همه چیز درباره ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت: بازارکار و درآمد - فسفر\nانتخاب رشته در مقطع کارشناسی، به ویژه در مقطع کارشناسی ارشد برای بسیاری از داوطلبان کاری بسیار دشوار است. برخی از افراد به دلیل ارتقاء و مزایای شغلی، و برخی دیگر به دلیل شرایط دیگر تصمیم به تحصیل در مقطع ارشد می گیرند. مشاوران تحصیلی اپلیکیشن جامع کنکور(فسفر) مدت های به معرفی رشته های دانشگاهی از جهت شرایط تحصیل، تیپ شخصیتی مناسب، موقعیت های شغلی، بازارکار، درآمد و حقوق در ایران و خارج از کشور می پردازند. در این مطلب قصد داریم به معرفی ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت و بررسی جوانب دیگر آن بپردازیم.\nماهیت ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nسلامتی در جامعه در تشکیل جامعه بسیار اهمیت دارد. در برخی موارد مانند شرایط فعلی؛ به دلیل گسترس ویروس کرونا، افراد جامعه نیازمند متخصصانی هستند تا به آنها مراقبت های بهداشتی و غیره را آموزش دهد. زمانی که دانش افراد جامعه در رابطه با نحوه رعایت بهداشت و چگونی داشتن زندگی سالم بالا باشد، روند مرگ و میر غیر طبیعی در جامعه کاهش پیدا می کند. در واقع میتوان آموزش بهداشت را از ابتدایی ترین روش های پیشگیری دانست.\nارشد رشته آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، برگرفته از علوم تربیتی، اما براساس آموزش بهداشت است. هدف از ارائه این رشته تربیت افرادی است که با تکیه به دانش تئوری و مطالعات آزاد خود، توانایی شناخت جامعه، برقراری ارتباط مناسب، ارزیابی نیازها، ارائه خدمات پژوهشی، آموزشی و مشاوره را داشته باشند، تا سلامت جامعه و شکل گیری زندگی سالم افزایش پیدا کند.\nمعرفی رشته دانشگاهی آموزش بهداشت\nرشته های مجاز برای ورود به ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nبر اساس انتشار دفترچه کارشناسی ارشد ناپیوسته سال 99 در سایت مرکز سنجش آموزش پزشکی، دانشجویان داری مدرک کارشناسی رشته پرستاری، رشته مهندسی بهداشت محیط، رشته بهداشت عمومی، رشته ﻣﺎﻣﺎﯾﯽ، رشته هوشبری، رشته مهندسی بهداشت حرفه ای، رشته مشاوره، ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺧﺪﻣﺎت بهداﺷــﺘﯽ درﻣﺎﻧﯽ، رشته علوم تربیتی، رشته مردم شناسی، رشته علوم اجتماعی، رشته روانشناسی، رشته تکنولوژی اتاق عمل، رشته فناوری اطلاعات سلامت(مدارک پزشکی)، رشته ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ارﺗﺒﺎطﯽ و ﻓﻨﺎوری اطﻼﻋﺎت می توانند در مقطع ارشد این رشته شرکت کنند.\nدروس امتحانی کنکور ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nهر ساله مرکز آموزش سنجش پزشکی دفترچه ای برای انتخاب رشته این داوطلبان در سایت قرار می دهند. یکی از مواردی در این دفترچه به داوطلبان قرار دارد، عنوان دروس امتحانی و ظرایب هر دروس برای شرکت در کنکور است. داوطلبان علاقه مند به این رشته باید دروسی مانند آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، جامعه شناسی، بهداشت عمومی، روانشناسی، زبان انگلیسی را مطالعه کنند. در جدول زیر به معرفی ضرایب این دروس پرداخته ایم.\nآموزش بهداشت و ارتقاء سلامت 3\nجامعه شناسی 1/5\nدروس امتحانی کنکور ارشد آموزش بهداشت\nتوانایی های موردنیاز برای ورود به ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nعلاوه بر تحصیل و پذیرش در این رشته، فرد باید دارای یکسری مهارت های فردی باشد تا زمینه موفقیت وی برای شغل و رسیدن به جایگاه اجتماعی خوب هموار شود. از مهارت های مورد نیاز برای ورود به این رشته می توان به توانایی تدریس و آموزش، مهارت های شنیداری و کفتاری عالی، مهارت های بین فردی و درک نشانه های غیر کلامی، مهارت نوشتاری مناسب، علاقه مند به حل مسئله و ارائه راه حل های مفید، دارا بودن از قدرت تفسیر برنامه های کاری و تبدیل نیازهای جامعه به برنامه های جامع آموزشی، آشنا با مهارت های رایانه ای ر در حد آشنایی با نرم افزار، اینترنت اشاره کرد.\nمهارتهای شغلی برای آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nلیست دروس ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nبرای آشنایی بیشتر شما تصمیم گرفتیم نیم نگاهی به دروس این رشته داشته باشیم.\nجامعه شناسی سلامت، روان شناسی رفتار سالم، آمار حیاتی، تکنولوژی و روش های آموزشی، ارتباط در آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، آموزش بهداشت مدارس و ارتقای سلامت، آموزش بهداشت و ارتقای سلامت 1، آموزش بهداشت و ارتقای سلامت 2، روش تحقیق در آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، کارآموزی.\nروابط انسانی در مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، پویایی گروه، ارتقای سلامت و سبک زندگی سالم، آموزش بهداشت در محیط های کار، برنامه های اطلاع رسانی در آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، آموزش بهداشت در مراکز ارائه خدمات بهداشتی درمانی.\nمعرفی گرایش های ارشد آموزش بهداشت\nاین گرایش در این مقطع دارای گرایش خاصی نیست و به صورت عمومی ارائه می شود.\nوضعیت ادامه تحصیل در آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت در مقاطع بالاتر\nخوشبختانه امکان ادامه تحصیل در این رشته برای داوطلبان علاقه مند تا مقطع دکترا درایران وجود دارد. فارغ التحصیلان این رشته علاقه مند به تحصیل در مقطع دکترا می توانند در دکترای زیست شناسی (کلیه گرایش ها)، دکترای رشته های آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت، انفورماتیک پزشکی (مجاز برای تمامی رشته های ارشد علوم پزشکی)، آموزش پزشکی، سیاست های غذا و تغذیه ، بهداشت باروری (با مدرک کارشناسی مامایی)، سیاستگذاری سلامت، سلامت در بلایا و فوریتها (مجاز برای تمامی رشته های ارشد علوم پزشکی)، سلامت و رفاه اجتماعی (مجاز برای تمامی رشته های ارشد علوم پزشکی)، گفتار درمانی (مجاز برای تمامی رشته های ارشد به شرط داشتن کارشناسی گفتار درمانی)، اپیدمیولوژی (مجاز برای تمامی رشته های ارشد علوم پزشکی)، مددکاری اجتماعی (مجاز برای تمامی رشته های ارشد علوم پزشکی به شرط داشتن کارشناسی مددکاری)، سالمند شناسی تحصیل کنند.\nبازار کار و آینده شغلی ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت در ایران\nدر قسمت های بالایی سعی کردیم شما را با این رشته آشنا کنیم، اما مهم ترین هدف ارائه این مقاله این بود که شما با بازار کار این مقاله آشنا شوید. فارغ التحصیلان این رشته می توانند در مراکزی مانند وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، مراکز تحقیقاتی مراکز ارائه خدمات آموزش بهداشت و ارتقای سلامت، آموزش و پرورش، صدا وسیما و نهادهای رسانه ای و خبرگزاری ها، سازمانها، صنایع و کارخانه ها، مراکز جامع سلامت، معاونت اجتماعی سازمانهای مختلف، وزارت ارشاد، قوه قضاییه، نیروی انتظامی و سایر دستگاه های اجرای مشغول به کار شوند. به همین خاطر نتیجه میگیریم که زمینه های شغلی و آینده شغلی برای این افراد بسیار زیاد است.\nبازار کار و آینده شغلی ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت\nدرآمد و حقوق ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت در ایران\nمیزان درآمد این افراد با توجه به اینکه در ارگان دولتی یا خصوصی باشند و اینکه چه سمت و چندسال سابقه کاری داشته باشند، بسیار متفاوت است. همچنین حقوق این افراد با توجه به اینکه کادر اداری مراکز وزرات بهداشت، درمان و آموزش پزشکی باشند با اینکه به عنوان مربی در آموزش و پرورش باشند، بسیار متفاوت است. افرادی که در وزراتخانه ها و سازمان های مرتبط کار می کنند حقوق بسیاری بیشتری نسبت به افرادی دارند که به عنوان مربی در آموزش و پرورش استخدام می شوند. میانگین حقوق ماهانه این افراد در حال حاظر در ایران 6میلیون تومان است.\nدانشگاه‌های برتر ارشد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت در ایران\nرشته ارشد آموزش بهداشت و ارتقای سلامت جامعه در بسیاری از دانشگاه‌های کشور ارائه می‌شود. همچنین در این رشته می‌توانید تا مقطع دکترا به تحصیلات خود ادامه دهید. در اینجا لیستی از مهم‌ترین دانشگاه‌های ارائه‌دهنده این رشته معرفی می‌شود.\nدانشگاه علوم پزشکی تربیت‌مدرس\nدانشگاه علوم پزشکی قم دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی\nبازار کار و درآمد آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت در ایران در دنیا\nبازار کار و آینده شغلی برای فارغ‌التحصیلان رشته آموزش بهداشت و ارتقا سلامت در بسیاری از کشورهای دنیا بسیار مطلوب است و افراد دارای این مدرک تحصیلی می‌توانند در نهادها و ارگان‌های مختلفی مشغول به کار شوند. درآمد این افراد نیز به ارگانی که در آن مشغول به کارند بستگی دارد و به‌طورکلی از درآمد مطلوبی برخوردارند.\nدانشگاه های برتر آموزش بهداشت و ارتقاء سلامت در ایران در دنیا\nبسیاری از دانشگاه‌های مهم اروپا رشته‌های سلامت عمومی را ارائه می‌دهند که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:\nدانشگاه هاروارد آمریکا (راهنمای کامل اپلای در دانشگاه هاروارد)\nدانشگاه استنفورد آمریکا (راهنمای کامل اپلای در دانشگاه استنفورد)\nدانشگاه ام‌آی‌تی آمریکا (راهنمای کامل اپلای در مؤسسه فناوری ماساچوست)\nدانشگاه کمبریج انگلیس (راهنمای کامل اپلای در دانشگاه کمبریج)\nدانشگاه آکسفورد انگلیس (راهنمای کامل اپلای در دانشگاه آکسفورد)\nراهنمای کامل اپلای در دانشگاه تورنتو (University of Toronto) نوشته بعد\nمونا رحمانی سپتامبر 11, 2021 در 10:14 ق.ظ پاسخ\nسلام کسی کارشناس مامایی هست ودر حال حاضر بیکار ولی سایقه کاری داشته ولی نه بصورت استخدامی بلکه بصورت پاره وقت بوده و ارشد بهداشت قبول بشه ایا براحتی در مراکز دولتی (بیمارستان ، مرکز بهداشت ، درمانگاه، )میتونه استخدام و یا مشغول بکار بشه؟\nاحمد مارس 10, 2022 در 12:13 ق.ظ پاسخ\nفقط با ازمون استخدامی امکانش هست\nهانی ژانویه 7, 2022 در 11:28 ق.ظ پاسخ\nمن کارشناسی علوم تربیتی دارم, میتونم در آزمون وزارت بهداشت رشته آموزش بهداشت و ارتقا سلامت شرکت کنم؟ و در صورت قبولی مشکلی پیش نمیاد؟\nسلام. برای کارشناسی ارشد باید رشته کارشناسیتون وزارت بهداشتی باشه.


گاز گرفتن داخل گونه - دکتر عرفانه افسری متخصص ارتودنسی و مشکلات فک رشت - ارتودنتیست\nگاز گرفتن داخل گونه: علل و راهکارهای درمان\nعلل اصلی گاز گرفتن داخل گونه\nانواع گاز گرفتن داخل گونه\nپیامدهای گاز گرفتن داخل گونه\nچگونه می توان گاز گرفتن داخل گونه را برطرف کرد؟\nگاهی اوقات، سلامت دهان و دندان ما همیشه به دندان ها و لثه های ما مربوط نمی شود. برخی از مشکلات ممکن است به نواحی دیگر داخل دهان یا صورت ما مربوط باشند. یکی از مسائلی که می تواند بوجود بیاید، مشکل دائمی گاز گرفتن داخل گونه است. ممکن است این مشکل اندکی عجیب به نظر برسد، با این حال، این می تواند یک مشکل واقعی باشد، بویژه زمانی که گاز گرفتن مکرر یک نقطه نقطه را شامل شود. چند دلیل وجود دارد که چرا ممکن است این اتفاق رخ دهد و بعلاوه چند راهکار برای جلوگیری از بروز یا رفع مشکل وجود دارد.\nبسیاری از مردم گاز گرفتن داخل گونه را به عنوان یک عادت “بد” شایع و بی ضرر تلقی می کنند. گرچه ممکن است یک رفتار تکراری به نظر برسد، اما ممکن است نشانگر شرایط روانی شبیه به OCD ناشی از اضطراب و استرس باشد.\nگاز گرفتن مزمن داخل گونه یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) است که می تواند با اضطراب ارتباط داشته باشد. آنها رفتارهایی هستند که علیرغم تلاش های مستمر برای متوقف ساختن آنها، مدام تکرار می شوند. این نوع رفتارها وقتی در کیفیت زندگی اختلال ایجاد می کنند و باعث بوجود آمدن استرس یا آسیب می شوند، به اختلال تبدیل می شوند. به طور معمول، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن در اواخر دوران کودکی آغاز می شوند و تا بزرگسالی ادامه پیدا می کنند.\nگاهی اوقات، گاز گرفتن داخل گونه (یا همان لپ) می تواند یک عادت غیر مستقیم باشد و ممکن است چیزی نباشد که به صورت تصادفی رخ دهد. اغلب این یک عادت عصبی است که برخی افراد بدون آنکه واقعاً بدانند آن را انجام می دهند، تا زمانی که داخل دهان زخم ایجاد شود. این یک عادت بسیار شبیه جویدن ناخن است و اغلب یک عمل غیر مستقیم است. دندان هایی که کج هستند یا به درستی روی هم یا در یک راستا قرار نمی گیرند نیز می توانند باعث گاز گرفتن داخل گونه یا لب ها شوند. بیایید واقع بین باشیم، گاز گرفتن داخل گونه هنگام جویدن می تواند بسیار دردناک باشد، مخصوصاً اگر یک نقطه بارها و بارها گاز گرفته شود. در برخی افراد ممکن است در نهایت منجر به ایجاد بافت اسکار و اسکار ناشی از ناهمراستایی دندان ها شود که در نهایت می تواند به خودی خود یک مشکل باشد، علاوه بر این، این اتفاق واقعاً دردناک است. مشکل برخی افراد ممکن است کوچک بودن بیش از حد دهان باشد. این می تواند باعث شود گونه ها به راحتی به دندان ها نزدیک و فشرده شوند که می تواند باعث گاز گرفته شدن آنها شود.\nشاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد: برداشتن یا دیباندینگ براکت های ارتودنسی و پس از آن\nدلایل دیگر برای گاز گرفتن گونه عبارتند از: واکنش غیر ارادی به استرس یا اضطراب؛ واکنش غیرارادی به بیکاری یا بی حوصلگی؛ روشی غیرارادی برای مقابله با بار عاطفی.\nپنج نوع اصلی گاز گرفتن داخل گونه وجود دارد:\nتصادفی دوره ای- گرچه این ممکن است باعث بروز آفت شود، اما گاهگاهی اتفاق می افتد و جای نگرانی وجود ندارد.\nتصادفی معمولی- افرادی که بطور تصادفی به طور مرتب داخل گونه های خود را گاز می گیرند ممکن است دندان های آنها به درستی در یک راستا قرار نگرفته باشند یا بایت آنها مشکل داشته باشد. دندانپزشک در مورد این وضعیت به شما توصیه می کند که به دنبال راه حل مناسب ارتودنتیک باشید.\nگاز گرفتن داخل گونه حین خواب- این رفتار ناخواسته را می توان با استفاده از محافظ نرمی برطرف کرد که توسط دندانپزشک ارائه می شود، و هدف آن جلوگیری از تماس مستقیم بین دندان ها و گونه ها است.\nگاز گرفتن داخل گونه از روی عادت- این یک عادت نیمه آگاهانه است که می تواند با رفتار دیگری جایگزین شود که آسیب کمتری دارد.\nBFRD– این یک رفتار وسواسی است که با وجود تلاش برای متوقف کردن آن ادامه می یابد.\nخطر اصلی گاز گرفتن داخل گونه آسیب به بافت های نرم دهان است، که می تواند باعث بروز زخم های دهان شود. بسیاری از افرادی که داخل گونه های خود را گاز می گیرند، یک نقطه “مورد علاقه” دارند که دائماً گاز گرفته می شود. در نتیجه، این ناحیه ممکن است دائماً ناهموار باشد.\nافرادی که به طور مداوم داخل گونه های خود را گاز می گیرند، اغلب در مورد رفتار آسیب زننده خود احساس شرم و گناه را تجربه می کنند.\nمطالعه ای که در سال ۲۰۱۷ روی تحریک مکانیکی مزمن ناشی از دندان ها انجام شد، نشان داد که این رفتار نمی تواند باعث بروز سرطان دهان شود. با این حال، اگر سرطان وجود داشته باشد، تروما می تواند با پیشرفت آن ارتباط داشته باشد.\nاگر با گاز گرفتن تصادفی داخل گونه مواجه هستید، مهم است که با دندانپزشک خود مشورت کنید. مهم است که گاز گرفتن اجباری را از گاز گرفتن همیشگی متمایز کنید.\nگاز گرفتن داخل گونه از روی عادت معمولاً با انضباط شخصی، آگاهی، صبر و راهنمایی حل می شود. این امر می تواند شامل جویدن آدامس برای جلوگیری از گاز گرفتن داخل گونه ها و کشیدن نفس های عمیق در صورت تمایل به جویدن گونه ها باشد.\nگاز گرفتن اجباری داخل گونه یک مسئله پیچیده تر پزشکی است و درمان باید روی مؤلفه های رفتاری و احساسی تمرکز کند.