У Гомелі збілі студэнтаў з Іярданіі і Палесціны\n22.11.2012 / 21:57\nУ Гомелі збілі студэнтаў з Іярданіі і Палесціны 13\nСтудэнты з Емена, Іярданіі і Палесціны, паводле іх слоў, былі збіты ў забаўляльным цэнтры «Еўропа» ў Гомелі. У Цэнтральным РАУС, які праводзіць праверку па гэтым фаце, пакуль каментарыяў БелаПАН не даюць.\nЯк паведаміў студэнт Гомельскага медыцынскага ўніверсітэта грамадзянін Емена Салах Махамед, 18 лістапада ён з братам (студэнтам падрыхтоўчага аддзялення) зайшоў у ЗЦ «Еўропа», дзе ўбачыў, як чацвёра хлопцаў славянскай знешнасці білі двух студэнтаў з Іярданіі і Палесціны.\n«Яны толькі што прыехалі вучыцца і яшчэ не ведаюць рускай мовы. Мясцовыя ж крычалі на іх і білі, прычым было відавочна, што іярданец і палесцінец не разумеюць, чаго ад іх хочуць і што наогул адбываецца. Я з братам заступіўся за тых, каго збівалі», — зазначыў Салах.\nПасля таго як ён папрасіў не біць хлопцаў і пакінуць іх у спакою, ён сам атрымаў удар у твар. «Тады ўжо пачалі біць і нас. Тут прыйшла ахова забаўляльнага цэнтра і проста выкінула нас, іншаземцаў, за дзверы, а мясцовых пакінула ў забаўляльным цэнтры», — падкрэсліў еменец.\nПаводле яго слоў, ён адразу ж звярнуўся ў міліцыю, напісаў заяву, зняў пабоі. Яго абурылі таксама дзеянні ахоўнікаў ЗЦ «Еўропа».\nНагадаем, летась пасля бойкі, якая пачалася ў ЗЦ «Еўропа» і працягвалася каля забаўляльнай установы, загінуў студэнт Гомельскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Ф.Скарыны грамадзянін Турцыі 1985 года нараджэння. Бойка здарылася на дыскатэцы ў ЗЦ «Еўропа». У замежнага студэнта ўзнік канфлікт з-за дзяўчыны з іншым маладым чалавекам, грамадзянінам Беларусі. Маладыя людзі выйшлі на вуліцу, дзе, як мяркуецца, беларус штурхануў турка. Апошні ўпаў і ўдарыўся галавой. Іншаземец быў шпіталізаваны і прыблізна два тыдні правёў у бальніцы ў беспрытомнасці, а затым памёр.\nУ кастрычніку расіянін, які адпачываў у ЗЦ «Еўропа», пазбавіўся буйной сумы грошай, пакінуўшы без нагляду на спінцы крэсла пінжак.\n22.11.2012 / 22:08\nГомель - беларуская Сіцылія. Альбо Румынія. :)\n22.11.2012 / 22:32\n22.11.2012 / 22:47\nГомель - гэта ГомРумынія


Людзі вёскі. Гаспадары сталёвых коней | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nЛюдзі вёскі. Гаспадары сталёвых коней\nПа выніках мінулага года ў ААТ “Лань-Нясвіж” атрымалі ў сярэднім ад адной каровы 6396 кілаграмаў малака. Штодня яго прадавалі дзяржаве каля 17 тон. У тым, што ў гаспадарцы добрыя надоі, ёсць заслуга і механізатараў. Рацыён, адпаведны фізіялогіі жывёл, прадумвае заатэхнічная служба. А якасна нарыхтаваць, а затым загрузіць і своечасова даставіць збалансаваны корм — задача механізатараў.\nВіктар Рабушка кармленнем жывёлы займаецца добрасумленна, на магутным пагрузчыку “Амкадор” ён загружае ўсе кампаненты ў кормазмяшальнік, а затым — у кормараздатчыкі “Гаспадар” сваіх напарнікаў Юрыя Бобрыка і Дзмітрыя Салаты. Пасля чаго тыя забяспечваюць каровак і бычкоў сытным сняданкам, абедам і вячэрай. Рацыён складаецца з сенажу, сіласу, плюшчанай кукурузы і сакавітай люцэрны, уключаецца соль.\n— Для кожнай групы жывёлы ў мяне ёсць свой рацыённы ліст, згодна з якім і загружаюцца кормараздатчыкі, — распавядае Віктар Уладзіміравіч. — У выніку, на кармавы стол да жывёлы трапляе ўсё неабходнае ў патрэбнай колькасці. Раніцай карміць жывёлу пачынаем на МТК “Лань”, затым пераязджаем на МТФ “Асмолава” і бычнік у вёску Качановічы. Пасля абеду зноў вяртаемся ў Лань для кармлення дойнага статка. За дзень даводзіцца загрузіць каля 30 — 35 тон кармоў. У сярэднім абслугоў-ваем 900 галоў.\nНа пагрузчык Віктар Рабушка перасеў пасля заканчэння палявых работ. Увесну ён на “Кіраўцы” з АКШ рыхтаваў глебу пад пасевы кукурузы і цукровых буракоў. За дзень закрываў вільгаць на плошчы 50 — 70 гектараў. І ў 2018 годзе яго прызналі лепшым у раённым спаборніцтве на вясновай сяўбе сярод трактарыстаў-машыністаў на падрыхтоўцы глебы. Затым вопытны механізатар удзельнічаў у нарыхтоўцы зялёных кармоў, займаўся трамбаваннем сянажнай і сіласнай масы ў траншэях.\n— Якасны корм у траншэях шмат у чым залежыць і ад добрай трамбоўкі, — з веданнем справы кажа Віктар Уладзіміравіч. — Неабходна, каб зялёная маса паступала раўнамерна, а яе трамбаванне ішло бесперапынна. Вядома, усе ўдзельнікі кормаўборачнага канвеера прыкладаюць максімум намаганняў, каб выканаць план па нарыхтоўцы кармоў на будучую зіму. У гэтай справе важна не ўпусціць часу і стварыць высакаякасны кармавы запас, бо менавіта ён — залог высокай прадуктыўнасці статка: надояў малака і прывагі жывёлы.\nУ гарачыя летнія дні механізатар Рабушка таксама не застаецца ўбаку і ад уборачнай кампаніі, садзіцца за штурвал збожжаўборачнага камбайна “Палессе”.\n— Што такое сялянская праца, ведаю з дзяцінства, — працягвае Віктар Уладзіміравіч. — Родам я з пасёлка Радашковічы Маладзечанскага раёна, бацька ў мясцовым калгасе працаваў трактарыстам, маці была даяркай. Колькі сябе памятаю, увесь час быў побач з бацькам пры трактары, дапамагаў з яго рамонтам. Пасля школы скончыў ПТВ № 48 у Вілейцы па спецыяльнасці “аўтаслесар”. Перад арміяй паспеў атрымаць правы трактарыста і трохі папрацаваць у родным калгасе. Адслужыўшы, ажаніўся і ў 1987 годзе пераехаў на Нясвіжчыну, на радзіму жонкі. Спачатку атрымалі хату ў Пукелеўшчыне, пасля — цагляны дом у Лані. З жонкай Аленай выгадавалі дачку і сына.\nФота Вольгі КАНДРУКЕВІЧ.\nЛюдзі вёскі, працаўнікі сельскай гаспадаркі з натруджанымі рукамі, занятыя нялёгкай працай на зямлі… Яны немнагаслоўныя, умеюць выказаць усё лаканічна і проста, сціплыя і адказныя, не хваляцца сваімі заслугамі. Яны проста добра выконваюць даручанае. Менавіта такімі аказаліся мае суразмоўцы.\nАлег Банецкі працуе механізатарам у ААТ “Гарадзея”. Родам ён з Вялікай Лысіцы. Пасля службы ў арміі чатыры гады працаваў на Гара-дзейскім цукровым камбінаце, затым перайшоў у сельгаспрадпрыемства. З 1995 года змяніў не адну адзінку тэхнікі, выконваючы на ёй розныя віды работ. У мінулым годзе Алег Расціслававіч сеў за руль кормаўборачнага камбайна “Ягуар-830”, на якім нарыхтоўваў сянаж, кукурузу на сілас. За што б ні браліся працавітыя рукі механізатара, ён усё робіць старанна і з адказнасцю.\n—Люблю працаваць, вырас жа ў вёсцы. І бацькі былі працалюбівымі. Бацька дваццаць гадоў аддаў шафёрскай справе, пасля быў жывёлаводам, маці — загадчыцай фермы. Ды і ад характару чалавека многае залежыць, — гаворыць Алег Банецкі.\nІ сучаснай моладзі, якая звязвае сваю працоўную дзейнасць з сельскай гаспадаркай, мой суразмоўца выказаў пажаданне: каб любілі працу, тэхніку, не саромеліся задаць пытанне, калі трэба. Маладых працаўнікоў у сваім калектыве не абдзяляе ўвагай. Калі да яго звяртаюцца, стараецца дапамагчы, падказаць, параіць. Бо ўсё, лічыць механізатар, прыходзіць з вопытам.\nЯк вопытны работнік, Алег Банецкі карыстаецца павагай і аўтарытэтам у акцыянерным таварыстве. Вось што пра яго гаворыць галоўны інжынер Валерый Гапановіч:\n— Чалавек ураўнаважаны, спакойны, старанны, вопытны работнік, працуе без парушэнняў дысцыпліны. Калі ўзнікаюць нейкія цяжкасці ў рабоце, з Алегам Расціслававічам заўсёды можна дамовіцца і вырашыць любое пытанне.\nЯк адзначыў Валерый Вячаслававіч, яго падапечны яшчэ добры сем’янін і бацька. А.Р. Банецкі разам з жонкай Людмілай выхавалі дваіх цудоўных дзяцей. Зараз яны студэнты. Дачка Таццяна вучыцца на чацвёртым курсе БДУ на біёлага, сын Кірыл атрымлівае прафесію інжынера-будаўніка, ён першакурснік БНТУ. Сям’я трымае гаспадарку, дзе таксама патрэбны моцныя рукі Алега Расціслававіча.\nА калі ў яго здараецца свабодны час, ён любіць на беразе вадаёма пасядзець з вудай, у лес завітаць з кошыкам у грыбную пару. І матулі, якая жыве непадалёку, трэба ўдзяліць увагу.\nЗа сваю добрасумленную працу А.Р. Банецкі неаднаразова ўзнагароджваўся не толькі ў гаспадарцы, але і на ўзроўні раёна.\nПрацы ў вёсцы прысвяціў сваё жыццё і яшчэ адзін герой майго аповеду — трактарыст-машыніст ААТ “Грыцкевічы” Міхаіл Клімовіч. Ён мясцовы, з Нялепава. Пасля заканчэння Мар’інагорскага сельскагаспадарчага тэхнікума вярнуўся на малую радзіму. І з 1988 года шчыруе ў сельгаспрадпрыемстве. Раней працаваў механікам, цяпер — механізатарам на родных палетках. Спачатку за ім быў замацаваны трактар МТЗ, а цяпер — энерганасычаны “Фэндт”. Задзейнічаны на ворыве, нарыхтоўцы кармоў, працуе з прэсам. У зімовы час заняты на рамонце тэхнікі, падвозе корму жывёле і іншых работах, якія яму даручаюць.\nМіхаіл Міхайлавіч карыстаецца павагай як сярод калег, так і ў кіраўніцтва.\n— Добры работнік, сем’янін, чалавек. Сціплы, з адказнасцю выконвае даручаную справу, — менавіта так характарызуе механізатара галоўны інжынер гаспадаркі Міхаіл Цыуля.\nАкрамя работы, Міхаіл Клімовіч, як чалавек вясковы, мае абавязкі і дома, дзе і жонцы Марыі трэба дапамагчы з уласнай гаспадаркай (яна таксама працуе — аператарам жывёлагадоўчых комплексаў і механізаваных ферм на МТФ “Супрунавічы” — і мае добрыя вынікі), і шмат чаго іншага паспець. Міхаіл Міхайлавіч і Марыя Аляксееўна выхавалі і далі пуцёўку ў жыццё дзвюм дочкам. Старэйшая, Іна, скончыла Баранавіцкі дзяржаўны ўніверсітэт, працуе ў Капыльскім раёне. Малодшая, Анастасія, заканчвае музычнае вучылішча ў Мінску.\nЗа час працы ў ААТ “Грыцкевічы” Міхаіл Клімовіч быў пераможцам не толькі ў гаспадарцы, але і ў раёне. А па выніках работы за 2017 год Нясвіжскім райвыканкамам яму прысвоена званне “Лепшы па прафесіі”, а яго імя занесена на раённую Дошку гонару.\n← Команда «Снов-Арм» завоевала первое общекомандное место в республиканских соревнованиях по армрестлингу\nВялікі арлец — “асоба” года →\nВернулись в десятку\n24.05.2019 Нясвіжскія навіны 0\nАлексей Прохоров и Артем Грицаенко — обладатели специальных наград турнира на призы ансамбля «Песняры»\nВыборы в местные Советы депутатов в Беларуси\n23.01.2018 Нясвіжскія навіны 0\nВ Несвиже прошел районный слет передовиков 488 просмотров\nА.З. Ломский: «Впереди всех нас ждет большая и слаженная работа» 212 просмотров\nРозныя ўчасткі — агульная адказнасць 167 просмотров\nВкусно, как домашняя выпечка 121 просмотр


