Вялікабрытанія заклікае ЕС перайсці да гандлю пасля Брэксіту з Паўночнай Ірландыяй - Рэпарцёр ЕС\nБрытанія заявіла Еўрапейскаму саюзу ў сераду (9 чэрвеня), што час заканчваецца для пошуку рашэнняў, каб палегчыць гандаль з Паўночнай Ірландыяй пасля Brexit, заявіўшы, што любыя далейшыя судовыя дзеянні блока не "палегчаць жыццё" жыхарам правінцыі, Reuters.\nЗ моманту завяршэння выхаду з ЕС у канцы мінулага года адносіны Брытаніі з ёй сапсаваліся, абодва бакі абвінавацілі адзін аднаго ў нядобрасумленнасці ў частцы гандлёвай здзелкі, якая тычыцца перавозак тавараў у Паўночную Ірландыю.\nБрытанскі міністр Brexit Дэвід Фрост сустрэўся ў Лондане з віцэ-прэзідэнтам Еўрапейскай камісіі Марасам Сефковічам, каб паспрабаваць урэгуляваць рознагалоссі наконт пратакола Паўночнай Ірландыі, але да гэтага часу шматгадовыя перамовы практычна не дазволілі выйсці з мёртвай кропкі.\nБрусель абвінавачвае Лондан у парушэнні пагаднення, не ажыццявіўшы праверкі некаторых тавараў, якія перамяшчаюцца з Вялікабрытаніі ў правінцыю Паўночная Ірландыя, і пачаў судовыя дзеянні з нагоды аднабаковага падаўжэння льготнага перыяду брытанскім урадам.\nЛондан заяўляе, што ў яго няма выбару, паколькі некаторыя чэкі перашкаджаюць пастаўкам у паўночнаірландскія супермаркеты. Гэта паказвае на рост напружанасці сярод прабрытанскіх юніяністаў у правінцыі.\n"Калі я сустрэнуся з Марашам Шэфковічам сёння пазней, маё паведамленне стане зразумелым: часу мала, і для таго, каб пратакол спрацаваў, патрэбныя практычныя рашэнні", - сказаў Мароз у заяве, заклікаючы да гнуткасці ў пошуку рашэнняў, "якія карыстаюцца даверам усіх суполак. ".\n"Далейшыя пагрозы судовых дзеянняў і помсты ў гандлі з боку ЕС не палегчаць жыццё пакупніку ў Страбанах, які не можа купіць упадабаны тавар".\nЯго словы сталі адказам на артыкул, які Шэфкавіч напісаў у аўторак у газеце "Тэлеграф", папярэдзіўшы Брытанію, што ЕС "не будзе саромецца рэагаваць хутка, цвёрда і рашуча", калі палічыць, што Брытанія парушае свае юрыдычныя абавязацельствы. больш падрабязна.\nЛондан і Брусель заяўляюць, што хочуць знайсці рашэнне, але абвінавачваюць адзін аднаго ў тым, што яны не ўдзельнічаюць у розных канкуруючых прапановах.\nЛьготны перыяд на некаторыя тавары заканчваецца 30 чэрвеня, і прэс-сакратар прэм'ер-міністра Барыса Джонсана заявіў у аўторак (8 чэрвеня), што "наогул не было справы аб прадухіленні продажу ахалоджанага мяса ў Паўночнай Ірландыі".\n"Патрэбны прагматызм і здаровы сэнс для вырашэння такіх праблем, як яны ёсць перад намі", - сказаў Мароз. "Гэтая праца важная. І яна ўсё больш актуальная".\nПадобныя тэмы:BrexitДэвід ФростeuПаўночнай ІрландыіUK\nКалі галандскі капітан і інжынер лодкі Эрнст-Ян дэ Грот падаў заяўку на працяг працы ў Брытаніі пасля Brexit, ён апынуўся ў бюракратычным кашмары з-за збою ў Інтэрнэце і заявіў, што зараз, магчыма, страціць працу, запіс Guy Фолконбридж і Эндру Макаскіл.\nЗгодна з новымі іміграцыйнымі правіламі, якія ўступаюць у сілу, дэ Грут сутыкаецца з перспектывай страціць права прыязджаць у Брытанію на працу, калі да канца чэрвеня ён не зможа паспяхова падаць заяўку на візу праз урадавы сайт.\nПасля сыходу з арбіты Еўрапейскага Саюза ў канцы снежня Вялікабрытанія мяняе сваю іміграцыйную сістэму, спыняючы прыярытэт для грамадзян ЕС перад людзьмі з іншых краін.\nУ той час як урад да гэтага часу апрацаваў больш за 5 мільёнаў заяў грамадзян ЕС на далейшае пражыванне ў Брытаніі, юрысты і ўдзельнікі выбарчых кампаній лічаць, што ёсць дзясяткі тысяч людзей, якія, як і дэ Грот, рызыкуюць прапусціць гэты тэрмін.\nТым, хто дамогся поспеху, не прадастаўляецца фізічны дакумент, які пацвярджае, што яны маюць права жыць або працаваць у Брытаніі, таму яны застаюцца закладнікамі вэб-сайтаў, калі ім трэба паказаць доказы свайго статусу на граніцах, альбо калі яны звяртаюцца за іпатэкай альбо пазыкай.\nВопыт дэ Грота і васьмі іншых заяўнікаў, з якімі размаўляла агенцтва Reuters, паказвае, як Brexit паставіў некаторых грамадзян ЕС на міласць урадавых вэб-сайтаў і чыноўнікаў, і як Брытанія можа незнарок перашкаджаць людзям мець неабходныя навыкі.\n"Я трапіў у бюракратычны лабірынт, які нават здзівіў бы Кафку, і выхаду няма", - сказаў дэ Грот. "Я паспрабаваў усё, што толькі магу прыдумаць, каб паведаміць той просты факт, што іх вэб-сайт працуе не так, як трэба".\n54-гадовы Дэ Грот на працягу апошніх шасці гадоў з задавальненнем працаваў у Вялікабрытаніі.\nЁн плыве доўгімі, вузкімі баржамі з Нідэрландаў у Англію, каб выкарыстоўваць іх як плавучыя дамы. Ён таксама праводзіць некалькі месяцаў у годзе, будуючы лодкі на верфі недалёка ад Лондана, а летам капітуе на высокім караблі вакол заходняга ўзбярэжжа Шатландыі.\nДэ Грот, які добра валодае англійскай мовай, кажа, што ён прытрымліваўся правілаў пасля Brexit, падаючы заяўку на дазвол памежніка, каб дазволіць яму працаваць у Брытаніі, не пражываючы.\nІнтэрнэт-заяўка была простай, пакуль яго не папрасілі даць фота. На наступнай старонцы яго заяўкі, якую разглядаў Reuters, гаворыцца: "Вам не трэба прадастаўляць новыя фатаграфіі", і не было магчымасці загрузіць іх.\nПраз некалькі тыдняў яго заяўка была адхілена - за адсутнасць фотаздымка.\nТак пачаўся лабірынтны кашмар тэлефонных званкоў, лістоў і бюракратычнага бязладзіцы. Паводле ацэнак Дэ Грота, ён правёў больш за 100 гадзін, звязваючыся з прадстаўнікамі ўрада, якія, паводле яго слоў, альбо не змаглі дапамагчы, альбо далі супярэчлівую інфармацыю.\nНекаторыя чыноўнікі сказалі яму, што ёсць тэхнічная праблема, якая будзе вырашана хутка. Іншыя казалі, што праблемы не было.\nКожны раз, калі ён тэлефанаваў, дэ Грот казаў, што просіць чалавека зрабіць запіс сваёй скаргі. У свой апошні званок ён сказаў, што чыноўнік сказаў яму, што яны не маюць доступу да асобных спраў, таму гэта немагчыма.\nЁн паспрабаваў запусціць новую заяўку, каб абыйсці збоі, але кожны раз, калі ўводзіў нумар пашпарта, які спасылаўся на яго першую заяўку, ён заставаўся ў пастцы загрузкі фота.\nМіністэрства ўнутраных спраў, урадавае ведамства, якое кіруе іміграцыйнай палітыкай, не адказала на просьбы пракаментаваць справу Дэ Грота альбо адсутнасць дакументаў, якія пацвярджаюць статус паспяховых заяўнікаў.\nЗа апошнія два дзесяцігоддзі Вялікабрытанія адчула беспрэцэдэнтную іміграцыю. Калі ён быў часткай ЕС, грамадзяне блока мелі права жыць і працаваць у краіне.\nПатрабаванне скараціць іміграцыю было рухаючай сілай кампаніі за Brexit на рэферэндуме 2016 г. Прыхільнікі заклікалі Брытанію "вярнуць кантроль" над сваімі межамі.\nБольшасць грамадзян ЕС, якія хочуць застацца, павінны будуць падаць заяўку на статус аселага да ліпеня. Іншыя, такія як дэ Грот, павінны падаваць дакументы на візы для працы ў Брытаніі.\nАрэндадаўцы, працадаўцы, служба аховы здароўя і іншыя дзяржаўныя аддзелы змогуць папрасіць у грамадзян ЕС пацверджанне іх іміграцыйнага статусу з наступнага месяца.\nМіністэрства ўнутраных спраў мае рэпутацыю агрэсіўнай арыентацыі на людзей, якія не маюць правільнай дакументацыі.\nУрад прасіў прабачэння тры гады таму за абыходжанне з Міністэрствам унутраных спраў з тысячамі мігрантаў з Карыбскага мора, якім было адмоўлена ў асноўных правах, у тым ліку некаторых, якія былі няправільна дэпартаваны, нягледзячы на тое, што яны легальна прыбылі ў Брытанію дзесяцігоддзямі раней.\nДа гэтага часу 3,294 грамадзянам ЕС было адмоўлена ва ўездзе ў Брытанію, а некаторыя былі дастаўлены ў ізалятары, паколькі яны не змаглі паказаць правільную візу або статус свайго жыхарства.\nЮрысты, дабрачынныя арганізацыі і дыпламаты кажуць, што некаторыя грамадзяне ЕС могуць не ведаць, што ім трэба падаць заяўку, альбо з цяжкасцю арыентуюцца ў бюракратыі.\nКрыс Бен, брытанскі адвакат па іміграцыі ў юрыдычнай фірме "Серафус", у якой дэлегацыя ЕС у Вялікабрытаніі заключыла кансультацыю па правілах, апошнія тры гады выступаў на мерапрыемствах, якія распавядалі грамадзянам ЕС, як арыентавацца ў новай сістэме.\nХоць Бен сказаў, што немагчыма даведацца, колькі людзей яшчэ трэба падаць заяўку, ён перажывае, што дзясяткі тысяч людзей, а магчыма і сто тысяч, могуць прапусціць гэты тэрмін.\nБэн кажа, што да гэтага часу сустракаецца з добра адукаванымі, свабодна валодаючымі англійскай мовай, якія не разумеюць, што трэба падаваць заяўку. Ён асабліва хвалюе пажылых людзей, і людзі ў сельскай мясцовасці, напрыклад, тыя, хто працуе на фермах, могуць не ведаць пра новыя правілы.\n"Калі нават вельмі невялікі працэнт прапусціць, у вас будуць вельмі распаўсюджаныя праблемы", - сказаў ён.\nХоць сістэма працавала добра для мільёнаў, дзевяць грамадзян ЕС, якія змагаюцца з заяўкамі, з якімі размаўляла агенцтва Reuters, кажуць, што яна выглядае перагружанай. Яны скардзяцца на доўгае чаканне, каб паразмаўляць з персаналам у кол-цэнтрах, і, калі яны праходзяць, ім не даюць канкрэтных парад.\nАдзін з іх, іспанскі студэнт у Эдынбургу, заявіў агенцтву Рэйтэр, што занепакоены тым, што не зможа скончыць вучобу, паколькі яго заяўка аб статусе ў лістападзе была прыпынена.\nПраз тры дні пасля падачы заявы ён праінфармаваў у дакументах, якія прагледзеў Reuters, што паліцыя палічыла, што яго расследуюць за "вінаватае і неабдуманае паводзіны" - злачынства ў Шатландыі за паводзіны, якія падвяргаюць чалавека альбо грамадства значнай рызыцы для яго жыцця альбо здароўе.\nСтудэнт, які папрасіў, каб яго не называлі публічна, баючыся паставіць пад пагрозу кар'ерныя перспектывы, заявіў, што ніколі не меў праблем з паліцыяй і не ўяўляў, да чаго можа адносіцца меркаванае расследаванне.\nЁн запытаў падрабязнасці ў шатландскай паліцыі. У адказах, якія бачыў Reuters, яны заявілі, што іх базы дадзеных паказваюць, што ён не быў унесены ў спіс злачынстваў і не расследаваны.\nЁн звярнуўся па дапамогу да свайго універсітэта, перадвыбарчых груп для грамадзян ЕС і пасольства Іспаніі. Да гэтага часу ніхто не змог вывесці яго з бюракратычнага лабірынта.\n"Паніка была пастаяннай і паступовай", - сказаў ён. "У выніку я ўвесь час пра гэта думаю, бо мяне могуць літаральна выгнаць з краіны".\nПрэс-сакратар паліцыі Шатландыі накіравала пытанні ў Міністэрства ўнутраных спраў.\nМіністэрства ўнутраных спраў не адказала на просьбы пракаментаваць справу студэнта і скаргі на кол-цэнтры.\nДэ Грот не менш засмучаны. Кампанія, якая звычайна выкарыстоўвае яго для капітана карабля летам, пачала шукаць кагосьці іншага.\nДыпламаты кажуць, што навісла яшчэ адна праблема: што будзе рабіць Брытанія з грамадзянамі ЕС, якія не маюць патрэбных дакументаў да ліпеня?\nУрад заявіў, што тыя, хто прапусціць тэрмін, страцяць права на такія паслугі, як бясплатная неадкладная медыцынская дапамога, і могуць быць дэпартаваны. Указанні мяркуюць, што паблажлівасць будзе прадастаўлена толькі ў пэўных выпадках, напрыклад, для людзей з фізічнай або псіхічнай непрацаздольнасцю.\nНават тыя, хто мае ўладкаваны статус, занепакоеныя тым, што без наяўнасці дакумента, які пацвярджае гэта, яны ўсё роўна могуць апынуцца ў падвешаным становішчы ў выпадку няўдачы вэб-сайтаў.\nКалі Рафаэль Альмейда, навуковы супрацоўнік Эдынбургскага універсітэта, падаў заяву на іпатэку ў гэтым годзе, яго папрасілі прадаставіць код акцый, сфарміраваны на ўрадавым сайце, каб пацвердзіць яго ўладкаваны статус.\nАльмейда сказаў, што вэб-сайт не будзе працаваць, і яго сустрэлі паведамленнем: "На дадзены момант у гэтай паслугі праблема. Паўтарыце спробу пазней".\nПасля месяца няўдалых спроб генерацыі кода іпатэчны брокер Almeida пераканаў крэдытора прыняць у якасці пасведчання асобы толькі яго пашпарт. Сайт па-ранейшаму не працуе.\nМіністэрства ўнутраных спраў не адказала на просьбы пракаментаваць.\nАльмейда занепакоены тым, што з наступнага месяца ён не зможа атрымаць доступ да медыцынскай дапамогі, папросіць працу, калі захоча, альбо вернецца ў Партугалію да сям'і ці сяброў.\n"Я неверагодна перажываю, вельмі расчараваны людзьмі, якія павінны былі клапаціцца пра гэта", - сказаў ён. "Я проста вельмі хвалююся за будучыню".\nЦяпер парламент гатовы весці перамовы з Саветам аб падрабязнасцях фонду, каб дапамагчы краінам ЕС супрацьстаяць негатыўным наступствам вываду Вялікабрытаніі, ПЛЕНАРНАЯ СЕСІЯ REGI.\nПарламент прыняў сёння (9 чэрвеня) сваю пазіцыю адносна рэзерву карэкціроўкі Brexit на 5 мільярдаў еўра (у цэнах 2018 года - 5.4 млрд. Еўра ў бягучых цэнах). Перамовы з Саветам пачнуцца 9 чэрвеня, і еўрадэпутаты маюць намер дасягнуць палітычнага пагаднення 17 чэрвеня, каб сродкі былі хутка даступныя.