\nاگر عادت دارید گونه های خود را به دلیل عصبی بودن یا دلایل دیگر گاز بگیرید، سعی کنید اصول ترک عادات را به طور کلی رعایت کنید. جویدن آدامس اغلب روشی است که مردم استفاده می کنند، زیرا اگر در حال جویدن آدامس باشید، نمی توانید وسوسه شوید داخل گونه های خود را بجوید. همچنین، کاری مانند جویدن آدامس راهی برای مشغول نگهداشتن شما است یا چیزی برای جویدن به جای گونه ها در اختیار شما قرار می گیرد. این راهکار برای جویدن ناخن نیز کاربرد دارد و برای تعداد زیادی از افراد مؤثر بوده است. علاوه بر این، این عادت می تواند نشانه شرایطی باشد که ممکن است نیاز به مداخله حرفه ای داشته باشد. این چندان متداول نیست، با این حال، اگر مشکل اساسی دارید، حتماً به دندانپزشک مراجعه کنید تا ببینید آیا مشکلی است که برای برطرف کردن، به کمکی فراتر از دستورالعمل های اولیه ترک عادت، نیاز دارید.\nشاید این مطلب نیز برای شما مفید باشد: کیست ها و عفونت های دندانی\nاگر از روی عادت یا شرایط دیگری گونه های خود را نمی جوید، ممکن است مشکلات ناهمراستایی دندان ها و بایت را داشته باشید. بایت مشکل دار همچنین می تواند منجر به بروز عواقب جدی دیگری مانند دندان قروچه، اختلال مفصل فک، وضعیت نامناسب و درد در نواحی مختلف (صورت، گردن، گوش، چشم ها، سر، پشت و باسن) شود. اگر قرار گیری دندان ها یا حتی اندازه دهان شما مشکل داشته باشند، دندانپزشک شما را به ارتودنتیست ارجاع خواهد داد تا درمان با استفاده از بریس ها، ریتینر، الاینرهای شفاف و غیره را توصیه کند. این درمان ها مشکل گاز گرفتن تصادفی داخل گونه شما را برطرف می کنند.\nمشکل گاز گرفتن داخل گونه، اگر از روی عادت نیست، بهترین راه برای مشخص نمودن علت آن مراجعه به دندانپزشک متخصص است. آنها قادر خواهند بود دهان و ناحیه بایت شما را ارزیابی کنند تا مشخص کنند دقیقاً چه چیزی باعث بروز این مشکل شده است و گزینه هایی برای برطرف نمودن مشکل ارائه دهند. گزینه هایی که پیشنهاد خواهند شد به مشکل زمینه ای و میزان شدت آن بستگی خواهد داشت. توجه به این نکته مهم است که اگر به موقع برای درمان گاز گرفتن داخل گونه اقدام نشود، این مشکل می تواند وخیم تر و منجر به بروز مشکلات بیشتری شود. تردید نکنید و با متخصص دندانپزشک خود تماس بگیرید و از او مشورت بخواهید که آیا این مشکل ناشی از یک عادت است یا از مسئله دیگری نشئت می گیرد. آنها می توانند کمک کنند تا شما در مسیر درست رفع مشکل هدایت کنند.\n۱۸ بهمن ماه ۱۴۰۰ /۰ نظرها/توسط دکتر عرفانه افسری\nتگ ها : علت گاز گرفتن داخل لپ, علت گاز گرفتن لپ داخل دهان, گاز گرفتن داخل گونه, گاز گرفتن داخل لپ, گاز گرفتن لپ از داخل, گاز گرفتن لپ از داخل دهان\nhttps://drafsari.com/wp-content/uploads/2022/02/6.png 350 1024 دکتر عرفانه افسری https://drafsari.com/wp-content/uploads/2021/06/church-logo23-300x110.png دکتر عرفانه افسری2022-02-07 11:44:312022-02-07 11:44:31گاز گرفتن داخل گونه: علل و راهکارهای درمان\nمراقبت های دندانپزشکی برای مبتلایان به فشار خون... پیوند استخوان قبل از کاشت ایمپلنت دندان


فارکس شغل ،تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟\nکاظم هژیرآزاد 2019/02/24 فارکس رایگان در افغانستان\n۱۱۰ تهیه و ارائه نرم افزار کنترل پایداری شیروانیهای سنگی ۱۴۳ص 6- نگارش. در متن اصلی واژه انگلیسی به کار نبرید و همه را ترجمه کنید. در پرانتز و پاورقی مشکلی نیست. نیم‌فاصله و دیگر موارد نگارشی را نیز رعایت کنید. عامیانه ننویسید («ما می‌خواهیم. »). فینگلیش ننویسید («اتریبیوت»). به سختی استخراج ترجمه می شود و در اصطلاح، تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ اندازه گیری میزان سختی ثبت کردن اطلاعات بر روی بلاک چین می باشد.\nشکل 3: واگرایی بین قیمت و حجم موجب شکست خط روند شده است. ۳۰ دلار کاهش در انس تا ۱۶۹۱ ☘☘ منتشر شده توسط: Mehr. بنابراین برای انجام معاملات در بازار ارز انتخاب یک کارگزار الزامیست. برای انجام معاملات ارزی، مشتری بایستی با کارگزار مورد نظرش قرار داد بسته و مبلغ مورد نظر خود را بعنوان سپرده به شماره حسابی که کارگزار مشخص می‌کند واریز کند این سپرده در واقع پشتوانه انجام معاملات می‌باشد و به نام خود مشتری گشایش می‌شود.\nبرای ساخت شمع‌های خاص، سعی کنید از کوکی‌ها یا قالب‌های پخت تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ استفاده کنید،یا قوطی‌های قهوه‌ای را به شمع اضافه کنید. برای شمع‌هایی که در قالب قرار دارند، در نظر بگیرید میوه توخالی(مانند پوست پرتقال دست نخورده و یا کدو تنبل) ،قلع مخصوص، یا پوسته‌های موجودات دریایی مانند صدف دریایی استفاده کنید استراتژی پین بار فقط یک نمونه ساده از چگونگی معاملات در بازار پس از یادگیری سیستم معاملاتی پرایس اکشن بود.\nاگر گوشی موبایل با سیستم عامل ویندوزفون 8 دارید گرفتن اسکرین شات از طریق نگه داشتن همزمان دکمه استارت و پاور انجام خواهد گرفت. و دوباره در صفحات ما به نظر می رسد که به طور گسترده تبلیغ شده است، اما از این برای تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ معامله گران کمتر خطرناک است، دقیق تر برای سپرده ها و پول خود، یک کارگزاری جعلی [. ]\n۱- پس از حمل اجزاء جرثقیل به سایت می بایست بسته بندی جرثقیلها درحضور نماینده شرکت بازرسی باز شوند و قبل از نصب می بایست تیر حمالها ، ریلها ، توازی ریلهای حرکت طولی ، وضعیت راهروها (Walk Way ) و نردبانهای دسترسی (BS 4211 ) مورد بازرسی قرار گیرند . اگر در هنگام حمل و نقل مواردی از قبل آسیب دیدن رنگ ، اعوجاج پل یا هر گونه ایراد ظاهری مشاهده گردد می بایست برطرف گردد .\nاگر مقالات قبلی من را نخوانده اید، توصیه می کنم با استفاده از لینک های زیر آنها را مطالعه کنی: قرص های حاملگی 72 ساعته در صورت وجود رابطه جنسی محافظت نشده یا کنسانتره معمولی به شما کمک نمی کنند. قرص ها را نمی توان بیش از چهار بار در ماه مصرف کرد ، زیرا هورمونی هستند. اثربخشی 72 قرص به میزان 24 ساعت از دارو کمتر است. از بین تمام قرص های بارداری ، دو داروی پرطرفدار قابل تشخیص است: Postinor Duo و Escapelle. اما مصرف قرص های سقط جنین می تواند عوارض زیادی به همراه داشته باشد. که در صورت استفاده از هدج بعلت محاسبه حداکثر افت مطابق با فرمول متناسب زیر :\nبا اینکه بقیه تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ نمی‌توانند اطلاعات شخصی شما را مشاهده کنند، اما می‌توانند تاریخچه‌ی کیف پول‌تان را ببینند. این امکان باعث افزایش شفافیت و امنیت می‌شود و جلوی استفاده‌ی غیرقانونی از بیت کوین را می‌گیرد.\nالبته گاهی به این بسته ها تخفیف هایی نیز داده می شود. برای مثال ممکن است میزان امتیاز مورد نیاز کاهش پیدا کند. یکی از خاصیت اصلی کندل استیک ها این است که در تمامی بازارهای مالی میتوان از آنها استفاده کرد بطور مثال معنی و سیگنالی که الگوها در بازار فارکس ، باینری آپشن یا بورس ایران میدهند کاملا یکسان هست . در دوره ای که به شما معرفی میکنیم میتوانید براحتی کندل استیک ها را تحلیل کنید و پیش بینی بسیار دقیقتری از آینده قیمتی تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ بازار بدست بیاورید. چگونه در کمتر از یک روز 4800 دلار درآمد کسب کنیم اموزش فارکس دانلود\nابزار معاملاتی تریدر همبستگی هات فارکس HotForex شامل یک بلیط معامله ساده برای قرار دادن سفارشات به طور مستقیم از ابزار، بدون نیاز به بازگشت به پلت فرم پایه دارد. منتدي الفوركس العربي, اخبار الفوركس والتوقعات ومناقشات خبراء سوق العملات والتجار المحترفين. چنین رویکردی می‌تواند شامل فروش معاملات آتی اوراق خرانه‌داری باشد چون رابطه‌ای معکوس بین قیمت‌های اوراق تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ قرضه و نرخ بهره وجود دارد. بنابراین با کاهش نرخ بهره، قیمت اوراق قرضه افزایش پیدا می‌کند و برعکس.\nدر پاسخ به این سؤال که Swap Space چقدر باید باشد بایستی گفت که ما این امکان را داریم که حتی بدون پارتیشن سواپ هم سیستم خود را اجرا کنیم اگر سیستم از حافظه ی رم نسبتاً خوبی برخوردار باشد -مثلا ۸ گیگابایت- بدون هیچ مشکلی خواهیم توانست اپلیکیشن های مد نظر خود را یکی پس از دیگری اجرا کرده و با کمبود حافظه هم مواجه نشویم اما در چنین شرایطی اگر به هر دلیلی سیستم با کمبود حافظه مواجه شود، سیستم Crash (کرش یا هنگ) خواهد کرد چرا که هیچ حافظه ی بکاپی برای آن در نظر گرفته نشده است! گاهي اوقات وقتي پيشنهادي به شما ارائه مي شود، خيلي مهم است که جوابي نداده و چيزي نگوييد. براي 30دقيقه ،90دقيقه ،يک ساعت ،براي هر چقدر که شده دهانتان راباز نکنيد . سکوتي ناراحت کننده ايجاد کنيد وطرف مقابل براي شکستن اين سکوت جزئيات بيشتري بيان خواهد کرد. شما ساکت بمانيد ،کناره گيري نکنيد اما فقط به آنچه که طرف مقابل بازگو مي کند گوش فرادهيد.\nپکیجی که پیش روی شماست شامل هشت آیتم از تمامی روش های کسب درآمد از اینترنت است و یک روش فوق العاده که فایل اصلی این پکیج میباشد که درآمد روزهای ابتدایی آن از 500 هزار تا یک میلیون تومان در روز و بین 6 تا تفاوت بازار فارکس و بازار بورس در چیست؟ 21 میلیون تومان در ماه برای شما خواهد بود و همچنین اثبات درآمدهای بنده که در ادامه به شما عزیزان نشان خواهم داد . نقطه G منطقه‌ای در واژن است که تحریک آن ارگاسم قوی و بسیار لذت‌بخشی را برای زنان ایجاد می‌کند. در این پوزیشن زن باید به پشت بخوابد و پاهایش را به صورت ضربدری بالا نگاه دارد، طوریکه مجرای واژن مقابل آلت تناسلی مرد قرار گیرد. ضربدری پاها باعث تنگ‌تر شدن مجرای واژن می‌شود و لذت بیشتری را به هردوی شما می‌دهد. برای اطلاعات بیشتر و نصب رایگان این اپلیکیشن بر روی دکمه زیر کلیک کنید :


اتفاقات وحشتناک در استادیوم فوتبال به والیبال رسید!\nکد خبر : 934517 ۱۳۹۸/۱۱/۱۱ ۱۱:۲۲:۰۸\nسکوهای فوتبال به جولانگاهی برای بروز خشونت‌های فیزیکی تبدیل شده است و اگر باشگاه‌های والیبال کار فرهنگ سازی را آغاز نکنند ویروس خشونت در والیبال نیز شایع خواهد شد.\nبه گزارش ورزشی شمانیوز و به نقل از مهر؛ تماشای یک رویداد ورزشی می‌تواند برای ساعتی ذهن و روح هوادار را درگیر خود کند و به او حس لذت و یا خشم را دهد. لذتی که در فضای سالم و به دور از تنش به هوادار علاقه مند به ورزش حسی سرشار از هیجان مثبت دهد یا برعکس او را درگیر فضایی ملتهب و پرتنش کند.\nاین روزها بارها شنیده و دیده‌ایم که استادیوم‌های فوتبال به میدان جنگی برای بروز خشم درونی هوادارن تبدیل شده است و روز به روز بر شدت آن افزوده می‌شود.\nآخرین اتفاق رخ داده در بازی روز یکشنبه دو تیم پرسپولیس و تراکتور سازی در استادیوم صدهزار نفری آزادی بود. استادیومی که در روزگار نه چندان دور مملو از حضور تماشاگران بود اما حال شاهد تعدا کمی هستیم اما همین تعداد هم با بروز خشونت زمینه ساز جنجال می شوند.\nکمی آنطرف، خانه والیبال تهران نیز میزبان دیدار دو تیم سایپا و شهرداری گنبد بود. مسابقه ای که خالی از حاشیه نبود و تعداد تماشاگران اندک گنبدی با هدایت لیدرهای خود به تحریک بازیکنان و سرمربی تیم سایپا پرداختند تا جو را متشنج کنند. در روزی که سکوهای هوادارن سایپا با اندک هوادارن خود همراه بود باعث شد خشم نهفته در هوادارن شهرداری گنبد فقط معطوف به بازیکنان و سرمربی حریف باشد و این قائله با سردادن چند شعار غیر ورزشی و غیر اخلاقی خاتمه یابد.\nرضا شجیع استاد دانشگاه در گفتگو با خبرنگار مهر درباره شرایط نامساعد ورزشگاه ها و سرایت آن به سالن های والیبال گفت: موضوع این است که برنامه بلندمدت و سامان یافته ای برای حل این معضل در ورزش ایران وجود ندارد. در پایان و آغاز هر فصل مشکلات ورزش ما مجدداً آغاز می‌شود چرا که متولیان صرفاً معطوف به حل معضلات به صورت کوتاه مدت هستند و اصلاً برنامه بلندمدت و میان مدتی از سوی باشگاه ها و فدراسیون ها وجود ندارد.\n* باید منتظر خشونت‌های کلامی به فیزیکی باشیم\nاین استاد دانشگاه در ادامه تاکید کرد: بنابراین با انباشت چالش ها در ورزش مواجه هستیم و همین باعث ایجاد گره های مختلفی می‌شود که با تداوم این وضعیت باید منتظر باشیم خشونت ها از کلامی به فیزیکی کشیده شود. صرفاً برخوردهای انضباطی در این زمینه کافی نخواهد بود و باید فراتر از این اقدام کنیم و نظام نامه اخلاق حرفه ای در حوزه های مختلف رشته های ورزشی داشته باشیم که وظایف کانون های هواداری و باشگاه ها مشخص شود.\n* دست هوادارن واقعی از استادیوم‌ها کوتاه می‌شود\nشجیع در ادامه گفت: نمی توانیم مقصر را پیدا کنیم و آنچه مسلم است این است که این مشکلات به ورزش آسیب می زند و دست هواداران واقعی را از استادیوم ها کوتاه می کند و آنها مجبور هستند از تلویزیون مسابقات ورزشی را تماشا کنند. همین نه تنها باعث آسیب های اقتصادی به باشگاه ها و تیم ها می‌شود بلکه هواداران و تماشاگران واقعی را نیز از بین می برد.\nوی در ادامه افزود: بدترین آسیب نیز این است که افرادی که شبیه به یکدیگر هستند تجمع شان در استادیوم ها و سالن های ورزشی بیشتر خواهد شد و در نتیجه آسیب جدی به رشته ورزشی خاص وارد می‌شود.\nاو درباره نقش لیدرها نیز گفت: لیدرها باید سازمان یافته باشند و در چارچوب باشگاه رفتار کنند اما در ایران شاهد فعالیت لیدرها به صورت خودجوش هستیم و آنها بر اساس منافع فردی خود کار می کنند در حالی که در هیچ کجای دنیا لیدرها به صورت خودجوش فعالیت ندارند. در دنیا لیدرها در چارچوب باشگاه ها فعالیت می کنند و در قبال آن امتیازهایی مانند جایگاه بهتر دریافت می کنند.\nشجیع در پایان گفت: خشونتی که اکنون در فوتبال ایران وجود دارد صدها برابر کمتر از خشونتی است که در گذشته فوتبال انگلیس بوده است. از این رو باید برخوردهای انضباطی با برنامه های فرهنگی عجین شده و در قالب دستورالعمل های اجرایی ابلاغ شود. ضمن اینکه مدیران و مربیان نیز باید مسئولیت اخلاقی خود را بپذیرند.\nهمچنین ناصر شهنازی سرمربی تیم والیبال سایپا نیز درباره نقش لیدرها در جوسازی و حواشی ایجاد شده در سالن مسابقات نیز گفت: مربیان در این زمینه می‌توانند کمک بسیاری کنند. لیدرها از مربیان حرف‌شنوی دارند و همچنین باید به حرف مدیران عامل باشگاه‌ها گوش دهند؛ اگر چنین اتفاقی رخ دهد، تنش‌ها کمتر می‌شود.\n* جوانان برای تخلیه خود به سالن می‌آیند\nشهنازی به شرایط اجتماعی نیز اشاره و اظهار کرد: بحث دیگر، شرایط اجتماعی جامعه است. جوانان برای تخلیه هیجانی خود، به سالن مسابقات می‌آیند نه برای تماشای یک مسابقه ورزشی. یک زمان سالن‌ها از تماشاگر پر می‌شد و همه از تماشای والیبال لذت می‌بردند اما اکنون جوانان برای خالی کردن خود به سالن می‌آیند چرا که تفریحات زیادی ندارند. در نتیجه شاهد این اتفاقات ناگوار هستیم و برای والیبال که یک ورزش دانشگاهی محسوب می‌شود، اتفاق بدی است.\nوی بیان کرد: البته همه تماشاگران قابل احترام هستند و ما نباید آنها را از تماشای والیبال محروم کرده بلکه باید فرهنگ‌سازی و ریشه‌یابی کنیم که منشأ این مشکلات از کجا است. مطمئن باشید اگر مربیان و مدیران بخواهند، می‌توانند همه چیز را درست کنند. زمانی قرار بود دوربین نصب کنند که البته در حد شعار باقی ماند و در عمل چیزی اجرا نشد.\nبه گزارش خبرنگار مهر، حرف مشترک در صحبت های این استاد دانشگاه و مربی تیم والیبال تقویت کار فرهنگی است نه صرفا برخودهای انضباطی. پس از اتفاقات رخ داده در دیدارهای بازی سایپا - پیکان، سایپا - شهرداری گنبد، کاله - پیکان و ... متولیان و باشگاه‌ها باید توجه ویژه ای در این زمینه داشته باشند تا در نهایت شاهد فراری شدن هواداران واقعی از سالن مسابقات نباشیم. بهتر است از اتفاقات تلخ فوتبال درس گرفته شود تا والیبال که این روزها خود را برای حضور در المپیک مهیا می‌کند و می تواند یکی از رشته‌های مدال آور ایران در آینده ای نه چندان دور در جهان و المپیک تبدیل شود به بیراهه نرود.