Культура - Што можа сайт аддзела культуры...\nШто можа сайт аддзела культуры...\nХэдлайн рэгіёна: праблемы па адрасе "хацелі б"\nУ працяг тэмы дзяржаўна-прыватнага партнёрства хацелася б закрануць яшчэ адзін аспект: неабходнасць рэкламы праектаў аддзелаў культуры Беларусі. Несумненна, што сёння раёнам прапіярыць сябе вельмі лёгка, у першую чаргу - з дапамогай Інтэрнэта. На створаным нават у аграгарадку сайце або старонцы ў адной з папулярных сацыяльных сетак (згадаю дырэктараў СДК з Ваўкавыскага і Глыбоцкага раёнаў, якія так ужо зрабілі) можна запрашаць моладзь на дыскатэкі, прадставіць у Сеціве поўны набор паслуг і расцэнак, тэрмінова паведамляць ды абнаўляць інфармацыю...\n"І больш нам нічога не патрэбна..."\nЯшчэ больш магчымасцей для гэтага - на афіцыйных сайтах устаноў культуры з раёнаў. У дадзеным аспекце добра праяўляюць сябе рэгіянальныя музеі і бібліятэкі. Напрыклад, бібліятэчныя ўстановы Светлагорска (www.svetlib.gomel.by), Дзяржынска (www.dzerlib.by) і многія іншыя даўно маюць свае сайты, а, скажам, Пастаўская ЦБС выкладвае сваю інфармацыю ў блогу (www.poslib.blogspot.com). У некаторых раёнах створаны старонкі раённых ці гарадскіх дамоў культуры, да прыкладу, у тым жа Светлагорску. А вось сайтаў аддзелаў культуры ў краіне пакуль што не так ужо і багата. Блуканне ў Інтэрнэце і тэлефанаванне ў дзясятак аддзелаў культуры Беларусі гэты факт засведчыла, на жаль, досыць пераканаўча.\nКанешне ж, у кожнага аддзела культуры ёсць свой раздзел на сайце мясцовага райвыканкама. І часам гэтага дастаткова. Напрыклад, як распавяла начальнік аддзела культуры Ашмянскага райвыканкама Галіна Балінская, іхні раздзел "Культура" ў Сусветным павуцінні пастаянна абнаўляецца: там друкуецца розная надзённая інфармацыя, расклад на месяц культурных мерапрыемстваў ды многае іншае. Хаця, натуральна, працуюць ашмянскія культработнікі і над стварэннем свайго інтэрнэт-рэсурсу. Па словах кіраўніка сферы, старонка аддзела культуры Ашмяншчыны ў Сусветным павуцінні з'явіцца ўжо да канца бягучага года.\nА вось некаторыя кіраўнікі аддзелаў культуры (называць іх не буду, тым больш, іх было ўсяго некалькі чалавек) увогуле казалі мне: у нас ёсць свая старонка на сайце райвыканкама і больш нам нічога не патрэбна. Пазіцыя не надта аргументаваная. Хаця б з той прычыны, што на некаторых такіх "інтэрнэт-рэсурсах" інфармацыя пра раённую культуру - гадавой ці нават большай даўніны.\nЗа гэтым "бы" стаяць праблемы...\nНе сакрэт, што стварэнне свайго сайта можа не толькі палепшыць імідж установы, але і прывабіць у раён тых жа спонсараў, наладзіць сувязі з любой кропкай свету і даць магчымасць выехаць на гастролі ў суседнюю ці далёкую краіну...\nІ гэта не проста прыгожыя словы. Напрыклад, як адзначыў начальнік аддзела культуры Мастоўскага райвыканкама Уладзімір Свістуноў, іхні вэб-рэсурс, створаны літаральна год таму, які змяшчае актуальную тэкставую, гукавую і відэаінфармацыю пра дзейнасць культработнікаў раёна, ужо паспеў засведчыць актуальнасць і запатрабаванасць. Па словах кіраўніка сферы культуры Мастоўшчыны, дзякуючы сайту на кантакт з раёнам выйшла Міністэрства культуры Саратаўскай вобласці Расійскай Федэрацыі. І - запрасіла наведаць свой фестываль. Чым не ўдалая піяр-акцыя сваіх магчымасцей ды дасягненняў?\nЁсць, натуральна, і іншыя прыклады падобнага супрацоўніцтва. Хтосьці з дапамогай асабістага сайта аддзела культуры займеў запрашэнне на гастролі ў Польшчу, нехта атрымаў грантавую падтрымку, а некаторыя раёны проста пасябравалі між сабой і ладзяць сумесныя культурніцкія акцыі. Так што стварэнне сваіх старонак у Сусветным павуцінні, безумоўна, сябе апраўдвае. Але хочацца пагутарыць не толькі пра гэта.\nУ размовах са мной многія начальнікі аддзелаў культуры казалі, што вельмі хацелі б займець асабісты сайт, але пакуль вымушаны працаваць без яго. За гэтым "хацелі б" стаяць некалькі праблем. Першая з іх - фінансавая. Знайсці і размясціць інфармацыю ў Інтэрнэце не так ужо і складана, а вось займець свой дамен, дзе будзе размешчаны рэсурс, каштуе грошай, якіх, натуральна, у сферы не заўжды стае.\nДругое пытанне - знайсці прафесіянала-праграміста. Як вядома, на сёння гэтая прафесія - адна з самых высокааплатных на Беларусі, ды, бадай, і ва ўсім свеце. Таму марыць пра тое, што праграміст захоча працаваць на сайце аддзела культуры, напрыклад, за мільён рублёў, было б, пагадзіцеся, недарэчна. Вось і даводзіцца тым начальнікам аддзелаў культуры, якія маюць сайты, запрашаць для падтрымкі сваіх вэб-старонак людзей збоку або проста больш-менш абазнаных у інтэрнэт-тэхналогіях.\nЯшчэ адна праблема палягае ў тым, што нават у штатным раскладзе аддзела культуры прафесіі "праграміст" няма. Толькі бібліятэкары, у сувязі з развіццём сеткі цэнтраў прававой інфармацыі, могуць запрасіць да сябе на працу інжынера ці праграміста. Але гэты чалавек павінен абслугоўваць праграмнае камплектаванне фондаў, а не займацца падтрымкай сайта аддзела культуры, што, як ні кажы, зусім розныя рэчы.\nБез піяр-ходу - на ўзбочыне?\nНазваныя праблемы і звязаны з тым, што сайтаў культурнай тэматыкі у Байнэце пакуль бракуе. Хаця, яшчэ раз паўтаруся, амаль усе рэгіянальныя кіраўнікі, з кім давялося размаўляць на гэтую тэму, пагаджаліся з тым, што стварэнне сайтаў на сённяшні дзень у сучасным інфармацыйным грамадстве абсалютна неабходнае.\nПадаецца, магчымым выйсцем з гэтай сітуацыі магла стаць галіновая праграма, якая дазволіла б аддзелам займець цэнтралізаванае фінансаванне пад распрацоўку і падтрымку сваіх інтэрнэт-рэсурсаў. Натуральна, з увядзеннем у штатны расклад пасады праграміста.\nПрыклад паспяховага ўкаранення інфармацыйных тэхналогій у сферы культуры Беларусі - навідавоку. Як вядома, дзякуючы Дзяржпраграме адраджэння і развіцця сяла ў свой час у аграгарадоцкіх бібліятэках па ўсёй Беларусі з'явіліся камп'ютары і Інтэрнэт. Грунтуючыся на гэтым падмурку, варта было б зрабіць і наступны лагічны крок: стварыць сайты аддзелаў культуры ў кожным са 118 раёнаў. Бо ад уключанасці сферы краіны ў сусветную інфармацыйную прастору залежыць яе перспектыва на развіццё. А без такога піяр-ходу многія беларускія рэгіёны рызыкуюць так і застацца на ўзбочыне сусветнага культурнага працэсу. А таксама - турыстычнага і эканамічнага.


Ня будзем спадзявацца на цуды\nХацелася б мне забраць голас у справе, якую парушае Міхась Лужынскі ў “НН” №28 ад 9 ліпеня 2001 г.\nВедаю Міхася Лужынскага яшчэ зь беларускага лягеру ў Ватэнштэце, дзе ён быў гадунцом Беларускае гімназіі й беларускага скаўтынгу, у Аўстраліі ён вёў беларускае радыё, у 1988 г. быў удзельнікам 18-е Сустрэчы Беларусаў Паўночнае Амэрыкі, што адбывалася ў Таронта, у часе якой быў асьвечаны Беларускі памятны Крыж у прошчы Мідлянд, у Канадзе. Сп.Міхася Лужынскага я вельмі шаную. Але зь ягоным поглядам на новую беларускую эміграцыю й будучыню не зусім пагаджаюся.\nУ Канадзе сытуацыя падобная да аўстралійскае. Нашае пакаленьне, што ў 1948 г. распачало беларускае нацыянальнае арганізацыйнае жыцьцё ў Канадзе, згодна з законам жыцьця, вымірае. Але сьвет пасьля нас ня скончыцца. Ня скончыцца і беларускае нацыянальнае арганізацыйнае жыцьцё ў Канадзе. Незалежна ад таго, якой падаецца нам будучыня. Але, XXI ст. належыць да новае беларускае эміграцыі. І мы ня маем права думаць, што пакаленьне XXI ст. будзе нацыянальна горшае ад іншага. Будзе іншае, так, як беларусы XIX ст. былі іншымі ад нас у XX ст. XXI ст. належыць да вас, і вы будзеце рабіць так, як будзеце ўважаць за патрэбнае.\nНазіраючы за тым, што ў цяжкіх палітычных абставінах творыцца цяпер у Беларусі, я пераконваюся, што сярод новае беларускае эміграцыі знойдуцца, як знайшліся й сярод нашае, “грудзі ахвярныя й моцныя рукі” ды мазгі, якія павядуць беларускую незалежніцкую справу далей. Ня будзем спадзявацца на цуды.\nНезалежнасьць – гэта наймацнейшае, што народ можа мець, таму яна лёгка не даецца. Да яе народ намаганьнямі й ахвярнаю працаю імкнецца з пакаленьня ў пакаленьне. І ў гэтым зарука, што, як Князь “На Куцьцю” казаў:\nСкаванай мучаніцы Княжне\nЎзьнясуць пасад на кургане\nНа панаваньне недасяжне.\nХтосьці мне можа сказаць, што прыгожыя словы, ды ня маюць практычнага значэньня. Для мяне – маюць, бо жывілі мяне духова праз усё маё доўгае жыцьцё.\nРаіса Жук-Грышкевіч, Канада, а родам зь Беларусі\nВясковасьць і шляхетнасьць\nЯк толькі горад аздабляецца рознага гатунку апазыцыйнымі налепкамі, нехта ўпарта супрацівіцца іхнаму зьяўленьню. Іх зрываюць, замалёўваюць, клеяць на іх прыватныя абвесткі etc.\nБальшыня названай прадукцыі, калі не тэкстуальна, дык падтэкстам заклікае ці да дзеяньня, ці да думаньня. Але і тое, і другое для ладнае часткі маіх суайчыньнікаў зьяўляецца праўдзіваю пакутай. Канфармісцкая частка беларускага грамадзтва вызнае ідэалы спакою й ціхмянасьці. Кожная азнака таго, што хтосьці можа пярэчыць уладзе, кідае гэты люд у роспач і страх. Наклейка з заклікам да дзеі ці думкі выклікае ў такіх людзей мутарнасьць. І ад яе хочацца схавацца. Таму й карціць прыбраць далей ад вачэй усе гэтыя ліпучыя карцінкі.\nЦіхмянасьць беларусаў выпрацоўвалася стагодзьдзямі. У Вялікім Княстве Літоўскім селянін мусіў моўчкі трываць сваволю свайго пана. Маўчаў, каб дома за міскаю заціркі прашыпець: “Хай пан ня радуецца, будзе яму Радаўніца”.\nУ Расейскай імпэрыі бацькоў-паноў разьмянялі на бацюхну-цара. Падчас рэформы 1861 г. сяляне былі перакананыя, што паны хаваюць ад іх сапраўдны маніфэст цьвёрдае, але справядлівае царскае рукі.\nНя дзіўна, што багата хто называе Лукашэнку бацькам, не ўкладаючы ў тое слова ані іроніі, ані сарказму. Узгадаваныя ў патрыярхальных сем’ях, дзе сказаць бацьку “не” — раўназначна самавыгнаньню, многія сёньняшнія беларусы трымцяць-трапечуцца перад бацькам усіхным. Той шчодра плаціць ім за гэта камплімэнтамі: мой народ, памяркоўныя беларусы, талерантная нацыя etc. Насамрэч гэтая частка народу памяркоўная й талерантная толькі перад уладай. У міжчалавечых адносінах скрозь назіраеш зьверствы. Адна з улюбёных тэмаў “памяркоўнага” люду – развагі пра патрэбу сьмяротных стратаў на гарадзкіх плошчах з трансьляцыяй па TV. Прычым стратаў для ўсіх – ад кішаньковага злодзея да путчыстаў. Як гэткі радыкалізм суіснуе са страхам перад уладай? Загадка. І чым большы страх, тым радыкальнейшыя настроі.\nДзеля аздараўленьня беларускага грамадзтва трэ было б найперш за ўсё выкараніць гэтыя настроі. Ідэя новай шляхты, якую разьвіваюць тэксты С.Паўлоўскага й С.Харэўскага, магла б стацца падставаю для аздараўленьня беларускага грамадзтва. Шляхецтва мусіць быць прынцыпам не крыві, але перакананасьці: “Я шляхціц, я творца і абаронца ўласнае Краіны й собскае сям’і”. І зусім неістотным будзе тое, што нехта з новае шляхты стаіць за такарным станком, кіруе трактарам альбо чытае лекцыі па гісторыі Беларусі ў вайсковай акадэміі.\nБТ і ЎТ\nВельмі мяне ўразіў матэрыял М.Югова пра Беларускае тэлебачаньне. Вынікае жаданьне параўнаць Вашае ТБ з украінскім.\nЯ здаю сабе справу, што ўкраінцам няма чым асабліва выхваляцца перад беларусамі ў пляне свабоды слова. Так, мы маем 5—6 агульнанацыянальных каналаў; так, вяшчаюць яны пераважна па-ўкраінску. Так, паміж іхнымі пазыцыямі (то бок пазыцыямі кланаў, што за імі стаяць) існуе сякі-такі плюралізм. Але рэдка на якім зь іх можна пачуць, як крытыкуюць прэзыдэнта. Найбольш небясьпечных для яго лідэраў апазыцыі папросту замоўчваюць. Пэўныя каналы ўвогуле адмаўляюцца ад палітычнага этэру на карысьць “рэйтынгавых” перадачаў (бясконцыя мянтоўскія сэрыялы з Расеі, ня надта сьмешныя гумарыстычныя шоў). У выніку людзі аддаюць перавагу замежным (расейскім, а на захадзе краіны — польскім) каналам.\nУвогуле нашыя народы — вельмі блізкія, а мовы ўзаемна зразумелыя безь ніякае падрыхтоўкі. Дык чаму мы мусім дазнавацца адны пра адных празь нейкія ОРТ, “Маскоўскія камсамольцы” або PolSat’ы? Чаму ў кіеўскіх шапіках не ляжыць “НН” ці БДГ, а ў менскіх — Дзеркало тижня (дарэчы, www.zn.kiev.ua) альбо ПіК?\nПрапаную ўсім, каго цікавіць нешта пра Ўкраіну, зьвяртацца на мой e-mail адрас. Па магчымасьці, адкажу ўсім. А так — усяго Вам найлепшага! Шчасьлівага Вам прэзыдэнта ў верасьні!\nЗ павагаю, Ігар Булыга, Кіеў ihor@ndiasb.kiev.ua


Стала вядома, як будзе называцца "жаночае выдавецтва" Святланы Алексіевіч | euroradio.fm\nГалоўная / Стала вядома, як будзе называцца "жаночае выдавецтва" Святланы Алексіевіч\nЯно атрымае назву ў гонар паэткі Яўгеніі Пфляўмбаўм.\nЖаночае выдавецтва, анансаванае Святланай Алексіевіч, будзе называцца "Пфляўмбаўм" — у гонар паэткі Яўгеніі Пфляўмбаум. Пра гэта ў гутарцы з 34mag.net расказала будучая галоўная рэдактарка выдавецтва Алена Казлова.\n"Выдавецтва будзе называцца "Пфляўмбаўм" — у гонар паэткі Яўгеніі Пфляўмбаўм. Назву прапанавала я, і каляжанкі мяне падтрымалі", — падзялілася яна падрабязнасцямі.\nАдпаведная юрыдычная асоба ўжо зарэгістраваная. Цяпер арганізатары спрабуюць атрымаць рэгістрацыю на выдавецкую дзейнасць.\n"Для гэтага нашай дырэктарцы трэба здаць экзамен у Міністэрстве інфармацыі. Але нам ужо двойчы адмовілі ў прыёме заяўкі на экзамен. Першы раз з-за непрастаўленай лічбы ў графе "колькасць дакументаў", прычыну другой адмовы я яшчэ не ведаю, пакуль яшчэ не чытала ліст з Мінінфарму. Шчыра кажучы, адмовы нас вельмі засмуцілі. Фармальную прычыну не прыняць дакументы знайсці вельмі лёгка", — тлумачыць Казлова.\nЯўгенія Пфляўмбаўм (1908-1996) была жонкай іншага вядомага пісьменніка — Максіма Лужаніна. Свой творчы шлях яна пачала ў 1920-х: публікавалася ў часопісах "Маладняк", "Полымя", газетах "Савецкая Беларусь" і "Звязда".\nАднак з 1930-х пачала пісаць толькі ў стол. Першы яе зборнік вершаў "Сувой жыцця" выйшаў толькі ў 1989 годзе, другі, "На захадзе сонца", — у 1992-м. Трэцяя кніга, "Зімовае сонца", так і не была надрукаваная. Не выключана, што менавіта гэтую кнігу плануюць выдаць у новым выдавецтве.\nГістфак БДУ / @studenty2020