\nдакладчык Паскаль Arimont (EPP, BE), які ўзначаліць перамоўную групу Парламента, сказаў: "Мы зрабілі ўсё, каб гэтая тэрмінова неабходная дапамога была выплачана хутка і без бюракратычнай валакіты. У гэтым кантэксце для нас важныя выразныя і зразумелыя крытэрыі, бо гэта адзіны спосаб пераканацца, што фінансаванне ідзе туды, дзе гэта сапраўды неабходна. Маючы моцны мандат, мы зараз можам пачаць перамовы з дзяржавамі-членамі, якія мы хочам заключыць да канца цяперашняга старшынства ў Савеце ".\nАсноўнымі пунктамі перагаворнага мандата парламента з'яўляюцца:\n- Транш папярэдняга фінансавання ў памеры 4 млрд. Еўра выдзелены двума роўнымі часткамі ў 2021 і 2022 гг., Астатнія 1 млрд. Еўра выплачаны ў 2025 г.\n- Перыяд выбару пакрывае выдаткі, панесеныя з 1 ліпеня 2019 г. па 31 снежня 2023 г. у рамках падрыхтоўкі да чаканых негатыўных наступстваў Brexit.\n- Метад размеркавання, заснаваны на трох фактарах: важнасць гандлю з Вялікабрытаніяй, важнасць рыбалоўства ў выключнай эканамічнай зоне Вялікабрытаніі і насельніцтва, якое пражывае ў марскіх рэгіёнах, якія мяжуюць з Вялікабрытаніяй.\n- Акцэнт на МСП і самазанятасці, стварэнні працоўных месцаў і рэінтэграцыі грамадзян ЕС, якія вяртаюцца з Вялікабрытаніі, як наступствы Brexit.\n- Фінансавы і банкаўскі сектар выключаны з падтрымкі.\n- Дробнае рыбалоўства і мясцовыя супольнасці, якія залежаць ад рыбалоўнай дзейнасці ў водах Вялікабрытаніі, павінны атрымліваць не менш за 7% нацыянальных асігнаванняў (для зацікаўленых краін).\n25 снежня 2020 г. Камісія прадставіла сваё прапанова аб рэзерве карэкціроўкі Brexit, які будзе створаны як спецыяльны інструмент па-за межамі бюджэтных лімітаў шматгадовых фінансавых рамак на 2021-2027 гг. Парламенцкі камітэт па рэгіянальным развіцці прыняў праект мандата на вядзенне перамоў 25 мая.\nПрыняты тэкст (09.06.2021)\nПрэс-рэліз па выніках галасавання ў камісіі (25.05.2021)\nСлужба даследаванняў EP: Рэзерв карэкціроўкі Brexit\nКамітэт па рэгіянальным развіцці\nПагадненне паміж ЕС і Вялікабрытаніяй аб абмежаваннях рыбалкі да 2021 года: перспектыўны знак супрацоўніцтва, але навука ўсё яшчэ не адпавядае патрабаванням Oceana\nЕС і Вялікабрытанія нарэшце дасягнулі першага штогадовага пагаднення адносна агульнай папуляцыі рыбы, усталяваўшы квоты для больш чым 75 камерцыйных рыбных запасаў і прыняўшы палажэнні аб эксплуатацыі неквотных запасаў у 2021 г. Oceana вітае гатоўнасць абодвух бакоў да супрацоўніцтва. -працуе, але лічыць, што некаторыя прынятыя меры не дазваляюць забяспечыць устойлівую эксплуатацыю звычайных рыбных запасаў.\n"Пасля працяглых і складаных перамоваў гэта першае пагадненне ў галіне рыбалоўства пасля Brexit з'яўляецца важнай вяхой, паколькі толькі дзякуючы супрацоўніцтву ЕС і Вялікабрытанія могуць звярнуцца да кіравання агульнымі рыбнымі запасамі", - сказала старшы дырэктар па пытаннях прапаганды ў Еўропе Акіяна Вера Коэлю. «Але абодва бакі па-ранейшаму паўтараюць памылкі кіравання мінулага, напрыклад, устанаўліваюць некаторыя абмежаванні ўлову вышэй за навуковыя парады. Калі абодва бакі хочуць узяць удзел у кіраванні ўстойлівым рыбалоўствам на міжнародным узроўні і дапамагчы ў барацьбе з надзвычайнымі сітуацыямі, звязанымі з кліматам і біяразнастайнасцю, яны павінны неадкладна спыніць вылаў ".\nНядаўні рыбалоўства аўдыт by Oceana паказвае, што, як вядома, толькі каля 43% запасаў рыбы, якія падзяляюцца паміж Вялікабрытаніяй і ЕС, эксплуатуюцца на ўстойлівым узроўні, у той час як астатнія запасы альбо пералоўлены, альбо іх стан эксплуатацыі невядомы. Тым не менш, у гэтым новым пагадненні аб рыбалоўстве ўсё яшчэ ёсць прыклады, калі навуковыя парады відавочна не выконваюцца, як у выпадку з трэскай на захадзе Шатландыі, селядцом на захадзе Ірландыі або пустальгой у Ірландскім моры, якія працягваюць пералоў гэтых запасаў.\nПагадненне аб рыбалоўстве на 2021 год, якое беспрэцэдэнтна з пункту гледжання колькасці ахопленых рыбных запасаў, было прынята ў адпаведнасці з прынцыпамі і ўмовамі, устаноўленымі ў Пагадненні аб гандлі і супрацоўніцтве (TCA). Узгодненыя меры кіравання заменяць дзейныя папярэднія меры, устаноўленыя ЕС і Вялікабрытаніяй паасобку, каб забяспечыць працяг рыбалоўнай дзейнасці да таго часу, пакуль кансультацыі не будуць завершаны і ўведзены ў адпаведнасць з нацыянальным заканадаўствам альбо заканадаўствам ЕС.\nПалітычна матываванае ўстанаўленне лімітаў вылаву, большае, чым рэкамендавана навукоўцамі, прыводзіць да кароткатэрміновай фінансавай выгады для некалькіх і разбуральных наступстваў для астатніх. Пералівы разбуральны для марскога асяроддзя, высільвае папуляцыі рыб і саслабляе іх устойлівасць да кліматычных змен. Гэта таксама падрывае доўгатэрміновую сацыяльна-эканамічную ўстойлівасць рыбнай прамысловасці і прыбярэжных абшчын па абодва бакі Ла-Манша. Сапраўды, брытанскі аўдыт па рыбалоўстве Oceana паказаў, што калі абмежаванні на ўловы ўстанаўліваюцца на ўзроўні або ніжэй за рэкамендаваныя ўстойлівыя ўзроўні, запасы рыбы аднаўляюцца, дэманструючы станоўчы ўплыў, які можна атрымаць, прытрымліваючыся навуковых парад.\nАкіяна папярэджвае, што Вялікабрытанія і ЕС павінны "размаўляць", калі новая здзелка па Brexit будзе абараняць запасы рыбы


Активный зимний отдых — Бешенковичи. Бешенковичский район. Зара. Районная газета\n04.01.2016 admin366Комментарии on Активный зимний отдых\nНярэдка бывае, што мы не заўважаем людзей вакол нас. Між іншым, знаходзяцца розныя цікавыя асобы, з якімі прыемна падзяліцца думкамі, пачуць іх новае меркаванне. Нядаўна ў ФСК «Дзвіна» пазнаёмілася з чалавекам, захопленым сваёй справай. Інструктар-метадыст Аруцюн Татулавіч Манукян для дзяцей не проста трэнер, які другі год вучыць іх майстэрству футбола. Мужчына паказвае спорт па-новаму, не толькі як любімы занятак, а як жыццё, дзе ёсць не адна перамога і не адно паражэнне.\n– Галоўнае – гэта займацца рэгулярна, старацца не прапускаць ні адной трэніроўкі, – кажа Аруцюн Татулавіч. – Тады будзе вынік.\nСапраўды, за гэты час каманда дасягнула значных вышынь: удзельнічала ў розных кубках, турніры «Кожаный мяч». Спачатку перамога здавалася недасягальнай, але ў некаторых спаборніцтвах каманда здолела выйсці ў паўфінал. У міжраённым турніры па міні-футболе сярод дзяцей 2002-2004 гадоў нараджэння, які праходзіў у Бешанковічах, каманда заняла 3-е месца. А ў міжраённым турніры па міні-футболе ў г. Сянно, дзе прымалі ўдзел дзеці 2003-2004 гадоў нараджэння, заваявала 1-е месца. Як бачна, вучням ёсць да чаго імкнуцца.\nАруцюн Татулавіч любіць футбол, займаецца ім з дзяцінства, мае 1-ы разрад. Родныя разумеюць і падтрымліваюць мужчыну. Цудоўна, што яны заўсёды хвалююцца, нецярпліва чакаюць вынікаў спаборніцтваў. Магчыма, у жыцці гэта і ёсць самае галоўнае.\nЦікаўлюся: «Што ў спорце падабаецца больш за ўсё?»\n– Азарт, – кажа мужчына. – Калі выходзіш на поле разам з вучнямі, адчуваеш сябе маладым, нібыта і няма за плячыма 50 гадоў.\nМне пашчасціла назіраць за трэніроўкай, заменай гульцоў. Трэнер нібыта прадказвае вынікі. Ужо праз 15 хвілін гульні можа сказаць, хто мае шанц на перамогу.\n– Пасля спаборніцтваў мы заўсёды збіраемся і робім аналіз гульні незалежна ад перамогі ці паражэння, – кажа Аруцюн Татулавіч. – Я хачу, каб дзеці ведалі, чаму яны выйгралі і чаму прайгралі. Для мяне галоўнае – каб вучні зразумелі свае памылкі і ўбачылі, як іх выправіць.\nУсім аматарам футбола Аруцюн Татулавіч дае параду: не засмучацца ў цяжкія хвіліны паражэння, шукаць у гульні разыначку, глядзець наперад, непрыемнасці забыць, адчуваць дыханне перамогі.


Больш за ўсё чытаюць у Швецыі | Саюз беларускіх пісьменнікаў\n08 лістапада 2013\nБольш за ўсё чытаюць у Швецыі\nЕўракамісія апублікавала вынікі сацапытання пра ўдзел еўрапейцаў у культурным жыцці.\nПаводле дадзеных сацыялагічнага сэрвісу Еўракамісіі “Еўрабарометр”, 68% грамадзян ЕС за апошнія 12 месяцаў прачыталі хаця б адну кнігу. Гэта толькі крыху менш, чым колькасць людзей, якія прагледзелі за апошні год хоць бы адну культурную тэлеперадачу ці праслухалі радыёпраграму пра культуру (72%). Больш за ўсё чытаюць у Швецыі (90%), Нідэрландах (86%) і Даніі (82%). Менш за ўсё — у Румыніі (51%) і Грэцыі (50%).\nДакладных дадзеных пра тое, колькі чытачоў у Еўропе карыстаецца электроннымі версіямі кніг, няма, аднак вядома, што кнігі, кампакт-дыскі альбо квіткі на культурныя імпрэзы ў інтэрнэце купляе 27% апытаных. Менш за ўсё — толькі 5% апытаных —куплялі такія культурныя прадукты ў Балгарыі, а больш за ўсё — 53% і 52% адпаведна — у Швецыі і Даніі. У Германіі кнігі, дыскі або квіткі купляюць у інтэрнэце 44 % апытаных, а ў Вялікабрытаніі і Францыі — 30% і 31% адпаведна.\nАдносна няшмат еўрапейцаў ходзіць у бібліятэкі: 31%. Галоўнай прычынай гэтага называюць слабую цікавасць (43% тых, хто не ходзіць), у той час як галоўная прычына нечытання кніг дома — адсутнасць часу (44%). Аднак тыя з еўрапейцаў, хто чытае кнігі, далёка не заўсёды цікавяцца творчасцю сваіх суседзяў па Еўрасаюзе. Такім чынам, толькі 27% за апошні год прачыталі кнігу якога-небудзь еўрапейскага аўтара не са сваёй краіны.


Дэпутаты перарабілі бюджэт на патрабаванне Лукашэнкі\nЗа два тыдні да Новага года Беларусь усё ж можа здабыць галоўны фінансавы дакумент на 2012 год\nУжо ў бліжэйшы панядзелак дэпутаты Палаты прадстаўнікоў маюць прыняць дзяржаўны бюджэт у другім чытанні. Варыянт жорсткай эканоміі з мінімальным ростам ВУП (1,5 %), прапанаваны месяц таму Міністэрствам эканомікі, быў адхілены. У канчатковым варыянце дакументу прагназуецца рост у 5,2 %, як і патрабаваў Аляксандр Лукашэнка.\nЦі рэальная лічба? “Аналагічная сітуацыя была ў канцы 2009 года, – узгадвае эканаміст Сяргей Чалы. – Міністэрства фінансаў разлічыла бюджэт, зыходзячы з 7 % росту ВУП, а палітычныя структуры яго запатрабавалі запланаваць на 11–13 %. І ў канцы 2010 года падлічылі, што рост ВУП якраз і склаў 7 %. Першая прыкідка выявілася больш дакладнай. Здаецца, тое ж будзе і зараз”.\nБюджэт запланаваны бездэфіцытным. “І прыбыткі, і выдаткі складуць 92,7 трлн рублёў, – заявіў міністр фінансаў Андрэй Харкавец. – Кансалідаваны бюджэт (разам з лічбамі Фонду сацыяльнай абароны, які выплачвае пенсіі) складзе 141,8 трлн”. Гэта азначае, што ў даляравым выражэнні бюджэт скарачаецца амаль удвая.\nСярод іншых эканамічных паказнікаў, якія будуць істотна ўплываць на дабрабыт беларусаў, сярэднегадавы курс даляра, які, паводле плану чыноўнікаў, павінен скласці 9150 руб. А вось максімальны дазволены ўзровень інфляцыі называецца на ўзроўні 22 %.


«Я боль людскі кранаў... рукамі»\nОпубликовано: 16.04.2011 21:18:46\nХУТКА выйдзе ў свет кніга-споведзь Раісы ДЗЕЙКУН «Мой Чарнобыль, або Я боль людскі кранаў... рукамі». Раіса Васільеўна нарадзілася на станцыі Аўрамаўскай Хойніцкага раёна. Скончыла факультэт журналістыкі Белдзяржуніверсітэта. Зараз жыве ў Гомелі. Яна — член літаратурнага творчага аб’яднання «Пралеска», якое працуе пры Гомельскай раённай бібліятэцы. Піша вершы, апавяданні.\nСёння Аляксандр ДЗЕЙКУН ліквідатар, а тады, 25 год назад, ён ратаваў людзей хойніцкіх вёсак.\nУ цэнтры падзей кнігі-споведзі — ліквідатар наступстваў чарнобыльскай катастрофы. Як кажа аўтар, вочы якога да драбніц «сфатаграфавалі» ўсё пабачанае, а вушы «запісалі» ўсё пачутае падчас трагічных падзей 1986 года. Ліквідатар пастарэў, а яго памяць — не! Сведка тых падзей, ён не быў пасіўным назіральнікам, а ўзначальваў адну з брыгад па ратаванні і высяленні людзей з вёсак і ліквідацыі гаспадарак Хойніцкага раёна, адкуль сам родам.\n— Праз дваццаць пяць гадоў, старонка за старонкай, ён гартае сваю асабістую, горкую, як палын, кнігу памяці, — расказвае Раіса Васільеўна. — Дарэчы, гэты ліквідатар — мой брат, Аляксандр Васільевіч Дзейкун. На момант катастрофы ён быў загадчыкам сельгасаддзела Хойніцкага райкама КПБ, таму і ўзначальваў брыгаду па высяленні. Сёння жыве ў вёсцы Бабовічы Гомельскага раёна.\n— У кнізе шаснаццаць старонак расказваюць пра тое, якія Хойнікі сёння, — дадала Раіса Дзейкун.\nДарэчы, да выхаду кнігі-споведзі мае непасрэднае дачыненне Хойніцкі райвыканкам, які аказаў маральную і матэрыяльную падтрымку, а таксама Упраўленне па праблемах ліквідацыі наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта.\nP.S. Мы друкуем урывак з кнігі-споведзі «Мой Чарнобыль, або Я боль людскі кранаў... рукамі».


