری به پایان رسید\nفیلم زخم کاری\nکارگردان فیلم زخم کاری\nبازیگران فیلم زخم کاری\nاخبار حوادث | اخبار هنرمندان | ساناز طاری\nتجاوز جنسی به بازیگر ایرانی او را افسرده کرد | کارگردان متجاوز به ساناز…\nپیش بینی قیمت دلار برای فردا 24 مهرماه | قیمت دلار سقوط می کند؟\nقیمت پیکان در بازار امروز 23 مهرماه | جدول قیمت انواع پیکان\nقیمت پژو پارس در بازار امروز 23 مهرماه | جدول قیمت پژو پارس\nآمار فوتی های کرونا در ایران امروز 23 مهرماه | قربانیان کرونا کاهش یافت\nقیمت پژو 206 در بازار امروز 23 مهرماه | قیمت انواع پژو 206\nآخرین جزییات پیگیری حقوق معلمان | حقوق معلمان افزایش می یابد؟\nقیمت طلا در بازار امروز 23 مهرماه | جدول قیمت طلا\nداستان سریال نیسان آبی چیست؟ | معرفی بازیگران سریال نیسان آبی\nقیمت تیبا و ساینا در بازار امروز 23 مهرماه | جدول قیمت تیبا\nاین افراد برای تزریق دوز سوم واکسن کرونا عجله نکنند\nقیمت دلار و یورو در صرافی ملی امروز 23 مهرماه | قیمت دلار چند؟\nآسمان کشور امروز بارانی می شود\nاستایل دهه شصتی یکتا ناصر در سریال نیسان آبی | عکسهای یکتا ناصر و همسرش\nقیمت پراید در بازار امروز 23 مهرماه | جدول قیمت انواع پراید\nبهنوش بختیاری هم طلاق گرفت | عکسهای بهنوش بختیاری\nمبلغ عیدی امسال کارمندان اعلام شد\nخبرفوری/ زمان قرعه کشی ایران خودرو + شرایط ثبت نام\nقتل فجیع برادر عروس!/ عروسی به خون کشیده شد + جزئیات\nرضا عطاران چقدر پیر شده! | تصاویر باورنکردنی رضا عطاران\nبیوگرافی بازیگران سریال حرفه ایی | عکسهای بازیگران سریال حرفه ایی\nغیبت بازیکن اصلی الهلال در دیدار با پرسپولیس | ساعت بازی\nبازیکن زن معروف به حسن یزدانی دلباخت | عکسهای حسن یزدانی\nفیلم لورفته از شاهرخ استخری در خارج از کشور | شاهرخ استخری شوکه شد\nتیگو 8 لوکس ترین خودروی شاسی بلند چینی | مشخصات فنی و قیمت تیگو 8\nپرستو صالحی بازیگر ممنوع الکار از ایران مهاجرت کرد | عکسهای پرستو صالحی\nپست جگرسوز هوتن شکیبا برای عزت الله مهرآوران | زمان خاکسپاری عزت الله مهرآوران\nدستمزد میلیاردی حسن یزدانی لورفت | عکس حسن یزدانی\nعزت الله مهرآوران بازیگر سریال لیسانسه ها درگذشت | عکسهای عزت الله مهرآوران


تیپ‌های زیبای زمستانی با الهام از استایل اینفلوئنسرها - دیجیامُد\nمنتشر شده در ۱۴۰۰/۰۴/۰۴ 130 0\nدر این مقاله اختصاصی از دیجیامُد چند نمونه از تیپ‌های زیبای زمستانی را که با الهام از استایل اینفلوئنسرهای دنیای مد و لباس انتخاب شده‌اند به شما معرفی خواهیم کرد تا با به کارگیری آن‌ها در استایل زمستانی خود، در این فصل نیز شیک و خوش لباس باشید.\nچیزی تا شروع فصل زمستان باقی نمانده است و حال و هوای زمستانی را از همین الان می‌توان در تیپ‌های زیبای زمستانی مردم در سطح شهر مشاهده کرد. لباس‌هایی گرم و راحت که شیک و امروزی هم هستند و استایلی زیبا و مناسب فصل زمستان به شما هدیه می‌دهند. اما اگر هنوز برای خرید لباس‌های زمستانی خود اقدام نکرده‌اید نگران نباشید، هنوز دیر نشده است چون شما می‌توانید از جدیدترین و سطح بالاترین تیپ‌های زیبای زمستانی ایده بگیرید و لباس‌های مناسب خود را تهیه کنید. در این مقاله اختصاصی از دیجیامُد چند نمونه از تیپ‌های زیبای زمستانی را که با الهام از استایل اینفلوئنسرهای دنیای مد و لباس انتخاب شده‌اند به شما معرفی خواهیم کرد تا با به کارگیری آن‌ها در استایل زمستانی خود، در این فصل نیز شیک و خوش لباس باشید.\nتیپ‌های زیبای زمستانی اینفلوئنسرها\nاینفلوئنسرها این روزها نقش مهمی را در دنیای مد ایفا می‌کنند. داشتن وبلاگ‌ها و صفحات پربازدید آن‌ها را به یک هدف و سرمایه گذاری بزرگ برای برندهای پوشاک تبدیل می‌کند و بینندگان این وبلاگ‌ها با مشاهده محصولات جدید به مشتریان این برندها تبدیل می‌شوند. شاید فکر کنید اینفلوئنسرها به محصولات جدید برندهای برتر مد و لباس دسترسی دارند ( و حتی بیشتر مواقع این لباس‌ها و محصولات را به صورت رایگان و هدیه دریافت می‌کنند ) و افراد عادی نمی‌توانند به اندازه آن‌ها شیک پوش باشند. اما همان طور که بارها گفته‌ایم شیک پوشی شما در گرو خرید لباس های گران قیمت نیست و شما مجبور نیستید حتما همیشه جدیدترین لباس‌های برندهای معروف را تهیه کنید تا شیک پوش و خوش لباس باشید.\nواقعیت این است که انتخاب لباس صحیح لباس‌ها و ترکیب درست آن‌ها است که باعث شیک پوش شدن شما می‌شود و این ترکیب و استایل در فصل زمستان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. چون در زمستان تعداد لباس‌های به کار رفته در استایل شما بیشتر است و روی هم پوشیدن این لباس‌ها فرصت بهتری برای نمایش مهارت و سلیقه شما در شیک پوشی به وجود خواهد آورد. پس برای داشتن تیپ‌های زیبای زمستانی در این فصل بهتر است لباس‌های مناسب تهیه کنید ( و از لباس‌های خوبی که هم اکنون در کمد لباس‌های خود دارید کمک بگیرید) و با ترفندهایی که در این مقاله به شما آموزش خواهیم داد آن‌ها را با هم ترکیب کنید تا تیپ‌های زیبای زمستانی مثل تیپ اینفلوئنسرهای مد و لباس داشته باشید.