Эколагі абмеркавалі генплан Магілёва\n21:29 20 студзеня 2018\n19:33 03.06.2017 (абноўлена 11:39 05.06.2017) Атрымаць кароткую спасылку\nЭколагі абмеркавалі генплан Магілёва і ўбачылі недахопы ў апісанні схем ліўневай каналізацыі і зялёнага каркаса горада.\nМАГІЛЁЎ, 3 чэр — Sputnik. Грамадзянам трэба ўступаць у абмеркаванне планавання гарадоў на ранніх стадыях, лічаць магілёўскія актывісты.\n"Нам трэба станавіцца прафесійнымі гараджанамі", — пра гэта заявіла на абмеркаванні нядаўна прынятага генплана Магілёва эксперт міжнароднай грамадскай арганізацыі "Экапраект" Паліна Вардэванян.\nАбмеркаванне адбылося ў рамках Дня кліматычных дзеянняў, які 3 чэрвеня "Экапраект" правёў сумесна з міжнароднай арганізацыяй 350.org і шэрагам грамадскіх аб'яднанняў Магілёва. У рамках мерапрыемства былі прадстаўлены вынікі грамадскай экспертызы генплана горада.\n"Самая важная праблема генплана ў тым, што ён не з'яўляецца інавацыйным, ён прапануе вырашаць праблемы, а не папярэджваць іх", — сказала ў інтэрв'ю Sputnik эксперт "Экапраект", магістр тэрытарыяльнага планавання Ірына Усава.\nГрамадская экспертыза прааналізавала некалькі канкрэтных аспектаў генплана — экалогію, транспарт, ліўневую каналізацыю, захаванне культурнай спадчыны горада. У прыватнасці, экспертыза выявіла, што пры планаванні забудовы жылых і адміністрацыйных раёнаў не ўлічваецца ўзровень забруджанасці паветра.\nЭксперты таксама заклапочаныя будучыняй зялёнага каркаса горада. Як патлумачыла Паліна Вардэванян, у нарматывах ёсць абавязковае патрабаванне аб стварэнні такога каркаса ў кожным горадзе.\n"Сутнасць падыходу заключаецца ў тым, што паміж азялененымі тэрыторыямі, якія вырабляюць чыстае паветра, павінна быць сувязь, павінны пералятаць птушкі, перацякаць паветра", — распавяла Вардэванян.\nНа жаль, эксперты не змаглі пераканацца ў тым, што дадзеная ўмова будзе выконвацца. "У розных частках генплана — розная інфармацыя аб тым, што будзе з сябе ўяўляць зялёны каркас. Цэласнай інфармацыі ў генплане няма. Таксама мы не ўбачылі разбіўку па зялёным насаджэнням у розных раёнах горада", — сказала Ірына Усава.\nГенплан Магілёва прадугледжвае стварэнне комплекснай схемы ліўневай каналізацыі. Аднак, па словах Ірыны Усавай, рашэнне гэтага пытання ўжо неаднаразова адкладалася з-за адсутнасці для гэтага сродкаў, і ёсць асцярога, што цяпер гэта адбудзецца зноў. Між тым, цяперашні стан ліўневай каналізацыі горада стварае сур'ёзныя праблемы: вада, якая змывае бруд і рэшткі нафтапрадуктаў з асфальту, трапляе непасрэдна ў рэкі. У прыватнасці, з-за адсутнасці ачысткі вады з ліўневай каналізацыі пакутуе рака Дубровенка.\nЭколагі не задаволеныя і тым, як плануецца вырашаць транспартную праблему.\n"Адно з яе рашэнняў — будаўніцтва шматузроўневых парковак. Для забеспячэння 107 тысяч машынамесцаў прыйдзецца пабудаваць 200 стаянак. Пры гэтым нічога не робіцца па развіццю больш зручнага грамадскага транспарту, каб людзі больш ім карысталіся", — адзначыла Ірына Усава.\nПравядзенне грамадскай экспертызы генплана Магілёва — адзін з першых вопытаў такога роду ў Беларусі. На думку грамадскіх актывістаў, трэба дамагацца большага ўплыву грамадзян на тыя рашэнні, якія прымаюцца ў сферы экалогіі і горадабудаўніцтва.\n"Ад нашых дзеянняў або нашага бяздзеяння залежыць тое, якім паветрам мы дыхаем, якую ваду мы п'ём. Нам трэба ўступаць ва ўзаемадзеянне з тымі, хто прымае рашэнні, на стадыі абмеркавання. Гэта не палітыка і не ідэалогія, гэта людзі ўнікаюць ва ўладкаванне свайго дома", — сказаў у сваім выступе на Дне кліматычных дзеянняў грамадскі актывіст Леанід Платоненка.\nГенплан Магілёва, Экалогія, Магілёў


Да канца 1940 г. штабам генерала Стэфана Равецкага ("Грота") у Варшаве быў падрыхтаваны план практычных дзеянняў ЗВЗ. План атрымаў назву "Аператыўны рапарт 54". Ён прадугледжваў, што:\n- Польшча будзе вызвалена ў выніку ваенных аперацыяў заходніх саюзнікаў:\n- напярэдадні паражэння Германіі ў Польшчы ўспыхне ўсенароднае паўстанне. Меркавалася, гэта будзе аднаразовая ўзброеная акцыя, на першапачатковым этапе - у сярэдняй Польшчы. Гэтаму павінны былі спадарожнічаць разбурэнні камунікацый і сувязі. Пасля перыяду самастойных дзеянняў (два-тры дні) паўстанне намячалася ўзмацніць дапамогаю з паветра - скідваннем зброі, боепрыпасаў і дэсантаў часцей польскіх узброеных сілаў на Захадзе;\n- галоўная мэта паўстання - узяцце ўлады ў свае рукі на ўсіх землях у рамках граніцаў да верасня 1939 г. У тым ліку і на "Крэсах Всходніх". (Чужая зямля, як бачна, стала сваёю. Лёгка гісторыя забываецца!)\nУ аснове плана ляжаў загад генерала Уладыслава Сікорскага, прэм'ера эмігранцкага ўрада і вярхоўнага галоўнакамандуючага польскімі ўзброенымі сіламі, ад 18 чэрвеня 1940 г. Ён прадпісваў ўстрымлівацца да пары да часу ад ваенных дзеянняў, што адпавядала канцэпцыі "двух ворагаў", паводле якой Германія і СССР павінны былі абяскровіць сябе ў будучай вайне, а да таго часу дзейнасць ЗВЗ абмяжоўвалася сабатажам і разведкаю.\n21 студзеня кур'ер па асобных даручэннях паміж Варшавай і Лонданам палкоўнік Казімір Іранэк-Асмецкі накіраваўся з гэтым планам на берагі Тэмзы. На стол генерала Сікорскага "Аперацыйны рапарт 54" лёг ажно 25 чэрвеня 1941 г., калі ўжо немцы напалі на СССР. Гэта істотна мяняла ваенна-палітычную сітуацыю, рабіла поўнасцю неактуальным план штаба "Грота". Трэба адзначыць, і пасля нашэсця немцаў на нашу краіну, стратэгія і тактыка польскага ўрада ў Лондане абапіралася на ваенную канцэпцыю Вялікабрытаніі, якая ў той момант яшчэ не прадугледжвала адкрытай узброенай барацьбы з акупантамі.\n30 ліпеня 1941 г. савецкі пасол у Лондане Іван Майскі і генерал Уладыслаў Сікорскі падпісалі пагадненне пра нармалізацыю адносінаў паміж урадамі СССР і Польшчы і сумеснай барацьбе з Германіяй. У сітуацыі, калі Польшча стала перакідным мастом з Германіі на Усходні фронт, узрастала і роля ЗВЗ. Пра гэта сведчыць і тое, што па радыёстанцыі "Вісла" была ўстаноўлена прамая радыёсувязь паміж кіраўніцтвам ЗВЗ і камандаваннем Чырвонай Арміі.\nЛонданскае пагадненне "Майскі-Сікорскі" не прывяло да фундаментальных пераменаў у стратэгіі ўрада Сікорскага. Ён у далейшым разлічваў на вызваленне Польшчы заходнімі саюзнікамі. Альбо пры іх рашальным удзеле. ЗВЗ па-ранейшаму прадпісвалася не ўступаць у актыўную ўзброеную барацьбу з акупантамі, прытрымлівацца прынцыпу "эканоміі крыві", што, пэўна, можна зразумець. За аднаго ліквідаванага немца расстрэльвалі 10-15 палякаў Абмежаваная барацьба, засяроджванне намаганняў на падрыхтоўцы ўсеагульнага ўзброенага паўстання, разведка, сабатаж, дыверсіі - такім заставаўся дыяпазон дзейнасці ЗВЗ у 1941 г., калі на вялізным фронце ад Баранцавага да Чорнага мораў кіпела барацьба, калі СССР фактычна сцякаў крывёю.\nУзгадненне пачынанняў ЗВЗ з ваеннымі планамі Вялікабрытаніі было ўскладзена на англійскую службу Special Orqanization Executive (SOE) - (Упраўленне спецыяльнымі аперацыямі), створаную летам 1940 г. у рамках ваенна-эканамічнага міністэрства. 3 1940 г. з ёю цесна супрацоўнічаў 4-ы аддзел* штаба польскага вярхоўнага галоўнакамандавання ў Лондане. SOE рэалізавала стратэгію брытанскай ваеннай палітыкі, у тым ліку - вызначала накірункі ЗВЗ - АК, ускладала на першапачатковай стадыі гітлераўскага нашэсця на СССР на іх арганізацыю разведкі, дыверсіяў і сабатажу. Гэта былі галоўныя задачы палякаў. Павел Марыя Лісевіч у кнізе "Безіменныя" гаворыць пра той перыяд, у прыватнасці, наступнае: "Англійская разведка развівала сваю дзейнасць не толькі на тэрыторыі Польшчы. Існуюць сляды англійскай разведкі, скіраваныя на Савецкі Саюз".\n* Аддзел, які непасрэдна займаўся каардынацыяй падпольнага руху ў Польшчы і адказваў за сувязь Варшавы з Лонданам.\nТое, што рыцары плашча і шпагі туманнага Альбіёна, здаўна, мякка кажучы, былі нераўнадушныя да сакрэтаў СССР, у часе Вялікай Айчыннай вайны таксама, хоць дзяржавы і выступалі саюзнікамі ў барацьбе супраць немцаў, ні для каго не навіна. Павел Марыя Лісевіч падкрэслівае другое: англійская сакрэтная служба ў сваім імкненні пранікнуць на акупаваную немцамі тэрыторыю Савецкага Саюза выкарыстоўвала магчымасці разведкі ЗВЗ - АК. Гэта ведалі ўсе. Асабліва чэкісты. Гэтая акалічнасць вельмі важная для разумення таго, чаму ў будучым з лютаю зацятасцю органы савецкай контрразведкі праследавалі асабліва тых акаўцаў, якія прайшлі падрыхтоўку ў Англіі і былі дэсантаваныя на самалётах у Польшчу, а адтуль перакінуты на Беларусь, Літву і на Украіну, і прычым не толькі разведчыкаў.\nЗначную частку разведвальнай сеткі былога 2-га аддзела генштаба Войска Польскага перанялі ЗВЗ - АК. Сюды ў ходзе аб'яднання сілаў польскага падполля былі перададзены разведвальныя падраздзяленні іншых канспіратыўных арганізацыяў, напрыклад, спецгрупа "Мушкецёры", створаная капітанам Стэфанам Віткоўскім ("Тэнчыньскі"). Гэтая група мела непасрэдны кантакт з англійскай разведкай. Сетка разведкі ЗВЗ - АК ахоплівала Польшчу, Трэці рэйх і яго саюзнікаў, а таксама акупаваную тэрыторыю СССР. Разведаддзелам штаба ЗВЗ - АК па чарзе кіравалі: падпалкоўнік Вацлаў Бэрка, падпалкоўнік Мар'ян Дробік, палкоўнік Казімір Іранэк-Асмецкі.\nСтратэгічная разведка ЗВЗ - АК з дапамогаю тэрытарыяльных разведорганаў сістэматычна збірала ваенную, эканамічную, палітычную і тэхнічную інфармацыю, яна аналізавалася ў ваенна-даследчым бюро 2-га аддзела штаба (кіраваў падпалкоўнік Богдан Зяліньскі). У ходзе аналізу ўдавалася расшыфроўваць важныя рашэнні камандавання вермахта.\nСістэматычныя назіранні за перамяшчэннем часцей вермахта па тэрыторыі Польшчы не толькі дазволілі "вылічыць" тэрмін удару па СССР, але і ўстанавіць на 70 працэнтаў дыслакацыю і накірункі наступлення нямецкіх ударных груповак. Усе вынікі гэтага аналізу напярэдадні нападзення фашысцкай Германіі на СССР былі перададзены ў штаб вярхоўнага галоўнакамандуючага польскімі ўзброенымі сіламі ў Лондане.\nУ 1941-1943 гг. істотную ролю адыгрывала разведка на важнейшых транспартных магістралях. Пастаяннае назіранне за перамяшчэннямі нямецкіх войскаў і тэхнікі ў бок фронту і назад давалі магчымасць здабываць інфармацыю пра намеры немцаў.\nРазведка ЗВЗ - АК раскрыла нямецкую шыфравальную сістэму. Было ўстаноўлена, што лічбы ад 100000 да 300000 азначалі ваенны эшалон з жывой сілай, звыш 300000 - з тэхнікай і амуніцыяй, звыш 600000 - эшалоны з фронту, у тым ліку з раненымі. Былі таксама ўстаноўлены кодавыя назвы перамяшчэння часцей вермахта на фронт і з фронту, Напрыклад, разведцы ЗВЗ - АК стала вядома, што перакідка танкавай дывізіі "Герман Герынг" у перыяд з 29 сакавіка да 2 красавіка з паўднёвай Францыі праз Львоў на Усходні фронт адбывалася пад кодавай назвай "Брунгільда", што для гэтага трэба 75 эшалонаў і г. д.\nДзякуючы скрупулёзнаму аналізу перамяшчэнняў па чыгунках і шасейных магістралях, АК патрафіла зарыентавацца, што кірунак нямецкага наступлення ў 1942 г.- не Масква, а паўднёвая частка Усходняга фронту. Пра маштабы разведкі на лініях камунікацыяў сведчыць той факт, што толькі за першы квартал 1944 г. было зарэгістравана 15107 ваенных эшалонаў, прычым вызначылі, што 8520 з іх накіроўваюцца на фронт.\nРазведцэнтр ЗВЗ - АК тэрыторыю СССР, прылеглую да лініі фронту, падзяліў на "экспазітуры", участкі, якія ў сваю чаргу складаліся з "пляцувак" (разведвальных пастоў) - пастаянных і рухомых. Пляцуўкі рухаліся ўслед за лініяй фронту. Для каардынацыі ўсёй работы на ўсходнім накірунку ў разведцэнтры быў створаны сектар "Усход" пад кодавай назвай "ВВ-72", пазней -"Пральня". Рэзідэнтуры Варшаўскага цэнтра знаходзіліся ў Беластоку, Брэсце, Львове, Цярнопалі, Станіславе (Івана-Франкоўск). Участак-1 (паўночны) ахопліваў паўночную частку Палесся, а таксама тэрыторыю ад Дзвіны да Ленінграда. Кіраўніцтва ўчастка-1 знаходзілася ў Баранавічах. Участак-2 з цэнтрам у Вільні ахопліваў на поўначы Дынебург (Дзвінск, Даўгаўпілс), а далей на Усход - Полацк, Віцебск, Смаленск. Рэзідэнтамі ў Вільні па чарзе з'яўляліся: ротмістр Томаш Зан ("Олесь"), ротмістр Гіцэвіч, паручнік Францішак Мішчак ("Сільва").\nМіж іншым, толькі праз шмат гадоў пасля вайны шырокай польскай грамадскасці стала вядома, што віленская разведка ЗВЗ - АК спрабавала пранікнуць у тайну нямецка-літоўскіх перагавораў летам 1939 г. Аб гэтым сведчыць нядаўна адкрыты архіў былога ўпраўлення бяспекі ў Быдгошчы. Восенню 1949 г. тут адбыўся судовы працэс над трыма афіцэрамі АК - Вітольдам Мільвідам, Ежы Лазіньскім і Уладыславам Субартовічам, супрацоўнікамі контрразведкі Віленскага штаба АК з так званай групы "Цэцылія". 3 верасня 1949 г. усе трое былі прыгавораны да смяротнага пакарання, 12 лістапада таго ж года расстраляны. Захаваліся матэрыялы следства па іх справе.\nНа адным з допытаў падпаручнік Мільвід расказаў аб безвыніковых пошуках арыгінала нейкага тайнага пагаднення паміж Літвой і немцамі летам 1939 г. Вітольд Мільвід сцвярджаў, што ў червені 1943 г. пісьменнік, член дыверсійнай віленскай групы Сяргей Пясэцкі даведаўся ад знаёмага журналіста і пісьменніка Юзэфа Мацкевіча (пра яго ўпамінаецца ў раздзеле "Віленская канспірацыя" гэтае кнігі), што ардынатар Віленскай епархіі, епіскап Ратайкіс хавае ў сваім прыватным архіве па вул. Велькай якісьці тайны дакумент. Меркавалася, гэта быў тэкст тайнага дагавора паміж трэцім рэйхам і Літвой, па якім Германія гарантавала далучэнне да Літвы Вільні і Віленшчыны. Пры гэтым немцамі вылучалася ўмова, у адпаведнасці з якой урад Літвы згаджаўся на стварэнне на гэтай тэрыторыі нямецкіх ваенных базаў. Дагавор меркавалася падпісаць летам 1939 г., мабыць, у часе візіту Гітлера ў Клайпеду.\nБезумоўна, такую інфармацыю разведка АК не магла прапусціць міма вушэй. Загад быў адназначны: дакумент трэба выкрасці. Для даследавання тапаграфіі прылеглай мясцовасці, распазнання плана схемы будынку ў рэзідэнцыю епіскапа накіравалася разведчыца "Люцына" (прозвішча невядома). Каб сабраць неабходныя звесткі пра размяшчэнне пакояў, абстаноўцы ў кватэры ардынатара, трэба было прыдумаць важную прычыну для візіту. "Люцына" сказала, што прыйшла параіцца наконт скасавання шлюбу. Але далей канцылярыі яе не пусцілі. Тады ў рэзідэнцыю епіскапа паспрабаваў прабрацца сам Сяргей Пясэцкі. Яму таксама не пашанцавала.\nКанешне, у той час у Вільні ніхто не падазраваў пра існаванне, а тым больш - змест , тайнага пратаколу "Молатаў-Рыбентроп". Згодна з яго першапачатковым варыянтам ад 23 жніўня 1939 г., як вядома, Літва павінна была апынуцца ў сферы нямецкага ўплыву, у сувязі з чым інтарэсы Літвы на Віленшчыне прызнаваліся Германіяй і Літвой.\nПазней немцы адракліся - узамен на Люблінскае ваяводства - ад "апекі" над Літвой, гэта адлюстравалася ў пагадненні аб граніцах, заключаным з СССР 28 верасня 1939 года. Як было на самай справе з тайнымі перагаворамі паміж Германіяй і Літвой, ці існавала дамоўленасць на гэты конт паміж Гітлерам і Сметона, на жаль, яшчэ не высветлена да цяперашняга часу.\n3 участка-2 (віленскага) восенню 1941 г. быў выдзелены самастойны ўчастак-2А з цэнтрам у Мінску, якім спачатку кіраваў ротмістр Юзэф Сьфіда ("Юстын"), а пазней, з красавіка 1942 г., інжынер-хімік педагог Гражына Ліпіньска ("Данута"). Абавязкі сувязной мінскай рэзідэнтуры выконвала на пачатку Яўгеня Рубан, з якой "Юстын" яшчэ ў 1939-1940 гг. сумесна партызаніў у атрадзе легендарнага ў Польшчы маёра "Хубала".\nПра "Дануту" хацелася б сказаць асобна. Яшчэ ў даваенны час, студэнткаю, а затым асістэнткаю Варшаўскага політэхнічнага інстытута, яна пазнаёмілася з выкладчыкам гэтай ВНУ прафесарам Вацлавам Іваноўскім - вядомым дзеячам беларускага нацыяналістычнага руху. У 1938/39 навучальным годзе працавала ў Гародні дырэктарам гарадскога вытворчага аб'яднання для жаночых школаў. 3 восені 1939 г. - актыўная ўдзельніца Гродзенскага падполля. Канспіратыўная арганізацыя была разбіта органамі НКУС у 1939 г., яе члены арыштаваны і асуджаны ваенным трыбуналам. Тэрмін пакарання Гражына адбывала ў Мінскай турме. У чэрвені 1941 г. у час эвакуацыі турмы на Усход адважнай маладзіцы ўдалося ўцячы. Вярнулася ў Варшаву.\nТым часам Вацлаў Іваноўскі апынуўся ў Мінску, немцы прызначылі яго бургамістрам горада. Лічыўся адной з галоўных фігур у асяродку беларускіх дзеячаў. Зімой 1942 г., будучы па нейкіх справах у Варшаве, выпадкова сустрэў Гражыну Ліпіньску і прапанаваў ёй працу ў Мінскай гарадской управе. "Данута", якая пад той час была звязана, у рамках канспіратыўнай работы, з разведкай АК, са згоды свайго кіраўніцтва прыняла прапанову Іваноўскага і, здабыўшы верагодныя дакументы, пачала працу ў Мінскай гарадской управе і... адначасова ў разведцы. Пасля арышту немцамі ў сакавіку 1942 г. "Юстына" ўзначаліла разведвальны ўчастак-2А. Гэтую функцыю паспяхова выконвала да 3 ліпеня 1944 г.- моманту вызвалення Мінска ад фашыстаў. Была арыштавана органамі НКДБ. У Польшчу вярнулася ў 1956 г. У 80-я гады напісала кнігу ўспамінаў "Калі я забуду пра іх...", прысвечаную перыпетыям ваеннага жыцця. Назва кнігі даволі шматзначная: хачу і не магу забыць ваеннае ліхалецце; дарагія людзі памятаюцца заўжды; калі я забуду пра іх - будзе дрэнна мне...\nТакім чынам, ужо на пачатку Вялікай Айчыннай вайны польскія разведвальныя пасты былі створаны на лініі Рыга - Даўгаўпілс - Мінск - Мазыр - Жытомір - Вінніца. Як сведчыць Павел Марыя Лісевіч, яшчэ ў чэрвені 1941 г. адзін з кіраўнікоў Варшаўскага разведцэнтра падпалкоўнік Францішак Герман даў заданне паручніку Аляксандру Куніцкаму, які ў той час быў рэзідэнтам разведкі ЗВЗ у Брэсце, перакінуць на акупіраваную тэрыторыю СССР трох сувязных сектара "ВВ-72" з радыёстанцыяй. Непасрэдна перакідку сувязных арганізаваў Тадэвуш Шчур ("Дуда"), ён уладкаваў іх на працу ў ваенную аўтакалону на пасады аўтамеханікаў. Іх залічылі ў склад нямецкай часці, якая накіроўвалася на паўднёвы ўчастак Усходняга фронту. У выніку польскія разведчыкі амаль легальна дабраліся ў раён Растова-на-Доне, дзе эфектыўна вялі разведвальную работу.\nДля сувязі польскіх разведгруп з цэнтрам выкарыстоўваліся розныя нямецкія фірмы, якія працавалі на вермахт, а таксама ваенна-будаўнічая арганізацыя Тодт, у якую прымалі на працу і палякаў. Дастаткова сказаць, што з 1 сакавіка 1942 г. па 29 лютага 1944 г. на акупаваную немцамі тэрыторыю СССР было выслана каля 2300 кур'ераў варшаўскага разведцэнтра. Нядрэнна была наладжана і радыёсувязь. Пачынаючы з чэрвеня 1943 г. сувязь камандавання АК з абшарамі і акругамі адбывалася з дапамогай радыёцэнтра "Порт", які дзейнічаў у Англіі, а пад канец 1943 г. гэтыя функцыі пераняў радыёцэнтр "Ютшэнка"* на тэрыторыі Італіі. Рэзідэнтура стратэгічнай разведкі ўчастка 2А ў Мінску мела сваю радыёстанцыю. Такімі радыёстанцыямі валодалі таксама валынская і харкаўская рэзідэнтура.\n* Ранішняя зорка.\nПобач з разведкай далёкага радыуса дзеяння ў акругах ЗВЗ - АК былі арганізаваныя лакальныя разведгрупы. Напрыклад, у Навагрудскай акрузе гэта была самастойная служба, якая падпарадкоўвалася толькі каменданту. Узначальваў яе падпаручнік Стэфан Федаровіч. У Віленскай акрузе разведвальная ячэйка была створана ў рамках Бюро інфармацыі і прапаганды (БІП), прымаючы пад увагу добрую тэхнічную і паліграфічную базы бюро.\nПа ацэнках польскіх даследчыкаў, эфект працы разведкі ЗВЗ - АК на ўсходнім накірунку быў надзвычай прадукцыйны. Яна сістэматычна давала камандаванню поўнае ўяўленне пра дзеянні нямецкіх сухапутных і паветраных сілаў на гэтым фронце, а таксама пра ваенна-эканамічны патэнцыял ворага па-за ўсходнімі граніцамі рэйха. Работа разведкі ЗВЗ - АК атрымала высокую ацэнку англійскай Інтэліджэнс Сервіс: "Польская разведка з'яўляецца нашай найлепшай крыніца інфармацыі, датычнай усходняга фронту" (С. Карбоньскі. Польская падпольная дзяржава. Парыж. 1975). Ацэнка польскай разведкі савецкімі разведчыкамі нам невядома. Нават у час вайны з немцамі ў большай ступені гэта былі праціўнікі, чым саюзнікі, а праціўнікі, як вядома, адзін аднаго хваліць не любяць.