مازندنومه :اسفندیار زرکوب درگذشت\n7 ملار ماه 1532 تبری پنجشنبه 6 آذر 1399-22:26-\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-14:39\nاسفندیار زرکوب درگذشت\nاسفندیار زرکوب – شاعر و روزنامه نگار باسابقه رسانه های استان- امروز در بیمارستان امام ساری درگذشت+تکمیلی\nمازندنومه: اسفندیار زرکوب تهرانی که اواخر دی ماه امسال به علت بیماری قلبی و مغزی در بیمارستان امام ساری بستری بود، امروز در سن 72 سالگی جان به جان آفرین تسلیم کرد.\nاو یکی از باسابقه ترین خبرنگاران و نویسندگان ورزشی مازندران محسوب می شد که در بیشتر نشریات مکتوب استان، سابقه فعالیت داشت.\nزرکوب شاعر نیز بود و شعرهای زیادی از او در نشریات استان منتشر شده اسست.\nاین روزنامه نگار پیشکسوت که از سن 16 سالگی به شغل خبرنگاری روی آورده بود و 56 سال سابقه فعالیت در این عرصه را داشت، زمانی یکی از بهترین دوندگان ورزش کشور در رشته دوومیدانی محسوب می شد و در مسابقات بین المللی سنتو صاحب مدال نیز شد.\nگفتنی است در چند روز گذشته تعدادی از مسئولان شهرستان و استان در بیمارستان امام ساری با زنده یاد اسفندیار زرکوب ملاقات کرده بودند.\nخاطرنشان می کنیم مراسم تشییع این همکار مطبوعاتی ساعت 14 روز جمعه از مسجد جامع ساری برگزار می شود.\nاسماعيل يعقوبيپاسخ به این دیدگاه 1 0\nشنبه 5 بهمن 1392-13:56\nاستاد زركوب چه خوش نغمه اي خواند،هنرمندي كه خوب نقش خويش را در صحنه زندگي ايفا كرد و تا ابد در يادها مانگار شد. روحش شاد و يادش گرامي ...\nاشکان جهان آرایپاسخ به این دیدگاه 0 1\nجمعه 4 بهمن 1392-11:39\nروحشان شاد و یادشان گرامی. امید که نام نیک و تعهد و صداقت شان الگوی جامعه ادبی و هنری استان باشد.\nجمعه 4 بهمن 1392-9:28\nخداوند اسفندیار بزرگ را با اولیا و اوصیا محشور گرداند که زرکوب بود منتهی در شعر و نثر و در قلم و طبع و در رسانه ها زرنوشتی می کرد و زر آفرین بود. آرام و بی صدا با قلم کار می کرد و هنر نوشتن را پاس می داشت و خود را حرام نمی کرد و وجدان خویش را در معرض بدهکاری قرار نمی داد و با هم دوست بود و دنیایی از مهر و محبت را نثار همه می کرد.\nزرکوب ارزش هایی به قیمت زر را در اندیشه جوانان و جامعه وارد می کرد و برای همه غصه می خورد و غمخوار همه بود و از رشد و پیشرفت افراد لذت می برد و در ارائه دانش به افراد حسادت نمی ورزید و برای بیشتر داشتن های مادی با هیچکس نمی جنگید. خباثت و لئامت از روح لطیفش دور بود و لطف و صفا و عشق و مهربانی با روحش عجین.\nوجودش درس آموز و غیبتش غصه آفرین و باید که آرزوهایش را جوانترها و بازماندگان تعقیب کنند و زنده بودن افکار او را به رخ بکشند. آنهایی که در دانشگاهها برای کنار زدن یاران خویش از همه ابزارها و افراد و قدرت ها استفاده م کنند تا به جیفه دنیایی برسند و سر رفیق را زیر آب می کنند و حقش را له می سازند و هر اقدام ناجوانمردانه ای را برای به در کردن رفیق مجاز می دانند، از اسفندیار بیاموزند که با مخالفانش هم از پدر مهربانتر بود.\nبالاترین جایگاه را از خداوند برایش در روزگار استرحام آرزومندم و به خاندان ایشان تسلیت و تعزیت عرض می نمایم.\nبابل-فریبرزسیفیپاسخ به این دیدگاه\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-23:31\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-23:19\nای کاش ..... تا زنده ایم درد هم و حرف هم را درک کنیم. خداوند به خانواده و دوستانش صبر عنایت فرماید.\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-22:13\nآرزو می کنم همه شاعران و هنرمندان و روزنامه نگاران مازندران در این مراسم شرکت کنند\nجمعه 2 بعد از ظهر مسجد جامع ساری\nمریم رزاقی پاسخ به این دیدگاه\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-20:34\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-18:57\nخدارا شاکرم که در مقطعی از زمان از حضور دلگرم کننده و مطالب زیبایشان در نشریه مان استفاده می کردیم و با صفای وجودشان آشنایی داشتم. بی شک فقدان این استاد عزیز برای خانواده مطبوعات مازندران غمی گران خواهد بود.\nدرگذشت پیشکسوت مطبوعات مازندران ، مرحوم زرکوب را به اهالی مطبوعات مازندران و خانواده محترمشان تسلیت عرض نموده و برایشان از درگاه خداوند متعال مغفرت خواهانم .\nمرتضی اسماعیل زاده مجاوری (روزنامه نگار و مدیراجرایی سابق هفته نامه دریاسر)\nمهربان باشیمپاسخ به این دیدگاه 1 1\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-18:54\nرویش شادلطفاًروز تشیع جنازه را اعلام کنید تا دوستدارانش بتوانند شرکت کنند\nزهرا بشیری پاسخ به این دیدگاه\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-18:24\nقلم زرنویس مطبوعات دیگر جوهر ندارد .\nامروز در سالن ارشاد که برای سلامتی اش آرزو میکردیم یاد این متن افتادم که در فوت پدرم برایم فرستاد .\nپدر ، تا تو رفتی همه ی هستی ام درکجاوه ی از روز های زمستان بباد رفت\nو دستی از آن سوی مرزها ی بی نشان ،بدور زندگی مصیبت زده ام\nپدر ، تا تو رفتی ستاره بختم از آسمان تقدیر بر بام گریه های شبانه ام\nسقوط کرد .\nتا تو رفتی من نشستم و بی مهابا گریستم و در سیلاب اشکم ،\nتابوت سیاه تنهایی ام بدوش کشیدم.\nپدر ، در این عزای جاودانه ،لبخند قدیمی تورا با صندوقچه مهربانی هایت ؛\nدر باغچه خشک حیاط خانه مان ،\nدریغا که دیگر چیزی از وجودت برایم سبز نمی شود .\nنه دستهایت ، نه صدایت ،\nکه پژواک شکسته درد یست ،در تمامی جوارح تنم .\nپدر، تا تو رفتی خورشید، گرمای دیرینه اش را از من گرفت .\nومهتاب در حسرت یک لبخند تو سر در گریبان ابر گریست .\nپدر ، تا تو رفتی بغض شبهای بی شمار ماند و تنهایی من\nو این مصبیت جاودانه\nاز هم روز تو می آید و من ،\nحتی نمیتوانم لبخند بزنم .\nروحش شاد و یادش همیشه گرامی باد .\nپنجشنبه 3 بهمن 1392-16:7\nخدا رحمتش کند ,درزمانی که ابتدای کارم توی خبرنگاری بود ودر روزنامه بشیر فعالیت می کردم ,در ویرایش خبر به من کمک می کرد.امیدوارم خداوند به بازماندگان ایشون صبر بده .


شکلگیری جنبش دانشجویی در ایران\nنوشتهی حاضر بر پایه اسنادی فراهم آمده است، که مصطفی شعاعیان در اواخر سال 1353، پیش از آن که در جنبش چریکی کشته شود، در اختیار من نهادـ ماجرائی که از شرح آن می‌گذرم. اما در ادای دِین می‌کوشم آن اسناد را، همراه با مدارک نویافته ی دیگر، بی‌کم و کاست و چه بسا فهرست‌وار بدست دهم. این مختصر را هم به نام و به یاد صاحب اسناد می‌نگارم و به جنبش دانشجویان ایران تقدیم می‌دارم.\nمحتوای آن مجموعه اسناد که شعاعیان به خانه ی ما آورد، به اختصار عبارت بود از: اسناد کودتای 28 مرداد، اعلامیه‌ها و بیانیه‌های گوناگون در این باب، به ویژه اعلامیه‌های دانشگاه تهران، اعلامیه‌های روحانیان، از جمله رساله ی چاپی از خمینی در پشتیبانی سرسختانه از قانون اساسی مشروطیت، همراه با این سرآغاز که: این قانون خونبهای هزاران شهید انقلاب مشروطه است؛ تا ظهور امام زمان، احدی را حق تغییر یک ماده از آن نیست. این رساله را با امضای نویسنده آن، به سال 1340، در قم چاپ کرده بودند. همچنین در میان آن اوراق (شامل یک چمدان کوچک و یک کیف دستی)، اعلامیه‌های نیروها و احزاب مختلف به ویژه در دوران نخست وزیری امینی از جمله نهضت آزادی به چشم می‌خورد. علاوه بر روزنامه و نشریات زمانه، عکس‌هائی از دکتر مصدق در احمدآباد، اشعار منتشر نشده شعاعیان، سروده‌ها و سرودهای انقلابی دیگران و مدارکی از این دست دیده می‌شد.\nسال‌های بعد از انقلاب بر آن شدیم که بخشی از این مجموعه را که در ربط با جنبش دانشجوئی بود، تکمیل و منتشر کنیم و تاریخچه‌ای از مبارزات دانشجویان فراهم آوریم. قرار بر این شد که الف رحیم، دوران رضاخان تا کودتا را بر عهده گیرد و من دوران کودتا تا انقلاب را.\nمجملی که می‌خوانید، بخشی است از آن کتاب و گوشه‌ای از سهم من در آن کتاب.\nاگر گاه از آن مجموعه گزارش‌وار بهره گرفته‌ام، غرض جز این نیست که آن اسناد را به روزگار، و از دستبرد روزگار در امان دارم. شاید هم خواست صاحب اسناد در همین بوده باشد.\nبه ادوار گوناگون، تاریخچه جنبش دانشجوئی ایران، هم بدانگاه که افکار و افراد را در کنار یکدیگر پیش می‌برد، خود اندیشه‌های رایج و سیاست‌های حاکم بر زمانه را باز می‌گوید و حال و روزگار کشور را به برهۀ زمانی می‌شناساند. نیازها و خواست‌های جمع ناهمگن دانشجویان، میانگینی است از نیازها و خواست‌های همگن جمع، اعتلای جنبش دانشجوئی آنجا که یکپارچه و یکصداست، بازتابی است از اعتلای فرهنگی میهن ما. یعنی تبلور شکیبائی همگان است در برخورد با اندیشه و بیان و اجتماع غیر. پراکندگی دانشجویان، چه از سوی حکومت و چه از سوی احزاب، نشان از تفرقه در میان مردم و نیروهای درگیر است.\nپس بی‌سبب نیست که اهل قدرت همواره و به لحظه‌ای که احزاب را وانهاده‌اند، نخست دانشگاه را نشانه رفته‌اند. چنانکه آزادی‌کُشی و فرهنگ کُشی را با سرکوب دانشجویان آغازیده‌اند. چنین بوده و چنین هم هست. اسلامیان نیز این شیوه را از گذشتگان آموختند و به کار بستند، ورنه ابتکار نه از آنان بود. گرچه گفته‌اند آزموده را آزمودن خطاست، اما این سخن نغز را برای ملت فراموشکار ایران نگفته‌اند که هرگز از تاریخ و تکرار تاریخ درسی به یادگار نبرده است. هم امروز هم ـ اگر نیک بنگری، دل به سوی کسانی دارد که یا پیشقدم فرهنگ‌کُشی بوده‌اند و یا روی به نوخاستگانی، که می‌روند تا سرنوشت ملت را به جهل مرکب قلم زنند.\nگواه آنچه آوردیم جنبش دانشجوئی به دوران حکومت دکتر علی امینی (1341-1340) است و سیاست آن دولت در قبال آزادی، دانشگاه و دانشجویان، که موضوع اصلی سخن ما نیز هست.\nاما پیش از آن و مقدمه‌وار، مختصری از این تاریخچه را به دنبال کودتای 28 مرداد می‌آوریم، تا تحول جنبش را بهتر بدست داده باشیم.\nبعد از سال‌های 1332، یعنی پس از پیروزی کودتاگران و شکست جنبش ضد استعماری و نیز خیانت دهشتناک حزب توده، سراسر کشور را رکود و سکون فرا گرفت. پشتیبانی سرسختانه دولت شوروی از تیمسار زاهدی و استرداد طلاهای ایران به دولت کودتا، جوانان چپ را بی «الگو» و سردرگُم برجای گذاشت.\nجبهه ملی که هنوز به خاطر هواداری از دکتر مصدق وجهه‌ای داشت، بعد از کنار رفتن «پیشوا» بی‌آرمان، بی‌هدف و بی‌برنامه برجای ماند و از سازماندهی ناخرسندی‌ها ناتوان آمد. تنها و گاه به این دل خوش داشت که رژیم رفتنی است، پایگاه ندارد، و سرانجام آمریکا پشیمان از کودتا، به سردمداری جبهه رضا خواهد داد.\nدر این انتظار واهی، روشنفکران جوان، چشم به راه رهائی، در پس امیدی کور سنگر گرفتند و در خویشتن خویش فرو رفتند. بسیاری در سوز و گدازِ شکست، بساط تریاک و ناله ی شبگیر را گستریدند. بدینسان در بیزاری از سیاست، روح نشئه و ادبیات افیون جان گرفت. عصر «بوف کور» فرا رسید. صادق هدایت، نه مظهر عصیان علیه فرهنگ حاکم، که پیام‌آور خودکشی جلوه‌گر آمد. فضا با بوی «سلاخ‌خانه» بوف کور و «سه قطره خون» و «سگ ولگرد» پُر شد. حرمان قرون دم به دم انفعال داد و از زبان طوطی «داش آکُل» و «عنتر» و لوطیِ چوبک، سرود هجران سرداد. نیما اگر باب شد، افکارش بر زمین ماند. نوای «مرغ آمین» و «من قایقم نشسته به خشکی» بار دیگر برخاست، اگر هم وزن شکست، زمستان نشکست. زاغ‌های سیاه از «تکدرخت»های توللی و نادرپور پرگرفتند. هنوز کسی به «تا آخرین نفس» توللی نمی‌اندیشید و نادرپور یکی از زیباترین اشعارش را در غم نهضت ملی می‌سرود که:\n«شعری است در دلم / شعری که دوست دارم و نتوانمش سرود / شعری از آنچه هست / شعری از آنچه بود». و هرکس «همزاد» خود را به گوشه‌ای از خرابات می‌جست.\nاین بدبینی و نومیدی، در گزینش آثار فرنگی و ترجمه‌ها نیز به چشم می‌خورد. نوشته‌های کافکا، که عصیان علیه یهودآزاری است، به مصیبت نامه «مسخ» شد و به یاری دل‌افسردگانِ از راه مانده شتافت. جیمس جویس و داستایوفسکی سخت باب روز شدند. روشنفکرانِ نُخبه‌تر روی به «هرمان هسه» آوردند که در داستان «دُمبان» سرنوشت آدمی را بر پیشانی او حک می‌دید و «تهوع» سارتر هم جای خود را داشت.\nدر این فضای انفعال و انتظار، «مجله فردوسی» پا گرفت و عالمی داشت و چاشنی شب‌های افیون‌زدگان را تدارک می‌دید. آن نشریه که هنوز آثارش باقی است، روشنفکران را به جان هم می‌انداخت و برایشان فلسفه هستی می‌تراشید. رژیم آن لَچرنامه را پروبال می‌داد و می‌چرخاند، و «غیبت روشنفکرانه» و یا بقول امروزی‌ها «پولمیک» بی سروته را جایگزین اندیشیدن و نقد اندیشه می‌کرد. بدینسان تخریب جای سازندگی را می‌گرفت.\nجنبش دانشجوئی نیز از این خمودی گریزی نداشت و گاه لنگ‌لنگان با پژمردگان همراه بود. از پی‌آمدهای کودتا در دانشگاه آگاهی داریم. کشتار 16 آذر 1332 را در جای دیگر بدست داده‌ایم (نگاه کنید به: دانشجویان و مبارزه طبقاتی در ایران: زمان نو، شماره 1، مردادـشهریور 1360، تهران، نشر معاصر، ص 22-5). می‌دانیم که از این تاریخ گارد در دانشگاه مستقر شد. دولت حتی آزادی نسبی انتخابات را از هیأت علمی گرفت، و دکتر اقبال را به دانشگاهیان تحمیل کرد، و فعالیت سیاسی را برای دانشجویان ممنوع اعلام نمود و اختناق بر محیط تحصیل و تدریس حاکم گشت.\nدر دانشگاه تهران خبری از تظاهرات و اعتصاب نبود. گهگاه اعلامیه‌های پراکنده منتشر می‌شد، اما راه به جائی نمی‌برد. تنها عمل اعتراضی شاید در 1334 بود که به مناسبت برگزاری «هزاره ابن سینا» در تهران، گروهی از دانشجویان، در جهت افشاگری، به دیدار ایران شناسان رفتند و برخی بازداشت شدند.\nدر خرداد همین سال اعتصاب 20 هزار کارگر کوره‌پزخانه‌های تهران، جوانان را به جنب و جوش آورد. دکتر اقبال، نخست وزیر وقت هشدار می‌داد: «من از اعتصاب بدم می‌آید... و هر حرکت اعتصابی را با نیروی انتظامی درهم می‌شکنم». درگیری قوای پلیس با اعتصابیون که جوانان را هم با خود همراه داشت، چند کشته و زخمی برجای گذاشت.\nدر 20 دیماه نوبت به راه‌پیمائی دانش‌آموزان رسید که به سوی وزارت فرهنگ روان شدند. دانشجویان هنوز سردرگُم، به پشتیبانی کتبی از رفقای جوان بسنده کردند و دنبال نگرفتند.\nتا سال 1338، جنبش دانشجوئی در سرگردانی سر می‌کرد. در سال تحصیلی 38-1337، در دانشگاه‌های ایران 14 هزار دانشجو نام‌نویسی کردند، بدین قرار: در دانشگاه تهران 9300 نفر، در دانشگاه تبریز 1055 نفر، در دانشگاه شیراز 490 نفر، در دانشگاه مشهد 480 نفر.\nاقدام مهم دانشجویان دانشگاه تهران در این سال، برپائی «کمیته موقت»، در جهت هماهنگ کردن فعالیت‌های صنفی ـ سیاسی بود. یک سال بعد «سازمان دانشجویان دانشگاه تهران» ایجاد شد که 6 عضو داشت.