\nتیپ‌های زیبای زمستانی که در این مقاله برای شما انتخاب کرده‌ایم ظاهری شیک و گران قیمت دارند اما در حقیقت قیمت مجموع آن‌ها خیلی کمتر از آن چیزی است که تصور می‌کنید. لباس‌هایی که همه جا با قیمت مناسب در دسترس شما قرار دارند (به شرط داشتن کیفیت مناسب و رنگبندی و هماهنگی ) می‌توانند بخشی از تیپ‌های زیبای زمستانی شما را بسازند. پس اگر در انتخاب لباس‌های درست و مناسب مردد هستید با الهام گرفتن از این لباس‌های زیبا می‌توانید بهترین و موفق‌ترین انتخاب را داشته باشید و فراموش نکنید که یک استایل زیبای زمستانی به طور اتفاقی به وجود نمی‌آید بلکه به برنامه ریزی، دقت، سلیقه و ذوق کافی نیاز دارد.\nترکیب مانتوی رنگی با پالتو\nشروع فصل زمستان به معنای این نیست که شما باید همه لباس‌های تابستانی خود را کنار بگذارید و فقط از لباس‌های زمستانی استفاده کنید. بسیاری از لباس‌هایی که مناسب فصل تابستان هستند در فصل سرما هم می‌توانند به کار روند به شرط این که پوشش مناسبی روی آن‌ها داشته باشید و از این لباس تابستانی به عنوان بخشی از لایه‌های لباس‌های زمستانی می‌توان استفاده کرد. اگر مانتویی دارید که در تابستان امسال تهیه کرده‌اید و هنوز زیبا و نو و مد روز است می‌توانید از آن برای کامل کردن و جذاب کردن استایل زمستانی خود بهره ببرید.\nآدا اوگانتودو اینفلوئنسر معروف در این استایل زیبا از یک مانتوی تابستانی به رنگ آبی فیروزه‌ای بهره برده است و روی آن یک کت پاییزی پوشیده است و با یک کیف شفاف مدل جدید و کفش‌های سفید پاشنه بلند که هماهنگی رنگی خوبی با مانتوی او دارند استایلی هماهنگ و امروزی برای خود ساخته است. کمربندی که روی این کت بسته شده نیز همرنگ مانتو انتخاب شده است تا استایل را یکدست و متحد نشان دهد. شما می‌توانید به جای کت از یک پالتوی کوتاه در رنگی خنثی استفاده کنید و آن را روی مانتوهای رنگی تابستانی خود بپوشید و با اکسسوری‌های مناسب نیز استایل خود را کامل کنید.\nترکیب مانتوی بافتنی با شلوار سفید\nمانتوهای بافتنی چه جلوبار باشند چه جلوبسته و یا دکمه دار، در هر صورت می‌توانند بهترین انتخاب برای فصل سرما باشد. لباس‌های بافتنی بسیار راحت و گرم هستند و شما در آن‌ها احساس محدودیت حرکت نخواهید داشت. اما نکته مهم در مورد استایل این لباس‌ها، ترکیب رنگی مناسب است. شلواری که همراه با مانتوی بافتنی انتخاب می‌کنید باید با آن هماهنگی رنگی داشته باشد.\nبه طور مثال آلیس کترین، اینفلوئنسر معروف در این استایل زیبا و راحت از یک ژاکت بافتنی راه راه نسبتا بلند بهره گرفته است که خطوط افقی عریضی دارد و رنگ این خطوط با رنگ شلوار وی کاملا هماهنگ است. این ترکیب برای فصل پاییز بسیار مناسب است اما در روزهای سرد هم می‌توان با یک پالتو یا کاپشن روی این مجموعه، آن را کامل‌تر کرد. اکسسوری‌های انتخاب شده توسط آلیس کترین هم ساده و هماهنگ هستند و همان طور که می‌بینید او از یک جفت بوت ساق کوتاه و کیف دستی کوچک چرم با بافت کروکودیلی استفاده کرده است.\nترکیب ژاکت بافتنی با دامن پولکی\nاین روزها پولک‌ها را همه جا می‌توان دید از لباس‌های مجلسی گرفته تا لباس‌های روزمره و اکسسوری‌هایی مثل کیف و کفش. اصولا هر چیزی که برق بزند در حال حاضر مد روز و جذاب به نظر می‌رسد و حتی در لباس‌های معمولی و روزمره هم می‌توان از این سبک بهره گرفت و لازم نیست حتما در لباس‌های شب و مجلسی سراغ پولک‌ها و لباس‌ها چشمگیر و درخشان بروید. استفاده از پولک و بافت‌های درخشان و متالیک باعث زیباتر شدن استایل زمستانی شما می‌شود که نمونه آن را در این تصویر مشاهده می‌کنید.\nالکس استدمن اینفلوئنسر شناخته شده در دنیای مد در این استایل جذاب از یک دامن پولکی صورتی رنگ بهره گرفته است که درخشش خاصی دارد و با بلوز بافتنی بنفش و صورتی او هماهنگی رنگی خوبی به وجود آورده است. از طرف دیگر تضادی که بافت پولک و بافتنی با هم دارند به این استایل عمق و زیبایی داده و آن را به ترکیبی خاص تبدیل کرده است. از آن جایی که ترکیب این دامن و بلوز بافتنی یک استایل راحت و روزمره تلقی می‌شود شما می‌توانید همراه با آن از کفش کتانی و کیف دوشی معمولی هم استفاده کنید.\nترکیب پالتو و شلوار ست زمستانی\nاین که سرتا پا یک رنگ بپوشید همیشه مزیت‌های خاص خود را دارد از جمله این که شما را قدبلند و کشیده و لاغر نشان می‌دهد. اما لازم نیست همیشه خودتان را به یک رنگ ساده محدود کنید، گاهی هم می‌توان از طرح‌های کلاسیک و رسمی برای ترکیب لباس‌های زمستانی استفاده کرد مثلا پالتو و شلوار را از یک رنگ و طرح انتخاب کرد تا ترکیبی رسمی مثل کت و شلوار مردانه داشته باشد.\nالی نویسنده وبلاگ و صفحه اینستاگرامی معروف به نام Slip into the Style در این تیپ جذاب و جالب خود از یک ترکیب رسمی بهره برده است. پالتو و شلوار طرح دار زمستانی از جنس پارچه پشم هم حالتی رسمی دارند و هم در عین حال راحت و گرم و زمستانی هستند و حتی می‌توانند یک ترکیب غیرمنتظره به شمار روند. همراه با این استایل می‌توان از هر نوع اکسسوری اعم از رسمی و غیررسمی استفاده کرده اما الی یک جفت کفش کتانی راحت را برای کامل کردن تیپ خود به کار برده است. لازم به ذکر نیست که زیر این پالتو هم بهتر است از یک لباس گرم و زمستانی مثل ژاکت بافتنی استفاده کنید.