Навіны - Дылеры сталі і інсайдэры прамысловасці прагназуюць, што рынак сталі павялічыцца ў бліжэйшы час\nНацыянальны дзень пасля таго, як попыт на сталь будзе моцным, у бліжэйшы час чакаецца рост рынку сталі.\nПа словах дылераў сталі і інсайдэраў прамысловасці. Бягучая планка, гарачакачаная катушка. Халоднакатаная катушка і пліта сярэдняй таўшчыні і іншыя спецыфічныя разнавіднасці розных напрамкаў.\nШто тычыцца барных матэрыялаў, то падчас Нацыянальнага дня попыт у рэгіёне Пекін-Цяньцзінь-Хэбэй быў меншым, а пасля Нацыянальнага дня попыт пачаў павялічвацца. Штодзённы абарот паступова павялічваўся, асабліва ў 25 мм попыт на арматуру значна павялічыўся. 16 кастрычніка, пекінскі рынак вытворчасці сталі Чэнган вырабляе цану на 25 мм арматурную арматуру за 3700 юаняў / тону. У параўнанні з 9 кастрычніка да 40 юаняў / т, дылеры сталі і інсайдэры прамысловасці лічаць, што, улічваючы бягучыя цэны на сыравіну на паліва і ф'ючэрсныя цэны на арматуру, экалагічныя абмежаванні восенню і зімой, узмацненне жорсткасці, чакаецца, што агульная цана рынку будаўнічай сталі ў Пекіне у канцы кастрычніка будзе няўхільна расці.\nГарачакачаная катушка, размеркаванне сталі на поўдзень і інсайдэры прамысловасці, выяўленыя пасля расследавання, з-за цяперашняга попыту на цяжкія грузавікі значна павялічыліся. Экскаватар. Самазвалы і іншая будаўнічая тэхніка павялічваюцца, бягучы рынак гарачакачаных катушак - бычыны настрой. У верасні продажы цяжкіх грузавікоў у Кітаі дасягнулі 136 000 адзінак, павялічыўшыся на 63 працэнты ў параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года. Статыстыка Кітайскай асацыяцыі будаўнічай тэхнікі паказвае, што ў верасні 25 кампаній, якія ўдзельнічалі ў апытанні, прадалі 26 034 машын для аналізу дадзеных, што на 64,8 працэнта больш у параўнанні з аналагічным перыядам мінулага года. Згодна з гэтым прагнозам, нядаўняя цана на рулонах гарачакачаных рулонаў будзе зоркай крыху моцнай бягучай сітуацыі.\nЗ пункту гледжання халоднакатанай рулоннай пласціны, з нацыянальнага дня, вытворчасць і продаж аўтамабільнай і бытавой тэхнікі ў Кітаі квітнеюць. Пасля Нацыянальнага дня прадпрыемствы ўніз па плыні звычайна папаўняюць попыт, што спрыяе павелічэнню попыту на сталь. Статыстычныя дадзеныя Кітайскай асацыяцыі аўтамабільных вытворцаў паказваюць, што рынак легкавых аўтамабіляў у верасні дасягнуў 1,91 млн. Штук пры росце ў параўнанні з мінулым годам на 7,3%, падтрымліваючы тэмп росту ў год каля 8% на працягу трох месяцаў запар (7,7% у параўнанні з мінулым годам у ліпені і 8,9% у параўнанні з аналагічным перыядам у жніўні). У цэлым паказчыкі ніжэйшага попыту лепшыя, і кошт халоднай пракаткі настойліва падтрымліваецца.\nУ тоўсты пласціны, Нацыянальны дзень пасля Пекіна, Цяньцзіня і Хэбэй вобласці ў тоўсты пласціны рынку высокі шок, чакаецца, што гэтая тэндэнцыя захаваецца ў найбліжэйшай будучыні.\nДылеры сталі і інсайдэры прамысловасці лічаць, што цяперашні рынак сталі пераплятаецца паміж сабой добрымі і дрэннымі фактарамі. Пазітыўным з'яўляецца тое, што ў верасні агульны аб'ём інвестыцый у буйныя праекты па краіне павялічыўся на 96,6% у месячным выражэнні пасля таго, як абарот сталі сталі значна павялічыўся, падтрымліваючы высокую цану. Па меры павелічэння попыту. Позняя цана на сталь яшчэ мае месца для росту. З мядзведжай пункту гледжання, Нацыянальны дзень пасля дыяпазону росту запасаў сталі, ціск на пагаршэнне не зніжаецца; Жорсткая палітыка ў сферы нерухомасці; Вытворчасць сталі заставалася высокай; Пасля ўваходу ў восень і зіму будаўніцтва ў паўночным рэгіёне сутыкаецца з такімі неспрыяльнымі фактарамі, як стагнацыя, якая верне рызыку кошту на сталь у наступны перыяд.\nКітайскія металургічныя навіны (выданне 7, выданне 07, 20 кастрычніка 2020 г.)


