Родныя вобразы / С. Сокалаў-Воюш. «Душок»\nЖыў ды быў на Белым сьвеце Душок. Разумненькі, крэпенькі, зграбненькі, але такі невялічкі, нават зусім маленькі. Проста, сказаць вам, такі дробненькі, што людзі часам імя ягонае з маленькай літары пісалі.\nПанаваў гэты Душок у Беларусі здаўна. З суседзямі без патрэбы не сварыўся. Хіба што тыя назаляць пачыналі, а яшчэ горш — у непакліканыя госьці прыходзілі. Злаваўся тады Душок. Гневаўся. Але гневу таго толькі на кароткі час хапала. Вымяталіся госьці і гнеў з сабой забіралі. Што й казаць, шчодрым быў наш душок на гэткія падарункі...\nАднаго разу, цяпер не згадаю: ці то ў сыботу, ці то ў пятніцу, ведаю толькі, што перад самымі Калядамі, а можа й на Купальле, прыйшлі да нашага Душка такія Непакліканыя госьці. Кінуўся быў Душок свайго гневу шукаць, ды... не знайшоў: альбо сам забыўся куды паклаў, альбо папярэднія гэткія ж госьці ўвесь з сабой вынесьлі і ні кроплі Душку не пакінулі.\nА Непакліканыя тым часам за Душковым сталом расьселіся, стравамі далікатнымі частуюцца, марцыпанамі ласуюцца, крупнік ды ганушоўку вёдрамі жлукцяць, чвякаюць, адрыгаюць, пальцы свае ад смакаты аж па локаць аблізваюць, а напрыканцы бяседы ногі на стол паўскладалі і, як выглядае, дадому не зьбіраюцца. Можа наступнае вячэры чакаюць, а можа й пасьлянаступнага полудню.\nПачаставаў іх Душок і тэй вячэрай, і тым полуднем. А Непакліканым — усё мала.\n— Давай, — крычаць яны да бязгнеўнага Душка, — нам свой ложак: мы адпачываць будзем...\nДалей — болей. Пачалі яны з таго ложка Душку загады аддаваць, ды яшчэ яго самога тыя загады на дзяржаўных белягох пісаць змусілі.\n«Што ж, — падумаў сабе Душок, — госьці — людзі сьвятыя, хоць і Непакліканыя, а шанаваць трэба. Патрываю яшчэ крышачку, а там, як залёсіць, можа яны й дадому зьедуць...»\nГэдак прайшоў год. Патлусьцелі госьці. Расхрабрыліся. Гаспадара, Душка, і наагул заўважаць перасталі. Здаралася, аддаюць яму чарговы загад, якіх за дзень да дзьвюх коп набіралася, у вочы Душковыя глядзяць, а ў паглядах такая золь і пустэча, такая абыякавасьць, што страшна робіцца. І адчувае Душок: ня бачаць яго госьці Непакліканыя, празь яго, як празь цень, ягонымі абшарамі захапляюцца, празь яго, як праз здань, пад ягоным сонейкам грэюцца.\nХацеў быў Душок асьцярожна падказаць ім, што, маўляў, загасьцяваліся, ці ня час вам, маўляў, госьцейкі дарагія, дадому зьбірацца? Ды дзе там! Тыя і слухаць ня хочуць, а, як папраўдзе, дык і ня чуюць. Вушы тлушчам пазаплывалі, раты ад доўгага чвяканьня на лычы парабіліся, вочкі ад бязгнеўнага Душковага трываньня ўшчэнт абнахабіліся.\nПрамінуў яшчэ год... А можа й дзесяць... Хто ведае?\nЖывуць Непакліканыя госьці ў Душка прыпяваючы, а хто па такім жыцьці гады лічыць будзе? Самому Душку таксама няма калі. Ён то ў полі працуе, то есьці гатуе, а то і ў лазьні вялізныя непакліканскія сьпіны парыць ды траха што ля прыбіральні з паперкай не стаіць.\nОто ж у лазьні ўсё й пачалося...\nЦепліў Душок тую лазьню ад раніцы. Пад вечар Непакліканыя ледзьве ў дзьверы ўсунуліся: так растлусьцелі і во як горача. Можа ад во гэтай тлустасьці ці ад тае гарачыні й скруціліся на бок глузды ў Непакліканых.\n— Ты што, — зачалі яны крычаць на Душка, — лазьні як сьлед не нацепліў!!! Мала таго, што мы на сабе цяжар тутэйшага бруду цягнем, дык нам яшчэ й памыцца па-людзку няма як! Холадам нас у магілу загнаць хочаш!\nКінуўся быў Душок на дрывотню, а там — ні трэсачкі, пабег быў да лесу, а там — ні галінкі, ні пянёчка трухлявага, выскачыў на тарфянішча — усё выбрана. Прымчаў ён назад у лазьню, ды й кажа:\n— Даруйце мне, госьцейкі дарагія, няма чым гарачэй печку напальваць... Я й рады б дагадзіць вам, ды — неяк.\nЗьнерухомелі госьці ад нечаканасьці: за столькі гадоў ім тут упершыню адмовілі. Стаяць. Маўчаць. Вачыма лыпаюць. Сківіцы ад неспадзеўкі аж да ступакоў паадвальваліся.\nСпужаўся бязгнеўны Душок. Спалохаўся. Ды й як не застрашыцца? Гэта ж ня жартачкі — дарагіх гасьцей пакрыўдзіў.\nА госьці тым часам ачомаліся і спаміжсобку па-свойму загаманілі. Слухаў іх, слухаў зьбянтэжаны Душок, аж раптам пачало яму здавацца, што гэта ня госьці нейкія і наагул ня людзі, а нешта такое, што нікому ня ведамае. Пачаў тады Душок уважней прыслухоўвацца. А госьці на яго — ні вокам. Адзін гаворыць, як гуся гагае, другі — як зьмяя шыкае, трэці й дзясяты — наагул не разьбярэш, якім зьверам галёкаюць. Хацеў быў Душок ужо за качарэжнік ухапіцца, каб павытурыць гэтую набрыдзь, як набрыдзь да яго нашай мовай зьвярнулася:\n— Ці ня мог бы ты, Душок, з намі на чалавечай мове растлумачыцца, бо нам ад твайго дзеканьня й цеканьня зусім глузды павыкручвала.\n«Што ж, — падумаў на гэта Душок, — госьці — людзі сьвятыя. Як жа сьвятых не паслухацца».\nУсчаў ён тады з кім па-гусінаму, з кім па-зьмяінаму ці па якому там яшчэ вытлумачвацца.\nВыслухалі яго госьці. Пашкадавалі, што раней сваімі мовамі гаварыць ня змусілі, бо дужа ж добра ўсе тыя мовы ў Душка выходзілі. Адно толькі словы некаторыя часам гучалі нязвыкла ды дзеканьне й цеканьне ў іх, як залатая йстужка ў нямытыя косы, упляталася.\nПадзівіліся ўсяму гэтаму госьці. Моўчкі пазахапляліся. Без усьмешак парадаваліся, а потым і кажуць:\n— Мы, Душок, у цябе ўжо колькі часу жывем. Сем'і свае дзеля цябе пакінулі, думкі свае табе, як лепшаму сябру, па-сакрэту загадвалі, самых патаемных жаданьняў ад цябе ня ўтойвалі. І вось чым за нашыя давер і дабрыню ты нам сплочваеш: халоднай лазьняй, нялюдзкай гаворкай ды чорнай няўдзячнасьцю. Крыўдна, што й казаць, ды не такія мы, каб крыўду доўга памятаць. Зрабі ласку, дагадзі яшчэ раз: сядзь у печ на вугольле, можа лазьня й нацепліцца.\n«Што ж, — падумаў Душок, — госьці — людзі сьвятыя. Не дагодзіш — вялікі грэх на сабе мець будзеш. Трэба, відаць, у печ лезьці».\nПадыйшоў ён да печы. Горача. На тузін крокаў не прыступіцца. Ды што рабіць? Як не дагадзіць, хоць і Непакліканым...\nУзяў ён тады конаўку з халоднай вадзіцай. Хацеў на сябе плёснуць, каб ня так горача ў печы гарэць было. Глянуў на ваду і аслупянеў. З вады пазірала на яго невядомая істота: валасы на галаве паблутаныя, у вачох пакора рабская й жах несусьветны, нос, як у нябожчыка, загойстраны, шчокі аж да хрыбціны ўсярэдзіну ўваліліся... Спалохаўся Душок. Конаўку асьцярожненька, каб не спалохаць пачвары, што там была, на лаву паставіў.\n— Што з табой? — запыталіся госьці.\n— Т-т-там, — адказаў Душок, — с-с-сядзіць н-н-нехта.\nУзялі госьці конаўку. Глянулі. Свае ўкормленыя рылы ў водным адлюстраваньні згледзелі. Залюбаваліся. Потым да Душка прыступілі:\n— Гэта ж, — кажуць, — адбіткі нашых абліччаў там! Як мог ты, сьмярдзюк, назваць іх пачварамі?!\nГлянуў Душок яшчэ раз у конаўку і як маланкай яго праз глузды рэзнула: «Дык гэта ж я такі! Гэта ж маё аблічча там адбіваецца! Гэта ж мне за гады непакліканскага гасьцяваньня гэтых ані разочку ў чыстую вадзіцу глянуць не давялося!»\nВыпрастаў Душок сваю сагнутую сьпіну. Думаў: кроў закіпіць, ды мала чаму кіпець засталося. Думаў булаву ў рукі схапіць, ды нешта ў пальцах хруснула й тыя не паслухаліся. Хацеў хацяб глянуць злосна, ды агонь у вачох не запальваўся.\nАдно, што й змог ён зрабіць напачатку, дык гэта ўдыхнуць сьвежага паветра на поўныя грудзі. А ўдыхнуўшы раз, пачуў кроў у жылах, другі раз — моц у рукох ды агонь у вачох — на трэці раз. Гнеў, што на сампачатку згубіўся недзе, таксама памужнелы й пасталелы гарачым полымем у сэрцы заняўся.\nГлянулі на ўсё гэта Непакліканыя госьці й зьнерухомелі. Бо не Душок быў ужо перад імі, як некалі, але — Дух. І Дух не абы які! Высокі, зграбны й яснавокі НАЦЫЯНАЛЬНЫ ДУХ гэтай зямлі. Дух Маці-Беларусі, які збудзіць — небясьпечна, а ўлашчыць — ганарова. Дух гэты выклікаў павагу й пашану, хоць булавы ў рукох і ня меў.\nУвачавідкі памізарнелі Непакліканыя госьці. Кінуліся яны хто куды, і нехта зьбег такі, а сёй-той у дрыгвяным балоце нагой заграз, сёй-той у павучыньне ўблутаўся, сёй-той за шыпшынавыя голкі зачапіўся...\n... Ясным сонечным ранкам, калі росы зіхцяць у траве, а паветра напаўняецца галасамі птушак, чуюцца мне часам зь цемры, што адпаўзае за вугол нашага краю, галасы. Галасы тыя слабыя, але надта ж зьвяглівыя. Бязладным хорам плявузгаюць яны свае бясконцыя: Дай! Прынясі! Дагадзі! Ды: гавары па-нашаму!\nГэтыя словы ліпнуць да мяне, як балотная твань да замурзаных лытак Багніка. І тады я тройчы ўздыхаю напоўніцу, бо ведаю сэнс кожнага чароўнага ўздыху, пры якім падаюць у нябыт прагнілыя бросьневыя словы Непакліканых, нястрашных і зьмізарнелых. Затым мы зь сябрамі нацепліваем лазьню, даём духу й пачынаем парыцца...


http://spring96.org/be/news/92990 2019 2019-05-21T11:28:38+0300 2019-05-21T11:28:38+0300 2019-05-21T13:12:54+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/markovskij.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСуд Цэнтральнага раёна Гомеля спыніў адміністрацыйную справу за распаўсюд экстрэмісцкіх матэрыялаў у дачыненні да жыхара абласнога цэнтра Пятра Маркоўскага. Пра гэта 20 траўня «Гомельскай Вясне» паведаміў сам Маркоўскі.\nМужчыну абвінавачвалі ў тым, што яшчэ ўвосень мінулага года на сваёй старонцы ў сацыяльнай сетцы «Фэйсбук» ён падзяліўся публікацыяй «Што рабіць, калі вас заганяюць у БРСМ. Парады ад анархістаў». А ў пачатку сакавіка на яго склалі пратакол за распаўсюд экстрэмісцкіх матэрыялаў (артыкул 17.11 КаАП).\nПасля першага разгляду ў красавіку гэтага года пратакол адправілі на дапрацоўку, а цяпер і зусім спынілі справу.\nНа думку гомельскага праваабаронцы Леаніда Судаленкі, дзяржаўныя органы занадта шырока трактуюць само паняцце «экстрэмізм».\n«Бяруць сацыяльную сетку, любую суполку, якая крытыкуе ўладу, і прызнаюць рэсурс экстрэмісцкім. У нас кожны, хто не згодны з уладай - ужо экстрэміст. Калі ёсць абмежаванне на распаўсюд інфармацыі, то павінна быць тлумачэнне - якую мэту пераследуе дадзенае абмежаванне», - пракаментаваў сітуацыю Судаленка.\n21.05.2019 Тэгі: суды, адміністратыўны перасьлед, экстрэмізм