\nترکیب بلوز تنگ با شلوار دمپاگشاد\nیکی از سبک‌های شاخص دهه هفتاد میلادی در ترکیب لباس‌ها، استفاده از بلوزهای تنگ و چسبان به همراه شلوارهای دمپاگشاد بود. این ترکیب باعث می‌شد که بالاتنه کوتاه و کوچک به نظر برسد و پایین تنه بلند و کشیده باشد، به این ترتیب قد افراد بلندتر به نظر می‌رسید و استایلی خاص و جذاب بهه وجود می‌آورد. جالب است بدانید که این سبک از مد نیفتاده است و امروز هم می‌توان از این ترکیب، به خصوص در استایل زمستانی بهره برد.\nمگان الابای اینفلوئنسر معروف در این استایل خاص و متفاوت از یک بلوز ببری (همان طور که می‌دانید طرح‌های پوست حیوانات این روزها بسیار مد روز هستند) تنگ و چسبان بهره گرفته است و همراه با آن از یک شلوار دمپاگشاد استفاده کرده که تعادل خوبی به استایل وی داده است. این ترکیب استایلی دهه هفتادی دارد اما در عین حال با ترندها و سبک‌های جدید نیز به خوبی هماهنگ است. همراه شلوار دمپاگشاد هم بهتر است از یک جفت بوت پاشنه بلند استفاده کنید تا قد شما بلندتر به نظر برسد بدون آن که پاشنه‌های کفشتان مشخص باشد.\nاستایل شیکبوت ساق کوتاهرنگ لباسکفش پاشنه بلندلباس زمستانی


نقد و بررسی Jet Kave Adventure - IRG Review\nخانه / Reviews / نقد و بررسی Jet Kave Adventure\nنقد و بررسی Jet Kave Adventure\nامروز سراغ نقد و بررسی بازی مهیج و جذاب Jet Kave Adventure رفتیم. این بازی در سبک بازی های اکشن و نقش آفرینی قرار دارد. این بازی توسط شرکت 7Levels طراحی و منتشر شده است. این بازی به صورت انحصاری برای پلتفرم Nintendo Switch عرضه شده است. شما در ادامه نقد و بررسی بازی Jet Kave Adventure می توانید با تیم نقد و بررسی بازی های رایانه ای IRG Review همراه باشید.\nدر بازی Jet Kave Adventure داستان پیرامون شخصیتی به نام Kave است که یک غارنورد تبعیدی است که قبلاً رئیس قبیله خود بود اما به دلیل دلایلی تبعید شده است. دقیقاً همانطور که او به طور غیر منتظره از روستای خود بیرون می رود ، یک سفینه بیگانه در یک صخره در نزدیکی سقوط می کند. یک بیگانه ظهور می کند و با درک اینکه برای سوختن کشتی شکسته شده خود به یک نیروی برق جدید احتیاج دارد ، از یک jetpack برای پرواز به سمت آتشفشان جزیره به امید حذف منبع انرژی خود استفاده می کند. که جزیره را نابود خواهد کرد. با کاوش در جیپک یدکی ، Kave تصمیم می گیرد آن را قرض بگیرد و راهی برای یافتن مهاجمان کند ، یک ضربه سریع در تکه های بیگانگان به او بدهد و جزیره را نجات دهد در ابتدا این موضوع راجع به آن است تا زمانی که در اولین بازی jetpack فوق الذکر را کشف کنید. پس از دریافت این ، شما دو حرکت جدید را بدست می آورید که به شکل بستر ahem برای اکثر Shenanigans platforming که در بازی با آنها روبرو هستید ، شکل می گیرد.\nدر بازی Jet Kave Adventure اولین مورد از این توانایی های جدید یک مکانیک شناور مستقیم است. با فشار دادن دوباره دکمه پرش در هوای میانه می توانید از jetpack برای تقویت مفیدی استفاده کنید که شما را در هوا نگه می دارد و شما را کمی به سمت بالا سوار می کند تا اینکه خاتمه یابد. سوخت jetpack شما فقط چند ثانیه طول می کشد ، اما این به شما کمک می کند تا به سکوهایی برسید که در غیر این صورت خیلی زیاد یا دور هستند و به محض برخورد دوباره به زمین ، تقریباً فوراً دوباره پر می شود. این امر به طور طبیعی می تواند دوباره مقایسه Donkey Kong Country Return را با آنچه در آن با جیپک دییدی در آن ایجاد شده ، به ارمغان بیاورد ، اما کاملاً قدرتمندتر اینجاست و واقعاً یکسان نیست.\nدر گیم پلی بازی Jet Kave Adventure تعداد 36 مرحله جاب وجود دارد که به چهار دنیای مضمون تقسیم شده اند و به اندازه کافی خوب طراحی شده است تا از این مجموعه کوچک توانایی ها در اختیار شما باشد ، هرچند با ورود به نیمه دوم بازی ، شروع می کنید. تنوع اضافی با مجموعه ای از بخش های تعقیب اضافه می شود – جایی که شما توسط نوعی دایناسور ، ببر یا روبات دنبال می شوید و باید برای جلوگیری از منقرض شدن حرکت خود را ادامه دهید و همچنین بخش های پرواز گاه به گاه و هواپیمای بدون سرنشین را قطع کنید. جایی که jetpack شما توربوشارژ می شود و شما دائماً به سمت بالا منفجر می شوید ، در این راه از آوار جلوگیری می کنید.\nگیم پلی بازی Jet Kave Adventure با میزان سلامتی بسیار سخاوتمندانه ای ارائه شده است. در ابتدا یک نوار انرژی با سه قلب به شما داده می شود (به این معنی که می توانید قبل از مرگ دو ضربه بزنید) و هر بار که از یک بازرسی عبور می کنید ، این موارد بازسازی می شوند. اگر نمی توانید تا آن زمان دوام بیاورید ، می توانید مواد غذایی را نیز در انبار خود نگه دارید و هر زمان که می توانید یک ثانیه رایگان را ذخیره نکنید می توانید دکمه A را بزنید تا یکی از آنها متوقف شود و آن را بخورید و یک قلب را بازیابی کنید از این گذشته ، با جمع آوری بذر در هر مرحله می توانید به فروشگاه بازی دسترسی داشته باشید (از جمله موارد دیگر) تعداد قلب و تعداد کالاهای غذایی که می توانید ذخیره کنید. در زمان به روزرسانی کامل ، می توانید بیشتر بازی را با سهولت شخم بزنید ، تنها چند مرحله آخر مرگ گاه به گاه را ارائه می دهید.