Ігар РАМАНЧУК (Пінск).\nНа пытанне, куды ўпадае Піна, большасць пінчукоў адкажа: вядомая\nсправа — у Прыпяць, якая падыходзіць да горада з поўдня і ў раёне парка\nпрымае воды Піны. Аб гэтым нлпісана ў “Беларускай савецкай энцьгклапедыі” ( 1979 г .): “Пінск, горад... у сутоцы Піны і Прыпяці”. Гэта ж сцвярджае і “Энцыклапедыя прыроды Беларусі” ( 1985 г .): “Піна, рака, левы прыток Прыпяці”. У кнізе І.І.Пірожніка, Б.С.Аношкі і С.І.Ката “Дорогами дружбы” ( 1985 г .) чытаем: “Гарадзішча старажытнага Пінска размяшчалася пры ўпадзенні Піны ў Прыпяць”. Нават А.І.Ваейкаў, вядомы рускі географ і кліматолаг, які наведаў Пінск у 1892 годзе, напісаў, што Піна -- прыток Прыпяці. У наш час вадамерны пост каля Любанскага маста, як адзначана ў афіцыйных паперах, вядзе назіранні за гідралагічным рэжымам ракі Прыпяці. Такія прыклады можна прыводзіць дзесяткамі.\nАле ж ёсць і другія даныя. На “Плане горада Пінска і мястэчка Караліна”, які зроблены па даручэнню генерал-аншэфа князя Ю. Даўгарукага ў 1794 годзе, паказана, што Піна зліваецца не з Прыпяццю, а з ракой Струмень. У “Жывапіснай Расіі” ( 1882 г .) -- тое ж самае: "Пінск над ракою Пінаю, якая, злучаючыся паблізу з рэчкаю Струмень, утварае знакамітую раку Прыпяць”. У "Нарысе работ Заходняй экспедыцыі па асушэнню балот” ( 1899 г .) вядомы інженер, генерал І.І.Жылінскі сведчыць: “...Пінск размешчаны на паўночным, левым беразе ракі Піны насупраць месца сутокі з ракой Струмень”. Гэта ж зазначаюць польская тапаграфічная карта 1923 года, карта воднай сеткі Ваяводства Польскага [Палескага – Ф.К.] і некаторыя другія, у тым ліку савецкія карты перадваенных часоў.\nНеяк, чытаючы гістарычную аповесць Эрнеста Ялугіна “Апошн ікнязь”, я зацікавіўся эпізодам на балі ў замку каралевы Боны ў Пінску: "Гаварылі аб вартасцях замкаў, а таксама і аб новым пачынанні святлейшай Боны: выпісала з Венецыі інжынераў і тыя складаюць для каралевы хітрыя чарцяжы, падобныя на тыя, што рабіў майстар Леанарда. Гаспадыня пажадала, каб ад Пінска да маёнтка Стытычава быў пракапаны канал у шэсць вёрст для ладземнага хода...” Але навошта капаць канал, калі “ладзейным ходам” да Стытычава можна дайці па рацэ -- не мог я ўцяміць. Адкуль пісьменнік узяў гэты факт? I ці было такое? Напісаў Эрнесту Васільевічу і ў адказ атрымаў наступнае тлумачэнне: "Наогул, стараўся пісаць аповесць згодна дакумен-\n[с. 76 ↑]\nтаў, выкарыспюўваў акты, выдаваемыя Віленскай археаграфічнай камісіяй", а "што тычыцца мэтазгоднасці канала, то трэба ўлічваць, мне здаецца, час -- за столькі стагоддзяў рэчышча абавязкова неяк змянілася. А тады канал, відаць, быў патрэбны. Бона была жанчынай практычнай, сродкі свае траціла ашчадна..."\nТрэба аддаць належнае Э.Ялугіну. Сапраўды, аналізуючы старыя карты, можна ўбачыць, што Прыпяць калісьці, ва ўсялякім разе, яшчэ ў часы каралевы Боны, цякла даволі значна паўднёвей Пінска. У "Дыярыушы бытнасці найяснейшага караля Станіслава Аўгуста ў Пінску і Крысцінаве ў верасні 1784 года" ёсць такія звесткі: Прыпяць, "прыйшоўшы ... у павет Пінскі, упадае ў возера пад мястэчкам Нобель і там губляе сваю назву і з возера выходзіць ужо Струмень і так да Ненькаеіч, потым зноў назыеаецца Прыпяць і так да Лапаціна... і толькі ад Беражцоў называецца Прыпяццю Вялікай".\nСлужачы польскага банка Кантрым, які падарожнічаў па Палессю ў 1828 годзе, пісаў, што "Ясельда каля Качановічаў упадае ў Струмень”. Пераправерыўшы гэтыя звесткі па шэрагу картаў, можна зрабіць выснову, што, па-першае, галоўнае рэчышча Прыпяці ад возера Нобель ішло на ўсход, да паўночнай ускраіны вёскі Ненькавічы, там паварочвала на паўночны ўсход, праходзіла каля еёскі Лапацін і прымала раку Струмень у раёне Беражцоў з левага берага.\nСёння ў тых мясцінах, дзе было галоўнае рэчышча Прыпяці, застаўся шэраг старарэччаў, шырыня якіх і сёння даходзіць да 20-90 метраў, а глыбіня дасягае 1,5-- 2,5 метра . На ўсіх сучасных картах гэтьг старадаўні вадасцёк носіць назву Гнілая Прыпяць. I, па-другое, рака Струмень, якую і сёння многія мясцовыя жыхары так называюць, недзе каля вёскі Сенчыцы адварочвала ад Прыпяці на паўночны ўсход, агінала вёску Хойна з усходняга боку і цякла ў бок Пінска “струменьчыкам”, невялікім дробным патокам, непрыгодным для суднаходства. Аб гэтым гавораць і старыя карты, на якіх рака Струмень паказана адной тонкай лініяй, а Прыпяць на ўчастку Нобель--Ненькавічы--Ла-пацін -- адной тоўстай альбо дзвюма лініямі, якія абазначаюць больш значную раку. Таму каралева Бона, жанчына практычная і эканомная, вырашыла будаваць\n- - - - - - - Прыблізнае месца старога рэчышча Прыпяці.\n. . . . . . . Магчымае старое рэчышча р. Струмень.\nканал ад Пінска да Стытычава (магчыма, першы суднаходны канал на Беларусі), што Струмень у гэтых мэтах выкарыстоўваць было нелыа з-за нязначнасці гэтага вадасцёку. Павярнуўшы ад Пінска на ўсход, прьняўшы па дарозе Піну і Ясельду, рака Струмень зноў злівалася з Прыпяццю каля вёскі Беражцы, прайшоўшы самастойны шлях каля 90 кіламетраў.\nАле ішлі гады. Большая частка вады Прыпяці ў выніку капрызу прыроды, а, можа, з дапамогай чалавека, пачала цячы ў бок Пінска па рацэ Струмень. Старое русла Прыпяці ператварылася ў Гнілую Прыпяць, па якой вада цячэ, у асноўным, толькі вясной.\n3 таго часу, відаць, і пачала адміраць назва Струмень. Так, набраўшы сілу, збярогшы месца свайго рэчышча, можна сказаць, на вяршыні сваёй рачной кар’еры, рака адчула няўдзячнасць чалавека. Усё часцей яе пачалі называць Прыпяццю. I калі заезджым картографам, географам і другім гасцям Пінска можа быць усё роўна, як называць гэту раку, то пінчукі павінны аднесціся да гэтага больш прынцыпова, таму што рака з назвай Струмень -- не проста геаграфічны аб’ект. 3 ёй звязаны, як мы бачым, многія старонкі гісторыі Піншчыны. Можа, таму і трэба на правым беразе, насупраць Пінска паставіць шчыт і напісаць на ім вялікімі літарамі: "Рака Струмень", каб ведалі людзі, у сутоцы якіх рэк яны жывуць, каб жыла прыгожая старажытная назва, здольная ўпрыгожыць многія ўстановы горада. Славы ў Прыпяці не паменшае, нават калі яна стане карацей на 90 кіламетраў.\nШмат вады працякло па Піне за тысячы гадоў, і ўвесь час яна пракладвала новыя рэчышчы, засыпала старыя, пакідала на іх месцы працяглыя звілістыя старыцы, то ў адным, то ў другім месцы прымала воды суседніх Прыпяці і Струменя, дзяліла-\n[с. 77 ↑]\nСхема басейна Піны 10-15 тысяч гадоў таму назад\nся на пратокі і рукавы, але заставалася, няхай і змененай да непазнавальнасці, але ўсё той жа Пінай, якая стварыла і гэтыя паплавы, і гэтыя берагі, на якіх хуткімі ценямі прамільгнулі шматлікія чалавечыя жыцці з іх надзеямі і канфліктамі, радасцямі і драмамі.\nЗараз, як мы казалі вышэй, Піна ўпадае ў раёне Пінска ў Струмень, раку, якую, на жаль, дагэтуль у многіх афіцыйных паперах называюць Прыпяццю, зрэдку запісваючы побач, у знак павагі да мінулага, яе старое імя -- Струмень.\nАднак ёсць адна акалічнасць, якая да гэтых пор уносіць блытаніну ў пытанне: куды ўпадае Піна? Справа ў тым, што на многіх картах і ў шматлікіх дакументах, пачынаючы з першай паловы XVI стагоддзя, адназначна гаворыцца аб тым, што Піна ўпадае ў Ясельду. Так, апісваючы вёску Га-радзішча ў сярэдзіне XVI стагоддзя, староста Хвальчэўскі дае даведку, што "сяло Гарадзішча за ракой Пінай" і пералічвае прозвішчы сялян, якія жылі "там, дзе зліваюцца рэкі Піна і Ясельда".\n3 цягам часу рэчышча ракі Струмень стала больш шырокім і глыбокім. Менавіта таму яна, можна сказаць, перахапіла Піну, забраўшы большую частку яе сцёку, а рэчышча паміж Пінскам і Гарадзішчам пачало зарастаць і заіляцца, паступова ператвараючыся ў невялікую пратоку. Працэс гэты пачаўся не пазней сярэдзіны мінулага стагоддзя, таму што яшчэ ў 1839 годзе ўжо згаданы Кантрым пісаў, што Піна ўпадае ў возера Гарадзішча. У "Жывапіснай Расіі" Піна вызначаецца як прыток Ясельды і, разам з тым, як рака, якая "соединяется... с речкою Струмень". Але ўжо ў 1892 годзе А.І.Ваейкаў, а ў 1899 годзе І.І.Жылінскі гавораць аб Піне як аб рацэ, якая ўпадае ў Струмень (Прыпяць). Зразумела, частка вады цякла ў бок Гарадзішча па старому руслу, але гэта была нязначная частка сумеснага стоку Піны і Струменя. Гаварыць аб Піне як аб прытоку Ясельды ўжо было нельга.\nАле блытаніна цягнецца амаль да нашых дзён. 3 дзіцячай непасрэднасцю пісьменнік В.Вольскі ў кнізе "Палессе" ( 1974 г .) пісаў: "Цяпер я праплываю міма таго месца, дзе ў Піну ўліваецца Прыпяць. Воды Прыпяці не зліваюцца з водамі Піны. Імклівая плынь Прыпяці ненадоўга сутыкаецца з павольнай плынню Піны, толькі дакранаецца да яе і адразу паўкругам выліваецца, робячы рэзкі паварот на поўдзень".\nНаогул, відаць, не варта было б чапляцца да паважанага пісьменніка за тое, што ён не ведае, якая рака ў якую ўпадае і куды яны потым цякуць. Але нешта падобнае паўтараецца і ў другіх крыніцах. У кнізе "По речным дорогам" ( 1994 г .) І.Разанаў піша: "Ад горада Піна адыходзіць на паўночны ўсход і ўпадае ў раку Ясельду... Рака Прыпяць падыходзіць да горада з поўдня, зліваецца з Пінай і, прайшоўшы разам каля двухсот метраў, рэзка адхіляецца на ўсход". Як бачым, Разанаў практычна паўтарае Вольскага, але ў яго ўжо з’яўляецца немалаважная дэталь: Піна ўпадае ў Ясельду.\nДы што пісьменнікі? Аб гэтым жа можна прачытаць і ў спецыяльнай гідралагічнай літаратуры. У даведніку "Гидрологическая изученность" ( 1963 г .) знаходзім: "Піна ўпадае ў Ясельду на 21-ым кіламетры ад вусця" і "...Піна і Прыпяць злучаюцца і на працягу 200 метраў цякуць адным руслам". Дык вось адкуль ногі растуць! Пісьменнікі, відаць, чытаюць не толькі мастацкую літаратуру.\nДа ведама чытачоў: любая рака, упадаючы ў больш вялікую раку, у месцы ўпадзення губляе сваю назву. Тут яе вусце, тут яна канчаецца. Так што 200 метраў Піна і Струмень не цяклі і не цякуць разам. Цякла і цячэ адна рака -- Струмень. Рэкі -- гэта не людзі, якія могуць сустрэцца, прагуляцца колькі метраў разам і разыйсціся кожны ў сваёй вопратцы і са сваёй кайстраю. Пры зліцці двух патокаў вада абавязкова перамешваецца. Старое рэчышча Піны на адрэзку ад Пінска да Гарадзішча стала фактычна адгалінаваннем Струменя.\nЦікава, што тут мы маем у адносінах да назвы ракі выпадак супрацьлеглы вышэй апісанаму. Рака амаль знікла, а назва засталася жыць. Можа, гэта і не дрэнна, але ўсё трэба называць сваімі імёнамі, і таму рэчышча ад Пінска да Гарадзішча мэтазгодна называць "Старая Піна". Так рабілі ў адпаведных выпадках не адзін раз.\n[с. 78 ↑]\n- - - - - - - Прыблізнае месца рэчышча Піны ў XVI- пачатку X VII ст.\nСтарое рэчышча Піны памірала марудна. Па сведчанні І.Разанава, у 1944 годзе Піна была "мелкая, вузкая, са звілістым фарватэрам... Каб павярнуць на зваротны курс, трэба было носам бронекацера ўперціся ў бераг, закінуць карму па папярэдняму курсу карабля і толькі тады легчы на зваротны курс... 3 Гарадзішча прайшлі да Пінкавіч, далей ісці было нельга, таму што мелі Піны перагарадзілі караблям шлях да Пінска".\nУ 1960 годзе насупраць ачышчальных збудаванняў старое рэчышча Піны было перасыпана і сцёк на ім спынены, але ў сувязі са скаргамі мясцовых жыхароў крыху пазней тут было зроблена падпорна-рэгулюючае збудаванне. Ды мала што ад гэтага змянілася. Рака ператварылася ў старыцу, у якой вада абнаўляецца толькі ў паводку.\nСцвярджаць, што Піна ўпадае ў Ясельду зараз проста недарэчна. Сёння Піна ўпадае ў Струмень, а тое, што частка вады са Струменя (не Піны) ўсё ж трапляе праз шлюз у старое рэчышча Піны -- не мае ніякага значэння. Мала таго, зафіксаваны выпадкі, калі ў раёне шлюза вада цякла не ў Ясельду, а наадварот -- з Ясельды па старому рэчышчу Піны ў Струмень. Так было і сёлета, 10 сакавіка. Чаму так адбываецца -- гэта тэма асобнай гаворкі, і таму зараз кранаць яе мы не будзем.\nПінск -- горад старажыгаы. Але ў параўнанні з Пінай ён проста немаўля, таму што ўзрост гэтай ракі мае 200-250 тысяч гадоў. Геолагі вызначылі, што 8--10 тысяч гадоў таму назад, у перыяд, які называецца “раннім галацэнам”, уся тэрыторыя сучаснага Палесся была пакрыта бярозавымі, хваёвымі і часткова хваёва-шырокалістымі лясамі. Паўночны алень адышоў на поўнач услед за адступаючым ледавіком, а ў лясах жылі зубр, лось, казуля. У вадзе гаспадарыў бабёр. Людзі, што жылі на берагах Піны, ужо займаліся земляробствам і жывёлагадоўляй. У гэты час у паўночнай частцы Беларусі ішло падняцце зямной кары, у сувязі з чым рэкі Балтыйскага мора дзейнічалі вельмі “агрэсіўна” ў адносінах да рэк басейна Дняпра. Даліны іх, падобна растучым ярам, хутка паглыбляліся і падаўжаліся, а вытокі, адступаючы, паступова “падбіраліся” да менш урэзаных далінаў рэк дняпроўскага басейна, “перахоплівалі” іх і прымушалі цячы ў бок Балтыкі.\nДоктар геолага-мінералагічных навук, акадэмік АН Беларусі А.С.Махнач лічыць, што так паводзіў сябе і Заходні Буг, які прарэзаў каля Мельніка (Польшча) марэнныя ўзгоркі і “... пазбавіў вярхоўяў прыток Прыпяці раку Піну, далучыўшы да сябе належаўшыя ёй рэкі Кшну [Кросна?], Лясную і Мухавец з Рытай".\nГэта значыць, што яшчэ нейкія 10-15 тысяч гадоў таму назад воды сучаснай польскай ракі Кшны цяклі міма тых мясцін, дзе многа пазней узнік наш горад.\nАднак пасля “перахопу”, прыкладна паміж Пінскам і Кобрынам, і сёння добра відаць шырокая даліна -- сведка былой магутнасці Піны, тых часоў, калі яе басейн быў у чатыры-пяць разоў большым, чым сёння.\nЗгубіўшы свае вярхоўі, Піна ўсё ж засталася даволі значнай ракой. На дайшоўшых да нас схемах XVI стагоддзя, картах 1613, 1687, 1716, 1750 і 1753 гадоў выток Піны паказаны прыкладна пасярэдзіне паміж гарадамі Кобрын і Ратна, прыблізна ў раёне возера Лукаўскага.\nАсобна трэба нагадаць пра карту 1613 года, або, як яе яшчэ называюць, карту Макоўскага. Па загаду Мікалая Радзівіла нясвіжскі землямер Томаш Макоўскі працаваў над ёю 16 гадоў. У выніку крапатлівай працы ім была створана унікальная для свайго часу карта Вялікага княства Літоўскага з градуснай сеткай, дакладна нанесенымі рэкамі, азёрамі і населенымі пунктамі. У 1613 годзе яна была выдадзена ў Амстэрдаме на чатырох вялікіх лістах. Сумнявацца ў дакладнасці гэтай карты няма падстаў.\nУ час гаспадарання на Палессі каралевы Боны паўночна-заходняя частка водазабора Піны была\n[с. 79 ↑]\nперапушчана каналамі Казацкім і Боны ў бок ракі Мухавец. Магчыма, гэта быў першы на тэрыторыі Беларусі перапуск вады з аднаго басейна ў другі.\nЗначна пазней, пасля стварэння Дняпроўска-Бугскай воднай сістэмы, для павелічэння яе воднасці ў 1839 годзе пачалося будаўніцтва Белаазёрскага, Арэхаўскага і Тураўскага водаправодаў, у выніку чаго вярхоўі Піны былі поўнасцю адрэзаны.\nУ выніку воды верхняй Піны, трапляючы ў самую высокую кропку Дняпроўска-Бугскага канала, расцякаюцца як у бок Пінска, так і ў бок Брэста, таму вызначыць у такіх умовах, дзе знаходзіцца выток Піны, ніхто да гэтай пары так і не змог. Гэта добра відаць нават па масавых выданнях. У даведніку "Гидрологическая изученность" чытаем: "Піна выцякае з балота, размешчанага на поўнач ад сяла Пухавая... Даўжыня 88 кіламетраў (даецца да ракі Ясельда -- І.Р.)”. У "Беларускай энцыклапедыі": "Піна... даўжыня 67 кіламетраў, з іх 47 кіламетраў каналізавана. Пачынаецца з Дняпроўска-Бугскага канала за 6 кіламетраў на ўсход ад Белаазёрскага канала. "Энцыклапедыя прыроды Беларусі": "У сучасны момант рэчышча Піны пачынаецца ад в. Пераруб Іванаўскага раёна і з’яўляецца часткай Дн.-Бугск. канала (даўжыня ўласна рэчышча каля 40 км .); некаторыя даследчыкі лічаць пачатак Піны каля в. Дубай Пінскага раёна (даўжыняўласнарэчышча 27 км )".\nНедалёка ад вусця Белаазёрскага канала ёсць вёска Папіна. У беларускай мове пры абазначэнні з’явы, працэса, прадмета, месца і час існавання якіх канчаецца, ужываецца прыназоўнік "па": "Вось і па дажджы!" -- гэта азначае, што дождж спыніўся. Можна сказаць: "Вось і па Піне", што будзе азначаць, што рака Піна тут канчаецца. Адсюль некаторыя даследчыкі робяць выснову, што выток Піны знаходзіцца каля вёскі Папіна. Аднак трэба ведаць, што на карце Макоўскага вёска Папіна паказана, і ляжыць яна прыкладна ў 60 кіламетрах на паўночны ўсход ад паказанага на гэтай жа карце вытока Піны. А гэта значыць, што звязваць паходжанне гэтых двух тапонімаў нельга.\nУ класічным выпадку рака бярэ пачатак невялікай ручаінкай, крынічкай “з-пад каменьчыка, з-пад беражка” альбо з балацінкі. Прыкладна так пачыналася і Піна, і цякла яна ў бок Пінска сярод грузкіх тарфяных берагоў да той пары, пакуль не пабудавалі суднаходны канал паміж Пінай і ракой Мухавец. А ў сувязі з недахопам вады ў 1905-1910 гадах пабудавалі яшчэ і водаправод для падпіткі вадой верхняга б’ефа, альбо “даху” Дняпроўска-Бугскага канала, які ляжыць паміж гідравузламі № 5 (Ляхавічы) і № 6 (Кобрын). Агульная даўжыня гэтага водападзела 58 кіламетраў. Менавіта сюды падаецца вада з Прыпяці па сістэме каналаў праз азёры Святое, Валянскае, Белае і далей па Белаазёрскаму каналу. Адсюль, з “даху”, па меры неабходнасці вада паступае на заходні (Мухавец) альбо ўсходні (Піна) схілы суднаходнай сістэмы. Атрымалася так, што Белаазёрскі канал з’яўляецца сёння не толькі водападаючым, але і водападзельным. На ўсход ад яго практычна ўся вада збіраецца ў Піну і цячэ ў бок Пінска. І не мае значэння тое, што крыху на поўнач ад прыроднага рэчышча Піны ў 1775-1848 гадах было пракапана другое рэчышча, якое назвалі Дняпроўска-Бугскім каналам, пакінуўшы назву Піна доўгім звілістым старарэччам паміж вёскамі Ляхавічы і Пераруб.\nУ свой час нехта зрабіў сур’ёзную памылку, назваўшы каналізаванае рэчышча Піны Дняпроўска-Бугскім каналам. Многія палескія рэкі сёння ў такім жа стане, але назвы сваёй не згубілі. Не павінна было адбыцца гэтага і з Пінай. Але адбылося. Можа, таму сёння нехта лічыць, што Піна пачынаецца каля сяла Пухавая, другі ўпэўнены, што пачатак яе каля сяла Пераруб. Ёсць і такія, хто лічыць, быццам Піна настолькі здрабнела, што выток яе знаходзіцца каля вёскі\nДубай, ўсяго у якіх-небудзь 27 кіламетрах ад вусця. У апошнім выпадку атрымліваецца, што Піна карацейшая за раку Неслуху, даўжыня якой 39 кіламетраў і якая ўпадае ў Піну каля вёскі Пераруб. Бязглуздзіца нейкая!\nДык дзе ж сёння выток нашай ракі? Як ні дзіўна, у сапраўднасці яго ... няма. Ён не існуе ў прыродзе ў класічным разуменні. Але і без яго немагчыма, бо рака цячэ... I цячэ яна ад самага вусця Белаазёрскага канала. Здаецца, недзе тут і трэба шукаць выток ракі пад назвай Піна...\n[с. 80 ↑]


