Уцяпленне дзвярэй гаража: што трэба рабіць - Блог пра рамонт\nЯк уцяпліць гаражную дзверы мы і разгледзім у дадзеным артыкуле. Гэтае пытанне хвалюе многіх аўтаўладальнікаў. Бо гэта перш за ўсё захаванасць машыны.\nДля таго, каб вырашыць, чым ўцяпліць гаражную дзверы, перш за ўсё трэба звярнуць увагу на канструкцыю самых дзвярэй і пасля гэтага прымаць рашэнне. Перш за ўсё варта паглядзець відэа і паглядзець, як гэта робяць іншыя.\nПасля гэтага паглядзець і па фота і ўявіць сабе, што ўяўляе кожны з матэрыялаў прапанаваных на рынках рознічнага гандлю. Гэта значыць, трэба мець паняцце, што, навошта і пачым і толькі пасля гэтага прымаць рашэнне, як ўцяпліць дзверы гаражную.\nУсю працу па ўцяпленні можна выканаць сваімі рукамі і не звяртаючыся да старонняй дапамогі. На самай справе гэта не так і складана, толькі гэтая праца павінна рабіцца правільна. Інакш вы замест таго, каб пазбегнуць адукацый кандэнсату можаце дамагчыся прама прапарцыянальнага эфекту.\nРазбіраемся, чым ўцяпліць гаражныя дзверы і пасля гэтага вызначаем, як ўцяпліць гаражныя дзверы. Справа ў тым што ад гэтага будзе і залежаць сама сістэма аздаблення. Для ўцяплення можна абраць і розную таўшчыню ўцяпляльніка, ад гэтага зменіцца і матэрыял абліцоўвання.\nУ якасці матэрыялу ўцяплення можна свой выбар спыніць на наступных матэрыялах:\nуцяпляльнік пенапластавы. Гэты матэрыял даволі распаўсюджаны сярод уладальнікаў гаражоў;\nГэтак жа часта ўжываецца мінеральная вата.\nДля пачатку трэба падрыхтаваць плоскасць для аздаблення. Гэта залежыць ад таўшчыні пласта ўцяпляльніка (гл. Уцяпляльнік для дзвярэй: віды і параметры) і кутка па контуры варот.\nУ першую чаргу чысцім металічную дзверы ад ранейшага пакрыцця і іржы. Для гэтага ўжываем шчотку па метале ідзі дрыль з металічнай шчоткай;\nПасля гэтага нам трэба цалкам абястлусціць паверхню. Для гэтага ўжываем растваральнік;\nНаносім пласт грунтоўкі. Для гэтага ўжываем пэндзаль або пульверызатар;\nУвага: Для грунтоўкі лепш за ўсё ўжываць вадкасць па ржы. Гэта даволі новы матэрыял, але і эфектыўны. Толькі вытворца піша, што вы пакрыццё можаце наносіць нават па ржы. Гэтага рабіць не варта. Гэты артыкул можа і здыме даволі дробны налёт іржы. Але па плоскасці ёсць і ракавіны, у якія ён не зможа прабрацца. Таму падрыхтоўку і ачыстку металічнай шчоткай варта зрабіць абавязкова.\nКалі ў вас вароты зроблены з 25-га кутка і вы хочаце зрабіць уцяпленне пенапластам, Або любым іншым уцяпляльнікам на 50 мм, тады вам трэба зрабіць акантоўку па контуры створак. Што б можна было свабодна нанесці такі пласт уцяпляльніка і пасля гэтага скончыць ўнутраную абліцоўванне;\nКалі куток менш таўшчыні ўцяпляльніка, тады па контуры брамы робім лачанне. Для гэтага некаторыя ўжываюць драўляныя планкі. Іншыя проса наварваюць дадатковы куток, іншыя прыварваюць шыну. Які робіць кант патрэбнай вышыні і пры гэтым не моцна павялічвае вагі варот. Тут вам давядзецца матэрыял абраць згодна канкрэтна вашай канструкцыі;\nУвага: Пры выкананні гэтай працы не варта забываць аб рэбрах калянасці. Бо ў нас дзверы атрымаецца цяжэй. Таму варта прадугледзець і ўзмацненне дзверы. Для гэтага наварваецца элементы не толькі па перыметры рамы, але і варта іх ўстаноўку і на плоскасці самага палатна.\nПенапласт або любы іншы ўцяпляльнік выбіраецца па таўшчыні згодна вышыні канта акантоўкі. Калі вы ўжываеце мінеральную вату, тады варта ўлічваць, што яе пры верхняй абліцоўванні не варта дэфармаваць, інакш яна страціць усе свае ўласцівасці.\nСпачатку прымяраем лісты пенапласту і робім адзнакі па краі разрэзу;\nПасля гэтага рэжам матэрыял па лініі разрэзу і Раскройваюць ліст;\nПасля гэтага бярэм балончик поліурэтанавага клею-пены і нанось лініі па контуры злучэнні і па сярэдзіне;\nПрыкладаем і прыляпляем лісты. На гэтым этапе нам трэба правільна парэзаць матэрыял і пры мацаванні ўжываць найменшы зазор паміж элементамі;\nТак робім абліцоўванне ўсёй плоскасці гаражных варот;\nПасля гэтага нам проста трэба запенена ўсе швы. Чакаем высыхання пены і абразаем яе.\nТут можна ўжываць і іншыя ўцяпляльнікі. Кошт іх даволі адрозненняў. Але інструкцыя адна, робім спачатку акантоўку па перыметры брамы і пасля гэтага робім ўцяпленне. Самае галоўнае не пераціскае і ня дэфармаваць мяккіх уцяпляльнікаў.\nПасля поўнага правядзення работы варта зверху закрыць ўцяпляльнік. Для гэтага можна прымяніць тонкія ліставай метал ці можна зрабіць аздабленне проста оргалитом. Самае галоўнае не спяшацца і правільна выконваць разметку. Дзверы гаражныя уцепленыя зрабіць зусім не складана.\nПредыдущаяЛамінат белены дуб у інтэр'еры\nСледующаяГлинобетон - асаблівасці матэрыялу. склад і прапорцыі для


Праз пяць гадоў бензін у Беларусі можа каштаваць долар. Эканамісты тлумачаць чаму\nАфіцыйны Менск усё сціплейшы ў ацэнках стратаў нашай эканомікі ад расейскай забруджанай нафты, кампенсацыі якіх вымагае ад усходняга суседа. Хто ж у выніку будзе расплочвацца за чужыя памылкі? Прынамсі цяпер улады прагназуюць, што мы, простыя грамадзяне.\nВіцэ-прэм’ер Ігар Ляшэнка заявіў, што замест больш як 705 000 тонаў няякаснай сыравіны, якую Беларусь выцесніла назад за ўсходнюю мяжу, нашая краіна атрымала якасную. Паводле чыноўніка, расейскі бок і наагул абяцае дадатковы бонус для нафтаперапрацоўчага заводу «Нафтан».\n«Праглядаецца аб’ём у раёне 100 тысяч тонаў дадатковай пастаўкі – штосьці колавым транспартам, астатняе будзе пастаўленае па трубе», – заявіў Ляшэнка.\nМатэрыял Валерыя Руселіка выйшаў у поўным выданні навінаў за 28 чэрвеня\nТым часам «Нафтан», паводле Ляшэнкі, у выніку сітуацыі з «Дружбаю» недаатрымаў 250 тысяч тонаў нафты, то бок у два з паловаю разы больш за пакуль што толькі абяцаны бонус. Таксама кошт сапсаванага абсталявання Мазырскага НПЗ ужо складае прынамсі 20 мільёнаў долараў ЗША.\n«Беларусь сапраўды панесла даволі істотныя страты, таму што яна сталася заслонаю на шляху гэтай бруднай нафты ў Еўропу. Тым не менш Расея не прыпыніла пастаўкі«, – кажа эканамічная аглядальніца выдання «Белрынок» Таццяна Манёнак.\nКалі ж Расея адмовіцца кампенсаваць Беларусі недаатрыманую выгоду, афіцыйны Менск мае намер звярнуцца ў суд. Пры гэтым яшчэ ў траўні Лукашэнка акрэсліваў памеры шкоды не як сціплыя 20, а як сотні мільёнаў долараў. І канчатковыя падлікі ўсцяж не агучаныя.\n«Падлічыў, да прыкладу, наш канцэрн «Белнафтахім» і нашыя кампаніі, што за красавік страты склалі $ 106 млн праз тое, што былі недапастаўленыя нафтапрадукты іх контрагентам. Яшчэ пэўныя прэтэнзіі ўжо агучыў і Мазырскі нафтаперапрацоўчы завод да расейскай кампаніі «Роснефть»: таксама за пастаўкі няякаснай нафты за адзін месяц – гэта крышку больш за $ 100 млн», – дадае Манёнак.\nМіж тым гэта не ўсе хмары на беларуска-расейскім энергетычным даляглядзе. Ужо да 2024-га бензін у нашай краіне можа падаражэць да $ 1 за літр АІ-92 супраць цяперашніх $ 0,77 – як цвердзяць улады Беларусі, у сувязі з расейскім нафтавым манеўрам: штогод кошт імпарту расейскай нафты будзе даражэць на $ 21,30 за тону.\n«Страты істотныя. Калі гаварыць у сярэднім, то калі мы выйгравалі за кошт гэтых экспартных мытаў гады два таму назад, а потым гэта ўсё знікне, то гэта азначае, што мы згубім прыкладна 2,5 мільярды долараў на год – вось за кошт гэтага манеўру», – кажа эканаміст Леанід Злотнікаў.\nПры гэтым, як падкрэсліў той жа Ігар Ляшэнка, і гэткая цана на бензін – ніжэйшая, чым у суседзяў.\nАднак спадзявацца на нейкае згладжванне розніцы паміж нізкімі заробкамі і ўсё даражэйшым палівам наўрад ці выпадае.\n«Разлічваць на тое, што ў нас будуць нейкія ільготы, якія адбірае Расея, потым яшчэ нейкія ільготы тут – вельмі складана. У нас выраўняецца і з Украінай, і з Латвіяй. Так што сацыяльная палітыка – само сабой, а цэны – гэта зусім іншая палітыка, накіраваная на эканамічны рост», – дадае Злотнікаў.\nШтопраўда, эканамічнага росту пакуль неяк не назіраецца. А вось рыхтавацца плаціць па рахунках беларусам даводзіцца ўжо цяпер.\nТэгі: бензін Ігар Ляшэнка Леанід Злотнікаў нафтавы манеўр Таццяна Манёнак


Ілья Гурскі. На гуце\nЯшчэ не паспела скончыцца вайна з фашысцкай Германіяй, як Васіль Азаркевіч, які толькі што выйшаў з лясоў Беларусі, дзе партызаніў, быў накіраваны на станцыю Выгляды — дырэктарам гуты. Злезшы з поезда, Азаркевіч не стаў шукаць больш зручнай дарогі, а пайшоў па вузкакалейцы: яму хацелася хутчэй даведацца, у якім стане тое, што яму трэба аднаўляць.\n«Можа, і не так шмат разбурана,— думаў Азаркевіч,— бо гута ж убаку, не ўсякаму чорту вока мазоліла».\nАле калі падышоў, надзеі яго апалі. Адзінока стаяла каробка галоўнага корпуса, прасвечвала ва ўсе бакі. Тут вяліся кажаны, снавалі ластаўкі. Навокал ні жывой душы. Азаркевіч у роспачы сеў на чамадан і пачухаў патыліцу. Ці раз Азаркевіч у час вайны быў на валаску ад смерці? Але ніколі не губляўся і не траціў надзеі, а тут задумаўся. Трэба было пачынаць жыць спачатку.\n«Добра, што хоць каробка ўцалела, ёсць за што зачапіцца,— падумаў Азаркевіч і ўздыхнуў.— Цяжка з голымі рукамі брацца за такую работу, але нічога не зробіш — ніхто за нас рабіць не будзе. Узяўся за гуж, не кажы, што не дуж. Але з чаго пачынаць?»\nІ, нібы шукаючы, на чым спыніцца, позірк Азаркевіча пачаў блукаць па наваколлі, мімаволі адзначаючы розныя дробязі — і хвойнік, які рос на ўзгорку, і тое, што ў адным дрэве вершаліна ішла віламі, і тое, што дзве сасонкі на ўзлессі падаліся ў розныя бакі, як п’яныя. Пасля ён перавёў позірк на невялічкую рэчку, якая істужкай вілася паміж пясчаных берагоў. Ля падножжа ўзгорка рос сівец і параскіданы былі кусты ядлоўцу.\nНе лёгкімі былі варункі жыцця ў Азаркевіча. Яму даводзілася з баямі прабівацца ў жыццё. Яшчэ будучы хлапчуком, ён пасвіў авечкі ў сваёй вёсцы Каралінкавічы, каб зарабіць кавалак хлеба і мець мажлівасць зімою вучыцца. У вёсцы было больш за шэсцьдзесят двароў. Васіль ведаў авечак кожнага гаспадара, у чый хлеў каторая зайшла. Сярод дзетвары ён быў завадатарам, за ім, бывала, гуртам хадзілі хлопчыкі. Ён прачытаў незлічоную колькасць кніг, праўда, чытаў іх без разбору, што пад рукі трапляла. І граў ён на зробленай самім жалейцы даволі ўдала. А калі памёр бацька, маці з дзецьмі перабралася ў Свяцілавічы, а ён зусім падаўся на свой хлеб.\nЯшчэ будучы студэнтам, Азаркевіч вызначыўся тым, што перад моцнымі не згінаўся і слабымі не пагарджаў. Памагчы чалавеку ў бядзе — для яго было абавязкам. Васіль абраў сабе ўласную пуцявіну і па ёй ішоў. Вядомым Азаркевіч стаў ва універсітэце і тым, што калі яшчэ быў на першым курсе, дык схапіўся ў рожкі з адным прафесарам, разабраў па костачках яго лекцыю, і той вымушаны быў па-новаму перабудаваць матэрыял. Праўда, Азаркевіч за гэта паплаціўся. Ці раз паслужныя пісакі, падхалімы розныя, каб дагадзіць прафесару, хаваючыся пад псеўданімамі, і адкрыта бэсцілі яго ў студэнцкім друку. І калі прафесару Скуратовічу на працягу чатырох год вучобы Азаркевіча ва універсітэце не ўдалося яго «зламаць», дык на выпускных экзаменах паставіў яму «нездавальняюча». Гэта ўжо быў скандал. Большасць студэнтаў і перадавая частка прафесуры хоць і не лезлі ў бойку, не хацелі псаваць адносін са Скуратовічам (ён помслівы чалавек), але былі на баку Азаркевіча. Ён і тут не сагнуўся, прыняў бойку. Прыйшлося стварыць камісію па прыёму заліку, і пры самых суровых патрабаваннях Азаркевіч адказаў на «добра». Атрымаўшы веды і загартоўку, Азаркевіч пайшоў у жыццё.\nЗа вайну Азаркевіч страціў усю сям’ю. Жонка з сынам жыла ў сваіх бацькоў на Случчыне. Фашысты спалілі вёску і ўсіх людзей. Выпадкам асталася жывою толькі адна жанчына. Перад тым як ехаць на аднаўленне гуты, Азаркевіч наведаў папялішча. Вёска ператварылася ў могілкі. Невядомымі людзьмі пастаўлены крыжы і на сядзібе бацькоў і жонкі. Цяпер у былой вёсцы стаяць абгарэлыя коміны, крыжы і крыжы. І зараз Азаркевіч куды б ні ішоў і што б ні рабіў — з галавы не выходзіў кучаравы хлопчык, якога ён моцна любіў. Такая жудасная смерць жонкі і сына моцна падкасіла яго: яму ішоў трыццаць першы год, а яго скроні былі сівымі.