\nنخستین بار بود که بعد از کودتا دانشجویان بر آن شدند تا سالگرد 16 آذر برگزار کنند. اعلامیه «کمیته دانشجویان» در این رابطه سخت گویا و بیانگر روح زمانه است. دانشجویان در فراخوان خود، به یأس حاکم از پس کودتا اشاره کردند و نوشتند: «آتش پیکار در زیر انبوه خاکستر استبداد و خیانت، شعله و گرمی خود را از دست می‌داد... سکوت و سیاهی چنان بود که به آسانی می‌شد باور کرد که همه چیز پایان گرفت و خاکستر شد... دیگر نمی‌شود کاری کرد... مُشت که با درفش نمی‌جنگد... این جمله‌ها بر زبان‌ها جاری بود. کودتاچیان به مزدوری اجانب رفته بودند». آنگاه، بی‌آنکه راهی به آینده بنمایند و بگشایند، خطاب به یاران خود گفتند: «ای دانشجو... تو باید در تظاهراتی که به مناسبت 16 آذر برپا می‌شود، شرکت کنی. شرکت در این مراسم دفاع از تمام ارزش‌ها و آرمان‌های انسانی است، اظهار انزجار نسبت به تجاوز به حریم دانشگاه است. اظهار نفرت از آدم‌کُشی در کلاس درس است...» (اعلامیه کمیته دانشجویان، به مناسبت 16 آذر 1338).\nدر 1339 جبهه ملی دوم برپا شد و از آنجا که شاه در پیام رادیوئی، نوید انتخابات آزاد را داده بود، ملیون نیز تصمیم به مشارکت گرفتند. بدین مناسبت اجتماعات گوناگونی شکل گرفت و جنبش دانشجوئی را بار دیگر، در جهت آزادی انتخابات به حرکت آورد. بدینسان مراسم سالگرد 16 آذر را پرشکوه‌تر از همیشه برگزار کردند و به پشتیبانی از شرکت احزاب در انتخابات برآمدند.\nاما برخلاف قول و قرارها، دولت از پذیرفتن نامزدهای انتخاباتی جبهه ملی و حزب ایران خودداری کرد، آرا قلابی را به صندوق‌ها ریخت و بدین سان از 200 کرسی مجلس 70 کرسی به حزب ملیون، 65 کرسی به حزب مردم، 32 کرسی به منفردین تعلق گرفت و 30 کرسی دیگر معوق ماند.\nدر اوایل بهمن، دارودسته حاج رضائی و رشیدیان به اجتماع جبهه ملی حمله بردند، برخی را زخمی کردند و در فردای همان روز اعضای «کمیته دانشگاه» را به زندان فرستادند، باز بهانه به دست دانشجویان افتاد. در 6 بهمن 4000 دانشجو در محوطه دانشگاه بست نشستند و خواستار «لغو انتخابات ساختگی» و آزادی یاران خود شدند، بویژه که در طی آن چند هفته، علاوه بر کمیته دانشگاه، 160 دانشجو در بازداشت بودند.\nقوای پلیس به محاصره دانشگاه برآمد و تا سه روز از رسانیدن غذا به دانشجویان، جلوگرفت. دانشجویان در قطعنامه تندی که همان روز نخست، در صحن دانشگاه خواندند، خطاب به شریف امامی که به دنبال دکتر اقبال نخست‌وزیر شده بود، گفتند:\n«دولت شما نیز مانند دولت اقبال، اصل آزادی بیان و قلم و اجتماعات را زیر پا گذارده... دولت شما نیز مانند دولت اقبال، با تهدید و ایجاد رعب و هراس و حتی تعقیب و توقیف افراد از فعالیت‌های انتخاباتی جلوگیری می‌نماید. دولت شما نیز... انجمن‌های نظارت بر انتخابات را از عناصر وابسته به احزاب ساختگی تشکیل داده، تا چنانچه مقتضی است در مورد انتخاب افراد طبق نقشه و توصیه دولت عمل شود... محیط دانشگاه در همه وقت و در همه جا، در دفاع از آزادی و احترام به قانون، سنگر آزادی، و فرد دانشجو نیز همیشه سرباز آزادی است. بنابراین ما دانشجویان دانشگاه تهران، در مورد ارائه این انتخابات رسوا، اعتراض و اعلام خطر می‌کنیم... اگر دولت در مورد تأمین اصل آزادی انتخابات قادر به مقاومت در برابر مداخله و اعمال نفوذ محافل متنفذ نیست: بلادرنگ استعفا بدهد و یا انتخابات را متوقف کند... ما به شما اخطار می‌کنیم که در صورت ادامه این وضع، برای جلوگیری از این تجاوزات، تنها علیه دولت شما به تظاهر اکتفا نکرده و دامنه تظاهرات را به محیط خارج از دانشگاه خواهیم کشید و در این صورت مسئولیت هرگونه حادثه‌ای متوجه شخص شما خواهد بود» (کمیته دانشجویان دانشگاه تهران، 6 بهمن 1339). در 9 بهمن، و برای نخستین بار درهای دانشگاه را بستند. اما دانشجوایان از پا ننشستند و موج اعتراض سراسر محیط تحصیلی کشور را فرگرفت. در دانشگاه مشهد اعلام اعتصاب شد. در دانشگاه تبریز دانشجویان درگیری را به خیابان‌ها کشاندند و در اعلامیه‌ای که بدین مناسبت انتشار دادند، گفتند: «ما دانشجویان دانشگاه تبریز، نفرت عمیق خود را از اعمال غیرقانونی دولت ابراز می‌داریم. ما مبارزه خواهران و برادران خود را با پیگیری تمام دنبال می‌کنیم و اجازه نمی‌دهیم که بیش از این به طبقه دانشجو در ایران توهین شود» (پیام دانشجو، 14 فروردین 1340). خواست‌های دانشجویان تبریز عبارت بودند از:\n1- دانشگاه هرچه زودتر باز شود.\n2- دانشجویان زندانی دانشگاه تهران آزاد شوند.\n3- مجلس «قلابی» دوره بیستم هرچه زودتر منحل شود.\n4- آزادی اجتماعات و مطبوعات برقرار گردد (از اعلامیه دانشجویان دانشگاه تبریز، 17 بهمن 1339).\nدر اواخر بهمن دولت متعهد شد که به تدریج دستگیرشدگان را آزاد کند و 58 نفر رها شدند. دانشجویان در اول اسفند اعتصاب را شکستند و دانشگاه گشوده شد. اما دانشجویان بر سر شعارهای خود باقی بودند. دولت شریف امامی پیشنهاد می‌کرد که دانشجویان شعار «آزادی انتخابات» را که سیاسی است رها کنند، تا باقی یارانشان از زندان آزاد شوند. اما این پیشنهاد به عنوان نشان از «فساد دستگاه حاکمه» طرد شد و تزلزل در مقام نخست وزیر انداخت که به دنبال تظاهرات معلمان، از کار برکنار شد.\nاز ویژگی های اعتراضات و تظاهرات این سال، همبستگی دانش آموزان با دانشجویان بود. دانش‌آموزان، حتا تندتر از بزرگ تر ها می گفتند؛ می نوشتند. در ربط با بست نشینی دانشگاه، اعلامیه دبیرستان‌های ایران از جمله «غلط بودن» روش آموزش و پرورش را که «اجتماع کوچک مدرسه» را با مشکلات فراوان روبرو کرده، یادآور می‌شد و می‌پرسید: «آیا هیچگاه مشکلات مدرسه خود را که انعکاس نابسامانی‌های محیط ماست، با دردهای مردم مقایسه کرده‌ایم؟... ما در اجتماعی زندگی می‌کنیم که همه روابط مان براساس غلط استوار است. فقر و ورشکستگی اقتصادی همه جا ریشه کرده است، حقوق و آزادی‌های ملت همه جا پایمال شده است؛ ارزش‌های انسانی بدست مقلدین و فراشان دوره استبداد از بین رفته و حق‌گوئی و آزاداندیشی جرمی است که آزادیخواهان ایران بارها به مجازات شدید آن رسیده‌اند... فرهنگ عمومی با پیروی از برنامه‌های استعماری و کم‌مسئولیتی... هر روز تنزل می‌کند». از دیدگاه دانش‌آموزان، دولت کودتا نسل جوان را تنها از آزادی محروم نکرده، بلکه از «حیات انسانی» بازداشته است. هم‌چنین جنبش دانش‌آموزی، «دبیران خردمند» را نیز به «همراهی و راهنمائی» در «مبارزه علیه دستگاه خودکامه» فرا می‌خواند و به همبستگی با مدرسان برمی‌خاست (بیانیه دانش‌آموزان مدارس تهران، بهمن 1339).\nدر همان تاریخ: دانش‌آموزان قزوین نوشتند: باید سرسختانه از مبارزاتی که دانشجو به راه «کسب آزادی و احیای حقوق از دست رفته ملت ایران» در پیش دارد، پشتیبانی کرد. آنان نیز انزجار خود را از «دولت سرسپرده شریف امامی» اعلام داشتند. انتخابات دوره بیستم را که در «محیط وحشت و خفقان» و به صورت «قلابی» انجام یافته بود، محکوم کردند و غیرقانونی خواندند. دانش‌آموزان قزوین نیز همبستگی با اهل قلم و روشنفکران را از یاد نبردند و نوشتند: «همگام و همصدا و دوشادوش روشنفکران کشور علیه هرگونه تجاوزات استعمارگرانه که به حقوق ملت ما می‌شود، مبارزه می‌کنیم و تا پیروزی نهائی، بر پیمان مقدس خود وفادار خواهیم بود» (بیانیه دانش‌آموزان قزوین، بهمن 1339).\nاین همبستگی به عمل نیز دیده شد. در 12 اردیبهشت 1340، معلمان مدارس تهران در اعتراض به نارسائی حقوق، اجتماعی در برابر باشگاه مهرگان ترتیب دادند. در این مراسم دانش‌آموزان و دانشجویان نیز شرکت کردند و اجتماع صنفی را به تظاهرات سیاسی علیه دولت برگرداندند. قوای پلیس آتش به روی تظاهرکنندگان گشود و یکی از فرهنگیان به نام دکتر خانعلی، به ضرب گلوله شهرستانی، رئیس کلانتری 2، از پای درآمد.\nفردای همان روز 10 هزار تن از جوانان و فرهنگیان، در حالیکه جنازه دکتر خانعلی را بر دوش می‌کشیدند، به سوی میدان بهارستان روان شدند. سازمان جوانان جبهه ملی، به خیال دفن جنازه در جلوی مجلس افتاد. برخی راهی جمع‌آوری بیل و کلنگ شدند، اما پلیس پیش‌دستی کرد و جسد را دزدید.\nقتل دکتر خانعلی، دولت شریف امامی را در بحران شدید فرو برد و استعفای او را سبب شد. فرهنگیان و دانشگاهیان، اکنون خمودی و رکود 28 مرداد را پشت سر گذاشته بودند. این چنین بود که نوبت حکومت به دکتر علی امینی رسید.\nدولت امریکا، برای مقابله با جبهه ملی، که دوباره سر بلند کرده بود و نیز در جهت خواباندن صدای اعتراض، امینی را با شعار «مبارزه با فساد»، «اصلاحات ارضی» و آرمان «تقویت اسلام» در مبارزه با افکار اشتراکی روی کار آورد. در حکومت 14 ماهه او بود که «نهضت آزادی» پاگرفت و علنی به فعالیت برخاست.\nبعد از انقلاب مشروطیت، امینی نخستین کسی بود که درهای مجلس را بست و فرمان شاه را جایگزین قوانین مجلس کرد. خود لقب «نخست وزیر خودمختار» گرفت و شاه که دستکم به ظاهر، و طبق قانون اساسی، مبری از مسئولیت بود، بار دیگر به مقام مسئول رسید.\nبا این حال شعار اصلاحات ارضی در نزد بسیاری گیرائی داشت. امینی از این وجهه هم در خراب کردن چهره مصدق به عنوان «فئودال» بهره جست.\nدر خاموش کردن صدای چپ، که در آن سال‌ها برای حزب توده تره خرد نمی‌کرد، امینی وزارت دادگستری را به نورالدین الموتی، از اعضای حزب توده سپرد، تا آزادیخواهی خود را به جهانیان ثابت کند. هم‌چنین برای خاموش کردن اعتراض فرهنگیان، وزارت فرهنگ را به محمد درخشش، رئیس باشگاه مهرگان بخشید.\nدر زمان او بود که شعار «دانشگاه مال مردم است» جان گرفت و هم بدین عذر دانشگاه تعطیل شد.\nو باز در زمان او بود که جنبش دانشجوئی، پربارتر و با تجربه‌تر از همیشه، سخنگوی خواست‌های زمانه شد.\nنخست با انتخابات بیاغازیم، که انتخابات مجلس بیستم منحل اعلام شد. دولت امینی به اتکا احزاب نوخاسته و یاران از راه رسیده، یکسر درهای مجلس را بست و اعلام داشت: «اکثریت مردم انتخابات نمی‌خواهند». این چنین و برای نخستین بار بساط مشروطیت را برچید و ایران را به دوران ناصرالدین شاهی بازگرداند. اکنون سرکوب را هم می‌بایست به شیوه نوین سازمان داد که بهترینش همانا بستن در دانشگاه بود، چنانکه خواهیم دید.\nجوانان هنوز دست و سیاست دولت جدید را به درستی نخوانده بودند. شعار مبارزه با فساد که به مفهوم «از کجا آورده‌ای» هم بود، گیرائی داشت و بسیاری را به توهم واداشت. حتی ایجاد «سازمان امنیت اجتمائی» هم که پایه‌هایش به دوران مصدق ریخته شد، توجه روشنفکران جوان را به خود جلب نکرد. از رهبران جبهه ملی تعدادی به دولت جدید روی خوش نشان دادند و مهدی بازرگان برنامه امینی را در جزوه‌های سیاسی خود پرداخت و با الفاظ و بیان مذهبی به خورد جوانانی داد که می‌رفتند بر «غربزدگی» خط بطلان بکشند و هویت ملی را در اسلام عزیز جستجو کنند.\nاعتراض دانشجویان، این بار از دانشگاه شیراز آغازید. سبب این بود که محل تشکیل «کنفرانس سنتو» را در این دانشگاه قرار دادند. در 31 اردیبهشت و اول خرداد، دانشجویان بپا خاستند. در قطعنامه‌ای که بدین مناسبت انتشار دادند، نوشتند: «ما با تشکیل این جلسات در محیط علمی دانشگاه مخالفیم. ما مخالف پیمان سنتو که باعث نفوذ سیاست خارجی است، هستیم. ما نمی‌خواهیم در مخاصمات بین‌الملل وارد شویم، در بلوک‌های نظامی شرکت کنیم... کلمه سنتو به هر شکل و قیافه‌ای باشد مورد نفرت عموم مردم ایران است... شکم گرسنه و بدن برهنه احتیاجی به توپ و تانک ندارد... هرچه زودتر کنفرانس خود را تعطیل کنید...» (قطعنامه دانشجویان دانشگاه شیراز، 1 خرداد 1340).\nدولت امینی برای جلوگیری از تکرار شدن ماجرای خانعلی و همبستگی معلمان، دانش‌آموزان و دانشجویان، به دنبال برگزاری مراسم چهلم توسط کمیته دانشگاه، دست به اخراج و بازداشت‌های فردی زد تا رهبران جنبش را بهنگام از صحنه دور کند. علاوه بر تصفیه‌های پراکنده در مدارس، از جمله در دارالفنون، برخی از دانشجویان را از دریافت هزینه تحصیلی محروم کردند. با این همه کمیته دانشگاه برنامه بزرگداشت سالروز 30 تیر را تدارک دید و دانشجویان را به اجتماع در میدان جلالیه فراخواند. پلیس به محاصره میدان برآمد و تعدادی از دانشجویان را دستگیر کرد. دکتر امینی در توجیه این سرکوب می‌گفت: «دانشگاه مال دولت است نه دانشجویان»، این دانشگاه به هزینه دولت ساخته شده نه دانشجویان، بنابراین، حق اعتراض نیست. وانگهی اگر دانشجویان به هواداری از مصدق و یا جبهه ملی دست به بزرگداشت 30 تیر زده‌اند، باید بدانند که «این احزاب و دسته‌ها مخلوق سنت‌های دموکراتیک نبودند، هیچگونه زمینه اجتماعی نداشتند، آنها علف هرزه‌هائی بودند که در شوره‌زار هرج و مرج، آن روزها ناگهان و خلق‌الساعه می‌روئیدند. آنها پرندگان مژده‌آور بهشت نبودند». پس از همین روی بود که «دولت با انجام آن تظاهرات مخالفت نمود و اعلام داشت با تمام قوا از برگزاری چنین میتینگی جلوگیری خواهد کرد» (نطق علی امینی، اطلاعات، 14 مرداد 1340).\nدر دوران امینی بود که با پاگرفتن سازمان امنیت، تبلیغات گسترده در جهت جلب جوانان به «ترقیات شگفت‌انگیز کشور» آغاز شد. دانشجویان ایرانی مقیم آمریکا را به هزینه دولت، فراخواندند تا آن ترقیات را بستایند و معترضان را سرزنش کنند. سیل سپاس و چاپلوسی بر زبان دانشجویان «میهمان» جاری بود و پذیرائی و دیدار و گردش رایگان بی پایان.\nواکنش «کمیته دانشگاه» از کمبود رشد سیاسی دانشجویان تهران حکایت می‌کرد و می‌رساند که جوانان در فقدان احزاب و گروه‌های آگاه، از ترسیم واقعیت‌های اجتماعی و ارائه شناخت درست و معین از احوال کشور خود ناتوانند. در نامه سرگشاده به «میهمانان گرامی» باز سخن از شعارهای کلی می‌رفت، از این دست که: «از شما می‌خواهیم چهره میلیون‌ها ایرانی گرسنه را که دستی در زنجیر دارند پیش چشم ببینید» و یا «شکنجه‌گاه‌های سراسر ایران» را، که هنوز وجود نداشت، «از یاد نبرید» و الی آخر (اعلامیه کمیته دانشگاه تهران، 10 تیر 1340).\nدولت امینی از این ضعف دانشجویان، که در فقدان احزاب، نقش حزب بازی می‌کردند و توانش را نداشتند، بهره‌برداری می‌کرد. اگر کمیته دانشگاه تنها، چنانکه ویژگی جنبش دانشجوئی است، به افشاگری علیه سرکوب فرهنگی بسنده می‌کرد، چه بسا دولت امینی قادر به سودجوئی از ضعف و خیانت احزاب در پیکار با دانشجویان نمی‌بود.\nدر امر تبلیغات دولت گامی پیش‌تر نهاد. در روزنامه‌های رسمی کشور ستون «کُرسی آزاد دانشجو» را گشود. دانشجویان وابسته به حکومت را به گفتگو درباره احزاب کشاند. کودتای 28 مرداد عنوان شد. غرض جز این نبود که قیام 30 تیر را کودتا و کودتای 28 مرداد را انقلاب بخوانند. رویداد نخستین را «وابسته» و دومی را «ملی» قلمداد کنند. در همین راستا دانشجوئی به نام عبدالله شکری، در ستون روزنامه‌ها، به دکتر بیژن، استاد دانشگاه هشدار می‌داد که «دستهائی در کار است» تا میان دولت و ملت «تفرقه» اندازد. باید ملت متحد باشد اما «نه در خیانت»، نه در پشتیبانی از 30 تیر و دولت مصدق که حکومت نظامی را لغو کرد «تا دست‌نشاندگان روسیه بتوانند دست به تظاهرات بزنند». آری، دکتر مصدق جز عمال روس «طرفداران دیگری نداشت». آنگاه آن دانشجو در ربط با دولت زاهدی می‌گفت: تیمسار زاهدی پایه «سازمان امنیت فعلی» را ریختند، تا آزادی بیشتری برقرار باشد. اکنون هم «بنده آقای امینی را با آقای دکتر مصدق مقایسه نمی‌کنم... اعمال خلافی که دکتر مصدق انجام داده امینی انجام نداده... چرا می‌گویند کودتای 28 مرداد؟... مگر فرق 30 تیر با 28 مرداد چه بود»؟ این بود که چون مصدق ارتش را تصفیه کرد و گروهی از ارتشیان را بازنشسته، بنابراین «در 30 تیر ارتش نتوانست مقاومت کند و در 28 مرداد مقاومت کرد» یعنی در 30 تیر «مردم قادر به مقاومت نشدند»، اما در کودتا «مقاومت کردند» (اطلاعات، دوشنبه، 8 آبان 1340).\nهیچکس برآن نشد که این اباطیل را که بر کودتا صحه می‌گذاشت، نفی و طرد کند. جبهه ملی جواب هم نداد. حتی نقش امریکا و انگلیس و یا رشوه‌ای را که خود امینی از امریکا ستانده بود، طرح نکردند. آزردن دولت امریکا، برای جبهه ملی، که هنوز به مراحم ارباب امید بسته بود، خوش‌آیند نبود.\nدر این دوره که احزاب از ارائه برنامه و مبارزه عملی ناتوان بودند، دو گرایش در جنبش دانشجوئی رو به رشد بود. یکی گرایش مذهبی که سرخوردگان جبهه ملی بی‌بخار را به سوی خویش می‌کشید و «نهضت آزادی» سردمدارش بود، و دیگر سرخوردگان حزب توده که کوشش و خیزش سایرین را الهام‌بخش مبارزات خود قرار دادند. از این پس بارها دانشگاه در پشتیبانی از رویدادهائی که فراسوی مرزها رخ می‌داد، بپاخاست. از جمله در 14 آبان 1340، که کمیته دانشگاه، دانشجویان را در همبستگی با «مبارزات مردم الجزایر علیه استعمار» به حرکت آورد (اعلامیه کمیته، 14 آبان 1340). هم‌چنین و هم در این سال بود که شعار «جنگ مسلحانه» در بیانیه‌های دانشجوئی نقش بست. به تعبیر دیگر دانشجویان ناامید از احزاب موجود، راه‌های نوین مبارزه را طرح می‌کردند و در همین راستا با مشی کجدار و مریز گذشته می‌بریدند.\nدولت امینی که خطر را می‌دید، به عنوان تهدید «تعطیل دانشگاه» را پیش کشید و در باب برگزاری مراسم 16 آذر هشدار داد. نخست روزنامه «فرمان» وابسته به سازمان امنیت مقدمات بستن درهای دانشگاه را، در جهت آماده کردن اذهان، بدین مضمون طرح کرد، که خرابکاران آماده خیانت شده‌اند. «از ظواهر و قراین چنین برمی‌آید که دستهائی در دانشگاه شروع به اخلال نموده اند». هنوز «نحوه اجرای برنامه‌های دشمنان ملت» معلوم نیست. اما شکی هم نمی‌توان داشت که آنان همانا «عمال حزب توده و عروسک‌های خیمه شب بازی آنان بنام جبهه ملی هستند». دانشجوی راستین اگر به دانشگاه می‌رود، تنها بدان قصد است که خود را «آماده خدمت به میهن» نماید. پس دانشجو باید بداند که در این مملکت اگر «کمونیست مسلط باشد، به آنها مجالی نخواهد داد و دین و ایمان و ملیت و استقلال و آزادی را از بین خواهد برد». بنابراین دانشجویان باید «عناصر مزدور و بیگانه را از میان خود برانند» و رئیس دانشگاه در «مبارزه با عمال بیگانه در این مکان مقدس» اقدام کند (فرمان، 6 آذر 1340).\nسازمان امنیت این هشدار را به روزهائی می‌داد که حزب توده در میان جوانان نفوذی نداشت و جبهه ملی هم به خاطر بی‌عملی، وجهه خود را روز به روز بیشتر از دست می‌داد. پس درواقع روی سخن ساواک با کل دانشجویان و دانشگاه بود. در همان روزها نطق‌های دکتر امینی هم منظور اصلی دولت را که بستن دانشگاه بود، لو می‌داد. دکتر امینی اعتراف می‌کرد که هنوز اتفاقی نیفتاده، اما باید از «هرگونه پیش‌آمدی» جلوگیری کرد. از این قرار که اگر دانشجویان سالروز 16 آذر را برگزار کنند، زمینه را برای «روی کار آوردن یک حکومت نظامی فراهم» آورده‌اند (نطق امینی، اطلاعات، 10 آذر 1340).\nزمزمه تعطیل دانشگاه از 12 آذر آغازید. روزنامه‌های رسمی کشور مسأله را به عناوین گوناگون طرح کردند. نوشتند: دولت باید از بروز اغتشاشات در کشور جلوگیری کند، «حتی اگر به قیمت تعطیل دانشگاه تمام شود». در تأیید گفته‌های امینی و در تکرار همان هشدار افزودند: «ما با هر گونه اقدامی که در این راه بشود، یعنی در راه حفظ حیثیت و احترام دانشگاه و دور نگهداشتن دانشجو از جنجال و آشوب کاملاً موافقیم». زیرا اگر «در دانشگاه بمناسبت 16 و یا 19 و یا 21 آذر و یا بهر مناسبت دیگر جنجالی پیش بیایدو... خدای نکرده به خارج کشیده شود، استقرار یک حکومت تند و نظامی را سریع‌تر کرده و آزادیهای موجود در مملکت را مورد تهدید حتمی و شدید قرار می‌دهد» (خوشه، یکشنبه 12 آذر 1340).\nدانشجویان گرچه از پای ننشستند و مراسم سالروز 16 آذر را تدارک دیدند، اما هشدار رژیم را بهائی ندادند و در بیانیه خود اشاره‌ای به تعطیل دانشگاه نکردند. اعلامیه کمیته دانشگاه پیشنهاد می‌داد که 16 آذر «روز همبستگی جوانان ایران» اعلام شود. جز این نکته سخن تازه و یا تعبیر نوینی به چشم نمی‌خورد. اعلامیه از جمله می‌گفت: «با بزرگداشت دلاوریهای شهیدان دانشگاه و با الهام از قهرمانیهای آنان 16 آذر را ... روز همبستگی جوانان ایران در سراسر گیتی اعلام کرده و از همه نیروهای اصیل و ارزنده که در هر نقطه جهان شاهد جنایت‌های هیأت حاکمه فاسد ایران هستند، می‌خواهیم که با سپاس از فداکاریهای شهیدان دانشگاه، ننگ و نفرت خود را از آدم‌کشی‌های هیأت حاکمه ایران اعلام داشتند، بر شکوه و جلال این روزهای تاریخی بیفزایند» (اعلامیه کمیته دانشجویان دانشگاه تهران، 14 آذر 1340).\nصبح پنجشنبه پرچم دانشگاه به صورت نیمه افراشته درآمد. دانشجویان در مراسمی باشکوه‌تر از همیشه، درحالیکه عکس شهدای خود را در جلو صف حمل می‌کردند، یکبار محوطه دانشگاه را دور زدند و روبروی دانشکده هنرهای زیبا گرد آمدند. در این مراسم هما دارابی، و دو دانشجوی دیگر با نام‌های نمازی و شیبانی -که به تازگی از زندان آزاد شده بود- سخن گفتند. سپس حسیبی، دانشجوی دانشکده فنی به یاد 16 آذر گفت: «تشبثات مذبوحانه هیأت حاکمه و سازمان امنیت را که سعی می‌کردند دانشجویان را اخلالگر معرفی کنند و با درج اعلانات و تلگراف‌های قلابی ده دانشگاه را حقیر جلوه دهند» محکوم می‌کنیم. ابطحی دانشجوی دانشکده حقوق هم افزود:\n«هیأت حاکمه ایران مجبور است به نیاز حرکت و جنبش نسل جوان سر تعظیم فرود آورد. تحول و حرکت، خواست طبقه جوان و نسل انقلابی کشور ماست. مقصود از انقلاب برهم زدن روابط غلط و ناهنجار و غیرمنطقی اجتماع است. این کار در آغاز نیاز به قیام مسلحانه ندارد، اما اگر در برابر مسالمت، زورگوئی خودنمائی کرد، آنگاه مردم بر طبق اعلامیه جهانی حقوق بشر، به عنوان آخرین علاج به قیام بر ضد ظلم و فشار مجبور می‌گردند» (پیام دانشجو، 27 آذر 1340).\nاین نخستین بار بود که جنبش دانشجوئی، تحت تأثیر جنگ الجزیره، و پیش از برپا شدن سازمان‌های سیاسی ـ نظامی، سخن از انقلاب و جنگ مسلحانه می‌راند، که نه شعار جبهه ملی بود و نه شعار حزب توده. نیز هیچ یک از بیانیه‌ها و شعارهای دانشجوئی اشاره‌ای به مذهب و یا رهنمودهای «نهضت آزادی» نداشت. چپ نوین و بریده از حزب توده آرمان‌ها و مشی آتی خود را از خلال جنبش دانشجوئی بیان می‌کرد و راه‌های مبارزه سیاسی سال‌های بعد را برمی‌نمود.\nاز ویژگی‌های دیگر مراسم 16 آذر آن سال حضور اولیای دانشجویان در پشت میله‌های دانشگاه و تأیید آن مراسم بود. خانواده‌ها شعار می‌دادند: «ما مبارزه فرزندان خود را تأیید می‌کنیم. پیروز باد دانشگاه. ملت از دانشگاه پشتیبانی می‌کند».\nدیگر اینکه، مراسم آنسال همچنانکه خواست کمیته بود، سراسری شد. در اصفهان، تبریز، آبادان، اهواز سالروز 16 آذر برگزار شد. قطعنامه دانشجویان اصفهان می‌گفت: «16 آذر در تاریخ مبارزات دانشجوئی ایران فراموش نشدنی است، خون برادران دانشجوی ما... که به دست دژخیمان به زمین ریخت، می‌جوشد و برادران دانشجو را به مبارزه می‌طلبد».\nدانشجویان دانشگاه تبریز نیز در بیانیه خود خواستار ختم «توقیف غیرقانونی پیشوای بزرگ ملت ایران جناب آقای دکتر مصدق» بودند و می‌گفتند: «ما دانشجویان دانشگاه تبریز، اقدامات دولت آقای دکتر امینی را غیرقانونی دانسته، هر دولتی را که برخلاف اراده ملت و از طریق غیرقانونی حکومت کند و از خود بدون صلاحدید مجلس شورای ملی قانونی بیافریند محکوم می‌کنیم و اطمینان به چنین دولتی نداریم» (قطعنامه دانشجویان دانشگاه تبریز، 16 آذر 1340). روشن است که اشاره دانشجویان به تعطیل مجلس و جانشینی فرمان به جای قانون است.\nدر دانشکده فنی آبادان، مراسم 16 آذر به مبارزه علیه کارشناسان آمریکائی تبدیل شد. هم‌چنین جنبش دانشجوئی به مبارزات کارگران نفت پیوست. شعارها سیاسی بودند و با خواست‌های کارگری علیه استعمار کارکنان نفت، همراهی و همسوئی داشتند. شرح ماجرا بزرگداشت مراسم 16 آذر از سوی مقامات دانشگاهی آبادان ممنوع اعلام شد. رئیس آمریکائی دانشکده، پیش از برگزاری مراسم و به قصد ارعاب، دو تن از دانشجویان دانشکده را که رهبران جنبش نیز بودند، اخراج نمود و دانشجویان را از مداخله در سیاست منع کرد. به گفته بیانیه دانشجویان آبادان، تدارکات 16 آذر «مقامات شرکت نفت را به تکاپو» انداخت. خواستند با «ارعاب و تهدید» جلودار شوند. نخست گروهی را اخراج کردند، برخی را در تنگنای مالی گذاشتند و دستور اشغال خوابگاه دانشجوئی را دادند. اطلاعیه رئیس آمریکائی دانشکده به صراحت می‌گفت: «ما هیچ نوع جنبش و فعالیت و واقعه سیاسی را از طرف دانشجویان، که با برنامه درسی آنها تداخل کند، برسمیت نمی‌شناسیم و نمی‌توانیم تحمل کنیم». اطلاعیه آقای «کراسن» کفیل دانشکده نیز می‌افزود: «تمام اینگونه اقدامات دانشجویان را دانشکده باید با تنظیم و تصویب اداره نماید. در صورت تخلف سبب اخراج آنها از دانشکده خواهد شد». به رغم این همه تهدید و هشدار، دانشجویان در روز موعود، با پلاکاردهای خود به سوی دانشکده روان شدند، درحالیکه پلیس از پیش محوطه را محاصره کرده بود. مراسم 16 آذر در زیر باران شدید اجرا شد. خواست قطعنامه دانشجوئی این بود که رؤسای بیگانه کنار بروند و دانشجویان اخراجی بازگردند. نوشتند: «ما اجازه نمی‌دهیم که یک نفر خارجی در امور سیاسی ما مداخله کند» (پیام دانشجو، 16 آذر 1340).\nاما در ربط با کارگران، از یادآوری چند نکته کوتاه ناگزیریم.\nاعتراضات دانشجویان در این سال با مبارزه و اعتصاب کارگران آبادان و سایر شهرهای ایران همزمان بود. از اوایل بهار کارگران در اعلامیه‌های\nسراسری مردم را به شرکت در مراسم یکم ماه مه فرا می‌خواندند. از جمله کارگران فلزکار در اعلامیه‌ای که به مناسبت روز کارگر انتشار دادند، خواست خود را چنین اعلام داشتند: 1- اصلاح و اجرای قوانین کار و سازمان بیمه‌های اجتماعی. 2- رفع بیکاری «مزمن شهرها و روستاها». 3- «تجدید نظر در مالیات‌های غیرمستقیم و برقراری مالیا‌ت‌های تصاعدی». 4- الغای سریع بیمه تدریجی و ایجاد بیمه کامل برای همه کارگران. 5- «تقویت و حمایت از صنایع داخلی و جلوگیری از ورود کالاهای مشابه». 6- «بوجود آوردن تسهیلات کافی جهت تشکیل سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری». 7- تعیین حداقل دستمزد با توجه به شاخص زندگی. 8- «شناخت حق اعتصاب که تنها سلاح طبقه کارگر است، طبق موازین بین‌المللی». 9- جلوگیری از اخراج‌های فردی و دسته‌جمعی. (اعلامیه سندیکای کارگران فلزکار و مکانیک حومه تهران، 1340).\nاعلامیه دیگری در ربط با روز کارگر می‌گفت: «مقاماتی که قدرت شنیدن اعتراض کارگران و زحمتکشان حق طلب و مبارز را نداشتند... در صدد برآمدند قیام بی‌سابقه قاطبه رنجبران دنیای بشریت را سرکوب کنند... در کشور ما نیز زحمتکشان و کارگران این روز تاریخی را به عنوان روز افتخار و شرف و رنج و زحمت جشن می‌گیرند... و معتقد هستند که مبارزه حق‌طلبانه و ملی و یک‌پارچه آنها تمام مشکلات فعلی را مغلوب و منکوب ساخته... و ملت ما را در موقعیتی قرار خواهد داد که ملل آزاد جهان در نتیجه مبارزه‌های خستگی‌ناپذیر خود به درک و تحصیل آن نائل آمده‌اند...» (اعلامیه نهضت کارگری ایران، دیماه 1340).\nاز آغاز سال 1340، شرکت نفت دست به اخراج کارگران زد. در آبان همین سال 1250 نفر برکنار شدند. برخی از کارگران شورشی را به دست ساواک دادند. نیز در تأیید نامه‌هائی که از کارگران سرسپرده گرفتند، به سرکوب کارگران جنبه قانونی بخشیدند. در اعتراض به این اقدامات، کارگران آبادان خطاب به یاران خود نوشتند: «کنسرسیوم نفت در آبادان از اول سال تا نیمه اول آبان... تعداد 1250 نفر از همکاران شما را برخلاف اصول انسانیت و قوانین موجود بین‌المللی اخراج کرده و در نظر دارد تا دو سال دیگر 7000 نفر از برادران کارگر و 2000 نفر از همکاران کارمند شما را بیکار کند، و برای اینکه به این عمل پلید خود جنبه قانونی بدهد، درخواست‌های مخصوص چاپ کرده و به زور به امضای کارگران می‌رساند. اگر کارگری از جریان کار مطلع بود و از امضا خودداری کرد، او را تحویل سازمان امنیت می‌دهد تا با تهدید و شکنجه و بالاخره تبعید شرش را از سر اربابان نفتی کم کند...» (اعلامیه کارگران شرکت نفت آبادان، آبان 1340).\nاز آنجا که این اعتراضات در آستانه 16 آذر جان گرفتند، جنبش دانشجوئی بی‌تفاوت نماند. برای نخستین بار در اعلامیه‌های دانشجوئی بعد از 28 مرداد، واژه‌های چپی نمایان شدند. سخن از رنجبران رفت. بهانه‌ای برای پشتیبانی از زحمتکشان بدست افتاد. شیوه نگارش، هنوز حکایت از ناپختگی و چه بسا آشفتگی افکار داشت. در نامه سرگشاده به دکتر امینی، دانشجویان نوشتند: «از شما آقای امینی می‌پرسیم که اخراج کارگران زحمتکش، نفت بدون مجوز قانونی و بی‌خانمان کردن طبقات رنجبر ملت ما هم از جمله قرارداد کنسرسیوم است؟ هرکس می‌تواند برای منافع بیشتر جیب‌های خود با زندگی کارگران و زحمتکشان ما بازی کند؟ ما اعتراض خود را به این اقدام ضدانسانی و ضدملی اعلام داشته و همه جانبه پشتیبانی خود را از کارگران زحمتکش نفت اعلام می‌داریم. آقای امینی، این هم سند و برگ دیگری است که به پرونده سیاه و کثیف شما در نزد ملت ما اضافه می‌شود، که شما جان و مال رنجبران ما را مثل ابزار و آلات نفت در اختیار بیگانگان گذاشته‌اید» (پیام دانشجو، آذرماه 1340).\nهم‌چنین و باز برای اولین بار، جنبش دانشجوئی به گفتگوی مستقیم با جنبش کارگری برآمد. حتی دانشجویان بر آن بودند که آگاهی را به میان طبقات رنجبر ببرند، از بحران اقتصادی کشور سخن گویند، به همدردی با روشنفکران و بازاریان برخیزند، تورم و گرانی را پیش بکشند و این‌ها جملگی تازگی داشت. در بیانیه ای خطاب به کارگران و نیز دهقانان دانشجویان هشدار می‌دادند: «حکومت شاه باز هم به فشار جدیدی بر ضد ملت ایران مبادرت کرده است و... مُشتی چپاولگر طبقات محروم و زحمتکش ما در بدترین شرایط زندگی می‌کنند و در فقر و نکبت شدید دست و پا می‌زنند، درحالیکه پیشه‌وران و بازاریان با کسادی و ورشکستگی مواجه هستند... و هزاران کارگر و روشنفکر بیکار هستند و هزینه زندگی به نحو سرسام‌آوری بالا رفته است... این افزایش قیمت‌ها در موقعی انجام می‌گیرد که حکومت، میلیاردها ریال صرف ارتش و پلیس و سازمان امنیت و تبلیغات مسخره می‌کند. این افزایش قیمت‌ها در موقعی انجام می‌گیرد که شاه و درباریان و چاکران و غارتگران میلیاردها ریال در بانک‌های خارج از کشور انباشته اند... هموطنان در مقابل این تحمیل و فشار جدید حکومت شاه تسلیم نشوید، بهر وسیله که می‌توانید در مقابل این تحمیل که باز هم بر فقر طبقات محروم و زحمتکش ملت ما می‌افزاید، مقابله کنید...» (اعلامیه کمیته دانشگاه، دیماه 1340).\nدر دیماه آن سال دولت هزینه تحصیلی دانشجویان سال اول دانشسرایعالی را بُرید. نیز ارعاب و تهدید دانشجویان ادامه یافت. گروهی را هم از دارالفنون اخراج کردند. بار دیگر دانشجویان دست به قلم شدند و در همبستگی با دانش‌آموزان، خطاب به نخست وزیر نوشتند: «اخراج دانش آموزان دلیر دارالفنون توطئه دیگری است برای از بین بردن مظاهر آزادی و آزادگی.