Выбар парагенератара. Віды, мадэлі, функцыі. Водгукі уладальнікаў. - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Выбар парагенератара. Віды, мадэлі, функцыі. Водгукі уладальнікаў.\nЧас не стаіць на месцы і на рынку бытавой тэхнікі з’яўляецца ўсё больш удасканаленыя мадэлі прасаў з дадатковымі функцыямі. І само паняцце «прас» страціла сваё першапачатковае значэнне.\nЧытайце таксама: Віды прасавальныя дошак для дома - якую прасавальную дошку выбіраеце Вы?\nПаспрабуем разабрацца ў існуючых мадэлях парагенератараў, а таксама даведаемся, як правільна падабраць мадэль на свой густ і патрэбам.\nБытавой парагенератар для адзення\nЯк выбраць парагенератар?\nПрас з парагенератарам\nВыбар мадэлі і віду парагенератара\nБытавой парагенератар прызначаны для прасавання і чысткі без выкарыстання чысцяць любых тканін і адзення. Пры гэтым вынік - выдатны, а працэс - надзвычай просты і займае зусім трохі часу.\nбездакорна отглаживает любыя тканіны з дапамогай магутнай бруі пары;\nчысціць і выдаляе плямы з паверхні тканіны;\nвыдаляе любыя плямы з дывановых пакрыццяў, у тым ліку плямы ад чырвонага віна, крыві, соку і кава;\nчысціць кафлю і сантэхніка.\nПрынцып дзеяння Парагенератар вырабляе сухі пар з тэмпературай ад 140 да 160 ° С. З яго дапамогай з’яўляецца магчымасць выдатна отглаживать любыя матэрыялы з тэкстылю і выдаляць розныя віды забруджванняў з адзення, дываноў, пліткі і кафлі.\nпарагенератары, аснашчаны асобным бойлерам, які прызначаны для параўтварэння;\nпарагенератары з функцыяй імгненнага выпрацоўкі пары, у якім пэўную колькасць вады падаецца на гарачы теплоэлемент, і імгненна утворыцца пар\nпарагенератары, якія маюць падпампоўку вады з аднаго бойлера з халоднай вадой у іншы, у якім адбываецца адукацыя пара.\nВыбар парагенератараў залежыць ад меркаваных умоў працы. Калі неабходна скараціць час на працэс чысткі і прасавання, то падыдзе парагенератар, імгненна ператварае ваду ў пар. Такія парагенератары вельмі зручныя ў эксплуатацыі, так як няма неабходнасці чакаць закіпання бойлера. Да працы можна прыступіць праз пару хвілін пасля падключэння.\nТым не менш, найбольш якасны пар вырабляюць парагенератары з асобным бойлерам. Час падрыхтоўкі да працы такога апарата досыць працяглы, але які атрымліваецца пар мае самую высокую тэмпературу.\nЯк гаворыцца, у кожнай бочцы мёду ёсць хоць бы адна лыжка дзёгцю. Так, некаторыя спажыўцы аддаюць перавагу па-старому выкарыстоўваць звычайны прас. Парагенератар з-за вялікіх габарытаў, высокай кошту і дарагоўлі абслугоўвання не карыстаецца ў іх попытам.\nВодгукі ўладальнікаў парагенератараў:\nЯ ўладальніца паравой прасавальнай сістэмы LauraStar пр-во Швейцарыя. Перачытала масу водгукаў аб парагенератарах і прасавальная сістэмах. Вялікі дзякуй дзяўчыне-кансультанта, які мяне проста пераканала ў тым, што чалавеку шьющему пастаянна гэтая сістэма неабходна.\nДзялюся сваімі ўражаннямі па рабоце сістэмы. Я выбрала мадэль Magic S 4. Той час, якое я выдаткоўвала на прасаванне простым прасам з парай непараўнальна больш. У некаторых тканінах даводзілася падкладаць кавалачак ватмана пад шво, каб не пропечатывать. А тут правяла прасам, паглядзела на твар - нічога! Але зноў жа, час пакажа, можа з тканінай пашанцавала? Можна адпрасаваць планку з гузікамі, перагортваем кашулю гузікамі ўніз, гузікі «патанаюць» у мяккай падшэўцы і смела вядзем па планцы, гузікі НЕ расплавяцца, а планка ідэальна отглажена.\nУ мяне Philips GC 8350 ўжо 3 гады. Не ведаю, што там за картрыджы ад шумавіння, але мадэль не блакуецца. Прыкладна праз месяц, як раз тады, калі вельмі спяшаешся і толькі адна чыстая белая кашуля, гэтая прас пачынае плявацца бурай пузырыстай пенай, якая тут жа застывае бэжавымі плямамі на тканіны. Выводзіцца толькі паўторнай мыццём. Асабліва «дастае», калі ўся выпрасаваная кашуля, і пена ідзе ў самым канцы. Механізму самаачышчэння ў гэтай мадэлі няма, даводзіцца заліваць кіпень прама ў бойлер, трэсці ў руках гэты не лёгкі прыбор, а потым выкідваць рэчыва ў тазік. Праз месяц - зноў праблемы з накіпам.\nОтпариватель добра разгладжвае зморшчыны і іншыя няроўнасці на тканіны з дапамогай магутнай паравой бруі. Пад дзеяннем высокатэмпературнага пара тканкавыя валокны не расцягваюцца, як пад уплывам звычайнага праса, а становяцца аб’ёмнымі і эластычнымі. Пар у отпариватель награваецца да тэмпературы 98-99 ° С. Дзякуючы гэтаму не наносіцца шкоды тканінам і не ўтворацца заломы ці бліскучыя плямы на вырабах з трыкатажу, воўны, сінтэтычных валокнаў. Працуе отпариватель ў вертыкальным становішчы. Дарэчы бездакорна разгладжваюцца. Няма неабходнасці выкарыстоўваць прасавальную дошку.\nПрыбор пасля ўключэння ў сетку гатовы да працы практычна адразу. Бясспрэчным перавагай отпаривателя з’яўляецца магчымасць бесперапыннага адпарвання на працягу доўгага прамежку часу. Таксама нельга не згадаць пра кампактнасць і лёгкасць прыбора. Малы вага і наяўнасць транспортировочных колцаў дазваляюць з лёгкасцю перамяшчаць отпариватель, што актуальна пры працы ў гандлёвай зале або вытворчым цэху.\nотглаживает любыя, нават самыя мятыя тканіны, якія патрабуюць рознай тэмпературы прасіка ў вертыкальным становішчы;\nвыдаляе непрыемны пах рэчаў, які ўзнік пасля транспарціроўкі і прымерак;\nзабівае патагенную мікрафлору, пазбаўляе ад пылавых абцугоў, выдатна ачышчае абіўку мэблі.\nПрынцып дзеяння: Отпариватель вырабляе вільготны пар з тэмпературай 98-99 ° С, які разгладжвае любы прымятага і зморшчыны тканіны. У ёмістасць для вады неабходна заліць дыстыляваную ваду. Ужо праз 30-40 секунд пасля ўключэння ў сетку отпариватель гатовы да працы. Пара падаецца бесперапынна пад ціскам, што дае магчымасць хутка адпрасаваць любую рэч.\nВодгукі з форумаў ад уладальнікаў отпаривателей:\nЯ працую ў хімчыстцы і мы карыстаемся прасам Italstream. Нам падабаецца яго лёгкасць, кампактнасць і невысокі кошт. Яму па плячы нават вырабы са стразамі, пацерамі і іншай апрацоўкай, так як пара не псуе яе. Часцей за ўсё выкарыстоўваем отпариватель для прасавання штор і пастэльнага бялізны. Добра спраўляецца і з сінтэтычнымі тканінамі. Аднак ёсць і мінусы: нязручнасць дастаўляе тое, што тэхніка працуе выключна на дыстыляванай вадзе. Акрамя гэтага, ён не вельмі добра отпаривает вырабы з баваўняных тканін.\nА я купіла Digital Steamer. Мне сказалі, што отпариватели Digital у адрозненне ад Гранд Майстры маюць латуневыя бочкі. Отпариватели Гранд Майстар з пластыка, таму яны хутка ламаюцца. Карыстаюся ўжо год ўсім задаволена.\nПрасы з парагенератарам (прасавальныя сістэмы, паравыя станцыі) спалучаюць у сабе прас, бойлер парагенератара. Прызначаны для разглажіванія любых тканін, як верхняй адзення, так і пасцельнай бялізны. Таксама выкарыстоўваецца для ачысткі абіўкі мэблі, выдаленне ворса і непрыемнага паху з паверхні тканіны.\nЧытайце таксама: ачысціць прас ад шумавіння і Прыгара - лепшыя хатнія сродкі ачысткі падэшвы праса.\nотглаживает любыя тканіны, скарачаючы час прасавання ўдвая;\nфункцыя «вертыкальнага пара» дае магчымасць отглаживать вопратку ў вертыкальным становішчы без выкарыстання прасавальнай дошкі;\nчысціць ашалёўку мяккай мэблі;\nу камплекце ёсць мяккая шчотка для чысткі далікатных тканін і шчотка з цвёрдым ворсам для чысткі грубых тканін;\nдзякуючы спецыяльнай асадцы выдаляе пахі з абівальных тканін, чысціць цяжкадаступныя зморшчыны на верхняй вопратцы.\nПрынцып дзеяння: Перад пачаткам працы ў бойлер заліваецца вада. Пасля ўключэння прыбора ў сетку трэба пачакаць 5-10 хвілін. За гэты час у бойлеры ствараецца ціск, якое дазваляе забяспечыць пастаянную падачу пары з выдаткам 70 г / мін. Пар пад уплывам такога ціску пранікае ў тканіну і выдаляе неразглаживаемые зморшчыны на тканіны.\nВодгукі ўладальнікаў прасаў з парагенератарам:\nЯ вельмі задаволена сваім парагенератарам Тефаль. Сапраўды адчуваецца розніца ў параўнанні з звычайным прасам. Пар магутны, гладзіць і больш якасную, і значна хутчэй з ім, плюс сам працэс нашмат прыемней і лягчэй.\nКупілі Браўн з парагенератарам. Выбіраць асабліва не прыйшлося, таму што калі чалавек убачыў, колькі такія стаяць. у яго вочы сталі круглыя (пры тым што звычайна спакойна рэагуе), але і я не здавалася, у выніку набрылі на гэты браун, які каштаваў даражэй. Не паспела пакуль паспрабаваць, трэба яшчэ інструкцыю ў нэце накапаць . Я ўвогуле тэхніку Браўн паважаю, але аднойчы быў інцыдэнт - купіла дэфектны прас, прычым падобна, што ўся гэтая мадэль з дэфектам (вады падцякала), цётка адна скардзілася, што ў яе і ж праблема з такім жа прасам. Праўда замест купіла зноў браун даражэй, ён працуе нармальна.\nШто аддаць перавагу і як правільна выбраць мадэль?\nБезумоўна, для хатняга выкарыстання больш падыдзе отпариватель. Ён мае бясспрэчныя перавагі ў параўнанні з парагенератарам і прасамі з парагенератарам.\nЧытайце таксама: правільна пагладзіць стрэлкі на штанах - парады гаспадыням.\nЧас гатоўнасці да працэсу прасавання ў отпаривателя складае 45 секунд Парагенератар і прас з парагенератарам будзе гатовы да працы праз 10 хвілін\nХуткасць працы з отпаривателем значна вышэй, чым пры працы з парагенератарам і прасам з парагенератарам;\nОтпариватель справіцца з цяжкадаступнымі месцамі і вырабамі з элементамі;\nІ, нарэшце, отпариватель абсталяваны лёгкай ручкай для падачы пара, што значна павялічвае час бесперапыннай працы.\nАкрамя таго, отпариватель ў некалькі разоў танней парагенератара і прасы з парагенератарам.\nОтпариватель для адзення менш важыць і лёгка перамяшчаецца пры неабходнасці.\nА вы карыстаецеся парагенератарам дома або на працы? Падзяліцеся з намі сваім вопытам!\nРассказывает про электронные сигареты Відэа.\nНаступная Артыкул Як варыць аўсянку на вадзе\nПляжная фотасесія - ідэі\nНявінныя жаночыя свавольствы ці свет навыварат


Гурт "Стары Ольса" адсвяткаваў 20-гадовы юбілей канцэртам у Гомелі | Новости Гомеля\nПонедельник, 17 Мая 2021 Погода\nГлавнаяНовостиКультураГурт "Стары Ольса" адсвяткаваў 20-гадовы юбілей канцэртам у Гомелі\nІгар Сцепанцоў Автор текста\n16:27 24 Ноября 2019 Культура\nГурт "Стары Ольса" адсвяткаваў 20-гадовы юбілей канцэртам у Гомелі\nГорад над Сожам займае асобнае месца ў гісторыі гурта “Стары Ольса”. Менавіта тут у 1999 годзе пачалася яго гісторыя. Тут жа адбыўся і першы сольнік гурта. Зараз музыкі ў асноўным жывуць на Міншчыне, але Гомель не забываюць.\nСёлета калектыў адзначыў сваё 20-годдзе. Лепшым падарункам для аматараў стаў шэраг канцэртаў па Беларусі. У Гомель музыкі завіталі напрыканцы лістападу: як кажа іх лідэр Зміцер Сасноўскі ў гэты халодны месяц 20 гадоў таму “Стары Ольса” нарадзіўся на свет. Перад канцэртам журналісты “В” завіталі ў грымёрку да музыкаў і пацікавіліся ў Зміцера, а таксама ў Марыі Шарый – флейтысткі і адначасова арт-дырэктара, чым жыве гурт, які праслаўляе радзіму далёка за межамі Беларусі.\n20 гадоў – салідная лічба. Што незвычайнае рыхтуеце для аматараў?\n- 20 гадоў – гэта толькі пачатак, - заўважае Зміцер. – Планаў вельмі шмат. Але гэта пакуль сакрэт. У асноўным далейшае, што мы будзем рабіць, звязана не толькі з традыцыйнай сферай – аднаўленнем старадаўніх твораў, - але і з актыўным удзелам у кінематографе і TV.\n- Зміцер, што для вас Гомель?\n- Гомель для мяне родны горад. Якраз гомельская атмасфера, Gods Tower і другі “металлёвы бамонд”, таксама фальклорныя каллектывы – гэта ўсё разам дазволіла зрабіць мне выбар, якой музыкай займацца. Гэта штосьці пасярэдзіне: не фальклор, і не цяжкі метал. Хаця у тыя часы я рэпетаваў на дудзе з Gods Tower.\n- Як часта вы бываеце ў Гомелі?\n- З канцэртамі прыкладна раз у год. Калі без гурта, асабіста, - тры-чатыры разы. Тут жывуць мае бацькі, таму я з сям’ёй, з дзецьмі прыязджаю да іх.\n- Некалі вы запісалі неблагую аудыёкнігу на твор Уладзіміра Караткевіча “Ладдзя роспачы”. Ёсць у планах працягнуць працу ў гэтым напрамку?\nЗміцер Сасноўскі: - Пакуль што не. Але планаў вельмі шмат.\nМарыя Шарый: - Калі мы размаўляем пра спектаклі, пра тэатральны напрамак, у нас ёсць планы. Гэта батлейка. Палова працы ўжо зроблена. Мы плануем скончыць да вясновых канікулаў і рабіць спектаклі ў Мінску. Такая незвычайная батлейка на твор “Трыстан і Ізольда”.\n- Як ваш чарговы тур па ЗША?\nМ.Ш: - Гэта ўжо пяты наш тур па Злучаных Штатах. Ён прайшоў даволі добра, развіццё ёсць. Было больш якасна арганізаваных “элітных” канцэртаў ва ўніверсітэтах, каледжах, больш аншлагаў, менш клубных выступаў.\nЗ.С: - Гэта быў самы велізарны і, здаецца, самы цяжкі тур, - дадае Зміцер. – 73 дні, 113 выступаў і 14 тысяч міль. Таму гэта было зусім нялёгка. Але дзякуючы таму, што калектыў з’яўляецца сям’ёй, досыць згуртаваным, мы гэта вытрымалі.\n- Што патрэбна, каб паспяхова выступаць 20 гадоў?\nМ.Ш: - Я думаю, што не трэба планаваць сваю дзейнасць на 20-30 гадоў. Проста рабіць тое, што падабаецца. Калі ёсць ідэя і намаганні, гэта захапляе людзей і прыносіць нейкі прыбытак. На пачатку трэба ідэя і захапленне тым, што ты робіш.\nЗ.С: - Я магу сказаць тое ж самае. Чалавек без захаплення стварыць нешта вартае ў мастацтве не можа. Мастацтва – гэта не канвеер, гэта выкладанне сваіх пачуццяў у тым, ці ў іншым выглядзе. І калі ты нечым захоплены, ты зможаш гэта выкласці. Пакуль вочы гараць, ты зможаш нешта зрабіць.\nАдпускаем артыстаў рыхтавацца да выхаду на сцэну. Трэба сказаць, хвілін за пятнадцаць да пачатку канцэрту, зала Гарадскога цэнтра культуры была запоўненая амаль пад завязку. На малой радзіме да гурта адносіны асаблівыя. І вось музыкі выйшлі, пачалі граць “Літвіна”. І панеслася…\nЯк і анансавалі “ольсаўцы”, на канцэрце зыгралі амаль усё лепшае, што нарадзілася за 20 гадоў плённай працы. На ЎСЁ лепшае не хапіла бы і дня.\nІ ужо традыцыйна ў горадзе над Сожам пасля канцэрту – авацыі, выхад на біс і шалёная энэргетыка ад публікі!\nПасля выступу музыканты сустрэліся з аматарамі сваёй творчасці: адказвалі на шматлікія пытанні, раздавалі аўтографы, рабілі фотаздымкі.\nУ найбліжэйшых планах гурта – удзел у традыцыйным Калядным фэсце, які адбудзецца 25 снежня. Ужо ў наступным годзе ёсць планы пагастраляваць па Еўропе. Ідуць дамовы аб вясновым туры па Польшчы.\nАвтор фото: Ігар Сцепанцоў\nПредыдущая статья Врач назвала продукты, способные заменить лекарства Следующая статья Подъём уровня воды ожидается в Венеции\nМаникюр со стразами и свадебные стрижки: 9 призовых мест привезли гомельчанки со стильного чемпионата\nКартину Пикассо продали на аукционе Christie's за $103 млн\nТоп-5 кніг, якія зламаюць стэрэатыпы аб беларускай літаратуры