\nАзаркевіч сядзеў у глыбокім задуменні: з чаго пачынаць адбудову гуты. Час ад часу ён паглядаў на чорйую хмару, якая насоўвалася з захаду. Накрапліваў дождж. На небе паказалася дугою вясёлка, тады яго пакінулі цяжкія думкі: ён залюбаваўся злучэннем колераў і не заўважыў, як да яго нехта падышоў.\n— Ты што, чалавеча, так задумаўся? Мо ў адну дарогу?\n— А вам куды? — падняў галаву Азаркевіч. Перад ім стаяў немаладога веку мужчына з невялікім клункам, але, відаць, цяжкім, бо адно плячо ў чалавека рэзка вытыркалася ўверх.\n— На Выспу,— сказаў чалавек і паклаў клунак на зямлю, там нешта забразгацела.\n— А мне ў Гарадзішча.\n— Было некалі Гарадзішча, а цяпер няма. Фашысты прайшлі, а дзе іх нага ступіць — трава не расце. Вось тут стаяла гута, далёка ішла яе слава, шкельца выраблялі адмысловае, а цяпер — ляжыць груда друзу. І не хутка, мусіць, падымецца наша гута? — Апошнія словы былі так сказаны, што Азаркевіч адчуў у іх боль за народнае дабро, за чалавечую працу, якая так марна сцерлася. І гэта было не дзіва, гута на вачах у таго чалавека вырасла.\n— Чаму не хутка? — запярэчыў Азаркевіч.— Трэба толькі дружна ўзяцца. Чалавек усё можа зрабіць, калі толькі моцна захоча. Вялікай сілай валодае чалавек!\n— Узяцца не штука,— ухіліўся незнаёмы.— Толькі ж гэта, можа, не кузню паставіць або адрыну пры гумне, тут сілы мала, трэба матэрыял, грошы. А яшчэ вайна не скончана. Колькі яна на вецер пускае грошай!\n— І матэрыялы і грошы будуць.\n— Будуць, калі ў цэнтры паклапоцяцца. Трэба ім гэтую думку падаць, а то людзям нават зямлянкі няма чым зашкліць. А хутка народ пачне забудоўвацца, дык шкло толькі давай! Дый, прызнацца па праўдзе, рукі работы просяць.\n— Вось мяне цэнтр і прыслаў сюды за гэтым,— паведаміў Азаркевіч.— Але з чаго пачаць — і сам не ведаю. А параіцца няма з кім. Нібы вымер народ.\n— Авохці! Людзі ёсць. Ды толькі чалавек, што выжыў, з зямлі яшчэ не вылез, у зямлянках сядзіць. Але як пачуе стук на гуце, дык вылезе! Дарэчы, у нас сёетое прыхавана. Дазвольце пазнаёміцца, я — майстра гуты Сцяпан Андрэевіч Кульчыцкі. Мой дзед, бацька і я з маленства на гуце працавалі.\n— Вельмі прыемна! — сказаў Азаркевіч.— Я інжынер.\n— Авохці,— міжволі прагаварыў Азаркевіч.— Дзе я чуў гэтае слова? Пачакайце, пачакайце, вы часам не ўдзельнічалі ў Лаўскім баі?\n— А як жа! — з гонарам усклікнуў Сцяпан Андрэевіч.— А толькі нешта я вас не ведаю.\n— А пра Васіля вы часам не чулі?\n— А-а-а. То, можа, вы і ёсць той самы партыйны цэнтр?\n— Той самы,— усміхнуўся Азаркевіч.\n— Дык гэта вы той самы таварыш Васіль, а-я-яй, а божачка!\n— Той самы.\n— А лоўка вы тады абвялі вакол пальца фашыстаў. Яны вас шукалі, напароліся на вас і прынялі за іншага, пасля пасадзілі на машыну і рукамі памахалі.\n— Так, было,— успамінаў Азаркевіч.\n— Чуў, чуў. Нам нават пра тое гаварылі, як вы некалі свайго прафесара правучылі.\n— Хто? — здзівіўся Азаркевіч.\n— Таварыш Сяргей. От гэта быў чалавек! Як бы ён цяпер радаваўся нашай перамозе. Без пары чалавек загінуў. Я з ім быў асабіста знаёмы.\n— Больш за два мільёны беларусаў склалі галовы. А колькі вывезена ў Германію.\nЯны некаторы час абодва маўчалі, а потым Сцяпан Андрэевіч зноў загаварыў:\n— Кідаюць вас з агню ды ў полымя.\n— Нічога — трывалейшым буду. А Сяргея шкода, светлага розуму быў чалавек і загінуў салдатам. Вечная яму слава! — Азаркевіч крыху памаўчаў, а потым працягваў: — А вы ўвесь час былі мінёрам? Лоўка вы, «авохці», управіліся з ельніцкім бургомістрам... ён палез сцяг здымаць... і больш не падняўся.\n— Былі справы! — і яны абодва засмяяліся. Сцяпан Андрэевіч прадаўжаў: — Але ўспамінамі доўга не пражывеш, цяпер трэба ўдвая працаваць... І мы з вамі зноў будзем рабіць чарнавую работу... будзем салдатамі на будоўлі... Англія, нябось, не мае такіх ран... Францыя таксама... А Амерыка тым больш... Трэба паказаць, што мы не толькі добрыя воіны, але і лепшыя ў свеце будаўнікі... Сапраўдныя гаспадары. Перад намі ясная будучыня — камунізм. У імя камунізма я гатоў аддаць сваё жыццё. Я хоць і не камуніст, але гатоў з вамі працаваць да сёмага поту...\n— Правільна! — Азаркевіч ускочыў і захадзіў.— Да сёмага поту трэба працаваць не толькі нам, але ўсім... Вы разумееце, колькі неабходна адбудаваць заводаў і фабрык, гарадоў і вёсак. Ды не такіх вёсак, якія былі, а мураваных, устойлівых і супраць часу і супраць розных нечаканасцей... А нечаканасці могуць быць, іх неабходна папярэдзіць... На нашых сённяшніх саюзнікаў надзея благая: бачылі, як яны валаводзілі з другім фронтам... І недарма!.. Толькі ў іх нічога не выйдзе... Хацеў бы я пабачыць сваю краіну праз сорак—пяцьдзесят год... Усюды дымяць фабрыкі і заводы... у зеляніне гарады... у вёсках мураваныя дамы... роўныя, як струна, дарогі, абсаджаныя пладовымі дрэвамі... Прыязджаюць людзі з усяго свету ў Маскву, сэрца нашай Радзімы, каб паглядзець, як мы жывем... А для гэтага, як вы кажаце, трэба працаваць, працаваць і працаваць... кожны на сваім месцы... Вы хоць і беспартыйны, але мы размаўляем на адной мове, аднолькава думаем, і розніцы паміж мною і вамі я не бачу ніякай...\n— Розніца ёсць, вы і ў час вайны і цяпер ідзеце наперадзе.\nЯны збіраліся ісці.\n— Што гэта ў вас такое цяжкае, давайце я вам памагу паднесці,— прапанаваў Азаркевіч.\n— Эт, розная драбяза, на руінах назбіраў,— адказаў Сцяпан Андрэевіч. З клунка пасыпаліся розных калібраў шрубкі і цвікі. Стары вінавата апраўдваўся: — От пачнем забудоўвацца, то ўсё патрэбна будзе, а цяпер яно пад нагамі валяецца... Каб гэта, як раней, пайшоў і купіў, а то не вельмі што дзе ўхопіш... Пакуль падашлюць — і гэты цвік спатрэбіцца, бо ён пад рукамі...\nСцяпан Андрэевіч запрасіў Азаркевіча да сябе. Па дарозе стары выкладаў свае меркаванні аб аднаўленні гуты. Яны абодва да таго захапіліся, што і не заўважылі, як лінуў дождж. Абапал брукаванай дарогі, паміж разбураных камяніц, дзе некалі быў рабочы пасёлак, павырасталі маленькія драўляныя хаткі, зробленыя на скорую руку. Вакол былі агароды. Плотам служылі абгарэлыя ложкі. Пакуль гаспадар і госць дайшлі да доміка Сцяпана Андрэевіча, на іх не было сухога рубца. На ганку іх спаткала дачка Сцяпана Андрэевіча, рослая дзяўчына, Аксіння. Ёй ішоў дваццаты год, але на выгляд яна здавалася маладзейшай.\n— Авохці! Дачушка, сустракай госця. Памятаеш, я гаварыў пра таварыша Васіля. Вось ён сам і ёсць. Будзем ладзіць гуту. От і ўся мая сям’я,— панура вымавіў Сцяпан Андрэевіч.— Сын на фронце загінуў. Жонку ў часе блакіроўкі страціў. Так, значыць, і жывем. А добра, што вы прыехалі, засумавалі мы без работы. Як адбудуем гуту, латвей будзе.\nВестка аб аднаўленні гуты хутка абляцела ўвесь пасёлак. Пад вечар распагодзілася. Каля хаты Сцяпана Андрэевіча сабраліся з пасёлка ўсе былыя рабочыя гуты, што ўцалелі, у пераважнай большасці ў гадах мужчыны, шмат было жанчын, падлеткаў,— усе гарэлі жаданнем хутчэй пачаць аднаўленчыя работы.\nАзаркевіч ажыў душою. Ён гаварыў з веданнем справы, пераканаўча. Тры гады падпольнай работы, работы ў самых складаных і цяжкіх умовах, не прапалі дарэмна. Будучы сам тутэйшым чалавекам, ён добра ведаў людзей, умеў заглянуць у іх душу. Ён не мітынгаваў, не карыстаўся таннымі жэстамі, гаварыў роўна, нібы з кожным паасобку вёў гутарку, пераконваў людзей у неабходнасці хутчэй даць краіне шкло. У яго была жалезная логіка. Такую якасць ён набыў за час вайны.\n— І так, сябры мае, заўтра на работу,— заклікаў Азаркевіч.— Не лёгкая доля нам выпала. Мы адстаялі свабоду. Новыя пакаленні не будуць у крыўдзе на нас. А толькі мы не маем права дарэмна траціць ні адной хвіліны, трэба як найхутчэй залячыць раны, нанесеныя вайной. Цяжка вось гэтыя руіны,— ён паказаў у бок гуты,— узняць да жыцця. Але мы павінны гэта зрабіць і зробім у найкарацейшы тэрмін, чаго б нам ні каштавала. Гэтага патрабуюць ад нас партыя і народ.— Ён перадыхнуў.— Збор а восьмай гадзіне, каля галоўнага корпуса. Бярэмся за земляныя работы. Гэта самая марудная і цяжкая праца, але трэба перш за ўсё ачысціць памяшканне. Кожны прыходзіць са сваім інструментам, хто што мае. Заводаўпраўленне я мяркую скласці з пяці чалавек: дырэктара, намесніка дырэктара, галоўнага інжынера, бухгалтара і аднаго тэхнічнага працаўніка. Астатніх семнаццаць чалавек па штату не буду набіраць — яны мне пакуль што не патрэбны. Сваім намеснікам прызначаю майстра Сцяпана Андрэевіча Кульчыцкага. Мяркую — добры будзе намеснік.\n— Лепшага цяжка знайсці! — з ухвалай загаварылі прысутныя.— Наш брат, рабочы!\n— А цяпер спакойнай ночы!\nЗмяркалася. З-за лесу сярпом выплыў месяц, паказаліся зоры, якія адбіліся ў лужыне. Засвяціліся дзве каляіны, залітыя вадою. Па зямлі белай коўдрай слаўся туман. Павеяла холадам. Доўга яшчэ людзі не разыходзіліся, гаманілі. Рабочым спадабалася, што новы дырэктар гуты — чалавек справы. Гэта выявілася хоць бы ў фарміраванні заводаўпраўлення, у разуменні людзей — вылучэнні Сцяпана Андрэевіча сваім намеснікам.\nКульчыцкі і Азаркевіч пайшлі ў хату.\n— З такім дырэктарам не прападзеш,— гаварыў стары рабочы.— Ён ведае — чаго хоча, і даб’ецца свайго. Вось што рэвалюцыя робіць з людзьмі. Крылатымі мы сталі!\n— Чалавек, відаць, быў на кані і пад канём,— гаварыў другі.— Вайна загартавала. Мне думаецца, што пасля вайны будзе вялікі скачок нашай краіны наперад.\n— Але, проста ў камунізм,— згадзіўся стары рабочы.\n— Да камунізма далёка дыбаць,— не пагадзіўся другі.— Для гэтага трэба стварыць поўны дастатак, а гэтага дамагчыся не так лёгка. Пройдуць дзесяцігоддзі...\nПаволі разыходзіліся людзі па дамах.\nГосць і гаспадар сядзелі за чаркай. Аксіння не піла. Бацька падпіў і часта паўтараў адно і тое ж. Аксінні смешна было наглядаць за падвыпіўшымі, але яна не падавала выгляду. Сцяпан Андрэевіч сказаў Азаркевічу, дзе схавана заводскае абсталяванне, якое не паспелі эвакуіраваць. Азаркевіч занепакоіўся, ён баяўся, каб яно не паржавела, але стары яго заспакоіў, што нічога не здарыцца, бо ён сам упакоўваў. Яны ўмовіліся, што Сцяпан Андрэевіч заўтра ж яго адкапае. Змораны Азаркевіч пачаў прыплюшчваць свае сінюшныя вочы, ён змагаўся з дрымотаю. Сцяпан Андрэевіч гэта заўважыў і прапанаваў легчы адпачыць. Азаркевіч ахвотна згадзіўся. Ён першы раз за тры з паловай гады клаўся спаць у ложку. Азаркевічу яшчэ і цяпер не верылася, што перайшоў на грамадзянскую работу.\nПрачнуўшыся раніцаю, Азаркевіч заўважыў, што яго вайсковы гарнітур, які быў прасякнуты потам, што аж соль выступіла, памыты і выпрасаваны. Ён узяў боты і ўгледзеў, што анучы таксама вымыты. Азаркевічу стала няёмка. Ён зразумеў, што гэта работа Аксінні.\n«Чым жа я ёй аддзячу?» — падумаў Азаркевіч.\n— Авохці! Аксіння! — пачуўся голас Сцяпана Андрэевіча.— Ці хутка будзе снеданне?\n— Даўно гатова! — адказала Аксіння.— Будзіце Васіля Мікалаевіча, а то людзі ўжо ідуць на работу.\n— Добрай раніцы! — выйшаўшы ў сталовую, прывітаў Азаркевіч. Ён падзякаваў Аксінні за клопаты і пачаў тлумачыць, што толькі некалькі дзён, як выбраўся з лесу, і таму не паспеў яшчэ прывесці сябе ў парадак. Азаркевіч перад Аксінняй чамусьці пачырванеў. І гэта не ішло да яго суровага, абветранага твару, які аброс рыжымі калючкамі. Азаркевіч быў мажны, здавалася, як толькі вытрымліваюць швы на яго гімнасцёрцы.\n— Кіньце вы, Васіль Мікалаевіч, якія там турботы, дробязь! — усміхнулася Аксіння, паказаўшы свае роўныя белыя зубы. Яна была стройнай, рухавай, як жывое срэбра, часта без дай прычыны смяялася, і перш чым скажа смешнае, дык сама нарагочацца.— На тым свеце разлічымся вугельчыкамі...