Прывітанне | Салігорскі райвыканкам\nМы рады вітаць Вас на сайце Салігорскага раённага выканаўчага камітэта! Шмат выдатных вершаў і песень складзена пра наш цудоўны край. Салігорскі раён слаўны сваёй гісторыяй і шчодрым гасціннасцю. Аб працоўных, культурных і спартыўных дасягненнях нашых жыхароў вядома далёка за межамі раёна.\nГалоўным багаццем нашага краю з'яўляюцца людзі, якія сваёй штодзённай працай умацоўваюць прэстыж роднай Салігоршчыны, памнажаюць славу і ствараюць яе будучыню. Укараненне новых тэхналогій на аснове перадавога вопыту работы дазваляе нашым прадпрыемствам нарошчваць аб'ёмы вытворчасці, паляпшаць якасць прадукцыі, штогод пашыраць геаграфію экспарту. Дзякуючы гэтаму Салігоршчыне па праве лічыцца найбуйнейшым прамысловым цэнтрам Беларусі і займае лідзіруючыя пазіцыі па вытворчасці мінеральных угнаенняў, горна-шахтавага абсталявання, будаўніцтву прамысловых і грамадзянскіх аб'ектаў, выпуску трыкатажных і швейных вырабаў.\nСпадзяемся, што сайт Салігорскага раённага выканаўчага камітэта стане добрым дапаможнікам для нашых партнёраў па бізнесе, замежных турыстаў і экскурсантаў. Наша зямля багатая помнікамі прыроды, гісторыі, архітэктуры. Тут размешчаны выдатныя здраўніцы, гатовыя прыняць адпачывальнікаў як з блізкага, так і далёкага замежжа.\nСардэчна запрашаем да нас. Тут ёсць на што паглядзець, чаму павучыцца і ад чаго атрымаць зарад бадзёрасці і натхнення. Усім мы гарантуем сваё ласкавае гасціннасць.


“Мірныя акцыі ў Эўропе ніхто не разганяе”\n17 чэрвень 2008, 18:50\nАгляд тэлефанаваньняў за панядзелак, 16 чэрвеня.\nДнямі Сойм Партыі БНФ выключыў з партыі намесьніка старшыні Алеся Міхалевіча.\nНагодай для разгляду “справы Міхалевіча” стала ягонае інтэрвію інтэрнэт-выданьню “Салідарнасьць”, у якім палітык рэзка крытыкаваў частку кіраўніцтва партыі.\nСпадар: “Паслухаў, што ў нас робіцца ў Народным Фронце ды ў Палаце прадстаўнікоў. Хачу сказаць, гора нашай краіны ад вялікага розуму. У Палаце прадстаўнікоў, падаецца, розуму поўная Палата: што ні закон, то антынародны, усё хочуць абабраць народ. Ці наш Народны Фронт — ніяк ня могуць падзяліць гэтую маленькую ўладу. І ўсё на карысьць нашаму Рыгоравічу. Усё яму на карысьць”.\nПрацягнем праграму такім тэлефанаваньнем:\nСпадарыня Ганна, Гарадзеншчына: “Вельмі нас хвалюе тое, што Партыя БНФ і “Свабода” не вядуць ніякай барацьбы і прапаганды супраць алькагалізму. Вы ж паглядзіце: народ сьпіўся, няма каму працаваць. А гарэлка паступае, а самагоншчыкі піруюць. І нічога ўлады супраць гэтага ня робяць. Ніякія законы не прымаюць нашыя Палаты. Гэта страшна і балюча адбіваецца на ўсіх нашых людзях. Колькі ў нас жабракоў, колькі ў нас сіротаў! Гэта так толькі з-за гарэлкі. Вядзіце барацьбу! Людзі, мы вам верым!”\nШаноўная слухачка, у эфіры Радыё Свабода мы рэгулярна распавядаем пра згаданую вамі праблему. Вашае тэлефанаваньне мы папрасілі пракамэнтаваць намесьніка старшыні Партыі БНФ Юрася Губарэвіча:\n“Продаж таннай гарэлкі і алькагольных напояў нізкай якасьці — адзін з элемэнтаў кантролю над грамадзтвам. Улада Лукашэнкі зацікаўленая, каб значная частка беларусаў знаходзіла задавальненьне ў спажываньні алькаголю і тым самым не задумвалася ні пра свой будучы лёс, ні пра лёс краіны. Мы лічым гэта адным з самых балючых пытаньняў. Натуральна, дзе ёсьць такая магчымасьць, гэтае пытаньне ўздымаем. Мы лічым, што такой сытуацыі быць не павінна”.\nДалей у праграме — развагі нашага слухача:\nСпадар: “Вось гляджу я, як ва Ўкраіне і Ангельшчыне паліцыя абыходзіцца з дэманстрантамі: лупяць іх дубінкамі, і гэта называецца дэмакратыя. А ў нас гэта дыктатура. Дык чаму ім можа біць і разганяць, а нам не? Адкажыце, калі ласка”.\nГэтыя меркаваньні камэнтуе праваабаронца Валянцін Стэфановіч, які неаднойчы назіраў за вулічнымі акцыямі ў Беларусі ды іншых краінах:\n“Ёсьць міжнародныя стандарты ў галіне свабоды мірных сходаў і агульныя падыходы, якіх прытрымліваюцца ў дэмакратычных краінах. Тут дзейнічае прынцып абароны менавіта мірных сходаў як спосабу выказваньня сваіх меркаваньняў, перакананьняў ці пратэсту. Мірныя акцыі ніхто ў Эўропе не разганяе. Акцыі, якія разганяюцца, носяць гвалтоўны характар. Дзеяньні дэманстрантаў наносяць шкоду інтарэсам іншых грамадзянаў, іхнай бясьпецы і бясьпецы маёмасьці. Калі пачынаюцца пагромы, разгромы крамаў, калі пачынаюць кідацца бутэлькамі з запальнай сумесьсю, падпальваць нешта, тады паліцыя мае права ўжыць сілу і спэцсродкі дзеля абароны грамадзкага парадку і інтарэсаў іншых грамадзянаў”.\nСёньня мы таксама атрымалі такое тэлефанаваньне:\nВіктар Буто: “Дапамажыце з адрасам для звароту да прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі, бо да прэзыдэнта Беларусі і многіх яго прадстаўнікоў мяне проста не дапускаюць”.\nНа афіцыйным сайце прэзыдэнта Расеі для допісаў пазначаны такі адрас: вуліца Ільінка, дом 23, 103132, Масква, Расея.\nШаноўныя слухачы! Нагадаем: тэлефон Свабоды ў Менску — 266-39-52, працуе 24 гадзіны на суткі. Нумар мабільнай сувязі для смс-паведамленьняў: 375.293.912.224. Тэлефануйце і пішыце! Дзяліцеся навінамі, выказвайце сваё стаўленьне да падзеяў у Беларусі і ў сьвеце. Мы таксама чакаем водгукаў на працу Радыё Свабода.