"Уладзімір Паўлаў. Бяру свой род" Частка другая\n"Каласы яго засеўка"\nУладзімір Андрэевіч Паўлаў пачаў выступаць у друку з 1954 года. Аўтар зборнікаў вершаў "Далягляд", "Начная балада", "Светацені", "Што было на Беларусі", "Гадавое кальцо", выбраных вершаў. Піша таксама прозу. Чытач мае магчымасць пазнаёміцца з аповесцямі: "Пажарніцы", "Годы нашы — птушкі", "Ад агню і мяча", "Чуж-чужаніца", "Яжэліха", "Нас поле не насеяна" і інш. У 1987 годзе ў выдавецтве "Мастацкая літаратура" выйшаў двухтомнік выбраных вершаў і прозы Уладзіміра Паўлава. Наш зямляк паспяхова працуе ў перакладзе на беларускую мову твораў рускіх, грузінскіх, літоўскіх, латышскіх, малдаўскіх і іншых паэтаў і пісьменнікаў. Усё гэта ён робіць дыхтоўна, на высокім літаратурным узроўні. Ужо на пачатку сваёй творчай дзейнасці малады паэт у рамантычна прыўзнятых вершах пісаў аб тым, што яго хвалюе — пра нялёгкія армейскія будні авіятараў, якія жывуць на зямлі і бясконца ўлюбёныя ў неба, у любую хвіліну гатовыя па трывозе абараніць яго. Слова ў пачынаючага літаратара было сваё, адкрытае ім у глыбіні народнай мовы.\nУ такіх яго вершах, як "Праводзіны", "Ты на золку мяне разбудзіць шкадавала" і іншых Ул. Паўлаў здолеў навесці чытача на сур'ёзны роздум і развагу:\nПакуль змена на варце яшчэ не настала,\nЯ ўсе гукі і шорахі прагна лаўлю.\nЗа мяне не адну ты ноч не даспала,\nА цяпер, мама, я недасплю.\nМногім чытачам да спадобы гэтыя, на першы погляд простыя, вершы паэта. У іх падкупляе натуральная інтанацыя, тое, што ён вядзе з імі размову зразумелай і ў той жа час вобразнай паэтычнай мовай, шчыра, задушэўна.\nУ сваіх вершах паэт дзеліцца з чытачом запаветнымі думкамі і пачуццямі, выказвае любоў да народа, яго гісторыі:\nТаму шляхоў няма дадому\nНа бацькаў выбіты парог,\nЗа праўду хто — няхай над стромай! —\nI хвілі выстаяць не змог\nI хто забыў хоць на імгненне\nПра хлеб і соль у тым краі,\nДзе чуў ад маці блаславенне:\nЗаўсёды праўдаю жыві.\nУ 1960 годзе выйшаў першы зборнік паэзіі Ул. Паўлава "Узлётная паласа", вершы ў ім жывапісныя, пластычныя, іх вартасць ва ўнутраным святле, у дабраце, шчырасці перажыванняў. Гэты зборнік быў для паэта сапраўдным узлётам. Гэта аднадушна сцвярджала і крытыка. Узнёсла, даклада ўзважыўшы кожнае слова, пісаў Ул. Паўлаў пра сваё пакаленне:\nХай залічаць нас у сігісы "грэшных" —\nРана крылы дужыя ўзраслі.\nНеба прасінеўшага застрэшша\nНе ўтрымала ўнукаў на зямлі.\nКліча іх няскладзенаю песняй\nДа сябе нялёгкі зорны шлях.\nУ краі бацькоўскім ім не цесна, —\nЦесна мужным сэрцам у грудзях.\nГэта былі вершы маладога паэта-рамантыка, улюбёнага ў бацькоўскі край і родны дом, які трэба шанаваць і берагчы ад ворага. Чытач знайшоў тут не толькі грамадзянскую лірыку, але і інтымную. У інтымнай лірыцы адбіліся пачуцці закаханага юнака: "Мне каханне такое трэба, каб дзівіліся зоркі і неба..."\nБылі ў першых зборніках, натуральна, і недахопы — і агульныя словы, і прапісныя ісціны, але, зразумела, не яны звярталі нашу ўвагу. Звяртала на сябе ўвагу тое лепшае, што было ім уласціва. Перш за ўсё — праўда жыцця і пачуцця. Як проста, а разам з тым хораша, цепла было сказана пра маці:\n"... Ты на золку мяне разбудзіць шкадавала\nI за статкам выходзіла ў поле сама".\nАле найбольш ёмістым у гэтай кнізе быў верш "Дзяцінства", які ўключаў аўтара ў круг маладых паэтаў, што ўступілі ў літаратуру на ўзмежжы 50-60-гадоў: Р. Барадуліна, Н. Гілевіча, Г Бураўкіна і інш.\nДзяцінства маё басаногае, дзе ты?\nПрайшло ты не ў яслях, не ў шуме палёў,\nА ў мёртвым святле парашутнай ракеты\nУ цёмных кутках земляных бліндажоў...\nСуровая праўда! Усяго яны спазналі ў вайну і пасля вайны. Думаць, пісаць, успамінаць хопіць на ўсё жыццё.\nМужна і стала заявіў пра сябе Ул. Паўлаў ў першых вершах. 3 добрай верай чыталіся і наступныя кнігі пісьменніка "Далягляд" (1964), "Светацені" (1967).\nУ шчырых і праўдзівых радках заўсёды лёгка распазнаць і характар іх аўтара. Не ведаючы паэта асабіста, уяўленнем сваім можна вылучыць у яго характары добрую таварысцкасць, патрабавальнасць, сумленнасць, а яшчэ парывістасць і няўседнасць.\nКожнаму пісьменніку, як бы многа ён ні зрабіў у літаратуры, заўсёды будзе здавацца, што ён у неаплатным даўгу перад найродным бацькоўскім кутком. Што значыць для Паўлава роднае, зямляцкае, сам ён акрэсліў вось так: "I толькі маці ды зямля, перасыпаная яе рукамі, помняць і ведаюць цябе, непакояцца і чакаюць, і ты абавязаны ехаць дамоў. Там твая радзіма. Адтуль яна пачынаецца для цябе з вялікай літары. Там ты прапісаны да ўсёй зямлі".\nЛегендарны Любанскі край, зямля працавітых і мужных людзей, самабытных паэтаў, планета лагоднага позірку матчыных вачэй і моцных плячэй бацькі Андрэя — былога франтавога разведчыка. Ім, родзічам і блізкім, проста землякам — героям вайны і працы прысвяціў паэт свае лепшыя творы: "У Замошшы маім паміраюць мужчыны...", "Замошская рота", "Востраў Зыслаў", "Песня пра Івана Чуклая", "Не танцаваць "Лявоніху" у Замошшы", "Балада пра бацьку", "Вёска Сінягоў", "Вясковыя танцы", "Залатая капейка цеткі Васілісы", "Песні ваенных гадоў"...\nГэта паэзія — асобны сказ пра родныя мясціны. Менавіта Любаншчына, калыска паэта, дала яму крылы ўзнесласці і матывы паэтычных вобразаў. Дзякуючы многім творам Ул. Паўлава в. Замошша ўвойдзе ў гісторыю тым, што яе апеў выдатны паэт і грамадзянін, бо духоўная сувязь з Замошшам не перарвалася з цягам гадоў. "Пра Радзіму, як і пра маці, — на думку паэта, — можна расказваць бясконца". Шмат дзе давялося пахадзіць і паездзіць паэту за свой век, а "малая" радзіма, дарагая і жаданая, назаўсёды засталася ў сэрцы, жывячы яго сваім цяплом:\nЯ адтуль, дзе Залессі, Замошшы\nПахнуць грушамі і грыбамі,\nДзе спрадвеку людзей харошых\nПамяць аб мінулым, аб цяжкіх гадах ваеннага ліхалецця вырасла ў шэраг паэтычных твораў, якія адлюстравалі патрыятычны настрой аўтара:\nНідзе каб зямля аніколі не знала\nНі ўдоў, ні сіротаў,\nЗа гэта Замошша калісьці паклала\nПаслухайце, долы з вятрамі ў журбоце, —\nЦі спёка, ці слота.\nВы чуеце, людзі, — пайшла ў бессмяроцце\nЁсць паэты, верныя правілу, "ні дня без радка". Для Паўлава гэта правіла не абавязковае. Думка ў яго павінна адстаяцца і па часе і адліцца ў слова. За многімі яго творамі стаіць якраз працяглая работа думкі, як гэта на прыкладзе выдатнага верша "Я шукаю мадонну".\nПраблема ідэала, хараства, жаноцкасці — вечная тэма паэзіі. Хто ж мадонна ў Ул.А. Паўлава? Напачатку яна мроілася паэту, як чароўная русалка з рамантычнай легенды. I толькі па часе ён зразумеў, што прыгожае — у самім жыцці. Ідэал хараства паэт убачыў ў простай вясковай маладзіцы, якую — ў акружэнні дзяцей — ён сустрэў на вясковым улонні сярод спелай збажыны:\n3 лесу, з ягад ішлі.\n3 галавой іх схавала калоссе.\nУся сямейка бы канула\nУ цёплы жытнёвы разліў.\nI тады мне на міг,\nНа адзін толькі міг падалося,\nШто мадонна прайшла тут...\nА русалку я толькі прысніў.\nУ апошнія гады ў паэта выходзяць зборнікі вершаў "Начная балада" (1971 г), "Сонца купаецца" (1976 г), "Гадавое кальцо" (1986 г). Новыя зборнікі засведчылі, што творчая індывідуальнасць Ул. Паўлава развіваецца паспяхова. У яго паэзіі перш за ўсё уражвае сур'езнасць станаўлення да жыцця і да слова, шчырасць, далучанасць да высокага. "Добрыя вершы Вы надрукавалі ў "Полымі", "Маладосці" ў кастрычніку. Адразу ўрэзалася: "Гадавое кальцо зарыпела ў камлі" і г.д. Ну, вядома, "Ветэраны"...\nЖадаю Вам многа гадоў, добрага жыцця, здароўя, творчай і звычайнай радасці. I яшчэ: жадаю Вам напісаць добрыя кнігі паэзіі і прозы, шчырыя і праўдзівыя. Шчасця Вам! Ваш Пімен Панчанка. 21.10.85 г." Такі наказ шмат значыў ддя пісьменніка. У канцы 60-х гадоў Ул. Паўлаў адкрыўся нам як празаік. 3 вялікай сімпатыяй пра Паўлава-празаіка гаварыў I. Мележ у выступленні на II з'ездзе пісьменнікаў Беларусі.\nУ 1969 годзе выйшла аповесць для дзяцей "Пажарніца", станоўча ўспрынятая грамадскасцю і крытыкай. 1970 год — год выхаду кнігі Ул. Паўлава "Годы нашы — птушкі", якая складалася з дзвюх аповесцей: "Спелыя травы" і "Яжэліха".\nГераіня "Спелых траў", Уля, перад вайной паспела скончыць дзесяць класаў і збіралася паступіць у інстытут. Але лёс распарадзіўся па-іншаму — давялося стаць у строй змагароў. Аповесць пабудавана як бы па знаёмай схеме — спачатку ідуць лірычныя, светлыя старонкі аб даваеннай пары, дзе мы бачым расстаноўку канфліктных сіл: загадчык клуба Пашка, старшакласніца Уля і настаўнік матэматыкі Раман Раманавіч, потым — вайна і нашэсце захопнікаў, калі кожны з дзеючых асоб выбраў свае месца ў барацьбе. Раман Раманавіч, які выношваў даўнюю задумку — адпомсціць савецкай уладзе, яе актывістам, становіцца паліцаем. I вось знаёмыя раней людзі — ворагі, што і вызначае іх дзейнасць. Аповесць "Спелыя травы" утрымлівае нашу ўвагу, прымушае сачыць за перыпетыямі чалавечных сутыкненняў.\nНайбольш вядомая аповесць У Паўлава "Яжэліха", у якой паказана простая беларуская жанчына. здольная на высакародныя ўчынкі, на подзвіг. Прататып Яжэліхі — маці паэта.\nЗначную цікавасць уяўляюць таксама аповесці "Нас поле не насеяна" і "Чуж-чужаніца", а таксама апавяданні "Бацечка", "Сіняе мора". I тут вядучая тэма — вайна. На вайне выразней відаць каштоўнасці чалавечнага жыцця. Лёс роднай зямлі, бацькаўшчыны, народа, чалавека, — сукупнасць гэтых вымярэнняў характарызуе ўсю прозу Паўлава. Яго аповесці можна разглядаць як раздзелы аднаго вялікага рамана, аб'яднанага адзінствам канцэпцыі і дзеяння. Поспехі ў прозе тлённа адбіліся на агульным творчым развіцці аўтара. Паўлаў-паэт блізкі да Паўлава-празаіка. "Празаічнай, калі так можна сказаць, гранню таленту, — пісаў пра яго Анатоль Вярцінскі, — відаць, вытлумачваецца і схільнасць Паўлава да вершаў-апавяданняў, вершаў-партрэтаў". Багацце ўраджанняў, драматызм і напружанасць пачуццяў, шчырасць душы, тонкасць і глыбіня перажыванняў робяць паэтычную творчасць Ул. Паўлава значнай з'явай сучаснай беларускай літаратуры.\nПа жыццёвым і творчым стасункам вырысоўваецца Паўлаў — Грамадзянін. Ён нясе адказнасць за ўсё, што адбываецца на Радзіме, у свеце. Яго хвалюе стан роднай мовы:\nТрыццаць сёмы нядобрае памяці год,\nЯк жа прагне цябе ўвесь чыноўніцкі род!\nДы сцвярджаю, што плод без зярняці — не плод,\nI без мовы — насельніцтва мы, не народ.\nБаліць душа аб раз'яднанасці браццяў-славян:\nСпявае перапёлка ў спелым жыце\nГуляе сонца весела ў двары.\nТаварышы славяне, спадары,\nХто раз'яднаў вас і калі — скажыце!\nТолькі мужным пад сілу адкрыта выказаць свае думкі і меркаванні на ўсю Беларусь. У 2003 годзе "ЛІМ" друкуе адкрыты ліст Ул. Паўлава празаіку Уладзіміру Гаўрыловічу "Помніць сябе". Яго сэнс — клопат пра пачынаючых пісьменнікаў, жаданне абараніць творцаў ў беларускай літаратуры, не пачутых на "чыноўніцкім узвышшы", абраза гістарычнага мінулага, калі быў знішчаны будынак, дзе мінскія падпольшчыкі ўзарвалі Генеральнага камісара Генеральнай акругі Беларусі, прызначанага на гэту пасаду Гітлерам, Кубэ Рыхарда Паўля Вільгельма.\nУ похапкі іх зводзілі са свету,\nI катаў меч ніколі не стаміўся.\nЯны пябе ўслаўлялі перад светам.\nПайшлі на крыж, ахвярныя, за гэта. ...\nЗа іх ніхто дасюль не памаліўся. (верш 'Торыч")\nI мусіць, як вынік, крышку іранічнае, а ў душы — самотнае, аўтарскае слова:\nЯк зараз прыйшло,\nНі разу па тэле\nВершаў сваіх не чытаў.\nЯкім жа бяздарам\nДля тых небазорак,\nШто там працуюць,\nЯно і вядома,\nДля тых Нарцызаў\nУл. Паўлаў друкуецца зараз ў перыядычных выданнях: часопісе "Вясёлка", "Полымя", "Роднае слова".\nУ апошняй, выключна шчырай аповесці "Бог чуе таго, хто плача" (яна зусім не выпадкова мае падзагаловак "Свая аповесць"), надрукаванай у часопісе "Полымя" за 2000 г, аўтар увесь час вяртаецца памяццю да сваіх каранёў, да продкаў, да гісторыі "малой радзімы". Напрыканцы аповесці — з любоўю сабраныя, упарадкаваныя па алфавіту словы з замошскай лексікі. Чытай, здзіўляйся мудрасці продкаў, тым словам, што зараз для моладзі як замежная мова, а то і складаней.\nАд кожнага радка аповесці вее жыццёвай сталасцю аўтара. Пра надзённае, пра сябе і акружаючых: "Якімі б ні выпалі дзяцінства, юнацтва, яны — самыя мілейшыя. Тады і снегу насыпала з дахамі, і сонца аж пералівалася, і, як ніколі, пеніліся сады. Буяла вясна... Шчаслівейшай пары няма". Вось для гэтай "шчаслівейшай пары", укладючы пісьменніцкі талент, плённа працуе Ул. Паўлаў у дзіцячай літаратуры. Працуе, памятаючы запавет класіка, што для дзяцей трэба пісаць, як і для дарослых, толькі яшчэ лепш. Адна з апошніх дзіцячых кніг выйшла ў выдавецтве "Мастацкая літаратура" у 2004 г, мае назву "Згадка на дабро", прызначана для малодшага школьнага ўзросту. Часта друкуецца ў часопісе "Вясёлка".\nСвой мастацкі свет Уладзімір Паўлаў стварае няспешна і грунтоўна. Ён складаны і драматычны, пяшчотны і суровы, як само жыццё, як яго аржаная праўда.\nмарина - паэты |93.85.204.xxx |2015-09-28 16:29:50