\nСцяпан Андрэевіч, Аксіння і Азаркевіч паелі бульбы з агуркамі, папілі чаю з чорнымі сухарамі, якія Азаркевіч прынёс з лесу, і пайшлі на гуту. Калі яны туды прыйшлі, было без чвэрці восем, а людзі амаль усе ўжо сабраліся. Сцяпан Андрэевіч з брыгадай пайшоў адкопваць заводскія рэчы, а ўсе астатнія людзі ўзяліся за ачыстку галоўнага корпуса. Работа ішла марудна, палова дня прайшла, а не было амаль ніякага знаку. Пасля паўдня Азаркевіч падышоў да Аксінні і залюбаваўся яе работай. Ён меркаваў, што такая кволая на выгляд дзяўчына не саўладае з рыдлёўкай. Адно ж яна працавала нараўне з іншымі. Яму шкада стала дзяўчыны, і ён узяў з рук у яе рыдлёўку, падумаўшы: «Няхай крыху адпачне». Дзяўчаты з зайздрасцю паглядалі на Аксінню, яна не вытрымала іх позіркаў, выхапіла з рук Васіля Мікалаевіча рыдлёўку і з новай сілай пачала ўскідаць на машыну друз. Азаркевіч заўважыў, што больш моцныя дзяўчаты абліваліся потам, а ў Аксінні ні расінкі не было відаць на яе смуглявым твары, толькі задзёрыста блішчалі чорныя, як гузікі, маленькія вочы.\nІшоў час. Увесь корпус быў ужо ў рыштаваннях. Нялёгка давалася аднаўленне: то не хапала аднаго, то другога... Нідзе нельга было дастаць бляхі на страху,— накрылі чарапіцаю. Потым колькі валэндаліся, каб зашкліць вокны. І колькі радасці было, калі на рыштаваннях з’явіліся муляры. Шмат тут было рабочых: працавалі цесляры, пільшчыкі; у сярэдзіне корпуса вяліся мантажныя работы. У галоўным корпусе работы набліжаліся да канца, і ўсе асноўныя сілы будаўнікоў былі перакінуты на падсобныя памяшканні. Свая электрастанцыя давала энергію. Работа не спынялася ні ўдзень ні ўначы.\nНеяк Азаркевіч з Сцяпанам Андрэевічам узняліся на рыштаванні галоўнага корпуса і сваім вачам не паверылі: перад імі разгарнулася панарама новабудоўляў. Вось муляры ўвіхаюцца, яны кладуць цагліну за цаглінай, растуць сцены жыллёвых дамоў. Не ведаючы стомы, працуюць муляры, пабліскваюць на сонцы іх кельмы.\n— Недарма кажуць, што з гары лепей відаць,— узрадаваўся Азаркевіч.— Такі ніштавата зроблена... Савецкія людзі, нягледзячы на перамогу, не зазнаюцца!..\n— Многа зроблена,— падтрымаў Сцяпан Андрэевіч,— але многа астаецца рабіць... На жыллёвае будаўніцтва трэба націскаць, а то не будзе дзе жыць рабочым...\n— Правільна,— згадзіўся Азаркевіч.— Гэта цяпер у нас самае вузкае месца.\n— Але галоўнае зроблена,— радаваўся Сцяпан Андрэевіч.— Куды даваеннай гуце да сённяшняй...\nЯны сышлі з рыштаванняў.\nА ў будцы, што была збіта з аполкаў, у якой была кантора гуты, паміж прадстаўніком наркамата, які прыехаў з рэвізіяй, і дырэктарам адбылася гутарка.\n— І спадзявацца не трэба,— гаварыў прадстаўнік наркамата,— больш грошай не атрымаеце.\n— Як гэта? — здзівіўся Азаркевіч.\n— А так. Хто вам дазволіў распачынаць жыллёвае будаўніцтва? Цяпер будзеце поркацца. А спажывец — чакай шкла.\n— А дзе ж бы людзі жылі? Ды ўрэшце мне нарком дазволіў,— гаварыце з ім.\n— Вы шмат на сябе бераце. Будзем пра гэта гаварыць у кіруючых арганізацыях. Нарком таксама не меў на гэта права...\n— Нарком не з такіх, каб сваім адумам рабіць. Ён, пэўна, з кім трэба, раіўся, калі даў санкцыю на будаўніцтва жыллёвых дамоў.\n— Зноў жа, да гэтага часу не ўкамплектаваны штаты ўпраўлення,— дакараў прадстаўнік.— Пасылаем вам людзей, а вы іх назад адпраўляеце. Гэта яшчэ што такое? Прывыклі партызаніць!..\n— Пяць чалавек ва ўпраўленні ёсць, і болей пакуль мне не трэба. А ісці працаваць у цэхах вашы людзі не хочуць. Дык навошта мне баласт?\n— Глядзіце,— усміхнуўся прадстаўнік наркамата,— штаты вам мы можам скараціць, але каб потым не плакалі ў камізэльку. (Гэтыя словы можна было зразумець: дзівак, хто гэта адмаўляецца ад таго, што табе даюць!)\n— У мяне на гэты конт свае меркаванні,— тлумачыў Азаркевіч.— Я хачу, каб менш было накладных выдаткаў.\n— Работа на будаўніцтве вядзецца яўна не па сродках,— зусім не слухаючы Азаркевіча, павучаў прадстаўнік наркамата. Льга было заўважыць, калі ў Азаркевіча на твары з’яўлялася пакута, дык прадстаўнік паціраў рукі і задаволена пасміхаўся: ён прычапіўся да дырэктара, выматваў у яго душу.— Не падабаецца мне, не падабаецца. А на вас ускладалі такія надзеі... Вы будуеце не гуту, а нейкія палацы... Навошта вы фарбуеце памяшканне? Гэта лішняя трата грошай...\n— Мы не такія багатыя, каб рабіць дрэнна,— пярэчыў Азаркевіч. Ён рабіў вялікія намаганні, каб не страціць цярпення.— Па-вашаму, рабочыя ўсё праглынуць. Яны гаспадары і хочуць як найлепей зрабіць.\n— Нам лепш вядома, што і як трэба рабіць,— пілаваў прадстаўнік. (Іначай можна было зразумець: не сунь носа, куды не трэба.)\n— Дык вось што я вам скажу: чужою галавою я жыць не намераны, у мяне свая на карку. Калі вы прыехалі, каб мне памагчы, то калі ласка... У мяне не хапае людзей, матэрыялаў, грошай... Давайце абмяркуем, дзе іх дастаць, а не... дык мне трэба займацца справай, а не пераліваць з пустога ў парожняе. Што ў вас яшчэ?\n— Чаму вы не прынялі сабе ў намеснікі чалавека, якога я да вас прыслаў?\n— Ах, вось яно што?! — усміхнуўся Азаркевіч.— Дык вы з гэтага б і пачыналі. Таму, што ён да гэтай работы не падыходзіць. Мінуўся той час, калі шаўца прызначалі кандзіцерам. Я з першага дня прызначыў сваім намеснікам былога майстра гуты Кульчыцкага і не намераны яго мяняць. Ён на сваім месцы.\n— А калі мы вас прымусім гэта зрабіць.\n— Нічога не выйдзе! Не вам з ім працаваць, а мне. І зразумейце раз і назаўсёды, што я ў апякунстве не адчуваю патрэбы.\n— О-о-о,— аж прастагнаў прадстаўнік наркамата,— цяжка з вамі мець справу. Мне такі гаварылі, што вы з норавам чалавек.\n— Не з норавам, а з прынцыпам,— запярэчыў Азаркевіч.\n— Не прызнаеце ніякіх аўтарытэтаў,— паправіўся прадстаўнік.\n— Наадварот,— не згаджаўся Азаркевіч.— Я паважаю сапраўдныя аўтарытэты і надзвычай уважліва да іх прыслухоўваюся.\n— «Князьком» захацелі быць!\n— Ніколькі, з «князькамі» ваюю,— пярэчыў Азаркевіч.— Я заўсёды раюся з рабочымі. Яны адобрылі маё рашэнне прызначыць Кульчыцкага намеснікам.\n— Не важна!\n— Вельмі важна. Трэба прыслухоўвацца да правячага класа. Вучыцца і вучыцца нам у рабочых і, зразумела, іх вучыць.\n— У гэтым няма нічога смешнага,— устаў Азаркевіч.— Падпісаць вам камандзіроўку?\n— Як! — ускочыў збянтэжаны прадстаўнік.— Выходзіць, вы мяне праганяеце з будаўніцтва?.. До-о-бра!\n— Як хочаце, так і разумейце. Не даеце камандзіроўкі, глядзіце, для вас жа будзе горш. Прыйдзецца вам не толькі перад бухгалтэрыяй, але і перад жонкай рабіць справаздачу, калі не атрымаеце камандзіровачных. Бывайце!\n— Пачакайце! Давайце пагаворым... балазе пачалі...\n— Няма пра што...\nНа гэтым размова абарвалася. Яны выйшлі з будкі і разышліся ў розныя бакі. На будаўніцтве Азаркевіч адпачываў душою. Зладжана ішла работа. Чуліся галасы:\n— Давай цэглы!\n— Падкінь вапны!\n— Цягні бэльку!\nАдзін з дамоў увесь у рыштаваннях, муляры вывелі будынак аж пад самы дах. У першым паверсе ўжо ўстаўлялі рамы. Бесперабойна працавала лябёдка, падаючы цэглу. Кран падымаў двухтаўравую бэльку. Недалёка працаваў экскаватар, рыхтуючы новыя катлаваны для закладкі фундаментаў. Праносіліся машыны, падвозячы матэрыялы. Недзе празвінела піла, пачуўся стук малаткоў, залязгалі гусеніцы крана, які пераязджаў да другога аб'екта. «Вось яна, сімфонія нашых дзён»,— падумаў Азаркевіч. Заклапочаны, ён абыходзіў будаўнічую пляцоўку, аддаваў патрэбныя распараджэнні, з веданнем справы ўнікаў у самыя дробязі.\n— От гэта сапраўдны гаспадар! — гаварылі рабочыя.\nВосеньскі дзень схіляўся пад вечар, дзённая змена ішла дамоў. Выйшаў і Азаркевіч. Ён усё яшчэ быў узрушаным ад размовы з прадстаўніком наркамата. Аксіння заўважыла Азаркевіча і сцішыла хаду. Моладзь, ідучы наперадзе, спявала.\n— А чаму вы не спяваеце? — спытаўся Азаркевіч.— І нешта вы за апошні час асунуліся? Вы не хворая?\nАксіння нічога не адказала, а толькі паглядзела на Азаркевіча. Яна падумала: «Няўжо ты не бачыш, што я цябе кахаю? Каб ты ведаў, што ў мяне на душы, дык тады б не пытаўся, чаго я асунулася».\nУ Азаркевіча прамільгнула думка: «Трэба цябе, дзяўчо, перавесці на лягчэйшую работу. І як я раней пра гэта не паклапаціўся!»\nУзрушаны Сцяпан Андрэевіч хутка выйшаў з галоўнага корпуса гуты, ён быў заняты мантажом і хацеў сказаць дачцэ, каб яго не чакалі абедаць, але, угледзеўшы Аксінню з Азаркевічам, махнуў рукою.\n— Дык што з вамі? — жартуючы, дапытваўся Азаркевіч.— Закахаліся?\n— Але,— шчыра прызналася Аксіння.— Я пакахала аднаго чалавека.\n— А ён вас кахае?\n— Не ведаю,— паціснула плячыма Аксіння.\n— А хто ён такі? Варты вас?\n— Мусіць, я яго не вартая.\nЯны некаторы час ішлі моўчкі. Аксіння павярнула ў бок рэчкі, а за ёю з-за далікатнасці пайшоў і Азаркевіч. Ён быў заняты сваімі думкамі: «Дзе дастаць грошай і матэрыялаў, каб скончыць будаўніцтва хоць бы аднаго жыллёвага дома да зімы». Яны ішлі па сцежцы, якая вяла праз іржэўнік. Сцежка гэта была вытаптана яшчэ тады, калі тут стаяла жыта. Невялічкая рэчка падковай агінала гуту. На другім баку рэчкі раскінулася сенажаць, там расла атава, чарадою хадзілі буслы, відаць, збіраліся ў вырай, а Дзін бусел, нейкі малы і нягеглы, быў убаку — яму, відаць, не да палёту было ў вырай. Цяпер толькі Азаркевіч заўважыў, у якім прыгожым месцы пабудавана гута. Ён падумаў: «Чалавек быў з розумам і густам, які выбіраў тут месца для будоўлі».\n— Ой, васілёк! — парушыла цішыню Аксіння.— Стаіць бедны адзін, сірацінкаю. Бачылі, які ён вялікі, падобны на вас.\nІ Аксіння звонка засмяялася.\n— Ага! — згадзіўся Азаркевіч і ўсміхнуўся.\n— Чаго вам стала смешна?\n— Бачылі, як парыжэў ад камля васілёк, стары ўжо, у вянок дзяўчыне не падыдзе.\n— Не такі ён стары.\n— Дык вы мне скажаце, у каго вы закаханы? — пытаўся Азаркевіч.\n— А хіба вас гэта цікавіць? Па-мойму, у вас, акрамя адбудовы гуты...\n— Я скажу, ці варты ён такой дзяўчыны,— перабіў Азаркевіч.\n— У вас,— выпаліла Аксіння і пачырванела, як спелая вішня.\n— У мяне? — здзівіўся Азаркевіч. Ён зусім не чакаў такога адказу і некалькі разгубіўся.— Не-е, Аксюша, я вам не пара. Вы ж ведаеце... Не, не...\n— Я ведаю, што ў вас была жонка, сын,— хвалюючыся, гаварыла Аксіння.— Аднак... я вас...\n— Не,— стаяў на сваім Азаркевіч.— У маім узросце... Потым, мяне жыццё не песціла... Дый у мяне характар такі... Маладая жонка захоча ў кіно ці тэатр, а ў мяне работа, гэтулькі работы... Не і не...\n— Я так і ведала, што вы мяне не кахаеце,— у вачах Аксінні было поўна слёз, на твары выраз адчаю, боль і крыўда. Яны падыходзілі да рэчкі і апынуліся над абрывам. У Аксінні задрыжалі рукі, яна нібы пахіснулася, а потым неяк рэзка падалася наперад, закружыў у рэчцы васілёк...\nСцяпан Андрэевіч прыйшоў дадому першым. Ён быў задаволены, што скончаны мантажныя работы. Прывёўшы сябе ў парадак, Сцяпан Андрэевіч падышоў да стала. Там ляжала невялікая запісная кніжачка ў чырвоным пераплёце. Сцяпан Андрэевіч зацікавіўся і пачаў гартаць. Кніжачка была ўся спісана дробным почыркам. Стары надзеў акуляры і прачытаў:\n«Праўду людзі кажуць, што каханне — пакута. Я ўсё не верыла гэтаму, бо не ведала, а цяпер сама ў гэтым пераканалася. І чаго ён прыйшоў да нас, чаму ён устрывожыў маю душу? Няўжо ён не бачыць, што я яго кахаю. Няхай што хоча пра мяне падумае, а захоўваць сваё каханне да яго я больш не магу, сёння ж з ім пагавару. Ён мне засланіў свет. А што, калі В... мяне не кахае? Што мне тады рабіць?»\n— Ах, вось яно што! — усклікнуў Сцяпан Андрэевіч.— Не кахае!.. А дзе ён лепшую знойдзе?..\nНа дварэ паказалася Аксіння. Яе вёў пад руку Азаркевіч. Выгляд у дзяўчыны быў стомлены, і з’явіліся нейкія новыя рысы, падобныя на маршчыны на лбе і каля вачэй. Сцяпан Андрэевіч сэрцам адчуў, што паміж Аксінняй і Азаркевічам няма згоды, хоць яны і поруч ідуць. Заклапочаны стары выйшаў на двор.\n— Што з табою? — спытаўся бацька.— Аксюша, чаму ты маўчыш?\n— Я, татка, я...\n— Нічога такога асаблівага,— прыйшоў на выручку Азаркевіч.— Аксіння Сцяпанаўна стамілася на рабоце... у яе закружылася галава...