\n«... پیکار و نبرد همه جانبه انسان‌های قرن ما به خاطر تحقق بخشیدن و تجدید حیات آرمان بیست میلیون ایرانی است که 8 سال پیش دست‌های پلید مترسک‌هائی بنام هیئت حاکمه آنها را در ظلمت یک کودتای ناجوانمردانه به قبرستان فراموشی سپرد و از سکوت و خاموشی مردم ماتم‌زده، اجتماعی آفرید، مهد دروغ و تملق، دوروئی و فریب، مکتب خیانت و وطن فروشی، گورستان آزادی و آزادگی...\n«... دولت‌های پیشین، قانون شکنان دیرین، به اخطارها و هشدارهای آزادگان و رزمندگان میهن ما وقعی نگذاردند... امروز شما و همکارانتان ادامه دهندگان آن رسوائی‌هائی هستید که ننگ و بدنامی را به جان خریدند و رفتند.\n«... دانشگاه تهران اخراج همرزمان مبارز دارالفنون را تحمل نخواهد کرد و برای محو و نابودی توطئه‌های ضدملی و خلاف اصول انسانی حکومت مفسده‌جوی آقای دکتر امینی از پای نخواهد نشست... دانشجویان دانشگاه تهران تجاوز به ساحت مقدس دبیرستان را تجاوز به حقوق خود دانسته و محرومیت دانش‌آموزان خود را از تحصیل اجازه نخواهند داد..» (اعلامیه کمیته دانشجویان دانشگاه، ...، 1340).\nدر بهمن ماه این سال بود که دولت امینی دست خود رو کرد، به سرکوب جنبه علنی داد، از «تعطیل مشروطیت و مجلس» به صراحت پشتیبانی نمود، دانشگاه را بار دیگر به تعطیل دو ماهه کشاند، دانشجویان را عمال بیگانه خواند و در جهت مبارزه با اندیشه‌های آزادیخواهانه، از روحانیون و اسلام و نهضت آزادی یاری گرفت. رویدادهای بهمن 1340، به طرز شگفت‌آوری یادآور نقش نیروهای درگیر در آستانه انقلاب بهمن 1357 است. هم‌چنین پیش‌درآمد نهضت روحانیون در قیام 42 است. موضع‌گیری‌های دانشجویان که می‌رفتند به گروه‌های اسلامی و غیراسلامی تقسیم شوند، نشان‌های نخستین از پیدایش گروه‌هائی است که پا می‌گرفتند و به تشکل نزدیک می‌شدند.\nروز شنبه اول بهمن، کمیته دانشجویان در همبستگی با دانش‌آموزان اخراجی دارالفنون و نیز در اعتراض به بسته شدن مجلس، اعلام اعتصاب کرد. در این روز یورش نیروی پلیس به دانشگاه، خشن‌تر و انتقام جویانه‌تر از همیشه انجام گرفت.\nصبح آنروز دانشجویان در محوطه دانشگاه گرد آمدند تا به سوی وزارت فرهنگ روان شوند. درهای دانشگاه تازه باز شده بود که کامیون‌های پلیس و نیروهای مسلح ارتش مرکب از چترباز و سرباز و کماندو و دژبان محوطه را محاصره کردند. هنوز چیزی از آغاز برنامه دانشجویان نگذشته بود که «ناگاه قوای مسلح با گلوله و سرنیزه و قنداق تفنگ و باتون و بلاک جک... به داخل دانشگاه هجوم بردند و با وحشی‌گری تمام سروصورت و شکم دانشجویان را با سرنیزه پاره نمودند و... دختران و پسران دانشجو... را نقش بر زمین ساختند» (پیام دانشجو، 5 اسفند 1340).\nسپس تعقیب دانشجویان آغازید. اثاثیه دانشکده‌ها ویران شد و به غارت رفت. هرچه کتاب به دست افتاد پاره پاره گشت و بر زمین ریخت. استادان و کارمندانی هم که به حمایت از اموال دانشگاه و یا همدردی با دانشجویان برآمدند، از ضربات قنداق تفنگ در امان نماندند. از جمله در دانشکده حقوق دانشجویان را به صف کشیدند و یک به یک کتک زدند. در باشگاه دانشگاه که محل اقامت دانشجویان خارجی بود، دستبرد به جیب دانشجویان زدند و هرچه پول و ساعت و اشیاء فروشی بود، با خود بردند.\nدر صحن دانشگاه سرکوب وحشیانه‌تر بود. دانشجویان را به سرمای زمستان در حوض باغ انداختند. دختران را از موی سر گرفتند و روی زمین کشیدند. گزاف نیست اگر بگوییم که صحن دانشگاه را از خون جوانان رنگین کردند. در این درگیری 540 دانشجو زخمی و 300 تن دستگیر شدند.\nدر این باب، کمیته دانشجویان نوشت: «روز اول بهمن ماه، چترباز، ژاندارم و پلیس پس از یک نبرد خونین دانشگاه را فتح کرد و این خانه دانش و آزادی را به خون کشید... جز صدها دانشجوی زخمی و مجروح چیزی در دانشگاه باقی نمانده بود. این عمل ننگین به ننگ‌های دیکتاتور‌های جهان افزود. دیکتاتورها در فاجعه دانشگاه روی چنگیز را سفید کردند. روی آن‌هائی را که در سیاهی ضرب‌المثل تاریخند» (کمیته دانشجویان، بهمن 1340).\nنامه سرگشاده دکتر فرهاد رئیس دانشگاه به دکتر امینی به نقل می‌ارزد. زیرا یکی از نادرترین دفعات بود که رؤسای دانشگاه با دانشجویان به همدردی برمی‌آمدند، بی‌آنکه با درخواست‌ها و یا اعتراضات صنفی سیاسی آنان همراه باشند. دکتر فرهاد نوشت: «جناب نخست وزیر، بطوریکه با تلفن مرتباً گزارش وضع دانشکده در پیش از ظهر امروز به اطلاع جنابعالی رسید، بدون آنکه ضرورتی ایجاب نماید، در ساعت یازده و ربع، نظامیان از نرده‌ها و درها داخل محوطه دانشگاه شده و دانشجویانی را که در محوطه دانشکده بودند شدیداً مضروب کرده و به عده‌ای از آنان آسیب فراوان رسانیدند ـ که بیم تلف شدن بعضی از آنان می‌رود، در این ساعت که بنا به دعوت قبلی، در دفتر اینجانب قرار بود کمیسیون مالی تشکیل شود اینجانب و تمام رؤسای دانشکده‌ها از پنجره مشرف به دانشکده شاهد و ناظر رفتار نظامیان با دانشجویان بودیم. در بازدیدی که یک ساعت بعد اینجانب به اتفاق رؤسای دانشکده‌ها از دانشکده‌ها به عمل آوردیم، مواجه با مناظری گردیدیم غیرقابل انتظار و بسیار دلخراش. زیرا نظامیان در کلاس‌ها و آزمایشگاه‌ها و کتابخانه‌ها به مضروب ساختن دانشجویان پسر و دختری که از اوضاع خارج بی‌خبر و مشغول مطالعه و کار بودند قناعت نکرده، میکروسکوپ‌ها و ماشین‌های تحریر و سایر اسباب و لوازم را به زمین کوبیده و میزها و قفسه‌ها را واژگون ساختند و درها و شیشه‌ها را شکستند. در بسیاری از سرسراها و راه پله‌ها و حتی در کلاس‌ها لخته‌های\nخون دانشجویان مضروب دیده می‌شود. بهداری دانشگاه نیز از این اعمال ناصواب مصون نمانده، اثاثیه آنجا را واژگون کرده‌اند. بعلاوه طبق گزارش سرپرست و پرستار آنجا مریضی را از تخت به زیر کشیده و بیمار دیگر را از آمبولانس به خشونت پائین آورده‌اند. ضمناً سرپرست مزبور و پرستار و همچنین کارکنان و اعضای دفتری دانشکده‌ها را شدیداً مورد ضرب قرار داده و سخت مجروح ساخته‌اند. همین عملیات در باشگاه و طبقات فوقانی\nآن که محل سکونت دانشجویان خارجی است، جریان داشته است. هم‌اکنون عده زیادی از دانشجویان مجروح، در بیمارستان دانشگاه بستری و تحت درمان هستند. اینجانب از طرف خودم و عموم دانشگاهیان به این اعمال غیرانسانی شدیداً اعتراض و به همین جهت تقاضا دارد دستور رسیدگی برای تعیین مرتکبین صادر نمایند. البته تا اعلام نتیجه رسیدگی، اینجانب و رؤسای دانشکده‌ها از ادامه خدمت در دانشگاه معذور خواهیم بود» (نامه دکتر فرهاد به دکتر امینی، اول بهمن 1340).\nدولت امینی برای بار دوم دانشگاه را تعطیل کرد. موج اعتراض در سراسر دانشگاه‌های ایران برخاست. دولت با ساختن طومارهای قلابی و گردآوری امضا از سوی اصناف و بازاریان وانمود می‌کرد که دانشگاه به درخواست توده مردم به تعطیلی کشانده شده، زیرا که دانشگاه مال مردم است. اولیای دانشجویان از فعالیت سیاسی دانشجویان ناخرسندند و امنیت کشور را در خطر می‌بینند. این شیوه را مو به مو، رژیم خمینی به کار برد، اما چنانکه می‌بینیم ابتکار نه از او بود.\nطومارها و انزجارنامه‌های «مردم» که در طی بهمن ماه ستون ویژه روزنامه اطلاعات و کیهان را می‌آراستند، به روشنی برمی‌نمایند که حکومت‌های سرکوبگر در همه وقت و در همه کشورهای وامانده جهل توده‌ها را سلاح سرکوب و عوامفریبی قرار می‌دهند و اغلب به نام آنان و حتی به یاری آنان است که با فرهنگ و آگاهی می‌ستیزند. برای نمونه چند عبارت از چند انزجارنامه دوران امینی بدست می‌دهیم تا یادآور شده باشیم که «این گرگ سالهاست که با گله آشناست».\nاصناف گوناگون نوشتند: «جناب نخست وزیر، همانطور که خاطر عالی مستحضر است، مدتی است ساحت مقدس دانشگاه تهران که پرورش دهنده فرزندان ما و جوانان و مردان فعال کشور بوده، ملعبه مقاصد سوء عده‌ای عناصر پلید و ماجراجو شده، در نتیجه محیط و کانون علم و دانش به حدی آلوده به صحنه‌های مشمئزکننده گردیده که امکان تحصیل دیگر وجود ندارد».\nو یا تحت عنوان «ابراز انزجار مردم از تحریکات در دانشگاه» گفتند: «از آنجا که حفظ امنیت و آرامش کشور از وظایف مهم دولت می‌باشد، بدینوسیله انجمن ملی، بخش 18، این حق را به خود می‌دهد که در این باره نظریات اصلاح طلبانه خود را» که همانا بستن درهای دانشگاه باشد، به دولت ارائه بدهد.\nو باز، انجمن‌های محلی خیابان‌های بهار، سرآب، انجمن شیروخورشید عسگری هم «به عرض» رسانیدند که دولت «مبارزه با فساد را جداً اقدام نموده است و مبلغ زیادی از بودجه کشور اختصاص به فرهنگ و دانشگاه دارد... عده‌ای عناصر ناپاک و شناخته شده این محل مقدس را آلت دست و ملعبه نظریات خود قرار داده‌اند... ما فرزندان خود را به مدرسه و دانشگاه برای کسب علم و هنر و تزکیه نفس و پرورش روح انسانی می‌فرستیم، نه برای هوچی‌گری و آلت دست شدن... تقاضا داریم هرچه زودتر عناصر مفسده‌جو از محیط تحصیلی فرزندانمان را طرد و ریشه اینگونه مفاسد از محیط علم و ادب برانداخته شود».\nشگفت اینکه دکتر امینی در انقلاب فرهنگی خود، دانشجویان را مزدوران تیمور بختیار رئیس اسبق ساواک می‌نامید. آنان را به وابستگی به بیگانگان متهم می‌کرد. می‌گفت اینها همه پشتیبان «ملاکین بزرگ»، مخالفان اصلاحات ارضی، و توده‌ای هستند. اتهاماتی که با واژه‌های مشابه از قبیل «مستکبر» و «مزدوران شرق و غرب» از زبان حکومت اسلامی شنیده شد.\nاز جمله دکتر امینی در گفتار رادیوئی خود خطاب به دانشجویان که در روزنامه‌های رسمی کشور هم آمده است، می‌گفت: «همه می‌دانند که مسائل ناچیز از قبیل اخراج سه نفر دانش‌آموز و با انتقال آنها از دبیرستانی به دبیرستان دیگر» نمی‌توانست «منطقاً بهانه چنین تظاهرات وسیع دانشجویان دانشگاه باشد». پس خرابکاران قصد داشتند «دولت نظامی تیمسار بختیار را روی کار آورند و بهره‌برداری از یک چنین موضوعی لازم بود».\nهمچنین دولت امینی از پذیرفتن استعفای رئیس دانشگاه و «مجازات مرتکبین»، ـ به درخواست دانشگاهیان و دانشجویان ـ سرباز زد.\nپاسخ دانشجویان به اتهامات دولت امینی دندان‌شکن بود. نوشتند: «به صراحت بگوئیم که مسئول مستقیم جنایات هیأت حاکمه فاسد در فاجعه اول بهمن شخص دکتر امینی است». گفتند: این نخست وزیر «پُررو» و «مزخرف گو» به گمانش با بستن درهای دانشگاه می‌تواند اعتراضات را خاموش کند و بی دردسر «به کارهای غیرقانونی خود ادامه دهد». این نخست وزیر «کوکی» و «آلت دست» جان کلامش در گفتارها و نوشته‌ها جز این نیست که «دانشجویان همه‌اش از سیاست حرف می‌زنند» و به تحصیل و کار و مشق نمی‌پردازند. اما نمی‌داند که دانشجویان «جلوتر از روزی» که «لاشه ننگین» دستگاه امینی را برچینند، دانشگاه را باز خواهند کرد. «بستن دانشگاه کار ساده‌ای نیست»، یک «جنایت» است»، و این «لکه ننگ» همواره برای این حکومت باقی خواهد ماند. حکومتی که در دانشگاه را بربندد، از نظر مردم «محکوم» است و «این عمل را در سرسپردگی به بیگانه و آنچه استعمارگران می‌خواهند» انجام می‌دهد، اما کار این سرسپردگان عاقبت نخواهد داشت و «شما دیکتاتورها مجبورید دانشگاه، خانه امید ملت را، بدون وقفه باز کنید. این نسل جوان نخواهد بود که تسلیم قانون شکنی‌های شما شود، بلکه این شما خواهید بود که لگدکوب قهرمانان نسل جوان میهن ما خواهید شد» (پیام دانشجو، شماره اسفند 1340).\nاما گفتگوی دانشجویان با دکتر امینی گفتگوی کر و لال بود. درحالیکه دانشجویان بر آن بودند تا ایستادگی را تا گشوده شدن دانشگاه ادامه دهند، دولت امینی مقررات نوینی را به میدان می‌آورد و اعلام می‌کرد: دانشجویان حق مداخله در امور سیاسی کشور را ندارند و اگر دانشجوئی دست به فعالیت سیاسی بزند، تحت پیگرد قرار خواهد گرفت و از دانشگاه اخراج خواهد شد. نیز دانشجویانی که برای تحصیل به اروپا می‌روند، باید محل تحصیل و برنامه دروسی را که می‌خواهند برگزینند، از پیش به مقامات دولتی ارائه دهند.\nبه دنبال رویداد اول بهمن، موج اعتراض سراسر دبیرستان‌ها و دانشگاه‌های کشور را فرا گرفت، که به اختصار می‌آوریم.\n3 بهمن دانش‌آموزان مدارس دست به تعطیل عمومی زدند و همراه با شعار «استبداد نابود است، محصل پیروز است» تظاهرات گسترده‌ای ترتیب دادند که به درگیری خونین با نیروی پلیس انجامید و منجر به مرگ یک دانش‌آموز به نام «مهدی کلهر» شد.\nدانشجویان دانشگاه‌های تبریز، اصفهان، مشهد، اهواز نیز اعلام اعتصاب کردند و جملگی خواهان «باز شدن بدون قید و شرط دانشگاه تهران، تعقیب محرکین، و اجرای خواسته‌های دانشجویان دانشگاه» بودند.\nناآرامی دانشگاه‌ها به داخل شهر هم سرایت کرد. بویژه «تهران وضع بی‌سابقه‌ای پیدا کرده بود. خیابان‌های شهر مثل یک شهر اشغالی پر از کامیون‌های سرباز، چترباز و دژبان و پلیس مسلح بود و نیروهای مسلح... آماده حمله به مردم بودند» (پیام دانشجو، اسفند 1340).\nاز آنجا که دانشجویان خارج از کشور نیز در پشتیبانی از دانشگاه تهران و افشای جنایت دانشگاه بسیج شدند، دولت امینی در آمریکا نیز دست به کار شد.\nدر اسفندماه کنفدراسیون دانشجویان در همدردی با ایران اعلام اعتصاب غذا کرد و بدین مناسبت اطلاعیه مفصلی انتشار داد که کمیته دانشگاه تهران در همان ماه به تجدید انتشار آن برآمد.\nدانشجویان ایرانی مقیم آلمان، علاوه بر اعتصاب غذا، از هموطنان خود می‌خواستند که «با انتشار نوشته‌هائی به زبان آلمانی و تشکیل کنفرانس مطبوعاتی، از تظاهرات دانشجویان در ایران پشتیبانی کرده، حقایق را برای عموم روشن سازند» (اطلاعیه فدراسیون دانشجویان مقیم آلمان، کیل، ژانویه 1963). در 16 اسفند دانشجویان ایرانی لندن در اعتراض به سفر امینی به انگلستان و در پشتیبانی از ایران، دست به تظاهرات و راه‌پیمائی زدند و نیز اعلام داشتند: «هرگونه مذاکره با امینی که نماینده هیأت حاکمه ایران است، محکوم است».\nیکی از راه‌های دولت امینی برای جلوگیری از تأثیر مبارزات دانشجویان خارج از کشور در اذهان عمومی، بسیج هواداران حزب زحمتکشان دکتر بقائی در آمریکا بود. اینان دسته‌ای با نام «گروه ملی» به راه انداختند و به انتشار اعلامیه‌های جعلی از سوی دانشجویان معترض برآمدند. سرکردگان مشهور این گروه، که ما از بردن نامشان خودداری می‌ورزیم، به‌طور مستقیم زیر فرمان اردشیر زاهدی بودند که همواره و حتی در انقلاب بهمن روابط نیک خود را با امینی حفظ کرد. اعلامیه‌های گروه در برگی تحت عنوان «شهاب» منتشر می‌شد و هزینه آن را وابسته مطبوعاتی ایران در واشنگتن تأمین می‌کرد.\nمبارزات و همبستگی دانشجویان داخل و خارج، سرانجام دولت امینی را به عقب‌نشینی واداشت و دانشگاه تهران در 15 فروردین 1341، یعنی بعد از دو ماه و اندی، درهای خود را گشود.