Пакарэнне Французскай Горкi | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nПакарэнне Французскай Горкi\n06.01.2012 329 Admin Комментариев нет\nФранцузская Горка пад Барысавам — палігон, на якім шліфуюць майстэрства танкісты. Там спецыяльна створаны самыя экстрэмальныя ўмовы для баявых машын. Аднак, як высветлілася, ні багна, ні крутыя пад’ёмы, ні пералескі з кустоўем не з’яўляюцца перашкодай для сапраўдных аматараў машын з колавай формулай 4х4. Менавіта Французская Горка і выбрана для традыцыйнага фінальнага этапу Кубка Беларусі па джып-трыяле, які вянчае сабой усе спаборніцтвы, якія адбываліся ў розных гарадах рэспублікі на працягу года. Гонар лепельскага аўтаспорту абараняў экіпаж у складзе Сяргея Ляоненкі і Аляксея Кажэкі.\nРыхтаваць аўто да спаборніцтваў пачалі ці не за месяц. Расказвае Сяргей Ляоненка:\n— На мінулых спаборніцтвах мая машына “Міцубісі” мела бензінавы рухавік “Нісан” аб’ёмам 2,4 літра. У прынцыпе, магутнасці хапала. Да новага этапу задумаў паставіць іншы — ад “Шэўрале Блэйзер”. “Блэйзер” — гэта тыповы амерыканскі джып — вялікая машына, абсталяваная магутным бензінавым рухавіком V6 аб’ёмам 4,3 літра. Пры трохі большай, чым у “Нісана”, магутнасці ён мае нашмат большы круцячы момант на нізкіх абаротах. Гэта якасць вельмі важная пры разгоне, руху на крутых пад’ёмах, пераадоленні забалочаных участкаў. Шукаў такі рухавік доўга, пакуль нечакана не наткнуўся на аб’яву ў інтэрнэце. Прадавалі яго ў Маскве. Звярнуўся да сяброў, яны і прывезлі.\n— Як паказаў сябе амерыканец на беларускай трасе?\n— Паказаў бы сябе і лепей, калі б быў час на больш грунтоўную падрыхтоўку. Матор мне прывезлі, што называецца, сыры. Яго незадоўга да адпраўкі перабралі, аднак многія гайкі не заціснулі. Давялося шмат часу павазіцца, пакуль прыладзіў новы рухавік пад сваю машыну, зрабіў некалькі перахаднікоў. Лічы, у апошні дзень зняў картар, а там масляная помпа абы-як матляецца, бугелі шатуноў толькі ад рукі нажыўленыя. Словам, што паспеў, падправіў, пагрузіў джыпа на лафет і рушыў у Барысаў.\nМатор падвёў у першы ж дзень, як толькі выязджалі на галоўную плошчу горада. Агледзелі — правярнуўся шатунны ўкладыш.\n— І вы два дні ад’ездзілі на такім маторы?\n— Не проста ад’ездзілі, а ганяліся на самых экстрэмальных рэжымах і нагрузках. Якое было наша здзіўленне, калі пасля першага заезду выявілі велізарны расход масла. Сталі шукаць прычыну. Аказалася, што маскоўскія гора-майстры, збіраючы рухавік, у адзін з цыліндраў не ўставілі ні аднаго паршнявога кальца. Пасля кожнага заезду мы з Аляксеем далівалі па 4,5 літра масла.\n— Нішто сабе расход! А колькі выпалілі бензіну?\n— 80 літраў АІ-92 за два дні спаборніцтваў. Гэта не дужа шмат. Многія спальваюць значна болей.\n— А вынік?\n— Мы з Аляксеем сталі пераможцамі этапу, па выніках усяго чэмпіянату — чэмпіёнамі Беларусі ў катэгорыі “спрынт В-1”.\n— Віншую з перамогай! Якія яшчэ вострыя моманты этапу запомніліся?\n— У першы дзень па традыцыі праводзіліся спаборніцтвы па трыяле — змаганні ў секцыях на фігурнае ваджэнне. Там пабачыў эпізод сапраўды ўнікальны: Сяргей Дабракоў з Барысава не здолеў узяць пад’ём. Машына кульнулася, зрабіла поўны абарот і стала зноў на колы. Вадзіцель са штурманам былі прышпіленымі, джып абсталяваны каркасам бяспекі, таму нічога страшнага з экіпажам не адбылося, а з агрэгатамі — тым больш. Карацей, вадзіцель паддаў газу і рушыў штурмаваць новую перашкоду! У наступнай секцыі аўто лягло на бок і падняцца не здолела, давялося скарыстацца дапамогай буксіра.\nНа другі дзень праводзілі карусельную гонку. Траса ў Барысаве значна даўжэй за лепельскую, мае больш за 3,5 кіламетра (у Лепелі — 2,5 км, заўвага аўтара). Былі на ёй самыя разнастайныя перашкоды, аднак адна стала для большасці сапраўды непераадольнай. За крутым паваротам — тарфяное балотца. Спачатку машыны яго праязджалі даволі лёгка, але праз пару заездаў грунт так разбілі, што джыпы садзіліся і без дапамогі збоку выехаць не маглі. У выніку на фініш чацвёртага заезду прыйшлі толькі мы, а таксама Сяргей Дабрэйка і Ігар Бялюга з Гомеля.\n— Якія планы на наступны год?\n— З наступнага года спаборніцтвы джыпаў будуць праходзіць па еўрапейскіх правілах. Гэта значыць, што спаборніцтвы па трыяле (фігурнае ваджэнне ў секцыях) і спрынце (карусельная гонка) будуць праводзіцца асобна. Мяркую выступаць у спрынце, які адбудзецца ў лютым у Заслаўі. Наступныя этапы адбудуцца ў Мінску, Рэчыцы, Светлагорску. Для гонак у спрынце і спаборніцтваў у трыяле патрабуюцца падвескі з крыху рознымі канструкцыйнымі асаблівасцямі. Мне, напрыклад, лягчэй і цікавей рыхтавацца і выступаць у спрынце.\n— А Лепель?\n— На лепельскай трасе, наколькі ведаю, плануецца праводзіць спаборніцтвы па трыяле.\n— Ці ўдзельнічаў у апошніх гонках майстар з Грыгаравічаў Віктар Чаплінскі?\n— Віктар прыязджаў як глядач. Казаў, што ў яго джыпе паломка, для рамонту патрэбна немалая сума. Будзем чакаць, магчыма ў Заслаўі сустрэнемся на трасе.\n← Парад Дзедаў Марозаў і Снягурачак\nВекавы юбілей вучонага →


Выпраўленне няправільнага прыкусу 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nУ спецыяльным сюжэце праграмы "Здароўе" мы распавялі аб хірургічным выпраўленні няправільнага прыкусу. Герой сюжэту - загадчык кафедры шпітальнай хірургічнай стаматалогіі і сківічна-тварнай хірургіі Маскоўскага дзяржаўнага медыка-стаматалагічнага Універсітэта, доктар медыцынскіх навук, прафесар Аляксей Юр'евіч Дробыш пагадзіўся распавесці аб лячэнні гэтай паталогіі больш падрабязна.\n- Аляксей Юр'евіч, як даўно вырабляюцца такія аперацыі?\n- Першым лекарам, прыняць аператыўныя метад лячэння сківічна-тварнай дэфармацыі, быў амерыканскі хірург S. H. Hullihen, які выканаў ў 1849 годзе остеотомию цела ніжняй сківіцы ў пацыента з послеожоговой дэфармацыяй ніжняй зоны асобы. Ён вырабіў двухбаковую клінаватую рэзекцыю ў галіне франтальнага аддзела альвеалярнага атожылка ніжняй сківіцы.\nПацыентка да ...\n... і пасля аперацыі па хірургічнаму выпраўленні прыкусу\nУ снежні 1897 Вильрей Блэйр правёў першую аперацыю ў пацыента з выступае ніжняй сківіцай, выдаліўшы вертыкальны ўчастак ніжняй сківіцы ў галіне премоляров. Гэтая аперацыя была праведзена ў Сэнт-Луісе, дзе разам з ім працаваў заснавальнік сучаснай артадантыі Эдвард Энгл. Затым гэтую аперацыю сталі паўтараць не толькі ў Амерыцы, але і ў Еўропе.\nУ Расіі А.А.Лимберг (1924 г.) лічыцца піянерам ортогнатической хірургіі. Ён ужываў такія методыкі, як касая слізгальная остеотомия галін ніжняй сківіцы і гарызантальная остеотомия галін ніжняй сківіцы для ліквідацыі ніжнечэлюстной прогнатии.\nВялікі ўклад у развіццё ортогнатической хірургіі ўнеслі і іншыя айчынныя навукоўцы. Свае спосабы спосабаў аперацый на ніжняй сківіцы прапанавалі А. Э. Рауэр (1927 года), А.Е. Бабіцкая (1928 г.), А.Т. Цітова (1967 года), В.А. Богацкий (1965 г.), У.І. Арцыбушев (1967) і іншыя.\nЗ развіццём хірургіі верхняй сківіцы ў нашай краіне непарыўна звязаны імёны Г.І. Сяменчанка, У.М. Безрукова, У.І. Гунько. Прычым методыка аперацыі на верхняй сківіцы, распрацаваная В.М. Безруковым яшчэ ў 60-х гадах мінулага стагоддзя, і цяпер шырока ўжываецца ў практыцы айчынных хірургаў.\nШто ж тычыцца частоты такіх паталогій, то, па нашых дадзеных і дадзеных замежных аўтараў, у 20-35% насельніцтва назіраюцца рознага выгляду анамаліі і дэфармацыі асабовага шкілета, прычым 5-15% з іх маюць патрэбу ў аперацыі.\n- Якія задачы вырашаюцца ў ходзе такіх аперацый?\n- Уласна, адказ на гэтае пытанне выцякае з назвы гэтага падзелу хірургіі. З яе дапамогай мы ўхіляем як функцыянальныя, так і эстэтычныя парушэнняў, звязаныя з дэфармацыяй костак сківічна-тварнай вобласці.Прычым гэта могуць быць дэфекты як прыроджаныя, так і набытыя - напрыклад, пасля траўмы. Ортогнатическая хірургія - гэта найбольш эфектыўны спосаб паляпшэння эстэтыкі асобы. Яна не параўнаецца з іншымі эстэтычнымі працэдурамі, якія толькі камуфлируют наяўную дэфармацыю. З дапамогай ортогнатической хірургіі можна перамяшчаць структуры асобы ў трох плоскасцях прасторы, дзякуючы чаму атрымоўваецца значна змяніць знешні выгляд чалавека. У задачы ортогнатической хірургіі таксама ўваходзіць паляпшэнне псіхалагічнага стану пацыентаў, парушаецца пры дэфармацыях асобы. Вядома, што самаадчуванне пацыента шмат у чым вызначаецца самаацэнкай яго знешнасці. У некаторых выпадках немагчыма палепшыць самаацэнку знешнасці пацыента і яго сацыяльнае ўспрыманне па-за залежнасці ад прынятых нормаў асабовым сіметрыі і балансу.\nБо прыгажосць - гэта паняцце эфемернае, шмат у чым залежыць ад прынятых у грамадстве узроставых нормаў прывабнасці, а таксама ад індывідуальных паняццяў прывабнасці, якія маюць культурныя і этнічныя адрозненні ...\n- То бок некаторыя людзі могуць проста лічыць сябе брыдкімі, не маючы рэальных праблем з знешнасцю?\n- Вы маеце рацыю. Існуюць стану, не якія паддаюцца карэкцыя шляхам ортогнатической хірургіі. Пацыенты, якія пакутуюць так званымі дисморфическими сіндромамі, могуць лічыць, што ў іх маюцца дэфармацыі, у той час як на самой справе іх няма. Хірург павінен умець выяўляць гэтыя станы і накіроўваць такіх пацыентаў да адпаведнага спецыяліста.\nОртогнатическая хірургія выконваецца для функцыянальнай карэкцыі розных відаў парушэнняў прыкусу і звязаных з імі сімптомаў. У пацыентаў такімі паталогіямі часцей сустракаецца і паталогія скронева-ніжнечелюстного сустава з ўнутранымі парушэннямі. Да прыкладу, людис празмерным развіццём верхняй сківіцы па вертыкалі часта пакутуюць захворваннямі пародонта, рэцэсіяй дзясны. У іх таксама часцей назіраюцца дэфармацыі падбародка з-за напружання падбародкавай мышцы. У пацыентаў з адкрытым прыкусам, з ретроположением ( "сыходам" назад) верхняй сківіцы могуць развіцца хранічныя танзіліты і адэноіды з-за пастаяннага ротавага дыхання. Вынікам выяўленай анамаліі прыкусу могуць быць паталогія страўнікава-кішачнага гасцінца з прычыны парушэння харчавання.Ёсць і больш сур'ёзныя выпадкі - аж да слепаты, парушэнні дыхання, які патрабуе тэрміновай хірургічнай дапамогі ...\n- У якіх выпадках усё ж неабходна аперацыя па вашаму профілі?\n- Сведчанні да ортогнатическому лячэнні звязаны з яго задачамі. Як правіла, мы ўмешваемся тады, калі карэкцыі падлягаюць функцыянальныя і эстэтычныя парушэнні сківічна-асабовага ўчастка костак. Анамаліі і дэфармацыі могуць ўключаць верхнюю частку асабовага шкілета, чарапной звод, сярэднюю і ніжнюю часткі асобы. Яны могуць быць камбінаванымі або ізаляванымі. Дэфармацыі альвеалярных атожылкаў таксама могуць карэкціравацца з дапамогай нашай хірургіі.\nТут трэба разумець, што мы лечым ня няправільнае размяшчэнне зубоў (гэта задача ортодонта), а сапраўдныя шкілетныя дэфармацыі. Прычым нашы задачы ў гэтым выпадкі з'яўляюцца ўзаемавыключальнымі: калі ў чалавека ёсць парушэнні развіцця шкілета асобы, а прыкус яму лячылі Ортодонтіческіе - то мы ў гэтым выпадку ўжо зрабіць нічога не можам ...\nЯк і ва ўсякім лячэнні, вялікае значэнне маюць тэрміны правядзення аперацыі. Аднак адзінага меркавання на гэты конт няма. На думку адных аўтараў, хірургічнае ўмяшанне павінна праводзіцца пасля заканчэння росту пацыента, у той час як іншыя аддаюць перавагу раннюю карэкцыю ў дзіцячым узросце.Першыя матывуюць сваё меркаванне абмежаваннем далейшага росту пасля ранняга хірургічнага ўмяшання магчымасцю рэцыдыву. Апошнія лічаць правядзенне ранняй остеотомии мэтазгоднай для правільнай карэкцыі і нармалізацыі напрамкі далейшага росту.\nНа самай справе, усё залежыць ад канкрэтнага выпадку - гэта значыць ад таго, якое менавіта парушэнне мае пацыент. Пры дэфармацыі ніжняй частцы асобы невыраженной ступені лепш адкласці ортогнатическое ўмяшанне да заканчэння росту. Пры выяўленых дэфармацыях сярэдняй і верхняй траціны твару, аперацыю неабходна праводзіць у раннім узросце, нават калі ў далейшым спатрэбіцца дадатковая карэкцыя.\n- Па якіх крытэрах хірург прымае рашэнне аб мэтазгоднасці аперацыі?\n- Перад пачаткам агляду высвятляюцца скаргі пацыента, якія прывялі яго да хірурга. Гэта могуць быць знешнасць, немагчымасць перажоўвання ежы і гэтак далей. Затым высвятляюць, калі сімптомы захворвання ўпершыню з'явіліся або былі заўважаныя пацыентам або бацькамі. Таксама высвятляецца наяўнасць траўмаў сківічна-тварнай вобласці ў мінулым. Гэта мае вялікае значэнне, паколькі многія сіндромы могуць быць звязаныя з пярэдняга анамаліяй.Некаторыя агульныя стану могуць быць супрацьпаказаннямі да хірургічнага ўмяшання або патрабаваць спецыяльнай падрыхтоўкі. Адзначаюць таксама папярэднія хірургічныя ўмяшанні, рэакцыю на наркоз і звязаныя з ім ўскладненні.\nУ дзяўчат даведаюцца час пачатку першай менструацыі. Гэта дае ўяўленне аб тым, на якой стадыі развіцця знаходзіцца пацыентка. Вялікае значэнне таксама мае сацыяльны анамнез, асабліва ў падлеткаў і дарослых. Пры гэтым звяртаюць асаблівую ўвагу на такія шкодныя звычкі, як курэнне, алкаголь і наркаманія. Яны павінны быць ліквідаваны да хірургічнага ўмяшання. Вялікае значэнне таксама мае сямейны анамнез. Высвятляюць наяўнасць такіх жа або падобных анамалій ў блізкіх і далёкіх сваякоў пацыента і іх ступень выяўленасці. Гэта дасць уяўленне аб тым, наколькі выяўленай можа быць анамалія ў пацыента пасля заканчэння росту (калі пацыент яшчэ які расце).\nДля поспеху ортогнатической хірургіі патрабуецца паразуменне і супрацоўніцтва сківічна-асабовага хірурга, ортодонта. Кожны са спецыялістаў павінен забяспечыць правільную дыягностыку, планаванне і ажыццяўленне лячэння ў сваёй галіне.Для атрымання аптымальнага функцыянальнага і эстэтычнага выніку, якое б задаволіла пацыента, можа спатрэбіцца дапамога іншых спецыялістаў у галіне стаматалогіі і медыцыны, уключаючы Пародонтологія, ортопедов, нейрахірургаў, афтальмолагаў, оталарынголагаў, пластычных хірургаў і лагапедаў.\nНу і, безумоўна, на ўсіх этапах лячэння неабходна ўзаемадзеянне лекара і пацыента. Разуменне скаргаў пацыента, яго матывацый і чаканняў, дапамагае ўсталяваць асноўныя параметры лячэння і з'яўляецца ключом да разумення яго псіхалогіі.\nАсабліва хацелася б падкрэсліць, што ортогнатическая або, як яшчэ яе называюць, гнатическая хірургія ў цяперашні час ужо не з'яўляецца эксперыментальнай аперацыяй. Яна стала руціннай, хоць па-ранейшаму залежыць ад вопыту і таленту хірурга. Пры правільным планаванні і выкананні яна з'яўляецца высока прадказальным эфектыўным функцыянальным і эстэтычным умяшаннем.\n← Гармоны шкодзяць зубах\nІнфаркт міякарда - сімптомы, лячэнне, наступствы і прафілактыка\nЧым небяспечна паніжаны ціск


