09 ліпень 2010, 10:21\nНапярэдадні адзначэньня 600-годзьдзя сечы пад Грунвальдам я вырашыў пагутарыць пра значэньне падзеі для фармаваньня нашай нацыі і дзяржавы бяз рэтушы — з усімі плюсамі і мінусамі. Сымбалічна, што ў Лідзе. Фармальна якраз тут скончылася бітва для беларусаў, — пагадзіліся мы з навуковым дарадцам нашага праекту «Сучасныя Грунвальдзкія кронікі», доктарам гісторыі Юрыем Боханам.\nБохан: «Ліда знаходзілася на тэрыторыі прасоўваньня Тэўтонскага ордэна на землі ВКЛ. Лідзкая харугва ўзгадваецца як адна з тых, што прысутнічалі ў бітве на Грунвальдзкім полі. Ліда была адным з населеных пунктаў, дзе зьявіўся пасьля Грунвальду Вітаўт…\nПасьля Грунвальду — шмат баек. У тым ліку, што „500 год не ступала нага немца на тэрыторыю Беларусі“ — гэта казка! Нават каб Грунвальдзкая бітва скончылася паразай саюзьнікаў, гэта б сытуацыю не зьмяніла. Што заваяваў Тэўтонскі ордэн за 200 год у ВКЛ? Невялічкую тэрыторыю. На Грунвальдзе браты ордэна налічвалі 250 чалавек. Нямецкая частка войска складала 40%, астатнія — палякі, літвіны, балтамоўныя прусы. Таму казаць, што існавала рэальная пагроза з боку ордэна, не зусім выпадае. Ужо падчас Крэўскай уніі 1385 году ВКЛ было ахрышчаным — частка ў праваслаўе, іншыя ў каталіцтва. І Ягайла рабіў міжнародныя захады, што Тэўтонскі ордэн толькі дыскрэдытуе ідэю хрысьціянства сваімі паходамі — „трэба гэта спыніць!“ І папа падтрымліваў.\nУ чым жа значэньне Грунвальдзкай бітвы? Тое, што Тэўтонскі ордэн быў разьбіты, і калі пачаўся Канстанцкі сабор у 1414—18 гадах, у крыжакоў не хапіла розуму замаўчаць факт вайны. Яны пачалі абвінавачваць Ягайлу і Вітаўта ў падтрымцы „паганых“ літоўцаў. Стала ясна, што тэўтонцы перасьледавалі зусім не хрысьціянскія рэчы, ад іх адышлі. І калі частка польскіх гарадоў, захопленых крыжакамі, пачала праяўляць незадавальненьне і зьвярнулася па дапамогу да Польшчы — тады, у выніку 13-гадовай вайны, Тэўтонскі ордэн быў аслаблены…»\nГэтым разам сваю родную Ліду я не пазнаў. Пачынаючы ад аўтавакзала — агароджаныя пляцы, узрытыя пуцявіны, будаўнічыя рыштаваньні. Мой даўні знаёмца, сябра Партыі БНФ Міхась Бурачэўскі патлумачыў:\nБурачэўскі: «Нам, папраўдзе сказаць, не да Грунвальда — рыхтуемся да „Дажынак“. Але ў Таварыстве польскай мовы павесілі мэмарыяльную дошку, будзе асьвечана 15 ліпеня…»\nТую шыльду я сфатаграфаваў. Дзіўнаваты, калі не сказаць больш, быў на ёй надпіс — «На памятку перамогі польска-літоўскіх войскаў над Крыжацкім ордэнам на палях Грунвальду». Зрэшты, «больш» тут жа сказалі сябры «Моладзі БНФ» Сяргей Сідарэнка ды Ўладзімір Круцікаў, што былі разам са мною.\nСідарэнка: «Напісана „дзякуй польска-літоўскім войскам“ на польскай мове. Гэта антыбеларускі выпад…»\nДнямі ў Лідзкім гісторыка-мастацкім музэі плянуецца адкрыцьцё выставы, прысьвечанай Грунвальду. Яе зьбіральнік ды арганізатар — знаны на Лідчыне гісторык ды краязнаўца, спадар Валеры Сьліўкін. Дарэчы, у савецкія часы ён адстаяў сапраўднасьць яшчэ аднаго 600-годзьдзя — самой Ліды. У тагачасных мясцовых камуністаў у 1980-м зьявіўся шанец атрымаць ордэн «Знак пашаны» з Масквы. Падставай і мусіў стаць «перасунуты» на 57 год наперад фальшывы юбілей. Тады ў выніку досьледаў Сьліўкіна праўдзівая дата была пацьверджаная Акадэміяй навук. Але вось ягоная ацэнка сёньняшняга «грунвальдзкага» процістаяньня ў горадзе.\nСьліўкін: «На Грунвальдзкіх палях будзе вялікае сьвята. На рыцарскі фэст паедуць нашы лідзкія. Зразумела, што палякі робяць з гэтага „цукерку“, бо для іх гэта перамога з найбуйнейшых за ўсю гісторыю…»\nКарэспандэнт: «Хаця нашы гісторыкі кажуць, што „не было б Крэва, не было б Рэчы Паспалітай“…»\nСьліўкін: «Можа, і так. Кіравалі ўсёй бітвай нашы хлопцы — Вітаўт і Ягайла. Дружынамі, якія там былі, камандавалі зноў жа нашы. Польскія, чэскія харугвы прастаялі зьлева, ні халеры ня робячы. Гэта ўсімі прызнана, што яны пайшлі ў бойку, калі выступілі 16 апошніх тэўтонскіх харугваў. Увесь удар прынялі ліцьвінскія войскі і там усе леглі. Вітаўт вырашаў свае задачы як дыктатар — зрабіў вялікую дзяржаву, але „палажыў“ на Грунвальдзе будучую нашу гісторыю. Моцы не засталося, бо эліта выбітая была. Таму гэтая велічэзная перамога для нас была і паразай у будучыні…»\nА вось разважаньні сучасных лідчукоў. У кавярні «Фантан» я пазнаёміўся з двума мясцовымі прадпрымальнікамі, якія скончылі гандаль прамысловымі таварамі ды аўдыё- і відэадыскамі на кірмашы паблізу. Называць сябе ня сталі, але жыва адгукнуліся на падараваныя фірмовыя каляндарыкі Радыё Свабода.\nСпадарства: «Радыё Свабода — о, „слухай сваё“! Я слухаю… Ад Расеі нікуды мы не падзенемся…Слабы ты эканаміст! Але колькі палякі плацяць за газ і чаму ў іх сярэдні заробак 5 тысяч даляраў? Чаму зьехалі ў Скандынавію і Вялікую Брытанію, калі сваю краіну падымаць трэба?! Беларусы беспрацоўныя падымуць са шклозавода „Нёман“!.. Зараз супакояцца пасьля грэцкай гісторыі, бо многія жылі не па сродках, чаму эўра і папоўз уніз. А мы наогул ні за што не жывем… А ў Вільні адны дзеці і старыя ходзяць — трэба было разьвіваць уласную вытворчасьць, а не закопваць елгаўскі „РАФ“, не закрываць „VEF“. Зараз Ігналінскую АЭС закрылі — навошта? Каб Астравецкую нам паставіць?!»\nЗагаварылі і пра галоўны экалягічны «болевы пункт» — нядаўна ў раёне прыгарадных вёсак Горні і Даліна прайшла акцыя супраць будаўніцтва заводу гарачага ацынкоўваньня. Суразмоўцы таксама ня вераць агучаным запэўніваньням вэртыкальнікаў, што «пагрозы пагаршэньня экалягічнага становішча не існуе».\nСпадарства: «Яны сказалі што запусьцяць.Там трэба шмат вады, і яны сказалі, што будзе яе замкнёны цыкл. Грошы вялікія!.. Але калі патрапіць адна кропля ў водаправод, хопіць, каб нам усім…»\nУ сёньняшняй Лідзе кажуць, што пра маючыя адбыцца ў верасьні «Дажынкі» ведаюць нават ровары, бо ня могуць праехаць праз калдобіны і будаўнічае сьмецьце. На амбітныя пляны ўпарадкаваньня гораду было выдзелена 300 млрд рублёў, неафіцыйна — на 200 млрд болей. Тым ня менш сродкаў яўна не хапае. Ліда падзялілася на прыхільнікаў і праціўнікаў праекту наваяўленай «перабудовы». Сябра АГП, аўтарамонтнік Канстанцін Станюк спрабуе аб’ектывізаваць сытуацыю.\nСтанюк: «Ліда сёньня — вялікая будаўнічая пляцоўка: перакопваюцца камунікацыі, абнаўляюцца фасады. Апошні раз горад прыводзіўся ў парадак у 1980 годзе, калі пабудавалі стадыён. З тых часоў горад пашыраўся, але не мяняўся. І калі архітэктура — „застылая музыка“, ідучы і чытаючы „музыку“ лідзкіх дамоў, вельмі складана „зайграць“ штосьці годнае. Гораду патрэбнае ўзварушваньне. З цэнтру гораду „хрушчобы“ прыбраць трэба — там у кожнай па 5—6 сем’яў. Адзінае, за што перажываюць лідчукі, — пасьпеюць ці не і зь якой якасьцю гэта будзе зроблена…»\nКарэспандэнт: «А пры чым тут самі „Дажынкі“?»\nСтанюк: «А „Дажынкі“ ні пры чым. Гэта можа быць „Славянскі базар“, Дзень Перамогі. Ім пакуль рамкі ня вызначыш, можа ўсё доўжыцца бясконца…»\nБурачэўскі: «Адміністрацыя сядзіць на „цьвіках“ — сёньня ты пан, заўтра прапаў…»\nДалучаецца знаёмы ўжо Міхась Бурачэўскі.\nБурачэўскі: «Што да „Дажынак“, такіх грошай „на халяву“ ніколі не атрымаем, каб зрабіць горад. Будуць павялічваць вуліцу 8 сакавіка, тунэль рабіць большы, там заторы. Узяліся за замак…»\nКарэспандэнт: «Яго абклалі цаглінамі некалькі год таму, і сьцяна абвалілася…»\nБурачэўскі: «Нядаўна ішоў і ўбачыў, як кладуць на сьцяну жалезную арматуру. Хутчэй за ўсё, ізноў будуць заліваць бэтонам, трохі абліцуюць, але гэта не ідзе на карысьць. Кансэрвацыю ня зробяць, бо ў нас ня ўмеюць. Для гэтага трэба рыхтаваць спэцыялістаў ад падсобніка да архітэктара, плаціць высокія заробкі. Пабудуюць лядовы палац спорту — каму ён патрэбны, я прамаўчу. У Гродне пабудавалі некалі, і ён пасьля разваліўся, бо не змаглі ўтрымліваць. Тое самае і зь лядовым палацам будзе…»\nСтанюк: «У нас футбольная каманда на апошнім месцы ў першай лізе, а хакейная каманда, якую хочуць зрабіць на базе лядовага палаца — на парадак больш грошай. Адкуль іх возьмем і які вынік пакажа каманда? Дый ці будзе гатовы лядовы палац да „Дажынак“?!»\nНа гэтым тле ў гарадзкім Палацы культуры распаўся народны тэатар. Апавядае прафэсійны мастак-пастаноўшчык Андрэй Арыніч, які, калі трэба, быў і рэжысёрам, і акторам.\nАрыніч: «Для культуры нічога ня будзе, бо ўсе грошы пойдуць на „Дажынкі“. Спусьцілі пляны — 4 млн тэатар павінен зарабіць. Для мяне гэта было абсалютна незразумелым — людзі на добраахвотнай аснове ідуць, зарабляюць грошы на аддзел культуры і нічога не атрымліваюць. Калі народны тэатар зарабляе грошы, ён можа патраціць іх на дэкарацыі, строі. А калі вы людзей нічым не зацікаўліваеце, хто ж пойдзе ў гэты тэатар?»\nГісторык Валеры Сьліўкін, аднак, захоўвае — як кажа, «пакуль» — аптымізм і веру ў плён намаганьняў кіраўніка вэртыкалі Андрэя Худыка: ёсьць, маўляў, ранейшы станоўчы досьвед стасункаў.\nСьліўкін: «Я напісаў у свае часы ліст губэрнатару, што іншыя музэі будуюць, а мы разбураем. Мяне выклікалі, ганялі, хацелі з працы звольніць, але пасьля паставілі музэй, і ён адзін з найлепшых у Беларусі — сёлета атрымалі першы прыз і прэзыдэнцкую прэмію. Бібліятэка Янкі Купалы была маленькай заляй на другім паверсе, якая разбуралася ўвесь час. А зараз чатырохпавярховы будынак, дзе чытальная заля, можна сустрэцца, пагутарыць. І кнігі — я заказаў „Міндоўг — кароль Літвы“, мне яе прыслалі. Далей. Мая мара была, каб з паўднёвага боку замка збудавалі нешта, бо там хмызы былі, дрыгва. Зараз возера будзе, добраўпарадкуюць, вакол замка расчышчаюць плошчу. 8 дамоў зносяць, людзі пагадзіліся гэты час перацярпець, але ў верасьні ўедуць у новыя кватэры. І мы атрымаем горад, якім можна будзе ганарыцца…»\nРазам з кіраўніком філіі Партыі БНФ Уладзімірам Круцікавым і сябрам «Моладзі БНФ» Сяргеем Сідарэнкам робім экскурс па горадзе, каб на свае вочы пабачыць, што адбываецца. Акурат насупраць «вэртыкальнага» будынка дыміліся спаленыя парэшткі аднапавярховых дамоў, якія руйнаваў бульдозэр. Грузчык Генадзь, які праходзіў побач, зазначыў:\nГенадзь: «У нас у Лідзе ёсьць свая Хатынь. Стаялі чатыры дамы. Для таго каб зьнесьці, іх узялі і падпалілі. Хатынь дыміць трэція суткі ў цэнтры гораду…»\nСідарэнка: «Пасьля цяперашняй „рэканструкцыі“ ад вуліцы Янкі Купалы застаўся адзін дом — Палац культуры. Павалілі дамоў 20. Тут будзе амфітэатар на 15 тысяч чалавек…»\nКарэспандэнт: «Вам жа абяцалі, што адрамантуюць мо якія трубы, каналізацыю…»\nГенадзь: «Гэта нікому нічога. Галоўнае — падрыхтаваць „пацёмкінскія вёскі“. Дэкарацыя вакол…»\nКруцікаў: «З ідэалягічнага аддзелу выканкаму на сустрэчы з выбарцамі казалі, што Ліду пакрыўдзілі — хацелі лядовы палац на 3000 месцаў, а далі на тысячу. Рэальна не пабудавана нічога, а горад увесь разрыты, пачынаючы ад чыгуначнага вакзалу…»\nСідарэнка: «Звычайная савецкая практыка — пыл у вочы кінуць тым, хто прыяжджае, паказаўшы, што маса аб’ектаў. Лідзкае ТБ толькі паказуху гоніць, што „ўсё цудоўна адбываецца“…»\nКруцікаў: «Тым больш нават у вэртыкальнай „Лідзкай газэце“ надрукавалі, што ў будынку былой бібліятэкі толькі фасад да „Дажынак“ робяць. А пасьля ўжо дабудуюць фірменную краму „Віцязь“ па продажы тэлевізараў…»\nСпыняемся пакаштаваць смакавітага лідзкага бочкавага квасу. Пытаюся ў прадавачкі Каці:\nКарэспандэнт: «Як вы думаеце, на „Дажынкі“ вялізная чарга ў вас будзе па квас?»\nКаця: «Канечне, шмат людзей прыедуць паглядзець наш горад…»\nКарэспандэнт: «Думаеце, пасьпеюць адрамантаваць, пабудаваць?»\nКаця: «Хочацца верыць, але сумненьне ёсьць — зашмат разрылі…»\nКарэспандэнт: «Я так разумею, што да „Дажынак“ пакуль добра падрыхтаванае хіба фінскае прадпрыемства „Лідзкае піва“?»\nКруцікаў (сьмяецца): «Вось гэта так! Дарэчы, акцыянэры „Лідзкага піва“ ўпершыню атрымалі дывідэнды з акцыяў — проста на рукі…»\nКарэспандэнт: «А што ў эканоміцы гораду тым часам?»\nКруцікаў: «Абутковая фабрыка амаль прыкрылася — ідзе масавае скарачэньне. Я пасьпеў уцячы на іншае месца працы — я быў начальнікам энэргацэху. Было 20 чалавек у цэху, зьбіраюцца пакінуць 6. На фабрыцы некалі было 4 тысячы, зараз 1200, зьбіраюцца на 600 скарачаць. Мэблевая фабрыка зь нерэалізаванай прадукцыяй…»\nСідарэнка: «Увогуле, усе дзяржаўныя прадпрыемствы ў горадзе — з так званай „завуаляванай“ працай: вельмі шмат працуе людзей, пры гэтым нічога ня робяць — каб зьменшыць адсотак беспрацоўя. Сядзяць, пакурваюць за 300 тысяч. Стабільна — як дэбільна! Такая сытуацыя на „Оптыцы“, „Электрапраммашы“, электравырабах. Скарачэньні ўсюды ў любы момант могуць выбухнуць. Самае жахлівае, што большасьць людзей не разумее, што гэту паказуху пасьля прыйдзецца расхлёбваць нам. На бліжэйшыя некалькі год забудзьцеся пра сацыяльныя пытаньні — давядзецца разьбірацца з тым, што нарылі-накапалі. Думаюць, нібы „Дажынкі“ — панацэя, а пасьля будзем, як у Эдэме, жыць…»\nКруцікаў: «Не, няпраўда, шмат хто плюецца. У асноўным зараз пратэстныя настроі — даходзіць да людзей…»\nКарэспандэнт: «А сацыяльных пытаньняў, гледзячы нават па тых, якія былі зададзены ў часе апошняй прамой лініі з мэрам Худыкам — у Лідзе процьма…»\nКруцікаў: «Процьма! На той жа вуліцы Дзяржынскага затапляе, бо ня робяць калектары. Шмат дамоў патрабуюць рамонту. Слабада на ўскраіне гораду ўвогуле не даглядаецца — яміны, выбоіны, тратуар ня ўсюды пакладзены, і „Дажынкі“ там не валяліся. Цэнтар парушылі, а там не разрыюць дзесяцігодзьдзі…»\nПры канцы нашай размовы памянёны спадар Валеры Сьліўкін, нібы адышоўшы ад хвалі зразумелага мясцовага патрыятызму, прамовіў:\nСьліўкін: «Давай дамовімся пабачыць усё ў верасьні — Худыку па восені лічаць. Ты тады і зь мяне спытаеш…»\n3 200 будаўнікоў рыхтуюць Ліду да дажынак