\nدو هفته پیش از گشایش دانشگاه، دانشجویان نظر خود را داهیانه‌تر از همیشه و پخته‌تر از اعلامیه‌های قبلی ارائه می‌دادند. در مقاله‌ای با نام «سیمای ننگین دکتر امینی» استدلال می‌کردند که دولت امینی به دنبال «یک مانور سیاسی امپریالیسم» روی کار آمد. بیش از «ده میلیون ریال» به راه آگهی‌ها، اعلامیه‌ها، نقش و نگارهای تبلیغاتی خرج کرد و دَم از مبارزه با فساد زد. او همه کوشش خود را بر این نهاد که به جهانیان ثابت کند ملت ایران بیسواد است و ملت بیسواد «احتیاج به انتخابات ندارد». آنگاه مسئله اصلاحات ارضی را باب روز کرد و اعلام داشت: «بدون اصلاحات ارضی انجام انتخابات آزاد غیرممکن است»، و بدین عذر درِ مجلس را تخته کرد. کشتار دانشگاه در واقع در جهت «استقرار کامل استبداد سیاه» بود (پیام دانشجو، یاد شده).\nباز در نوشته‌ای دیگر، گامی فراتر نهادند، که امروز همه مردم کوچه و بازار هم این نکته را دریافته‌اند که در ایران دو گروه بیشتر نداریم: «یک اقلیت حاکم و یک اکثریت محروم». اولی تنها بدستیاری بیگانگان روی پای خود ایستاده است. دولت امینی هم از قماش نخستین است و ادامه دهنده راه کودتاگران. «کودتاچیان جدید هم مانند کودتاچیان 28 مرداد عامل استعمار و مأمور اجرای برنامه‌های آنند. اما امروز کودتا می‌کنند «تا بعنوان استفاده از آخرین حربه و اعمال قدرت، بتوانند منافع حقه مردم را که به مقاومت دلیرانه برخاسته‌اند باز هم به نفع استعمار به یغما بسپارند». کودتا می‌کنند «تا بتوانند باز هم به قیمت فقر و گرسنگی مردم ما، جیب‌های خود و اربابان خود را انباشته‌تر سازند». کودتا می‌کنند تا «مقاومت و عصیان و مبارزه مردمی را که از این جنایات به تنگ آمده‌اند، با نیروهای مسلح جنگی، که فقط برای چنین روزی آماده ساخته‌اند، هرچه وحشیانه‌تر درهم کوبند». کودتا می‌کنند تا «به محیط مقدس دانشگاه همچون یک منطقه اشغالی قشون پیاده کنند؛ چون لشکریان چنگیز بکُشند و بسوزند و ببرند... هشت سال پیش علیه ملت ایران کودتا کردند، امروز هم علیه ملت ایران کودتا می‌کنند» (پیام دانشجو، 29 اسفند 1340).\nدر این سال که جنبش دانشجوئی این چنین با گوشت و استخوان خود از آزادی اندیشه و بیان و اجتماعات در محیط دانشگاهی پشتیبانی می‌کرد، «نهضت آزادی» که هم در این سال پا گرفته بود، از زبان دانشجویان هوادار خود، زیرکانه همان برنامه دکتر امینی را تکرار می‌کرد، اما در ضمن لحن انتقادی خود را نگه می‌داشت تا به انزوا کشیده نشود.\nدانشجویان «نهضت آزادی» در جهت آرامش دانشگاه و جلوگیری از سرکوب طرحی داشتند، بدین مضمون: 1- اینکه «ما می‌خواهیم درس بخوانیم و درس محیط آرام و مایه احترام را می‌خواهد»، از این هم که «به بهانه‌های کوچک دائماً در محیط دانشگاه تظاهر و تعطیل پیش آید، انزجار داریم». 2- بهتر است از نظر «تعلیماتی و اداری و مالی» دانشگاه مستقل و تابع شوراهای استادان منتخب باشد. 3- «تعلیم و تربیت هدف اصلی و برنامه عمومی در دانشگاه» باشد و نیز «انجمن‌های ورزشی، ادبی و دینی» برپا شود و گسترش یابد، تا «تقویت ایمان» و «احراز شخصیت» جوانان را سبب گردد. 4- «انضباط» در دانشگاه کاملاً رعایت شود. 5- آزادی تا حدودی باشد که «مزاحمت برای محل و ساعات درس و کار فراهم نیاورد و اعمال خلاف شأن دانشجو و دانشگاهی صورت نگیرد و به خارج از دانشگاه تجاوز ننماید» (اعلامیه دانشجویان نهضت آزادی، اسفند 1340). جان کلام حزب مهندس بازرگان جز این نبود که دانشجویان سخن از سیاست نرانند، تظاهرات نکنند، نظم دانشگاهی را محترم شمارند و خود را با دین و ورزش و غیره مشغول دارند. درواقع او نیز همان شعار «مبارزه با فساد» امینی را به بیانی دیگر تکرار می‌کرد.\n«انجمن اسلامی» نیز که به سرکردگی مهندس بازرگان، سحابی، آیت‌الله طالقانی و افرادی از این دست برپا شده بود تا به گفته بازرگان «با کمونیسم» به مبارزه برآید، در ربط با دانشگاه نه تنها جانب افکار دکتر امینی را گرفت، بلکه پیشقراول قیام 42 و هم‌چنین پیام‌آور کمیته‌های اسلامی امروز شد.\nاعلامیه «انجمن اسلامی دانشجویان»، در باب برنامه‌های دانشگاهی، نخست بر «پیکار عقیدتی» تکیه داشت. هدف را «مبارزه با فساد» و تبعیت از «ارزش‌های واجب‌الاطاعه» می‌نهاد. بدین قرار:\n1- «کوشش در بالا بردن آگاهی نسل جوان نسبت به حقایق و اصول عقیدتی اسلام.\n2- «اشاعه هرچه بیشتر این اصول در میان مردم و مبارزه با خرافات و جهل و فساد.\n3- «تشکیل و ترغیب جوانان دانشجو به پیروی از یک زندگی شرافتمندانه براساس ایمان به خدا، حق‌طلبی، و عدالتخواهی.\n4- «ایجاد همبستگی جوانان مسلمان در همه نقاط و کمک به نهضت جهانی اسلام در راه ایجاد یک دنیای بهتر.\n«ما سعی خواهیم کرد نقش مؤثر خود را در اجرای هدف‌های بالا ایفا کنیم و در این راه به خدای بزرگ و همکاری همه جوانان مسلمان و مردم شرافتمند متکی خواهیم بود» (انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران، 1340). (نیز درباره نهضت آزادی و دولت امینی، نگاه کنید به نوشته الف. رحیم: نهضت آزادی در سوسیالیسم و انقلاب، شماره 2، آذر 1361).\nدر فروردین 1341 که دانشگاه گشوده شد، جنبش دانشجوئی برخاسته از یک پیکار سیاسی ـ فرهنگی، گام در راهی نوین نهاد. اکنون با پیدا شدن احزاب و گروه‌های مذهبی، سرکوب اندیشه نیز جلوه‌ای دیگر یافت. دانشجویان می‌رفتند که به دو گروه مذهبی و غیرمذهبی تقسیم شوند، چنانکه در بخش دوم این گفتار خواهیم آورد. اما پیش از آن جنبش دانشجوئی را تا پایان تیرماه 1341، یعنی تا برکنار شدن دولت امینی بدست می‌دهیم.\nهمراه با گشایش دانشگاه، دانشجویان از همان روز نخست، به ارائه خواسته‌های خود برآمدند که: «ما در آستانه افتتاح مجدد دانشگاه تهران، با تجدید عهد و سوگند در برابر ملت ایران، با عزم راسخ اعلام می‌کنیم که از مبارزه شرافتمندانه خود در راه حقوق و آزادیهای ملت ایران و استقرار حکومت قانونی هرگز منصرف نخواهیم شد... و خواسته‌های خود را به شرح زیر اعلام می‌داریم:\n1- زندانیان سیاسی آزاد گردند.\n2- عاملان فاجعه بهمن به سختی مجازات شوند.\n3- قاتل دانش‌آموز شهید مهدی کلهر معرفی و مجازات شود.\n«در پایان با ابراز تنفر شدید از آنچه در حادثه فجیع اول بهمن بر دانشگاه گذشته است، مراتب تألم و تأثر خود را نسبت به دوستان عزیزی که در فاجعه مذکور به سختی مصدوم گشته، دچار نقص عضو شده‌اند، ابراز می‌داریم..» (اعلامیه کمیته دانشجویان، 15 فروردین، 1341). چند هفته بعد، ارگان دانشجوئی، بار دیگر در یادآوری رویداد بهمن، با لحن تندتر نوشت: «جلادها به چه می‌اندیشند؟... نه برای آنان که در زندان‌اند و نه برای ما که به ظاهر آزادیم، این نمی‌تواند سبب کُندی و یا تردید در نبرد باشد. آنها می‌دانند که مبارز از زندان نمی‌هراسد و هرچه در بند بماند پولادی است که آبدیده می‌شود. ما می‌دانیم که قربانی کردن صدها و صدها برای یک نهضت مسأله مهمی نیست... ولی دیکتاتورها باید بدانند که در بند ماندن دانشجویان خشم را در دل ما افزون و کینه را از حد بیرون خواهد کرد و بدینسان گوری که برایشان کنده شده، عمیق‌تر؛ وحشتناک‌تر خواهد بود» (پیام دانشجو، 30 اردیبهشت 1341).\nاکنون که از احزاب سیاسی کاری ساخته نبود و چنانکه از محتوای اعلامیه‌ها پیداست، دانشجویان هرچه بیشتر به اندیشه براندازی نزدیک می‌شدند و از رهبران خیانت‌کار توده و یا سازشکار جبهه ملی می‌بریدند، مسئله تماس مستقیم با توده‌ها در اذهان جوانان شکل می‌گرفت و کار در میان مردم، به ساده‌ترین شکل آن طرح می‌شد.\nیکی از گویاترین این رویدادها و شاید زیباترین صفحات تاریخ جنبش دانشجوئی مسئله سیل‌زدگان محله «جوادیه» تهران و ساختن پُل در این منطقه است. هم‌چنین گزارشی که در این باب خود دانشجویان نگاشته‌اند، از شیرین‌ترین نوشته‌های نسل جوان میهن ماست که مجملی بدست خواهیم داد تا به یادگار به روزگار بماند.\nروز 13 اردیبهشت 1341، اردوئی از دانشجویان در جهت یاری رسانی به سیل‌زدگان جوادیه و محلات فقیرنشین تهران برپا شد. اردو ناآشنا به وضع منطقه و بیگانه با روحیات مردم جنوب شهر راهی منطقه شد و از همان روز نخست گزارشی روزانه تدارک دید. گزارش دانشجوئی با شناساندن احوال عمومی جوادیه آغاز می‌شود که « 80 هزار نفر» جمعیت دارد، بر این تعداد تنها دو درمانگاه وجود دارد، و با کمبود پزشک و دارو مواجه است. در دکان‌های جوادیه شیر یافت نمی‌شود که «وضع بهداشت در جوادیه» را می‌رساند.\nهنگام ورود دانشجویان به منطقه «مردم محل با حیرتی عمیق و اعجابی نا شکفته به این خروش و جنبش ناگهانی می‌نگریستند... دانشجویان از بدو ورود دست به کار شدند. صدها دانشجو... درحالیکه چهره‌شان از شوق و چشم‌هایشان از برق کینه نسبت به مسببین فقر و بدبختی ملت مملو بود، کلنگ بدست بر زمین می‌کوبیدند» تا نهر عریض‌تر شود و با بیل و شِن‌کِش نهر را لاروبی می‌کردند تا آب بهتر جریان یابد. دسته‌ای پل آجری را که جلو جریان طبیعی آب را می‌گرفت، خراب می‌کردند. آنطرف‌تر... پایه‌های یک پل خراب را درهم می‌شکستند». در محوطه اردو، دانشجویان دیگر دست به ایجاد یک درمانگاه موقت زدند «که رایگان بیمار می‌پذیرفت و داروی رایگان می‌داد».\nمردم جوادیه که سر از کار دانشجویان در نمی‌آوردند و نمی‌دانستند این گروه چرا آمده‌اند و چه قصد دارند، نخست «با بهت و حیرت» و شک و تردید نظاره می‌کردند و روزهای اول از روی‌آوری به درمانگاه هم پرهیز داشتند. «اما قلب دانشجویان که دست به کار گِل شده بودند، با آن نظر محبت و یگانگی که در خود داشت»، رفته رفته بی‌اعتمادی مردم محل را زدود.\nنزدیک شدن مردم به دانشجویان، برای گرفتن دارو و غیره، دستگاه را به «تکاپو» و هراس افکند. بقول دانشجویان «سکوت و سکون جوادیه» شکسته بود. در یک روز «200 بیمار» به درمانگاه دانشجوئی روی آوردند و تعدادی هم بستری شدند. «احساس مردم... اندک اندک شکل می‌گرفت و تحیر و سکوت جای خود را به شادی و هیجان می‌داد».\nروز سوم پلیس و سازمان امنیت برآن شدند تا دانشجویان را بی سروصدا از محل کار دور کنند. «توطئه‌ها شروع شد و وقتی دانشجویان به محل اردو رفتند، وسایل کار را در اختیارشان نگذاشتند». اما دانشجویان از پای ننشستند. گفته بودند سه پُل در جوادیه خواهند زد و به عهد خود وفا کردند.\nدر همین روز دانشجویان دانشکده فنی کار تعریض نهر را پایان دادند و درمانگاه موقت از 180 بیمار پذیرائی کرد.\nاکنون مردم می‌کوشیدند تا به شیوه‌های گوناگون احساسات دوستانه خود را به نحوی از انحاء، به دانشجویان بنمایانند. سردی و بی‌اعتمادی روز اول از میان رفته بود. برخی آب می‌آوردند، برخی چای می‌دادند، و یکی از اهالی می‌گفت: «وقتی دانشجویان کلنگ می‌زنند خون آدم به جوش می‌آید. چطور ممکن است انسان بعد از 15 سال تحصیل بیاید و عملگی کند».\nحتی کودکان جوادیه نیز به جمع پیوستند. «در وسط نهر... تخته‌پاره‌ای روی آب انداخته بودند که روی آن کاغذی را حمل می‌کرد و به خط بچه‌گانه‌ای روی کاغذ نوشته بودند: «زنده باد دانشجویان».\nروز یکشنبه سازمان امنیت به تهدید رسمی برآمد و تعطیل کار را اعلام داشت، «در همین حال مردم جوادیه برای پذیرائی از دانشجویان بر یکدیگر سبقت می‌گرفتند و در حالیکه فقر اجازه نفس کشیدن نمی‌داد، همه هستی خود را با دلی گشاده به پای دانشجویان می‌ریختند» آنان را سر سفره خود می‌نشاندند.\nگزارش دانشجویان، ساده‌دلانه می‌افزود: «حالا ملت و دولت در دو قطب قرار گرفته بودند: ملت همراه دانشجو و دولت دشمن دانشجو».\nاز فردای آن روز گروه بیشتری از دانشجویان به اردو پیوستند و تعداد به 500 نفر رسید. برخی که کمتر آزموده بودند، آسیب جسمی هم دیدند. از جمله انگشت پای دانشجوئی زیر پل ماند و قطع شد. دانشجویان همه اینها را پای افتخارات خود نوشتند و دلشاد از این که سرانجام به دنیای زحمتکشان راه یافته‌اند، تا جائی که سیمائی را که از کارگر ترسیم می‌کنند، در خود می‌دیدند و می‌نوشتند: «چهره‌ها از تابش آفتاب قهوه‌ای شده بود، لاروبی ادامه داشت، و پایه‌های اول و دوم پل به‌طور کامل به پایان رسید».\nدر این اردو دختران دانشجو نیز در چیدن آجر و مالیدن گل یاری می‌دادند«جوادیه بیدار شده بود و این بیداری چون موجی سراسر منطقه را فراگرفت». حتی کشتارگاه‌های منطقه «مبلغی از قبوض اعانه دانشجویان را خریداری کردند و صنف جگرکی دانشجویان را به ناهار میهمان نمود. همان روز سازمان امنیت اعلام کرد: «از فردا اجازه کار نخواهیم داد». اما این تهدید هم نگرفت. دانشجویان، دلگرم از همبستگی مردم، پاسخ دادند: «ما در میان نهر به لاروبی خواهیم پرداخت. چترباز و ژاندارم بیاورند و کار ما را مانع شوند».\nروز چهارشنبه کار دو پل که به همت دانشجویان بنا شد، پایان گرفت، اما پل سوم هنوز کار فراوان در پیش داشت. نسل جوان مغرور از این پیروزی یاد می‌کرد و می‌نوشت: «در میان مبارزه، در دادگاه اندیشه‌های مردم، در کوچه پس کوچه‌های شهر، دانشجویان پیروز بودند، هم دوست و هم دشمن این پیروزی را احساس می‌کردند. یکی از شوق می‌ستائید و آن دیگری از خشم دندان برهم می‌فشرد و چنگ تیز می‌کرد».\nبرای پایان پل سوم دانشجویان تصمیم به کار شبانه گرفتند و با کار جمعی و طاقت‌فرسا سرانجام بنای پل سوم را هم به آخر رساندند. «مردم و دانشجویان روی پل سوم بزرگ که بدست دانشجویان و برای مردم ساخته شده بود، گرد آمدند و با احساسی شگرف که در قالب هیچ کلمه یا جمله‌ای نخواهد گنجید، پل را افتتاح کردند». و آنگاه در تودیع از مردم که دل به ترک آنان نمی‌دادند، اعلامیه‌ای خواندند و «در میان فریاد شوق آنان محل را ترک گفتند» (گزارش اردو، پیام دانشجو، 30 اردیبهشت 1341).\nدر طی این روزها، چنانکه از گزارش هم پیداست، هیچ حزب و گروه سیاسی به اندیشه بهره‌برداری برنیامد، هیچ‌کس نمایندگی این و آن طبقه را مدعی نشد، هیچ نیروئی نتوانست یکپارچگی جنبش دانشجوئی را برهم زند. دانشجویان خود به این نکته پی برده بودند که از شعارهای توخالی کاری ساخته نیست. هرگز نمی‌توان دستی از دور بر آتش داشت و برای دیگری نسخه مبارزه صادر کرد، چنانکه در نتیجه‌گیری از آزموده‌های خود در اردوی جوادیه نوشتند: «تنها با کار در میان مردم و برای مردم می‌توان مردم را همراهی کرد».\nسیاست دکتر امینی که بر تلاشی جنبش دانشجوئی و تقویت دین در برابر خواست‌های پیشرو استوار بود، راه را به نهضت خمینی، با سرکردگی فکری نهضت آزادی (به سال 1342) گشود. گرچه دانشجویان در برابر آن رویداد «ارتجاعی» ایستادند و قیام 42 را به سود «مالکان بزرگ» دانستند، اما تولد گروه‌های نوپا، از بطن نهضت آزادی، صدای دانشجویان را رفته رفته خاموش کرد و جنبش دانشجوئی را به راه نوینی سوق داد، چنانکه بدست خواهیم داد.\nبرگرفته از شماره دهم نشریه «زمان نو»، آبان ماه 1364\n▼ آوریل 10 (20)\nفاطمه سپهری؛ خامنه ای باید در مقابل دوربین بنشیند ...\nشيرين و فرهاد! با صدای "بنان" و پيانو "مرتضی محجو...\nEdwy Plenel - Masques : ce que révèle l’enquête de...\nÀ l'air libre (17) Le controversé Didier Raoult, l...\nNaomi Klein: Sanders “Broke the Spell” of Neoliber...\nژان پل سارتر،سيمون دوبوار!هنروسياست ازنگاه احمد شاملو\nفرق آخوند وکُرنا درچيست!هر دو ويروس مقاومند\nدرد يک ملت از کمانچه استاد "کيهان کلهُر"\n«سه قطره خون» بر پيشانی جنبش دانشجويی\nشانزده آذر، ”روز دانشجو“ جنبش دانشجویی در سالهای ...\nشکلگیری جنبش دانشجویی در ایرانسرکوب جنبش دانشجویی...