Усё залежыць ад нас - Мінская праўда\nЧетверг, 30 октября 2014 15:12\nУ кастрычніку на Міншчыне проходзіць месячнік па навядзенню парадку на зямлі, добраўпарадкаванню і азеляненню тэрыторый.\nУсе мы звыкла карыстаемся багаццем роднай прыроды, часам забываючы, што маці-зямля не толькі для нас адных, трэба думаць і пра наступныя пакаленні. Бо ўсе мы на гэтай зямлі суседзі — мірныя жыхары: дрэва і травінка, куст і кветка, пчала і мурашка…\nУсе мы — зямляне. У чысціні і прыгажосці хочацца жыць кожнаму. А вось прывучыць жыхароў вёсак і гарадоў да парадку і беражлівасці цяжка. Купіў у магазіне цукеркі, марожанае, банан, з’еў — абгортку, лупіну пад ногі, выпіў пляшку мінералкі — пусты посуд у акно аўтамабіля. А колькі акуркаў і пачкаў з-пад цыгарэт валяецца на пешаходных сцежках, на аўтобусных прыпынках, каля пад’ездаў дамоў, у кабінах ліфтоў, каля скрынь для смецця! Няўжо цяжка кінуць у сметнік паперку ці акурак? Шмат смецця застаецца ў зонах адпачынку, на прыдарожных палосах, на аўтастаянках, на пляжах і каля альтанак. Чаго толькі тут няма: шклянкі і пластыкавы посуд, пакеты і папера, рэшткі ежы пасля пікніка. Але ж усе гэтае смецце можна было б аккуратна сабраць у пакет.\nМногія мяркуюць, што работнікі жыллёва-камунальнай гаспадаркі, сельвыканкамаў, лясгасаў абавязаны прыбіраць месцы адпачынку на ўлонні прыроды, а самім грамадзянам быццам бы не трэба прымаць удзел у добраўпарадкаванні тэрыторый. Не ўсе жыхары шматкватэрных дамоў сочаць за парадкам на лесвічнай пляцоўцы, вакол дамоў, у ліфтах. Прыемна зайсці ў пад’езд дома, дзе чыста, прыгожыя малюнкі на сценах, шмат вазонаў на падаконніках. Відаць, што ўсе любяць тут чысціню, парадак і прыгажосць. Але у многія пад’езды сорамна зайсці — стаіць тытунёвы дым, сцены брудныя, валяюцца акуркі, выбітае шкло ў рамах, паламаныя дзверы. Мяркую, час ужо развітацца з прынцыпам — «гэта не маё, а грамадскае, значыць, можна і не берагчы».\nКалі мы і далей так будзем ставіцца да роднай зямлі, прыроды, нанясём ім непапраўны ўрон. Паглядзіце, якое пануе бескультур’е ў лясах. І засмечваюць іх жыхары навакольных вёсак, дачнікі. Але ж патрабуецца тут зусім нямнога — культура і беражлівасць. Да лесу, да ўсяго жывога. Мы павінны быць адказнымі за грамадскую маёмасць, за кожны пад’езд, за газон, за вуліцу, за прыгожую кветку. Павінны прымнажаць прыродныя багацці, каб навакольны свет вечна дарыў сваю прыгажосць.\nДык зробім жа наш край яшчэ больш прыгожым, утульным — для нас, нашых дзяцей, унукаў і праўнукаў! Для ўсіх зямлян.


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - Рэктар ГрДУ імя Янкі Купалы А.Д. Кароль і дэкан факультэта фізічнай культуры А.І. Навойчык увайшлі ў склад працоўнай групы па падрыхтоўцы спартсменаў Гродзенскай вобласці да XXXI Летніх Алімпійскіх гульняў і XV Паралімпійскіх гульняў 2016 года\nРэктар ГрДУ імя Янкі Купалы А.Д. Кароль і дэкан факультэта фізічнай культуры А.І. Навойчык увайшлі ў склад працоўнай групы па падрыхтоўцы спартсменаў Гродзенскай вобласці да XXXI Летніх Алімпійскіх гульняў і XV Паралімпійскіх гульняў 2016 года\n06.05.2015 – 15:28\nУ Гродзенскай вобласці на аснове пункта 1 артыкула 40 Закона Рэспублікі Беларусь ад 4 студзеня 2010 года «Аб месцовым кіраванні і самакіраванні ў Рэспубліцы Беларусь» і рашэння ад 14 красавіка 2015 года №201 Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта створана працоўная група па падрыхтоўцы спартсменаў Гродзенскай вобласці да XXXI Летніх Алімпіскіх гульняў іXV Параалімпійскіх гульняў 2016 года у г. Рыя-дэ-Жанейра (Бразілія).\nУ склад працоўнай групы увайшлі 27 удзельнікаў – гэта прадстаўнікі органаў мясцовай улады, дырэктары спартаўных камітэтаў, фізкультурна-спартыўных таварыстваў, устаноў вышэйшай, сярэдняй і сярэднеспецыяльнай адукацыі горада і вобласці. Сярод іх – рэктар Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, дэпутат Гродзенскага абласнога савета дэпутатаў Андрэй Дзмітрыевіч Кароль і дэкан факультэта фізічнай культуры Андрэй Іосіфавіч Навойчык.


Новы Час, 8 (667) 2020 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2020-02-28\nМіжнароднае грамадскае аб’яднанне Згуртаванне беларусаў свету «Бацькаўшчына» на тыдні святкуе 30-годдзе. У гэтыя дні быў створаны аргкамітэт па заснаванні структуры, якая, падаецца, адзіная, што клапоціцца пра нашых суайчыннікаў за мяжой. І працы ў «Бацькаўшчыны» дадаецца і дадаецца. Ні для каго не сакрэт, што беларусы масава з’язджаюць з «краіны для жыцця» і «сацыяльна арыентаванай дзяржавы». Тут не трэба быць сацыёлагам альбо шукаць нейкую статыстыку, трэба толькі азірнуцца навокал. Прынамсі, у мяне сяброў і знаёмых, якія цяпер стала жывуць у замежжы, больш, чым у Беларусі. Прычынаў для ад’езду багата. Гэта і стагнацыя эканомікі, і немагчымасць рэалізаваць свае праекты. А тое і ўвогуле «нязгода з дзеючым кіраўніком дзяржавы». У нейкай ступені паўплывала і «праграма Каліноўскага», і выгнаны ў Вільню Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт. Пачыналася ўсё як «кузня адукаваных і дасведчаных кадраў для дэмакратычнай Беларусі». Але дэмакратыя ў Беларусі так і не настала (можа і «дзякуючы» адтоку актыўных і крэатыўных маладзёнаў у гэтыя праграмы). А таму ў Беларусі гэтым «адукаваным і крэатыўным» няма дзе прымяніць свае веды і здольнасці. У нармальнай краіне, канешне, дзяржава, «маці-радзіма», была б зацікаўленая ў дасведчаных, маладых і поўных працоўнага энтузіязму кадрах. Але — не ў нас. У нас дагэтуль, па старой савецкай завядзёнцы, успрымаюць імігрантаў як «здраднікаў». Узнікае адчуванне, што дзяржава кажа: «З’ехалі — дый добра».