Реферат: Агульная характарыстыка прозы ІІ паловы 60-х – сярэдзіны 80-х гадоў - Интернет База Рефератов\n2. Агульная характарыстыка прозы ІІ паловы 60-х сярэдзіны 80-х гадоў.\nБеларуская проза разглядаемага перыяду жыве клопатам пра час, народны лёс, які праламляецца лёсе асобных людзей. Яна вызначаецца пільнай увагай да асобы чалавека штодзённых праяў яго жыцця. Рэальныя здабыткі прозы гэтага перыяду немалыя. Пашырылася рэчышча “ваеннай” творамі В.Быкава, І.Навуменкі, І.Чыгрынава, А.Адамовіча, У.Калесніка, С.Алексіевіч і іншых пісьменнікаў. Нямала твора прысвечана маральна-этычным і філасофскім праблемам, пасляваеннаму часу. Больш адчувальнай стала патрэба ў звароце да мінулага, да гістарычных падзей, якія ацэньваюцца з пункту гледжання сучаснікаў.\nЗ другой паловы 60-х гадоў “адліга”, якая назіралася ў літаратурным працэсе ранейшага перыяду, пачала сыходзіць, зноў падзьмулі суровыя вятры часу. Ужо 70-я ўладна скіравал літаратуру ў ранейшае рэчышча. Палітыка і ідэалогія рэгламентавалі пафас, навязвалі дагматычна-вульгарныя схемы, высока ўзносілі прынцып партыйнасці як найярчэйшае праяўленне метаду сацрэалізму. Фармавалася скажонае ўяўленне пра прыроду і сутнасць мастацтва. Лакіроўка, фальш, кан’юнктура – такая тэндэнцыя праглядваецца на шляху літаратуры ў 70-я гады.\nІ ўсё ж літаратура 60-х гадоў выявіла абвостранае мастацкае разуменне адчуванне жыцця, гісторыі, з пільнай увагай скіравалася да чалавека, паглыбіла мастацка-псіхалагічны аналіз. Глыбокі чалавеказнаўчы змест характэрны для твораў Я.Брыля, І.Мележа, В.Быкава, І.Шамякіна і іншых пісьменнікаў. Матывы адказнасці перад гісторыяй будучыняй, пошуку высокіх агульналюдскіх ідэалаў прыкметна прадвызначаюць пафас твораў.\nЛітаратура гэтага часу выока ўзняла народныя і гуманістычныя каштоўнасці, па-мастацку сур’ёзна, глыбока пачала асэнсоўваць гістарычныя і быційныя праблемы, пытанні свайго народа, праблемы жыцця як быцця чалавека ў часе, грамадстве, у агульнабыційным, філасофскім ракурсе. У гэты час актывізуецца развіццё ўсіх мастацкіх жанраў, пашыраюцца тэматычныя і стылёва-выяўленчыя абсягі літаратуры. 60-я гады пазначаны суровай праўдай вайны В.Быкава, грунтоўным даследаваннем беларускай душы, беларускага характару ў прозе І.Мележа, каларытнымі гістарычнымі выявам У.Караткевіча, многімі іншымі таленавітымі імёнамі і творамі.\nАднак шлях літаратуры ў 70-я – першай палове 80-х гадоў былі няпростымі. Нягледзячы на важкія набыткі, яе эстэтычнае развіццё адчувальна замарудзілася. Падпаўшы пад партыйны, ідэалагічны ўплыў і дыктат, літаратура не магла не нарадзіць кан’юнктурныя і схематычныя творы з ідэалізаванымі вобразамі, спрошчаным калізіямі жыцця і гісторыі. Назіралася тэматычная абмежаванасць, засілле светапоглядных і мастацкіх стэрэатыпаў, стрымліванне эстэтычных пошукаў. Негатыўныя тэндэнцыі, абумоўленыя часам таталітарызму, выявіліся ў творчасці нават самых вядомых пісьменнікаў. Несумненна, залежнасць творцы ад палітычных кірункаў грамадства, камуністычнай ідэалогіі, метаду сацрэалізму был аб’ектыўныя і непазбежныя.\n60-я гады – поўня росквіту беларускага рамана. Нацыянальная проза яшчэ не ведала такога багацця эпічных палотнаў. У гэты час былі створаны раманы І.Мележа “Людзі на балоце Подых навальніцы”, Івана Шамякіна “Сэрца на далоні”, У.Караткевіча “Каласы пад сярпом тваім”, І.Навуменкі “Сасна пры дарозе”, “Вецер у соснах”, “Сорак трэці”.\nРаманны эпас засведчыў пра маштабнасць і сацыяльна-філасофскую глыбіню думкі беларускай прозы, яе здольнасць спасцігаць разнастайныя пласты жыцця, маральна-духоўны гістарычны вопыт народа. Героі раманаў Івана Мележа праходзяць праз складаныя асабістыя грамадскія выпрабаванні, яны ўвасобілі ў сабе трывогі і спадзяванні тагачаснай эпохі. Праз лёс Алеся Загорскага, галоўнага героя рамана “Каласы пад сярпом тваім”, і Юрася Братчыка з рамана “Хрыстос прызямліўся ў Гародні” У.Караткевіч раскрывае духоўны і сацыяльна-філасофскі змест гістарычнага часу, пакзавае значнасць асобы ў лёсе народа. Абодва героя пісьменніка разам са сваім народам шукаюць праўду, справядлівасць, шчасце ня зямлі, становяцца яе патрыётам годнымі сынамі-заступнікамі. Буйныя эпічныя палотны У.Караткевіча – гэта грунтоўнае, яркае сцвярджэнне беларускага гістарычнага рамана.\nПерыяд 70-х першай палове 80-х гадоў нельга назваць заняпадам беларускага рамана. Наадварот, у гэтым жанры з’явіліся выдатныя і таленавітыя палотны. Беларуск раман выявіў глыбінныя пласты сацыяльна-псіхалагічнага, духоўнага быцця чалавека і народа на пакручастых шляхах складаных выпрабаванняў і пошука сціны, праўды, чалавечнасці. У гэты час беларускі раман займае значныя эстэтычныя пазіцыі, бо з’яўляюцца творы І.Шамякіна “Атланты і карыятыды (1974), “Вазьму твой боль” (1979), У.Караткевіча “Чорны замак Альшанск (1984), І.Чыгрынава “Плач перапёлкі” (1970), “Апраўданне крыві” (1976), “Свае чужынцы”, В.Казько “Неруш” (1983), В.Карамазава “Пушча” (1978).\nЗначнага плёну сваім развіцці дасягнула ў гэты час і беларуская аповесць. Гэты жанр займае вядучае месца ў творчасці В.Быкава (“Трэцяя ракета”, “Круглянскі мост”). Мастацкая прастора ў яго аповесцях характарызуецца лакальнасцю дзеяння, іншым словамі, празаік сканцэнтроўвае ўвагу на невялікай па часе падзеі, эпізодзе з франтавой рэчаіснасці. В.Быкаў у аповесцях дасягнуў яркага творчага самараскрыцця. Яго творы вызначае лакальная і драматычная падзейнасць, глыбокая маральная і філасофская аснова канфлікту, адметная сюжэтна-кампазіцыйная арганізацыя, аналітычны чалавеказнаўчы пафас. Творы Васіля Быкава, тым не менш, вызначае дынамізм фабулы, востраканфліктнасць. Сюжэтная інтрыга, напружанасць дзеяння і, разам з гэтым, лірыка-рамантычная ўзнёсласць апавядання выяўляюцца гістарычных аповесцях У.Караткевіча (“Сівая легенда”, “Дзікае паляванне караля Стаха”). Цыкл аповесцяў Івана Шамякіна , аб’яднаны назвай “Трывожнае шчасце”, таксама стаў прыкметным крокам у развіцці беларсукай аповесці.\nЖанр мініяцюры ц абразка надзвычай актыўна развіваўся ў творчасці Я.Брыля (зборнікі “Жменя сонечных промняў”, “Свае старонкі”). Пісьменнік выяўляе тонкае адчуванне слова, эмацыянальна-філасофскую глыбіню светабачання. Некаторыя з ягоных твораў гучаць як вершы ў прозе.\nГалоўнымі тэмам прозе перыяду ІІ паловы 60-х – першай палове 80-х былі тэмы вайны і жыцця беларускай вёскі. Суровыя ваенные падзені праз прызму ўласнага вопыту ўбачыл Я.Брыль, В.Быкаў, А.Асіпенка, І.Пташнікаў, І.Навуменка, У.Дамашэвіч і іншыя пісьменнікамі. Выпакутаваную праўду пра чалавека на вайне В.Быкаў прынёс у кожны свой твор. У цэнтры ягонай творчасці – вобраз салдата-акопніка, як трапіў у пекла Вялікай Айчыннай і сустрэўся сам-насам са смерцю. В.Быка прайшоў цяжкімі франтавымі дарогамі, выжыў наперакор нягодам, каб расказаць трагічную праўду пра лёс чалавека на вайне. Суровымі рэалістычнымі фарбамі ён малюе характары людзей на мяжы выбару паміж смерцю і жыццём, мужнасцю здрадай. Вайна для В.Быкава – тая лёсавызначальная падзея, экстрэмальная сітуацыя, якая гранічна выразна агаляе душу чалавека, нерв яго свядомасці, унутраную псіхалогію. Гераічнае і трагічнае ў аповесцях пісьменніка знаходзіцца ў цеснай гуманістычнай узаемасувязі. Усё, што адбываецца з чалавекам на вайне, празаік вымярае самай высокай мерай – жыццём, чалавечнасцю, маральнай праўдай.\nРозныя пакаленн празаікаў асэнсоўваюць падзеі ваеннага мінулага, і, найперш, тыя, хто сам вочы вочы сустрэўся са смерцю на фронце, зведаў жахі акупацыі, партызаніў, в падпольную дзейнасць.\nНарод і вайна, вёска ў гады акупацыі, памяць пра вайну – тэматычны стрыжань рамана І.Чыгрынава, В.Адамчыка, І.Пташнікава, Б.Сачанкі. Проза выйшла на новы круг асэнсавання ваеннага мінулага: адкрываюцца малавядомыя, забытыя і заблытаныя старонкі ваеннага мінулага.\nТэма вёскі на многія гады стала вядучай у беларускай літаратуры. Творы разглядаемага перыяду пісалі сапраўды змястоўныя, значныя старонкі ў мастацкую “вясковую кнігу”. Вёска ў творах І.Мележа, Я.Брыля, А.Кулакоўскага, І.Пташнікава, А.Асіпенк ншых пісьменнікаў паўстае як свет, напоўнены праблемамі часу, канфліктам людзей, складаным жыццём у даваенныя і пасляваенныя часы. Многія празаік паэтызуюць вёску з яе прыродай, душэўнае хараство вяскоўцаў, сялянскую працу (творы Я.Брыля, М.Стральцова, Б.Сачанкі). “Вясковая” проза – з’ява эстэтычна адметная, унікальная і рухомая. У сваёй паэтызацыі роднай зямлі, бацькаўшчыны, сялянскай працы, любові да чалавека, заглыбленасці ў душу народа, яго духоўна-культурныя вытокі, жыццё, побыт беларуская проза сцвярджае сваю самабытнасць, маральна-гуманістычную сутнасць.\nАдметнаю з’явай беларускай прозы 60-х стала гістарычная тэма. Несумненна, выключная роля тут належыць У.Караткевічу, позірк якога скіраваўся ў далёкія ад нас часы. У.Караткевіч у асэнсаванні гісторыі прадэманстраваў арыгінальнае даследчыцка-мастацкае мысленне, канцэптуальнасць, хвалюючую змястоўнасць думк (дылогія “Каласы пад сярпом тваім”, аповесць “Дзікае паляванне караля Стаха”).\nАб неабходнасц беражлівых адносін да прыроды сцвярджаецца ў творах В.Казько (“Неруш”), В.Карамазава (“Пушча”).\nБеларуская літаратура наогул, і літаратура 60-80-х гадоў у прыватнасці – адна з высокаразвітых літаратур. Таленавітыя творы В.Быкава, М.Танка, Я.Брыля, У.Караткевіча і іншых майстроў слова ўзнялі нацыянальнае мастацкае слова да вышыняў еўрапейскага і сусветнага мастацтва. Больш чым на 50 моў свету перакладзены аповесці В.Быкава, больш чым на 30 – аповесці і раманы І.Шамякіна, на дзесятках нацыянальных моў гучаць творы іншых пісьменнікаў, якія прынеслі ім шырокую вядомасць і прызнанне. Лепшыя мастацкія дасягненні сучаснай беларускай літаратуры выраслі на нацыянальным грунце, у іх надзвычай цэласна і непаўторна васобіліся глыбінныя імкненні і парывы чалавечага духу, характар і прыгажосць народнай душы, дыялектыка часу і пакуты людзей на зломе гістарычных падзей. Наша літаратура вызначаецца ідэйна-эстэтычнай шматграннасцю: яна глыбока асэнсоўвае маральна-этычныя праблемы сучаснасці, даследуе філасофію быцця, сцвярджае вечныя каштоўнасці. Беларускія пісьменнікі найперш паказалі свету непераходнасць традыцыйна-нацыянальных вытокаў, высока апаэтызавалі родную зямлю, радзіму, прыроду, народны лад жыцця з яго агульначалавечымі духоўным этычнымі ідэаламі.\nБеларуская проза 60-80-х гадоў пазначана актыўным развіццём, а таксама станаўленнем вялікай колькасці творчых індывідуальнасцяў. Назаўсёды ў гісторыі літаратуры другой паловы ХХ стагоддзя застануцца імёны нашых знакамітых пісьменнікаў, якія, на вялікі жаль, ужо пайшлі з жыцця: Яна Скрыгана, Аляксея Кулакоўскага, Васіля Хомчанкі, Аляксея Карпюка, Алеся Асіпенкі, Міхася Стральцова, Барыса Сачанк ншых.\nАктыўнае развіцц літаратурнага працэсу не было б магчыма без твораў і творчасці такіх празаікаў, як Іван Навуменка, Вячаслаў Адамчык, Іван Пташнікаў, Уладзімір Дамашэвіч, Аркадзь Марціновіч, Лідзія Арабей, Алесь Рыбак, Павел Місько, Вольга Іпатава, Алесь Масарэнка, Васіль Гігевіч, Леанід Левановіч, Мікола Кусянкоў, Віктар Супрунчук, Валянцін Блакіт, Віктар Казько.


Паўднёвыя Бакі Бульбяныя Бакі\nСардэчны Смажаны бульбу з вяндлінай\nБульба і Ham Fried Затым запякаюць. Дыяна Rattray\nГэта зямлістыя, некалькі дурнаватага страва, і просты прэпарат. Slice, косткі, змяшайце, і выпякаць!\nЛёгка печ стравай з'яўляецца выдатным спосабам, каб выкарыстоўваць рэшткі вяндліны, і страва робіць казачную еду з кінутым салатай.\nБульбяное пюрэ і Бручка. Дыяна Rattray\nГэта вялікі паварот на штодзённых простых пюрэ. Прыгатаваныя бручкі робяць пюрэ з бульбай, дадаўшы тонкую слодыч і лёгкую тэкстуру.\nЎзбіты Новы бульбу з зялёнай фасоляй\nCreamed бульбы з зялёнай фасоллю. Дыяна Rattray\nВыкарыстоўвайце сад свежыя зялёныя бабы або гэтыя смачныя маленькія французскія зялёныя бабы ў гэтым рэцэпце. Новы бульба з'яўляецца сезонным, так што калі вы не можаце знайсці іх, вы можаце замяніць бульбачка з невялікім бульбай або маляўкамі.\nСвятло Часнок Пюрэ\nГэты часнык пюрэ лёгка зрабіць і заўсёды хіт.\nБульба рагу з каўбасой Andouille\nAndouille Каўбаса і бульбяны тушанае. Дыяна Rattray\nГэта маё ўзяцце на класічным Ланкашыр рагу . Я дадаў рэзкія Andouille каўбасы на страву, хоць мякчэй вараныя каўбасы могуць быць выкарыстаны таксама.\nКласічны Hash Brown Кастрюля\nHash Brown запяканка. Дыяна Rattray\nГэты хэш-карычневы запяканка спакаваны з густам, з чеддер кіслай крэмавай начынкі на сырны хлеб дробцы далівання. Калі ўзяць яго ў Potluck вячэру, пераканайцеся, што вы некалькі копій рэцэпту.\nHash Brown запеканка\nПечаная бульба. Дыяна Rattray\nХто не любіць асноўныя печаная бульба?. Гэтыя бульба праціраюць аліўкавым алеем і неабавязковай буйной солі і запякаюць да дасканаласці. З-за высокага ўтрымання крухмалу і нізкім утрыманнем вільгаці, Russets з'яўляюцца выдатным выбарам для выпечкі.\nSkillet Галоўная Fries\nSkillet смажанага бульбы. Дыяна Rattray\nБудзьце вялікі шчыльны сняданак, позні сняданак, абед ці вячэру, вы не можаце разбіць гэты вялікі бульбу. Гэтая версія зробленая з лукам, але вы можаце пакінуць іх, калі вы не фанат. Дадайце нарэзаны балгарскі перац для колеру.\nСмажаны бульба з беконам. Дыяна Rattray\nГэты смажаны бульба ідэальна падыходзіць для сытнага сняданку або позняга сняданку. Яны добра спалучаюцца з стэйкі, смажаным мясам, курыцай або свінінай, а таксама.\nЧырвоны бульбяны салата са смятанай і кропам\nБульбяны салата з кропам. Дыяна Rattray\nГэты салата бульбяны выдатны салата, каб атрымаць асалоду ад ў спякотны летні дзень або ўзяць на пікнік. Ёсць яйкі ў гэтым салаце, але гэта можа быць зроблена без іх. Соус вельмі смачнае спалучэнне маянэзу і смятаны, свежым кропам і нарэзаны кроп марынад для дадатковага водару.\nЧеддер і Bacon Двойчы Запечаны бульбу\nБэкан і чеддер двойчы печаная бульба. E + / Getty Images\nГэта страва я люблю з стейк або разам з ялавічнай або свіны обжарке. Бульба запечаны, пюрэ, а затым з начыннем назад у лупіне бульбы. Запоўненыя бульба запечаны ў чарговы раз з далівання цёртым сырам, зялёным лукам, і рассыпаліся бекону.\nЗапечаны бульба з беконам. Дыяна Rattray\nКожны любіць запечаны бульба, і дымны бекон робіць іх, што значна цікавей. Сметанковы бекон і лук соус з густам з адценнем молатага мушкатовага арэха. Вы можаце апусціць мушкатовы арэх, а зверху запяканку з некаторым сырам чеддер проста, перш чым выходзіць з печы.\nПікнік Бульбяны салата\nПікнік бульбяны салата. Дыяна Rattray\nГэта салата класічнага бульбянога зроблены з яйкамі ўкрутую і бульбай ў спалучэнні з крэмавым маянэзам і гарчычнай запраўкай. Мне падабаецца гэты салата гарнір з нарэзанымі памідорамі і агуркамі, калі яны знаходзяцца ў сезоне.\nБульбяны грата з вяндлінай. Дыяна Rattray\nДробная памідоры аб'яднацца з кубікамі вяндліну, сыр чеддер, і прыправы, каб зрабіць гэты смачны бульба запякаць. Запяканка ўвянчаная масляністыя хлебныя крошкі для хрумсткага, смачнага варанёнага далівання.\nЧеддер Бульба грата з вяндлінай\nПармезан Смажаны бульбу. Дыяна Rattray\nТую бульбу гэтак жа смачна, як выглядае фатаграфія. Сыр пармезан дапамагае бульба карычневы, і гэта дае ім дзіўны водар. Гэта просты прэпарат, і бульба займае каля гадзіны да абсмажвання.\nБульбяныя скуркі з сырам і беконам\nБульбяныя скуркі з беконам і сырам. Дыяна Rattray\nПадаваць гэтыя хрумсткія запечаныя бульбяныя скуркі са свежай прысадзістай таматавай сальса, ранча акунання, або звычайнай смятанай. Яны робяць выдатную закуску або закуску!\nКолішні Fries запечаныя французскага\nПечаная бульба фры. Дыяна Rattray\nГэтыя запечаны бульба фры спачатку кінулі з невялікай колькасцю алею. Выкарыстоўвайце рэзкі Cajun або крэольскага заправу або выкарыстоўваць загартаваную соль сумесь.\nКаржакаваты Бульба і вяндлінай Суп з сырам\nКаржакаваты бульбяны суп з вяндлінай. Дыяна Rattray\nГэты дзіўны суп поўны водару, і ён досыць сытны, каб служыць для dinner.Chunks бульбы і вяндліны паплаўка ў багатых, сырных базах. Дадайце салаце і некаторыя цвёрды хлеб або печыва для ежы вашай сям'і будзе прасіць зноў і зноў.\nСметанковы чеддер Зубчасты Бульба\nЗапечаны бульба З сырам чеддер. Дыяна Rattray\nГэты багаты і сметанковы сыр чеддер запечаны бульба заўсёды хіт. Выпякаць гэтую запяканку для сямейнага абеду, святочнага застолля, або ўзяць яго з сабой на Potluck вячэру.\nЧеддер Зубчасты Бульба\nЗагружаны бульбы запяканка. Дыяна Rattray\nЯ думаў пра загружаным бульбяным супе, калі я зрабіў гэта пюрэ з бульбы запяканкі. Смятана, зялёны лук, бекон, і чеддер сярод інгрэдыентаў. Гэта выдатная запяканка для асаблівага выпадку.\nНовы Бульба з чесночным крэмам і зялёным лукам. Дыяна Rattray\nНовы бульба маленькія з вельмі тонкімі шкурамі, і вы знойдзеце іх толькі ў пачатку вегетацыі. Яны маюць асаблівую аксаміцістасць і выдатны густ, але калі вы не можаце знайсці іх, вы можаце замяніць іх маленькім круглы «бэбі» бульбай або бульба малявак.\nНовы Бульба з часнаком крэм\nПухнатае Пюрэ. Дыяна Rattray\nПадрыхтоўка і падрыхтоўка ежы парады для ідэальнага пюрэ, у тым ліку, як выбраць лепшы бульбу для заціраньня, як зрабіць іх камякоў, і некаторымі смакавымі выкрутаў.\nЗагружаны Бульбяны салата\nLoaded Запечаны бульбяны салата. Дыяна Rattray\nГэты салата загружаецца з гароднінай, сырам, беконам, і водарам! Падаваць з гамбургерамі або стэйкі, або дадаць яго ў меню Пікніка летам. Гэта выдатны салата для Tailgating, таксама!\nЗапечаная Панько і пармезаном Цукіні Fries\nKhatta Meetha Karela: Салодкі і Кіслы Горкая Гарбуз Рэцэпт\nІтальянскі труфель сыр Sottocenere\nNargisi Kofta Lamb і яйка Кары Рэцэпт