\n— Праўда? — занепакоіўся бацька.\n— Ага,— кіўнула галавою Аксіння, хаваючы вочы. Ёй цяпер хацелася астацца адной, і яна хутка прайшла ў свой пакой.\nБацька пайшоў следам за ёю. Для яго было зразумела, ад чаго ў дачкі закружылася галава, што ёй, разгубленай і пакрыўджанай, патрэбна абаперціся на цвёрдую мужчынскую руку. Але ён не ведаў, з чаго пачаць, і, калі яны ўвайшлі ў яе пакой, ён няёмка ўзяў са століка маленькую кніжачку і сказаў:\n— Не пакідала б ты, Аксіннюшка, вось гэта абы-дзе...\n— Ты прачытаў? — устрапянулася дзяўчына, як спалоханая птушка.— Ты ўсё чытаў?\n— Не, толькі апошні запіс.\n— Дык там, татусю, усё сказана.\n— Гарачая ў цябе, донька, галава...\n— Не галава, татка, а сэрца гарачае... Асеклася раз, цяпер буду разумнейшай... Не дакарай мяне, татухна, мне і так баліць... Я цябе папрашу...\nСцяпан Андрэевіч, пануры, выйшаў у сталовую.\nУ кватэру ўвайшоў Азаркевіч, ён па-ранейшаму хацеў трымацца проста, але адчуваў сябе скаваным і, нібы вучань, вінаватым. Ён не ведаў, куды дзець не па яго вялікаму росту кароткія рукі.\n— А як сябе адчувае Аксюша?.. — ціха спытаў Азаркевіч, але яму здалося, што ён гаворыць не тое, і густа пачырванеў, а толькі паправіцца не мог, у яго нібы ў абцугах была галава, паскорана білася сэрца. Ён ніяк не мог сабе дараваць, што, ідучы з дзяўчынай, думаў пра цэглу і цэмент.— Я сказаў бы... Трэба ёй знайсці другую работу...\n— А я сказаў бы, што не да цэглы і цэменту, калі справа ідзе пра чалавека! Ачарсцвелі мы за вайну,— ледзь не шэптам прагаварыў Сцяпан Андрэевіч.— А толькі вы для мяне кім былі, тым і асталіся...— І, жадаючы перавесці размову на другую тэму, Сцяпан Андрэевіч паведаміў: — А таму рызыканціку я камандзіроўку падпісаў... Чаго толькі ён не вярнуў на вас, вушы вялі... Усё выхваляўся, што ён выканаў свой абавязак перад дзяржавай: у вайну — ваяваў, а цяпер — беражэ дзяржаўную капейку... То я яму адказаў: я таксама ваяваў, і вы ваявалі, яшчэ як, яму нават не снілася... Яго трэба асцерагацца...\n— Не такі страшны чорт, як яго малююць,— запярэчыў Азаркевіч.— Яно трэба было б мне паехаць у наркамат, але...\n— Калі трэба, дык едзьце, тут нічога не здарыцца,— прапанаваў Сцяпан Андрэевіч і паглядзеў у бок пакоя, дзе была Аксіння.— Усё будзе ў парадку... У яе цвярозы розум... — Кульчыцкі падумаў уголас: — Бывае: па роўнай дарозе ідзеш і спаткнешся; затое потым глядзіш пад ногі. Такі ўзрост: усё ў іх гарыць...\n— Дык я заўтра еду... а то будаўнічыя матэрыялы канчаюцца... хоць можна і сёння...\n— Баюся я, што ён можа вам нашкодзіць,— гаварыў Сцяпан Андрэевіч.— З такімі людзьмі не трэба задзірацца... Яны вельмі помслівыя...\n— Эт, будзе мне раней часу балець галава,— вымавіў Азаркевіч.— Дык я еду! А вы тут... наглядайце... І дома і на рабоце... Усякія нечаканасці могуць быць...\nІшлі дні, набліжалася зіма, перад вокнамі ў Кульчыцкіх пачырванела арабіна. Хата Кульчыцкіх стаяла на ўскраіне пасёлка, так што Сцяпану Андрэевічу далёка было відаць апусцелае поле. Ён амаль усю апошнюю ноч не спаў, варочаўся, некалькі разоў уставаў, курыў, браў газету, у якой быў змешчаны допіс прадстаўніка наркамата, што быў на будоўлі, з лаянкай на дырэктара, а потым падумаў: «Калі б наркамат згадзіўся з прадстаўніком, дык не даў бы гэтулькі грошай». Сцяпан Андрэевіч меркаваў, як скарыстаць гэтыя грошы, якія былі дадзены цэнтрам пасля паездкі Азаркевіча ў Мінск, і стары толькі пад раніцу заснуў. Цяпер ён прахапіўся і бачыць, як мала-памалу бялее ўсходні край неба, як потым барвавее, нібы ад вялікага пажару.\nАзаркевіч таксама ўсю гэтую ноч спаў дрэнна: бракавала матэрыялаў,— з вялікімі цяжкасцямі даводзілася знаходзіць неабходнае. А галоўнае, не хапала цэменту, гэта пагражала спыніць будаўніцтва. У Азаркевіча астаўся на душы непрыемны асадак ад лаянкі прадстаўніка, потым падумаў: «Усё мінецца, а праўда астанецца». Сцяпан Андрэевіч пачуў, як Азаркевіч у другім пакоі стукаў ботамі.\n«Не спіцца яму,— меркаваў Сцяпан Андрэевіч.— Вядома, гэтулькі клопатаў. Куды ж тут да асабістага!»\nРаніцаю цішыню ў пасёлку парушыў гультаяваты, ахрыплы голас суседняга сабакі. Развіднелася. Па крывой вуліцы прайшоў чалавек, уткнуўшы нос у падняты каўнер асенняга паліто і цяжка грукаючы падкаванымі ботамі.\nАзаркевіч ціхенька, каб не парушыць людскога супакою, выйшаў у сталовую і здзівіўся, угледзеўшы Сцяпана Андрэевіча адзетым.\n— Куды вы так рана сабраліся? — спытаўся Азаркевіч.\n— Васіль Мікалаевіч! А што, каб мне пад’ехаць у Даўгінава, на цэментны завод? Там жа дырэктарам Мічульскі, з якім разам партызаніў... Быць не можа... чалавек з розумам... нам жа запланаваны цэмент...\n— Трэба паспрабаваць... хоць надзей ніякіх... А не скарыстаем грошай, новы козыр таму... Сам нічога не робіць, а другіх чэрніць... Ну, дабяруся я да яго!.. — Азаркевіч паглядзеў на газету, якая ляжала на стале.\n— Дык адклад не ідзе на лад,— апранаючыся, гаварыў Сцяпан Андрэевіч.— Я яшчэ паспею на цягнік...\nАзаркевіч зноў загруз у працы і часта нават забываўся, што трэба паесці. З Аксінняй у яго адносіны не наладжваліся. Ён часам і рады быў бы пагаварыць з ёю, але, калі аставаліся сам-насам, у яго з галавы адразу выляталі ўсе падрыхтаваныя загадзя словы, і ён няёмка пытаўся пра што-небудзь будзённае, звычайнае. Ёй, відаць, таксама было няёмка з ім, і яна, паставіўшы на яго столік гладыш з малаком і акрайчык хлеба на вячэру, знарок лажылася раней спаць, каб не сустракацца па вечарах. Ды, па праўдзе кажучы, ён і прыходзіў позна, а днём яна бачыла яго толькі на рабоце. Аксіння часта думала: «А ўсё ж ён кахае мяне, бо васілёк, як было загадана, прыбіла да яе берага». І Азаркевіч адчуў, што ён кахае Аксінню, а толькі розум падказваў, што ў яго гадах не да твару яму звязвацца з дзяўчом. А тым часам у Аксінню закахаўся малады бязвусы хлопец. Аксінні ён не падабаўся: і ростам быў невялікі, і рабацінне на твары і носе, як хто маку пасеяў, і ў паводзінах з ёю нібы хто яму не толькі рукі, а і язык завязаў. Але дзяўчыне, як бы яна ні была прыбіта горам, заўсёды падабаецца, калі ёсць каму па ёй уздыхаць, і яна не адштурхнула хлопца. Няхай будзе пра запас. А можа, яна паспачувала яму, добра ведаючы па сабе, як пякуча на сэрцы, калі той, каго ты кахаеш, нават не глядзіць у той бок. Гэта, акрамя ўсяго, абражае чалавека.\nАднойчы пад вечар — гэта было ў нядзелю, калі бацька вярнуўся з камандзіроўкі і прывёз некалькі вагонаў цэменту,— Аксіння прахаджвалася з хлопцам перад сваімі вокнамі. Азаркевіч і па выхадных днях сядзеў над чарцяжамі, і Аксіння ўбачыла праз акно яго схіленую постаць. На сэрца ў яе неяк адразу наплыла злосць і крыўда. «Ну, пачакай жа, мядзведзь!» — мімаволі паварушылася думка, і яна знарок прытулілася да хлапца і голасна засмяялася. Азаркевіч узняў галаву, паглядзеў у акно, убачыў гэтыя залёты, і, відаць, работа больш не пайшла. Ён выйшаў на двор. Тады Аксіння развіталася з хлопцам і, не зважаючы на Азаркевіча, хацела прайсці міма яго на ганак. Азаркевіч затрымаў яе за руку і пачаў дакараць, што ніколі не чакаў ад яе такога выбару. Аксіння маўчала, а ў душы смяялася. Яна вырвала руку і пабегла ў кватэру. Ад радасці, круцячыся і падскакваючы, яна некалькі разоў у думках паўтарыла:\nАле яна не падала і знаку, што нешта змянілася, і праз некалькі дзён, калі хлопец прапанаваў зайсці ў хату, яна не пярэчыла. Цяпер не толькі Азаркевіч, але і бацька таксама здзівіўся яе весялосці, і абодвум стала прыкра, калі яна з хлопцам пад руку пайшла на станцыю ў кіно. Азаркевічу таксама захацелася пайсці ў кіно, каб быць поруч з Аксінняй, але ён не пайшоў, хоць і дома нічога не зрабіў. Ён тупаў з кутка ў куток, не знаходзячы сабе месца. «Завязала яна мне вочы не на жарты,— злавіў сябе на думцы Азаркевіч.— Каб хто раней мне сказаў, што ў такія гады можна так пакахаць дзяўчыну, не паверыў бы таму. А што, калі яна цяпер мяне адштурхне, гэтак, як я яе тады? Калі так, то мне аставацца тут нельга будзе. Пусцім гуту, і ў дарогу...»\nКалі Аксіння вярнулася дамоў, бацька знайшоў прычыну, каб выйсці з хаты. Ён бачыў, што Азаркевіч зусім перамяніўся і паміж ім і дзяўчынай павінна адбыцца размова адзін на адзін, без лішніх вачэй. Сцяпан Андрэевіч бачыў, што ў Азаркевіча ў апошні час не клеіцца работа, і дагадваўся аб прычыне, але нічога не гаварыў: калі пойдзе на добры лад, то і без яго абыдзецца, а калі не на лад, дык і ён не паможа. Сцяпан Андрэевіч на дварэ ўгледзеў, што ўсе стрэхі і зямля былі белыя, з комінаў паднімаліся шэрыя дымы, быў зазімак. Людзі, спяшаючыся, ішлі дахаты.\n— Што ты... што вы сабе думаеце, Аксіння Сцяпанаўна? — збіваючыся, пытаўся Азаркевіч.— Няўжо вам пара гэты жаўтароты хлапчук?..\n— А што вам да таго? — задзёрыста спыталася Аксіння.— Хіба гэта вас кранае?\n— Як — што? А такі кранае. Каб вы ведалі, як мне баліць,— прызнаўся Азаркевіч, а потым паправіўся: — Ён жа яшчэ блазнюк... Матчына малако на вуснах не абсохла...\n— Не думайце, што толькі вы герой: у яго ран на целе не менш, чым яму год...\n— Усё ж... які ён кавалер...\n— А мне ён падабаецца... Ён такі добры... Ласкавы...\n— Няпраўда! — злосна прагаварыў Азаркевіч. Потым схамянуўся і сказаў іншым тонам: — Аксюша, даруй мне... Я табе прынёс шмат пакут... Але і ты мне адплаціла... Скажы, што па-ранейшаму мяне кахаеш... Маўчыш?.. Значыць, ты мяне па-сапраўднаму не кахала... Тады... тады... пусцім гуту, і ў пуць-дарогу...\nНедзе далёка ўпала зорка, яна не даляцела да зямлі і патухла. Азаркевіч і Аксіння ў той вечар доўга гаварылі: Аксіння не выцерпела і сказала яму ўсю праўду пра хлопца, што ён зусім ёй не падабаецца, але яна, каб выклікаць у Азаркевіча рэўнасць, з ім гуляла. Азаркевіч прызнаўся ёй у каханні.\n— I я цябе, аднаго цябе кахаю,— гаварыла Аксіння.— Няўжо ты гэтага не бачыш?\n— Цяпер бачу,— узрадаваўся Азаркевіч\nСцяпан Андрэевіч вяртаўся дамоў. Ён яшчэ на вуліцы заўважыў, што Азаркевіч з Аксінняй гавораць мірна. Задаволены, што ўсё скончылася добра, бацька паспяшыў у кватэру.\n— Авохці! Васіль Мікалаевіч! Чуў я адным вухам, нібы ты кідаеш гуту і некуды збіраешся ехаць? — усміхаючыся, спытаў Кульчыцкі.\n— Перадумаў,— адказаў Азаркевіч.\n— Добра,— узрадаваўся Сцяпан Андрэевіч.\n— А ўсё ж, Аксюша, чаго ты бегла да рэчкі?..— спытаўся Азаркевіч.\n— Каб паглядзець, да якога берага прыб’е васілька... — усміхнулася Аксіння.\n— А я падумаў...\n— Яшчэ што!.. Хіба мне жыць абрыдала...\nІ яны весела засмяяліся.\nНе пазнаць цяпер стала заводскі пасёлак, фактычна горад. Насупраць галоўнага корпуса зроблена была плошча, узвышаўся помнік Леніну. На захад працягнуўся сквер. На адным баку сквера было заводаўпраўленне. На другім — жылыя дамы, усё ў зелені.\nКаля рэчкі быў зроблены парк, пасаджаны дрэвы. Тут ужо былі падрыхтаваны пляцоўкі пад Дом культуры, кіно. Па выхадных днях у парку шмат гуляе народу, яны беражна ставяцца да кожнага дрэва, бо самі для сябе іх садзілі. Людзі адчувалі сябе гаспадарамі зямлі. Чуюцца песні, жарты, вясёлы смех.\nТак з руін і попелу, воляй і розумам людзей, паднялася гута. Яна стала прыгажэйшай за даваенную і шкло вырабляе лепшае. Слава гуты ідзе па ўсёй краіне.\n— А цікава, з чаго вы пачалі, аднаўляючы гуту? — звычайна пыталіся ў Васіля Мікалаевіча шматлікія наведвальнікі.— Вялікую вы справу зрабілі...\n— Не я зрабіў, а народ, кіруемы партыяй,— звычайна папраўляў Васіль Мікалаевіч.— Я пакорны іх слуга. Не думайце толькі, што гэта лёгка далося,— вялікае нараджаецца ў пакутах. Вас цікавяць людзі гуты? Першым назаву Сцяпана Андрэевіча Кульчыцкага, старога рабочага, які ўклаў душу ў аднаўленне гуты... Вы хочаце паглядзець, што робіцца на гуце, калі ласка, пройдзем, убачыце...\nІ людзі ішлі, каб паглядзець, як зладжана ідзе работа на гуце, што можа зрабіць розум чалавека для чалавека, каб яму шчасна жылося.