Галоўная КЛАСЫЧНЫ ФУТБАЛЕР Андрэа Пірла Дзяцінства Story Plus Untold Біяграфія Факты\nLB ўяўляе поўную гісторыю Легенда футбола лепш за ўсё вядомы пад мянушкай; «Архітэктар», Нашы Андрэа Пірла Childhood Гісторыя плюс Untold Біяграфія Факты прыносіць вам поўны справаздачу аб прыкметных падзеях з свайго часу дзяцінства да цяперашняга часу. Аналіз ўключае ў сябе гісторыю свайго жыцця да славы, сямейнага жыцця і шмат OFF і ON-Pitch малавядомых фактаў пра яго.\nТак, усе ведаюць пра яго здольнасцях, але мала хто лічыць Андрэа Пірла Біяграфія, які з'яўляецца даволі цікавым. Цяпер без далейшай бывай, дазваляе пачаць.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -Ранні перыяд жыцця\nПірла нарадзіўся ў дзень 19th мая 1979 ў FLERO, Італія па маці, Livia Gatta і бацька, Луіджы Пірла.\nПірла адзін з двух дзяцей разам са сваім братам Іванам і сястрой, Сільвія Пірла.\nПірла быў футбольным пратэжэ, як дзіця. Падрастаючы, ён гуляў са сваім братам і сябрамі на пяску марскога курорта Віарэджа, ў Таскане, дзе яго сям'я адправілася на канікулы.\nАдступленняў святы, ён правёў рэшту свайго дзяцінства ў правінцыі Брэшыя. Гэта было тое, дзе яго футбольны талент быў распрацаваны.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -Кар'ера ў рэзюмэ\nПірла пачаў сваю клубную кар'еру ў якасці атакавалага паўабаронцы з яго родным горадам бок Брэшыя. Ён звярнуў увагу міжнароднай супольнасці ўпершыню ў 13, калі ён і яго каманда, 'Voluntas Brescia U15s'Удзельнічаў у 1992 'Dana Cup'.\nЯны зрабілі гэта ў паўфінале, перш чым накаўтаваў. Ніжэй прыведзены здымак яго дэбютаваўшы.\nНіжэй вельмі маладыя Пирели падбіраючы сваё першае сталовае серабро ў складзе моладзевай каманды Брэшыя.\nH прагрэсавала ў рады, якія атрымалі яго старэйшы месца ў камандзе. Пірла дапамог сваёй камандзе выйграць тытул Serie B і атрымаць Серыі А прасоўванне ў 1997. Як малады хлопец, які мае бясконцае навучанне быў парадак дня.\nЯго трэнер Francoonce аднойчы сказаў ...."Калі мы скончылі навучанне, я павінен быў адрэзаць ўлада, каб зрабіць Andrea ісці дадому, ці ён практыкаваў ўсю ноч! »\nПірла даў ва ўсіх лепшых і бачыў вынікі. Яго шматабяцаючыя выступу прывялі да руху да Internazionale у 1998.\nПірла у той час як Інтэр змагаўся, каб атрымаць гульнявое час у сваім новым клубе, з-за яго адсутнасці тэмпу, а таксама цяжкай канкурэнцыі з іншымі гульцамі ў сваёй пазіцыі. Hee пасля быў адпраўлены на крэдыт у 1999.\nНягледзячы на паспяховыя загаворамі з Реджины, і Брэшыі яшчэ раз, Пірла ўсё яшчэ не змог прабіцца ў Інтэра стартавым складзе і быў прададзены ў крос-горад супернікаў Мілан у 2001.\nУ Мілане, менеджэр Карла Анчалоці вырашыў перанесці Пірла перад абаронай, як глыбока залягаюць плеймейкера, што дазволіла яму больш часу на мяч, каб арганізаваць атаку сваёй каманды.\nПірла атрымаў поспех у сваёй новай ролі, і неўзабаве ператварыўся ў сусветным класе паўабаронца, адыгрывае ключавую ролю ў наступных поспехах Міланы.\nУ 2011, ён пакінуў Мілан пасля прыходу да ўзаемнай рашэнні з клубам. Ён далучыўся да Ювентусу на правах вольнага агента.\nПерад Пірла прыйшоў у Ювентус, каманда была трофі-менш, так як 2003. Ён прынёс чатыры тытула ў Серыі А (2012, 2013, 2014 і 2015), два тытула (Суперкубак Італіі па футболе 2012 і 2013) і Coppa Italia (2015) у клуб. Ён гуляў у 164 матчаў за імі і забіваў галы 19.\nУ 2015, ён падпісаў кантракт з «Нью-Ёрк Сіці», каманда, якая з'яўляецца часткай «МЛС», Астатняе, як гаворыцца, ужо гісторыя.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -сямейнае жыццё\nАндрэа Пірла з багатай сям'і фон. Бацька Пірла заснаваў метал гандлёвай кампаніі ў Брэшыя у 1982 называецца Elg Steel. Сам Пірла захоўвае долю ў сямейным бізнесе. Ніжэй карціна пра яго і яго бацька, Луіджы Пірла.\nАндрэа Пірла пазіруе з Dad- Луіджы Пірла\nШто да яго багацця ад яго сямейнага бізнесу і футбольнай кар'еры, Пірла заявіў у інтэрв'ю італьянскаму Vanity Fair часопіс, які ён ніколі не кажа пра грошы.\nУсяго СМІ цішыня існуюць для астатняй часткі сям'і Андрэа Пірла. Гэта ўключае ў сябе яго маці, Livia Gatta, брат (Іван Пірла) і сястра (Сільвія Пірла).\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -адносіны Жыццё\nУ год 1999, Андрэа Пірла закахаўся ў Deborah Ровэрс падчас свайго знаходжання ў Інтэр.\nАндрэа Пірла і Дэбора Roversi- Раннія гады\nГэта быў перыяд, ён перажыў самы цяжкі час у сваёй гульнявой кар'еры. Некаторы час ён быў адпраўлены назад на крэдыт Реджина і Брэшыі. У спробе засяродзіцца больш на яго асабістым жыцці, як Пірла і Дэбора вырашыла атрымаць свой шлюб у 2001 ў іх родным горадзе FLERO ў Брэшыі.\nАндрэа Пірла і Дэбора Roversi вясельнае фота\nкар'ера Пірла палепшылася пасля іх шлюбу. Праз два гады пасля іх цырымоніі, абодва мелі свой першы дзіця. Сын, які яны назвалі Нікола (нарадзіўся 2003). Тры гады праз, у іх была дачка па імі Анджела (род 2006).\nПірла і Дэбора трываў трываў цяжкія часы на працягу многіх гадоў. Пірла ня быў асабліва шчаслівы. Ты ён прывык трымаць яго спакой.\nНеўзабаве іх адносіны сапсаваліся атрымалі, як і дыстанцыяваліся нават у грамадскіх месцах.\nУ 2014, Пірла і Roversi развяліся пасля трынаццаці гадоў шлюбу, пасля справы Пірла з Валянцінай Бальдини, жанчынай, якую ён сустрэў у сваім гольф-клубе.\nАбодва яго дзяцей (Нікола і Angela) навучыліся кахаць і прымаць Валянціну ў якасці мачахі. Ніжэй карціна з іх, якія маюць добры час у Маямі, ЗША.\nАндрэа Пірла Фатаграфаванне\nЯны таксама святкавалі перамогу разам.\nсяброўка Андрэа Пірла, Валянціна нарадзіла двайнят на 10th ліпеня 2017. Пра гэта яна заявіла ў сваім блогу. Двайняты называюцца Леанарда і Тамаза.\nАндрэа Пірла Twins- Леанарда і Тамаза\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -віно Бізнес\nПірла вядомы як знаўца вінаў. Гэтак жа, як Андрэс ІньестаПірла вялікі хлопчык у вінным бізнэсе.\nAndrea Pirlo- Віно Expert\nПірла мае вялікі вінны вінаграднік у Італіі, якая вырабляе каля 15-20,000 бутэлек у год. Пірла мог выпіць перамогу ў сваім вінаградніку на працягу ўсяго дня.\nАндрэа Пірла пазіруе ў сваім вінаградніку з бутэлькамі віна\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -Найгоршая ноч свайго жыцця\nПірла прызнаўся ў сваёй аўтабіяграфіі «Я думаю, таму я гуляю», Што ён лічыў дамкрат ўсіх гэтаму пасля таго, як дзіўнае вяртанне Ліверпуля супраць яго Мілана ў фінале 2005 Лігі чэмпіёнаў.\nПаводле яго слоў, ...«Я думаў аб сыходзе, таму што, пасля Стамбула, нічога не мела сэнсу больш. Канчатковы 2005 Лігі чэмпіёнаў душылі мяне. Я ўбачыў канец лініі: падарожжа скончылася. Гісторыя была скончаная, і так было I. »\nSadest дзень жыцця Андрэа Пірла\nУ 13 месяцаў, ён стаў пераможцам Кубка свету. На працягу двух гадоў, Пірла адпомсціў, што параза, калі Мілан біць Ліверпуль ў Афінах.\nAvenging Ліверпуль было яго другое перамогі ў Лізе чэмпіёнаў, першае прыйсце супраць Ювентуса ў 2003. Хммм ......Якая страта было б, калі Пірла быў верны свайму слову.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -Барада\nЦяпер, амаль няўяўна, то барадатая прыгажосць паказаў, што ён, нарэшце, вешае боты. Яго віно ўліваецца з мускусам яго магутнай барадой.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -медыя Марка\nБез сумневу, Пирели аднойчы ў Еўропе самых хадавых Футбалістаў ў свеце. Ён калісьці прыкметах ў модзе страляць GQ ў узмахнуў сякерай.\nНіжэй відэа сведчыць аб высокай таварнасці Пірла.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -мянушкі\nПрыкладання гульцы зборнай Італіі празвалі Пірла «Архітэктар» з-за спосабу, у якім ён будуе п'есы, і настройвае галявых з доўгімі, навясных праз перавалы. Ён атрымаў у спадчыну яго мянушка «Метраном» падчас гульні ў Мілане, за тым, як ён пад уплывам гульні, кантралюючы тэмп гульні сваёй каманды па яго прамой і эфектыўнаму праходжання гульні ў цэнтры поля, а таксама яго здольнасць зрабіць сябе даступным для таварышаў па камандзе, каб атрымліваць і распаўсюджваць мяч.\nУ апошнія гады заўзятары Юве таксама называлі яго «Прафесар», "Maestro », і "Моцарт ». Яны лічылі яго адным з самых вялікіх калі-небудзь паказчыкаў гэтай пазіцыі, з-за яго бачанне, кантроль мяча, творчасць і праходнасць.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -Адзін з самых любімых\nЁсць шмат вялікіх футбалістаў. Затым, над імі ёсць што выключная група гульцоў з геніяльным, якія камандавалі ўсеагульнае павагу і ўдзячнасць.\nУ новы і найноўшы час, яны ўключаюць у сябе Ліянэль Месі, стары Ronaldo, новы Раналда, Хаві, Андрэс Іньеста, Зінедзін Зыдан - і вядома, Андрэа Пірла.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -Амаль Рэгістрацыя Чэлсі\nПірла амаль далучыўся англійская гігантаў Чэлсі назад у 2009 спадзеючыся працаваць пад кіраўніцтвам былога трэнера Карла Анчалоці. Тым не менш, прэзідэнт AC Milan ўмяшаўся, і ён застаўся з італьянскім клубам яшчэ на два сезону.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -геймер\nПірла ў цытаце лічыць, што PlayStation з'яўляецца другім лепшым вынаходствам пасля таго, як кола.\nпа паведамленнях, ён правёў у другой палове дня яго фіналу 2006 WC, якія граюць на PlayStation. Ён часта гуляе са сваім італьянскім партнёрам па камандзе на працягу некалькіх гадзін.\nАндрэа Пірла Childhood Гісторыя Плюс Untold Біяграфія Факты -захапленне Скоулза\nПол Скоулз быў толькі англійская паўабаронца Пірла адчувае сябе самым вялікім у англійскай гісторыі.\nПа словах Андрэа Пірла, «Адзіны вялікі ангельскі паўабаронца ў маёй кар'еры быў Пол Скоулз. Ён меў элегантнасць ў ім. Іншыя былі самазванцамі »\nГэта вымаўленне было зроблена італьянскім Legend пабачыла выяўленчую статыстыку ніжэй.\nСтатыстычныя дадзеныя вышэй, магчыма, «Ежа для разважанняў» для футбольных пандыты і Манчэстар Юнайтэд прыхільнікаў па ўсім свеце.\nЁн прадставіць добры выпадак доказ для тых, хто хацеў бы параўнаць тры вялікія паўабаронца. Фрэнк Лэмпард з'яўляецца выключэннем у гэтым выпадку.