Костніца ў Седлецы — Вікіпедыя\n49°57′42,24″ пн. ш. 15°17′17,6″ у. д.HGЯO\nКостніца ў Седлецы\nчэшск.: Kostnice v Sedlci\nКостніца ў Седлецы на Вікісховішчы\nКостніца ў Седлецы (чэшск.: Kostnice v Sedlci, Могілкавы касцёл Усіх Святых з костніцай) — гатычная капліца ў Седлецы, прадмесці чэшскага горада Кутна-Гора, аздобленая чалавечымі чэрапамі і касцьмі. На аздабленне капліцы пайшло каля 40 000 чалавечых шкілетаў.\nУ 1278 годзе Генрых, абат цыстэрцыянскага кляштара ў Седлецы, прыгарадзе Кутна-Горы, быў пасланы чэшскім каралём Отакарам II у Святую зямлю. Назад ён прывёз трошкі зямлі з Галгофы і рассыпаў яе па могілках абацтва. Вестка пра гэта распаўсюдзілася, і могілкі сталі папулярным месцам пахавання сярод жыхароў Цэнтральнай Еўропы. Шматлікія тысячы людзей жадалі быць пахаванымі на гэтых могілках. Сярэднявечныя войны і эпідэміі, у прыватнасці эпідэмія Чорнай смерці ў сярэдзіне XIV стагоддзя і гусіцкія войны напачатку XV стагоддзя, папаўнялі могілкі, якія ў выніку вельмі разрасліся.\nКаля 1400 года ў цэнтры могілак быў пабудаваны гатычны храм з пахавальняй. Пахавальня павінна была служыць складам касцей, вынятых з магіл, паколькі месца на могілках не хапала. Вызваленае месца магло быць выкарыстана для новых пахаванняў ці для будаўніцтва. Паводле легенды, пасля 1511 года працу па выманні шкілетаў з магіл і складаванню іх у пахавальні выконваў напаўсляпы манах цыстэрцыянскага ордэна.\nФамільны герб Шварцэнбергаў\nЖырандоль з касцей і чэрапаў\nУ 1703—1710 гг. сабор быў перабудаваны: дададзены новы ўваход, каб падтрымліваць нахіленую сцяну, і верхні ярус перабудаваны ў стылі барока.\nУ 1784 годзе імператар распарадзіўся закрыць кляштар. Капліцу і кляштарныя землі купіла сям'я Шварцэнбергаў.\nУ 1870 годзе Шварцэнбергі нанялі разьбяра па дрэве Францішка Рынта (František Rint) для таго, каб ён давёў да ладу груду складзеных касцей. Вынікі яго працы гавораць самі за сябе. Па чатырох вуглах сабора размешчаны велізарныя звонападобныя груды касцей. З сярэдзіны нефа звісае велізарны касцяны кандэлябр, які ўтрымлівае прынамсі адзін асобнік кожнай з чалавечых касцей, і ўпрыгожаны гірляндамі чэрапаў. Сярод іншых твораў мастацтва можна адзначыць алтарныя дараносіцы, размешчаныя па баках алтара, а таксама вялікі фамільны герб Шварцэнбергаў і подпіс майстра Рынта, таксама з касцей.\nКапліца адкрыта для наведвальнікаў 7 дзён у тыдзень, з раніцы да вечара.\n↑ Шварцэнбергі — старадаўні і багаты нямецкі арыстакратычны род, упершыню згаданы ў 1172 годзе.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме Костніца ў Седлецы\nАфіцыйны сайт (англ.) (ням.) (чэшск.)\nSedlec ossuary Архівавана 21 мая 2007. — сайт з фатаграфіямі\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Костніца_ў_Седлецы&oldid=4016369"


Практычныя курсы па дызайну iнтэр’ера ад студыi Nota Bene - Адукацыя\nПрактычныя курсы па дызайну iнтэр’ера ад студыi Nota Bene\nмаладыя спецыялісты, студэнты старэйшых курсаў спецыялiзаваных унiверсiтэтаў i каледжаў\nкастрычнік 2018 - сакавік 2019\nСтудыя Nota Bene interior & architects аб’яўляе набор слухачоў на прафесiйныя курсы, прысвечаныя дызайну iнтэр’ера i архiтэктуры.\nДля каго: для студэнтаў старэйшых курсаў спецыялiзаваных унiверсiтэтаў i каледжаў i маладых спецыялiстаў.\nКошты: 280 BYN за кожны адукацыйны Блок (Блок 1 – Блок 4). Спецыяльны кошт 140 BYN – толькі для студэнтаў, а таксама выпускнікоў профільных ВНУ і каледжаў 2017 і 2018 года. Прадугледжана да 3-х бясплатных месцаў для студэнтаў курса, якія падалі выключныя па якасці самапрэзентацыі і партфоліа.\nФармат і тэрміны:\nПачатак навучання – 15 кастрычніка. Фармат заняткаў – змешаны (анлайн і афлайн).\nУсе, хто падаў заяўку на ўдзел, будуць залічаны ў бясплатны ўводны блок – “Азбука арт-дзіра”. Гэта самы кароткі блок – усяго 1 тыдзень. Падчас гэтага тыдня студэнты ў фармаце анлайн знаёмяцца з курсам і сістэмай дыстанцыйнага навучання Moodle. Таксама неабходна будзе прэзентаваць сябе і сваё партфоліа, на падставе чаго будзе праводзіцца адбор і залічэнне на курс.\nДалей кожны з 4 навучальных Блокаў будзе пачынацца з аднадзённай вочнай сесіі ў офісе Nota Bene (г. Мінск, вул. Аллейная, д.17). Пасля вочнай сесіі студэнты займаюцца анлайн, штотыдзень выконваючы заданні і атрымліваючы водгук і каментары выкладчыка. Студэнты, якія выканалі ўсе заданні усіх Блокаў, дапускаюцца да працы над курсавым праектам. На падрыхтоўку курсавога праекта будзе выдзелена 4 тыдні.\nАгульная працягласць курса – 6 месяцаў. Абарона курсавога праекта – 30 сакавіка 2019 г.\nЧаканы ад студэнта час самастойнай працы ў курсе – 6-8 гадзін на тыдзень.\nЛепшых выпускнiкоў курса запросяць на стажыроуку i працу ў NB.\nПадрабязнасцi: на сайце school.nb-architects.ru\nВыпускніца Адукуй сябе пра Еўропу… Асабісты досвед 75\nЯк вучыцца ў Чэхіі (бясплатна) Цікавосткі 798


Главная Статьи Научные статьи Г. Р. Дзяржавін сярод сялян Беларускай губерні\nОпубликовано: 27.05.2015 16:04\nНіводзін даследчык і краязнаўца айчыннай гісторыі рубяжа XVIII-XIXст. не абыдзецца без вядомых мемуарных запісак славутага рускага паэта. Аблашчаны Паўлам 1 за сваю адкрытую непрыхільнасць царадворскім інтрыганам Г. Дзяржавін летам 1800 г. быў накіраваны ў якасці сенатара рэвізаваць стан арэндных маёнткаў Беларускай губерні і адначасова высветліць прычыны масавага голаду сялянства. Сваё даручэнне сенатар збіраўся выканаць без асаблівай агалоскі. Па-першае, высокі пасланец меў паўнамоцтвы неадкладна арыштоўваць маёнткі тых дваран, якія не дбалі аб пракармленні сялян. А сярод такіх меліся і ўладанні саноўных асоб. Па-другое, секвестр па аднаму распараджэнню царскай асобы мог узрушыць сялян да надзеі, што цар вырашыў адабраць іх з-пад прыгоннай залежнасці пад дзяржаву. А гэта магло справакаваць да сапраўды масавага непаслушэнства панам. Свае чыненні на Беларусі паэт-сенатар таму не мог цалкам адлюстраваць во ўспамінах. У гістарычным архіве Рэспублікі Беларусь захаваліся некаторыя справы, якія дазваляюць удакладніць абставіны сакрэтнай дзяржавінскай рэвізіі. Звесткі тычацца сустрэч паэта з мясцовымі сялянамі. Прывядзём архіўныя даведкі як мага шырэй і паўней.\nПасля гэтага Г. Дзяржавін аддаў удаве “паклон !” і накіраваўся ў мястэчка Дуброўна. Вельмі паказальная тая сцэна. Вясковы люд бачыў у сенатары свайго абаронцу, каторы паклонам выразіў сваё спачуванне беларускай галечы.


У рэшце рэшт, яны спрабавалі весці перамовы з камандай Ўайлдара, гэта не выглядала як мы збіраліся быць у стане атрымаць іх на нашай платформе адразу, таму мы не маглі дазволіць сабе сядзець.» Тайсан Фьюри новы сумеснае зніжкавага пагадненне бачыць, што ён цяпер працуе з Боб Аруме Top Rank / ESPN ў Амерыцы, разам з Фрэнк Уорэн / BT Спорт у Вялікабрытаніі. – CTR\nУ рэшце рэшт, яны спрабавалі весці перамовы з камандай Ўайлдара, гэта не выглядала як мы збіраліся быць у стане атрымаць іх на нашай платформе адразу, таму мы не маглі дазволіць сабе сядзець.» Тайсан Фьюри новы сумеснае зніжкавага пагадненне бачыць, што ён цяпер працуе з Боб Аруме Top Rank / ESPN ў Амерыцы, разам з Фрэнк Уорэн / BT Спорт у Вялікабрытаніі.\n2 de abril de 2019 /0 Comentários/em News /por marcelo\nMatchroom бос Хірн апошні крытык выступаць на аўтарытэт апазіцыі Фьюри пасля Диллиан Уит сказаў линеалом чэмпіён павінен быць “сорамна” за барацьбу з Schwarz. «Я не думаю, што я збіраюся зрабіць сабе любую паслугу, крытыкуючы Тайсан Фьюри, з майго шырокай публікі папулярнасці … гэта жудасны бой,» сказаў Хірн IFL тэлевізар. Толькі актуальныя навіны боксах СТАРТ РАСПАЎСЮД НАВІНЫ Эдзі херня адкрывае новую верагодную дату наступнага бою ACTION Рэпарцёр Каллум Сміта пацалаваў кулявой наймае адваката; абвінавачвае яго ў новым, дадатковым сэксуальным нападзе подогреваемой Дэвід Прайс шакіруе прыхільнік з па-за характару, лаянкі нагружанай выхадкі 50/50 Эдзі Хірн адказвае Deontay Wilder патрабаванню 50/50 барацьбы з AJ ў працах Эдзі херня паказвае, калі мы маглі б бачыць Энтані Джошуа бой Вусік Амір Khan’t Амір Хан тлумачыць, чаму ён быў настолькі бедны, у апошнім баі з Сэмюэлем Варгас што далей?\nТайсан Фьюри трэнер паказвае, які бой, хутчэй за ўсё, у наступным: Джошуа або Уайлдэр UPSET COMING? Хан папярэджвае Кроўфард «вялікі шок», калі ён прапускае яго для будучага супер бой «Вы толькі што змагаліся Deontay Уайлдэрам, у асноўным біць Deontay Уайлдэрам; гэта было блізка, але большасць людзей былі яго перамогі ў барацьбе. «Яны (WBC) замовіў матч-рэванш, вы выцягнулі з рэваншу, і вы змагаецеся Том Шварц.\nХто Том Шварц? Нямецкі суперцяжкавагавік хто наступны супернік Тайсан Фьюри «Калі Джошуа зрабіў гэта, як вы думаеце, будзе рэакцыя? «Я не вінавачу Тайсан Фьюри, ён дацца кучу грошай, каб мець лёгкі кантакт, не праблема. «Я проста адчуваю, як AJ атрымлівае шмат несправядлівай крытыкі з пункту гледжання яго рэзюмэ, і хто ён змагаецца і Fury ідзе і змагаецца Том Шварц. 2 Тайсан Фьюри вернецца на рынг 15 чэрвеня “Ніякага непавагі да Таго Шварца, ён нават не топ 15 у свеце.» Самы апошні праціўнік Фьюри Уайлдэрам сутыкнецца з абавязковым WBC прэтэндэнтам Дамінік Бреазил ў траўні, у той час як Ісус паставіць яго WBA, IBF, WBO і IBO назвы на лініі супраць Джарэл Мілерам 1 чэрвеня.\nЧэлсі сказаў Каллум Хадсон-Odoi ён павінен застацца гэтым летам, нават калі ён адмаўляецца падпісаць новы кантракт, паведамляе прэтэнзіі. Блюз адбіў некалькі прапаноў з Баварыі ў студзені, нягледзячы на 18-гадовых падачы запыту на перадачу, але яны ўсё ж пераканаць яго застацца за межамі гэтага сезону.\n1 Hudson-Odoi паведамленняў хоча пакінуць Стэмфард Брыдж Згодна The Times, вингер яшчэ больш рашуча, каб пакінуць Стэмфард Брыдж пасля прызыву да старэйшых зборнай Англіі і Манчэстар Юнайтэд плануе змагацца Баварыяй за подпіс Starlet ст. Тым не менш, блюз не будзе прадаваць іх выпускнік акадэміі, нават калі гэта азначае адмову значную плату перадачы і чакае яго кантракт бегчы ўніз.