\nدر گیم پلی بازی Jet Kave Adventure اگر به دنبال چالش بیشتر هستید ، در هر مرحله سه هدف جایزه نیز برای شما حاصل می شود ، در صورت تمایل: مرحله را در زمان معینی ضرب کنید (لذت بخش ترین اهداف برای تلاش) ، تعداد مشخصی را جمع کنید بذرها را بزنید و بدون آسیب رساندن به صحنه انگیزه گسترده ای برای انجام این کار وجود ندارد ، اما اگر به اندازه کافی 2-3 ساعت راضی نباشید ، اگر یک فن platformer با تجربه هستید ، به ضرب و شتم این بازی ، شما را مجبور به ضرب و شتم بازی می کند.\nداستان Jet Kave Adventure کاملاً محتوا و جذاب است و حتی معرفی یک دوست pterodactyl که شما را برای چند مرحله دنبال می کند (اما کاری انجام نمی دهد) پس از خداحافظی خود می گوید – فقط برای اجتناب ناپذیری بعداً در ساعت نیاز شما ظاهر می شود – کارهای زیادی می کند. شما درگیر آن هستید نبردهای رئیس هرگز خیلی سخت و دشوار نیستند ، اما از طرف طاقت فرسایی بسیار طولانی هستند ، بنابراین آنها کمی ناراحت کننده هستند که وقتی قبل از زدن یک ضربه نهایی می میرید ، و باید از نو دوباره بازی کنید. بازی جذاب Jet Kave Adventure آنچه انجام می دهد ارائه یک platformer 2.5D با استدلال مناسب است که شما را برای چند ساعت سرگرم می کند. این بازی جذاب و سرگرم کننده را به دوستداران بازی های نقش آفرینی و اکشن پیشنهاد می کنیم.\nTags Jet Kave Adventure review نقد و بررسی\nقبل نقد و بررسی eFootball PES 2020\nبعد نقد و بررسی LEGO Jurassic World


روش راه اندازی سیستم مش Wi-Fi | ای سی تی وب\nدسته‌بندی: شبکه, مش, وای فای\nبرچسب‌ها: شبکه, مش شبکه, مش وای فای, وای فای, وایرلس\nسیستم های مش Wi-Fi مدتی است که ظاهر و تجربه کار با شبکه های اینترنت خانگی را تغییر داده اند. سیستم های مش در مقایسه با روترهای معمولی از قطعات کوچکتر و جذابتری استفاده می کنند و به دلیل ظاهر خوشایند، قابلیت نصب در تمام قسمت های خانه را دارند. این سیستم ها معمولاً با اپلیکیشن های رایگان کار می کنند که نصب و مدیریت آن ها را از طریق گوشی موبایل یا تبلت میسر می کند. پیش از انتخاب و نصب شبکه اینترنت با سیستم های مش باید نکاتی را در نظر داشته باشید. در ادامه مطلب با روش راه اندازی سیستم جدید مش برای دسترسی به شبکه Wi-Fi قوی و پر سرعت آشنا خواهید شد.\nسیستم مش Wi-Fi چیست؟\nسیستم های Wi-Fi برای ارائه پوشش گسترده وایرلس طراحی شده اند. این سیستم ها از یک روتر اصلی که مستقیماً به مودم وصل می شود، و مجموعه ای از ماژول های ماهواره ای یا نودها که در سراسر خانه قرار می گیرند، تشکیل شده اند. همه این ها بخشی از شبکه وایرلس هستند و SSID و پسورد یکسان را به اشتراک می گذارند. هر نود به عنوان یک نقطه اتصال برای نودهای دیگر سیستم عمل می کند. به این ترتیب نودها سیگنال Wi-Fi پر قدرتی را ارائه داده و به ارتباط یک به یک با روتر متکی نیستند. برخی دیگر از سیستم های Wi-Fi به جای استفاده از شبکه مش با باند رادیویی کار می کنند تا با روتر و با یکدیگر ارتباط برقرار نمایند.\nبه چه میزان پوشش نیاز دارید؟\nقبل از خرید یک سیستم مش Wi-Fi، باید مشخص کنید که به چه میزان پوشش نیاز دارید. برای شروع، مساحت خانه یا فضای مورد نظر را مشخص کرده، و حتماً فاصله بین طبقات را هم در نظر بگیرید. سازه هایی مثل دیوارها، درهای ورودی و کفپوش ها بر انتقال سیگنال وایرلس اثر می گذارند. تقریباً همه سیستم های مش قابل توسعه هستند، پس در صورت نیاز می توانید نود دیگری را به سیستم اضافه کنید.\nبعد از دانلود اپلیکیشن، باید یک حساب کاربری ایجاد کرده و پسوردی را برای آن تعیین کنید. برای شروع راه اندازی، برنامه را باز کرده و دستورات لازم برای اتصال روتر مش به مودم و اضافه کردن نودهای ماهواره ای را انجام دهید. یکی از مهمترین مواردی که در زمان راه اندازی شبکه مش باید در نظر بگیرید، محل قرارگیری نودها برای بهترین پوشش Wi-Fi بدون نقاط کور است.\nنود اصلی روتر که اتصال اینترنت را برای دیگر نودهای ماهواره ای فراهم می کند، باید در نزدیکی کابل مودم یا روتر موجود نصب شود چون باید با کابل LAN به آن وصل شود. نود روتر را باید در فضای باز و نزدیک به پریز برق قرار داد. اپلیکیشن، جستجوی نود را انجام می دهد و به شما اطلاع می دهد که در کدام نقطه، نود به آدرس IP نیاز دارد. قبل از رفتن به محل قرارگیری نود ماهواره ای باید یک نام و پسورد برای شبکه مشخص کنید.\nمشخص کردن محل نود ماهواره ای در هر سیستم متفاوت است. یک قانون خوب، قرار دادن نود دوم بین روتر و نقاط کور می باشد. اما فاصله را تا بیش از دو اتاق یا حدود ده متر محدود نکنید. اگر از بیش از یک ماهواره استفاده می کنید، از قانون دو اتاق پیروی نمایید. هر نود را نزدیک پریز برق و در فضایی باز مثل روی میز یا کتابخانه بگذارید.\nهمین کار را در خانه های چند طبقه هم انجام داده و سعی کنید که فاصله بین طبقه بالا و پایین را تا بیش از سی متر محدود نکنید. خوشبختانه بسیاری از سیستم ها دارای قابلیت تست سیگنال در اپلیکیشن هستند، یا نشانگر LED روی هر نود، دور شدن از نود اصلی یا نود قبلی را به شما هشدار می دهد. در هنگام قرار دادن نودها باید به مسئله اتصال به دستگاه هایی مثل کنسول های بازی، تلویزیون ها، و دیگر وسایل سرگرمی هم توجه کنید. بهتر است برای اتصال این دستگاه ها از سیم استفاده کنید تا سرعت بالاتری را در اختیار داشته باشید. بیشتر نودهای مش به حداقل یک پورت LAN مجهز هستند که امکان استفاده از ارتباط با سیم را ارائه می دهد.