Шлях да яснай свядомасці Раздзел 04 «Распазнавальная свядомасць» - старонка 2\nСпампаваць 340.04 Kb.\nНазва Шлях да яснай свядомасці Раздзел 04 «Распазнавальная свядомасць»\nПамер 340.04 Kb.\n04-04) Усе НЭ, якія зведвае чалавек, а таксама НФ, які ўвесь час прысутнічае, бесперапынна падсілкоўваюць уд, робяць яго бесперапынным, шчыльным, знясільваючым. Яго немагчыма спыніць, і нават зрабіць у ім хаця б секундную паўзу – таксама немагчыма - суд выключна шчыльны і ў ім няма перапынкаў. Нявопытны ў распазнаванні сваіх успрыманняў чалавек часам можа падумаць, што ў яго атрымоўваецца перастаць думаць – але ён пры гэтым проста не заўважае шчыльных пластоў суд – гэтак жа як чалавек, які бесперапынна на працягу многіх гадоў зведвае НФ, не заўважае яго і лічыць, што НФ ён не зведвае.\nАдзіны спосаб дамагчыся таго, каб у уд сталі ўзнікаць разрывы – гэта дамагчыся бесперапыннага АзФ. Гэта не так ужо і складана. Калі ўпарта і рашуча ўстараняць усплёскі НЭ, успамінаць сябе ў АзУ і дамагацца дзесяткаў усплёскаў АзУ на працягу дня, то паступова АзФ пачне ўзнікаць і ўмацоўвацца. У той перыяд часу, калі АзФ праяўлены бесперапынна і інтэнсіўна, муд пачынае слабець.\nСпыненне уд – любімая тэма эзатэрыкаў, ці тых людзей, якія нічога ў сабе змяняць не жадаюць, не жадаюць пераставаць зведваць НЭ, не жадаюць зведваць АзУ, не жадаюць дамагацца яснасці і шчырасці, а жадаюць толькі выклікаць уражанне на людзей рознымі эзатэрычнымі словамі і пачувацца вельмі важнымі. Тое, што чалавек зведвае НЭ – схаваць амаль немагчыма, асабліва пры доўгіх зносінах. А як звычайны нявопытны чалавек праверыць – ёсць у кагосьці уд ці няма? А ніяк – у гэтым прычына таго, што эзатэрыкі так любяць гэтую тэму. Паміж тым я магу сказаць дакладна на 100% - да той пары, пакуль чалавек не навучыўся бездакорна (г.зн. за час меншы за паўсекунды) устараняць НЭ, пакуль ён не пачаў зведваць дзесяткі ўсплёскаў АзУ у дзень, пакуль ён не пачаў зведваць доўгі інтэнсіўны АзФ, нават слабыя перапынкі ў яго уд абсалютна немагчымыя – не толькі суд, але нават і гуд. Можна, шляхам нейкіх неверагодных хітрыкаў, на секунду-другую спыніць толькі самыя гучныя думкі, але не больш.\n04-05) Уяві, што ў цябе перад вачамі ўвесь час нешта мітусіцца. Гэтага «нешта» так шмат і яно такое бесперапыннае, што ты наогул нічога ўбачыць вакол сябе не можаш – проста не можаш распазнаць пэўны вобраз. Перад табой мільгаюць рознакаляровыя кропкі, палачкі, многавугольнікі – зрокавае хаатычнае смецце. І маленечкія кавалачкі зрокавага ўспрымання пакоя, у якім ты знаходзішся, што прабіваюцца скрозь гэты струмень смецця, ніяк не могуць скласціся ў малюначак. Такі чалавек быў бы фактычна сляпым нягледзячы на тое, што яго зрок функцыянуе нармальна і мог бы выдатна ўспрымаць навакольны свет, калі б не вось гэтая паразітычная мітусня. І калі б ён не ведаў аб існаванні пакоя, ён бы і не здагадаўся аб тым, што ён існуе, калі б абапіраўся толькі на інтэрпрэтацыю зрокавых успрыманняў.\nМожна прывесці такі ж прыклад і з гукамі – калі ўвесь час чуць хаатычныя гучныя шумы, то сярод іх не атрымаецца распазнаць мелодыю ці асэнсаваную размову – будуць толькі піскі, шыпенні, хорканні і іншае гукавое смецце.\nНагадаю, што нашы вочы ўспрымаюць не малюначкі, а электрамагнітныя хвалі. Адлюстраванае ад аб'ектаў святло пападае ў нашы вочы, а затым адбываецца таямнічае – узнікае ўспрыманне вобразу. Як гэта адбываецца – мы не ведаем і наўрад ці калісьці спазнаем, паколькі чым больш навука пазнае, чым больш рассоўвае сферу спазнанага, тым больш становіцца плошча судотыку гэтай сферы з вобласцю непазнанага. Гэты вобраз вельмі дакладна дэманструе тое, што адбываецца ў навуцы. Навука – гэта тое, што дазваляе нам зразумець – наколькі многага мы не ведаем.\nВядома, вакол нас шмат такіх жа таямнічых з'яў. Як з вады, мінералаў, паветра і сонечнага святла атрымліваецца з семечка вось гэтая зялёная морда, бясконца непадобная на паветра, святло і мінералы? Як з паветра і травы атрымліваецца вось гэтая смешная пухнатая морда – зусім нават не зялёная. Як жаданне падняць руку прыводзіць да таго, што мышцы пачынаюць узгоднена змяняцца, і рука паднімаецца? Тое, як з гукавых хваляў, якія дасягаюць нашых вушэй, атрымліваюцца словы; як з электрамагнітных хваляў атрымліваюцца вобразы – такая ж таямніца.\nНапэўна мы можам сказаць наступнае: а) у нашы вочы пападаюць электрамагнітныя хвалі, б) у выніку ўзнікае ўспрыманне вобразаў. Увядзем тэрмін «інтэрпрэтацыя» у дачыненні да гэтай з'явы, і назавем гэтым словам усе тыя таямнічыя працэсы, якія прыводзяць да таго, што электрамагнітныя хвалі, якія трапляюць у вока, ператворацца ў вобразы. Зрокавыя малюначкі – следства інтэрпрэтацыі электрамагнітных хваляў, якія ўспрымае наша цела.\nУяві зараз, што ў выніку зведвання доўгага і інтэнсіўнага азоранага фону муд стаў слабець, і ў выніку ў ім сталі ўтварацца разрывы. Ці будуць пры гэтым утварацца нейкія іншыя думкі – не жуд і не муд – а тыя, што маюць нейкае зусім іншае паходжанне? Перш чым адказаць на гэтае пытанне, я прапаноўваю зрабіць адцягненне і прачытаць наступны параграф.\n04-06) Мае зносіны на працягу некалькіх гадоў з мордамі непазбежна прывялі да таго, што яны заўважылі цэлы шэраг дзівацтваў у маіх праявах. З прычыны таго, што дзівацтвы гэтыя былі вельмі незвычайнымі, то як правіла гэта прыводзіла да таго, што яны проста выцяснялі, «забывалі» тое, што назіралі – звычайны механізм, які дазваляе захаваць нязменнай карціну свету. Каб перашкодзіць працы гэтага механізму, яны сталі весці запісы, і цяпер я выкарыстаю фрагмент з іх.\n(Звяртаю ўвагу: уся мая кніга пабудаваная так, што апісанае ў ёй можна праверыць на сабе. Тое, што выкладзена ў гэтым параграфе, праверыць чытачу не-мордзе немагчыма, але гэтага і не патрабуецца – гэты параграф з'яўляецца толькі ілюстрацыяй да наступнага, у якім ізноў жа нічога сцвярджацца не будзе, а будзе толькі пастаўлены шэраг пытанняў, адказаць на якія можна, абапіраючыся на свой вопыт.)\n1. Бодх спытаў А. - ці зведвае яна цяпер прадчуванне. Яна сказала, што не зведвае. Стала спараджаць прадчуванне, уяўляючы ўзыходжанне на Чо-Ойю, потым дайвінг. Бодх у гэты час нешта пісаў у блакноце. А. адказала, што спарадзіла прадчуванне з інтэнсіўнасцю 3-4. Бодх спытаў - якія азораныя фактары яна выкарыстала для гэтага. А. сказала: «узыходжанне на Чо-Ойю і навучанне дайвінгу». Бодх паказаў блакнот – там было напісана 1. дайвінг 2. Чо-Ойю. Г.зн. ён напісаў не адзін і не тры азораных фактары, а менавіта два. І менавіта тыя, якія выкарыстала А.\n2. Чыгуначны вакзал у Варанасі. Па гучнагаварыцелю аб'яўляюць аб прыбыцці цягніка спачатку на хіндзі, потым на ангельскім, і так запар, без перапынкаў, 3 разы. Б. адкрыла рот, каб сказаць, што паўтараюць ужо чацвёрты раз, і ў гэты момант Бодх сказаў: «у нас так часта не паўтараюць». У Індыі на вакзалах заўсёды інфармацыю паўтараюць шматразова – ні раней, ні пасля гэтага выпадку Бодх гэта не каментаваў.\nУчатырох сядзім у вагоне. У нас 3 булачкі – 2 ляжаць у пакеце, адну есць Бодх. Мы ўсе размаўляем, У. аб чымсці думае. Раптам Бодх спыняецца, паварочваецца да яе і кажа «не згодзен». У. сказала, што ў гэты момант думала «Папрасіць у Бодха булачку ці не».\n4. Г. піша навукападобны артыкул. Падумала, што клёва будзе гучаць зварот «рознага роду» і пачала пісаць гэтыя словы. Тут Бодх кажа: «можна ўстаўляць такія слоўцы як «свайго роду»…\n5. Бодху ў рэстаране прынеслі адначасова суп і піцу. Ён сказаў, што гэта ў яго суп з булачкай. Д. у гэты час думала, што піца – гэта проста тост з памідорамі і сырам. Раней у яе такіх думак не ўзнікала і яна лічыла піцу нейкай асобай ежай.\n6. Размаўляем учатырох. Бодха спынілі адзін раз, і толькі ён пачаў казаць, як спынілі і ў другі раз. Бодх замоўкнуў са смешнай мордай. Усе паржалі. Ён пачаў зноў казаць і амаль тут жа зноў замоўкнуў з той жа смешнай мордай. Е. сказала, што ўжо забылася аб перапыненнях і зноў збіралася спыніць Бодха і спытаць яго.\n7. Ж. спытала Сіту (непалачку), ці хутка тая піша па-непальску. Тая адказала, што хутка. Ж. стала думаць, ці можна ўзяць Сіту ў якасці перакладчыцы на непальскі. Вырашыла, што Сіта не падыходзіць, бо ангельскі ведае недастаткова добра. У гэты час Бодх кажа: «але ангельскі яна ведае дрэнна».\n8. Сядзелі ў Інтэрнэце ўпяцёх – З., І., Бодх, К. і Л. Раней за іншых выйшлі К. і Л., пайшлі на вуліцу і сталі абмяркоўваць, у які рэстаран хочацца пайсці есці (звычайна елі ў атэле, але ў гэты вечар усе вырашылі пайсці ў які-небудзь рэстаран). К. сказала, што хоча ў «Monsoon», але нават прапаноўваць не будзе, таму што Бодх туды не пойдзе (ён некалькі разоў казаў, што яму там вельмі не падабаецца). Л. Засмяялася і сказала, што таксама хацела менавіта ў «Monsoon» і таксама вырашыла не прапаноўваць, бо Бодх не згадзіцца. Бодху гэтай гутаркі не было чуваць, бо сядзеў у далёкім куце ўсярэдзіне інтэрнэт-кафэ, а яны размаўлялі звонку каля уваходу. Потым - калі ўсе вышлі – З. назвала нейкі рэстаран, у які яна хацела, і ўсё пайшлі туды. Па дарозе Бодх, звяртаючыся да К. і Л., сказаў: «Ну калі хочаце, пойдзем у «Monsoon»».\n9. М. чытала кнігу, Бодх у некаторым аддаленні ад яе валяўся на палянцы. Яна пачала пытаць Бодха «Як перакладаецца слова extention?». Калі яна прамаўляла склад «-te-», Бодх у гэты самы момант перапыніў яе і вымавіў - «пашырэнне». Так хутка зрэагіраваць немагчыма ніяк - неабходна было загадзя ведаць, якое слова М. жадала сказаць.\nМы правялі некалькі эксперыментаў. Спачатку адзін прамаўляў вельмі простае ангельскае слова – самае простае з магчымых, а іншы імкнуўся імгненна яго перавесці. Апынулася, што неабходна падумаць паўсекунды пасля таго, як чалавек скончыў прагаворваць слова, і толькі потым атрымоўваецца адказаць. Эксперымент яшчэ спрасцілі – адзін прамаўляў рускае слова, а другі павінен быў як мага хутчэй проста яго паўтарыць – таксама на рускай мове. І усё роўна патрабуецца доля секунды пасля таго, як слова ўжо сказанае. Ні пры якіх абставінах не атрымоўваецца перабіць чалавека на паўслове.\n10. Бодху і Н. прынеслі чай. О. таксама захацела чай і вырашыла папрасіць выпіць чай Бодха. Дзеянне дзіўнае, таму што ў тым рэстаранчыку чай прыносяць вельмі хутка, і афіцыянты падыходзяць імгненна па знаку – ёй проста было б самой яго сабе заказаць. Ёй самой дзіўна, што паўстала такое жаданне - папрасіць узяць чай ў Бодха. Пакуль яна фармулявала пытанне, Бодх падумаў і сказаў – «чаем я магу падзяліцца». У яе паўстала такое здзіўленне, што яна стала пытаць Н. і П., ці прасіў хтосьці з іх у Бодха чай, ці адказваў Бодх камусьці з іх, ці проста так сказаў гэтыя словы. Дзеянне Бодха таксама незвычайнае, таму што на чаі мы, натуральна, не эканомім, і складана выказаць здагадку, што ён вырашыў папіць чай пазней, а гэты захацеў аддаць, каб чай не астыў. Хутчэй Бодх проста не піў бы чай, а потым заказаў бы новы. Тым больш, што яго фраза не была прапановай накшталт «хто-небудзь хоча мой чай?». Яго фраза была менавіта адказам на пытанне - ці аддасць ён свой чай.\n11. Мы таргаваліся з нагоды вялікага, рэдкага і дарагога камяня. Прадаўшчыца ў нерашучасці кінулася кудысьці ўглыб ларка, узяла сшытак і падышла зваротна да стойкі. Вырвала адзін ліст, паглядзела на яго, адклала, стала драць іншы. Бодх сказаў: «цяпер гадаць будзе». Р. засмяялася, бо словы Бодха гучалі як жарт, і сама здагадка, што прадавец будзе вырашаць пытанні коштам у 600 даляраў варажбой, здавалася абсурдным. У гэты час прадаўшчыца стала драць ліст на дробныя часткі і пісаць на іх розныя сумы, пасля чаго наўздагад выбавіла адну з іх і абвясціла напісаную на ёй цану. Ні перад, ні пасля гэтага ніколі прадаўцы так странна пры нас не рабілі, таму прадугадаць такія паводзіны зыходзячы з наяўнага вопыту было немагчыма. Тым больш, што прадаўцы часта на самой справе бяруць паперу (ці калькулятар), але не каб варажыць, напэўна, а каб адлюстраваць пакутлівы працэс пераліку магчымай скідкі\n12. Сядзелі ў японскім рэстаране. З. пачала ўспамінаць аб тым, якое ўчора было супадзенне з чаем – калі Бодх сказаў, што чаем можа падзяліцца. У гэты ж самы момант Бодх, быццам каб зажартаваць, сказаў тую ж самую фразу: «чаем я магу падзяліцца».\n13. Т. часцей за ўсё скептычна ставілася да такіх супадзенняў, але пасля супадзення пра варажбу стаўленне змянілася. Увечары сядзелі ў рэстаране, яна загаварыла пра гэта, а Бодх сказаў: «ну на самой справе і гэта таксама можна растлумачыць». Але ў Т. паўстала ўпэўненасць, што вось менавіта гэтае супадзенне растлумачыць лагічна ніяк нельга. І яна пачала думаць, як жа тады гэта можна растлумачыць. Хвіліны 3-4 усе маўчалі. Т. падумала: «што, тады атрымліваецца, што Бодх ведае, пра што думаюць людзі?». У гэты момант Бодх кажа: «ну пагадзіся, нельга ж гэта растлумачыць тым, што я ведаю, пра што думаюць людзі».\n14. У. аднойчы сустракала Бодха ў аэрапарце – убачыла, як ён падыходзіць да чаргі каля мытні, і стала чакаць, калі ён гэтую чаргу пройдзе. Пасля гэтага ён павінен быў бы прайсці па свабоднай прасторы, каб падысці да яе. Ён падышоў да канца чаргі і знік за ёй, так што яна выпусціла яго з-пад увагі, а ўжо ПРАЗ 2 СЕКУНДЫ апынуўся перад самым яе носам. Яна нават спачатку не зразумела, што гэта Бодх, бо ён проста ніяк не мог бы апынуцца перад ёй, не прастаяўшы чаргу, не мінуўшы мытню або – як мінімум – не мінуўшы свабоднай прасторы, за якой яна сачыла, і якую ён не праходзіў. Можна было б вядома выказаць здагадку аб чым-небудзь экстравагантным, напрыклад што з У. нешта здарылася такое, чаго ніколі не здаралася – страта свядомасці і да т.