\nХадсон-Odoi, які ў цяперашні час ацэньваецца на ўзроўні каля 40 млн £, будзе з кантракту лета 2020 года АПОШНЯЙ ПЕРАДАЧЫ часу навіны за Kruse шпоры ў летнім маху для Нямеччыны туза – чатыры гады пасля таго, як ён адкінуў іх POG-спатканне? Сульшер паведаміў вучоны муж, ён павінен выкарыстоўваць Pogba, каб адправіць паведамленне, каб МЮ камандзе вярнуць іх Тотэнхэм павінен нанова падпісваць “пераможца Бэйл і Модрич, кажа экс-шпора людзі плётка будучыя навіны першай старонкі Коуту у Іспаніі як Юнайтэд звязаныя з 1xbet.footballresultstoday.org экс- Ліверпуль зоркі паказалі сем гульцоў Тотэнхэм разведку наперадзе гадовага трансфернага акна фору Раскрыты 14 гульцоў, хутчэй за ўсё, падпісаць для Манчэстар Юнайтэд гэтым летам французскі злучэнне Рэал ўчастак £ 125m Погба сказ пасля таго, як ён паказвае Зідана “сон” PAPER ЗНОСІНЫ Pogba звязаны з £ 125m Іспанія перамыкач, Hudson-Odoi прапанавалі велізарныя зарплаты Чэлсі Калі Чэлсі не згодны новыя ўмовы, ён будзе даступны на бясплатны трансфер і клуб будзе мець права толькі на платнай аснове кампенсацыі.\nHudson-Odoi яшчэ пачаць матч у прэм’ер-лізе за Чэлсі, з яго магчымасці абмежаваныя Лігі Еўропы і ўнутраных кубкавых гульняў. Клуб адчайна для яго, каб застацца, асабліва ўлічваючы іх два вокны забарона перадачы і патэнцыйны сыход Eden Hazard Рэал Мадрыд.\nЖЫЦЬ на talkSPORT talkSPORT ваш дом жывы футбол! Вось што прыходзіць на talkSPORT і talkSPORT 2 … Вэст Бром супраць Бірмінгема (пятніца, 7:45 вечара) – talkSPORT 2 Брайтан супраць Саўтгэмптан (у суботу, 3 вечара) – talkSPORT 2 Вэст Хэм супраць Эвертан (субота, 5:30 вечара) – talkSPORT Мідлсбра супраць Норвічу (субота, 05:30 папаўдні) – talkSPORT 2 Портсмут супраць Сандэрленда (нядзеля, 2:30 вечара) – talkSPORT 2 Чэлсі прапанаваў падлетку кантракт пяць гадоў на суму £ 80 000 у тыдзень, але яны, як паведамляецца, песімістычна шанцы яго падпісання. акцый Hudson-Odoi, падняўся пасля уражлівага поўнага дэбюту для Англіі на працягу 5-1 перамогі ў Чарнагорыі. Ён быў пастаяннай пагрозай ва ўсім і пры ўмове аказання дапамогі, аднак яго выступ было азмрочана фолу расісцкага гвалту з боку хатніх прыхільнікаў у Падгорыцы.\nтрэнер Тайсан Фьюри Бэн Дэвісон думае, што ёсць больш шанцаў, што чалавек, які яго сутыкнецца Энтані Джошуа сёлета, а не матч-рэванш Deontay Уайлдэрам. «Линеал» у суперцяжкай вага выбраў з другога бою з WBC вагі пасля іх спрэчнай нічыёй снежня, маючы замест гэтага вырашыў чарніла свайго амерыканскага сустаршыні зніжкавага пагаднення. 3 Бэн Дэвісон быў у куце Тайсан Фьюри для яго вяртання У выніку, цяпер ён будзе сутыкацца з Томам Schwarz 15 чэрвеня – бой, які выклікаў крытыку з боку заўзятараў.\nАбараняючы рашэнне, Дэвісон сказаў МСЧ TV: «Тайсан паказаў, што ён заўсёды будзе крок да знака, і ўзяць на сябе рызыку. Ён пайшоў на задні двор Клічко, ён пайшоў на задні двор Ўайлдара. «Хто яшчэ зрабіў, што з іх два [Нававага і Wilder]? Ніхто.\n3 Fury і Уайлдэрам разыгрываецца абсалютны класік у снежні «Калі вы абмяркоўваеце з імі пра тое, прыходзячы да нас, размова ідзе мёртвы. Будзем спадзявацца, што мы можам атрымаць гэтыя баі зробленыя. «У рэшце рэшт, яны спрабавалі весці перамовы з камандай Ўайлдара, гэта не выглядала як мы збіраліся быць у стане атрымаць іх на нашай платформе адразу, таму мы не маглі дазволіць сабе сядзець.» Тайсан Фьюри новы сумеснае зніжкавага пагадненне бачыць, што ён цяпер працуе з Боб Аруме Top Rank / ESPN ў Амерыцы, разам з Фрэнк Уорэн / BT Спорт у Вялікабрытаніі.\n3 Энтані Джошуа мае тытулы WBA, IBF і WBO Аруме азначыў яго план Фьюри, які будзе ўбачыць «Gypsy King» маюць другую налада бой у гэтым годзе да гэтага прымаць на Deontay Уайлдэрам зноў у 2020 годзе, Дэвісон здавалася б, ёсць і іншыя ідэі і лічыць, што яго чалавек мог сустрэць AJ пазней у гэтым годзе. «Я думаю, што патэнцыйна магло быць больш шанцаў, не трымайце мяне да яго, Тайсан і Джошуа ў канцы года,” працягнуў трэнер. «Слухай, іх два [Наваў і Уайлдэрам] можа ісці і змагацца. Яны могуць змяніць сваё меркаванне, усё можа здарыцца.\nАдзін з іх мог бы атрымаць біць. Вы ніколі не ведаеце, «Толькі актуальныя навіны боксах START РАСПАЎСЮД NEWS Эдзі херня адкрывае новую верагодную дату наступнага бою ACTION Рэпарцёр Каллум Сміта пацалаваў кулявой наймае адваката. абвінавачвае яго ў новым, дадатковым сэксуальным нападзе подогреваемой Дэвід Прайс шакіруе прыхільнік з па-за характару, лаянкі нагружанай выхадкі 50/50 Эдзі Хірн адказвае Deontay Wilder патрабаванню 50/50 барацьбы з AJ ў працах Эдзі херня паказвае, калі мы маглі б бачыць Энтані Джошуа бой Вусік Амір Khan’t Амір Хан тлумачыць, чаму ён быў настолькі бедны, у апошнім баі з Сэмюэл Варгас UPSET COMING? Хан папярэджвае Кроўфард «вялікі шок», калі ён выходзіць яго для будучага супер бой увайшоў у першую дзесятку фунт-для-фунта баксёраў у свеце, у тым ліку Canelo і Джошуа CON MAN МакГрэгар «адзін раз у жыцці», але ММА эксперт спіны яму зрабіць UFC вярнуцца АБ’ЯДНАННЕ Шон Портер дае станоўчы абноўленую інфармацыю аб патэнцыйным Эррол Спенс змагацца дата DELAY Target для Fury супраць Wilder рэваншы набор расчароўваць прыхільнікаў бокса увайшоў Лепшыя брытанскія баксёры яшчэ, каб выйграць тытул чэмпіёна свету, у тым ліку Уайта, Ойбанк малодшы і Buatsi Вы можаце паглядзець поўны МСЧ тэлевізійнага інтэрв’ю з Бэн Дэвісанам ніжэй.\nhttps://www.ctrcambio.com.br/wp-content/uploads/2017/09/logo1.png 0 0 marcelo https://www.ctrcambio.com.br/wp-content/uploads/2017/09/logo1.png marcelo2019-04-02 20:43:372019-03-31 05:43:50У рэшце рэшт, яны спрабавалі весці перамовы з камандай Ўайлдара, гэта не выглядала як мы збіраліся быць у стане атрымаць іх на нашай платформе адразу, таму мы не маглі дазволіць сабе сядзець.» Тайсан Фьюри новы сумеснае зніжкавага пагадненне бачыць, што ён цяпер працуе з Боб Аруме Top Rank / ESPN ў Амерыцы, разам з Фрэнк Уорэн / BT Спорт у Вялікабрытаніі.\nOrder CBD Oil Products Online in Canada! 1 Comparison connected with Necrosis and Apoptosis Essay


09:35, 8 июня 2011\n09:03, 27 мая 2011\nМінінфармацыі: дзяржканалы спажываюць шмат валюты\nМіністр інфармацыі Беларусі Алег Праляскоўскі выступіў супраць прапаноў дэпутатаў скараціць працягласць рэкламы на беларускім тэлебачанні. "Калі не будзе рэкламы, не будзе шмат чаго. У большасці сваім рэклама ідзе з Масквы. Гэта значыць паступленнb ў валюце. А нашы каналы, на жаль, спажываюць шмат валюты", - адзначыў міністр.\n15:32, 15 апреля 2011\nУ Беларусі могуць замяніць дысбат арыштам\nЧлены пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па нацыянальнай бяспецы 15 красавіка распрацавалі законапраект аб унясенні паправак у крымінальнае заканадаўства адносна воінскіх злачынстваў. Яны прапанавалі замяніць дзейнае ў дачыненні да салдат-тэрміновікаў пакаранне ў выглядзе накiравання ў дысцыплінарны батальён на арышт тэрмінам да шасці месяцаў.\n12:29, 11 апреля 2011\nУ Беларусі хочуць больш актыўна развіваць таварыствы ўласнікаў\nСтаршыня пастаяннай камісіі па прамысловасці, паліўна-энергетычным комплексе, транспарце, сувязі і прадпрымальніцтве Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі Сяргей Сямашка заявіў, што беларускія дэпутаты разглядаюць праект новага Жыллёвага кодэксу. Дакумент накіраваны, сярод іншага, на больш актыўнае развіццё сістэмы таварыстваў уласнікаў жылля.\n14:41, 4 апреля 2011\nДэпутат: навошта ствараць "Усходняе партнёрства" і запрашаць туды Беларусь?\nКіраўнік пастаяннай камісіі па міжнародных справах і сувязях з СНД Палаты прадстаўнікоў Беларусі Ігар Карпенка лічыць, што Еўрапарламент "шукае любыя зачэпкі для таго, каб не дапусціць удзелу Беларусі" ў Парламенцкай асамблеі праграмы "Усходняе партнёрства" (Еўранэст). "Навошта наогул ствараць "Усходняе партнёрства" і запрашаць Беларусь у ім удзельнічаць?" - заявіў дэпутат.\n09:06, 25 марта 2011\n11:03, 18 марта 2011\nПольскі Сойм прыняў рэзалюцыю аб "гвалце і рэпрэсіях" у Беларусі\nСойм Польшчы 25 лютага ў Варшаве прыняў рэзалюцыю, якая асуджае беларускія ўлады за гвалт і рэпрэсіі ў дачыненні да грамадзян Беларусі пасля прэзідэнцкіх выбараў, што прайшлі ў краіне 19 снежня 2010 года. Польскі парламент запатрабаваў неадкладна вызваліць усіх арыштаваных па справе аб масавых беспарадках і спыніць палітычныя рэпрэсіі.


Лажанжа з баклажанаў: сёння прыгатаваць 7 смачных рэцэптаў дома!\nхарчаванне\t 11 студзеня 2019\nДля тых, хто любіць баклажаны, навучыцца рабіць новыя рэцэпты з гэтай гароднінай заўсёды добра. У гэтым тэксце ў вас будзе некалькі рэцэптаў лазаньі з баклажанаў - ад найбольш прыдатнага да таго, які напоўнены апетытнымі, а таксама тлустымі інгрэдыентамі.\nУ наступных тэмах вы атрымаеце доступ да ўсіх гэтых рэцэптаў. Праверце кожны з іх і абярыце той, які вам падабаецца рабіць дома!\nЛазанья з баклажанаў падыходзіць\nГэта выдатны рэцэпт для вас, хто жыве ў фітнесе і хоча мець збалансаваную, дыферэнцыраваную, збалансаваную дыету, не ўжываючы пры гэтым адны і тыя ж стравы кожны дзень. Паглядзіце інгрэдыенты і спосаб падрыхтоўкі!\n300 грамаў лёгкай мацарэлы\n1 нашаткаваная курыная грудка\nПершае, што трэба зрабіць, гэта прыгатаваць курыную грудку, а потым нашаткаваць яе. Вы нарэжаце баклажаны кавалачкамі так, каб ён стаў «цестам» лазаньі.\nПасля разрэзу пакладзеце першы пласт лустачак баклажанаў на бляху. Дадайце мацарэлу, таматавы соус, нашаткаваную курыцу і паўтарайце аперацыю, пакуль усе інгрэдыенты не знікнуць. У канцы павінен быць пласт баклажанаў і соус зверху.\nЗатым трэба разагрэць духоўку і паставіць лазанью выпякацца на слабым і сярэднім агні каля гадзіны. Пасыпце лёгкім сырам пармезан, калі хочаце, і можаце ёсць.\n[junkie-alert style = ”green”] Як наконт вывучэння такіх смачных рэцэптаў, як гэты, і пахудання? Тады праверце 101 РЭЦЭПТЫ З НІЗКІМ УГЛЁКАМ і атрымайце цела, пра якое вы заўсёды марылі, не спыняючы есці! [/ наркотык-папярэджанне]\nВеганскі рэцэпт абыходзіцца без нічога жывёльнага паходжання, таму інгрэдыенты наступныя:\n300 грамаў веганскага сыру\nБелы соус з арэхамі кешью\nСпачатку прыгатуйце соусы. Памідор робіцца з трох памідораў, часныку, цыбулі і трохі алею для тушэння. Што тычыцца белага падліўкі, вам спатрэбіцца малако арэха кешью, узбітае кукурузным крухмалам. Аднясіце ўсё на агонь і памешвайце, пакуль яно не згусне. Можна пакласці мушкатовы арэх, які вельмі смачны.\nКалі пачкі гатовыя, самы час сабраць. Дадайце баклажаны, таматавы соус, веганскі сыр і белы соус. Запраўце мантаж баклажанамі і таматавым соусам. Да канца можна пасыпаць цёртым арэхам кешью.\nТаксама чытайце смачныя і карысныя функцыянальныя рэцэпты!\nЛазанья з баклажанаў з курыцай\nПрыдатны рэцэпт, які вы бачылі ў першай тэме, - гэта нашаткаваная курыца і яна вельмі смачная. Што вы можаце змяніць, гэта дадаць тлусты сыр альбо зрабіць вельмі смачную заправу да курыцы.\nПарада - заправіць нашаткаваную курачку шафранам і кары. Гэта вельмі смачна. Таксама выкарыстоўвайце трохі чесночного падліўкі, які будзе вельмі смачным. Толькі будзьце асцярожныя, каб не заправіць сезон, і курыца занадта салёная.\nНачынне з фаршам\nКалі вы збіраецеся прыгатаваць лазанью з баклажанаў з ялавічным фаршам, парада - пратушыць мяса цыбуляй, часнаком і спецыямі на ваш густ, а затым дадаць яго ў таматавы соус, які вы падрыхтавалі. Тады пластамі могуць быць баклажаны, сыр, вяндліна і соус Болоньезе. Скончыце пластом баклажанаў і падліўкі і пасыпце смачным сырам пармезан.\nЛажанжа з баклажанаў з белым соусам\nБелы соус выдатна спалучаецца з любым з гэтых рэцэптаў, і яго вельмі проста зрабіць. Для падрыхтоўкі белага падліўкі проста малако, кукурузны крухмал, белы перац, соль і трохі мушкатовага арэха. Размешвайце на павольным агні, пакуль ён не згусне, і ўсё, вы можаце выкладваць яго на лазанью з баклажанаў.\nЛазаня з шынкоў і баклажанаў\nШынкі - яшчэ адна гародніна, якую можна выкарыстоўваць у якасці "макароны" лазаньі. З баклажанаў можна зрабіць змешанае «цеста». Пласт баклажанаў і пласт шынкоў. Гэта таксама смачна.\nНачынне з рыкотай\nСыр, які вы будзеце выкарыстоўваць у прыдатным рэцэпце, можна замяніць рыкотай, калі вам больш падабаецца. Гэта вельмі смачна і зусім не мяняе тэкстуру стравы.\nКолькі ў вас калорый?\nУсё залежыць ад рэцэпту, які вы збіраецеся зрабіць. Ён вагаецца ад 160 да 290 калорый, самы прыдатны і веганскі - лягчэйшы, а той, які мае два соусы, мяса і спецыі, становіцца цяжэйшым.\nКалі вам спадабаліся рэцэпты лазаньі з баклажанаў, падзяліцеся гэтым тэкстам у сваіх сацыяльных сетках!