\nبک هاول کابلی یا وایرلس؟\nبک هاول به فرآیند انتقال دیتا از نودهای ماهواره ای به روتر اصلی و اینترنت گفته می شود. سیستم های مش Wi-Fi بطور پیش فرض، برای بک هاول وایرلس پیکربندی شده اند. برخی سیستم ها از هر دو فرکانس ۲٫۴ و ۵ گیگاهرتز برای بک هاول استفاده می کنند. در حالی که سیستم های دیگر فقط از باند ۵ گیگاهرتز برای این منظور بهره می برند. با این حال گروهی از سیستم ها قابلیت اتصال با کابل را برای بک هاول دارند که عملکرد بهینه و امنیت بیشتر را به ارمغان می آورد. اگر خانه شما برای اتصال اترنت سیم کشی شده می توانید عملکرد کلی شبکه را با اتصال نودها از طریق ارتباط کابلی برای ایجاد بک هاول کابلی به روتر اصلی بهبود دهید.\nتنظیمات کنترل والدین و اولویت بندی دستگاه\nبعد از نصب سیستم مش Wi-Fi، وقت آن است که از ویژگی های این سیستم نهایت استفاده را ببرید. بسیاری از این سیستم ها کنترل های والدین را ارائه می دهند که به شما امکان می دهد پروفایل های ویژه ای برای هر یک از اعضای خانواده ایجاد کنید، دسترسی به وب سایت های مشخصی را محدود کرده، و در زمان های معینی از روز دسترسی به شبکه را بطور خودکار غیرفعال نمایید. تقریباً همه سیستم های Wi-Fi دارای یک دکمه توقف در اپلیکیشن هستند که امکان غیرفعال کردن دسترسی به اینترنت را مهیا می کند. علاوه بر این، بعضی سیستم ها کنترل والدین را با توجه به سن ارائه می دهند. در نتیجه با توجه به نیازهای اعضای خانواده می توان کنترل های لازم را در هر پروفایل و دستگاه مورد استفاده افراد اعمال کرد.\nاگر به گیمینگ یا پخش ویدئوهای آنلاین علاقه دارید، از تنظیمات QoS (کیفیت سرویس) برای اختصاص پهنای باند مورد نیاز استفاده کنید. این تنظیمات به شما اجازه می دهد تا دستگاه ها را طبق اولویت های بالا، متوسط و کم طبقه بندی نموده تا کنسول های بازی و دستگاه های پخش ویدئوی آنلاین از پهنای باند بالایی برخوردار شوند.\nپس از راه اندازی سیستم مش Wi-Fi، مناسب است که لیست هایی برای استفاده شبکه، وب سایت های بازدید شده، و کاربران ایجاد کنید. اعلام ورود کاربر جدید به شبکه و محافظت از شبکه در برابر ویروس ها و محتواهای مخرب نیز از دیگر ویژگی های این سیستم هاست. در نهایت، مطمئن شوید که سیستم عامل شما به روز است. کار با آخرین نسخه ها باعث افزایش عملکرد و اضافه شدن ویژگی های جدید به سیستم می شود.


یانکی‌ها با اس‌اس رودریک آریاس، چشم‌اندازهای برتر بین‌المللی را به ارمغان می‌آورند - یاندکس خبری\nیانکی‌ها با اس‌اس رودریک آریاس، چشم‌اندازهای برتر بین‌المللی را به ارمغان می‌آورند\nیانکی ها به عمق چشم انداز خود برای توقف های کوتاه مدت می افزایند.\nبه گفته دن مارتین از The Post، آنها با یک معامله 4 میلیون دلاری با رودریک آریاس 17 ساله متولد دومینیکن، بالاترین رتبه مشتری بالقوه MLB.com در بازار بین المللی در روز شنبه موافقت کردند.\nیانکی ها به نیاز خود برای توقف کوتاه قبل از شروع قفل MLB در 2 دسامبر پاسخ ندادند. نامزدهای احتمالی کوری سیگر، مارکوس سمین و خاویر بائز قراردادهای سودآوری را در جاهای دیگر آژانس آزاد امضا کرده اند، اگرچه ترور استوری و کارلوس کوریا پس از پایان مبارزه همچنان در دسترس هستند.\nبمب‌افکن‌ها شانس بالقوه‌ای برای آنتونی ولپه و اسوالد پرازا دارند و می‌توانند با بازیکنی مانند آندرلتون سیمونز، برنده چهار بار دستکش طلا، قرارداد ببندند تا زمانی که یکی از آنها آماده تصاحب شود، این موقعیت را به دست آورد.\nگوردون بلیکلی، نایب رئیس سابق بیسبال یانکیز در 7 ژانویه به PostSports + گفت که آریاس یک مهاجم 6 فوتی و بدون هیچ نقطه ضعفی است.\nبیش از یک سال پیش او را دیدم و شبیه یک بازیکن دانشگاهی بود. او این شانس را دارد که واقعاً خوب باشد.\nشرط‌بندان NFL باید اسکناس‌های دلار بوفالو را جلوی پاتریوت‌ها قرار دهند


آیا ال90 با مشخصات فنی جدید طرفدار دارد؟\nنویسنده : شهاب الدین مفیدی تاریخ انتشار : ۱۳۹۸/۰۳/۲۵ ۲۰:۲۲:۳۹ تعداد دیدگاه ها : 5\nمسلما تنها دو فاکتور اولیه وجود داشت که مصرف‌کننده ایرانی را راغب به خرید ال90 می‌کرد. ابتدا کیفیت قطعات و سپس قیمت. اما حالا...\nحتما شنیدید که چند روز پیش بهزاد اعتمادی قائم مقام سازمان گسترش و نوسازی صنایع کشور (ایدرو) جملاتی در میان صحبت‌هایش گفت که شاید به واسطه جو موجود و دل‌مشغولی جامعه با مسائل حاشیه‌ای، مخاطبان آنچنان اجازه تجزیه و تحلیل نیافتند.\nاعتمادی گفت ما دیگر قطعات ال90 و ساندرو نداریم و بزودی این خودرو را با موتور دیگری تولید و به بازار عرضه می‌کنیم. اکنون نمی‌توانیم بگوییم کدام موتور را روی این خودرو قرار خواهیم داد اما این در دستور کار قرار دارد.\nوی همچنین عنوان کرد که رویکرد ما بر داخلی سازی است و حتی اگر قیمت تولیدات داخل دو برابر بیشتر از قیمت تمام شده خارجی باشد، باز هم تولید داخل را ترجیح می‌دهیم.