п., але побач з ёй быў яшчэ і Ф.\n15. З Х. здарыўся падобны выпадак на вакзале ў Індыі: яна сядзела за адным чалавекам ад Бодха, а ад Бодха да дзвярэй з памяшкання было метра тры. Бодх сядзеў і чытаў кнігу. Дзверы, якія вялі з пакоя чакання для інастранцаў у агульную залу, былі шкляныя. У нейкі момант Х. захацела пазнаць меркаванне Бодха аб адной турыстцы, глядзела на Бодха, фармулявала пытанне. У гэты час турыстка ўстала і пайшла кудысьці. Х. літаральна на секунду адвярнулася ад Бодха і пачала ўжо казаць фразу: «паглядзі вось на гэтую турыстку...», звярнулася зваротна да Бодха, а яго на месцы і наогул у пакоі не было. За гэты час ён не мог бы ўстаць, дайсці да дзвярэй, выйсці, ды яшчэ і адысці так далёка, каб за шклянымі дзвярамі яго не было відаць.\n16. Ц. пачала ўспамінаць, з якімі хлопчыкамі яна трахалася. Сказала, што яшчэ трох ці чатырох хлопчыкаў успомніць не можа. Бодх сказаў – дзіўна, што нават не можаш успомніць. Яна сказала – так, накшталт бы яшчэ былі тры хлопчыка, але не магу зразумець, хто менавіта. Бодх памаўчаў і кажа «А бялявы хлопчык у цябе быў? Часта зведваў бурныя ПЭ, жыў у старой хаце каля вялікай дарогі.» (Бодх назваў яшчэ нейкія прыкметы гэтага хлопчыка, цяпер ужо ніхто не памятае - якія. Ц. напружылася і нечакана стала ўспамінаць, што сапраўды быў такі хлопчык – менавіта бялявы, жыў менавіта ў старой хаце і да т.п., яна хадзіла да яго ў госці і хацела з ім трахацца, але так здаецца і не патрахалась. Бодх кажа: «ну таму я і быў няўпэўнены».\n17. У рэстаране Ч. абдумвала свае паводзіны ў метро, і пагадзілася з Бодхам у тым, што зведала некантралюемы ўсплёск ПЭ і наступнай тупасці. Хацела пачаць расказаць ўсім аб тым, што ўпадае ў ПЭ-шны звар'яцелы стан пасля таго, як праяўляе ў чымсьці ініцыятыву, амаль ужо адкрыла рот, і тут Бодх паглядзеў на яе і сказаў «Ч., гэта не цікава».\n18. Тры гады назад Ш. жыла з Бодхам прыкладна месяц. У гэты месяц яе дзівіла наступнае – як толькі яна пачынала здзяйсняць намаганні ў нейкім пэўным кірунку або ўзнікала жаданне ўстараняць нейкае пэўнае азмрочванне, як Бодх пачынаў гаварыць з ёй і паведамляў, як найбольш эфектыўна ўстараняць менавіта тое азмрочванне, пра якое яна падумала, або ўжыць нейкае адкрыццё. Ён пачынаў ёй распавядаць, у рэзультаце чаго гэтае адкрыццё ўзнікае, і аказвалася, што гэта менавіта тое адкрыццё, якое яна зрабіла зусім нядаўна, прыкладна паўгадзіны ці гадзіну назад, і нікому аб гэтым яшчэ не распавядала. Так было раз 30 ці 40.\n19. Щ. пачала ўстараняць нуду. Яна была ў маленькім пакоі і стала думаць, чаму яна цяпер зведвае нуду, чым яна для яе прывабная. Потым паўстала нежаданне яе зведваць, яна падышла да плаката з горамі, паспрабавала ўстараніць нуду, потым на нешта адцягнулася і не ўстараніла. Думала аб нудзе і пайшла на кухню. Бодх, не гледзячы на яе, спытаў яе – значыць, стан «жыць не цікава» ты ўстараняць не будзеш?\n20. Ь. вырашыла, што дадзеныя супадзенні – гэта нейкі містычны працэс для нас усіх – у тым ліку і для Бодха. Тады Бодх сказаў ёй: «Добра, тады супадзенняў больш не будзе». Ь. адказала, што ніколі – гэта размыта, што я жадаю панаглядаць за імі тыдзень. Бодх: «добра, хай будзе тыдзень». Гэты тыдзень і на самой справе мінуў без супадзенняў (звычайна было па 3-4 дзіўныя падзеі або супадзенні ў дзень).\n21. Ъ. жадаў запісаць голас Бодха на дыктафон. Бодх сказаў, што не жадае гэтага. Ъ. усё роўна стаў рабіць гэта ўпотай. І у яго зламаўся КПК, на якім быў дыктафон. Два дні Ъ. не мог паправіць КПК (хоць разбіраецца ў іх вельмі прафесійна), пасля чаго стаў жартам прасіць Бодха, каб той яго прабачыў. Бодх таксама жартаўліва сказаў, што ён яго прабачае, і пасля гэтага КПК уключыўся. Дзіўна яшчэ тое, што гэты КПК больш не ламаўся, дагэтуль працуе. Каля 15 сведак усё гэта назіралі – гэта было падчас сумеснага вандравання ў Гімалаях.\n22. Ы. увесь тыдзень думала аб тым, што яна жадае напісаць кнігу аб Бодху тыпу «Бодх вачамі мордаў». Нікому аб гэтым не казала, але зведвала радаснае жаданне на 5-6 напісаць такую кнігу. У канцы таго тыдня яна паехала сустракаць Бодха ў аэрапарце. Бодх, калі ўбачыў яе, сказаў: «ты напішаш кнігу «Бодх і я», якая будзе хоць і тупая, але праўдзівая».\n23. Э. адчыніла акно на балкон, паглядзела заплечнікі, зачыніла. Было жаданне ўстараняць бытавыя маразмы, таму дзверы яна зачыніла не механічна, зведваючы хаатычныя адцягненні, а засяродзілася на тым, каб шчыльна прыціснуць дзверы і зачыніць. Калі яна выйшла з-за фіранкі, Бодх спытаў: "Ты сапраўды закрыла балкон?"\n- Што прама сапраўды зачыніла?\n- Так (цікава, чаму ён пытае, нават скразняку няма, каб выказаць здагадку, што балкон адчынены.)\n- Сапраўды зачыніла?\nЭ., гледзячы на Бодха, (бо была ўпэўненая на 10, што балкон зачынены, і хацела проста Бодху гэта паказаць) пацягнула ручку да сабе - дзверы адкрыліся.\n24. Апісанне Ю.: «Я стаяла на прыпынку аўтобуса, чакала Бодха. Я была ўжо першай у чарзе, і хацела, каб Бодх хутчэй прыйшоў. Таму я часта тарашчылася направа, выглядаючы яго сярод ідучых людзей. Зрэдку я абарачвалася налева - на пару секунд: паглядзець, ці ідзе аўтобус, і механічна аглядала тых трох чалавек, якія стаялі ў левай чарзе. У наступны раз я разглядала ідучых людзей справа, абернулася налева, пару сек паглядзела на людзей у чарзе злева і ізноў абярнулася направа. У гэты момант Бодх ззаду пхнуў мяне ў плячо. Калі уявіць, што за тыя дзве секунды, пакуль я глядзела налева, ён прабег усю тую адлегласць справа, якая пападае ў маё поле зроку (у мяне вялікі агляд там, я бачыла людзей якія ішлі каля самых першых ларкоў ад дарогі), і што ён у такім тэмпе прабег у мяне за спіной, у якім я абарочвалася, то гэта проста немагчыма, і тады яшчэ дзіўна, што ён зусім не выглядаў запыханым.»\n25. Апісанне Я.: «Я сказала Бодху абудзіць мяне ўначы. Ён абудзіў:). Я памятаю, што ў першыя імгненні ў мяне было вельмі выразнае ўсведамленне. НАОГУЛ ніякай санлівасці. Такога стану ў мяне ніколі нават блізка не бывае пасля абуджэння. Раніцай я звычайна прачынаюся ў санлівасці 5-6, уначы - у санлівасці 10. Часта ў мяне нават не атрымліваецца адразу ўстаць. А тут у першае ж імгненне, як я адкрыла вочы, была яснасць усведамлення на 10, выразна запомнілася зрокавая карціна - сілуэт Бодха ў праёме дзвярэй, за яго спіной святло. Нейкая незнаёмая крышталёвая яснасць у сваіх успрыманнях - нават днём я такога ніколі не зведваю. Я нешта сказала яму, і ён адышоў. Свядомасць тут жа стала каламутнай на 6, потым на 10, зноў паўстала санлівасць, так што я з цяжкасцю ўстала. Прычым я не памятаю - як менавіта ён мяне абуджаў - клікаў ці нешта сказаў. Сапраўды не чапаў мяне, бо ён быў каля дзвярэй на адлегласці некалькіх метраў.»\n26. Апісанне А.: «Гуляем з Бодхам у шахматы. Пасля першага ходу, калі я задумаўся, Бодх спытаў: «што, думаеш над шаснаццатым ходам?». Я засмяяўся, сказаўшы, што колькасць варыянтаў такая, што я нават не магу ўявіць сабе такую лічбу. Ён сказаў, што ніхто і не разглядае такую колькасць усіх магчымых варыянтаў, разглядаюць толькі рэальныя шляхі развіцця камбінацый. Я сказаў, што і рэальных варыянтаў фантастычная колькасць, нават чэмпіёнскі шахматны кампутар не можа разлічыць іх. Тады Бодх пасля кароткай паўзы сказаў: «на 16-м ходзе ты пойдзеш канём». Потым дадаў яшчэ пасля кароткай паўзы: «з чорнай клеткі на белую». Ніхто не звярнуў на гэта ўвагу, бо абсурднасць такога прагнозу была відавочная.\nКалі мы гулялі ўжо даволі доўга, Бодх раптам сказаў: глядзі – цяпер быў 16-ы ход і ты пайшоў канём з чорнай клеткі на белую. Мы сталі лічыць хады, але сапраўды аднавіць ход партыі у мяне не атрымалася, а Бодх мне амаль не дапамагаў у гэтым, таму я так і застаўся не ўпэўнены ў тым, што гэта быў менавіта 16-ы, а не 15-ы ход.\nПры гэтым Бодх гуляў, ледзь гледзячы на дошку – ён адначасова гутарыў з дзвюма мордамі, чытаў нейкі ліст у пошце і г.д., і толькі пасля таго, як я рабіў ход, ён глядзеў на дошку і хутка рабіў свой – яго ўзровень гульні ў шахматы дазваляе яму выйграваць і так, гэта значыць нельга выказаць здагадку, што ён нейкім там неймаверным намаганнем мозгу здолеў прывесці партыю да такога стану, што на 16-м ходзе я буду змушаны зрабіць менавіта той ход.\nМорды, увага якіх была прыцягнутая да гэтай дзіўнай падзеі, выглядалі некалькі разгубленымі, і тым не менш з-за таго, што падзея было занадта незвычайнай, мабыць яны ўсё ж вырашылі абысціся думкамі тыпу «ну ўсё ж хоць і дзіўнае, але мабыць супадзенне». Бодх мабыць зразумеў гэта, і перад наступнай партыяй, падумаўшы пару секунд, сказаў, што мой 9-ы ход будзе сланом. Я пачаў лічыць хады. Пры гэтым падумаў, што я ж проста магу не развіваць сланоў наогул – была гуллівая цікавасць «выцерці нос Бодху». Увогуле вырашыў, што проста не буду хадзіць сланом на 9-м ходзе – у дэбюце амаль заўсёды ёсць так многа варыянтаў развіцця, што гэта нескладана. Гульня развівалася вельмі спакойна, ніякіх востра змушаных хадоў не было, кожны развіваў свае постаці як жадаў, варыянтаў было шмат, і на 8-м ходзе, калі я пайшоў сланом, Бодх сказаў: «вось бачыш - гэта 9-ы ход». Я запярэчыў – «не, гэта 8-ы! Я спецыяльна лічыў!» Бодх прапанаваў узяць іншыя шахматы і паўтарыць на іх партыю, лічачы хады, што мы і зрабілі без цяжкасці. І гэты чортаў ход апынуўся 9-м! Не разумею – як я мог памыліцца ў падліку.»\n27. Апісанне Б.: «учора глядзелі фільм. Там паказвалі вялікі прыгожы будынак – офіс мегакарпарацыі. Я падумаў: «морда-офіс будучыні», і Бодх тут жа сказаў тую ж самую фразу».\n28. Апісанне В.: «Я, Бодх, Г. і Д. ехалі ў двухпавярховым спальным аўтобусе - там ўнізе знаходзяцца звычайныя аўтобусныя сядзенні, а над імі, як у цягніку, ёсць яшчэ двухмесныя лаўкі, на якіх можна ўдваіх спаць. Я і Бодх ехалі на адной такой лаўцы - у яе з аднаго боку на ўсю сцяну акно, з двух тарцовых бакоў сценкі-перагародкі, а чацвёрты бок - без сценкі, там праход, адгароджаны фіранкай.\nМы сядзелі, абапіраючыся на тарцовыя перагародкі, тварам адзін да аднаго. Потым у нейкі момант Бодх перасеў так, каб сядзець тварам да акна і, адпаведна, спіной да фіранкі. Я не звярнула на гэта ўвагі, бо мы часам перасаджваліся (хоць менавіта так ніколі не садзіліся, бо гэтая поза няёмкая – няма на што абаперціся).\nПраз некалькі хвілін я заўважыла, што Бодх сядзіць накшталт зусім звычайна, у яго позе няма нічога незвычайнага накшталт напружанай спіны - прамой ці гарбатай. Я звярнула ўвагу на гэтыя думкі, і падумала - а чаму я звярнула ўвагу на тое, што ён сядзіць натуральна? Адкуль такія думкі ва ўнутраным дыялогу? І тут я зразумела, што ён сядзіць, адхіліўшыся назад, як быццам абапіраецца на звычайную сценку. Але сценкі ззаду яго няма! За ім толькі фіранка, якая калыхалася ад ветра, а за ёй - калідор!\nУ мяне ў прамым сэнсе вочы на лоб палезлі і адвісла сківіца. Стан шоку быў такім, што я думала, што цяпер страчу прытомнасць. Бодх з мяне смяяўся, жартаваў, а ў мяне было такое ўзрушэнне, што я наогул нічога ні сказаць не магла, ні нават паварушыцца. Калі змагла казаць, то першае ж, што я сказала – «ты, мусіць, напружваеш прэс». Бодх прапанаваў памацаць яго. Я яго абмацала - прэс, спіну, сцёгны - УСЕ мышцы былі зусім расслабленыя. Я села на яго, абаперлася, пхалася, але ён сядзеў гэтак жа расслаблена і не адкідваўся назад яшчэ мацней, як гэта было б, калі б ён напружваў прэс. Ён бы не змог утрымліваць раўнавагу ад такіх штуршкоў, не адкідваючыся назад ні на сантыметр. Ён жартаваў са мной, а потым і зусім задраў ногі ўверх і паклаў іх на акно, так што калі б ён да гэтага трымаў позу ўсё ж такі дзякуючы мышцам, то з задранымі нагамі ён бы сапраўды імгненна ёбнуўся б ў калідор.\nЯ сядзела на ім каля гадзіны. І увесь гэты час я зведвала такое ж ашаламленне (толькі рухацца і размаўляць магла), як калі толькі ўбачыла, як ён «левітыруе». А Бодх увесь гэты час быў спакойны, голас не дрыжаў ад напругі, дыханне роўнае, ён размаўляў са мной, жартаваў, ціскаў.\nЁн некалькі разоў нахіляўся наперад каб паціскаць мае лапы, а потым зноў адкідваўся назад. І яго рухі былі такімі, як быццам адкідваючыся ён абапіраецца на сценку, гэта значыць спачатку плаўны слізготны рух назад, а потым - мяккі штуршок спіны аб нябачную сценку.»\n29. Апісанне Е.: «Прыехалі з Бодхам і Ж. на станцыю метро і пайшлі на выхад. Ж. і я пайшлі па нерухомым эскалатары ўверх, а Бодх паехаў на тым, які рухаецца. Ж. пабегла па эскалатары, я за ёй, і паспела пацягнуць за рукаў Бодха, які павольна рухаўся разам з чаргой людзей, якія стаялі каб патрапіць на эскалатар, які рухаецца. Я бегла па лесвіцы, глядзела наперад – ці дайшоў Бодх да эскалатара, калі да – то ці бяжыць ён па ім наверх ці стаіць на ім. Прамільгнулі думкі аб сітуацыі ў аэрапарце, аб якой распавядала Ж., калі Бодх трансплюхнуўся міма чэргаў, мытні, калідора прама перад яе носам. Бодха не было. Я дабегла да верха, спынілася каля эскалатараў і пачала выглядваць яго. Яго няма. Я чакала некалькі хвілін, выказаўшы здагадку, што чарга на праход да эскалатара, які рухаецца, апынулася большай, чым я думала. Потым падышла бліжэй да турнікета, паглядзела каля яго і на выхадзе. Бодха няма. Выйшла з метро і ўбачыла, што ён стаіць з Ж.! Я не магла яго прапусціць, таму што я ЎВЕСЬ час знарок выглядвала яго. Ён трансплюхнуўся і не ехаў на гэтым чортавым эскалатары, а адразу апынуўся на выхадзе разам з Ж.»