Перадвыбарчыя разборкі ў апазіцыі. Акт І (частка 2) - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nЧэрвень 10, 2009\t| 10 каментарыяў\nАдказ рэдактара “Народнай волі” І.Сярэдзіча.\nШчыра кажучы, 14 гадоў я выдаю “Народную Волю”, але такіх пагрозлівых лістоў не атрымліваў нават ад Аляксандра Лукашэнкі і яго Адміністрацыі. Не трэба нас пужаць. Друкуючы матэрыял “Отбеливатель “М.“, мы нічый заказ не выконвалі. Чаму змясцілі на старонках газеты версію вядомага журналіста М.Падаляка — аб гэтым сказана ва ўрэзцы: праблема ўжо каторы тыдзень абмяркоўваецца ў апазіцыйных колах, але яна выходзіць далёка за рамкі палітычнага бамонда, мае лёсавызначальнае значэнне для мільёнаў беларусаў. Менавіта гэта, і толькі гэта, падштурхнула “Народную Волю” разгарнуць на сваіх старонках дыскусію, звязаную з вострай палітычнай сітуацыяй, якая склалася ў краіне. Што, мы не маем такога права?\nВы, Аляксандр Уладзіміравіч, лічыце, што “матэрыял, пададзены ў №№75-76 “Народнай Волі” за 19 мая 2009 года, мае яўна паклёпніцкі, “заказны” характар“. А вось я так не лічу. Урэшце, кожны мае права на сваё бачанне праблемы. І меркаванні, развагі, версіі аўтара нельга ўспрымаць як паклёп. З імі можна толькі пагаджацца альбо не пагаджацца. Яны, дарэчы, не патрабуюць і нейкіх доказаў, гэта — не канкрэтныя факты, а толькі здагадкі.\nЗыходзячы з прынцыпаў плюралізму, “Народная Воля” з задавальненнем друкуе сёння Ваш ліст да дэмакратычных актывістаў, у якім, Аляксандр Уладзіміравіч, выкладзена Ваша асабістая пазіцыя “адносна сітуацыі ў краіне і вакол яе“.\nІосіф СЯРЭДЗІЧ, галоўны рэдактар газеты “Народная Воля”.\nУ сувязі з апошнімі палітычнымі падзеямі хачу выказаць свае меркаванні адносна сітуацыі ў краіне і вакол яе. Мне важна, каб Вы ведалі маю пазіцыю непасрэдна ад мяне.\nАцэнка былой палітыкі Еўрасаюза адносна Беларусі\nЯк вядома, пачатак шырокага эканамічнага і гуманітарнага супрацоўніцтва з Беларуссю Еўрапейскі Cаюз ставіў да нядаўняга часу ў залежнасць ад выканання нашай краінай вядомых “12 ўмоў”. Гэта прынцыповыя ўмовы, якія базуюцца на каштоўнасцях еўрапейскай супольнасці. І з парадку дня яны, відавочна, не павінны быць знятыя. Тым не менш, ранейшая палітыка не прынесла пазітыўных вынікаў. Больш за тое, сітуацыя пагаршалася. Краіна працягвала самаізалявацца, эканоміка рабілася ўсё больш неканкурэнтаздольнай і “падсела” на расійскую энергетычную “іголку”. Рэпрэсіі супраць палітычных апанентаў і грамадзянскай супольнасці ўзмацніліся, а ўплыў дэмакратычных сіл на грамадства зменшыўся.\nПалітыка Еўрасаюза ўспрымалася беларускімі ўладамі як ультыматум і не дазваляла ім, не згубіўшы твару, весці хоць які канструктыўны публічны палітычны дыялог з аб’яднанай Еўропай. Прыняць згаданыя ўмовы рэжым не мог. Бо іх выкананне прывяло б да дэмантажу сённяшняй палітычнай сістэмы і страты ўлады дзеючым кіраўніком краіны.\nДа таго ж “12 ўмоў” не былі падмацаваны хоць якімі сістэмнымі дзеяннямі, якія дазвалялі б ствараць адпаведныя механізмы карэкціроўкі беларускай дзяржаўнай палітыкі. А пазіцыя Еўрасаюза адносна Беларусі выглядала з названай вышэй прычыны фармальнай і пасіўнай.\nСённяшнія ўзаемаадносіны Беларусі і Расіі\nПерспектывы развіцця адносін РБ і РФ на сённяшні дзень наўпрост звязаны з палітычным праектам “Саюзная дзяржава”, лёс якога застаецца нявызначаным. Ад пачатку бакі ставілі перад сабой абсалютна розныя мэты. Расія — паступовае паглынанне Беларусі, а беларускія ўлады разлічвалі на доўгатэрміновае атрыманне велізарных датацый у выглядзе танных энерганосьбітаў ды спрыяльны доступ на расійскі рынак. Цяпер жа перад Масквой стаіць новы выбар: альбо настойваць на працягу праекта і прымушаць беларускае кіраўніцтва выконваць свае абавязкі па фактычнай інкарпарацыі РБ ў склад РФ, альбо шукаць іншыя падыходы, каб захаваць Беларусь у сваім геапалітычным полі. Расія ўсё больш схіляецца да пабудовы “рынкавых адносін” з нашай краінай, каб, паступова ліквідаваўшы эканамічны суверэнітэт, пазбавіць нас і палітычнай самастойнасці. Яна пачала падвышаць цэны на газ, і беларускія ўлады вымушаны браць у яе чарговыя кабальныя крэдыты, скатваючыся ў даўгавую яміну. Па ацэнках МВФ, у гэтым годзе беларуская эканоміка патрабуе ўжо 10,7 мільярда долараў крэдытаў.\nВідавочна, што адмова ад палітычнага праекта “Саюзная дзяржава” робіць незразумелымі перспектывы адносін паміж яго ўдзельнікамі. А таму ніхто не хоча браць на сябе адказнасць, каб прызнаць, што праект праваліўся. Для расійскага кіраўніцтва гэта азначала б канстатацыю геапалітычнай паразы. А для беларускага — глыбокі эканамічны крызіс, а можа быць, і поўны калапс нашай нерэфармаванай гаспадаркі, якая пакуль трымаецца на плыву дзякуючы расійскім датацыям.\nДа нядаўняга часу адсутнасць хоць якіх палітычных перспектыў у заходнім кірунку рабіла сітуацыю для беларускіх улад “патавай”. Рэжым не мог спыніць праект “Саюзная дзяржава” і не меў магчымасці распачаць палітычны дыялог і эканамічнае супрацоўніцтва з ЕС. А гэта адзіны рэальны партнёр па мадэрнізацыі беларускай гаспадаркі, без чаго мы рызыкуем пазбавіцца нашага суверэнітэту.\nНовая палітыка Еўрасаюза\nЕўрапейскі Саюз, прагматычна ацаніўшы неэфектыўнасць сваёй ранейшай палітыкі адносна Беларусі, спрабуе змяніць яе. Стратэгія засталася той жа, а менавіта — скіраванай на палітычную дэмакратызацыю і эканамічную лібералізацыю нашай дзяржавы. Змянілася тактыка: яна стала пакрокавай. Не адмаўляючыся ад ранейшых умоў, ЕС мяркуе, што рух мусіць адбывацца з абодвух бакоў. Першымі крокамі насустрач былі вызваленне палітвязняў і прыпыненне візавых абмежаванняў для шэрагу беларускіх чыноўнікаў.\nСёння ЕС пачынае праводзіць новую міжнародную палітыку. Яе сутнасць — у павелічэнні ўплыву на геапалітычныя працэсы ў нашым рэгіёне. У прыватнасці, датычна Беларусі інтарэсы ЕС палягаюць на ўзмацненні бяспекі, забеспячэнні стабільнага транзіту, падтрымцы незалежнасці, развіцці палітычнага і эканамічнага супрацоўніцтва. Вырашальную ролю ў прыспешванні зняцця палітычнай ізаляцыі з нашай краіны [а колькі словаў было пра тое, што будзе ізаляцыя для прадстаўнікоў рэжыму, але ня будзе для звычайных беларусаў; практыка паказала, што было ўсё наадварот. – Рэд.] адыграла расійска-грузінская вайна.\nЕўрасаюз пачаў праводзіць больш гнуткую палітыку крытычнага дыялогу і дазаванага супрацоўніцтва, ступень якога будзе залежаць ад рэальных крокаў у кірунку дэмакратызацыі краіны. Мэта гэтага дыялогу і супрацоўніцтва — уцягванне беларускіх улад у паступовы працэс рэфармавання эканамічнай і палітычнай сістэмы краіны, які раней ці пазней павінен прывесці да трансфармацыі сённяшняй мадэлі палітычнага ладу. Рэалізацыя новай палітыкі ЕС павінна адбыцца праз далучэнне Беларусі да праграмы “Усходняе партнёрства”.\n“Усходняе партнёрства” — важны крок Еўрапейскага Саюза насустрач нашай краіне, прызнанне яе прыналежнасці да еўрапейскай цывілізацыйнай прасторы. Нарэшце, гэта шанц паступова інтэгравацца ў агульнаеўрапейскія структуры, а ў будучым і ўступіць у Еўрасаюз.\nРазам з тым збліжэнне з аб’яднанай Еўропай праз “Усходняе партнёрства” — гэта гістарычны выклік для нашай краіны, улад, грамадзянскай супольнасці і грамадзян [тут ёсьць усё акрамя беларускага народу. – Рэд.]. Гэта магчымасць мадэрнізаваць і еўрапеізаваць Беларусь. Мы не маем права згубіць яе. Удзел у праграме адкрые рэальныя перспектывы стварэння зоны свабоднага гандлю з Еўрасаюзам, атрымання інвестыцый [чытай, захопу нашай уласнасьці. – Рэд.], удзелу ў еўрапейскіх энергетычных праектах, змяншэння кошту віз, а з часам і далучэння Беларусі да Шэнгенскай прасторы. Прывёўшы наша заканадаўства ў адпаведнасць з еўрапейскімі прававымі нормамі і стандартамі, “Усходняе партнёрства” можа дазволіць нам мець такія ж дачыненні з ЕС, што сёння маюць Нарвегія, Швейцарыя, Ісландыя [а вось гэта – іншая сітуацыя. – Рэд.].\nДыялог і апазіцыя\nЗбліжэнне Еўрасаюза і Беларусі выклікае ў прадстаўнікоў дэмакратычных сіл супярэчлівыя пачуцці.\nДоўгі час апазіцыя лічыла сябе адзіным прадстаўніком дэмакратычнага свету на беларускай зямлі. Нам цяжка прымірыцца з тым, што не мы з’яўляемся аўтарамі сцэнарыя дыялога. Некаторыя лічаць, што сустрэчы Хаўера Саланы ці Бенедзікта ХVІ з “апошнім дыктатарам Еўропы” непрымальныя і яны не мусілі адбыцца. Гучаць абвінавачанні ў бок аб’яднанай Еўропы ў “недальнабачнасці”, “наіўнасці”, “здрадзе дэмакратыі”, “легітымізацыі рэжыму”. Еўрапейскім палітыкам нават пагражаюць “адказнасцю” за тое, што яны не дамагліся ў Беларусі дэмакратыі.\nПадзел унутры сённяшняй беларускай апазіцыі палягае на тым, што адны працягваюць змагацца выключна супраць Лукашэнкі, а другія — перадусім за Беларусь і яе еўрапейскі выбар [тут не названыя трэція – тыя, хто змаецца за аб’ектыўныя інтарэсы беларускага народу; яны – г.зн.мы – не ўзгаданы тут невыпадкова, нас няма нідзе, нас спрабуюць ігнараваць… – Рэд.]. Спадзяванні першых — на крызіс, які нібыта аўтаматычна ліквідуе дыктатуру. Другія, і я ў тым ліку, не бачаць ніякага лепшага альтэрнатыўнага палітычнага праекта, чым збліжэнне Беларусі з ЕС [а мы бачым лепшае выйсьце ў імкненьні да сітуацыі, якую адлюстроўвае лозунг: “Беларусь – другая Швайцарыя!” – Рэд.].\nНіхто ў Еўропе не лічыць, што ў нас квітнее дэмакратыя. Таму галоўнай умовай паўнавартаснага ўдзелу ў праграме “Усходняга партнёрства” якраз і з’яўляецца ўстойлівы прагрэс у справе дэмакратызацыі [за гэтым “прагрэсам” варта прасачыць. – Рэд.]. Удзел ва “Усходнім партнёрстве” — гэта не гарантыя змен да лепшага ў нашай краіне, гэта шанц на такія змены. Сёння мы маем толькі стрыманы аптымізм. А каб дадзены нам шанц ажыццявіўся, патрэбны воля і адказнасць.\nУключэнне ў поўнамаштабнае супрацоўніцтва з ЕС — працэс вельмі складаны і далёка не аўтаматычны. Ён нясе шмат выклікаў як для ўлад, так і для грамадзянскай супольнасці. Але разумнай альтэрнатывы яшчэ ніхто не прапанаваў [рэдакцыя нашага сайта ўвесь час гэтую альтэрнатыву прапануе; іншая справа, што ўсе агенты небеларускіх сіл дэманструюць стандартную рэакцыю на ўсе нашы прапановы – робяць выгляд, што іх няма. – Рэд.]. Сёння адмова ад еўраінтэграцыі стварае наўпроставую пагрозу для незалежнасці Беларусі [галоўная прычына «пагрозы для незалежнасці Беларусі» заключаецца ў захаваньні расейскай імперыі, якую “Захад” ў чарговы раз захаваў і падтрымаў. – Рэд.].\nСёння структуры Еўрасаюза спрабуюць шчыльна працаваць з уладай, каб з дапамогай эканамічных стымулаў спрыяць працэсам павароту нашай краіны да большай адкрытасці і прадказальнасці. Улады са свайго боку падаюць сігналы, што яны могуць пайсці на некаторую эканамічную лібералізацыю. Пры гэтым вядома, што дэмакратызацыя грамадска-палітычнага жыцця — далёка не прыярытэт для беларускага рэжыму. А таму галоўная роля ў гэтай справе мусіць належаць грамадзянскай супольнасці. Аб’яднаная Еўропа не будзе вырашаць за нас пытанні дэмакратызацыі беларускага грамадства [вышэй казалася нешта супрацьлеглае – пра цікавасьць менавіта да гэтага з боку ЕЗ. – Рэд.]. Гэта марныя спадзяванні. Весці наўпроставую няспынную працу з грамадзянамі нашай краіны можам і абавязаны толькі мы.\nСёння выключна важна адзінства і аб’яднанне патэнцыялу беларускіх праеўрапейскіх сіл. Мы мусім прадэманстраваць, што нас шмат, што мы разам у імкненні далучыць Беларусь да працэсаў еўрапейскай інтэграцыі, што мы гатовы да рашучых дзеянняў дзеля таго, каб “еўрапейскі выбар” Беларусі быў зроблены канчаткова і незваротна.\nПершым крокам нашага яднання павінен стаць Кангрэс праеўрапейскіх сіл Беларусі з удзелам вядучых палітыкаў аб’яднанай Еўропы. Мы павінны разам абмеркаваць еўрапейскія перспектывы для нашай краіны, вызначыць практычныя крокі. Гэты Кангрэс мусіць стацца форумам усіх прыхільнікаў еўрапейскай Беларусі.\nТаму я сёння заклікаю актывістаў усіх палітычных партый, грамадскіх арганізацый, ініцыятыў, усіх грамадзян Беларусі, якія падзяляюць ідэю еўрапейскага выбару для нашай краіны, распачаць працу па падрыхтоўцы Кангрэса праеўрапейскіх сіл. Пачаткам гэтай працы мусіць стацца стварэнне ініцыятыўных груп па правядзенні рэгіянальных сходаў, каб вылучыць дэлегатаў Кангрэса. Ідэя і каштоўнасць еўрапейскай, свабоднай і дэмакратычнай Беларусі важней за нашы палітычныя разыходжанні і супярэчнасці.\nБеларусь вяртаецца ў Еўропу!\nКарыстаючыся падказкай Сярэдзіча, што “меркаванні, развагі, версіі, здагадкі аўтара нельга ўспрымаць як паклёп. Яны не патрабуюць доказаў, гэта — не факты”, найперш узгадаем меркаваньне, якое сустракаецца ў беларускім апазіцыйным асяродку, што Падаляк – агент расейскім імперскіх сіл.