Сёння суверэнітэт Беларусі пад пагрозай\n«Нам важна разумець, што сёння суверэнітэт Беларусі пад пагрозай». Кіраўнік НАУ Павел Латушка ў эфіры тэлеканала «Дождж» і ў інтэрв'ю «Радыё Свабодзе»\n— Па нашай інфармацыі, Лукашэнка і Пуцін могуць падпісаць дакументы, якія прывядуць да частковай або поўнай страты суверэнітэту Беларусі. Дыктатар ідзе на ўсё, каб утрымацца ва ўладзе: ён гатовы «прадаць» Беларусь. Усё кажа аб тым, што для нашай дзяржаўнасці надыходзіць крытычны момант.\nМагчыма прыняцце рашэння аб размяшчэнні ваеннага кантынгенту ўзброеных сіл Расіі на тэрыторыі Беларусі, у тым ліку авіяпалка, і стварэнне Расіяй уласнай СПА на тэрыторыі Беларусі, пра што раней заяўляў генерал-маёр.\nАдначасова не выключаецца магчымасць падпісання дарожных карт глыбокай інтэграцыі Беларусі і Расіі, у тым ліку фінансавай сферы, пра што раней заяўляў пасол Беларусі ў Расіі Уладзімір Сямашка. Хацеў бы памыляцца, аднак гэты прагноз вынікае з публічных заяў прадстаўнікоў рэжыму.\nКалі гэта адбудзецца і неканстытуцыйныя дамоўленасці будуць дасягнутыя, то адным з найважнейшых крокаў, мяркую, варта прапанаваць Святлане Ціханоўскай правесці інаўгурацыю і сфармаваць урад. Яе выбраў сваім законным лідэрам народ Беларусі, такім яе прызнае больш за 40 замежных дзяржаў.\nПеракананы, што на абарону суверэнітэту і незалежнасці краіны ўстане беларускае грамадзтва. Лукашэнка з 5 лістапада не мае права прадстаўляць ні беларускі народ, ні Рэспубліку Беларусь. І ўсе яго рашэнні не маюць юрыдычнай сілы.\nМы, дэмакратычныя сілы, прызавем сусветных лідараў зрабіць заяву аб непрызнанні дзеянняў Лукашэнкі. Асобна мы звернемся да ЗША і Вялікабрытаніі з патрабаваннем выканаць зафіксаваныя Будапешцкім мемарандумам абавязацельствы па захаванні бяспекі і тэрытарыяльнай цэласнасці Рэспублікі Беларусь.\nЯк толькі Лукашэнка падпіша антыканстытуцыйны дакумент, свае паўнамоцтвы будуць абавязаны скласці ўсе супрацоўнікі выканаўчай улады і дыпламатычных місій Беларусі за мяжой.


НЕ ПАЛОХАЙСЯ ЦЕМРЫ. ЦIКАВАЕ АПАВЯДАННЕ – Сяргей Брандт | Онлайн сказки и стихи |\n« Як Івонка сон шукала — Ірына Беларусава\nПад вокнамi праляцеў, шалёна падвываючы, ледзяны паўночны вецер. Ад яго студзёнага ляманту затрашчала нешта на гарышчы i з комiна на падлогу хаты, як шчодрай рукой, сыпанулi жменьку тлустай сажы. Маленькая Iрэнка спалохана паглядзела ў акно, а там, за шыбаю, завiруха мяла так, што не бачна было нават паветкi, а стог з залацiстай саломай дык i зусiм знiк.\nРаззлавалася сёння цётка-завiруха на людзей. Вунь як вые, зверам у дзверы просiцца.\nБяда птушкам i звярам, бяда чалавеку, якi цяпер яе на сваім шляху сустрэне. Яна хуценька падмяла падлогу, запалiла грубку сухiмi яловымi дровамi i пачала чакаць. Сёння, у суботку, пасля абеду, да iх на лясны хутар павiнны госцi прыехаць з мястэчка — дзеткi брата бацькi — кузэнка Адэлька i кузэн Мiхаська. Iрэнка заўсёды чакала прыезд гэты, як сапраўднае маленькае свята. Колькi новых гiсторый ей расскажуць, колькi новага яна пачуе, седзячы на ўтульнай ляжанцы разам з дзецьмi? I дзе цяпер гэтыя госцi?\nНадвор’е такое, што лес з полем i тыя згубiлiся, усе шляхi замяло. Лямпачка мiгнула некалькi разоў i пагасла. Хату абгарнуў густы змрок, нават агеньчык у печцы спалохана прыцiх, а потым i зусiм патух. Малая схавалася пад коўдру на сваім ложку, ёй было вельмi жудасна. Здавалася, быццам па хаце нехта прайшоў, звонка цокаючы капытцамi, некалькi разоў гарэзлiва падскочыў, перавярнуўшы пры гэтым вядзерца са смеццем, а потым падыйшоў да ложка.\nIрэнка ледзь дыхала у сваёй схованцы. Гэты нехта схапiў коўдру i пачаў яе цягнуць на сябе. Cэрца дзяўчынкi спалохана замерла. Побач з сабой яна пачула цiхае сапенне, а потым гучна раздалося: «Бе-е-е !» Ад нечаканасцi Iрэнка высунула руку з-пад коўдры i яе ў адно iмгненне лiзнуў гарачы шурпаты язычок. «Рэўка! — падскочыла, як маленькая спрyжынка, дзяўчынка — Мая мiленькая Рэўка! Як жа я запамятавала пра цябе!»\nI ўжо, не палохаючыся цемры, яна саскочыла з ложка, каб прыцiснуць да сябе малое чорнае ягня. Яно было самае квёлае з усiх народжаных i бацька прынёс яго дахаты – так і даглядаць лепей, i ў дачкі ёсць добрая сяброўка. Назвалi малое Рэўкай, а спаць дазволiлi пад печчу. Напэўна, ягня таксама залякалася, калi знiкла святло, вось i прышвэндала да ложку ў пошуку такой патрэбнай ласкi.\nДзяўчынка распалiла зноў агонь у грубцы i ў хаце стала святлей i не так страшнa, бо побач скакала гарэзлiвая Рэўка, а тое, што тварылася на двары, было толькi нейкiм невыразным дзiцячым сном. Напэўна, яе новы настрой пачула завiруха i, зразумеўшы, што не мае болей улады над дзяўчынкай, падалася са сваiмі сябрукамi-вятрамi на поўнач. Адразу сцiшэла ў лесе, праз шматкi цёмных хмар паказалася руплiвае сонейка i праз некалькi хвiлiн толькi важкiя гурбы снегу напамiналi пра тое, што здарылася сёння.\nIрэнка пачула, як на двары зашчабяталi вясёлыя галасы дзетак i, накiнуўшы пуховую хустку на свае плечы, пайшла сустракаць гасцей. Чорнае вяртлявае ягня бегла побач. Усе маленькiя жахi дзяўчынкi з легкім патрэскваннем дагаралi ў грубцы. I, як потым распавядаў стары варабей сваiм слухачам-сiнiчкам, Iрэнку болей не палохала нi зiмовая цемра ўвечары, нi нават шалёная завiруха. Але гэта ўжо зусiм другая гiсторыя з ляснога краю.\nСяргей Брандт, 22.01.2014


Статыстыка не радуе :: Новости Орши\n1685 праглядаў, 0 каментароў\nБелстат апублікаваў дадзеныя па развіцці Аршанскага рэгіёну ў першым квартале\nТрадыцыйна статыстычная арганізацыя прыводзіць не толькі дадзеныя даследуемага кварталу, але і дадзеныя за такі ж перыяд мінулага году дл параўнання.\nЯк і раней, большасць паказчыкаў развіцця нашага рэгіёну працягваюць падаць.\nНе значна зменьшылася колькасць жыхароў раёну - 159.027 чалавек у параўнанні з 159.412 у першым квартале мінулага году. Затое амаль на 2.000 зменьшылася колькасць занятых у эканоміцы людзей - 66.274 у параўнанні з 68.106 у мінулым годзе, што і не дзіўна - па шмат якіх установах ідуць скарачэнні. Пры гэтым, беспрацоўе таксама працягвае скарачацца. Сёння на ўліку ў службе занятасць стаіць толькі 0,7% працаздольнага насельніцтва (у мінулым годзе - 0,9%).\nПадзенні назіраюцца і ў сельскай гаспадарцы. Агулам вытворчасць за квартал склала 88,5% ад такога ж перыяду ў мінулым годзе.\nУ прыватнасці, на 1.000 тон зменьшылася вытворчасць мяса, прыблізна на 500 тон вытворчасць малака, амаль на 2.000.000 штук вытворчасць яек.\nАгульны прыбытак усіх арганізацый раёну аказаўся адмоўным -3.708 мільёнаў рублёў. У мінулым годзе за першы квартал мінус складаў 6.741 мільёнаў рублёў. Рэнтабельнасць продажаў склала 7%, у мінулым перыядзе - 8,3%. Вырасла колькасць стратных арганізацый. У мінулым годзе - 14,8 %, у гэтым перыядзе - 17,6%.\nУ разы выраслі запазычанасці. Па падатках, зборах і сацыяльнаму страхаванню запазычанасць вырасла прыблізна ў чатыры разы і склала 13.594 мільёны рублёў. За энэрга рэсурсы запазычанасць вырасла больш як у тры разы - 18.986 мільёнаў рублёў.\nЗапазычанасць па крэдытах вырасла амаль у двая - 70.755 мільёнаў рублёў.\nЗапасаў не рэалізаванай прадукцыі на складах - 103,1% ад выпускаемай за месяц. Сальда знешняга гандлю адмоўнае - 1.986,5 тысяч даляраў.\nСярод пазітыўных дадзеных можна адзначыць рост амаль на 1.000 галоў буйной жывёлы, некаторы рост знешняга гандлю ў абсалютных лічбах (пры гэтым, не значнае змяньшэнне яго ж у аб'еме знешняга гандлю ўсёй Віцебскай вобласці). Рост заробкаў на 104,1% (у мінулым годзе рост быў 124,2%)\nОбсуждение новости: Статыстыка не радуе


Гісторык распавёў, хто сапраўды перамог у Другой сусветнай вайне\nДзень Перамогі, Дзень памяці і прымірэння, Дзень перамогі над фашызмам. У кожнай краіне 8-га і 9-га траўня носіць сваю назву. І кожная краіна па-рознаму адзначае гэтую дату. Аднак танкі на Краснай плошчы ў Маскве і маштабныя шэсці па праспектах у Менску праходзілі за гэтыя 74 гады далёка не штогод.\nЯк адбывалася трансфармацыя гэтага свята, абмяркуем з гісторыкам Ігарам Кузняцовым.\n– У Новасібірску з помпай адкрылі помнік Сталіну. Ці магчыма нешта падобнае ў нас?\n– Мы гэта зрабілі яшчэ ў 2005 годзе, калі адкрылі Лінію Сталіна, там стаіць бюст. Таму Новасібірск адстаў ад нас.\n– Для беларусаў вайна пачалася ў 1939 годзе, але мы ўсё роўна прывязаныя да даты 22 чэрвеня. На Ваш погляд, чаму?\n– Не змянілася беларуская гісторыя, яна засталася савецкай. Пра гэта сведчыць апошняе інтэрв’ю дырэктара Інстытуту гісторыі Нацыянальнай Акадэміі Навук: яго можна было б 20 гадоў назад апублікаваць у газеце «Праўда», і ўсе сказалі б: нармальна! […]\n– Дзень Перамогі адзначаецца і ў Расеі, і ў Беларусі. Дык хто і над кім перамог у гэтай вайне?\n– Трэба адкінуць усе ідэалагічныя штампы і нарэшце сказаць, што ў гэтай самай крывавай вайне ў гісторыі чалавецтва (апошняя лічба – каля 42 мільёнаў загінулых) не палкаводцы перамаглі, не генералісімус Сталін! Трупамі завалілі гэтыя землі кулямёты нямецкія, і ў канцы, толькі дзякуючы народу, дзякуючы вытрымцы, мужнасці народа, які не здолелі знішчыць у гады рэпрэсіяў, народа, які стаў у абарону сваёй Айчыны, была здабытая перамога! Таму я катэгарычна супраць узвышэння асобных военачальнікаў, генералісімуса Сталіна, супраць таго, каб гаварыць, што дзякуючы 10 сталінскім ударам была атрыманая перамога ў гэтай крывавай вайне!\nУся размова – у відэа.\nТэгі: 9 мая 9 траўня Віталь Бабін гісторык гісторыя Дзень Перамогі каментар меркаванне эксперт