\nДаданне ад Ж.: «калі я забегла наверх па эскалатары, то я абярнулася паглядзець - дзе Е. і асабліва Бодх (ведаючы яго здольнасць трансплюхвацца). Я убачыла, што Ж. паднялася за мной, і што ззаду Бодха не было. Паўстала думка, што Бодх паедзе на эскалатары і не будзе ісці па ім. Я глядзела на суседні эскалатар паўхвіліны, і за гэты час адлегласць паміж мной і Ж. скарацілася так, што Бодх не мінуў бы незаўважаным, калі б быў паміж намі. Я абярнулася і пайшла на выхад. Калі я выйшла на вуліцу, то абярнулася і бачу, што следам за мной ідзе Бодх. Я не паверыла, што такое магчыма, але Бодх быў тут. Я пачала аглядацца - а дзе Ж.? Падумала, што можа ўжо і яна навучылася трансплюхвацца? У гэты момант Ж. як раз выйшла на вуліцу і ўбачыла нРС.»\n30. Апісанне Е.: «У той жа дзень у логаве - я дастала з халадзільніка салат і агледзела ўвесь стол, каб знайсці відэлец. На стале ляжала мала рэчаў - пара нажэй і чайныя лыжкі. Я агледзела стол уважліва два разы. Пайшла за відэльцам. Бодх увесь гэты час піў чай і жаваў бутэр каля стала. Вярнулася да стала. Бодх зрабіў пару крокаў і таксама падышоў да стала. Я адкалупала кавалак салата, жую яго, і тут бачу, што побач ляжыць яшчэ аднзін відэлец, якім Бодх толькі што адкалупаў кавалак салата. У мяне вочы на лоб палезлі – я ж знарок два разы аглядала стол і відэльца не было, Бодх нікуды не адыходзіў. Але, блядзь, у яго з'явіўся відэлец.\nЯ не магу спісаць гэтыя дзве сітуацыі на маю няўважлівасць, таму што я знарок праяўляла ўважлівасць, знарок пераправярала, кантралявала. У гэтых сітуацыях я не на 90% і не на 99% была ўважлівая, я была ўважлівая на 200%.»\n31. Бодх і З. валяліся ў ваннай. З. спіной абаперлася на Бодха, седзячы ў яго паміж нагамі. У яе быў хаатычны ўнутраны дыялог, і яна ўспомніла анекдот аб тым, як мужык з пахмелля прыходзіць у краму, а там надпіс «піва няма». Мужык раззлаваўся: «чаму б нармальна не напісаць «піва няма», так напісалі «піва ня-я-я-ма [інтанацыя са здзекваннем]»». У гэты самы момант Бодх у вуха З. кажа такой жа інтанацыяй: «піва няяяяма!». З. выскоквае з ванны і падае ў яе зваротна. Прыйшлося выціраць лужыны.\n32. І., К. і Бодх вярталіся з трэка да Эвереста, і праходзілі міма пасёлка Санаса. Спыніліся на сцежцы, каб патарэшчыцца на горы, і як раз побач – метраў сем - стаяў доўгі стол з рознымі тыбецкімі ўпрыгожваннямі, сувенірамі і іншай рознай дробяззю. К. стаяла і глядзела на гэты стол. Бодх стаяў на метр далей ад яе і глядзеў у процілеглы бок. Праз некаторы час Бодх пытае яе: «хочаш гэтага яка»? Гэта было не столькі пытанне, колькі рытарычнае пытанне, бо інтанацыя павышалася ў канцы прапановы, а не ў пачатку. Але гэта ўвогуле не мае вялікага значэння. На ўсім стале стаяла толькі два цацачных яка сярод дзесяткаў іншых прадметаў, і К. падумала аб тым, што жадае купіць яка, як раз перад тым, як Бодх спытаў яе аб гэтым. Падстаў выказаць здагадку, што яна жадае яка, у Бодха быць не магло: мы ніколі не казалі аб гэтым. Бодх не бачыў, куды менавіта глядзіць К. – на стол ці на горы за ім, і тым больш - куды менавіта на стале. Перад трэкам мы куплялі некаторыя ўпрыгожванні і ніколі не праяўлялі цікавасці да цацачных якаў.\n33. Апісанне Л.: «Бодх валяўся ў ваннай. Дзверы былі зачыненыя. Ад ваннай да ўваходу ў пакой метра чатыры. Я сядзела на матрацы ў глыбіні пакоя, тут жа былі М., Н. і О. Іграла музыка з плэера, які ляжаў амаль на выхадзе з пакоя. Н. і О. абмяркоўвалі танцы. Я сказала М., што калі бачу, якое ў Бодха прыгожае цела і морда, узнікае жаданне спараджаць упэўненасць-500, знікаюць думкі-скептыкі аб тым, што можна жыць 500 гадоў. Калі Бодх выйшаў з ваннай, ён зазірнуў у пакой і адразу сказаў мне: «а ты не жадаеш паспрабаваць спараджаць для пачатку ўпэўненасць-150, бо гэта ж нашмат лягчэй»? Ён НІЯК не мог чуць таго, што я казала, бо паміж намі была вялікая адлегласць, дзверы – зачыненыя, у цэнтры пакоя стаялі і гутарылі Н. і О. і яшчэ іграла музыка каля ўваходу ў пакой, а з М. я размаўляла нягучным голасам.»\n34. Апісанне П.: «Бодх спытаў мяне, чаму я цяпер не жыву ў той кватэры. Я сказала: «Таму што там савецкая мэбля», але ў самім пачатку гэтай фразы, дзесьці на слове «таму што», Бодх сказаў: «выкінь!» Адгадаць было немагчыма – ён ніколі не быў у той кватэры і я ніколі яму нават не распавядала аб тым – якая яна. Прычын для таго, каб там не жыць, можа быць тысяча.»\n35. Р. вельмі доўга не мела зносін з Бодхам, потым напісала яму некалькі лістоў. Праз некалькі дзён яна вельмі моцна захацела мець зносіны з Бодхам, і ў гэты дзень яна заходзіць у пошту і там ад яго ліст: «Ну калі хочаш – захадзі».


Зьмітрок Бядуля. Жыды на Беларусі. Бытавыя штрыхі\nНя маючы пад рукамі ніякага належачага да гэтага тэмату матэрыялу, я ні ўдаваўся ў грунтоўную і дэтальную апрацоўку свайго артыкулу, каторы быў напісаны для штодзённай газэты «Беларускі Шлях» па просьбе рэдакцыі.\nІ вось, дзеля таго што да гэтага часу яшчэ аб жыдох на Беларусі не было напісана ніводнага радку ў беларускім друку, я чую патрэбным даць вышэйпамянёны газэтны артыкул асобнай брашуркай. А калі гэтая брашурка пакіруе на думку каго-кольвечы напісаць аб гэтым сталую працу з дэтальнымі гістарычнымі, эканамічнымі, этнаграфічнымі і статыстычнымі дадзенымі, то мэта мая будзе дасягнута.\nНекалькі сталецьцяў таму назад жыды перабраліся ў наш край праз Заходнюю Эўропу і Польшчу. Да заняцьця нашага краю Расеяй, яны, апрача волі гандлю, рамесла і жыхарства ўсюды — і па вёсках — мелі яшчэ і сваё самаўпраўленьне — «кагал».\nЗначнейшыя рэпрэсіі над імі ў нашым краі расейскім урадам былі паўзяты каля 1820 г., хаця ўжо зараз жа пасьля «брацкага» прылучэньня Беларусі да Масквы, што сталася пры апошнім разьдзеле Польшчы ў 1795 годзе, Беларусі надавалася роля жыдоўскага «гета». Кацярына Вялікая ўвяла «еврейский вопрос» у ўнутраную палітыку Расеі, а ў 1800 року паэт Дзяржавін быў камандзіраваны імпэратарам Паўлам I на Беларусь, каб дэтальна пазнаёміцца са становішчам жыдоў і, паводлуг фактычных дадзеных, апрацоўваць праект рэформы для жыдоў. Дзяржавін пісаў свой праект у Віцебску.\nМенскі «кагал» уладжваў з гэтай прычыны сход у 1802 годзе і хлапатаў перад Аляксандрам I аб памякчэньні рэформаў. Перашкаджаючы ўсякімі спосабамі расьсяленьню жыдоўскага элемэнту ў карэнных расейскіх губ.[эрнях] за «шкадлівасьць», расейскі ўрад, лічыўшы Беларускі край чужым, забраным, паволі стварыў тут астрог для жыдоўскай люднасьці, уключыўшы Беларусь у ганебнейшую ў гісторыі царскай Расеі, прагрымеўшую на ўвесь сьвет, так званую «черту еврейской оседлости».\nТут, на Беларусі, болей чым у сумежных краёх жыдоўскага гета, тварыўся іх эканамічны і культурна-нацыянальны быт доўгімі гадамі.\nЗразумела, што гэтая творчасьць не магла ні рабіць уплыву на характар краю, як і сама яна павінна была пераняць некаторыя яго асобнасьці, праз што тварыўся натуральны абмен культурнымі вартасьцямі паміж жыдамі і беларусамі.\nСуседзтва гэтых дзьвюх нацыяў тварыла такія жыцьцёвыя ўмовы і эканамічныя стасункі, у якіх адна нацыя без другой не магла абысьціся.\nГандаль і рамёствы ў нашым краі разьвівалі жыды. І трэба сказаць, што ў гэтым кірунку яны досыць ажывілі наш край і праз увесь час прыносілі яму шмат карысьці. Паміж іншым, яны тут часткова займаліся і хлебаробствам. З усіх губэрняў эўрапейскай Расеі толькі ў нашых беларускіх губэрнях былі жыды-сяляне, і да гэтага часу яшчэ захаваліся вёскі з адным жыдоўскім насяленьнем.\nМесты і мястэчкі, у якіх салідную перавагу мела жыдоўскае насяленьне, давалі беларускім сялянам мажлівасьць нармальнага тавараабмену. Гандляры і рамесьнікі таксама былі неабходныя ў гэтым глухім (у бытнасьці пад Расеяй) краю, дзе не было ніякай эканамічнай культуры.\nКавалі, шаўцы, краўцы былі людзі першай важнасьці і пашаны ў вёсках. Да іх прыходзілі ў свой час, ня толькі па справах іх спэцыяльнасьці, але так сабе: «пагутарыць з разумнымі людзьмі», параіцца аб розных справах і г.д.\nЖыды стараліся зьменшыць цэны на прадукты, як у рамёствах, таксама і ў гандлю; яны здавальняліся драбніцамі, бо фізычныя патрэбнасьці былі ў іх вельмі малыя. Дзякуючы пасярэдніцтву ўсюды бываючага жыда-скупшчыка, селянін збываў на мейсцы ўсе свае прадукты. А скупшчык-жыд пры ўсёй сваёй вялікай працы быў такі самы бедны, як яго сусед-селянін, хаця жыд і гарэлкі ня піў.\nПрыпісваць толькі адным жыдом спэцыяльнасьць гандлёвага шахермахарства і ўпаіваньня народу гарэлкай нельга: мы добра ведаем, як у вялікарасейскіх губэрнях славянскія «купцы-кулаки» і «целовальники» эксплюатавалі тамтэйшых сялянаў у некалькі стопняў болей, чым тут жыдоўская гандлёвая кляса нашых сялянаў.\nДы наагул бравары ў Беларусі былі панскія, корчмы па трактах жыды арандавалі ад паноў, так што яны былі толькі той сьляпой прыладай у руках паноў, якія праз жыдоў сабе выпампоўвалі апошнія сялянскія грашы.\nНягледзячы на цкаваньне рознымі чарнасоценцамі з Масковіі нашых сялян на жыдоў, наш народ нічога кепскага не рабіў жыдом. У той час, калі ў Расеі чыніліся над жыдамі пагромы і страшэнныя зьдзекі, беларускія сяляне не паддаваліся цёмнай агітацыі. Хлебаробы нашыя не маглі рабіць кепскіх учынкаў над жыдамі, чуючы інстынктыўна ў душы штучнасьць і непраўдзівасьць чарнасоценных ідэяў. Так выходзіла, што вялікія грошы, высыпаныя дзеля пагромнай агітацыі расейскімі ісьцінна-рускімі ўрадамі, падобна сталыпінскаму, у нашым краю, — пайшлі на нішто.\nНідарма ўвосень 1917 г. на Ўсебеларускім зьезьдзе ў Менску прадстаўнікі розных жыдоўскіх партыяў, вітаючы беларусаў, са шчырай удзячнасьцю ўспаміналі аб тым, што на Беларусі ніколі жыдоўскіх пагромаў не было.\nЗа ўвесь час сумеснага жыцьця беларусаў і жыдоў на Беларускай зямлі гэтыя дзьве нацыі псыхічна шмат перанялі адна ад аднэй. У мовах, у звычаях, у легендах, у будаўніцтве, у будзённым жыцьці — у іх формы так перамяшаліся, што (болей усяго ў жыдоў) прынялі новую самабытную акрасу.\nЁсьць агульныя жыдоўска-беларускія народныя мэлёдыі, прыказкі, дзе жыдоўская і беларуская мовы перамяшаныя паміж сабою. У беларускай мове ёсьць словы: «хаўрус», «хеўра», «бахур», «адхаіць» і шмат іншых — чыста гэбрайскіх словаў. У жыдоўскай мове беларускіх словаў ёсьць тым болей.\nУ свой час, у 1911—12 гг., жыдоўскі журналіст і рэдактар розных жыдоўскіх часопісаў, п.Гурвіч, у Вільні зьвярнуў на гэтую справу ўвагу. Сабраўшы цэлы зборнік прыказак і дадаўшы да іх свае тлумачэньні, ён паслаў гэта да друку ў загранічны журнал.\nАле гэтага мала. Ёсьць цэлая жыдоўска-беларуская этнаграфія, якая чакае свайго зьбіральніка. Такія прыказкі, як: «Ня добра рэйдэлэ (гаворыць), а добра мэйнэлэ (думае)», — ёсьць соткі.\nВось па жыдоўскім альфабэце жабрацкае клянчаньне, якое жыды сьпяваюць на дзяды:\n«Ах, брацьця, галубцы, давайце галоднаму вашаму жабраку хлеба троху.\nЯ — калека, ламака, мучальнік. Не магу служыць у пана. Чым-кольвек\nюд, коф, ламэд, мэм, нун самэх, айэн, цэй, цадык, куф,\nратуйце сьляпога татуню.\nЁсьць вельмі пекная беларуская песьня, якая заканчваецца па-гэбрайску і пяецца на хасыдзкую мэлёдыю:\nБяз хаткі ня будзем,\nБяз маткі заблудзім.\nЧаго ж вы ня просіце,\nЧаго ж вы ня моліце\nІз голус (выгнаньне) вывадзілі,\nНя затрогай сваё сэрца.\nМатка бэндзе выкуплена\nБондзь мондры, чэкай конца*\nWnejmar lefonow schoro chadoscho…\n(І мы яму скажам новую песьню)\nЗа другім разам:\nEntwert men ihm won ejben.\n* Увага: Тут словы песьні прымаюць акрасу польскай мовы. Гэта паказвае, што беларуская мова і ў большасьці жыдоў лічыцца «простай». Знача, яны ня могуць сабе ўявіць, каб Пан Бог гаварыў іначай, як «па-панску» - г.зн. па-польску.\nВось другая песьня да трох жыдоўскіх патрыярхаў — Абрама, Ісака і Якава:\n— Bёў сына да Акейдо (ахвяру) —\nГэтакіх песьняў ёсьць шмат у жыдоў, як сур’ёзныя, таксама і лёгкія прыпеўкі.\nВось на манер талмудычнай сафістыкі ешыбацкі жарт:\n«То, шма! (Ідзі паслухай!) Казачка піла пойла эй лэй (або не) піла пойла? Калі скажаш — піла пойла, то чаму бэрдэлэ (барада) суха? Калі скажаш — лэй (не) піла пойла, то чаму экелэ (хвосьцік) мокры? — Тэйка — блайбт акашэ» (пытаньне астаецца неразгаданым).\nНа матыў «Кол Нідрэй» (малітва на «Страшную ноч») жыды пяюць беларускую песьню: «Як паехаў у карчомку». На жаль, словаў ня памятаю.\nУ некаторых мейсцах Віленшчыны, па мястэчках, жыды, пераняўшыся забабонамі і міталёгіяй беларусаў, на Купальле сьцелюць хлявы крапівой і папаратнікам, каб ведзьмы малака не адбіралі ў кароў. Нешта падобнае да беларускай каляднай казы ёсьць і ў жыдоў. На Дзяды пры выпіўцы адзін адзяецца казою і пяе беларускія прыказкі ў парадку жыдоўскага альфабэта:\nМой родны Хведар\n(Бэйс) Браў ня браў —\nЛаяць ня трэба.\n(Гімэль) Гразамі горад ня браць,\nЖыды вельмі паважаюць беларускую народную мудрасьць. У іх ёсьць такая прыказка:\n«Agojescher glajchwort ist wi aidocshe tojre» (сялянская прыказка ўсё роўна, як жыдоўская Тора).