\nГэта ж, на наш погляд, пацьвярджае і яго артыкул, пададзены ў першай частцы дадзенага матэрыяла. Так, Падаляк не гаворыць пра тое, што прымушае некаторых беларусаў і частку беларускай апазіцыі імкнуцца ў Еўразьвяз. А між тым гэта ўсім вядомы факт – шматсотгадовы негатыўны досьвед жыцьця беларускага народу пад расейскім імперскім прыгнётам… Акрамя таго, ён ніводным словам не ўзгадаў іншыя праеўрапейскія сілы ў Беларусі (напрыклад, “праеўрапейская кааліцыя” Саньнікава), якія таксама кажуць пра “эўрапейскі выбар Беларусі”. Гэтых фактаў у артыкуле Падаляка няма. Значыць, у яго было жаданьне схаваць прычыну галоўных беларускіх бедаў у апошнія стагоддзі і, па-магчымасьці, узмацніць супрацьстаяньне ў апазіцыі па еўрапейскім пытаньні. Усё гэта сапраўды адпавядае паводзінам расейскага агента.\nАле, з іншага боку, немагчыма і не пагадзіцца з характарыстыкай, дадзенай спадаром Падаляком еўрапейскай бюракратыі й фіналігархіі. Характарыстыка гэтая даволі трапная і цалкам адпавядае той пазіцыі, якая прапануецца ў гэтым пытаньні нашай рэдакцыяй.\nЦяпер пра Мілінкевіча. Здаецца, і слушна тое-сёе тлумачыць, але… Але чаму ён перад прапагандай новага кірунку еўрапейскай палітыкі што да Беларусі “забыў” узгадаць, куды пайшлі дзесяткі мільёнай даляраў-еўра, якія выдавалі ЗША і ЕЗ на “барацьбу за дэмакратыю ў Беларусі” (грошы ж выдаваліся ня ўсім апазіцыянерам раўнамерна – яны камусьці даваліся, а камусьці – не). Хто канкрэтна вінаваты ў тым, што гэтая “барацьба” не дала ніякіх вынікаў (вінаваты як на Захадзе, так і ў Беларусі)? Калі ніякіх вынікаў “барацьбы” няма, чаму “беларускі” апазіцыйны палітбамонд застаецца ў некранутым складзе?! Як цяпер складаецца лёс тых, хто даваў раней слушныя парады ці рабіў слушныя крытычныя заўвагі, якія проста ігнараваліся? Чаму яны і ў гэтых абставінах не зьявіліся на паверхні беларускага грамадска-палітычнага жыцьця? Хто ці што канкрэтна гэтаму перашкаджае?\nУсё гэтыя ды іншыя пытаньні цяпер вельмі важкія. Без адказу на іх зусім некарэктна казаць пра новы курс еўрапейскай палітыкі. Як бы там ні было, за намі 15 гадоў надзвычай цяжкага змаганьня. Як без аналізу мінулых памылак і знаходжаньня вінаватых можна ісьці ў будучыню?…\nПа-другое, а што дае падставы Мілінкевічу сьцьвярджаць, што “еўрапейскаму выбару Беларусі няма альтэрнытавы”? Вось мы, у рэдакцыі, такую альтэрнатыву прапануем. Яна ў нейтральным статусе будучай Беларусі на тэрыторыі пэўнай геапалітычнай мяжы. Беларусь – другая Швайцарыя!\nМіж іншым, Швайцарыя – таксама еўрапейская краіна. Дый пад “еўрапейскасьцю” мы разумеем сапраўдную цывілізаванасьць, незалежнасьць, дабрабыт. А што разумее пад “еўрапейскім выбарам” спадар Мілінкевіч? Можа, “еўразьвязаўскі” выбар, дзе “старыя” краіны Еўропы абмяжоўваюць правы “маладых”, дзе Польшча праводзіць адкрытую імперскую палітыку ў адносінах да Беларусі, дзе на вуліцах дэмаграфічна касмапалітызаванай Францыі гараць аўтамабілі, дзе ў многіх краінах Еўропы дазволены аднаполыя шлюбы, дзе краіны мусяць цалкам адкрыць шлях міжнародным карпарацыям да багацьцяў, якія належаць канкрэтным народам…\nДык вось, мы лічым менавіта нашу пазіцыю адзінай сэнсоўнай, абгрунтаванай геапалітычнай альтэрнатывай для нашага народа й заяўляем, што тая “альтэрнатыва”, якую прапануюць Мілінкевіч, Саньнікаў і Ко, можа прывесьці да паўтарэньня сітуацыі 1920 года, якая адлюстравана на малюнку ў пачатку дадзенай часткі артыкула (нагадаем, тады дзьве імперыі – расейская і польская – падзялілі Беларусь на два кавалкі й гэтыя кавалкі мы нават сёньня ўсё яшчэ не сабралі ў межах адзінай незалежнай беларускай дзяржавы; на тым жа малюнку Беласток і Смаленск пазначаны чырвонымі кропкамі).\nБеларусы – яднайцеся! Толькі ад нашай уласнай самаарганізацыі залежыць як лёс кожнага з нас, так і лёс усяго нашага шматпакутнага народа!\nГэты запіс апублікаваны: Серада, Чэрвень 10, 2009 у 12:10\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.6. Сьвет сёньня, 2.3. Такая "апазіцыя", 2.5. Прыглядаемся да Захаду, 3.4.5. Расея, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nЧэрвень 10, 2009 у 13:40\nРэд.: “Беларусь – другая Швайцарыя!”\nГэта ідэальны варыянт, які немагчыма ажыццявіць. Мы франтавая краіна на усходе Эўропы. Далей пачынаецца Азія, калі не геаграфічна, дык палітыча. Нам трэба NATOўскі парасон і тэхналагічная, эканамічная дапамога Эўразвязу і ЗША. Задарма нам ніхто нічога не дасць, але мы можам выціснуць максімальную выгаду калі пастаянна, на кожным кроку думаць пра нацыянальныя інтарэсы, найперш пра адраджэнне.\nЧэрвень 10, 2009 у 13:45\nУ нас таксама ёсць моцны саюзнік на поўдні – Украіна.\nЧэрвень 10, 2009 у 14:23\nУся зацікаўленасць і змена палітыкі ЕЗ да Беларусі абумоўлена толькі прагматычнымі інтэрэсамі. Становішча, у якім апынулася Еўропа сёлетняй зімой (перакрыццё газавай трубы праз Украіну), вымусіла ЕЗ разглядаць іншыя шляхі транспарту энерганосьбітаў. І, адпаведна, перагледзець сваё стаўленне да становішча ў Беларусі. А тут і пэўнае пахаладанне у адносінах Масквы і Менска вымушае існуючы рэжым па-іншаму глядзець на Захад. А калі Лукашэнка ў сваем “паходзе на захад” гатоў будзе ісці яшчэ далей, дык глядзіш, у каментарыях еўрачыноўнікаў мы ператварымся з “апошняй дыктатуры Еўропы” у “маладую дэмакратыю” (ім жа зараз нішто не першкаджае сустракацца з Кадафі, які зрабіў “значныя крокі ў бок дэмакратыі”, а яшчэ ў яго ёсць газ і нафта). Толькі тыя ж еўрачыноўнікі чхаць хацелі на этнацыд цэлага народа, знішчэнне яго мовы і культуры, абы толькі шляхі пастаўкі энерганосьбітаў былі “надзёжнымі”. Але Мілінкевіч гатоў ісці і таго далей,- уключэнне Беларусі ў склад ЕЗ, каб замест расейскіх ціскоў нас прэсаваў еўрапейскі каток. Пра якія роўныя ўмовы ў ЕЗ можна казаць? Ёсць краіны старой Еўропы, якія і робяць Еўрапалітыку, а ёсць і абслуга, з якой асабліва не лічацца.\nСпадар Мілінкевіч, у нас у краіне ўжо ёсць адзін “інтэгратар”, не наступайце на тыя ж граблі.\nЧэрвень 10, 2009 у 14:39\nНа пачатку 1990-х па расейскім тэлебачанні нам паказвалі “залатыя горы пры капіталізму”. Потым, як высветлілася, “залатыя горы” аказаліся ў руках бандытаў. Народ стаў абсалютным жабраком. Вось чытаю я гэты абсурд Мілінкевіча і дзіву даюся, як у чалавека паварочваецца язык так хлусіць народу сярод якога ён жыве. Вось рэдакцыя падкрэсліла, што Мілінкевіч супрацьпастаўляе сам сябе. І гэта так. Мілінкевіч нават не ўзгадвае аб наступствах, якія могуць адбыцца ў выніку гэтай палітычнай гульні. Вось у мяне пытанне: якія матывы кіруюць еўрапейцамі, каб заплюшчыць вочы на ўсё, што робіцца з беларускім народам у Беларусі? У любым выпадку бачна – не ад шчодрасці сваёй яны гэта робяць. І як можна давераць словам Мілінкевіча? Колькі сябраў налічвае рух Мілінкевіча? 100 асоб ці 100 тысячаў? І наколькі сур’ёзная гэта арганізацыя? У ёй што, ёсць аналітычная група? І хто ачольвае гэтую групу? А якой дзейнасцю гэты рух займаецца? Дзе іх праграма? Дзе іх справы? Назавіце, калі ласка, іх. Ва ўсім нуль. Пустышка, а не рух. Дык, ці можна з пустышкай справу мець? Калі жадаеце, каб вас абдурылі, можаце мець. А калі жадаеце сваі інтарэсы абараніць, то, калі ласка, аб’ядноўвайцеся вакол мэты – інтарэсаў беларускага народа.\nШто такое еўрапейская краіна? Хто бы вось ўзяў бы ды і апісаў гэты ідэал.\nАсабіста я змагаюся за шляхетную Беларусь, за высокую культуру, за вышэйшую адукацыю для ўсіх беларусаў, за маральную, духоўна і фізічна здаровую нацыю, за свабодную, незалежную, паважаную краіну, за заможных людзей. Чым гэты ідэал не падабаецца Мілінкевічу і ўсім астатнім, яму падобным? Мы не толькі гаворым словы, мы маем праграмы – што і як рабіць. Мы адпрацоўваем тэхналогіі на практыцы. Мы кожны дзень працуем у гэтым рэчышчы.\nВось стары анекдот: Далёкі Усход радасна аб’явіў вынікі рэферэндыму аб аб’яднанні з Японіяй. Усе былі “за” і адзін “супраць”. А хто быў супраць? – Японія.\nТак і ў нас.\nЧэрвень 11, 2009 у 02:12\nWiuel’mi aktual’na. Kamientary supier! U mianie pytan’nie da spadara Milienkiewicha na jaho wykazwan’nie:\nA khto pierashkadzhgau apazicyi uwies’ hety chas wies’ci niaprostuiu, niaspynuiu pracu z hramadzianami nashaj krainy? Pra jakoje adzinstwa idzie haworka, kali inshadumcy, jak adznachana redakcyjaj, paprostu, u liepshym wypadku ihnarawalisia, kali nie ashal’mouwalisia i usprymalisia warozha. Ab mnoha pisalasia raniej. Na hetuju temu redakcyja maje maje mierkawan’ni i spadziajusia wystawic’ ikh.\nЧэрвень 11, 2009 у 03:24\nЗ нагоды пададзеных вышэй каментароў, якія ўсе (!) радуюць душу і дазваляюць думаць, што больш чым трохгадовая праца рэдакцыі сайта сапраўды мела сэнс, хачу, як рэдактар сайта, асабліва падзякаваць пані Галіне Арцёменцы за вялікія каментары да многіх матэрыялаў сайта, а асабліва (!) за практычна абсалютна дакладныя пастаноўку і аналіз грамадска-палітычных праблем.\nЧэрвень 11, 2009 у 15:40\nЯк сведчыць Сп. Арцёменка, эўрапецам (палітыкам) пляваць на чужое гора – этнацыд беларусаў.\nА я сведчу, што большасць беларусаў гэтай праблемы нават і не заўважаюць – прынюхаліся, прызвычаіліся, задаволеныя тым што маюць і не бачаць наякага гора ў страце культуры. Нават пытанне пра этнацыд і яго наступствы для іх незразумелае. Толькі некаторых беларусаў з не абы-якой мараллю і IQ гэта хвалюе. А палітык мусіць арыентавацца на шырокае кола электарата.\n“…за шляхетную Беларусь, за высокую культуру, за вышэйшую адукацыю для ўсіх беларусаў, за маральную, духоўна і фізічна здаровую нацыю, за свабодную, незалежную, паважаную краіну, за заможных людзей…” – гэты ідэал падабаецца ўсім беларусам, за рэдкім выключэннем. Іншая справа ЗМАГАЦЦА за яго.\nКалі б Сп. Арцёменка пахадзіла “ад дзверы да дзверы” з нагоды якіх-небудзь выбараў (лахатрона) сёння, яна была бы шакавана ўзроўнем “свядомасці” электарата.\nЧэрвень 12, 2009 у 12:51\nВы таксама кажаце слушна, калі гаворыце пра рэальны грамадскі стан.\nАле з вамі наўрад можна пагадзіцца, калі вы сцвярджаеце, што “палітык мусіць арыентавацца на шырокае кола электарата”. Толькі ў якасці зыходнай кропкі. Калі ж так рабіць увесь час, будзе далейшая дэградацыя грамадства. Калі ставіць злачынныя мэты, імкнучыся да ўлады, таксама будзе далейшая дэградацыя грамадства. Гэта ўсё якраз і дэманструе Лукашэнка. Па мне, ён якраз і трымаецца ва ўладзе з-за таго, што з кожным годам усё далей і далей апускае наш народ у нейкае балота, гуляючы на “жаданнях электарата”. Потым з гэтага балота будзе ўсё цяжэй выкараскацца.\nПані Галіна і, як я разумею, рэдакцыя сайта гавораць пра тое, як з гэтага стану будзем выбірацца, калі зноў з’явіцца шанц. І яны сцвярджаюць, што лепшыя беларускія людзі, пра якіх вы таксама ўзгадваеце, павінны заранёў рыхтавацца, аб’ядноўвацца і арганізоўвацца. Толькі тады будзе шанц на прагрэс.\nА, між тым, ТАКОГА АБ’ЯДНАННЯ ПАКУЛЬ НЯМА! Праўда? Значыць НЯМА І ШАНЦУ на прагрэс. Не лічыць жа сёняшнюю “аб’яднаную апазіцыю” ці Мілінкевіча тымі, на каго можна разлічваць. Пазняк таксама паказаў, на што ён здатны.\nЧэрвень 12, 2009 у 13:23\nПаважаны сп.Siarhiej, я вас вельмі добра разумею. Проста каб ведалі: пачынаючы з 1989 года я змагаюся за шчасце народа, абхадзіла не адну вёску і не адну вуліцу. Сваю кар’еру па службовай лесніцы я прамяняла на абавязак змагацца за народ. Я маю 20-ці гадовы стаж практычнай работы з людэьмі, пры тым рознага узроўня – ад псіхічнахворых да высшага рангу. Скажу вам так: беларусы ні чуць не горшыя за іншых, такі ж народ як і ва ўсім свеце. Справа ў тым, што ў грамадстве адсутнічае эліта. Эліта беларускага народа была знішчана фізічна ў сталінскія часы. Акрамя гэтага былі знішчаны грамадскія інстытуты, якія фарміравалі свядомасць народа і мараль ў грамадстве. Для таго каб наш народ выйшаў з дэпрэсіўнага стану – вось гэтага і не хапае ў беларускім грамадстве. На вялікі жаль, ў Беларусі улада не беларусаў, а улада – чужынцаў (збярыце, калі ласка, інфармацыю аб уладных чыноўніках, аб іх паходжанні, і ўсё стане на сваі месцы) і яна (улада) не зацікаўленна ў развіцці нацыі ў бок цывізацыі. Акрамя таго, партыі і НГА таксама не займаюцца гэтымі пытаннямі (хутчэй за ўсё ім гэта непатрэбна, бо ў іх проста іншыя мэты). Я ж лічу, што для беларусаў – гэта ёсць лёсавызначальныя пытанні: будзе ў беларусаў паважаная. мэтанакіроўваючая сіла – значыць не будуць рабамі, не сфармуецца такая сіла – значыць ўсіх чакае вечнае жабрацтва і праца на чужога дзядзю.\nЯ з вамі згодна, што сам народ не ў стане змяніць сваю свядомасць, запужаны і г.д. Тут і слоў не патрэбна казаць, патрэбна толькі паглядзець ў статданыя і ўсё бачна. Народ вымірае, жыццё скарачаецца. Гэта ж катастрофа. А спраў да гэтага нікому няма. Але тут нічога дзіўнага няма. Гэта ж рэзервацыя для беларусаў, а не краіна беларусаў. Адчуваеце разніцу ў сказаным?\nУ любым грамадстве патрэбен важак. Але правадыра можна заўсёды злопаць. Па-гэтаму я прапаноўваю ў якасці важака мэту, якую нельга злопаць, ў якасці кіруючага воргана – калектыўны разум, а ў якасці будаўнікоў – народ (усе ж хочуць жыць шчасліва і заможна). А вось тэхналогіі і метады такой працы – сакрэт, бо ў нас вельмі шмат ворагаў.\nЧэрвень 18, 2009 у 08:32\n“У нас таксама ёсць моцны саюзнік на поўдні – Украіна.”\nВельмі жадаю спытаць аўтара дадзенага сьцьверджаньні: Ці чытаў ён украінскія выданьні? Ад памяркоўных (лібэральных) да нацыяналістычных? На маю думку, аўтар сьцьверджаньні падобных выданьняў не чытаў, а зь нацыянальна сьвядомымі ўкраінцамі ніколі не размаўляў шчыра.\nУкраіна ніколі не была і не будзе саюзьнікам Беларусі.\nКалі не верыцы, дык пачытайце тут:\n“Я рахую Україні потрібно створювати з Білорусю єдину державу. Наприклад, під назвою Русь. З двома державними мовами Українською і Білоруською. Кінец кінцем, 8 ми мільйонний білоруський народ розмиється в Україні, як пиво в горілці.\nДля нас це буде дуууже впливова держава в самому сердці Європи. Притому я знаю що білоруси не проти.”\n8 − = пяць