\nاین‌ها کلیدواژه‌هایی هستند که شاید بتوان از آنها به نتایجی رسید.\nمسلما تنها دو فاکتور اولیه وجود داشت که مصرف‌کننده ایرانی را راغب به خرید ال90 می‌کرد. ابتدا کیفیت قطعات و سپس قیمت. هرچه که بود، ال90 از قطعاتی بهره می‌برد که در بازار ذهنیت کم استهلاک را برای مشتری جا انداخته بود. مشتری ال90 تصور می‌کند کنترل کیفیت قطعات این خودرو، از بهترین فیلترها رد شده و پس از ارزیابی مثبت کیفی، بر روی خودرو سوار شده است. حتی اگر در بعضی موارد اینچنین هم نبود، اما ذهنیت مخاطب، اینگونه می‌دید و برداشت می‌کرد چرا که به هر حال بازاریابان موفق به ساختن این ذهنیت برای وی شده بودند.\nفاکتور دوم هم قیمت این خودرو بود. ال90 در ابتدای عرضه آن به بازار ایران، به دلیل قیمت مناسبتری که داشت توانست راه خود را باز کند و بسیاری از مردم حاضر بودند این خودروی نازیبا را انتخاب کنند و در پرداخت هزینه‌ای چند میلیونی صرفه‌جویی به عمل آورند. هرچند بعدها فاکتور قیمت مناسب از این خودرو حذف شد، اما این زمانی بود که ال90 دیگر مخاطب خاص و جایگاه خود را در بازار ایران یافته بود.\nاما اکنون زمزمه که چه عرض کنم، فریادی به گوش می‌رسد مبنی بر تغییرات فنی در این خودرو، و علاوه بر آن، صحبت‌هایی که افزایش قیمت ال90 را نیز صراحتا اعلام می‌کنند. سوال اینجاست که آیا پس از تغییر مشخصه‌های فنی ال90 و فرو ریختن ذهنیت کیفی مردم از این خودرو، باز هم این «مکعب ذوزنقه» در میان خریداران خودرو طرفدار خواهد داشت؟ نظراتتان را با ما به اشتراک بگذارید.\nتندر ال90 مشخصات فنی لوگان ایدرو\nمسعود ۱۳۹۸/۰۳/۲۸ ۲۳:۵۳:۳۰\nاین آقا بهزاد فقط بلند بلند فکر کرده. حرف ایشون و امثالش ارزش نوشتن و تفسیر نداره\nپیمان ۱۳۹۸/۰۳/۲۵ ۲۲:۲۲:۱۷\nال ۹۰ با موتور tu5 یا EF7 😂\nیزدانی ۱۳۹۸/۰۳/۲۵ ۲۱:۰۷:۰۹\nال۹۰ با موتور TU5؟ 🤔\nکلهر ۱۳۹۸/۰۳/۲۵ ۲۱:۰۶:۳۱\nسلام.این ال 90 ،داستان همون پژو 405 هست که هنوز تولید میشه، وگرنه ال نود امروز سیمبل هستش.تغییر به این میگن.\nمرتضی ۱۳۹۸/۰۳/۲۵ ۲۱:۰۵:۳۸\nخدا رحم کنه احتمالا موتور پیکان رو بذارن روش😂😂😂😔😔😔\nترکیب قیمه و ماست به سبک ساندرو و تندر!


برنامه‌ریزی بلک‌بری برای نسل جدید همراه‌های اندرویدی\nمرد متجاوز هر وقت فریده را می دید به زور با او رابطه برقرار می کرد.\nسه نماینده‌ی مجلس از پاسخ‌های وزیر ارتباطات در کمیسیون صنایع و معادن قانع شدند\nايتنا – چرا بعضی گوشی‌ها محبوب‌ترند؟\nبه گزارش آپ آی آر از رایورز این تلفن‌همراه هوشمند پس از ماه‌ها تأخیر از زمان وعده داده شده، به‌تازگی روانه بازارهای کانادا شده است.\nباتری دستگار مزبور، ۴۰۰۰ آمپرساعتی است که با یک‌بار شارژ، می‌تواند بیش از یک روز کامل دوام بیاورد.\nاز دیگر مشخصات این دستگاه می‌توان به بهره‌مندی از پردازنده هشت هسته‌ای اسنپ دراگون ۶۲۵ و رم ۴ گیگابایتی اشاره نمود.\nهمچنین حافظه داخلی این دستگاه، ۳۲ گیگابایت است که قابل ارتقاء تا ۲ ترابایت نیز خواهد بود.\nقیمت در نظر گرفته شده برای گوشی بلک‌بری Motion برابر با ۶۰۰ دلار کانادا و معادل ۴۶۵ دلار آمریکا خواهد بود که از نظر کارشناسان بازار، قیمتی معقول است، ضمن اینکه فروش آن نیز هم اکنون و به‌صورت آنلاین آغاز شده است.


اگر بنی‌اعتماد تسویه‌حساب را می‌ساخت\nآثار تهمینه میلانی تا مرز پاره شدن تارهای صوتی فیلمساز داد می‌زنند که می‌خواهند مبلغ آزادی زنان باشند و در این راه از فدا کردن سینما و تمام دست‌آوردهای مردانه آن، ابایی ندارند.\nسینمای زنانه در ایران چه معنایی دارد؟ آیا اینکه شخصیت‌های محوری قصه شما زن باشند یا زن، شخصیت محق قصه باشد، کافی است که سینمای یک سینماگر را زنانه بنامیم؟\nاگر این‌طور باشد که سینمای لارس فون تریر هم در شکست امواج هم در داگ ویل شدیداً زنانه است! شاید هم سینمای زنانه به سینمایی گفته می‌شود که قصه، وضعیت و شخصیت‌ها مرتبط‌اند با احقاق حقوق زنان یا حق از دست رفته‌ای از زنان یا...؟ (در این صورت هم به نظر من سینمای فون تریر بسیار موفق‌تر است در قبال سخنرانی‌های خردمندانه‌ای که در برخی از آثار سینماگران زن می‌شنویم.)\nواقعیت این است که در مورد برخی از آثار سینماگران زن، تکلیف آدم روشن است مثلاً رخشان بنی‌اعتماد اغلب، فقط فیلم می‌سازد پلاکارد به دست نمی‌گیرد. زنانه بودن سینمایش هم در نگاهی که به جهان و شخصیت‌ها دارد، نمود می‌یابد.\nشخصیت‌های زن فیلم‌های بنی‌اعتماد، نه‌تنها قوی‌تر از مردها ظاهر می‌شوند که بازی‌های بهتری هم نسبت به آنها دارند یعنی بنی‌اعتماد بازی‌های بهتری از آنها می‌گیرد. در فیلم‌های او، درباره موقعیت و سرنوشت زنان کشورش (زنان واقعی نه پریانی که از افسانه پریان و هزار و یک شبِ تخیلات طبقه بورژوا بیرون آمده‌اند) سؤال پشت سؤال مطرح می‌شود.\nآدم‌های آثار او سؤال می‌کنند و او به عنوان کارگردانی خلاق، «نشان می‌دهد». تکلیف منتقد، مخاطب خاص و حتی مخاطب عام با آثار او روشن است. آثار او همچنین به رغم تمام تأثیری که بر سینمای زنانه ایران گذاشته‌اند و موفقیتی که در زمینه جذب مخاطب داشته‌اند و حتی بخشی از سینمای مردانه ایران را هم تحت تأثیر قرار داده‌اند (از لحاظ رویکردی که به وضعیت و مشکلات زنان دارند یا حتی کادربندی و استفاده از رنگ‌هایی که «نشانه‌گرایی» متن را با جلوه‌هایی زنانه می‌آمیزد) بی‌ادعایند.