\nНа першы погляд магло б здавацца, што ў пераняцьці культуры адной нацыяй у другой, жыды, як нацыя болей культурная, павінны былі мець перавагу над беларусамі і мець свой большы ўплыў над імі, але ў самай рэчы ёсьць іначай. Першая прычына гэтага тая, што ў гэтых дзьвюх нацыяў няма роднасьці мовы і плямёнаў і тут якраз палякі і расейцы занялі першае мейсца, асымілюючы беларусаў. Другая прычына — гэта беларуская зямля. Дэкарацыя мясцовай самабытнай прыроды мае ў сябе такую вялікую сілу, што на ўплывы ўсялякіх іншых культураў дзеіць адпорна ў адваротны бок. І тыя людзі з нашага краю, якія пісалі па-расейску або па-польску і нажылі сабе славу ў памянёных літаратурах, не маглі выкараніць у сабе духу беларускай зямлі, каторы жыў у іх сэрцах. На кожным кроку чуецца, што гэтыя пісьменьнікі — беларусы. Моц беларускай зямлі зрабіла тое, што ў Беларуска-Літоўскім княстве законы пісаліся па-беларуску, прыдворная мова літоўскіх князёў была беларуская. А літвіны яшчэ цяпер наракаюць, што шмат літоўскіх сялян абеларусела. У цяперашняй выстаўцы старасьвецкіх памяткаў у Вільні пад назваю: «Вільня-Менск» ёсьць каран беларускі, пісаны татарскімі літарамі. Гэта паказуе, да чаго можа даходзіць уплыў беларускай культуры!\nДзеля ўсяго гэтага, і ня дзіва, што жыды, жыўшы тут, на сваёй новай бацькаўшчыне, болей перанялі ад беларусаў, чымся беларусы ад іх. Магутная сіла беларускай зямлі дала асобны духоўны і вонкавы воблік беларускім жыдам. Цяпер яны адрозьніваюцца ад усіх другіх жыдоў, і іх па ўсім сьвеце называюць «літвакамі».\nЗ асобай сымпатыяй беларуская газэта ў Вільні «Наша Ніва» друкавала тыпы беларускіх жыдоў і жыдоўскіх сынагог у беларускім стылю. Калі мы глянем на жыдоўскае мястэчка на Беларусі, то пабачым на кожным кроку нешта роднае, сваё, у будоўлях і ўва ўсёй абставе. Узяць жыдоўскіх пісьменьнікаў зь Беларусі, — то ў іх творах чуецца заўсёды беларуская прырода — «родныя зьявы». Болей усіх гэта адбіваецца ў творах жыдоўскага клясыка Абрамовіча (Мэндэле Мойхэр Сфорым) з Капыля.\nЖыдоўскі пісьменьнік Абраам Мапу, пісаўшы свой біблійны раман зь ідылічных часоў цара Хізкія і прарока Ісаі, маляваў ціхі Бэтляхам, быўшы натхнёным пекнымі ўзьбярэжжамі беларускага Нёмна. Знакаміты жыдоўскі пісьменьнік з часоў «haskola» (адраджэньня) Перэц Смаленскін лічыцца таксама выхаванцам Беларусі.\nІ ў другіх галінах штукарства ў тутэйшых жыдоў чуецца беларускі дух.\nЖыды, тры разы на дзень у малітвах сваіх успамінаючы Сыён, малявалі сабе ў думках гэты Сыён як нейкі ўзгорак-узвышку, якія акружаюць іх тут, на Беларусі. Жыдоўскае дзіця, аддаючы ўсе свае маладыя гады бібліі ў хедэрах, мела перад сабой жывую біблію беларускіх ратаяў, беларускай спакойнай, ціхай зямелькі зь лясамі, пушчамі, рэчкамі, лугамі. Бяз гэтай беларускай прыроды, што завалодала іхнай душой ад нараджэньня, яны б не маглі ў фантазіі сваёй маляваць Палестыну, каторую яны малююць, маючы ўзорам беларускую зямлю.\nПраўдзівымі і зразумелымі ёсьць апавяданьні жыдоўскіх эмігрантаў, выкінутых адгэтуль лёсам у Амэрыку і інш., аб іх суму па бацькаўшчыне. І не адпавядаюць праўдзе паказаньні большасьці антысэмітаў, што жыды ня маюць пачуцьця каханьня да тае зямлі, дзе яны жывуць... Гэта было б супраць законаў прыроды. Адно толькі — гэта цяга да бацькаўшчыны ў іх абвеяна асобым трагізмам. З аднэй стараны боку — жыцьцё на чужыне сотні гадоў, дзе даконвалі іх розныя антысэміты і жыдаеды, хочучы ня толькі зьнішчыць іх фізычна, як пагромамі і крадзяжамі, але таксама і апаганіць іх душу — рэлігію — пад відам розных крывавых нагавораў і крытыкі Тальмуду. З другой стараны — далёкая Палестына, зь якой яны выгнаны ўжо 2000 гадоў, — акрапляла самабытнай расою ў душы кожнага жыда тыя карэньні, якія зьвязваюць яго зь зямлёю, дзе ён жывець. Яго каханьне да новай бацькаўшчыны — нэрвовае, балючае і незразумелае прадстаўнікам іншых нацыяў.\nУ беларускіх вялікіх местах, як Вільня, Менск і інш., жыды мелі свае вялікшыя культурныя цэнтры: школы, абшчыны, прафэсіянальныя цэхі і інш.\nУ той час, калі другія нацыі на Беларусі былі страшэнна сьціснутыя расейскім урадам, калі беларусам зусім было забаронена друкаванае слова, жыды мелі ў гэтым нейкую свабоду — нацыянальная жыдоўская культура магла разьвівацца без усялякага, праве, тармозу. Тутэйшы «кагал» быў свайго роду самаўпраўленьнем. З прычыны ўсіх гэтых абставінаў жыды зь Беларусі давалі жыдом усяго сьвету найвялікшых вучоных у рэлігійным і нацыянальным жыцьці.\nКрыніцай гэтаму было места Вільня, бацькаўшчына віленскага «гоэна» — Равві Ільлі (памёр у 1797 р.) і другіх вялікіх тальмудыстаў. Там друкаваліся найлепшыя кнігі і быў да апошняга дня жыдоўскі вучыцельскі інстытут. Недарма Вільня называецца жыдамі «Літоўскім Ерузалімам» («Іeruschalim dylito»). У той самы час славіўся кіраўнік хасыдызму на Беларусі, — Шнеер Зальман. Тут жа, на Беларусі, разыгралася тады вялікая барацьба паміж дзьвюма жыдоўскімі рэлігійнымі партыямі: Хасыдым і Міснагдым. Гэта барацьба нарабіла вялікага неспакою ў віленскім «Кагале».\nУ мястэчку Валожыне Віленскай губ. у 1803 року залажылася вучнем Гоэна, Хаімам Валожынэрам, жыдоўская духоўная акадэмія, скуль выходзілі вялікія жыдоўскія пісьменьнікі і рабіны для ўсяго сьвету жыдоў. (З валожынскага «Ешыботу» выйшаў і знакаміты жыдоўскі паэт Х.Н.Бялік.) У Валожынскі «Ешыбот» прыяжджалі вучыцца жыды з Каўказу, зь Нямеччыны, з Амэрыкі і г.д.\nТут, на Беларусі, меў сваё разьвіцьцё і жыдоўскі містыцызм (Кабала). Вядомы цадыкі ў Лібавічах, у Койданові, Пінску*, да каторых прыяжджаюць веруючыя з усёй Расеі. І ня дзіва, што галоўнае разьвіцьцё жыдоўскай нацыянальнай рэлігійнай культуры мела мейсца тут, на Беларусі, дзе ім былі дадзены прывілеі яшчэ пры кн. Вітаўту. Яны жылі тут, як дзяржава ў дзяржаве, і іх «Кагал» меў нават права судзіць сваіх пабрацімаў.\n* Пінск у пачатку мінулага сталецьця быў вялікім цэнтрам хасыдызму.\nУ пэрыядзе амярцьвеньня беларускага нацыянальнага ўсьведамленьня, жыды, як і самі беларусы, хоць добра ведалі беларускую мову, але глядзелі на яе як на «мужыцкую» і, русіфікуючыся самі, несьвядома служылі русіфікатарскай ідэі Вялікарасеі. Але гэта была тая багатая кляса, якая атрымала сваю навуку ў расейскіх школах, а што тычыцца простых местачковых жыхароў, то, апрача роднай мовы, яны ведаюць толькі беларускую.\nАд самага пачатку беларускага адраджэньня, амаль побач зь першымі піянэрамі беларускага руху, пайшлі, хоць і ў малым ліку, і жыды, якія выйшлі зь вёскі; хаця шырэйшыя інтэлігентныя масы жыдоўства, асабліва ў местах, ня могуць яшчэ пазбыцца кансэквэнцыяў расейскага тут уладаньня і ўсё яшчэ служаць праваднікамі русіфікацыі.\nУ 1912 годзе, калі ў чарнасоценных газэтах «Северо-Западного края» паміж другімі нападкамі на беларускую газэту «Наша Ніва» ў Вільні, яе вінавацілі яшчэ і ў тым, нібыта яна выдаеццца то на польскія, то на нямецкія, то на расейскія, а таксама і на жыдоўскія грошы, некаторыя зь віленскіх жыдоўскіх журналістаў зацікавіліся гэтай «народнай» газэтай на «мужыцкай мове». Пазнаёміўшыся з гэтымі «дзіўнымі» новымі нацыяналістамі са складу рэдакцыі «Нашай Нівы», якія ня толькі не аказвалі нянавісьці да чужых нацыяў, але — наадварот — чым болей чужая нацыя нацыянальна ўсьвядомлена, тым болей яе шанавалі, жыдоўскія журналісты пачалі ў новаадкрытым для сябе руху знаходзіць усё новыя Амэрыкі і цуды. Аказалася, што беларусы-інтэлігенты ня толькі цікавяцца старасьвецкімі памяткамі культуры сваёй нацыі, але і культурамі другіх нацыяў, якія жывуць на Беларусі.\nУ беларускім музэі газэты «Наша Ніва» жыдоўскія журналісты ўбачылі цэлую калекцыю малюнкаў старасьвецкіх жыдоўскіх сынагог у беларускім будаўніцкім стылі, калекцыю сынагагальных ліхтароў і пасудзіны масенжовыя і сярэбраныя зь мяйсцовай арнамэнтыкай, калекцыю стылёвых ярмолак. Яны былі зьдзіўлены тым, як гэта беларусы ўмеюць усё «чужое шанаваць…».\nПры бліжэйшым знаёмстве жыдоўскія журналісты пачулі ад беларусаў і дакоры, чаму не стараюцца даць адпор жыдоўскай асыміляцыі, чаму жыдоўская інтэлігенцыя саромеецца свайго імені, усяго роднага, чаму не цікавяцца сваёй этнаграфіяй, тутэйшым краем і г.д.\nУ 1913 годзе паказаўся ў жыдоўскім часопісе «Ды Юдышэ Вэлт» у Вільні першы артыкул аб беларускім адраджэньні. Пасьля гэтага гурток жыдоўскіх «краёўцаў» надумаў выдаваць жыдоўскую краёвую газэту «Унзер Гегенд» (Наш Край), каб знаёміць шырокую жыдоўскую публіку з тутэйшым краем, а ў гэтым і зь беларускім рухам, зь беларускай літаратурай і г.д., але з розных прычынаў гэта ім не ўдалося. У 1914 годзе гэты самы гурток выдаў па-жыдоўску зборнік «Літва», дзе былі пераклады зь беларускай і літоўскай літаратур і артыкулы аб беларускім руху.\nВельмі горача адгукнулася на гэты зборнік уся жыдоўская краёвая прэса і ставіла ў прыклад рвеньне беларусаў да адраджэньня сваёй нацыянальнай культуры жыдоўскім асымілятарам. Як мы ўжо потым даведаліся, то гэты зборнік «Літва» нарабіў вялікага шуму ў Амэрыцы, паміж інтэлігентнымі жыдамі зь Беларусі.\nДа друку быў прыгатаваны і другі зборнік «Літва» зь перакладамі вершаў Я.Купалы, апавяданьняў М.Гарэцкага і г.д., але хутка, у часе вайны, расейскі ўрад забараніў друкаваць па-жыдоўску.\nПачалася наагул паласа чорнай рэакцыі ў нашым краі, — калі расейскі ваенны штаб не дазволіў у Менску і па-беларуску друкаваць.\nУ часе перавароту, калі беларусы ў Менску пачалі выступаць пад сваім уласным штандарам, то гарачэй усіх віталі іх жыды-нацыяналісты. У часе выбараў у меськую думу беларусы з жыдамі (нацыянальныя партыі) увайшлі ў кааліцыю і зрабілі адзін сьпіс кандыдатаў. А калі Ўсебеларускі Зьезд паказаў, што творыцца дзяржаўная сіла, у жыдоўскіх газэтах пачалі ўсё часьцей паказвацца артыкулы аб беларусах. Пасьля разгону бальшавікамі памянёнага зьезду, жыдоўскія нацыянальныя партыі апублікавалі свой пратэст супраць гэтага гвалту.\nНельга казаць, каб паміж тутэйшых жыдоў не было праціўнікаў беларускага руху, — ёсьць і досыць многа. Галоўным чынам выступаюць супраць тыя з партыйнай моладзі, інтэрнацыяналістаў, якія маюць летуценьні аб тым, што некалі ніякіх нацыяў ня будзе — усё пойдзе па Бэлямі.\nДругі род праціўнікаў беларускай справы зь непартыйных жыдоў мае яшчэ арыгінальнейшы матыў: жыдоўская нацыя расьсеяна па ўсім сьвеце, на сваё няшчасьце, падзелена на жыдоў розных іншых нацыяў, павінна ведаць розныя мовы тых нацыяў, дзе яна жыве. І вось бяруць яшчэ тут нанова дзяліць жыдоў: на беларускіх, украінскіх і г.д.\nГэты «новы разьдзел жыдоў» ёсьць для іх інтарэсаў мінус — гэта рацыя. Але занадта наіўная і эгаістычная, крытыкі тут ніякай быць ня можа…\nДзеля гэтае прычыны ў часе збораў на Беларускі нацыянальны фонд у мястэчку Даўгінаве (Віленскай г.) жыдоўская моладзь адмовілася прыняць учасьце ў зборах, бо яны — праціўнікі «новага разьдзелу жыдоў»…\nАле проці жыцьця нічога не зрабілі, і ў беларускіх школах жыдоўскія вучні вучацца па-беларуску і робяць гэта ахвотна.\nШто датычыць далейшых адносінаў жыдоўскіх сьвядомых сфэраў да беларусаў, то гісторыя іх так вышкаліла, што, на жаль, па большасьці яны арыентуюцца толькі грубай сілай: чый верх — таго і праўда…\nГэта паказаў іх першы энтузіязм да беларусаў у Менску ў часе ўцёкаў бальшавізму. Потым — пачалося ківаньне з боку ў бок, трымаючы нос па ветры…\nПершы пасьля ўцёку бальшавікоў Беларускі Сакратарыят зь Менску меў у сваім складзе двух жыдоў: Гутмана (без партфэля) і Белкінда — сакратара фінансаў…\nПры гэтым прыпамінаецца, што ў Беларуска-Літоўскім княстве высокую дзяржаўную пасаду займаў пярэхрыст (у тых часох няма чаго дзівіцца, што няхрышчаных не прымалі на гэткія службы) Абрам Юзэфовіч Рэбічковіч, каторы быў здольным адміністратарам і фінансавым агентам, а потым, пры Жыгімонту I, дайшоў да пасады падскарбія земскага, г.зн. міністра фінансаў, і члена Гаспадарскай Рады.\nЯшчэ адзін выпадак: на першым сялянскім зьезьдзе ў Менску, скліканым Беларускім Нацыянальным Камітэтам 04.04.1917 г., дэлегатам ад Паўловіцкай воласьці Магілёўскай губ. і павету быў жыд Мордух Янкелеў Зільбэрман. Ён там сельскім старастам ужо 30 гадоў (ня хрышчаны).\nЯк далей пойдуць нашыя стасункі з жыдамі — тут не бярэмся судзіць. Ува ўсялякім выпадку жыцьцё гэтых дзьвюх нацыяў так цесна зьвязана, што кожная зь іх прымушана цікавіцца другой, ужо хаця б з эканамічнага пункту. Эканамічная струна — вельмі чулая і шчокатная рэч. Да гэтай рэчы, як-ніяк кожны прыкладваецца шчыра зацікаўленым вухам. Недалёкая будучыня нашага краю мае перад сабою пэрспэктыву розных сялянскіх каапэрацыяў* і гандлёвых рэформаў, што можа зусім іначай паставіць увесь лад гандлю ў нашым краі. Вось дзеля гэтага варта жыдом болей уважна задумвацца над доляй сваіх блізкіх суседзяў, зь якімі яны так зьвязаныя эканамічна.\n* У цяперашніх сялянскіх каапэратывах ёсьць жыдоўскія прыказчыкі. Жыдоў сяляне ахвотна бяруць у прыказчыкі дзеля іх гандлёвай здольнасьці і практычнасьці. Таксама ёсьць каапэратывы, дзе членамі і хаўрусьнікамі нароўне і сяляне, і жыды.\nМы пэўны, што адносіны будуць у нас самыя прыязныя. Варункі новага жыцьця, грамадзянская воля і роўныя правы ўсім, бяз розьніцы веры і нацыяў, так загладзяць няроўнасьці і ў эканамічных стасунках, што пакрыўджаных ня будзе.\nКрыніца: ARCHE, № 3 (8) – 2000; З.Бядуля. Жыды на Беларусі. Бытавыя штрыхі. Менск, 1918.