Тлумачэнне сну - Дзеці - Dream Book\nСоннік » Д » Дзеці\nТлумачэнне сну «Дзеці»\nВаш ўнутраны дзіця:.\nГуллівасць, здольнасць радавацца, адкрытасць. Вельмі часта вы не прызнаеце свайго ўнутранага дзіцяці\nДзяцей бачыць - радасць, поспех у самы бліжэйшы час, добрыя ці благія «парасткі» у тваёй душы. Якія граюць дзяцей - задаволенасць, свет у душы. Вельмі прыгожых - прыемнае знаёмства, хворых - радасць, слязьмі на вачах - непрыемнасць, вельмі шмат дзяцей бачыць - грошы. Груднога немаўля бачыць - здзіўленне, клопату, дабрабыт, папраўка спраў, чужога груднога немаўля ў сваім доме бачыць - плёткі, злосць, варожасць, але падкідыша - багацце. Голых немаўлятаў - здрада, спелянатага - хвароба, чыю-то грудзі смактальных - хвароба, грудзьмі карміць - здароўе, цяжарнасць, спавіваць - здароўе, няньчыць - прыбытак, пампаваць - смутак, думкі аб старасці. Біць дзяцей - непрыемнасць, цалаваць - поспех, спакой, купаць - шкоду ад падману. З ім сваволіць, яго песціць - хвароба, гуляць - неразважлівасць. Гаварыць - поспех\nКалі ў сне вы ўбачылі прыгожых дзяцей - гэта на шчасце, дабру, росквіту. Калі сняцца дзеці за працай або вучобай - да міру ў сям'і і дабрабыту. Калі прыснілася, што вы гуляеце з дзецьмі, - у любові і камерцыйных справах вы даможацеся свайго. Калі прысніліся тыя, што плачуць дзеці - вашы прадчування маюць пад сабой важкае абгрунтаванне. Могуць быць і непрыемнасці, прычынай якіх стануць дзеянні вашых ўяўных сяброў\nПрыгожанькія дзеткі сняцца да росквіту і шчасця. Калі маці сніцца, што яе дзіця злёгку захварэў, - на самай справе ў яго будзе вельмі моцнае здароўе. Бачыць, як дзеці вучацца, - да міру і дабрабыту. Засмучаныя чым-то, тыя, што плачуць дзеці сняцца да непрыемнасцяў. Калі вы гулялі ў сне з дзецьмі - дасягнеце мэты ва ўсіх камерцыйных і любоўных справах\nКалі замужняй жанчыне сняцца роды - значыць, неўзабаве яе пакінуць ўсе хваробы і нядужання, яна зацяжарыць і народзіць здаровага дзіцяці.\nКалі адзінокай жанчыне прысніцца, што ў яе ёсць дзіця, - значыць, яе дабрапрыстойнасць пад пагрозай. Сон пра смерць Вашага дзіцяці варта трактаваць ў іншым сэнсе - Ваша дзіця выздаравее\nШмат дзяцей - папярэджанне аб тым, што табе трэба будзе вырашаць мноства дробных праблем, кожная з якіх запатрабуе нямала часу і высілкаў. Гуляць з дзецьмі - сведчанне таго, што ты шукаеш працу па душы, але, нягледзячы на твае намаганні, табе прыйдзецца яшчэ некаторы час правесці на старой нялюбай працы, якая пазбаўляе цябе апошніх сіл\nДзеці - што-то цябе вельмі парадуе ў бліжэйшы час.\nДзеці хворыя - цябе пацешаць поспехі тваіх сяброў.\nГульцы - твайму задавальнення ў бліжэйшы час не будзе канца.\nДзеці прыгожыя - табе трэба будзе прыемнае знаёмства\n«Як дзеці неразумныя», «ўпадаць у дзяцінства» - поглупеть;\n«дзіцячы лепет» - неабгрунтаваныя довады;\n«Адчуваць дзіцячы захапленне» - наіўнасць, свежасць ўспрымання;\n«дзіця прыроды» - натуральнасць, натуральнасць\nўкалыхвае дзяцей - гора, плач, хвароба\nДзяцей цалаваць - спакой;\nГруднога бачыць - да дабрабыту, да папраўцы спраў;\nБачыць прыгожых - радасць, здароўе\nДзеці - да акрыяння, росквіту, поспеху, у тым ліку і ў каханні. Радаснае вестку;\nДзіця непрыгожае - цяжба;\nзакалыхвае - лісьлівыя абяцанні;\nГрудное - дабрабыт\nБачыць у сне прыгожых дзетак - прадвесціць незвычайнае росквіт, шчасце і карысць.\nДля маці бачыць у сне свайго дзіцяці лёгка хворым - азначае, што ў яго заўсёды будзе моцнае здароўе, але яе будуць турбаваць іншыя дробныя непрыемнасці, звязаныя з ім.\nБачыць, як дзеці працуюць або вучацца, прадвесціць мір і дабрабыт.\nБачыць у сне свайго дзіцяці безнадзейна хворым або мёртвым - азначае, што ў Вас ёсць прычыны для страху, бо ўзнікаюць жудасныя пагрозы яго дабрабыту.\nБачыць у сне мёртвага дзіцяці - да турботы і расчаравання ў найбліжэйшай будучыні.\nЗасмучаныя чым-то, тыя, што плачуць дзеці - знак будучых непрыемнасцяў, трывожных прадчуванняў, хітрыны і недоброты Вашых ўяўных прыяцеляў.\nГуляць і важдацца з дзецьмі - азначае, што Вы дасягне мэты ва ўсіх камерцыйных і любоўных справах\nДзеці - да трывалай сямейнага жыцця, росквіту і шчасця;\nГуляць і важдацца з дзецьмі ў сне - вас чакае поспех у працы і любові\nШто-то цябе вельмі парадуе ў бліжэйшы час\nДзеці - радасць, прыбытак, росквіт дома.\nГуляць з дзецьмі - задавальненне і шчасце.\nВучыць дзяцей чаму-небудзь - поспех у дзелавой дзейнасці і ў каханні.\nХворы дзіця - моцнае здароўе наяве, але вельмі шмат праблем з паводзінамі\nДетоубийца - вашы адносіны з дзецьмі маглі б быць лепш\nДетоубийца - сніцца да чутак пра з'яўленне маньяка.\nВесела гуляць са сваімі дзецьмі ў сне - да сямейнага згодзе.\nУбачыць у сне мёртвага дзіцяці - да глыбокага стрэсаваму стане на яве\nУбачыць у сне, як хто-то забівае дзіцяці - да насоўваецца старасці\nБачыць у сне сваіх дзяцей прадвесціць шчасце і дабрабыт, калі яны выглядаюць здаровымі, прыгожымі і прыбранымі.\nКалі яны зачуханная, завэдзганыя і хворыя - значыць, у рэальным жыцці ў іх заўсёды будзе моцнае здароўе.\nБачыць грудных дзяцей - вашыя справы паправяцца, калыхаць іх - на яве пачуць абяцанні і паверыць ім.\nГуляць у сне з дзецьмі - на яве здзейсніць безразважны ўчынак. Цалаваць дзяцей - у вашым доме запануюць спакой і радасць. Несці дзяцей на руках - да дробных клопатам ў сям'і. Саджаць іх на плечы - у вас народзіцца хлопчык, калі гэта будзе першы дзіця, і дзяўчынка, калі другі.\nБачыць дзяцей, якiя гуляюць прадвесціць задавальненне і весялосьць.\nБачыць іх у дзіцячым садку - праведзяце шчаслівыя гадзіны ў спакоі і за каханым заняткам.\nКалі дзеці ў сне што-то кажуць або спяваюць - на яве вы заведзяце прыемнае знаёмства. Тыя, што плачуць дзеці наяве даставяць вам нямала трывог.\nБачыць у сне, што ваш дзіця упаў і разбіўся - да перашкодам у пачынаннях.\nБачыць, як дзеці займаюцца ўрокамі і дапамагаюць вам па гаспадарцы, прадвесціць мір і дабрабыт.\nБачыць свайго дзіцяці цяжкахворым кажа пра тое, што на яве яму нешта пагражае і вам варта звярнуць на гэта самую сур'ёзную ўвагу.\nКалі дзіця хворы ангінай, не хвалюйцеся - гэта сон станоўчы, усе страхі апынуцца марнымі.\nБачыць у сне мёртвае дзіця прадвесціць неспакой і расчараванне ў самым найбліжэйшай будучыні. Біць у сне дзяцей - да сямейных бязладзіцы з-за ўласнай паўсюль праявы нядобранадзейнасці і раздражняльнасці.\nКалі ў сне вы караеце сваіх дзяцей - гэта азначае, што ў душы вы сумняваецеся ў правільнасці выбраных вамі выхаваўчых метадаў, у якіх адсутнічае павага да дзяцей. Засмучаныя, жалующиеся на што-то дзеці - знак насоўваюцца непрыемнасцяў з-за хітрыны людзей, якія выдаюць сябе за вашых прыяцеляў.\nЗаймацца разам са сваімі дзецьмі нейкім цікавым справай - значыць, на яве вас чакаюць цікавыя пакупкі ці падарункі.\nЧытаць дзецям кнігі і бачыць, як яны самі іх чытаюць, кажа пра тое, што вы знойдзеце з імі агульную мову і яны пацешаць вас, калі вырастуць, сваімі поспехамі.\nЎбачыць дзяцей, якая весяліцца ў рэчцы, фантане і т. , - Гэта шчаслівы сон, прадвесціць вам поспех.\nДля маці чуць у сне голас свайго дзіцяці - знак таго, што яна павінна быць гатовай да гаротным падзеям.\nБачыць у сне прыдуркаватых дзяцей азначае засмучэнне і нешчаслівыя змены ў жыцці.\nКалі ў сне вы абараняеце дзяцей ад злой сабакі або небяспечных дзікіх жывёл - значыць, якія пагражаюць вам ворагі даб'юцца поспеху, калі вы паддамося на іх хітрыкі і ухілецеся ад выканання сваіх даўгавых абавязацельстваў.\nКалі, знаходзячыся ў гасцях разам са сваімі дзецьмі, вы выпрабоўваеце сорам за іх агіднае паводзіны - на яве гэта прадвесціць вам не спраўдзіліся надзеі ў будучыні\nПрыгожыя дагледжаныя дзеці - на шчасце, поспеху\nГуляць з дзецьмі - да радасці\nКалі вам прыснілася, што вы гуляеце з дзецьмі, гэта азначае, што ў каханні вас чакаюць шчасце і поспех. Здаровыя дзеці прадказваюць поспех, шчаслівы шлюб і моцную сям'ю\nДзеці / Дзіця


Канвертаваць Малазийский ринггит (MYR) і Siacoins (XSC) : Калькулятар абменнага курсу\nМалазийский ринггит (MYR) і Siacoin (XSC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Малазийский ринггит і Siacoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 2 жнівень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Малазийский ринггит. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Siacoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Siacoins або Малазийский ринггит канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nМалайзійскі ринггит гэта валюта, у Малайзія (MY, MYS). The Siacoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал MYR можа быць запісаная RM. Сімвал XSC можа быць запісаная XSC. Малайзійскі ринггит дзеліцца на 100 sen. Абменнага курсу Малайзійскі ринггит Апошняе абнаўленне 29 ліпень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the Siacoin Апошняе абнаўленне 2 жнівень 2020 ад coinmarketcap.com. MYR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XSC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


Памочнік юрыста - Юрысты Італіі онлайн. Самы вялікі юрыдычны партал італьянскіх адвакатаў.\nСямейнае права, закадаваны ў 1942 годзе зачаць сям'і, заснаванай на падпарадкаванні жонкі мужу, як у асабістых адносінах, так і ў маёмасных, і ў адносінах, калі ў адносінах дзяцей і заснаваная на дыскрымінацыі дзяцей, народжаных па-за шлюбам (дзіцяці, натуральна), якія атрымлівалі лячэнне прававым пагаршэнне у параўнанні з законных дзяцейПершая кніга кодэкса была рэфармавана законам дзевятнаццаць мая 1975, n. 151 ('Рэформе сямейнага права'), які ўнёс змены, накіраваныя на згладжванне нормы канстытуцыйным прынцыпам. З гэтым законам будуць прызнаныя роўнасць юрыдычная асоба з мужа і жонкі, быў адменены інстытут пасагу, была прызнана дзецям натуральныя ж, абарона прадугледжана для законных дзяцей, была ўсталяваная агульнасць маёмасці, маёмасных прававой сям'і (у адсутнасць іншай канвенцыі), бацькоўскіх правоў быў заменены ад улады абодвух бацькоў (да 'бацькоўскіх', зараз 'адказнасць бацькоў), у прыватнасці, у абароне правоў дзяцей. Які перажыў жонка на спадчыну па законе становіцца спадчыннікам, у той час як раней, па законе, ня спадкуе нічога. У дысцыпліне змяшчаецца ў грамадзянскім кодэксе італіі, што прысвячае сям'і першая кніга, пад назвай 'людзі і сям'і', Тытулы V, VI, VII, VIII, IX, IX-біс, X, XI, XII, XIII, XIV. Большасць артыкулаў, якія складаюць сёння (у выніку шматлікіх змяненняў) змест глыбока адрозніваецца ад таго, што было ў зыходным тэксце 1942 года.\nСапраўдная 'рэформе сямейнага права' было ўнесена законам n.\n151 1975 годзе, але справа, на працягу многіх гадоў, пацярпелі іншыя змены: Калі пара вырашае расстацца, ці нават толькі адзін член, і той вырашае ў аднабаковым парадку, могуць узнікнуць пытанні аб тым, як двое разведзеных бацькоў працягваюць клапаціцца пра нашчадства. У сям'і, па сутнасці, не ратыфікаваныя з актам аб шлюбе, у выніку кампетэнтны суд па справах непаўналетніх для таго, каб скарэктаваць выхаванне дзяцей. У выпадку сем'яў, зацв з актам аб шлюбе, грамадзянскі і рэлігійны дамовіліся, што прыводзіць кампетэнтны суд агульнай юрысдыкцыі для таго, каб зрабіць падзел, і, такім чынам, развод мужа і жонкі. 