Хто такі бібліятэкар, якія якасці яму патрэбны і што сёння чытаюць пружанцы? Адказы — у інтэрв’ю з загадчыцай аддзела абслугоўвання і інфармацыі раённай бібліятэкі імя М. Засіма Аксанай Журык — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\n15.09.2021 17.09.2021 Автор: Владислав\nАксана Журык заўсёды вельмі любіла чытаць. У школьныя гады перачытала ўсе кніжкі ў вясковай бібліятэцы ў Варанілавічах, з якіх яна родам.\nКалі надышоў час выбіраць прафесію, Аксана ўжо ведала, што хоча быць бібліятэкарам – каб быць бліжэй да так любімых ёю кніг. Паступіла вучыцца ў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў, на факультэт інфармацыйна-дакументных камунікацый. А пасля яго заканчэння прыйшла на працу ў Пружанскую цэнтральную бібліятэку імя Міколы Засіма. З задавальненнем працуе тут ужо 12 гадоў.\n— Аксана Сяргееўна, ці складана было вучыцца на бібліятэкара?\n— Ведаеце, гэтая прафесія не такая простая, як можа падацца. У нас былі вельмі строгія выкладчыкі. Дастаткова цяжка аказалася засвойваць шмат спецыяльнай інфармацыі. Да таго ж, вельмі вялікі аб‘ём літаратуры трэба было прачытаць: кнігі як беларускіх і рускіх аўтараў, так і сусветную літаратуру.\n— Ці памятаеце Вы свой першы рабочы і свае ўражанні?\n— Спачатку я трапіла не на абанемент, а ў аддзел бібліятэчнага маркетынгу, які займаецца метадычнай дапамогай сельскім бібліятэкам, арганізацыяй розных мерапрыемстваў. Вельмі баялася: мне здавалася, што я нічога не ведаю. Адразу завалілі дакументацыяй, службовымі інструкцыямі, тлумачальнымі запіскамі… Аказалася, што тое, чаму цябе вучаць ва ўніверсітэце, не заўсёды супадае з тым, з чым сутыкаешся на практыцы. Але з цягам часу ва ўсім разабралася, навучылася пісаць сцэнарыі і праводзіць творчыя мерапрыемствы, паглыбілася ва ўсе тонкасці прафесіі.\n— Якія якасці патрэбныя бібліятэкару?\n— Бібліятэкар павінен быць не толькі кампетэнтным, але і цярплівым, ветлівым, умець дапамагчы любой катэгорыі чытачоў. А супрацоўнікам аддзела бібліятэчнага маркетынгу трэба ў дадатак мець творчую жылку, каб напісаць цікавы сцэнарый да мерапрыемства.\nЗагадчыца аддзела абслугоўвання і інфармацыі Аксана Сяргееўна Журык, бібліятэкары Юлія Мікалаеўна Лаўраш і Алена Анатольеўна Цэван (злева направа).\n— З наступленнем эры інтэрнэту ці не стала ў бібліятэцы менш чытачоў?\n— Калі я прыйшла на працу ў 2009 годзе, то ў нас яшчэ стаялі чэргі і па вучэбную літаратуру, і па мастацкую. Зараз вучэбная літаратура карыстаецца попытам намнога менш: шмат патрэбных звестак можна знайсці ў інтэрнэце. Сярод аматараў мастацкай літаратуры таксама нямала тых, хто перайшоў ужо на электронныя або аўдыякнігі (дарэчы, апошнія на дысках можна ўзяць і ў нас на абанеменце). Тым не менш, многія чытачы па-ранейшаму аддаюць перавагу папяровай кнізе. Гэта звычайна «ўзроставая» катэгорыя пружанцаў — ва ўзросце ад 40 гадоў і старэй.\n— Якія жанры літаратуры карыстаюцца найбольшай папулярнасцю ў пружанцаў?\n— Жанчыны ва ўзросце аддаюць перавагу раманам: любоўным, іранічна-крымінальным, дэтэктыўным… Сярод аўтараў найбольш папулярныя Марыя Мятліцкая, Таццяна Троніна, Таццяна Палякова, Аляксандра Марыніна, Таццяна Усцінава і іншыя. А вось мужчыны часцей прыходзяць па гістарычную дакументальную літаратуру, многіх вельмі цікавіць тэма ваеннага часу, савецкая эпоха, яе пераасэнсаванне новымі аўтарамі.\nМоладзь жа, асабліва школьнікі, завітваюць да нас у асноўным па класіку – рускую і замежную. Дарэчы, у апошні час мы сталі заказваць больш новай літаратуры ў жанры фэнтэзі, каб прыцягнуць маладых чытачоў.\n— Як часта ў бібліятэку паступаюць новыя кнігі?\n— Прыкладна раз у месяц. Сёлета было ўжо закуплена больш за 600 новых выданняў. Кожны чытач можа знайсці сярод іх што-небудзь цікавае для сябе.\nІ не толькі ў плане мастацкай літаратуры. Бібліятэка супрацоўнічае з выдавецтвам Беларускага экзархата. У гэтым годзе мы заказалі больш за паўсотню кніг праваслаўнага зместу. Атрымліваем таксама літаратуру па здаровым ладзе жыцця.\n— А самі Вы што чытаеце ў вольны час?\n— Залежыць ад настрою. Чытаю і жаночыя раманы, і дэтэктывы, і фантастыку, і класіку. З кожнай кнігі імкнуся ўзяць нешта новае для сябе, падмеціць цікавыя погляды людзей на жыццё.\nВельмі падабаецца “Майстар і Маргарыта” Міхаіла Булгакава. У апошні час захапілася серыяй кніг “Гульня прастолаў” Джорджа Марціна. Дарэчы, кніга вельмі адрозніваецца ад фільма. Таксама я б выдзеліла “Сагу аб Фітцы і Шуце” Робін Хоб.\nСлухайце свой настрой.\nГутарыла Ірына Гавака\nПредыдущая записьРаботники МЧС по GPS-координатам обнаружили ягодницу, которая потерялась в лесном массиве возле аг. Клепачи\nСледующая записьПриговор за вымогательство и оскорбление


Реферат - Феадальная эканоміка на Беларусі ў ІХ–ХІІ стагоддзях - История\nРеферат: Феадальная эканоміка на Беларусі ў ІХ–ХІІ стагоддзях\nФеадальная эканоміка на Беларусі ў ІХ – ХІІ стагоддзях\n1. Асноўныя рысы і перыядызацыя феадальнага спосабу вытворчасці\n2. Гаспадарчае развіццё княстваў, зямель і гарадоў на тэрыторыі Беларусі ў IX — першай палове XIII ст.\n2.3 Хатнія промыслы\n3. Эканамічныя прычыны феадальнай раздробленасці\nТэрмін «феадалізм» быў уведзены ў навуку ў XIX ст. Ен абазначаў адпаведны эканамічны і грамадска-палітычны лад. Даследчыкі разглядалі феадальныя адносіны як спалучэнне вярхоўнай і мясцовай улады з землеўладаннем, станаўленне васальнай іерархіі. У выніку феадалізм можна вызначыць як грамадска-палітычны і эканамічны лад, што характарызаваўся наступнымі прыкметамі:\n— панаваннем аграрнай вытворчасці;\n— спалучэннем права землеўладання з палітычнай уладай і васальнымі абавязкамі;\n— панаваннем іерархіі ваеннага саслоўя;\n— асабістай залежнасцю сялян ад гэтага саслоўя;\n— натуральным характарам гаспадаркі.\nПры феадалізме такая галіна аграрнай вытворчасці як земляробства становіцца асноўным заняткам большай часткі насельніцтва. З земляробствам звязаны жывёлагадоўля, што давала цяглавую сілу і ўгнаенне для палёў, і падсобныя промыслы ці выраб прылад працы. Адначасова захоўвалі важную ролю паляванне, рыбная лоўля, бортніцтва. Пры феадалізме працягвала існаваць так званая натуральная гаспадарка, арыентаваная на самазабеспячэнне асноўных патрэб. Развіццё рамяства, гандлю, таварнай гаспадаркі праходзіла павольна, паступова выклікала разлажэнне феадальных адносін.\nДля феадалізму характэрна асабістае і эканамічнае падпарадкаванне сялян землеўладальнікам. Сяляне карысталіся надзелам зямлі, мелі сродкі вытворчасці, але пазбаўляліся права распараджацца сваім надзелам, а потым і сваёй асобай, траплялі пад юрысдыкцыю феадалаў і станавіліся часткай іх маёмасці. На тэрыторыі Беларусі такое становішча сялянства было замацавана ў XVI ст. Запрыгоньванне сялян распаўсюджваецца і ўзмацняецца ва ўмовах росту таварнасці сельскай гаспадаркі, калі буйныя землеўладальнікі праз юрыдычнае права рэалізуюць сваю зацікаўленасць у замацаванні работніка за зямлёй.\nСярод іншых асаблівасцяў феадальнага ладу трэба адзначыць складаную саслоўную іерархію і карпаратыўнасць, сацыяльна-юрыдычны статус са шматлікімі прывілеямі і абавязкамі перадаваўся па спадчыне. Багацце станавілася знакам прэстыжу, шчодрасці, гасціннасці, гонару феадала. Маёмасць трэба было дарыць, раздаваць прыбліжаным, васалам, якія станавіліся маральна і юрыдычна абавязанымі гаспадару і служылі яму, ахвяраваць царкве.\nМатэрыяльная вытворчасць разглядалася як сродак самазабеспячэння, годнага існавання. Гандаль і асабліва махлярства пераважна асуджаліся. Разам з тым праца разглядалася як занятак ніжэйшых саслоўяў, сродак падаўлення грахоўнасці, якая, спалучаецца з бяздзейнасцю. Такі погляд распаўсюджваўся рэлігіяй, што становіцца пры феадалізме ўніверсальным рэгулятарам грамадскага жыцця.\nЭканамічныя ўзаемаадносіны сялян з феадаламі рэгуляваліся феадальнай рэнтай, якая выступала ў трох асноўных відах:\n1) натуральная, называлася данінаю, потым натуральным аброкам, аддавалася прадуктамі земляробства, палявання, рыбнай лоўлі, бортніцтва, пераважала падчас станаўлення феадальных адносін;\n2) адпрацовачная, забіралася ў форме паншчыны, будаўнічай, фурманкавай, ахоўнай і іншых павіннасцяў; была асноўнай формай феадальных абавязкаў сялян падчас сталага феадалізму і пачатку яго разлажэння. Феадалы імкнуліся павялічыць таварнасць сваёй гаспадаркі, што было выклікана ростам гарадоў і попытам на збожжа, іншую сельскагаспадарчую прадукцыю для гарадскога гандлёварамеснага насельніцтва;\n3) грашовая, на Беларусі яна называлася чыншам і ўплочвалася грашыма.\nУ гарадах развіваліся новыя эканамічныя адносіны, змяняўся стыль і рытм грамадскага жыцця. Узрастала значэнне грошай як усеагульнага эквіваленту, што прымушала феадалаў пераводзіць сялян на грашовую рэнту, што спрыяла развіццю прадпрымальніцтва, таварнаграшовых адносін.\nГісторыю феадалізму на Беларусі можна падзяліць на тры перыяды:\n1) раннефеадальны — IX — першая палова XIII ст.;\n2) развіты феадалізм — другая палова XIII першая палова XVII ст.;\n3) разлажэнне феадалізму – другая палова XVII — першая палова XIX ст.\nПершы перыяд характарызуецца раздзяленнем сацыяльных функцый паміж абшчыннікамі, якія займаліся сельскагаспадарчай і іншай вытворчай працай, і кіраўнікамі грамадства — ваенным і духоўным саслоўем. Фарміруецца саслоўе землеўладальнікаў і сялянскае саслоўе землекарыстальнікаў. Вызначаецца феадальная рэнта. Сістэма феадальных узаемаадносін замацоўваецца ў раннефеадальных дзяржавах (Полацкае, Тураўскае і іншыя княствы).\nДругі перыяд адзначаецца развітымі феадальнымі адносінамі, складанай сістэмай супадначаленасці і карпаратыўнасці. Правы феадалаў на зямлю дапаўняюцца правамі на асобу селяніна. У гэты перыяд назіраецца ўздым эканомікі і культуры.\nТрэці перыяд звязаны з зараджэннем капіталістычных адносін і разлажэннем традыцыйных феадальных эканамічных і грамадскіх парадкаў. Рост гарадоў, таварна-грашовых адносін, фарміраванне ўнутранага рынку — усё гэта падрывала асновы феадалізму, вылучала на першы план камерцыйныя адносіны і неабходнасць змяніць грамадскі лад, заснаваны на карпаратыўнасці і прыгоне, спадчыннасці правоў і абавязкаў.\nФеадальныя адносіны на тэрыторыі Беларусі развіваліся ў рэчышчы агульнаеўрапейскага працэсу. Эканоміка і культура ў XV — XVI стст. дасягнулі значнага прагрэсу. Размяшчэнне тэрыторыі Беларусі на скрыжаванні еўрапейскіх шляхоў спрыяла эканамічнаму і палітычнаму развіццю, успрыманню заходняга і ўсходняга ўплыву. У гэты час фарміраваўся беларускі этнас.\nУ сярэдзіне IX ст. крывічы-палачане стварылі самастойнае Полацкае княства — першае дзяржаўнае ўтварэнне на тэрыторыі Беларусі. На поўначы яно межавала з Ноўгарадскай зямлёй, на ўсходзе — са Смаленскай, на поўдні — з Тураўскай, на захадзе — з землямі балтаў. Полацкае княства займала паўночна-ўсходнюю частку сучаснай Беларусі і некаторыя сумежныя тэрыторыі. Тураўскае княства – другое дзяржаўнае ўтварэнне на беларускіх землях. Паўночная мяжа Тураўскага княства праходзіла ў сярэдняй Беларусі, усходняя — па Дняпры, на захадзе Тураўскае княства межавала з яцвягамі, на поўдні — з валынянамі. Частка сучаснай Беларусі займала Смаленскае княства, (Мсціслаў, Крычаў, Орша).\nНа адпаведным этапе гісторыі старажытнабеларускія княсты ўваходзілі ў склад Старажытнарускай дзяржавы, па-іншаму – Імперыі Рурыкавічаў. У любым выпадку, палітычнае аб'яднанне асобных княстваў не падмацоўвалася рэальнымі эканамічнымі сувязямі і было нетрывалым.\nУзровень эканамічнага развіцця нашых продкаў у IX – першай палове XIII ст., характарызаваўся дасканалымі па тым часе прыладамі працы, прагрэсіўнымі формамі гаспадарання і выразнымі раннефеадальнымі грамадскімі адносінамі пры захаванні рэшткаў абшчыннага і рабаўладальніцкага ўкладаў.\nЗемляробства, было асноўнай галіной гаспадаркі для ўсяго насельніцтва першых дзяржаўных утварэнняў на тэрыторыі сучаснай Беларусі. На змену падсечна-агнявому, характэрнаму для ранейшых часоў, прыйшло ворнае земляробства. Калі ў сярэдзіне 1 тыс. н.э. асноўнымі прыладамі земляробаў на тэрыторыі Беларусі былі жалезная сякера, драўляная саха і барана, якімі распрацоўвалі вызваляемыя ад лесу ўчасткі пашы, то ў IX — XI стст. ужо часта сустракаецца вялікае драўлянае рала з жалезным наральнікам (папярэднік плуга). Больш шырока сталі выкарыстоўваць валоў і коней як цяглавую сілу, а не для харчавання. У летапісах ужо ўпамінаюцца азімыя і яравыя пасевы.