Блог - Парафія Маці Божай Фацімскай г.Жодзіна\nСерада, 25 Снежань 2013 16:25\tАўтар Рэдактар\nПастэрка — святая імша, вігілійная ўрачыстасць Божага Нараджэння.\nГэтая назва паходзіць ад лацінскага слова «pastor» («пастух») — бо першымі людзьмі, якім Анёлы абвясцілі цудоўную навіну пра Нараджэнне Хрыста, былі бэтлеемскія пастушкі, што ў тую ноч пасвілі непадалёк свой статак. Менавіта яны першыя прыйшлі і пакланіліся нованароджанаму Збаўцу, а разам з імі — іх жывёла.\nБожае Нараджэнне — час таямнічы і светлы, які асабліва нагадвае пра значэнне любові і міласэрнасці. Варта не забыцца ў гэтае свята пра тых, хто не мае магчымасці сустрэць яго ў роднай парафіі, з сябрамі і сям’ёй.\nСёння можна многа прачытаць пра звычаі нашых продкаў адносна Каляд, але ўсё ж трэба зразумець галоўнае: ўся атрыбутыка і мішура, смачныя посныя калядныя рэцэпты страў не могуць замяніць містычнага нараджэння Хрыста ў нашых душах і сэрцах. Пра гэтае апошняе пісаў Адам Міцкевіч:\n"Верыш, што Бог нарадзіўся у бэтлеемскай стаенцы, але бяда, калі не нарадзіўся ў табе..."\nТаму дзелячыся каляднаю аплаткай з блізкімі, дзяліцеся сваёй радасцю з іншымі людзьмі, дапамагайце тым, хто мае патрэбу і будзьце шчодрымі на дабрыню.\nЗ калядамі ўсіх і асабліва вас - чытачы нашай старонкі! :)\nВіншаванне са святам Божага Нараджэння\nПанядзелак, 23 Снежань 2013 13:33\tАўтар Рэдактар\nПробашч парафіі Маці Божай Фацімскай ксёндз Міхаіл Цвячкоўскі МІС.\nРаратняя імша з дзецьмі\nСубота, 14 Снежань 2013 23:33\tАўтар Рэдактар\nФотарэпартаж з раратняй імшы з удзелам дзяцей.\nУік-энд спраўдзіў надзеі.\nПятніца, 06 Снежань 2013 20:36\tАўтар Іна Кавальчук\nВось і прайшоў час уік-энду, якога так доўга і нецярпліва чакалі слухачы евангелізацыйнага курса . І чакалі не дарма, бо ўсё, што ім абяцалі, цалкам спраўдзілася.\nУ пятніцу, 29 лістапада, слухачы курса, бласлаўлёныя дыяканам Канстанцінам, пад жарты Валерыя Тадэвушэвіча Станчыка выправіліся ў дарогу. Яна не здалася доўгай і стамляльнай, і хутка жодзінцы ўжо заходзілі ў рэкалекцыйны дом пры аршанскім касцёле. Лёгкая вячэра, рассяленне па нумарах і … “салодкіх сноў”, як было напісана ў праграме мерапрыемства. Дарэчы, сны на працягу дзвюх начэй і сапраўды былі салодкімі.\n“Андрэйкі” ў стылі 80-х.\nПанядзелак, 02 Снежань 2013 21:55\tАўтар Рэдактар\n30 лістапада ў нашай парафіі адбылася сустрэча моладзі – забава перад пачаткам Адвэнту, у народзе называная “андрэйкі”. Традыцыя “андрэек” паходзіць, праўдападобна, з Грэцыі і Шатландыі і звязаная з успамінам св. Апостала Андрэя, які прыпадае на гэты дзень. У Каталіцкім Касцёле ён з’яўляецца традыцыйнай нагодай для забавы перад пачаткам Адвэнту - часу, калі трэба адкласці ўбок гулянні і пачаць працаваць над сваім сэрцам.\nСёлетнія жодзінскія “андрэйкі” праходзілі ў стылі “дыска 80-х”. І хоць мала хто з прысутных памятаў гэтыя “старыя добрыя часы”, атмасфера ўсё ж была цудоўнай і вечарына ўдалася. Як і належыць хрысціянскай моладзі, нашая сустрэча пачалася з супольнай малітвы. Перад выстаўленым у касцёле Найсвяцейшым Сакрамэнтам мы праслаўлялі Бога і прасілі, каб Ён даў нам сілы на час Адвэнту, а таксама падрыхтаваў нашыя сэрцы да святкавання Божага Нараджэння.\nЧацвер, 28 Лістапад 2013 23:36\tАўтар Рэдактар\nЗварот да вернікаў пробашча парафіі а. Міхаіла МІС.\nПасвячэнне у міністранты.\nПанядзелак, 25 Лістапад 2013 15:35\tАўтар дыякан Канстанцін Анашка МІС\n24 лістапада 2013 г., ва ўрачыстасць Хрыста Валадара Сусвету, у жодзінскай парафіі адбылася вельмі прыемная падзея. На Святой Імшы ў 11.00 нашыя кандыдаты атрымалі ступень міністрантаў. Восем хлопцаў, якія раней прайшлі курс падрыхтоўкі, падчас урачыстай Эўхарыстыі атрымалі новыя комжы і склалі міністранцкую прысягу. Яшчэ адзін новы кандыдат пачаў падрыхтоўку да міністранцкай службы. Удзел у Літургічнай Службе Алтара – гэта гонар не толькі для кожнага з хлопцаў, але і для іх бацькоў. Міністрант вучыцца адказнасці, пільнасці і акуратнасці, дапамагае падчас Святой Імшы – самай вялікай таямніцы ў жыцці хрысціяніна.\nПанядзелак, 11 Лістапад 2013 13:18\tАўтар Рэдактар\n9 лістапада 2013 года ў парафіі Маці Божай Фацімскай у г. Жодзіна адбылася сустрэча міністрантаў з марыянскіх парафій і першы марыянскі чэмпіянат па футболе. У спатканні прымалі ўдзел міністранты з Жодзіна, Барысава і Мінска. У якасці ганаровых гасцей прыехала каманда з Друі. На пачатку хлопцы паглядзелі прэзентацыю на тэму “Хто такі міністрант?”, а пасля ўсе разам удзельнічалі ў Эўхарыстыі, якую цэлебраваў а. Андрэй Сідаровіч МІС. Пасля абеда распачаліся спаборніцтвы па міні-футболе.\nПанядзелак, 04 Лістапад 2013 11:24\tАўтар Рэдактар\nШтогод 1 лістапада у каталіцкім Касцёле адзначаецца Дзень Усіх Святых. 2 лістапада - дзень Задушны. Ўсе наведваюць месцы пахавання, моляцца за душы памерлых родных і блізкіх людзей.\n3 лістапада, ў нядзелю, на могілках за г. Жодзіна адбылася памінальная святая імша.\nСвяткаванне 10-годдзя кансэкрацыі касцёла ў Жодзіна. Частка другая.\nНядзеля, 15 Верасень 2013 22:28\tАўтар Рэдактар\nУрачыстасці 13 верасня пачаліся з адарацыі Найсвяцейшага Сакрамэнту. Малітвамі вернікаў і Святым Ружанцам кіраваў пробашч парафіі а. Міхаіл. Ён шчыра маліўся і дзякаваў Богу, а таксама ўсім, хто дапамагаў будаваць каталіцкую святыню ў Жодзіна, ўсім, хто ўвесь час актыўна ўдельнічае ў жыцці парафіі, дапамагае касцёльнаму камітэту ў гаспадарчых справах, у падрыхтоўцы розных мерапрыемстваў.\nЯк і было запланавана, а 18-й гадзіне пачаўся візіт у парафію ардынарыя Мінска-Магілёўскай Архідыяцэзіі, яго эксцэленцыі ксяндза-арцыбіскупа Тадэвуша Кандрусевіча.\nСтаронка 17 з 22


Куллінковіч адзначыць Дзень нараджэння канцэртам » UDF.BY | Новости Беларуси\nЛідэр гурта Аляксандр Куллінковіч адзначыць свой Дзень нараджэння вялікім сольным канцэртам. Музыкант вырашыў сабраць разам на сцэне музыкаў, з якімі працаваў у апошнія гады.\n"18 мая ў мяне Дзень нараджэння. Чым не нагода выйсці на сцэну і сабраць разам тых людзей, якія граюць са мной", - кажа Аляксандр Куллінковіч. Яго гурт Neuro Dubel у Беларусі знаходзіцца пад негалоснай забаронай. Канцэрт-прэзентацыя трыб’юта каманды ў сакавіку была сарваная, у сувязі з чым музыкант публічна папрасіў міністра інфармацыі Алега Праляскоўскага даць тлумачэнні, а таксама выступіў з адкрытай заявай, у якой зазначыў, што ўлады фактычна наклалі забарону на прафесію рок-музыканта ў Беларусі. Афіцыйнай рэакцыі з боку ўладаў не было.\n18 мая Куллінковіч хоча сабраць музыкантаў, з якімі грае, і сваіх прыхільнікаў у адным з мінскіх клубаў (зараз вырашаецца пытанне ў якім менавіта), каб паспяваць свае старыя і новыя песні. Аляксандр спадзяецца, што розум пераможа, і аніякіх перашкодаў улады чыніць не будуць.\nПры канцы красавіка ў Брэсце і Гродна паспяхова прайшлі сольныя канцэрты Лявона Вольскага, хоць выступ яго гурта "Крамбамбуля" у Мінску быў забаронены.\nАрганізатар рок-канцэртаў Павел Кашырын і лідэр Neuro Dubel Аляксандр Куллінковіч выступілі праз "Тузін Гітоў" з сумеснай заявай у сувязі з забаронай на беларускую рок-музыку і патлумачылі, чаму гурт вырашыў не праводзіць падпольную ці паўпадпольнуюподробности


Конкурс-выстава генеалагічных дрэваў\nКонкурс-выстава генеалагічных дрэваў “МОЙ РАДАВОД”\n“Хто забыў сваіх продкаў ‒\nЗ 19 лістапада 2019 года ў фае бібліятэкі на другім паверсе галоўнага корпуса БДМУ праходзіць штогадовы конкурс-выстава генеалагічных дрэваў студэнтаў “Мой радавод”. Традыцыйна арганізатарам гэтага мерапрыемства з’яўляецца кафедра філасофіі і паліталогіі, куратарам выставы – старшы выкладчык кафедры Лубінскі Іван Іванавіч.\nВыстава прымеркавана да Года малой радзімы. Галоўнай мэтай гэтай акцыі з’яўляецца актывізацыя цікавасці студэнтаў да вывучэння гісторыі сваёй сям’і. Выстава павінна спрыяць развіццю павагі да сваіх каранёў, захаванню сямейных каштоўнасцяў, развіваць у студэнтаў і наведвальнікаў выставы патрыятызм і любоў да сваёй роднай зямлі.\nУ верасні-лістападзе 2019 г. студэнты прыносілі генеалагічныя дрэвы сваёй сям'і (маляванае, драўлянае, друкаванае і г.д.) на кафедру філасофіі і паліталогіі. Сярод шматлікіх прац выкладчыкі кафедры выбралі 30 найлепшых. Арганізатары выставы пастараліся прадставіць найбольш цікавыя, нестандартна і якасна аформленыя радаводы студэнтаў нашага ўніверсітэта.\n3-га снежня з 9.30 па 13.30 будзе адбывацца ананімнае галасаванне за найлепшую работу наведвальнікаў выставы. У гэты час гледачы маюць магчымасць пазнаёміцца з аўтарамі, задаць пытанні студэнтам і выкладчыкам кафедры філасофіі і паліталогіі пра методыку генеалагічнага даследавання і аддаць свой ананімны голас на карысць аднаго з удзельнікаў!\nЗапрашаем наведаць нашу выставу!\nстаршы выкладчык кафедры філасофіі і паліталогіі Лубінскі І.І.\nнамеснік загадчыка кафедры філасофіі і паліталогіі па вучэбна-метадычнай і выхаваўчай рабоце дацэнт Альховік М.К.


19 красавік 2016, 15:51\nПрэзыдэнт Украіны Пятро Парашэнка заявіў, што падчас ўчорашняй тэлефоннай размовы з расейскім лідэрам Уладзімірам Пуціным, як яму здаецца, «удалося ўзгадніць пэўны альгарытм вызвалення» лётчыцы Надзеі Саўчанкі, прысуджанай у Расеі да 22 гадоў пазбаўленьня волі.\n«Для мяне, як для прэзыдэнта Ўкраіны, вызваленьне ўкраінцаў з расейскага палону мае прынцыповае значэньне» — падкрэсьліў Парашэнка.\nУ Крамлі, камэнтуючы словы ўкраінскага прэзыдэнта, заявілі, што лёс Саўчанка сапраўды «абмяркоўваўся» падчас размовы з Пуціным. Аднак пра падрабязнасьці гэтага абмеркаваньня прэс-сакратар расейскага прэзыдэнта Дзмітрый Пяскоў сказаць адмовіўся.\nНапярэдадні ў Кіеве суд прысудзіў да 14 гадоў пазбаўленьня волі расейцаў Яўгена Ерафеева і Аляксандра Аляксандрава, прызнаўшы іх вінаватымі ў «вядзеньні вайны супраць Украіны», а таксама ў «арганізацыі і зьдзяйсьненьні тэракту». Шэраг расейскіх і ўкраінскіх чыноўнікаў пасьля гэтага заявілі, што вынясеньне прысуду дазваляе пачаць працэс абмену расейцаў на Саўчанку.\nНадзея Саўчанка, асуджаная ў Расеі па абвінавачаньні ў саўдзеле ў забойстве двух расейскіх журналістаў пад Луганскам летам 2014 году. На наступны дзень пасьля вынясеньня абвінаваўчага прысуду — 6 красавіка — украінская лётчыца ў знак пратэсту абвясьціла галадоўку. Яе адвакаты паведамляюць аб хуткім пагаршэньні здароўя сваёй падабароннай.


Партыя БНФ » У Слаўгарадзе мясцовая раёнка заклікае падпісацца на газету з дапамогай фота сябра Партыі БНФ\nДададзена 06.12.2019 11:26:48 | 530 праглядаў\nУ Слаўгарадзе мясцовая газета “Прысожскі край” размясціла на сваім інтэрнэт-сайце абвестку з заклікам падтрымаць раёнку і падпісацца на выданне да 25 снежня 2019 года. Асноўную частку матэрыяла займае вялікі фотаздымак ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Фелікса Шкірманкова з газетай “Прысожскі край” у руках.\n“Пачалася падпісная кампанія на раённае, абласныя і рэспубліканскія друкаваныя выданні. Да 25 снежня ўсе жадаючыя змогуць стаць падпісантамі на «Прысожскі край» і падтрымаць раёнку! Нагадваем, што аформіць падпіску на наша выданне вы можаце па ўсёй тэрыторыі нашай краіны. Зрабіце прыемны сюрпрыз сваім блізкім, аформіце падпіску на ваш «ПК»!, – пішацца ў нататцы.\nФелікс Шкірманкоў нарадзіўся 27 траўня 1926 году ў Прапойску, сённяшнім Слаўгарадзе. Ён вэтэран вайны, даўні сябар Партыі БНФ і ТБМ імя Францішка Скарыны. У 2005 годзе быў найстарэйшым дэлегатам Кангрэсу дэмакратычных сілаў Беларусі.\nФелікс Шкірманкоў друкаваўся ў часопісах “Полымя” і “Нёман”, штотыднёвіку “ЛіМ”, крычаўскай газеце “Вольны горад”. Выдаў каля трыццаці кніжак вершаў і прозы. З’яўляеца сябрам Саюза беларускіх пісьменнікаў.\nСяргей Семяновіч, 6TV.by інфармацыйна аналітычны сайт