155 c.c. 1974) склаўся звычай даверыць нашчадства з мамай выключна, зніжаючы сувязь дзяцей да бацькі ў гадзіны наведвання абмежаваныя (часцей за ўсё, адпаведны другой палове дня ў тыдзень і два выходных у месяц). Так з'явіўся тэрмін сям'і адзіночак Ўласцівасць на хаце заўсёды прысвойваецца муж, які пражывае сумесна з дзіцем, на просты запыт у той жа, у якасці бясплатнага карыстання, незалежна ад формы ўласнасці аб'екта нерухомасці.\nПавелічэнне колярадзялення (з каэфіцыентам кожныя тры вяселля ў 2002 годзе, і кожныя два-у 2004 годзе паводле дадзеных Istat) мае месца ў абмеркаванні гэтага прававога рэгулявання разводу з-за пакут, якія выклікае ў дзяцей і бацькоў, не пражывае сумесна з дзіцем.\nУ лютым 2006 года быў прыняты новы закон аб патронатном выхаванні падзяліўся. Цікавасць маральнага і матэрыяльнага менш становіцца накіроўвалай ў рашэнні суддзі. Гэтыя, у рэгуляванні адносін дзяцей-бацькоў, важней, так як сумяшчальнасць з цікавасцю дзіцяці, рашэнне апекі, падзяліўся аб тым, адзіночак. Важным з'яўляецца спасылка на новы арт 155 c.c. права непаўналетняга, нават у выпадку падзелу персаналу, бацькоў, падтрымліваць збалансаваныя адносіны і з кожнага з іх, і захаваць значныя адносіны з ўзыходзячымі і з сваякамі кожнага прыходу бацькоў. Ад працы асацыяцый нарадзіліся некалькі законапраектаў, якія маюць на мэце звесці да мінімуму апекі на аднаго з бацькоў садзейнічанне замест двух схемы спадзяюся, сумесная і сумесна, якія трымаюць абодвух бацькоў у іх ролі, ажыццяўляючы разам несці адказнасць бацькі, нават пасля падзелу, у прыватнасці, даручана сумесна мае мэтай забяспечыць прынцып bigenitorialità нават тады, калі існуе канфлікт паміж бацькамі. Акрамя таго, яны, як правіла, вярнуць на плоскасці роўнага годнасці абодвух бацькоў, сціраючы такім чынам з прававой фігуры бацька, які пражывае сумесна з дзіцем, і бацька, не які пражывае сумесна з дзіцем.\nСтаць падатковым Кансультантам: вось як можна працаваць у галіне падатковага кансалтынгу - Падатковае Лёгка\nПадатковыя кансультанты, больш вядомы як tax advisors, вылучаюцца вопытныя падаткаабкладання, падатковага правы, падатковага планавання і выканання падатковага\nУвогуле, іх асноўная функцыя заключаецца ў аказанні дапамогі юрыдычных і фізічных асоб, падаючы паслугі, падатковы кансалтынг і навучанне на падатковае заканадаўства, а таксама рэкамендацыі па аптымізацыі падатковай нагрузкі.\nЗвычайна, падатковы кансультант займаецца ў асноўным весці ўлік і рыхтаваць падатковую дэкларацыю і пдв за кошт сваіх кліентаў. Кансультанты ў падатковае планаванне размаўляюць замест апрацоўкі падатковай стратэгіі прадпрыемства або групы. Да tax advisors і tax planners неабходна мець моцныя навыкі вербальнай камунікацыі, для таго, каб растлумачыць, падатковыя нормы і іх прымяненне ў чынам, што лёгка зразумець з кліентаў. Шляхі развіцця кар'еры для падатковага кансультанта з'яўляюцца дастаткова вялікімі: у галіне падаткаабкладання не кваліфікаваных спецыялістаў, якія маюць веды бухгалтарскага ўліку, могуць працаваць у якасці супрацоўнікаў работнікаў бухгалтарскага ўліку для прыватных кампаній, і, калі яны маюць званне дыпламаванага бухгалтара, маюць магчымасць пачаць бізнес-даследаванняў, падаючы канкрэтныя парады па камерцыйных справах, таксама могуць супрацоўнічаць з кампанія падатковы кансалтынг або запусціць кафэ або цэнтр апрацоўкі дадзеных.\nАпрацоўка даследаванняў, значная частка працы падатковага кансультанта, так як нясуць цяжар па падаткаабкладанню прафесійны сачыць прадпрыемстваў, дапамагаць, тлумачыць магчымасці і перавагі ад падатковых рэформаў.\nПадатковыя кансультанты павінны мець дыплом бухгалтара, або ў навуцы, або ступень бакалаўра ў галіне эканомікі, юрыспрудэнцыі або сертыфікацыі ў галіне бухгалтарскага ўліку, тым не Менш, так як гэта не патрабуе ніякай фармальнай сертыфікацыі, розных спецыялістаў, якія прымаюць ролю кансультанта пасля таго, як шматгадовы вопыт у іншы прафесіі ў вобласці падаткаў.\nПрафесіяналаў, якія маюць фармальнага адукацыі, што вопыт працы ў галіне падаткаў могуць прадстаўляць лепшыя кандыдаты для такіх спецыялістаў. Дасягнення сертыфікацыі, прызнанай на міжнародным узроўні, як назва CPA (што раўнасільна таму, бухгалтарам у Італіі), забяспечвае належны ўзровень адукацыі і прафесійны вопыт, неабходна для таго, каб пабудаваць будучыню, падатковы кансультант у поспех. Тым не менш, многія экс-супрацоўнікі Адміністрацыі фінансавай (напрыклад, l' падатковая), нават без фармальнага адукацыі, якія маюць шматгадовы вопыт у гэтай сферы, могуць у роўнай ступені пакрываць бліскуча даручэнні падатковага кансультавання. Таксама паслядыпломнай адукацыі, можа быць карысна, каб забяспечыць сабе кар'ерны шлях ад кансультанта па падатковых пытаннях, як цікавая магчымасць, атрымаўшы ступень Магістра ў сферы падаткаабкладання.\nІснуе некалькі прафесійных кваліфікацый, міжнароднага значэння, які будзе лепшым дадаткам ў л.\nхто робіць падатковае кансультаванне. Гэтыя сертыфікаты прызнаюцца ў Краінах англа-саксонскай культуры, і я вельмі цаню, хоць і не абавязкова, для працы ў якасці падатковага кансультанта ў гэтых Краінах.\nСертыфікацыя актуальная для прафесія падатковага кансультанта з'яўляецца Акрэдытаваным Tax Advisor (ATA).\nПравядзенне кваліфікацыі ATA гарантуе, што прафесіянал мае прасунуты ўзровень ведаў у галіне падатковага планавання. На самай справе, для таго, каб атрымаць кваліфікацыю, кандыдат павінен валодаць па меншай меры тры гады вопыту работы ў прафесіі, падатковага характару, па меншай меры на сорак працы, прысвечаны планаванні і падатковаму кансультаванню. Няма мінімальных патрабаванняў для падрыхтоўкі кандыдатаў да здачы экзамену ATA. Кандыдат абавязаны будзе прайсці дбайнае абследаванне, якое складаецца са ста пытанняў з множным выбарам. Экзаменацыйныя пытанні датычацца прафесійнай этыкі, бухгалтарскага ўліку, падрыхтоўка падатковых дэкларацый, кансультаванне кліента, адпаведнасць патрабаванням і г. д, А таксама сертыфікацыя CPA, дасягненне ATA патрабуе пастаяннага навучання і перыядычнай, для таго, каб забяспечыць законнасць падчас сертыфікацыі. Тым не менш, у той час як сертыфікацыя CPA патрабуе абнаўлення 120 гадзін на працягу трох гадоў, АТА не прымае толькі 90. Савет па акрэдытацыі для бухгалтарскага ўліку і падаткаабкладання або Accreditation Council for Accountancy and Taxation (АСАТ) з'яўляецца кампетэнтным органам для выдачы кваліфікацыю ATA.\nВерагодна, сертыфікацыі і самых папулярных падатковых кансультантаў з'яўляецца Certified Public Accountant (CPA).\nДля таго, каб, адпаведна, прад'яўляюцца павышаныя патрабаванні адукацыя і вопыт працы. Тыя, хто атрымліваюць званне CPA высока цэняцца за глыбокае веданне пытанняў падаткаабкладання і бухгалтарскага ўліку. Нават калі некаторыя патрабаванні адрозніваюцца паміж Дзяржавамі, здачы экзаменаў, каб стаць CPA, патрабуецца некалькі стандартных патрабаванняў: што тычыцца першага патрабаванні (150 гадзін), ён можа быць задаволены, ён атрымаў назву ў універсітэтах і навучальных устаноў, грамадскіх, якія курсы ступені бакалаўра і Магістра ў галіне бухгалтарскага ўліку. Тым не менш, важна ведаць, што для таго, каб задаволіць патрабаванне 150 гадзін навучання, студэнты не абавязкова павінны атрымаць ступень бакалаўра або магістра. Яны могуць задаволіць патрабаванні нават будучы ў распараджэнні толькі дыплом сярэдняй школы другой ступені або ступень бакалаўра, ступень магістра першага ўзроўню, такім чынам, некаторыя спецыяльныя курсы, якія прадстаўляюцца універсітэтамі ў галіне бухгалтарскага ўліку. Адзін раз атрымаў званне CPA, пасля здачы экзамену, каб захаваць званне неабходна фарміраванне і пастаяннае абнаўленне гадавы. Падатковыя кансультанты ўжо спецыялістаў, могуць выбраць для дасягнення CPA для таго, каб забяспечыць больш магчымасцяў для выхаду прафесійны. Нацыянальная арганізацыя, якая выдае CPA-American Institute of Certified Public Accountants (AICPA). У дадатак да AICPA, якая працуе на міжнародным узроўні, у кожнай Краіне моўнай культуры англа-саксонскага мае арганізацыі ўскласці на сертыфікат CPA.\nСутнасць аплаты працы для кансультанта падатковая можа значна вар'іравацца ў залежнасці ад займаную пасаду, вопыт, адукацыю і сертыфікаты, у уласнасці.\nПа статыстыцы праведзенага цэнтрам службы міжнародных, бухгалтар пачатковага ўзроўню, які спецыялізуецца ў падатковыя службы ў невялікай кампаніі, бухгалтэрыі павінны чакаць, каб атрымаць чыстую зарплату, роўную 50. З атрыманнем адпаведных сертыфікатаў і валоданне дастатковы вопыт у гэтым пытанні, штогадовыя зарплаты можа значна павялічыць.\nПа дадзеных асацыяцыі AICPA, бухгалтараў, якія атрымалі кваліфікацыю CPA зарабляюць прыкладна дзесяць-пятнаццаць працэнтаў больш, кожны год, па параўнанні з звычайнымі падатковай, што яны не атрымалі такі сертыфікат.\nПадатковы кансультант можа спецыялізавацца ў многіх галінах, уключаючы планаванне, бізнес, фізічныя асобы. Кансультант CPA, які спецыялізуецца ў пэўнай вобласці, павінны быць у стане апрацоўваць паказвае, стратэгіі падатковага планавання для сваіх кліентаў і стварэння схем інжынерных падатковым даволі складаныя. Экзамен, каб стаць CPA, панесеныя вамі ў абавязковым парадку, у злучаных Штатах Амерыкі, і для замежных студэнтаў, таксама ў адным з наступных Станаў: Японія, Бразілія, Бахрэйн, Кувейт, Ліван і Ааэ. Экзамен множнага выбару, і павінна быць падтрымана з дапамогай кампутара ў адным з Тэст-Цэнтра, упаўнаважаных кампаніі. Патрабаванні для здачы экзамену вар'іруецца ад штата да штату, і устаноўленыя Органам бухгалтарскага Ўліку (Board of Accountancy) у кожны федэральны акруга.\nТыя ж могуць быць правераны на гэтай старонцы: Не патрабуецца ступень магістра, як ужо гаварылася раней, хоць многія Арганізмы бухгалтарскага Ўліку асобных Дзяржаў патрабуюць па меншай меры ступень Бакалаўра.\nПатрабаванні да Адукацыі складаюцца ў 150 крэдытаў каледжа, дасягнутыя праз 150 гадзін вывучэння, нават у рэжыме e-learning, у коллеже. Таму рэкамендуецца, адпаведна, іншыя віды міжнародных сертыфікатаў, выдадзеных ўстановамі бухгалтарскага ўліку вялікабрытаніі, і што яны ў любым выпадку тэрмін дзеяння ў краінах агульнага права, такіх як: ICAEW, ААТ, АССА і CIMA. Сертыфікат брытанскіх ICAEW, ACCA і CIMA прапануюць больш высокі ўзровень кваліфікацыі па параўнанні з ААТ (тым не менш, апошні з'яўляецца найбольш прызнанай і прынятай ад прадпрыемстваў).\nСертыфікацыя ААТ можа быць рэалізавана з двух гадоў вывучэння, і не прадугледжвае асаблівых патрабаванняў доступу.\nДля яго атрымання, неабходна прайсці чатыры ўзроўню, якія прадугледжваюць шэраг аналізаў на ўлік і эканоміка прадпрыемства. Перавагі маршруту вывучэння AAT значныя: вы Хочаце, каб адкрыць кампанію за мяжой і інтэрнацыяналізацыі бізнесу. Вы хочаце мець лічбавы бізнес і працаваць з камфортам па ўсім свеце. Хочаш плаціць менш збораў у сумленнай манеры, бяспечнае і законнае.\nЗноў увайсці увайсці старонка будзе адкрыта ў новай ўкладцы.\nПасля таго, як ўвайшлі ў сістэму, вы зможаце зачыніць яго і вярнуцца на гэтую старонку.