\nاز این نظر بی‌ادعایند که داد و فریاد راه نمی‌اندازند، دائم در هوا مشت تکان نمی‌دهند. عکسِ این سینما را می‌توانیم در آثار تهمینه میلانی ببینیم که آثارش تا مرز پاره شدن تارهای صوتی فیلمساز داد می‌زنند که می‌خواهند مبلغ آزادی زنان باشند و در این راه از فدا کردن سینما و تمام دست‌آوردهای مردانه آن، ابایی ندارند.\nاین یک شوخی نیست. نمونه‌اش همین فیلمی که اکنون از میلانی روی پرده سینماهاست: تسویه‌حساب. تصور کنید این ایده را بنی‌اعتماد می‌ساخت. طبیعتاً این همه ستاره خوش‌چهره (صرفاً برای موفقیت در گیشه و در تقابل با نقش‌هایی که در فیلمنامه دارند) وارد فیلم نمی‌کرد.\nمسلماً سعی می‌کرد قصه‌اش را خوب روایت کند نه هر 10 دقیقه در میان، یک سخنرانی مفصل (یادآور بیانیه‌هایی که برخی سیمون دوبوار خوانده‌های کم‌دانش، در مجلات زرد دهه پنجاه می‌نوشتند) در دهان بازیگرانش بگذارد. سعی می‌کرد آدم‌ها و انگیزه‌ها را «واقعی» کند.\nمثلاً چهار زن زندانی که بعد از آزادی، یک پروژه گوش‌بری در خیابان‌های تهران را تدارک می‌بینند مسلماً انگیزه‌شان اقتصادی است و اصلاً دانش این را ندارند که حرف‌های قلمبه‌سلمبه بزنند. آنها می‌خواهند پول دربیاورند و دلبستگی خاصی هم به تفکرات فمینیستی و روشنفکرانه ندارند.\nبنی‌اعتماد اگر این فیلم را می‌ساخت، همین نگاه فمینیستی را پی می‌گرفت اما آن را در دل روایت حل می‌کرد و می‌گذاشت مخاطب، در جمع‌بندی اثر به آن برسد. بنی‌اعتماد اگر این فیلم را می‌ساخت، جای پای ایده‌های تلما و لوئیز و هیولا را از فیلمنامه و فیلم پاک می‌کرد. اگر او ... اما حالا که او نساخته ما با چهار زن زندانی روبروییم که میلانی مجبورشان کرده در فیلم خاله‌بازی کنند! یعنی بشوند آدم‌هایی که نیستند.\nفرض کنید چهار دختر طبقه بالا و بورژوا بخواهند ادای زندان رفته‌ها را دربیاورند. میلانی، هم به عنوان فیلمنامه‌نویس هم کارگردان، چون دورنمایی از چنین افراد و چنین وضعیتی نداشته، جاهای خالی روایت را با شعار پر کرده.\nنصف فیلمنامه اضافه است. همچنین چون خواسته فیلم خیلی خشن نباشد، از قتل‌های هیولا پرهیز کرده و مشکل دیگری به مشکلات روایی فیلم افزوده. خب، تکلیف ما با چنین سینمایی چیست؟ به نظر من اگر تهمینه میلانی می‌خواهد فیلم بسازد و فیلم خوب بسازد و فیلم خوبی در حمایت از زنان بسازد (گیرم که کاری هم با سینمای بنی‌اعتماد نداشته باشد) لااقل نگاهی دوباره به شوکران افخمی بیندازد.


تحقيق با عنوان پرورش میوه ی کیوی - دانلود رایگان\nدانلود رایگان اکثر تولید کنندگان کیوی افرادی با سطح سواد و فرهنگ بالایی می‌باشند. لذا بتدریج اقدام به ایجاد چند تشکل با عضویت باغداران نموده‌اند\nدانلود رایگان تحقيق با عنوان پرورش میوه ی کیوی تحقيق با عنوان پرورش میوه ی کیوی درفرمت ورد 15 صفحه قابل ويرايش\nاين ميوه بومي چين جنوبي است ولي اصلاح آن در كشور نيوزيلند صورت گرفته و به ساير نقاط جهان گسترش يافته است. در ايران نيز با مشاهده وضعيت نامطلوب بخشي از باغات مركبات در شمال كشور كه در بعضي سالها در اثر سرماي زمستانه از بين مي روند و داراي عملكرد پائيني هستند، اقدام به انجام مطالعاتي براي يافتن جايگزيني مناسب براي اين باغات شد كه درنهايت درخت كيوي فروت براي اين منظور انتخاب گرديد. اين ميوه نسبت به مركبات مقاومت بيشتري به سرما داشته و عملكرد آن بالاتربوده و شرايط اكولوژيكي شمال كشور بسيار مناسب كشت اين محصول است. با همكاري FAO درسال 1357 چهار رقم ماده بنام هايوارد، برونو، مانتي و آبوت و دو رقم نر بنام توموري و ماتوا از كشورهاي فرانسه و ايتاليا وارد و بعد از انجام تحقيقات لازم درسال 1367 اقدام به تكثير وتوزيع بين باغداران گرديد.\nورود و گسترش كشت اين محصول و توجه بيش از حد باغداران براي تغيير كاربري اراضي جهت كشت آن وزارت كشاورزي وقت را به تامل واداشت، زيرا خطر تبديل باغات مركبات، شاليزارها و ... درشمال كشور به باغات كيوي فروت وجود داشت لذا وزارت كشاورزي از حمايت اين محصول خودداري نموده و با توجه به هزينه بالاي احداث يك هكتار باغ كيوي، توسعه كشت اين محصول تا حدود زيادي محدود گرديد بطوري كه تنها باغداران متمول قادر به احداث باغ كيوي هستند.\nدر اين باغات رقم هايواد بدليل ويژگيهايي نظير درشتي و يكنواختي ميوه، بازار پسندي و خاصيت خوب انبارداري، نسبت به ساير ارقام مورد توجه بيشتري قرار گرفته و حدود 90% باغات را شامل مي شود.\nاكثر توليد كنندگان كيوي افرادي با سطح سواد و فرهنگ بالايي مي باشند. لذا بتدريج اقدام به ايجاد چند تشكل با عضويت باغداران نموده اند. ايجاد اين تشكلها تاثير بسزايي در روند توليد و صادرات اين محصول داشته بطوري كه با ايجاد كلاسهاي آموزشي و ترويجي اطلاعات باغداران در اين زمينه افزايش يافته و درنتيجه عمليات احداث، داشت، برداشت و بازاررساني اين محصول با كيفيت بالايي بانجام مي رسد. درحال حاضر ميزان ضايعات اين ميوه كه ناشي از آفات و بيماريها، شرايط آب وهوايي، مديريت نامناسب، ضعف سيستم حمل و نقل و سردخانه ها مي باشـد، حدود 33-24 درصد است. حدود 90% از باغات از روش آبياري تحت فشار( ميكرو جت ) استفاده مي كنند.\nتحقیق درباره پرورش میوه ی کیوی\nپاورپوینت اصول آموزش به بيمار