ЧАМУ БЕЛАРУСКІЯ ШКОЛЬНІКІ НЕ ГАНАРАЦЦА СВАЁЙ КРАІНАЙ?\nЦі могуць беларускія школьнікі па прачытаньні сваіх падручнікаў зрабіць выснову, што яны жывуць у вялікай краіне і належаць да вялікага народу? Пра гэта разважаюць настаўніца гісторыі адной зь менскіх школаў Натальля Шаблюк і аўтар школьных падручнікаў па сярэднявечнай гісторыі краіны, дацэнт Белдзяржунівэрсытэту Павал Лойка.\n(Аксак: ) "Дрэнным падручнікам і праграмам уваход у беларускую школу забаронены", -— заявіў у інтэрвію "Союзу", супольнаму выданьню газэты "Советская Белоруссия" і"Российской газеты", намесьнік міністра беларускага адукацыйнага ведамтва Генадзь Дылян. З вашае настаўніцкае практыкі, спадарыня Натальля, ці так гэта насамрэч?"\n(Шаблюк: ) "На сёньняшні дзень сытуацыя з гэтым вельмі складаная. У нас ёсьць стандарты агульнага сярэдняга навучаньня і ёсьць праграмы. І мы сутыкнуліся з тым, што стандарты і праграмы не супадаюць. А падручнікі ёсьць і добрыя, і дрэнныя. Ёсьць падручнік Біча па гісторыі Беларусі для 8 клясы, але ёсьць і падручнік Мілаванава. Настаўнікі карыстаюцца падручнікам Біча, бо ён больш дасканалы.\nДля адзінаццатай клясы ёсьць падручнік Новіка і ёсьць падручнік Панова, але яго ў нашай школе наагул ня бачылі. Да падручніка спадара Новіка ёсьць пытаньні, бо калі, напрыклад, аўтар цьвердзіць, што зьяднаньне беларускага і рускага народу ёсьць актам гістарычнае справядлівасьці, то мы, настаўнікі, мусім задумацца... Такое даносіць да нашых вучняў нельга".\n(Аксак: ) "А што скажа пра цытаванае цьверджаньне адказнага за школьныя падручнікі міністэрскага чыноўніка той, хто іх стварае? Спадар Павал, калі ласка".\n(Лойка: ) "Мы пачалі ствараць нацыянальныя падручнікі з 1992 году, нават памятаю дакладную дату — 12 сьнежня. Тады нас запрасіў да сябе колішні міністар адукацыі сп. Гайсёнак і сказаў, што падручнікі павінны зьявіцца да 1 верасьня наступнага году. Так што доўга не стваралі сваіх падручнікаў, а пачалі, як заўсёды ў беларусаў, рыхтавацца павольна, а рухацца вельмі хутка. Гэта адбілася на якасьці.\nПершыя варыянты былі экспэрымэнтныя, потым яны даводзіліся да ладу. Каб стварыць салідны падручнік, трэба ня менш, як пяць–шэсьць ягоных перавыданьняў. За гэты час узьнікне пэўная культура такое творчасьці, якое ў нас проста не існавала, бо гісторыя Беларусі пачала ў нашых школах выкладацца толькі ў 1993 годзе.\nГэткім чынам, гаварыць пра тое, добрыя ці дрэнныя ў нас падручнікі, яшчэ проста не выпадае. Можам гаварыць толькі пра падыход да матэрыялу. Дзеля выхаваньня беларускасьці ў школьнікаў мы павінны мець у базавай школе падручнікі ў адным варыянце. І мне не падабаецца, што зараз ёсьць два варыянты падручнікаў.\nМяне могуць абвінаваціць у тым, што я не прымаю альтэрнатывы... Я прымаю альтэрнатыву, але для старэйшых клясаў, для навучэнцаў тэхнікумаў, вышэйшае школы. А для спасьціжэньня асноваў гістарычных ведаў патрэбны стабільны падручнік з пазытыўна выкладзенымі фактамі і падзеямі. Мы да гэтага ідзем і, дай Бог, прыйдзем..."\n(Аксак: ) "Са словаў згаданага інтэрвію намесьніка міністра вынікае, што той і сам разумее, якія насамрэч падручнікі трапляюць цяпер у рукі школьнікаў, інакш бы ён не казаў пра пошукі — пад дзяржаўным кантролем — слушнасьці, якія сёньня быццам бы ідуць у гістарыяграфіі, той слушнасьці, якая мусіць патрапіць у школьныя падручнікі.\nСпадарыня Натальля, ці адрозьніваюцца падручнікі ўзору 1996 году і 2001-га? Бо менавіта ў гэтыя гады клопатам, так бы мовіць, пра гістарычную праўду была прасякнутая дзейнасьць адмыслова створанай дзяржаўнай камісіі".\n(Шаблюк: ) "Безумоўна, тут трэба весьці гутарку пра падручнікі, якія выйшлі да 1996 году. Безумоўна, тады ішлі пошукі зьместу гістарычнае адукацыі. Безумоўна, некаторыя падручнікі, той жа згаданы падручнік Біча, былі перанасычаныя фактычным матэрыялам. Тым ня менш, яны задавальнялі настаўнікаў. Калі ж казаць пра выдадзеныя пасьля 1996 году, то многія падзеі ў іх замоўчваюцца, а многія падаюцца зьнівэлявана... Атрымліваецца, што тых ці іншых падзеяў наогул у гісторыі Беларусі не было...\nСпыняцца на гэтых падручніках нельга... Апрача таго хачу сказаць наконт альтэрнатыўных падручнікаў. Я як настаўнік толькі "за", бо гэта дае мне мажлівасьць выбару. І выбар трэба рабіць на карысьць вучняў, на карысьць іх інтэлекту ў першую чаргу. Бо ёсьць падручнікі, у якіх матэрыялу мінімум ды й той, на жаль, пададзены толькі ў аўтарскім бачаньні, а ня з пункту гледжаньня гістарычнае справядлівасьці..."\n(Аксак: ) "Спадар Лойка, вы адмовіліся ад таго абавязковага патрабаваньня, якое выстаўляе згаданая дзяржаўная камісія, каб рэцэнзэнтам падручнікаў быў чалец гэтае камісіі. Які лёс напаткаў пасьля гэтага вашыя працы?"\n(Лойка: ) "Не, гэта не зусім так. Рэцэнзэнты ў мяне ёсьць з пэдунівэрсытэту і з нашага ўнівэрсытэту. Гаворка ж вось пра што: калі выходзіў падручнік Штыхава, то камісія яму прапанавала рэцэнзэнтам паважанага мной чалавека, сп. Петрыкава. Але ён гісторык сучаснасьці, гісторык дваццатага стагодзьдзя. Тое ж і са мною...\nУ камісіі не было ніводнага "сярэднявечніка", зь якім бы я мог працаваць, і таму я адмаўляўся, каб мне прапаноўвалі спэцыялістаў накшталт Філімонава ці каго іншага ў якасьці рэдактара ці рэцэнзэнта. І камісія ўрэшце зразумела мяне... Гэтая мая прынцыповая пазыцыя дазволіла ўключыць у склад камісіі спэцыяліста, доктара гісторыі сп.Галенчанку. І вось ужо колькі гадоў мы зь ім эфэктыўна працуем... Я наагул ня супраць існаваньня гэтае камісіі, але каб яна працавала паводле прафэсійных падыходаў, а не палітычных..."\n(Аксак: ) "Што наогул чуваць пра дзейнасьць гэтае камісіі пасьля сыходу з палітычнае сцэны ейнага ідэйнага натхняльніка сп. Замяталіна?"\n(Лойка: ) "Прызнацца шчыра, я добра й ня ведаю. Але, безумоўна, тая ўмова, што ўсе дапаможнікі мусяць абавязкова праходзіць празь ейнае сіта, стварыла шмат праблемаў. Бо калі раней гэтага не было, то ў нас штогод выдавалася ў недзяржаўных выдавецтвах некалькі падручнікаў і дапаможнікаў для ліцэяў, гімназіяў, для паступаючых у ВНУ. І іх было дастаткова для ўсіх навучэнцаў. Зараз жа прыватныя выдавецтвы ня хочуць мець бюракратычнага валаводжаньня з гэтай камісіяй і проста адмаўляюцца ад выданьня вучэбнае літаратуры. Таму яе катастрафічна не хапае".\n(Аксак: ) "І апошняе маё пытаньне. Амэрыка — гэта вялікая краіна, а амэрыканцы ёсьць вялікім народам. Менавіта такія высновы робяць амэрыканскія школьнікі са сваіх школьных падручнікаў, незалежна ад таго, добры ці дрэнны гэты падручнік паводле ацэнкі прадметніка-прафэсіянала. Ці могуць беларускія школьнікі зрабіць такую выснову пра сваю краіну і свой народ па прачытаньні сучасных школьных падручнікаў?"\n(Шаблюк: ) "Безумоўна, могуць. Да прыкладу, гэта сяміклясьнікі, якім мы выкладаем гісторыю па падручніку Паўла Алегавіча Лойкі, аднаго зь лепшых на сёньня падручнікаў. Ёсьць яшчэ падручнік для васьміклясьнікаў Міхала Восіпавіча Лыча, які мне як настаўніку вельмі падабаецца. І вучні гэтых клясаў адчуваюць сябе далучанымі і да вялікай гісторыі, і да эўрапейскага кантэксту, і ў іх натуральна выхоўваецца пацуцьцё гонару за сваю краіну.\nАле пра астатнія падручнікі гэтага ня скажаш. Застаецца пажадаць, каб аўтары іх альбо перапрацавалі, альбо каб яны былі напісаныя іншымі аўтарамі. Бо, скажам, цяпер у адзінаццатай клясе вялікая частка праграмы адведзеная станаўленьню і разьвіцьцю беларускай культуры, але падручнік напісаны так, што ніякага пачуцьця гонару за гэтую культуру і ніякага пачуцьця нацыянальнае годнасьці вучням не дае. Тут ужо ўсё залежыць толькі ад настаўніка, як ён здолее з гэткім падручнікам выхаваць гонар за дзяржаву і народ. На жаль..."\n(Аксак: ) "Што мусіць быць напісана ў падручніку, каб пасьля ягонага прачытаньня школьнікі адчулі сябе жыхарамі вялікае краіны і прадстаўнікамі вялікага народу?"\n(Лойка: ) "Па-першае, падручнік павінен быць напісаны эмацыйна, усе прыклады чыннасьці сваіх продкаў павінны быць пададзеныя яскрава і вобразна. Даўняя ў нас між гісторыкамі спрэчка, ці павінны існаваць міты нацыянальнае гісторыі.\nЯ — прыхільнік мітаў у школьных падручнікаў для малодшага і сярэдняга ўзросту. Мітаў пра тых волатаў духу і чыннасьці, што не даюць ёй згінуць. І вось на даступнасьць для школьнікаў разуменьня гэтых дзеяў продкаў і трэба скіроўваць аўтараў падручнікаў. Каб прачытаўшы іх, наша моладзь разгарнула плечы. Вось чаму я не пагаджаюся зь меркаваньнем пра альтэрнатыўныя падручнікі для базавае школы. Бо якраз у ейных сьценах трэба выхоўваць гонар за народ. І паставіць гэта ў якасьці прыярытэту дзяржаўнае ідэалёгіі. Будзем спадзявацца, што да гэтага мы дойдзем".


ДАМАВОДСТВА - Карысная інфармацыя для ўсіх\nСімптомам якога захворвання гэта можа быць: пальцы правай рукі перасталі слухацца?\nСімптомам якога захворвання гэта можа быць: пальцы правай рукі перасталі слухацца? Гэта парушэнне кровазвароту ў дробных сасудах. Прычын можа быць некалькі: мікраінсульт, зашлакованностью перыферычных сасудаў (напрыклад, халестэрын высокі або ...\nЯк ачысціць бачок унітаза знутры ад іржы?\nЯк ачысціць бачок унітаза знутры ад іржы? Якія то ў вас забавы, скажам так "каламутныя" ... слабы раствор салянай кіслаты)) так сродкі ёсць розныя для чысткі бачкоў, яны яшчэ ваду падфарбоўваюць ...\nЧым ачысціць дыван ад паху дзіцячай мачы? Вынесці нельга т. К стаіць мэбля.\nЧым ачысціць дыван ад паху дзіцячай мачы? Вынесці нельга т. К стаіць мэбля. Купі ваниш для дываноў, выдатная штука- рэкамендую! Думаю толькі сціраць, усе гэтыя хімікаты толькі заб'юць часова пах, ...\nПадкажыце калі ласка, памылка ў пральнай машыне Е1 samsung. Што гэта такое, як ліквідаваць.\nПадкажыце калі ласка, памылка ў пральнай машыне Е1 samsung. Што гэта такое, як ліквідаваць. У мяне ёсць група ў кантакце "Майстэрня самаробкіных", як раз на Вашу пытанню ёсць некалькі адкрытых тэм ...\nМожа хто ведае, што гэта такое? Падарылі сіліконавы кілімок-sockerkaka, як ім карыстацца?\nМожа хто ведае, што гэта такое? Падарылі сіліконавы кілімок-sockerkaka, як ім карыстацца? Чаму то ў пошуку гэта выдаецца, як цукровы пірог))) Кілімок для тэсту ці што? Можа ён для ...\nЯк злавіць мыш у кватэры? Толькі так, каб яна жывая засталася\nЯк злавіць мыш у кватэры? Толькі так, каб яна жывая засталася Шклянкай. Граніт шклянку перавярнуць, пад яго вкусняшка, адзін край паставіць на рабро манеткі 2р. Мышка хвастом манетку закране, шклянку ...\nЯк расцягнуць скураны абутак? разнашивала з дапамогай спірту ці проста вады, доўга! спец сродкі з крамы не дапамаглі! хацела фенам, але вырашыла замяніць отпаривателем для адзення! супер !! хутка і эфектыўна! ...\nЧым отстирать фламастар з белай кашуляй?\nЧым отстирать фламастар з белай кашуляй? у пральнай машыне элементарна-приваш, лок або СА 8 прэміум (пішы на старонку, напішу дзе дастаць) Вось Вас ужо спрабуюць прывабіць у сеткавы маркетынг Амвей: ...\nЯкое коўдру лепш: з авечай або з вярблюджай воўны? І чым менавіта?\nЯкое коўдру лепш: з авечай або з вярблюджай воўны? І чым менавіта? Коўдру з вярблюджай воўны падорыць Вам абсалютны камфорт падчас сну. Вярблюджая шэрсць валодае унікальнай станоўчай энергетыкай і ...\nУ пральнай машыне тры аддзяленні для мыйных сродкаў. Куды чаго сыпаць ??? машына Bosh\nУ пральнай машыне тры аддзяленні для мыйных сродкаў. Куды чаго сыпаць ??? Машына Bosh Шанавала комменты, рассмяшылі некаторыя, дествително трэба чытаць інструкцыю, але пры прагоне новай машынкі, я якім то чынам ...\nколькі трэба сыпаць у пральную машыну аўтамат пральнага парашка?\nколькі трэба сыпаць у пральную машыну аўтамат пральнага парашка? я сыплю 200 мл. , А трэба 220. у інструкцыі да пральнай машыне або пральным парашком напісана. Для кожнага парашка свая ...\nЯк вывесці дразафіл?\nЯк вывесці дразафіл? яны не жывуць проста так, прыбярыце гнілыя садавіна, смеццевае вядро шчыльней зачыняйце ці што ў вас там, брагу зліце ў памыйніцу ... наогул няма крыніцы няма мух Голадам ...\nЯк пазбавіцца ад блох у кватэры?\nЯк пазбавіцца ад блох у кватэры? Вельмі добрая Наталля ... пазбаўцеся ад катоў, бачыце ... і заадно бацькоў пажылых з дому выганіце, дзяцей, мужоў ... а раптам яны блох ...\nшвейная машынка ПМЗ ім. Калініна. адрывае Верхняга нітка як яе наладзіць\nшвейная машынка ПМЗ ім. Калініна. адрывае Верхняга нітка як яе наладзіць Здравствуйте! Дапамажыце калі ласка, калі магчыма. Ад бабулі дасталася нажная машынка ПМЗ ім. Калинина- працавала спраўна а не так даўно ...\nЯк пазбавіцца ад паху з маразілкі?\nЯк пазбавіцца ад паху з маразілкі? Толькі не белізной! Яе рэшткі вы дасканала не змыеце, на працягу некалькіх месяцаў халадзільнік проржавеет. Калісьці мне давялося ратаваць дачны халадзільнік ад паху сапсуеш ...\nХарчовая моль. Адкуль бярэцца харчовая моль і як яе вывесці\nХарчовая моль. Адкуль бярэцца харчовая моль і як яе вывесці Харчовая моль, барацьба з якой вядзецца разнастайнымі метадамі, тым не менш, аказваецца вельмі жывучай, кожны раз вяртаючыся ў дамы і ...\nПадкажыце, як зрабіць стрэлкі на штанах? 8\nПадкажыце, як зрабіць стрэлкі на штанах? 8 Унізе пачатак стрэлкі знайшлі, у версе пярэднія ўпруцца ў вытачки, ззаду - у пасярэдні шво. Правільна пашытыя штаны так складуцца самі, калі іх ...\nЯк аднавіць антіпрігарная пакрыццё на патэльнi?\nЯк аднавіць антіпрігарная пакрыццё на патэльнi? ніяк - пакрыццё это что то .... не для нашых розумаў Можна загартаваць з раслінным алеем і соллю, а потым памыць, але гэта ўжо будзе ...\nХачу купіць антинакипин для пральных машын і чайнікаў. Цікавіць склад і інструкцыя на сродак антинакипин, водгукі\nХачу купіць антинакипин для пральных машын і чайнікаў. Цікавіць склад і інструкцыя на сродак антинакипин, водгукі З імбрычкам не хачу эксперыментаваць невядома з чым. Засынаю туды пакуначак цытрынавай кіслаты, кипячу, ...\nЯк засушыць ружы, захаваўшы пры гэтым іх колер, форму і аб'ём? як тут -\nЯк засушыць ружы, захаваўшы пры гэтым іх колер, форму і аб'ём? як тут - апускаюць галавой уніз-лакам сбрысгивают Я сушыла неаднаразова ўніз бутонамі. Нічога, што цяжкі. Моцна абвяжы ніткай і ...\nстаронка 1 старонка 2 ... старонка 12 Наступная старонка