\nЦяжкая шматвяковая папярэдняя праца па расчыстцы лесу прывяла да з'яўлення вялікіх плошчаў ворных земляў. Апрацоўка ворыва ўжо не патрабавала працы шматлікіх родавых калектываў, асноўныя гаспадарчыя работы маглі ўжо весціся адной сялянскай сям'ёй (адным «дымам», адным «ралам»). Гэтая гаспадарчая адзінка становіцца адзінкай падаткаабкладання.\nТым не менш, на поўдні Беларусі, у Прыпяцкім Палессі, вялікія забалочаныя прасторы і густыя лясы прымушалі яшчэ доўга весці земляробства ў форме лясной аблогі і ляда. Невыпадкова аж да XIX ст. на Палессі захоўвалася архаічная вялікая патрыярхальная сям'я — палескае «дворышча», якая вяла такую гаспадарку.\nАкрамя сахі і рала продкі беларусаў выкарыстоўвалі ў сваёй сельскагаспадарчай працы сярпы з насечкаю, якія па форме нагадваюць сучасныя. У IX ст. жалезныя сярпы мелі наваранае стальное лязо, больш буйныя памеры, моцна загнутую рабочую частку і прамую ручку. Драўляныя бароны, граблі, цапы, лапаты, матыкі пры археалагічных раскопках не выяўлены (акрамя жалезных аковак матык і лапат), але іх існаванне пацвярджаюць мініяцюры старажытных летапісаў. Сеялі і ўбіралі ўраджай уручную, малацілі драўлянымі цапамі. Для памолу зерня шырока распаўсюдзіліся круглыя каменныя жорны. Захоўвалася зерне ў спецыяльна прыстасаваных свірнах. Алей выціскалі простымі прэсамі.\nНовыя тэхналогіі ў земляробстве былі звязаны з выкарыстаннем двухполля і ўзнікненнем архаічнага трохполля. Адно поле засявалася, а другое ў гэты час знаходзілася пад парам альбо адно поле засявалася яравымі, другое — азімымі, трэцяе было пад парам. Найбольш распаўсюджанымі збожжавымі культурамі на тэрыторьгі Беларусі былі жыта і пшаніца. Значнае месца займалі ячмень, авёс і проса. Шырока культываваліся бабы, гарох, віка, а таксама алейныя і валакністыя культуры — лён і каноплі.\nСтаражытнае насельніцтва Беларусі мела агароды і сады. Вырошчвалі амаль усю зараз вядомую агародніну і садавіну. Шырока былі распаўсюджаны капуста, рэпа, агуркі, буракі, рэдзька, морква і цыбуля. Пісьмовымі і археалагічнымі матэрыяламі засведчана развядзенне яблынь, груш, вішань, сліў.\nЦесна звязана з земляробствам жывёлагадоўля. Галоўным памагатым селяніна быў конь, не меншае значэнне мела і буйная рагатая жывёла. Яна давала мяса, малако, скуру, рог, косткі, якія шырока выкарыстоўваліся ў гаспадарцы. Валы таксама сталі выкарыстоўвацца і ў якасці цяглавай сілы. Галоўным чынам дзеля воўны разводзіліся авечкі і козы. Шырокае развіццё ў гэты час атрымала свінагадоўля. Ужыванне свініны, напрыклад, было абавязковым у рытуале сустрэчы новага года. Ворнае земляробства немагчыма ўявіць без угнаенняў, адзінай кныніцай была жывёлагадоўля.\nБортніцтва паступова з прысвойвальнай галіны гаспадаркі станавілася вытворчай, бо людзі пачалі не толькі забіраць прадукцыю лясных пчол, але і разводзіць іх у вуллях. Мёд выкарыстоўваўся як салодкая прыправа і як сыравіна для вырабу хмяльнога напою. Бортніцтва давала воск, які прымяняўся для вырабу свечак. На гэтыя патрэбы ён экспартаваўся ў Заходнюю Еўропу.\nВажным дадаткам да сельскай гаспадаркі гаспадаркі былі паляванне і рыбалоўства. Паляванне мела два напрамкі: харчовае (паляванне на высакароднага аленя, зубра, дзіка, казулю, гуся, лебедзя, цецерава) і футравае (паляванне на баброў, лісіц, куніц, мядзведзяў, вавёрак, ваўкоў, зайцоў).\nХатнія промыслы былі таксама неад'емнай часткай натуральнай сялянскай гаспадаркі.\nАб поспехах у прадзенні і ткацтве сведчаць драўляныя часткі ткацкага станка — збоі і чаўнок — што былі знойдзены ў Гродзенскім Старым замку разам з абломкам драўлянага навоя, яго касцянымі галоўкамі і драўляным грэбнем для часання кудзелі і воўны. Ткалі палатно (тканіна з расліннай сыравіны) і сукно (тканіна з воўны). Такія самаробныя тканіны выкарыстоўваліся для пашыву адзення і ў хатняй гаспадарцы.\nАпрацоўка скур і пашыў вопраткі з іх таксама мелі ў сялянскай гаспадарцы характар хатняга промыслу. Апрацаваныя скуры, асабліва футры, у гэты перыяд былі адным з галоўных відаў даніны на карысць князя, царквы або мясцовага баяра (феадала). Яны былі і найважнейшым відам экспарту.\nНягледзячы на тое, што ганчарства ўжо існавала як рамяство, значную колькасць посуду з дрэва і гліны рабілі самі абшчыннікі для ўласнага выкарыстання.\n3 працэсам развіцця рамяства і аддзяленнем яго ад сельскай гаспадаркі звязаны і працэс узнікнення і росту гарадоў. Гарады – гэта паселішчы шматфункцыянальнага тыпу. Яны выконвалі гандлёва-рамесніцкія, аграрныя, адміністрацыйна-фіскальныя, ваенна-абарончыя, культурныя, рэлігійныя функцыі. Гарады ўзнікалі ў найбольш развітых і густазаселеных раёнах, яны садзейнічалі больш хуткаму разбурэнню патрыярхальна-родавых адносін.\nУ гарадах жылі свецкія і духоўныя феадалы, іх слугі, сюды сцякалася насельніцтва з ліку беглых рабоў і сялян, асобы, што займаліся рамяством і гандлем. Рамеснікі былі асноўным насельніцтвам гарадоў. Яны падзяляліся на залежных, што жылі пры дварах уладальнікаў і абслугоўвалі інтарэсы гаспадароў і свабодных, што працавалі на заказы і рынак.\nУ развіцці рамёстваў і гандлю можна адзначыць два перыяды: X – XI стст. – перыяд слабога развіцця рамяства і таварна-грашовых адносін, і XII – XIII стст., калі гарады становяцца цэнтрамі рамяства і гандлю.\nДа гэтага часу вылучыўся ўжо цэлы шэраг рамесніцкіх прафесій.\nУ гарадах з'явілася не менш 16 прафесій у галіне апрацоўкі жалеза. У XI — XII стст. яны выраблялі больш за 100 відаў жалезных вырабаў: косы, сярпы, сякеры, малаткі і іншыя прылады працы, розныя віды зброі (мячы, кальчугі, шлемы), прадметы быту і ўпрыгажэння. На гэты час была вядома сталь, тэхналогіі кавальскай зваркі, загартоўкі, цэментацыі. Акрамя жалеза апрацоўвалі і іншыя металы і сплавы – медзь, бронзу, волава, свінец. Кавалі мелі горан і кавадла, а таксама клешчы і молаты розных памераў. Выплаўкай жалеза ў сырадуўных горнах займаліся ў асноўным вясковыя кавалі. Яны пастаўлялі жалеза і ў гарады.\nЮвеліры працавалі не толькі на багатых замоўцаў, але і на шырокі рынак. Аб гэтым сведчаць знаходкі танных упрыгожванняў з волава, бронзы, а таксама каменныя формы, у якіх адліваліся танныя ўпрыгожванні. Больш каштоўныя рэчы вырабляліся з выкарыстоўваннем складаных тэхналогій зерня (пайка маленькімі шарыкамі металу) і скані (пайка драцянога арнаменту). Буйным замоўцам ювеліраў стала царква. Іконы упрыгожвалі акладамі, выраблялі прылады культу. Менавіта ў Полацку ў 1161 годзе майстрам Лазарам Богшам быў зроблены па замове Еўфрасінні Полацкай крыж. Гэты крыж з каштоўнага дрэва быў абкладзены залатымі пласцінамі з жэмчугам і самацветамі. Асаблівую каштоўнасць мелі эмалевыя мініяцюры з арнаментам і выявамі святых.\nГанчарства больш хутка стала развівацца са з’яўленнем спецыяльнага прыстасавання – ганчарнага кола ў першай палове X ст. Менавіта пасля гэтага яно вылучылася ў асобнае рамяство.\nАпрацоўкай дрэва займаліся сталяры. Іх прадукцыя – міскі, дзежкі, вёдры, кадушкі і г.д. Вырабы для знаці пакрывалі мастацкай разьбой. Шырока карысталіся такарным станком, які з’явіўся адначасова з ганчарным кругам.\nАсобна можна адзначыць гарбарна-шавецкае рамяство, разьбу па косці, апрацоўку камня, перапісванне кніг, будаўніцтва.\nБеларускія будаўнікі дасягнулі пэўных поспехаў. Сафійскі сабор у Полацку (XI ст.), Каменная вежа ў Камянцы (XI ст.), Спаса-Ефрасіннеўская царква (сярэдзіна ХІІ ст.), Каложская царква ў Гродне (ХІІ ст.) і цэлы шэраг пабудоў, што не захаваліся да нашых часоў, былі пабудаваны пад наглядам спачатку візантыйскіх і кіеўскіх майстроў, а пазней і самастоўна. Наогул, вылучаецца тры архітэктурныя школы – полацкая, гродзенская і смаленская, што мелі ўласцівыя асаблівасці ў тэхніцы праектавання, будавання і аздаблення.\nУ X – XI стст. рамеснікі працавалі не для рынку, а пад замовы з боку пакупніка. Гэта тлумачыцца слабым развіццём у Полацкім і Тураўскім княствах таварна-грашовых адносін, поўным панаваннем натуральнай гаспадаркі. Заказ аплочваўся натурай, неабходнымі рамесніку прадуктамі, радзей грашыма. Толькі пазней вытворчасць на рынак пашырылася, але стрымліваючыя фактары пераадолены не былі. Рамеснік-адзіночка спецыялізаваўся на асобным тыпе вырабаў, якія ен павінен быў рабіць сам ад пачатку да канца, сваімі самадзельнымі прыладамі працы і ўласнымі рукамі. У гэтым – адметная рыса сярэднявечнага рамяства.\nСтаражытнабеларускі горад складаўся з дзвюх частак: умацаванага дзяцінца (града) і рамесна-гандлёвага пасада, дзе знаходзіўся рынак. Рамеснікі падзяляліся на свабодных і залежных (княжацкіх і баярскіх). Гарадскую знаць складала баярства.\nХуткае развіцце рамяства, геаграфічнае палажэнне зямель спрыяла развіцю ўнутраннага гандлю і ўключэнню першых княстваў у міжнародны гандаль.\nЦэнтрамі ўнутранага гандлю былі гарады. Яны мелі рынкі, на якіх ішоў гандаль як прадуктамі харчавання, так і рамеснымі вырабамі. На рынкі прывозілі тавары і заморскія купцы. Знешні гандаль вёўся ў асноўным у тых гарадах, якія стаялі на рэках. Выключнае значэнне меў водны “шлях з варагау ў грэкі”. Ён звязваў усходнееўрапейскія землі паміж сабою, а таксама Прыбалтыку і Скандынавію з Арабскім Усходам і Візантыяй. Больш-менш актыўна функцыянаваў шлях да пачатку XIII ст. Менавіта на гэты перыяд прыходзіцца росквіт першых беларускіх княстваў. Паміж Дняпром і Заходняй Дзвіной, а таксама паміж Заходняй Дзвіной і Ловаццю былі волакі, таму што тут водны шлях перарываўся. Кантроль за волакамі з боку таго ці іншага княства даваў выключныя эканамічныя перавагі, гэта была асноўная крыніца паступленняў “жывых грошай” ў княскую скарбніцу. Полацк згодна свайму геаграфічнаму становішчу кантраляваў заходнюю галіну шляху, але Брачыслаў Ізяслававіч у 1026 годзе па дамове з Яраславам Мудрым, князем Ноўгарада (з 1036 г. – Вялікі князь Кіеўскі) атрымаў кантроль і над галоўнай часткай шляху. Нездарма праз два дзесяцігоддзі у Полацку з’явіўся Сафійскі сабор. Побач з волакамі былі мытні, склады, факторыі купцоў, у тым ліку замежных. Напрыклад, у канцы XII ст. немцы мелі свае двары ў розных гарадах Полаччыны. Найбольш заможныя купцы Полаччыны мелі вялікі ўплыў у грамадстве, у прыватнасці ў полацкім вечы. Аб канцэнтрацыі грошай у полацкай зямлі гаворыць скарб, што быў знойдзены пад Полацкам ў 1973 годзе. Яго меншая частка, якая трапіла да даследчыкаў, налічвала больш за 7000 манет (арабскіх дырхемаў). Гэты буйнейшы скарб на тэрыторыі ўсёй Усходняй Еўропы адносіцца да X ст.\n3 беларускіх зямель вывозілі футру, воск, мёд, лён, зброю і іншыя тавары, якія ішлі на рынкі Заходняй Еўропы і Усходу. 3 Блізкага Захаду і Візантыі паступалі прадметы раскошы: тканіны, вострыя прыправы, грэцкія арэхі, шкляны посуд, арабскія краіны разлічваліся манетай — дырхемамі. Гэта манета з’яўлялася асноўным сродкам аплаты ў міжнародным гандлі, своеасаблівай сусветнай валютай тых часоў.\nУ Полацкім, Тураўскім і іншых княствах на тэрыторыі Беларусі існавала даволі развітае па тым часе, але стракатае грашовае абарачэнне. Самай буйной грашовай адзінкай была грыўна, якая ўпершыню ўпамінаецца ў 882 г. Срэбныя грыўны-зліткі каштавалі па вазе. Адрознівалі “літоўскія” (100-105 г.), “кіеўскія” (163-165 г.), “наўгародскія” (200 г.) грыўны. Грыўна – вялікая грашовая адзінка. Дзеля меншых разлікаў яе распільвалі на часткі. Насельніцтва Беларусі карысталася таксама манетай іншаземнай чаканкі, якая мелася ў вялікай колькасці (знойдзена некалькі тысяч скарбаў іншаземных манет). Арабскія дырхемы былі ў абаротку ў IX – X стст., у XI ст. манеты (дынарыі) пастаўлялі Англія і Германія. А перыяд XII – XIII стст. мае назву “безманетнага”, гэта звязана з упадкам гандлевага шляху “з варагаў у грэкі” Развіццё гандлю і грашовага абарачэння не мяняла агульнага натуральнага характару гаспадаркі беларускіх зямель. Таварная вытворчасць з'яўлялася толькі невялікай часткай грамадскай вытворчасці. Эканамічныя сувязі наладжваліся галоўным чынам з «дальнім замежжам».\nПерыяд IX — першай паловы ХІІІ стст. характарызаваўся складваннем раннефеадальных адносін. Разам з тым у продкаў беларусаў, як і ва ўсіх усходніх славян, у гэты час існавалі даволі моцныя традыцыі ранейшай абшчыннасці і выразныя праявы хатняга рабаўладальніцтва. Суіснавалі тры ўклады ў арганізацыі вытворчасці і грамадскага жыцця: раннефеадальны, абшчынны і рабаўладальніцкі.\nАбшчына захавалася ад старажытных часоў першабытнасці, калі аднаасобна чалавек не мог займацца падсечным земляробствам і паляваннем на буйных жывёл. Абшчына і ў раннім сярэднявеччы працягвала адыгрываць важную ролю ў арганізацыі жыцця і вытворчасці земляробаў. Абшчыннікі-смерды былі свабоднымі ў распараджэнні ворыўнай зямлёй, а таксама маглі пакінуць яе, але чалавек меў вельмі мала шанцаў на аднаасобнае выжыванне. Абшчынай абаранялася маёмасць, аднаўлялася разбуранае ці спаленае жыллё, ажыццяўляўся суд, пазней сталі збірацца падаткі на карысць князя ці баярына і г.