\nУласцівасці і перавагі грэчкі\nГрачаныя крупы-гэта насенне расліны родам з Азіі, вядомы ў старажытныя часы, каб быць у стане адагнаць зло ад вашага домаВедзьмы выкарыстоўвалі расліны грэчкі, каб маляваць кругі на зямлі на дапамогу ў сваіх рытуалах. Па гэтай прычыне, ва ўсходніх культурах, грэчка, захоўваецца і да гэтага часу прызнаецца як сімвал справядлівасці і гармоніі, асабліва ў белай магіі. Гэта расліна вельмі прывабна для пчол, якія могуць вырабляць пэўны выгляд мёду, цёмны колер і вельмі моцны водар. (Чытаць таксама Ўласцівасці і перавагі Грэчкавы мёд). Батанікі грэчка адносіцца да сямейства Грэчкавых. Змяшчае лінолевая кіслату, вітаміны (B1, B2, B3, B5, E, P), незаменных амінакіслот, мінеральных рэчываў: у тым ліку хром, медзь, марганец, магній. Мае проціпухлінны эфект, і гэта выдатнае танізавальнае агульнаўмацавальнае. З-за наяўнасці инозитол, дапамагае нашай печані, дзякуючы яго ахоўны эфект печані. Забяспечвае неабходнае колькасць бялку, неабходнага для арганізма, таму што змяшчае незаменныя амінакіслоты, якія арганізм не можа сінтэзаваць і якія павінны быць прыняты з уласны штодзённы рацыён харчавання. Грэчка зніжае ўзровень халестэрыну, ухіляючы лішкі тлушчу і забяспечваючы абарону ад атэрасклерозу. Дзякуй за добрае колькасць магнію, грэчка, мае расслабляльны эфект на крывяносныя пасудзіны, паляпшаючы кровазварот і зніжаючы артэрыяльны ціск. Такім чынам, якія там больш перавагі грэчкі 1) высакаякаснага Бялку лёгка засвойваецца: Дзякуючы добрай колькасць бялку грэчка з'яўляецца ідэальным заменнікам мяса.\n2) Альтэрнатыва тлушчы: Крухмал, якой багатая грэчка можа стаць добрай альтэрнатывай тлушчы, якія змяшчаюцца ў апрацаваных харчовых прадуктах.\n3) Высокае ўтрыманне руціна: рутын здабываецца з лісця для таго каб апрацаваць высокае крывяны ціск.\nРутын і яго вытворныя гликозидной таксама маюць ўласцівасць ўмацоўваць сценкі капіляраў, памяншаючы сімптомы крывацёку, як тыя, якія звязаны з гематомы або гемарой.\n4) гэта гіпоаллергенные: грэчка часта выкарыстоўваецца, як напаўняльнік падушак для тых, хто пакутуе алергіяй на пух, на пыл і на пылок.\n5) Карысна для дыябетыкаў: навуковыя Даследаванні канадцаў паказалі, што грэчка можа быць карысная ў кіраванні мочеизнурения.\nЗніжае ўзровень цукру ў крыві павольней, чым рыс і пшаніца. 6) Выдатна падыходзіць для стрававання: У грэчка ачышчае і умацоўвае кішачнік, паляпшае апетыт. Ён эфектыўны для лячэння дызентэрыі і хранічнай дыярэі.\n7) Нічога пестыцыдаў: грэчка расце так хутка, што, як правіла, не патрабуе выкарыстання пестыцыдаў або іншых хімічных рэчываў, каб расці добра і хутка.\n8) грэчка-гэта ежа"ацяпленне": грэчка, класіфікуецца макробиотика як ежа.\nАказваецца, стравы падаюць у халодныя зімовыя месяцы.\n9) грэчка не ўтрымлівае глютена і не збожжа: І ідэальна падыходзіць для хворых целиакией і людзей, якія асабліва адчувальныя да клейкавіны. 10) Валокнаў і Амінакіслот: грэчка багатая абалонінай. адзін шклянка грачанай крупы"раздушыць"змяшчае больш за чатыры грамаў клятчаткі. Гэта зерне змяшчае ўсе восем незаменных амінакіслот. Высновы: Асабіста я люблю ўжываць грэчку і кіноа Як толькі вы пачнеце харчавацца больш здаровай вы заўважылі змены ва ўласным здароўе амаль неадкладна. Мы павінны паспрабаваць з'есці менш, цеста з пшаніцы з выкарыстаннем на яго месцы грэчкі або кіноа. Дайце мне ведаць, як вы адчуваеце сябе пасля тыдня Я заяўляю, што я пакутую рэфлюкс, гастродуоденальная. Пасля таго, як з'ела кавалачак торта грэчку я выявіў, прыкладна праз паўгадзіны, што ў мяне не было больш густу горычы ў роце, што звычайна у мяне. Тады я паспрабаваў зрабіць блінцы з грэчкі, і я заўважыў, што мае сімптомы страўнікава кішачныя амаль зніклі, ужываючы прадукты, якія змяшчаюць грэчку. Я рэкамендую яго ўсім, хто пакутуе гастрытам, эзафагітам і рэфлюкс страўнікавага Прывітанне, Ёсць вялікая розніца паміж"падушкі"гіпоаллергенные і алергія на грэчку. Як добра вы кажаце, алергія можа быць ад цяжкіх да ўмераных для тых, хто, відавочна, гэта алергія на гэты тып ежы пасля прыёму або пасля ўздзеяння на пылок"збожжа". Гэты сайт прызначаны выключна для інфармацыйных мэтаў. Не мае мэтай дыягностыкі або лячэння якіх-небудзь умоў або хвароба, або замяніць медыцынскую кансультацыю.\nАдвакат развод Мілан\nпадзелу і разводаў\nІ спецыялізуецца ў пытаннях сямейнага правакрымінальнага. адміністрацыйнага.\nпадатковага. карпаратыўнага і працоўнага.\nРоспуску, Ліквідацыі, спісання Капіталу Кампаніі - Гандлёва-прамысловай Палаты Рыма\n변호사 이미 밀라노-는 가장 빠른 방법을 찾 귀하의 변호사


Апісанне гульні: Элегантныя сукенкі, па фасоне якія нагадваюць хвост рыбы, вельмі падыдуць вам для ўрачыстага вечара. Прымерце іх усё, каб зрабіць выбар. Таксама вам неабходна новая прычоска. Да шыкоўныя сукенкі неабходна выбраць прыдатную па абцаса абутак, каб яно не цягнулася па зямлі.\nЭлегантныя сукенкі, па фасоне якія нагадваюць хвост рыбы, вельмі падыдуць вам для ўрачыстага вечара. Прымерце іх усё, каб зрабіць выбар. Таксама вам неабходна новая прычоска.


Чаму Рэспубліка Беларусь? | Гомельскі гарадскі выканаўчы камітэт\nБеларусь – лепшае месца для Вашых інвестыцый, таму што прапануе:\n1. Стратэгічна выгаднае месцазнаходжанне\nРазмяшчэнне бізнесу на тэрыторыі Беларусі, дазваляе кампаніям эфектыўна абслугоўваць найбольш ёмістыя і хуткарослыя рынкі збыту: краіны Еўрапейскага Саюза (505 млн. спажыўцоў), Расію, Украіну, Казахстан і іншыя краіны СНД (282 млн. спажыўцоў).\nВыгаднае эканоміка-геаграфічнае становішча Беларусі, развітая транспартна-лагістычная і вытворчая сістэма краіны спалучаюцца з яе членствам у інтэграцыйных аб'яднаннях. Варта вылучыць Еўразійскі эканамічны саюз Расеі, Беларусі, Арменіі і Казахстана (ЕАЭС).\nУсе гэтыя фактары разам ствараюць унікальныя магчымасці для кампаній, зацікаўленых у станаўленні і дынамічным развіцці свайго бізнесу ў еўразійскім рэгіёне.\n2. Прамы доступ да рынку чатырох краін ЕАЭС (Беларусі, Расіі, Казахстана, Арменіі)\nСёння, кампаніі, якія інвесціруюць у Беларусь, аўтаматычна атрымліваюць доступ на рынак дзяржаў ЕАЭС.\nЕАЭС – гэта:\nСвабоднае перамяшчэнне тавараў, паслуг, капіталу, рабочай сілы;\nАдзіная мытная тэрыторыя Расіі, Беларусі, Казахстана і Арменіі з адзіным мытным тарыфам;\nРоўныя ўмовы гаспадарання (уключаючы кошт асноўных энергарэсурсаў);\nАдзіныя правілы тэхнічнага рэгулявання, адзіныя санітарныя, ветэрынарныя і фітасанітарныя нормы.\n3. Канкурэнтаздольны інвестыцыйны і падатковы клімат\nУ Беларусі дзейнічае цэлы шэраг прэферэнцыяльных рэжымаў, якія могуць быць вельмі карысныя замежным кампаніям, у тым ліку з пункту гледжання іх падатковага планавання і аптымізацыі. Яны ўключаюць спецыяльныя льготныя ўмовы гаспадарання пры арганізацыі бізнесу ў рамках шасці свабодных эканамічных зон (0% — падатак на прыбытак на працягу 5 гадоў, пасля заканчэння 5 гадоў падатак на прыбытак па стаўцы, паменшанай на 50% ад стаўкі, устаноўленай падатковым заканадаўствам, але не больш, чым па стаўцы 12%; 10% — ПДВ), Парку высокіх тэхналогій (0% — падатак на прыбытак; 0% — ПДВ) і Беларуска-Кітайскага індустрыяльнага парку (0% — падатак на прыбытак на працягу 10 гадоў). Замежныя кампаніі таксама могуць атрымаць дадатковую выгаду з дапамогай максімальнага зніжэння інвестыцыйных выдаткаў і падатковай нагрузкі пры размяшчэнні свайго бізнесу на тэрыторыі малых і сярэдніх гарадоў Беларусі (0% — падатак на прыбытак на працягу 7 гадоў).\nБеларусь імкнецца да стварэння адкрытых і выгадных умоў вядзення бізнесу на сваёй тэрыторыі.\n4. Развітая транспартная і лагістычная інфраструктура\nУ сілу свайго геаэканамічнага становішча Беларусь уяўляе сабой транспартна-лагістычны «хаб» еўразійскага рэгіёну. Транспартная інфраструктура Беларусі прадстаўлена шырокай сеткай аўтамабільных, чыгуначных, паветраных дарог. Магістралі, пракладзеныя ў краіне, з'яўляюцца найважнейшым элементам еўрапейскай транспартнай сістэмы. Так, Беларусь перасякаюць 2 транс'еўрапейскіх транспартных калідора, па міжнароднай класіфікацыі № «II» («Захад-Усход» — Берлін-Варшава-Мінск-Масква) і № «IX» («Поўнач-Поўдзень» — мяжа Расіі з Фінляндыяй-Выбарг-Санкт-Пецярбург-Віцебск-Гомель-Украіна-Малдова-Балгарыя-Грэцыя) з адгалінаваннем «IXB» — Гомель-Мінск-Вільнюс-Клайпеда-Калінінград.\nШтогод праз тэрыторыю Беларусі варта звыш 100 млн. тон еўрапейскіх грузаў, з іх каля 90% - паміж Расіяй і ЕС. Разам з тым транзітны патэнцыял Беларусі далёка не вычарпаны: беларускія транспартныя калідоры маюць загрузку не больш чым на 25-40% ад іх рэальнай прапускной здольнасці.\nТакім чынам, Беларусь з'яўляецца найбольш аптымальным злучным звяном паміж краінамі СНД (перш за ўсё, Расіяй) і краінамі ЕС, што можа быць выгадна выкарыстана замежнымі кампаніямі пры размяшчэнні на тэрыторыі краіны сваіх вытворчых, лагістычных і збытавых падраздзяленняў.\n5. Унікальныя магчымасці прыватызацыйныя\nБеларусь прапануе замежным кампаніям унікальныя магчымасці паскоранага развіцця іх бізнесу, звязаныя з актывізацыяй у краіне працэсу прыватызацыі. На долю дзяржаўнага сектара прыпадае каля 70% прамысловай вытворчасці. У адрозненне ад Расіі, іншых краін СНД і Усходняй Еўропы, Беларусь захавала найбольш буйныя нацыянальныя прадпрыемствы ў дзяржаўнай уласнасці, што дазволіла забяспечыць ім паўнавартасную падтрымку і, як вынік, істотна павысіць іх вытворчы патэнцыял і міжнародную канкурэнтаздольнасць.\nУ цяперашні час з мэтай яшчэ большага павышэння эфектыўнасці нацыянальнай эканомікі Беларусь, выбраўшы тактыку «кропкавай» прыватызацыі, зацікаўлена ў развіцці ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва з буйнымі стратэгічнымі інвестарамі. Прыклады паспяховых прыватызацыйных здзелак апошніх гадоў (продаж дзяржаўных долей акцый ААТ «Белтрансгаз», СП «Мабільная лічбавая сетка» і інш.) увайшлі ў лік найбуйнейшых у Еўропе здзелак па зліцця і паглынання.\nСёння Нацыянальным агенцтвам інвестыцый і прыватызацыі сумесна з Сусветным Банкам ўкараняюцца сучасныя падыходы і інструменты, адпаведныя найбольш перадавой міжнароднай практыцы. Яны скіраваныя на стварэнне ў Беларусі яшчэ больш адкрытых і зразумелых замежным кампаніям умоў прыватызацыі.\n6. Высокакваліфікаваныя працоўныя рэсурсы\nБеларусь валодае адным з самых адукаваных, высокакваліфікаваных і працавітых народаў. Больш за 90% насельніцтва маюць вышэйшую, сярэднюю ці базавую адукацыю. Выдатна наладжаная сістэма прафесійнай падрыхтоўкі, а таксама высокі ўзровень развіцця прамысловасці і сферы паслуг, дазваляюць беларускім спецыялістам паспяхова працаваць у кампаніях любых галін, будзь то швейная вытворчасць, сельская гаспадарка, біятэхналогіі або распрацоўка праграмнага забеспячэння.\n7. Годнае «якасць» жыцця\nУ рэйтынгу краін свету па ўзроўні жыцця Беларусь заняла годнае 53 месца (з 187) і прызнана лідарам сярод усіх краін СНД. Кошт жыцця, жылля, адукацыі і разнастайных культурных мерапрыемстваў у Беларусі ніжэй, чым у большасці заходне - і ўсходнееўрапейскіх краін. Разам з развітой сацыяльнай інфраструктурай, Беларусь захавала унікальную для паўнавартаснай і разнастайнай жыцця людзей эка-асяроддзе.