لوازم اداری رومیزی زیر گروه پانچ Desktop Office Stuff Sub Group Punch\nدوست گرامی به گروه پانچ Punch در فروشگاه اینترنتی ملزومات اداری و هدایای تبلیغاتی نارسنس خوش آمدید. شما با انتخاب گروه پانچ Punch به این بخش وارد شده‌اید. دستگاه پانچ یکی از ابزار پرکاربرد در ادارات و صنعت صحافی است.دستگاه پانچ بیشتر برای سوراخ‌کردن کاغذ و قراردادن آن در زونکن، کلاسور و پوشه مورد استفاده قرار می گیرد. از این رو تلاش مجموعه نارسنس بر این است که طیف وسیعی از مدلهای متنوع پانچ را به عنوان کاربردی ترین لوازم اداری رومیزی در دسترس شما مشتریان محترم قرار دهد. کالاهای گروه پانچ به صورت پیوسته و روزانه در حال به روز شدن هستند و شامل جدیدترین قیمت از مدل‌های مختلف در بازار ایران می‌باشند. شما با جستجو ، بررسی و مقایسه در لوازم رومیزی اداری نارسنس قادر خواهید بود به راحتی کالای مدنظرتان را انتخاب و خرید نمایید و خرید آنلاین را به گونه ای متفاوت تجربه کنید.


دلمشغولی های من و شغلم» Blog Archive » آیا خدا جهان را ساخته است؟\nهنگامی که به عمقِ اتم سفر می کنیم با یک سری پروتون مواجه می شویم که هر وقت که می خواهند “خود به خود” به وجود می آیند و به خودیِ خود، هر وقت که می خواهند نابود می شوند. ما آن را “مکانیک کوانتوم” نام گذارده ایم.\nقوانین طبیعت به ما می گویند که نه تنها تمامِ جهان می تواند مانند پروتون ها به وجود بیاید بلکه برای پیدایش هم نیازمندِ علت نیستند، همچنین هیچ حادثه ای منجر به انفجار بزرگ “بیگ بنگ مهبانگ” نشده است … هیچ چیز …\n“میدان گرانشی” و “جاذبه” در درون سیاه چاله به قدری است که نه تنها “نور”، بلکه “زمان” هم نمی تواند از میدان گرانشی آن فرار کند، لذا زمان از حرکت باز می ایستد. این به این دلیل نیست که ساعت از کار می افتد بلکه به این دلیل است که در داخل سیاه چاله “زمان” وجود ندارد.\nبه نظر من نقش زمان در آغاز جهان، آخرین کلیدی است که نیاز به یک طراح بزرگ را برای آفرینش از بین می برد و نشان می دهد جهان چگونه خودش را ساخته است. اگر به گذشته و به لحظه ی انفجار بزرگ برگردیم خواهیم دید که جهان کوچکتر و کوچک تر می شود تا جایی که تمام جهان فضایی بی نهایت کوچک و متراکم است، جایی که جهان یک “سیاهچاله” است. قوانین طبیعت به ما می گویند که در درون سیاه چاله زمانی وجود ندارد، شما نمی توانید به زمانی پیش از انفجار برگردید چون زمان پیش از انفجار بزرگ وجود ندارد، ما در نهایت چیزی را پیدا کردیم که علت ندارد، چون زمانی برای وجود علت نیست.\nبرای من این به معنای ناممکن بودن وجود خالق است، چون زمان برای خالق وجود نداشته است.\nما همگی آزاد هستیم تا آنچه را که می خواهیم بدست آوریم و به نظر من، هیچ خدایی وجود ندارد، هیچ کس جهان را خلق نکرده و هیچ کس ایمان ما را هدایت نمی کند، هیچ بهشت و هیچ زندگی پس از مرگی وجود ندارد.\nما همین یک زندگی را داریم تا از این طراحی زیبا طبیعت استفاده کنیم و من از این بابت بسیار سپاس گزارم …\nمنبع : Did God Create the Universe\nدنیا را بد ساخته اند…\nاین نوشته به وسیله ی admin و در تاریخ ژوئن 30, 2014 در 07:31 و در دسته بندی(های) بزرگان نوشته شده است.می توانید پیوند یکتا را ذخیره کنید. در اینجا هر دیدگاهی را با استفاده از خروجی خوراک برای این نوشته دنبال کنید. دیدگاهتان را بفرستید و یا بارتاب بفرستید : نشانی بازتاب.


پرشین خودرو | کاهش سن معاینه فنی خودرو\n۱۶:۱۷ | ۱۳۹۵/۱۰/۲۸\nپرشین خودرو: معاون رییس جمهور و رییس سازمان حفاظت محیط زیست از کاهش سن معاینه فنی خودروهای صفر به 2 الی 3 سال خبر داد.\nبه گزارش «پرشین خودرو»، معصومه ابتکار در برنامه تلویزیونی «باصبح» بیان کرد: تقریبا از اوایل دولت، ما در زمینه هوای پاک روی لایحه ای کار کردیم، که این لایحه ای روزآمد باشد تا مقررات لازم را برای تمام کسانی که در یک شهر فعال هستند اعم از بحث توزیع سوخت، منابع متحرک یعنی خودروها، رفتن به سمت استفاده از خودروهای پاک و حمل و نقل عمومی، صنایع و معادن اطراف و داخل شهرها، کوتاه کردن سن معاینه فنی به 2 تا 3 سال، پرداختن به بحث گرد و غبار برای اولین بار و... اجرایی شوند. این قانون، قانون پیشرویی است و آماده برای ارائه در صحن علنی مجلس است.\nاو ادامه داد: موضوع محیط زیست با مردم سرو کار دارد و ما نمی توانیم منافع و حقوق مردم (حقوق شهروندی) آنان را نادیده بگیریم. ما حق داریم برای زندگی، نفس کشیدن و... از محیطی سالم برخوردار باشیم اما در همین راستا مسئولیت هایی نیز داریم، کسانی که در قانون گذاری و اجرا ونظارت مسئولیت هایی دارند می بایست وظایف خود را به خوبی انجام دهند، البته نقش مردم هم در این بین مهم است. محیط زیست موضوعی است که مسائل آن صرفا با یک دستور ورفتار دولتی حل نخواهد شد. بنابراین نیازمند مشارکت جدی مردم است.\nابتکار خاطر نشان کرد: در یک شهر یازده میلیونی (روزهای تهران) باید مواردی رعایت شوند که در روستا ها وشهرهای کوچک الزامی به رعایت آنها نیست اما در کلان شهرها نظم دیگری را باید مدنظر داشت. پایش و کنترل مستمر از جمله وظایف سازمان محیط زیست است. ما ویژه فصل زمستان پایشی ضربتی و کنترلی را انجام داده ایم که تاکنون بیش از 1100 واحد صنعتی و معدنی در استان تهران را کنترل کرده و به بسیاری اخطار داده شده است. آلودگی محیط یعنی صدمه ای به طبیعت که حق عمومی محسوب می شود؛ به طوری که حتی ایجاد آلودگی یک ماشین بدون معاینه فنی اجحاف در حق تک تک شهروندان است.\nوی افزود: تقریبا از اوایل دولت، ما در زمینه هوای پاک روی لایحه ای کار کردیم، که این لایحه ای روزآمد باشد تا مقررات لازم را برای تمام کسانی که در یک شهر فعال هستند اعم از بحث توزیع سوخت، منابع متحرک یعنی خودروها، رفتن به سمت استفاده از خودروهای پاک و حمل و نقل عمومی، صنایع و معادن اطراف وداخل شهرا، کوتاه کردن سن معاینه فنی به 2 تا 3 سال، پرداختن به بحث گرد و غبار برای اولین بار و... اجرایی شوند. این قانون، قانون پیشرویی است و آماده برای ارائه در صحن علنی مجلس است.\nاو بیان کرد: از رسانه ملی و در کل تمام رسانه ها تشکر می کنم، بحث رسانه بسیار مهم است چراکه به موضوع محیط زیست، فرهنگ ورفتار مردم و اینکه ما چگونه می توانیم مردم را در موضوع محیط زیست پای کار بیاوریم توجه می شود تا در واقع مردم بخشی از مشکل نباشند بلکه راه حل باشند. بنابراین باتوجه به نقش پررنگ رسانه ملی از آن تشکر می کنم علی الخصوص با حضور آقای علی عسگری توجه به محیط زیست بیشتر شده، البته هنوز هم جای کار هست.\nابتکار در پایان گفت: اگر برنامه هایی که دولت تدوین و مجلس به عنوان قانون مصوب کرده با اراده اجرا شوند و مشارکت و همکاری مردم هم لحاظ شود وضعیت بهتری خواهیم داشت. هرچند که روند جهانی هم در این زمینه نگران کننده است.\nتشکیل کارگروه کاهش سن معاینه فنی\nپلیس به دنبال کاهش سن معاینه فنی\nاعتبار 5ساله معاینه فنی اشتباه بود\nمجلس موافق دوساله شدن معاینه فنی\nبررسی کاهش سن معاینه فنی خودرو


طراحی انیمیشن پیش نمایش رابط کاربری صفحه ورود در افتر افکت - فروشگاه وب سایت باب آرت\nخانه / آموزش ویدیویی / افترافکت / طراحی انیمیشن پیش نمایش رابط کاربری صفحه ورود در افتر افکت\nطراحی انیمیشن پیش نمایش رابط کاربری صفحه ورود در افتر افکت\nتوضیحات کامل آموزش در این لینک قرار دارد.\nطراحی انیمیشن پیش نمایش رابط کاربری صفحه ورود در افتر افکت عدد\nافتر افکت می تواند به سادگی به ما کمک کند تا در زیباسازی یک پیش نمایش ویدیویی برای رائه به مشتریان ، یک پیش نمایش زیبا را طراحی کنیم.در این آموزش پیش نمایش رابط کاربری صفحه ورود یک اپلیکیشن را که از قبل در فتوشاپ طراحی شده به افترافکت می دهیم و در آن شروع به انیمیشن گذاری می کنیم.\nطراحی انیمیشنِ جز به جز لایه ها در افترافکت در آموزش بطور کامل توضیح داده می شود.این افکتهای حرکتی نه فقط برای موضوع رابط کاربری بلکه برای موضوعات دیگر مثل پیش نمایش یک تیزر یا طراحی یک بنر وب نیز مورد استفاده قرار می گیرد.\nتنها کافی ست با کمی خلاقیت و ایده پردازی به نوعی موضوع دیگری را برای پروژه ای جدید در نظر بگیریم.در این آموزش ما با یکدیگر با افترافکت تمامی لایه ها را با تناسبِ تایم ، افکت گذاری می کنیم و در نهایت با خروجی گرفتن در افترافکت نتیجه نهایی را بدست می آوریم.\nیک فایل فشرده حاوی ۷ پارت ویدیو فیلمهای تمرین اصلی کیفیت ۱۰۸۰ فول اچ دی با کلام و زبان فارسی\nفایل PSD آموزش\nحجم کامل بسته ی تمرین ۳۵۳ مگابایت\nقیمت این تمرین 15000 تومان می باشد.\nپسورد فایل فشرده ی تمرین به همراه لینک دانلود ، پس از خرید به ایمیل شما ارسال می شود.\nقبل از خرید حتما در ادامه ویدیوی معرفی را ببینید.\nاولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “طراحی انیمیشن پیش نمایش رابط کاربری صفحه ورود در افتر افکت” لغو پاسخ


ایستاده با آسم در توفان کرونا - آی تی گپ\nبه گزارش آی تی گپ، سرفه و تنگی نفس با کوچک ترین عامل محرکی شروع می گردد و تا چند دقیقه ادامه پیدا کند و امان می برد. این عامل محرک می توان از بوی سوختگی نان تا عطر و گرده گل ها باشد.\nدر شرایط حادتر، گاهی احتیاج به بستری شدن وجود دارد و به همه این دلایل، افراد مبتلا به آسم، همواره در معرض خطر آغاز نشانه ها به ویژه سرفه باشند.\nدر شرایط همه گیری کووید 19، ماجرا جدی تر است. به این دلیل که ریه افراد مبتلا به آسم، حساس است و ویروس کرونا می تواند به این بخش آسیب پذیر، حمله کند.\nفردا سه شنبه 14 اردیبهشت مطابق با چهارم می (نخستین سه شنبه ماه مه) روز جهانی آسم و آلرژی نامگذاری شده است.\nاز سوی دیگر با چهارمین اوج گیری ابتلا به کرونا در کشور، ویروس عامل این بیماری این بار درگیر نماینده تر از پیش حمله ور شده است. اینها بهانه ای شد تا مراقبت های لازم برای افراد مبتلا به آسم در همه گیری کرونا را با هم مرور کنیم.\nبرای این که بتوانید از کرونا در امان بمانید، علاوه بر نکته هایی که همه رعایت می نمایند، شما باید به شکل خاص به این نکته ها دقت کنید.\nماسک خاص: بهتر است بیشتر در منزل بمانید. اما درصورتی که از منزل خارج شدید، از ماسک پنج لایه بهره ببرید. این ماسک ها قدرت محافظتی بیشتری دارند.\nالکل قوی: علاوه بر شستن دست و صورت از الکی برای ضدعفونی کردن بهره ببرید که حداقل 60 درصد باشد.\nفاصله بگیرید: از هر نوع تجمع، سفر، حضور در مراکز خرید و... خودداری کنید. فاصله شما با دیگران باید نزدیک به سه متر باشد. این فاصله برای ریه های حساس شما مهم است.\nترک کنید: اگر یکی از اعضای خانواده به کرونا مبتلا شد، از خانه به جای دیگر بروید یا این که در اتاقی قرنطینه شوید. حتما آزمایش داده و از شرایط ابتلا یا عدم ابتلای خود مطمئن شوید.\nحتما تحت نظر پزشک قرار دارید و از داروهای مناسب برای کنترل حمله ها استفاده می کنید. درحال حاضر با وجود کرونا به این موارد توجه کنید.\nکنترل تغییر: درصورت بروز هر علامت جدید یا تغییری در شرایط خود سریعا به پزشک مراجعه کنید.\nیک اتفاق جدید: مصرف داروهای همیشگی را ادامه دهید. علاوه براین که با مشورت پزشک از داروهای استنشاقی حاوی استروئید هم بهره ببرید (استروئیدها درواقع همان کورتیکواستروئیدها هستند).\nدور شوید: بیش از پیش از محرک های آغاز نشانه های آسم دور شوید. ضعیف و تحریک شدن ریه ها می تواند زمینه را برای ابتلا به کرونا فراهم کند.\nاین نکته ها طلایی است\nتوصیه های خاصی برای افراد مبتلا به آسم وجود دارد که همواره آنها را رعایت می نمایند. اما در همه گیری کووید 19 باید به این موارد خاص دقت کرد.\nکاملا فاصله بگیرید: از محرک های آسم (دود، دود مخدرها، گردو خاک، آلودگی های مختلف مانند آلودگی هوا، حیوانات به ویژه آنها که مو دارند، حیوانات خانگی، کپک ها و...) کاملا فاصله بگیرید. بهتر است در این دوره مراقبت از حیوان خانگی خود را هم به کلینیکی بسپارید.\nیاری بگیرید: برای تمیزکردن منزل شامل گردگیری، استفاده از ضدعفونی نماینده و شوینده ها، از کسی که مبتلا به آسم یا کرونا نیست یاری بگیرید.\nجای دیگر: در زمان نظافت منزل، شما در اتاق دیگری بمانید تا عاملی ریه های شما را تحریک نکند.\nگر ضروری است: سعی کنید فقط در صورت لزوم از اسپری الکل و دیگر ضدعفونی نماینده ها بهره ببرید. بهتر است از دستمال ضدعفونی نماینده غیر معطر یا شستن با آب و صابون یا مایع ظرفشویی یاری بگیرید.\nجمع کنید: دکور منزل را سبک کنید. بهتر است وسایل دکوری را به حداقل برساند تا گردگیری راحت تر شده و خاک کمتری روی وسایل مختلف بنشیند.\nکانون ها را کم کنید: برخی موارد مانند پا دری منزل، پا دری حمام و... می توانند عاملی برای تجمع گرد و غبار و ویروس ها یا خیس شدن و ایجاد کپک باشند. در همه گیری کرونا این موارد را جمع آوری کنید. به این ترتیب کانون ها احتمال آلوده را کم نموده اید.\nمرطوب و مطبوع: خانه را هوادهی کنید. این کار را با یاری بازکردن پنجره ها، استفاده از هواکش به خصوص در آشپزخانه یا اتاق خواب و... انجام دهید. بخور روشن کنید و عصاره گیاهان دارویی را به آن اضافه کنید (اگر بوی آنها به شما حساسیت نمی دهد).\nبپوشانید: هنگام شستن ظرف ها، شستن یا ضدعفونی کردن خریدها، لباس ها و... حتما از وسایل محافظتی مانند دستکش، ماسک و حتی عینک بهره ببرید. این وسایل محافظتی یاری می نماید تماس شما با ویروس کرونا و از طرفی با تاثیر مواد شوینده و ضدعفونی نماینده به حداقل برسد.\nنترسید: شرایط شما خاص است؛ اما نباید بترسید. ترس باعث کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن می گردد. برای کنترل اضطراب و استرس اولین نکته پیگیری نکردن اخبار است. مسأله بعدی، کوشش برای کسب آرامش است. برای این کار می توانید از ورزش های آرام تنی یاری بگیرید.\nتغدیه مناسب: حتما از مکمل های ویتامین D، E و B بهره ببرید. علاوه بر این میوه و سبزی به مقدار کافی مصرف کنید. تقویت سیستم ایمنی بدن بسیار مهم است.\nانتشار: 12 خرداد 1400 بروزرسانی: 12 خرداد 1400 گردآورنده: itgap.ir شناسه مطلب: 1737\nبه "ایستاده با آسم در توفان کرونا" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "ایستاده با آسم در توفان کرونا"