У Белавескай пушчы ўпершыню за 141 год пасяліўся буры мядзьведзь\n16 сьнежань 2020, 15:59\nБуры мядзьведзь. Ілюстрацыйнае фота\nБуры мядзьведзь стала пасяліўся ў Белавескай пушчы ўпершыню за паўтара стагодзьдзя. Усе спробы вярнуць від на беларускі бок Пушчы ў папярэднія дзесяцігодзьдзі скончыліся няўдала.\nПра вяртаньне белавескага бурага мядзьведзя ў Пушчу напісаў у фэйсбуку эколяг Віктар Фянчук.\n«Адна з найбольш знакавых падзеяў ХХІ ст. для Белавескай пушчы — вяртаньне мядзьведзя. Апошні дзікі белавескі буры мядзьведь быў забіты ў Белавескай пушчы ў 1879 годзе. У 1937-м была спроба яго рэінтрадукцыі», — напісаў Фянчук.\nГэтая рэінтрадукцыя мядзьведзя лічыцца першай у сьвеце спробай вярнуць у экасыстэму буйнога драпежніка для прыродаахоўных мэтаў. Да ідэі вяртаньня мядзьведзя на беларускі бок Белавескай пушчы вярнуліся ў 2012 годзе. Тады заолягі распрацавалі прыродахоўную праграму, аднак ідэю не ўдалося ўвасобіць.\nЗ часу свайго зьнікненьня мядзьведзі пэрыядычна заходзілі ў Пушчу, але не затрымліваліся там. Прычынай быў, акрамя іншага, і браканьерскі перасьлед. Папярэдняя рэгістрацыя віду ў Белавескай пушчы, паводле інфармацыі Фенчука, адбылася ў 2003 годзе ў ваколіцах балота Дзікае.\n«Мядзьведзь зь відэа Аляксандра Пекача — самец узростам каля 3 год — трымаецца ў Пушчы ўжо больш за год. І пакуль выглядае, што дагэтуль застаецца адзіным мядзьведзем у Пушчы. Але ёсьць надзея. Бліжэйшая ўстойлівая групоўка мядзьведзя знаходзіцца за 170 кілямэтраў — у Налібацкай пушчы. А гэта цалкам дасяжная адлегласьць», — лічыць эколяг.


Ігар Случак - Сообщения с тегом "Наша Ніва" | Белорусский Партизан\nГэта наш палескі стыль? 30.04.2013 4\nХоць гаворка пойдзе пра футбол і беларускую мову, асноўна тэмай усё ж будзе хлусня. Хлусня і непавага адзін да аднаго, што на прыкладзе футболу развілася ў беларускім грамадстве, прымушаючы людзей забываць аб тым, якую памяць яны пакінуць аб сябе. Забываць аб тым, што мур, узбудаваны на хлусні ніколі не будзе ні моцны, ні прыгожым, ні даўгавечным і хутка разбурыцца, хутчэй за ўсё наогул не дабудаваным.\nФутбольны клуб "Гомель" навёў мяне на думку звярнуцца ў 2012 годзе да ўсіх клубаў Вышэйшай лігі беларускага чэмпіянату з прапановай больш выкарыстоўваць беларускую мову ў іх жыцці. Падштурхнула тое, што на гомелькім стадыёне "Цэнтральны" з'явіўся дыктар, што каментаваў матчы па-беларуску. Для Беларусі гэта, нажаль, рэдкасць. Таму ў 2012 годзя ў ФК "Гомель" ліст з прапановамі нават не дасылаўся, бо, здавалася, клуб сапраўды стаў на шлях беларусізацыі. Ад большасці клубаў у 2012 годзе прыйшоў адказ, што, паколькі чэмпіянат ужо пачаўся, уводзіць нешта новае, у тым ліку і мову, зараз альбо немагчыма, альбо складана. Канечне ж, гэта былі адпіскі, але хоць і прыкрыя, ды ўсё ж лагічныя і прамой хлусні ў іх не было. Але, між тым, клубы запэўнівалі, што ў наступным чэмпіянаце, паспрабуюць правесці прапановы ў жыццё.\nТаму ў 2013 годзе быў падрыхтаваны новы зварот да клубаў, з прапановай выкарыстання беларускай мовы. На гэты раз ён быў дасланы і ў ФК "Гомель", бо была ўпэўненасць, што клуб пачаўшы з беларускамоўнага дыктара, можа без праблем пашыраць беларускую мову і далей, стаўшы сапраўдным флагманам у гэтым пытанні для іншых клубаў беларускага чэмпіянату.\nТаму спынімся на гомельскім клубе. 25 лютага 2013 года прыйшоў даволі пазітыўны адказ за подпісам намесніка дырэктара ФК "Гомель" Віталя Кушнера, дзе між іншым паведамлялася, што "в 2012 году озвучивание матча производилось на белорусском языке и практика прошлого года по дикторскому сопровождению на белорусском языке сохранится и в сезоне 2013 года." Безумоўна, гэта была пазітыўная навіна пазнака зараджэння добрай традыцыі. Акрамя гэтага паведамлялася, што "выбор языка, на котором будут написаны фамилии футболистов на спортивной форме, принадлежит команде. В 2012 году такое голосование проходило, и команда выбрала русский язык. Голосование по этому вопросу в 2013 году состоится позже, и о результатах Вы можете узнать дополнительно." Безумоўна, было прыемна даведацца, што моўнае пытанне вырашаецца калегіяльна, улічваючы пажаданні большасці футбалістаў. З іншага боку ўзнікала пытанне, ці слушна прыслухоўвацца толькі да меркавання футбалістаў, не ўлічваючы меркаванне заўзятароў і адміністрацыі клуба. Бо ўсё ж, як мне падаецца, перафразуючы словы выбітнага беларуса, не заўзятары для футболу, а футбол для заўзятароў. З такой прапановай і быў накіраваны зварот да кіраўніцтва клуба.\nНеабходна адзначыць, што На афіцыйнай старонцы ФК “Гомель” Вконтакте ФК «ГОМЕЛЬ» | FC «GOMEL» [Official Group] 18 лістапада 2012 года ў суполцы было створана апытанне якое паведамляла, што “Рэгламент чэмпіянату Рэспублікі Беларусь па футболу сцвярджае (п.7.8 ): "..над номером футболиста должна быть размещена надпись на белорусском или русском языке печатными буквами с фамилией или псевдонимом футболиста с высотой букв 7,5 см…» і пытаннямі аб тым, на якой мове хацелі б бачыць гомельскія заўзятары надпісы на спартыўнай форме футбалістаў ФК “Гомель”.\nУ апытанні прыняло ўдзел 454 чалавек, з якіх 241, ці 53,1% падтрымала надпісы па-руску. Такім чынам, хоць і не на шмат, але пытанне было станоўча вырашана на карысць рускай мовы і зноў узнімаць яго ў бліжэйшы час не мела сэнсу, бо тыя, для каго гуляюць футбалісты, выказаліся адназначна за рускую мову.\nНапачатку сёлетняга чэмпіянату адміністратары суполкі ФК «ГОМЕЛЬ» | FC «GOMEL» [Official Group] зноў стварылі апытанне па тэме, на якой мове павінны быць надпісы на форме гомельскіх футбалістаў.\nНа гэты раз у апытанні прыняло ўдзел больш чым у тры разы заўзятароў гомельскага клуба, сярод якіх былі таксама і прадстаўнікі каманды і адміністрацыі. Але не колькасць была галоўнай, а тое, што з 1761 чалавек 1270 ці 72,1% аддалі свае галасы за беларускую мову.\nТаму лагічна, што меркаванне заўзятароў павінны было быць улічана як футбалістамі, так і клубам.\nАле далей пачынаецца самае цікавае і тут важна ўлічваць храналогію развіцця падзей.\n22 красавіка 2013 з ФК "Гомель" паступіў адказ на зварот.\nУ ім за подпісам дырэктара ФК "Гомель" Яўгена Пабалаўца паведамлялася, што "у сезоне 2013 агучванне пад час матчаў каманды на стадыёне "Цэнтральны" працягнецца на беларускай мове, а таксама мы паспрабуем на афіцыйным сайце пачаць друкаванне навінаў на беларускай мове". Што і казаць, інфармацыя вельмі пазітыўная. Але гэта было не ўсё.\nУ адказе паведамлялася таксама, што "у гэтым сезоне пры прыняцці рашэння, на якой мове пісаць прозвішчы на майках гульцоў, улічвалася адразу некалькі фактараў. А менавіта: жаданне саміх футбалістаў (вынік іх галасавання быў агучаны галоўным трэнерам - руская мова), меркаванне кіраўніцтва клуба (беларуская мова), меркаванне балельшчыкаў (беларуская мова) і меркаванне тытульных спонсараў клуба (гандлёвыя знакі напісаны ў рускай транскрыпцыі). Улічваючы вышэй прыведзеныя фактары, было прынята рашэнне, што ў сезоне 2013 на гульнявых футболках прозвішчы гульцоў будуць пісацца на рускай мове.\nПадаецца, усё цывілізавана, дэмакратычна і прыгожа, у лепшых традыцыях Fair Play.\nАле Fair Play па-гомельску трактуецца крыху інакш, чым гэта прынята ў іншых улубах і чэмпіянатах.\nFair Play беларуская мова Беларусь Блізнюк Гомель Еўрарадыё Канцавы Кушнер Наша Ніва Пабалавец Случак спонсары Справаводства па-беларуску! фанаты ФК Гомель футбол хлусня


«У стварэнні іміджу краіны трэба карыстацца міфамі» - Народная Воля\n«У стварэнні іміджу краіны трэба карыстацца міфамі»\nВіцэ-прэм’ер Анатоль Тозік заклікаў беларусаў у Год гасціннасці часцей усміхацца і не палохаць гасцей сваім сумным выглядам. Адмыслоўцы працуюць над брэндамі гарадоў і думаюць, як змяніць імідж нашай краіны, але ці будзе гэта мець плён?\nКіраўнік Агенцтва дзелавых сувязяў Валянцін Лопан у «Размове Калінкінай» падкрэсліў, што імідж любой дзяржавы залежыць найперш ад таго, якія звесткі пра сваю краіну падаюць жыхары. У стварэнні добрага вобразу краіны мае быць уключаны амаль кожны жыхар, мяркуе эксперт: «У іміджы тэрыторыі, як часта кажуць маркетолагі, ці гэта горад, ці краіна, – гэта вельмі важна, каб жыхары былі ўключаныя і каб яны разумелі, хто яны, адкуль яны і што хочуць сказаць гэтаму свету».\nКалі, да прыкладу, для замежнікаў брэндам Беларусі ёсць вырабы з лёну, то трэба гэта выкарыстоўваць, нават калі «лён» – гэта міф, які дажыў да сёння з савецкіх часоў, мяркуе адмыслоўца. «Імідж – гэта і ёсць нейкая гульня з міфамі і выкарыстоўванне іх для сваёй карысці», – заўважыў спадар Лопан.


1 чэрвеня — Міжнародны Дзень абароны дзяцей | "Нясвіжскія навіны"\n29.05.2020 24 Нясвіжскія навіны 0 Comment\nДзеці — наша радасць, наш працяг, наш гонар. Дзеці — гэта адлюстраванне нас, дарослых. Дзеці — наша ўсё. Напэўна, яшчэ і таму першы дзень лета, першы дзень самай вясёлай і бесклапотнай пары года — гэта Дзень абароны дзяцей ва ўсім свеце.\nЁн нагадвае ўсім людзям аб правах кожнага дзіцяці на шчаслівае і радаснае дзяцінства. І ў абавязках дарослых — зрабіць усё магчымае для таго, каб хлопчыкі і дзяўчынкі раслі ў атмасферы любові, бяспекі, дабрабыту, творчай свабоды, а вольны ад вучэбных заняткаў час быў насычаны вясёлымі дзіцячымі гульнямі і турыстычнымі паходамі. Задача дарослых — дапамагчы ў ажыццяўленні дзіцячых мар і пошуку свайго прызначэння.\nУ нашым раёне, як і ва ўсёй Рэспубліцы Беларусь, вялікая ўвага надаецца абароне правоў дзяцей. На Нясвіжчыне пражывае больш за 8 тысяч непаўналетніх. У школах і гімназіі горада Нясвіжа, а таксама гарадскога пасёлка Гарадзея навучаюцца 2878 дзяцей, 1408 — у сельскай мясцовасці. Дзіцячыя сады наведваюць 1640 маленькіх жыхароў раёна.\n← В Несвижском районе проводится конкурс «Лучшее подворье»\nГосконтроль проведет опрос граждан по вопросам работы ЖКХ →


Міністр аховы здароўя правёў прыём грамадзян\nГалоўная Падзеі Міністр аховы здароўя правёў прыём грамадзян\n6 лістапада 2019 г. у Пухавіцкім раённым выканаўчым камітэце адбыўся прыём грамадзян Міністрам аховы здароўя Уладзімірам Каранікам\nНа прыём да Уладзіміра Караніка, які прайшоў у горадзе Мар'іна Горка, запісаліся больш за 20 грамадзян. У разглядзе зваротаў грамадзян прымаюць удзел прадстаўнікі Мінскай вобласці і горада ў сферы аховы здароўя, гігіены і эпідэміялогіі.\nАсноўныя пытанні, з якімі звяртаюцца сёння грамадзяне да міністра датычацца магчымасці аказання медыцынскай дапамогі, якасці медыцынскага абслугоўвання, ўстанаўлення і атрымання груп па інваліднасці.\nУ гэты раз на прыём да міністра прыехалі прадстаўнікі японскай кампаніі - вытворцы лабараторнага абсталявання. Ім былі дадзены тлумачэнні па ўжыванні беларускага заканадаўства ў сферы рэгістрацыі медыцынскага абсталявання.\nСтудэнты Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта прыехалі на прыём да міністра з прапановай аб увядзенні новых напрамкаў пры навучанні на спецыяльнасці «Сястрынская справа». Уладзімір Каранік распавёў будучым спецыялістам пра тыя перспектывы, якія цяпер прапрацоўваюцца ў ведамстве і новых прапановах, якія будуць распрацаваны ў міністэрстве ў бліжэйшыя два гады.\nПа выніках мерапрыемства Міністр аховы здароўя Рэспублікі Беларусь даў неабходныя даручэнні па вывучэнні паступіўшых пытанняў і іх вырашэнню ў адпаведнасцi з дзеючым заканадаўствам.