هایده حائری 2018/01/14 تجارت با گزینه‌های باینری\n1 مهندسی مجدد فرآیند توزیع لکوموتیو در راه آهن جمهوری اسلامی ایران سایت org به نرم افزار مدیریت سایت رایگانی اطلاق می شود که برای دانلود در اختیار افراد قرار دارد و می تواند با هاست های متعددی هماهنگ شود. این کار گزینه های قابل تنظیم و انعطاف پذیری در اختیار افراد قرار می دهد. به خوانندگان "سایت" خوش آمدید! امروز ما به شما خواهیم گفت که چگونه فیبوناچی اصلاحی می توانید برای دانش آموز درآمد کسب کنید ، آیا یک نوجوان می تواند در اینترنت پول کسب کند ، و ما لیست می کنیم سایتها جایی که می توانید خردسالان دریافت پول آنلاین و بدون سرمایه گذاری در بودجه خود.\nنمودار توزیع سود ، نمودار مطلق حداکثر مطلوب نمودار ، حداکثر نمودار گشت زنی نامطلوب نادیده گرفتن روندها اشتباه است. با این حال، ما می خواهیم فیبوناچی اصلاحی به این نکته اشاره کنیم که گرایش( به خصوص برای معامله گران تازه کار) همیشه در باند روند صعود نمی کند.\nپلنگ‌ها، شب‌گرد هستند و روی چشمان آن‌ها غشای بازتابنده‌ای به نام «پرده درخشان» (tapetum lucidum) قرار دارد که به آن‌ها کمک می‌کند حداکثر نور را از محیط دریافت کنند. 🔴 🔴 روش همگام‌سازی ترندها در اکسپرت آپشن طبق سایت Businessdictionary، همیشه نیاز به دانلود نیست و برخی مواقع می‌توانید از این ابزار بصورت آنلاین از طریق یک وبسایت استفاده فیبوناچی اصلاحی کنید. سرمایه‌گذاری از این طریق با نام معامله‌ی خودکار یا اتوماتیک شناخته می‌شود و توسط افرادی استفاده می‌شود که می‌خواهند زمان خود را خالی کرده و درصد موفقیت خود را افزایش دهند.\nسیستم BPM در ابتدا برای پیاده سازی اصول مدیریت فرآیند کسب و کار در یک شرکت طراحی شده بود. بازار بسیاری از سیستمهای اطلاعاتی را پیاده سازی کرده است که هر یک به طور خاص برای مدیریت کامل فرایندهای تجاری فیبوناچی اصلاحی طراحی شده است: استراتژی ، طراحی ، اجرای ، کنترل.\nمعاملات شاخص‌ها در بازار فارکس :فیبوناچی اصلاحی\nالمطلب الثانی: دور المنظمات الدولیة المتخصصة وغیر الحکومیة فی مکافحة الفساد. بسیاری از کاربران علاقمندند که متون و جزوات و کتاب های آموزشی و یا تحلیلی بازارهای مالی را بصورت الکترونیکی مطالعه نمایند . ایکسیگنال تلاش کرده است که جزوات و کتاب هایی که مجاز به بارگذاری در فضای الکترونیکی و مجازی و وب سایت ها هستند و منع قانونی فیبوناچی اصلاحی ندارند را گرد آوری کرده و بتدریج در این صفحه برای استفاده کاربران بارگذاری نماید. مدیر اجرایی راهکار فناور لوتوس و رئیس سابق امورارزشیابی و تامین مالی فناپ.\nکاغذ تجارت فارکس در یک حساب آزمایشی. بدون آن هر تجارت یا حرکتی در زندگی محکوم به شکست است. طی این سه سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰، چه اقدامات زیرساختی را برای توسعه و نهایتا راه  اندازی بورس ICE در می  ۲۰۰۰ فیبوناچی اصلاحی انجام دادید؟ بنابراین ، معامله گر سود دو برابر دریافت می کند - توانایی انجام معاملات بدون سپرده و همچنین در صورت تمایل با پول خود کار می کند و در هر دو حالت سود کسب می کند.\nراه حل pamm به یک معامله گر در یک پلت فرم معاملاتی اجازه می دهد تا به طور همزمان تعداد نامحدودی حساب های مدیریت شده را مدیریت کند. پلتفرم - شما می توانید در پلتفرم های معاملاتی. 5 فیلم آموزش کامل تحلیل تکنیکال+ جزوه پی دی اف رایگان - . honarfardi.com › . › آموزش گام به گام سرمایه گذاری در بورس ۲۴ تیر ۱۳۹۷ - این تحلیل را می توان در بازار بورس اوراق بهادار، بازار ارزهای فیبوناچی اصلاحی خارجی، بازار طلا و دیگر فلزات گران‌بها و برای . دانلود فایل pdf آموزش تحلیل تکنیکال. دانلود رایگان گزارش کارآموزی رشته برق صنعتی,دانلود گزارش کارآموزی برق صنعتی,دانلود گزارش کارآموزی رشته برق صنعتی,گزارش کار کارآموزی رشته برق صنعتی,گزارش کارآموزی برق صنعتی,گزارش کارآموزی رشته برق صنعتی,گزارش کارآموزی رشته برق صنعتی رایگان گزارش کارآموزی رشته برق صنعتی در اداره…


متین بیگی, نویسنده در پلاگین یواست\nمتین بیگی مهر ۸, ۱۳۹۹ 0\nامروز ، Yoast SEO 15.0 را راه اندازی می کنیم. این نسخه از برخی موارد جدید و جدید جذاب و جذاب دیگر برخوردار است. ما پشتیبانی کامل از زبان عربی را اضافه کرده ایم ، یک بلوک جدید برای ویرایشگر بلوک ایجاد کرده ایم و نوار کناری ویرایشگر بلوک…\nمتین بیگی اردیبهشت ۱۸, ۱۳۹۹ 2\nسالها از آغاز تولید گوشی های هوشمند می گذرد.سپس اپلیکیشن های مخصوص تلفن های هوشمند آمدند. اپلیکیشن ها همچنان در زندگی روزمره ما نقش گسترده ای دارند و بسیاری از دارندگان مشاغل چندین بار از خود پرسیده اند: آیا باید اپلیکیشن خود را داشته باشم؟…\nمتین بیگی اردیبهشت ۱۵, ۱۳۹۹ 0\nJoost de Valk بیشتر وقت خود را در Yoast صرف کار در Yoast SEO و افزونه های آن می کند. به عنوان مدیر ارشد محصولات اطمینان می دهد که نقشه راه برای همه محصولات ما مدیریت می شود. Joost از پیش زمینه های SEO ، بازاریاب دیجیتال و توسعه دهنده وب…