Розныя куточкі Лунінца старанна ўпрыгожваюцца кветнікамі, якія стварае калектыў участка добраўпарадкавання ЖКГ. Вясёлкавыя экспазіцыі радуюць вока прахожых. Шкада, што не ўсіх…\nЧым інакш можна патлумачыць учынак невядомых асоб, якія на мінулым тыдні па вуліцы Чырвоная насупраць паліклінікі развярнулі металічныя вертыкальныя стойкі, разбіўшы вазоны з кветкамі? Няўжо існуе апраўданне такім паводзінам? Упэўнены, праверка па дадзенаму факту выявіць хуліганаў, якія панясуць заслужанае пакаранне. На асабістую думку, акрамя штрафу, варта прымусіць за свой кошт і ўласнымі сіламі аднавіць былую прыгажосць. А ў будучым раю такім здаравякам дэманстраваць магчымасці ў спортзалах, рабочых цэхах ці аўдыторыях.


Мустафа Джамілеў да Надзеі Саўчанкі: «Надзя, дачка, ужо няма сэнсу працягваць галадоўку»\n25 люты 2015, 16:17\nЛідэр крымскіх татараў Мустафа Джамілеў заклікаў ўкраінскую лётчыцу Надзею Саўчанку спыніць галадоўку, якую яна працягвае ў расейскай турме ўжо больш за 70 дзён.\nЭкс-кіраўнік Мэджлісу крымска-татарскага народу ў інтэрвію ўкраінскаму выданьню «Гардон» сказаў, што галадоўка ня змусіць расейскія ўлады вызваліць Надзею Саўчанку.\n«Надзя, дачка, няма ніякага сэнсу ў працягу галадоўкі. Расея ня тая краіна, дзе існуюць гуманныя прынцыпы. Мы ва Ўкраіне цябе абавязкова выратуем, але іншымі спосабамі», — сказаў Мустафа Джамілеў.\n71-гадовы Мустафа Джамілеў — савецкі дысыдэнт, праваабаронца, які правёў шэсьць тэрмінаў у савецкіх турмах з 1966 па 1986 год. На знак пратэсту супраць незаконных тэрмінаў і абвінавачаньняў Джамілеў неаднаразова абвяшчаў галадоўку. Найдаўжэйшая зь іх працягвалася 303 дні — гэта самая доўгая галадоўка ў гісторыі савецкага праваабарончага руху. Падчас яе Джамілева кармілі прымусова.\nПраваабаронца і былы савецкі дысыдэнт, а цяпер дэпутат Вярхоўнай рады Ўкраіны, сказаў, што спыніць галадоўку яго ўгаварыў ляўрэат Нобэлеўскай прэміі міру Андрэй Сахараў.\nСёньня ў Маскоўскім гарадзкім судзе разглядзілі скаргу на чарговае падаўжэньне арышту Надзеі Саўчанкі. Пасяджэньне распачалося з амаль двухгадзінным спазьненьнем. Сама ўкраінская лётчыца ўдзельнічала ў ім па відэасувязі.\nПразь некалькі хвілінаў пасьля пачатку суда Саўчанка паклала галаву на стол, а пасьля легла на лаўку. Яна папрасіла распачаць пасяджэньне хутчэй, паколькі «можа не дажыць да наступнага». Сваёй віны ўкраінская лётчыца не прызнала.\nМаскоўскі гарадзкі суд прызнаў законным працяг арышту ўкраінскай лётчыцы. Гэткім чынам, скаргу адвакатаў, якія прасілі зьмяніць для Надзеі Саўчанкі, захаду стрыманьня, адхілілі. Прадстаўнікі пракуратуры сьцьвярджаюць, што стан здароўя Саўчанкі дазваляе ёй знаходзіцца пад вартаю.\nЛіст Віктара Файнбэрга да Надзеі Саўчанкі\nНапярэдадні расейскія праваабаронцы перадалі ў адміністрацыю прэзыдэнта Расеі зварот з просьбай зьмяніць для Саўчанкі захаду стрыманьня ў сувязі зь яе працяглай галадоўкай. Да галадоўкі Саўчанкі далучыўся савецкі дысыдэнт Віктар Файнбэрг, адзін з удзельнікаў акцыі пратэсту на Чырвонай плошчы ў 1968 годзе супраць уводу савецкіх войскаў у Чэхаславакію.\nНадзею Саўчанку захапілі прарасейскія сэпаратысты на ўсходзе Ўкраіны летась і перавезьлі ў Расею, дзе ёй выставілі абвінавачаньне ў датычнасьці да сьмерці двух журналістаў, забітых у Данбасе.\nСаўчанка, якая адмаўляе сваю віну і кажа, што Расея ня мае права перасьледаваць яе, 13 сьнежня летась распачала галадоўку, якую спыніць толькі калі яе вызваляць. Напрыканцы студзеня ўкраінскай лётчыцы выставілі новае абвінавачаньне ў незаконным перасячэньні мяжы.\nУ галадоўніцы Саўчанкі ўжо парушаная праца некаторых органаў — праваабаронца


дзідзьо перший раз смотреть, 2019г, «дзідзьо перший раз» ` повний фільм. Фільм «дзідзьо перший раз».\n28.02.2019 adminЗахар Беркут, Робін Гуд, Свингеры 2018 Свінгери 2\n«дзідзьо перший раз» смотреть, 2019г, дзідзьо перший раз — смотреть онлайн.\n«дзідзьо перший раз» «дзідзьо перший раз дивитись online» «дзідзьо перший раз» дивитись, 2019, дзідзьо перший раз — смотреть онлайн.\nдзідзьо перший раз дата выхода. «дзідзьо перший раз» watch, 2019г, «дзідзьо перший раз» * дивитись online.\nдзідзьо перший раз онлайн, (2019), дзідзьо перший раз *** повний фільм.\nдзідзьо перший раз смотреть.. дзідзьо перший раз (2019), смотреть фильм онлайн на телефон в хорошем качестве..\nдзідзьо перший раз watch, 2019, «дзідзьо перший раз» * повний фільм.\nдзідзьо перший раз 2018 дивитися фільм онлайн.. дзідзьо перший раз фільми онлайн 2019 показ фільму «дзідзьо перший раз» дивитись фільми онлайн дивитись нові фільми 2018*Фільми онлайн дзідзьо перший раз 2018 фільми..


Папа Францішак ініцыяваў падрыхтоўку да Святога года 2025\nПапа Францішак даручыў Папскай радзе па новай евангелізацыі каардынацыю падрыхтоўкі Святога Пасаду да Святога года 2025.\nПапа Францішак на агульнай аўдыенцыі: без пакоры немагчыма знайсці Бога\nПадчас агульнай аўдыенцыі, якая прайшла ў ватыканскай Зале Паўла VI напярэдадні Божага Нараджэння, у сераду 22 снежня, Папа Францішак прысвяціў сваю катэхезу прыйсцю ў свет Божага Сына.\nПапа Францішак: святы Юзаф вучыць устрымлівацца ад пустаслоўя\nПадчас агульнай аўдыенцыі, якая 15 снежня прайшла ў ватыканскай Зале Паўла VI, Папа Францішак працягнуў катэхетычны цыкл, прысвечаны святому Юзафу.\n8 снежня ў 6.15 Папа Францішак наведаў плошчу Іспаніі ў Рыме, каб ушанаваць Марыю Беззаганную. Ён паставіў кошык белых руж да падножжа калоны з фігурай Маці Божай.\n2 снежня Папа Францішак прыбыў з апостальскім візітам на Кіпр.\nЕвангелізацыйная інтэнцыя — катэхеты Молімся за катэхетаў, пакліканых да абвяшчэння Божага Слова, каб яны былі яго адважнымі і крэатыўнымі сведкамі з моцай Духа Святога.\n9 лістапада Сакратар Святога Пасаду па адносінах з дзяржавамі арцыбіскуп Пол Рычард Галахер, які знаходзіцца з візітам у Маскве, заявіў, што ўсе бакі павінны праявіць гуманнае стаўленне да бежанцаў, якія знаходзяцца на граніцах Беларусі з краінамі Еўрасаюзу.


Абвешчаны шорт-ліст конкурсу «Заспявай 3.0»\nУсяго на конкурс, які праводзяць партал Tuzin.fm і дабрачынны фонд «Вяртанне», прыйшло 78 заяваў. З іх журы адабрала 18 найлепшых у трох намінацыях — «Спяваная паэзія», «Беларускі кавер» і «Замежны пераклад». Паводле ўмоў сёлетняга конкурсу, разглядаліся заявы ад канкурсантаў ад 16 да 33 гадоў уключна.\nГалоўная намінацыя конкурсу – «Спяваная паэзія». Сёлета паводле ўмоў, канкурсанты меліся самастойна выбраць верш сучаснага беларускага паэта на беларускай мове і выканаць яго ва ўласнай манеры на сваю музыку. Журы зважала найперш на арыгінальную музычную падачу і гарманічнае спалучэнне музыкі і слова. «Па-мойму, не абы-які кантакт музыкі з паэзіяй адбыўся, – зазначае сябра журы Андрэй Хадановіч. – Калі так пойдзе і далей, нашыя музыкі пачнуць арыентавацца ў сучаснай беларускай паэзіі не горш ад саміх паэтаў, чаму я толькі парадуюся».\nПа выніку шасцёрка фіналістаў у гэтай намінацыі выглядае так (у алфавітным парадку):\nАнтось Звычайны - Быў.Ёсць.Буду (на словы Уладзіміра Караткевіча)\nГолая манашка - Танец-фрык (на словы Змітра Вішнёва)\nСтаніслаў Чахоўскі - Астэроід (на словы Ігара Канановіча)\nЗаўвага: месца ў шасцёрцы заняў гурт «Чтобы-чтобы» з песняй на верш Марыі Мартысевіч «Мірны гоп», але паколькі музыкі не маюць магчымасці сыграць песню ўжывую, іх месца заняў Станіслаў Чахоўскі, які па выніку галасавання быў сёмым.\nУ намінацыю «Беларускі кавер» прымаліся ўласныя інтэрпрэтацыі вядомых беларускіх (альбо перакладзеных на беларускую) песень. Тут ацэньвалася ступень прасякнення абраным спеўным матэрыялам; якасць перакладу (калі пададзеная іншамоўная песня); здольнасць падаць вядомую песню па-новаму, а таксама наданне ёй іншага актуальнага гучання. «Мяне сёлета гэтая намінацыя ўразіла найбольш, – кажа адзін з арганізатараў конкурсу Павел Бераговіч. – Шмат разоў пераслухоўваў песні, камбінаваў і перасоўваў выканаўцаў, каб выставіць сваю шасцёрку. Атрымалася яна стракатай – тут і класічная песенная эстрада, і кантры, і этна, і рок. Але яны ўсе для мяне амаль упоравень». А Лявона Вольскага ўразіў кавер на песню з «Народнага альбома» – «Я, да жалю, не пан», якую ён вылучыў асобна.\nГанна Крамэр - На станцыі Койданава (кавер на «Бонду»)\nLeibonik - Я рок-музыкант (кавер на «Мрою»)\nЯўген Барышнікаў - Здарожыўся (кавер на «Сяброў»)\nУ трэцяй намінацыі «Замежны пераклад», упершыню ўведзенай сёлета, канкурсантам прапаноўвалася выбраць адну з вядомых замежных песень, перакласці тэкст на беларускую мову і выканаць яе па-свойму, але не пад арыгінальную музыку. Тут ацэньвалася якасць перакладу на беларускую мову, ступень прасякнення абраным спеўным матэрыялам; здольнасць падаць вядомую песню па-новаму, а таксама наданне ёй іншага актуальнага гучання. «Як здалося, гэтая намінацыя ўсё ж заўчасна ўведзенай у конкурс. Чакаў ад аўтараў перакладаў большай смеласці там-сям, адсутнасці памылак, трапнейшых знаходак і літаратурных удачаў. Тым не менш, усе, хто наважыўся на ўдзел — малайцы!», – зазначыў сябра журы Віталь Рыжкоў.\nBar Akaryna - Дзе кветкі ўсе (Pete Seeger cover)\nВіктар Лупасін - Багемская рапсодыя (Quenn cover)\nMk-band - Я змяняю свет (Eric Clapton cover)\nУсе згаданыя выканаўцы возьмуць удзел у летняй серыі канцэртаў «Заспявай 3.0», якія пройдуць у чэрвені-жніўні ў самым цэнтры Мінска, у дворыку на плошчы Свабоды, 4 (тэраса кавярні Chil Out) пры падтрымцы вядомых беларускіх музыкаў. Сачыце за анонсамі!\nTuzin.fm, фонд "Вяртанне"