д.\nРазам з абшчынным укладам існавалі даволі выразныя рысы рабаўладальніцтва. Асноўнай крыніцай захопу рабоў былі войны. Праца нявольнікаў была прымусовай, непрадукцыйнай, і яна не атрымала шырокага распаўсюджвання ва ўсходніх славян.\nНовым укладам, які ўсё больш пашыраўся і паглыбляўся, быў феадальны.\nПрацэс феадалізацыі заключаўся ў тым, што фарміравалася буйное землеўладанне князёў, баяраў, царквы, а сялянства, якое працавала на гэтай зямлі, трапляла ў залежнасць ад феадалаў.\nПа меры фарміравання дзяржаўнасці зямля стала лічыцца дзяржаўнай маёмасцю. Вярхоўным яе ўласнікам быў князь. Ён збіраў са сваёй дружынай рэнту — даніну ці палюддзе, — якая была першай формай дзяржаўнага падатку на ўтрыманне органаў княжацкай улады (перш за ўсё двара і дружыны). Адзінкай падаткаабкладання быў сялянскі двор («дым») — вялікая патрыярхальная сям'я, або «саха» (двор з новай зямлёй).\n3 канца Х і асабліва ў XI ст. у Полацкім, Тураўскім і іншых княствах на тэрыторыі Беларусі ішоў працэс росту колькасці буйных феадалаў і плошчаў іх уладанняў. Крыніцамі фарміравання буйнога феадальнага землеўладання былі:\n1) захоп незанятых зямель, якіх было яшчэ шмат;\n2) захоп абшчынных зямель шляхам прамога насілля\n3) захоп абшчынных зямель на падставе княжацкіх падараванняў.\nАкрамя князёў буйнымі землеўладальнікамі становяцца баяры. Гэта саслоўе складвалася з мясцовай знаці («лепшых», «старэйшых» людзей), а таксама вышэйшых чыноў княжацкага двара, якія атрымлівалі зямлю ў кіраванне, падарунак або вотчыну. 3 канца Х ст., пасля прыняцця хрысціянства, буйным землеўладальнікам становіцца царква.\nФеадальнае землеўладанне існавала ў двух формах – памесным (без права прадаваць, дарыць і г.д.) і вотчыны, што паступова пераважала. Маёмасць знаходзілася ў поўнай уласнасці феадала, перадавалася ў спадчыну, магла быць прададзена, падаравана. Вотчына — комплекс феадальнай зямельнай уласнасці (зямля, пабудовы, жывы і нежывы інвентар) і звязаных з ёю правоў на феадальна залежных сялян. Аснову вотчыны складалі панская гаспадарка і сялянскія трыманні. Для рэалізацыі сваіх правоў уладальнік вотчыны абапіраўся на ўласны апарат прымусу і цэнтральную ўладу. Эканамічная структура вотчыны характарызавалася рознымі суадносінамі панскай і сялянскай гаспадарак, розным спалучэннем формаў рэнты: паншчыны, прадуктовага і грашовага аброкаў.\nПершыя звесткі аб княжацкіх вотчынах у Полацкім княстве адносяцца да Х ст., аб баярскіх і манастырскіх вотчынах з'яўляюцца ў XI — XII стст. У XI — XII стст. феадальныя правы вотчыннікаў замацоўваюцца ў зводзе законаў — Рускай Праўдзе.\nЯк вынік з'яўлення буйнога землеўладання – узмацненне феадальнай залежнасці сялян. Па сваім гаспадарчым і прававым становішчы сяляне-смерды падзяляліся на дзве асноўныя групы: вольных у распараджэнні сваёй асобай і залежных ад землеўладальнікаў. 3алежныя сяляне – гэта «радовічы», халопы, закупы, удачы. Назва «радовіч» ідзе ад слова «рад», гэта значыць дагавор, на падставе якога радовіч працаваў у гаспадарцы феадала і які вызначаў пэўную залежнасць смерда ад феадала. Халопы былі несвабоднымі і знаходзіліся ў поўнай уласнасці феадалаў. Закупамі называлі тых сялян, якія атрымлівалі ад землеўладальнікаў пазыку (купу) і павінны былі працаваць да выплаты доўгу. Многія не маглі вярнуць пазыку і рабіліся неаплатнымі даўжнікамі. Удачамі называлі людзей, якія часова працавалі ў феадала, але не мелі на яго зямлі асабістай гаспадаркі. За работу ўдачы атрымлівалі «міласць» — хлеб і прыдатак.\nЗ'яўленне радовічаў, халопаў, закупаў і ўдачаў сведчыла аб маёмасным расслаенні сялянскай абшчыны і аб канцэнтрацыі зямельнай уласнасці і прававых прывілеяў у руках феадалаў-землеўладальнікаў.\nРасла вытворчасць сельскай гаспадаркі і рамясгва, расло накапленне багацця княжацкімі вотчынамі, ўзнікала магчымасць утрымліваць большыя і мацнейшыя дружыны, узмацнялася імкненне князёў да самастойнасці. Самастойнасць Полацкага, Тураўскага княстваў з канца XI ст. ужо ніхто не аспрэчвае. Яны ў сваю чаргу пачынаюць дзяліцца на ўдзелы. Полацкае княства вымушана лічыцца з выдзяленнем Віцебскага, Мінскага, Ізяслаўскага, Друцкага княстваў. Ад Тураўскага княства адасабляюцца Пінскае, Клецкае, Слуцкае. Гэтак жа распадаюцца і іншыя ўсходнеславянскія княствы: Навагародскае, Кіеўскае, Галіцка-Валынскае і г.д.\nНягледзячы на княскія ўсобіцы, археалагічныя даследаванні, а таксама культурная спадчына сведчаць, што менавіта XI — XII стст. пакінулі больш багатыя пласты, знаходкі ў якіх дазваляюць зрабіць выснову аб уздыме вытворчасці і культуры ў адпаведны час.\nПерыяд феадальнай раздробленасці з'явіўся лагічным працягам развіцця эканамічных феадальных адносін. Феадальныя адносіны як спосаб арганізацыі грамадскай вытворчасці і кіравання грамадствам у гэтых умовах структурыруюцца. Фарміруецца ўласцівая феадалізму іерархія супадпарадкаванасці землеўладальнікаў і землекарыстальнікаў. На ніжэйшай прыступцы яе стаіць селянін — вытворца асноўнай прадукцыі грамадскага багацця, прадукцыі земляробства. Само сялянскае саслоўе становіцца даволі стракатым у залежнасці ад формаў узаемаадносін з феадаламі. Стракатае ў сваёй супадчынёнасці і феадальнае саслоўе. Паступова прадстаўнікі кіруючага саслоўя сталі перадаваць свой грамадзянскі статус па спадчыне, але рубеж паміж баярствам і сялянствам у гэты перыяд быў яшчэ даволі рухомы. Поўная саслоўная карпаратыўнасць замацуецца толькі ў XVI ст.\n4. Галубовіч В.І. Эканамічны стан, побыт і гандаль старажытнай Беларусі (IX – XIII стст.). Мінск, 1997.\n5. Гісторыя сялянства Беларусі. У 3 тамах. Т. 1. Гісторыя сялянства Беларусі ад старажытных часоў да 1861 г. Мінск, 1997.


У Полацку п'яны мужчына абстраляў міліцэйскі аўтамабіль з пнеўматыкі. Яго пакаралі штрафам і грамадскімі працамі\nУ Полацку п’яны мужчына абстраляў міліцэйскі аўтамабіль з пнеўматыкі. Яго пакаралі штрафам і грамадскімі працамі\n23 лютага суд Полацкага раёну разгледзеў крымінальную справу ў дачыненні мужчыны, які абстраляў міліцэйскі аўтамабіль з пнеўматычнай зброі. Яму прысудзілі штраф і грамадскія працы, паведамляе прэсавая служба суда.\nМужчыну вінавацілі паводле ч. 1 арт. 339 Крымінальнага кодэксу («Хуліганства»). Паводле версіі абвінавачання, пʼяны выйшаў на гаўбец і з пнеўматычнага пісталета абстраляў машыну дэпартаменту аховы, што стаяла побач з домам. Шкоду ад ягоных дзеянняў ацанілі на Br 803,98.\nМужчыну прызналі вінаватым. Яго аштрафавалі на 180 базавых велічыняў. Паколькі абвінавачаны быў пад вартаю з 27 кастрычніка да 23 лютага, суму паменшылі да 100 базавых велічыняў. Акрамя таго, яму прысудзілі 200 гадзінаў грамадскіх працаў.\nТэгі: здарэнні крымінальны пераслед суды


Урок паўстанца Багушэвіча | Arche.by\nУрок паўстанца Багушэвіча\nКалі разважаў на падзеямі, што адбыліся паўтара стагоддзя таму, я звярнуў увагу на жыццёвы шлях яшчэ аднаго паўстанца – Францішка Багушэвіча. Яго прыклад можа быць каштоўны для нас не меней, чым прыклад Кастуся Каліноўскага.\nСёння – 150-я гадавіна Студзеньскага паўстання. Уначы на 23 студзеня 1863 года ў Варшаве пачалося паўстанне паняволеных народаў Рэчы Паспалітай супраць Расійскай імперыі.\nНашыя прадзеды змагаліся за вольнасць да апошняй кроплі крыві. Беларусы дасёння захапляюцца мужнасцю правадыра паўстанцаў Кастуся Каліноўскага, які звяртаўся да сялянаў на беларускай мове, кіраваў паўстанцкімі атрадамі і скончыў свой шлях на расійскай шыбеніцы.\nПаўстанцкія шляхі Багушэвіча біёграфы апісваюць у некалькіх радках. Змагаўся ў Аўгустоўскіх лясах, быў паранены, пасля разгрому паўстання хаваўся ад пераследу царскіх уладаў.\nПасля разгрому паўстання Францішак Багушэвіч пражыў 36 год. Увесь гэты час прайшоў пад расійскай акупацыяй, калі расійская школа дарабляла тое, што не паспеў зрабіць расійскі штык. Было досыць прычынаў, каб расчаравацца, махнуць рукой, адмежавацца ад грамадскага жыцця.\nФранцішак Багушэвіч так не зрабіў. Да канца сваіх дзён ён застаўся верным ідэалам свабоды, справядлівасці, служэння народу. Атрымаў юрыдычную адукацыю, працаваў адвакатам, абараняў правы простых сялянаў і бяднейшых гараджанаў. Друкаваўся ў газетах, пісаў пра жыццё роднага краю і яго людзей. Пісаў вершы на беларускай мове – выдаў зборнікі “Дудка беларуская” і “Смык беларускі”.\nБагушэвіч стаў першым чалавекам, які сфармуляваў беларускую нацыянальную ідэю. У прадмове да “Дудкі беларускай” ён і апісаў геаграфічныя межы Беларусі, і распавёў пра яе гісторыю, і падкрэсліў каштоўнасць роднай мовы – “Не пакідайце ж мовы нашай беларускай, каб не ўмёрлі!”\nФранцішак Багушэвіч адыйшоў у лепшы свет у 1900 годзе. Не паспеў патрымаць у руках “Нашай Нівы”, не пагартаў зборнікі Купалы, Коласа, Багдановічы, не пачуў беларускія казанні ксяндзоў Станкевіча, Сваяка, Гадлеўскага. Ці верыў Багушэвіч, што ягоная справа не будзе забытая?\nЗатое беларускія палітыкі, літаратары, святары і простыя сяляне – адраджэнцы пачатку ХХ стагоддзя – чыталі Францішка Багушэвіча, натхняліся і спаўнялі ягоную мару.\nСёння – нашая чарга працягваць справу прадзедаў. Будзем жа сеяць зерне ў поле беларускае, у Нашу Ніву. Так, як рабілі паўстанцы. Так, як рабіў Францішак Багушэвіч. Калі халодны вецер абыякавасці і страху не дае ўзысці пасеянаму, калі бязлітаснае сонца дыктатуры выпальвае тое, што ўзышло, узгадаем словы Янкі Купалы:\nНа сваім дзірване\nБудзе ўнукам нашым жніва,\nДоля і панаванне”.\nЗемлякі! Няхай самаадданасць і мужнасць паўстанцаў натхняюць вас на ахвярную працу дзеля сваёй краіны. Дапамагайце бліжнім, якія ў бядзе. Вучыце маладое пакаленне шанаваць родную мову, культуру, гісторыю. Сумленна працуйце, каб Беларусь квітнела.\nНазва Беларусь гэта Ноу- хау царызма, як даўно вызначыў В. Булгакоў. Паўстанцы 1863 году не мелі беларускай свядомасці, яны мелі літвіна-польскаю свядомасць. Беларуская свядомасць гэта цяпер у нашага народа і яны не толькі не здольные на паўстанне супраць Расеі, яна наогул ані ні на што не здольные.\nЧалавек з прозвішчам Булгакоў нічога пра беларусь не пісаў. Паўстанцы мелі польскую сьвядомасьць. Літва для іх — адзін з рэгіёнаў Польшчы, як Мазовія. Беларусы паўставалі супраць Расеі у 1924 г. Літварус жа — гэта клінічная нікчэмнасьць, якая вырашыла, што зьяўляецца месіяй. Жыве Беларусь!\nА вось цікава, што будзе крычаць нашая апазіцыя калі лукашысты на нейкіх Выбарах, агітуючы за сваю партыю (ці рух) пад назвай «Белая Русь», пачнуць крычаць «За Белую Русь», ці нават (чаму б «не») «Жыве Беларусь». Няўжо і тады нашай тупарылай апазіцыі не стане зразумелым, што назва «Беларусь» працуе на захаванне цяперашней акупацыйнай, прамаскоўскай улады? «Гэй літвіны — Бог нам радзіць!» — баявы кліч нашых продкаў.


Назіральнік: дзейнасці ініцыятыўных груп Гайдукевіча і Улаховіча ў Мазыры не было заўважана, але подпісы за іх здадзеныя\nhttp://spring96.org/be/news/79511 2015 2015-08-26T12:21:08+0300 2015-08-26T12:21:08+0300 2015-08-26T12:21:08+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/podpisy-zbor.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nВыбарчая кампанія-2015 пакідае шмат пытанняў. Напрыклад, у Гомелі збіраліся подпісы за Сяргея Калякіна, Анатоля Лябедзьку, Таццяну Караткевіч і Аляксандра Лукашэнку. Штодзень стаялі пікеты пад рознымі сцягамі ў людных месцах – на праспекце Леніна, каля ўнівермага «Гомель», Давыдаўскага рынка, гіпермаркета «Гіпа». А па выніку выявілася, што найбольш (пасля дзеючага прэзідэнта, канечне) подпісаў у Гомельскай вобласці назбіралі ініцыятыўныя групы Мікалая Улаховіча і Сяргея Гайдукевіча, якіх назіральнікі і СМІ не бачылі і не чулі. Так, па афіцыйнай інфармацыі, за Улаховіча ў камісіі паступілі больш за 10 тысяч подпісаў, за Гайдукевіча – больш за 16 тысяч. Больш таго – старшыня Гомельскай абласной выбарчай камісіі Мікалай Стош 25 жніўня выступаў перад мясцовымі журналістамі і сцвярджаў, што ініцыятыўныя групы Лукашэнкі і Улаховіча збіралі подпісы ва ўсіх раёнах вобласці.\nУ Мазыры, па сведчанні назіральніка Уладзіміра Целяпуна, дзейнасці ініцыятыўных груп Сяргея Гайдукевіча і Мікалая Улаховіча не было заўважана. Але подпісы ў раённую камісію здадзеныя. Гэта высветлілася 25 жніўня на паседжанні Мазырскай раённай выбарачнай камісіі па праверцы подпісаў.\nЗа Лукашэнку адабраны для праверкі 5594 подпісы, за Гайдукевіча – 426 подпісаў, за Улаховіча – 86 подпісаў. Подпісы за Гайдукевіча будуць правяраць старшыня раённай выбарчай камісіі Ігар Баранаў і намеснік старшыні камісіі Вераніка Байкова. За Улаховіча – член камісіі Чыгер, начальнік Мазырскага РОЧС. За Лукашэнку – усе астатнія члены камісіі.\nНа заяву назіральніка Уладзіміра Целяпуна прадставіць магчымасць праглядзець подпісы і даць магчымасць прысутнічаць пры працэдуры праверкі подпісаў выбаршчыкаў Вераніка Байкова адказала, што адказ на заяву дасланы па пошце.