1 снежня 1918 — 12 сакавіка 1919\nЯзэп Варонка, Міністр беларускіх спраў Літвы\nНарадзіўся ў вёсцы Кузніца Сакольскага павета Гродзенскай губерні (цяпер у Падляскім ваяводстве Польшчы). Быў вольным слухачом юрыдычнага факультэта Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта, выключаны праз нясплату за навучанне (1914). Удзельнічаў у другім «Усерасійскім студэнцкім зборніку» (1911). Быў супрацоўнікам пецярбургскай газеты «Воскресная вечерняя газета» (бел.: Нядзельная вячэрняя газета), часопісаў «Зритель» (бел.: Глядач), «Театральное обозрение» (бел.: Тэатральны агляд), быў сакратаром рэдакцыі газеты «Столичные вести» (бел.: Сталічныя весткі). Свае вершы ў рускамоўных выданнях падпісваў псеўданімам Юрий Вегов.\nУ 1923 з’ехаў у ЗША, жыў у Чыкага. Узначальваў Беларуска-амерыканскую нацыянальную асацыяцыю, быў адным з кіраўнікоў Беларуска-амерыканскай нацыянальнай рады, выдаваў газету «Белорусская трибуна» (бел.: Беларуская трыбуна), вёў беларускія і рускія праграмы на чыкагскім радыё.\n↑ Алег Латышонак: У Язэпа Варонкі былі правадырскія замашкі. racyja.com. Праверана 19 красавіка 2020.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Язэп_Якаўлевіч_Варонка&oldid=3834438"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:10, 16 красавіка 2021.


Скво: «СЭ - Знаёмства з парачкай"\n230. Скво: «СЭ - Знаёмства з парачкай"\nАпісанне сацыяльнага эксперыменту - падысці знаёміцца да хлопца, які ідзе з дзяўчынай.\nКалі Бодхі мне яшчэ даўно сказаў, што можна правесці такі СЭ, у мяне ад адной думкі аб тым, каб гэта зрабіць, падкасіліся ногі. У апошні час такое жаданне часта ўзнікала, але чамусьці я ўсё ніяк не рэалізоўвала яго. Сёння я раптам зразумела, што гэта імпатэнцыя - я сяджу ў хаце, магу прама цяпер выйсці на вуліцу і правесці любы СЭ, які захачу. Не трэба нічога чакаць, не трэба ні да чаго рыхтавацца, трэба паставіць перад сабой задачу і вырашыць яе прама цяпер. Паўстала радасць і прагненне. Я не разумею, чаму я не рэалізую ўсе СЭ, якія толькі магу прыдумаць. Бо ў гэтым месцы ўсё яшчэ ёсць заклапочанасць тым, што няма поўнай свабоды ў зносінах з людзьмі, і што амаль што любая складаная сітуацыя ў грамадстве можа выбіць мяне ў НЭ. І нават калі няма гэтых сітуацый, усё роўна ёсць ледзь улоўная заклапочанасць, бо ў любы момант яны могуць паўстаць, а я ведаю, што не бездакорная.\nТут жа паўстала турбота, таму што я зразумела, што гэта ізноў тая сітуацыя, калі, убачыўшы сваю імпатэнцыю, я ўжо не магла заплюшчыць на яе вочы. Я ведала, што сёння правяду гэты СЭ, і гэта выклікала турботу.\nЯ пачала прадумваць, як буду падыходзіць знаёміцца, і ўвесь час, пакуль прадумвала, быў ірваны НФ. Было жаданне трохі адцягнуць выхад з хаты, з тым каб патрэніравацца ва ўстараненні турботы ў гэтай сітуацыі - падчас чакання СЭ.\nЯк толькі я выйшла на вуліцу, НФ быў устаронены канчаткова. Мяне як быццам падхапіла сіла, і рэдкія ўсплёскі турботы зараз бездакорна ўстараняліся. Задача была простая - я падыходжу да першай прыдатнай парачкі. Гэта павінны былі быць нейтральныя маладыя людзі - гэта значыць не п'яныя, не бандыцкага тыпу, не выродлівыя. Я пайшла ў адно з самых людных месцаў, дзе заўсёды збіраецца шмат моладзі (гаворка ідзе аб замежніках).\nПа дарозе я зафіксавала самую галоўную перашкоду для СЭ - я заклапочаная тым, ці не бачаць іншыя людзі маёй турботы, ці не здамся я ім смешнай, ці не буду выглядаць недарэчна. Я такая заклапочаная тым, каб выглядаць незалежнай і спакойнай, што гэта засланяе сабой усё. Я ўявіла сітуацыю, што буду выглядаць недарэчна - буду запінацца, будзе дрыжаць голас, буду недарэчна хіхікаць і г.д. і зразумела, што ў гэтым няма нічога страшнага. Бо пры жаданні я магу адчынена сказаць, што я хвалююся, таму што сітуацыя незвычайная, але хлопец мне вельмі падабаецца, і я не магу прайсці міма. Я магу паводзіць сябе як захачу! Паўстала жаданне правесці і такі СЭ, каб з мяне пасмяяліся, каб я выглядала вельмі недарэчна. Я ясна зразумела, што не мае значэння, што пра мяне падумаюць людзі - што я дурніца, самадайка, нахабніца, вар'ятка або што я хлюпік, баязліўка, нікчэмнасць. Гэта не мае значэння, бо мне нічога ад гэтых людзей не трэба, таму мая задача складаецца толькі ў тым, каб падчас зносін з імі аддаць усю ўвагу не таму, як я выглядаю ў іх вачах, не прадумванню бездакорных паводзін, а таму, што я перажываю, наколькі бездакорна ўстараняю НЭ. І калі свабода ад НЭ ёсць, тады ўжо можна і даць волю фантазіі і трэніравацца ў розных вобразах. Але ніяк не наадварот - немагчыма стварыць бездакорны вобраз, пакуль ёсць НЭ.\nЯ прыйшла ў кафэ кінатэатра і заняла аглядальную пазіцыю. Неўзабаве з'явілася прыдатная парачка. Яны селі гуляць у рулетку непадалёк. НФ быў вельмі слабым, атрымоўвалася яго ўстараняць. Такой свабоды ад НЭ перад СЭ, тым навейшым СЭ, яшчэ не было. Але ўсё роўна нешта перашкаджала падысці да іх. Яны былі захопленыя гульнёй, побач з імі таксама былі людзі, я не хацела прыцягваць да сябе ўвагу іншых людзей. Але ўсё гэта канечне было апраўданне імпатэнцыі. Я стаяла і думала - ну не абавязкова ж да гэтай парачкі падыходзіць, на іх можна патрэніравацца ва ўстараненні "папярэдняй турботы", а потым ужо на вуліцы абраць кагосьці яшчэ. Чым даўжэй я стаяла, тым складаней было вырашыцца на першы крок. Гэта падобна на заход у халодную ваду - калі адразу не ўскочыш, то чым даўжэй стаіш, тым складаней скокнуць, тым халадней становіцца.\nЯны пайшлі ў кафэ і аказаліся прама насупраць мяне. У кафэ было яшчэ некалькі чалавек, але дастаткова далёка, каб яны маглі пачуць нашу гутарку. Турботы амаль не было, але быў ступар, тут трэба было дзейнічаць па ўласным загадзе. Гэта была ідэальная сітуацыя, я не магла яе прасраць. Час ішоў, і я разумела, што зараз яны могуць пайсці. Я ужо раз 15 пракруціла ў галаве схему гутаркі, каб не збіцца з курсу. Я прадумала ўсе магчымыя варыянты развіцця падзей, і была гатовая да ўсяго.\nЯ ссунулася з месца і пайшла ўпэўненай хадой да іх. Яны сядзелі за столікам і гутарылі, ядучы папкорн. Я падышла адразу да іх, не даючы сабе магчымасці адысці ні на міліметр у бок ад абранага курсу.\nЯ: Я хачу з табой пазнаёміцца, - я ўсміхнулася хлопцу, а потым прыязна паглядзела на дзяўчыну. Дзяўчына была вельмі нават сімпотнай, і яе твар, як ні дзіўна, не выказаў ніякага абурэння.\nЁн: Дзіўна, - ён не вырабляў уражанне нясмелага хлопца, але зусім не быў падобны на хама.\nЯ: Чаму дзіўна?\nЁн: таму што я са сваёй дзяўчынай.\nЯ: Я бачу. У цябе вельмі прыгожая дзяўчына, але няўжо табе ніколі не хацелася, каб у цябе было дзве дзяўчыны?\nЯ: Ты хлусіш, усе хлопцы хочуць, каб у іх было дзве дзяўчынкі.\nЁн: А я не хачу.\nЯ: Гэта жа імпатэнцыя!\nЁн: Ну вось такі я...\nЯна, усміхаючыся: сэкс утрох?\nЯ: Чаму не?\nЯна: Мы даўно гэтую тэму абмяркоўвалі, але ён супраць.\nЯ: не можа быць! ЁН супраць? Глядзі, твая дзяўчына не супраць, а ты супраць???\nЁн: Ну вось дык вось.\nЯ, дзяўчыне: Тады давай з табой пазнаёмімся, а яго пакінем убаку.\nЯна: Не, ён супраць гэтага.\nЯ: Дык такога не бывае! Я думала, што дзяўчына будзе супраць, а тут усё наадварот...\nЁн: Ну вось так...\nЯ: Ну добра, калі калі-небудзь пераадолееш сваю імпатэнцыю, можа яшчэ сустрэнемся... Да пабачэння.\nАзмрочванні падчас гутаркі:\n1. Напружанасць. Не магу раскавана ўсміхацца, адчуваю, што твар напружаны, усмешка атрымліваецца ненатуральнай, усплёск заклапочанасці з-за таго, што напружаны твар выдае турботу.\n2. Аўтаматычнасць. Не змагла выйсці за рамкі адрэпеціраванай сітуацыі. Магла б праявіць больш фантазіі, паспрабаваць прывабіць дзяўчыну, якая так незвычайна адрэагавала на такую сітуацыю.\n3. НФ, турбота. Моцных НЭ ні разу не паўстала, але абсалютнай свабоды яшчэ няма.\n4. Успрымала іх як нейкае адзінства, як пару, а не як двух незалежных людзей. У той час, як я нічога не ведаю аб іх адносінах, можа яны ўжо на грані разрыву. У маім жа выпадку было адценне піетэтных адносін да іх адзінства. І калі дзяўчына сказала, што ён не згадзіцца, калі яна са мной сустрэнецца ўдваіх, не стала настойваць, "паважліва" аднеслася да яе слоў.\n5. Не звярнула належнай ўвагі на тое, што дзяўчына адрэагавала зусім не так, як я чакала. Думаю, што з ёй можна было паспрабаваць развіць зносіны, тым больш, што ў іх абодвух не было агрэсіўнасці да мяне. Хлопец праяўляў смутную незадаволенасць, а дзяўчына ўвесь час усміхалася, хаця не ведаю, наколькі гэта было шчыра, таму што не было часу на тое, каб вывучыць яе, уся ўвага была накіраваная на свой стан.\n6. Калі не змагла прыдумаць, што рабіць далей, адразу ж развіталася і адышла. Я магла б пагаварыць з імі даўжэй, і гэтая сітуацыя магла б развіцца ў нешта яшчэ болей цікавае, але я была як цягнік, які ўстаў на рэйкі - сітуацыя развівалася не так, як я запланавала, дзяўчына хоць і не выяўляла зацікаўленасці сваімі паводзінамі, але яе рэакцыя была нечаканай, а я дзейнічала так, як быццам сітуацыя развівалася па маім плане.\n7. Думаю, што я адышла, таму што была заклапочаная тым, каб хутчэй завяршыць сітуацыю да таго моманту, калі пакажуся ў непрывабным стане - здамся занадта назойлівай, не буду ведаць, што сказаць, нарвуся на грубіянства і г.д. Не разумела гэтага, і цяпер таксама няма абсалютнай яснасці - таму я адышла або проста спрацаваў аўтаматызм "запланаванай сітуацыі". Але ёсць жаданне пакінуць гэтую здагадку, таму што я ведаю, што ў мяне няма свабоды ад заклапочанасці меркаваннем іншых людзей. І нават калі няма НЭ па гэтай падставе, гэтая няволя можа праяўляцца вось так - у аўтаматычных дзеяннях.\nПасля эксперыменту - усплёск прагнення, радасці, пробліскі ціхамірнасці. Ёсць жаданне кожны дзень праводзіць новыя СЭ. Вопыт СЭ прывёў мяне да яснага разумення - кожны СЭ, нават міні-СЭ, змяняе набор успрыманняў у гэтым месцы. Гэтая змена аказвае ўплыў на самыя розныя вобласці жыцця.


Навукоўцы: На паспяховасць вашага дзіцяці ўплываюць у першую чаргу гены, а не інтэлект\nНавукоўцы: На паспяховасць вашага дзіцяці ўплываюць у першую чаргу гены, а не інтэлект 33\nДаследнікі выявілі, што поспехі ў вучобе вызначаюцца перш за ўсё генамі дзіцяці, а яго інтэлектуальныя здольнасці адыгрываюць меншую ролю, піша BBC.\nНапэўна, гэта здарыцца ўжо хутка: з дапамогай аналізу ДНК мы зможам вызначаць будучыя цяжкасці ў вучобе нашага дзіцяці і дапамагаць яму.\nМы выдатна памятаем гэта яшчэ са школы: дзеці вучацца вельмі па-рознаму.\nУ апошнія гады даследнікі высветлілі, што поспех у вучобе — у пачатковай школе, на іспытах пры заканчэнні сярэдняй школы і нават у вывучэнні асобных прадметаў — амаль на дзве траціны (!) залежыць ад генаў.\nНавукоўцы абралі 6000 пар блізнят, якія ўдзельнічаюць у брытанскай Праграме даследаванні ранняга развіцця блізнят, і прааналізавалі іх адзнакі — ад пачатковай школы да заканчэння абавязковай сярэдняй адукацыі.\nВынікі даследавання паказалі, што дасягненні блізнят у вучобе былі на дзіва стабільнымі.\nТой, хто меў поспех у пачатковай школе, меў добрыя вынікі і на іспытах GCSE (сертыфікат аб заканчэнні сярэдняй адукацыі).\nНазіранні за блізнятамі дазваляюць выявіць уплыў генаў на дасягненні ў вучобе.\nАднаяйкавыя (iдэнтычныя) блізняты маюць аднолькавы генетычны набор, тады як двайняты, гэтак жа як і браты і сёстры рознага ўзросту, маюць у сярэднім 50% аднолькавых генаў.\nКалі ў пэўных рысах характару ідэнтычныя блізняты больш падобныя адзін на аднаго, чым двайняты, можна зрабіць выснову, што гэтая рыса вызначаецца пераважна генамі.\nДаследчыкі прыйшлі да высновы, што стабільнасць дасягненняў у вучобе амаль на 70% тлумачыцца генетычнымі фактарамі і толькі на 25% — знешнімі фактарамі, навакольным асяроддзем, напрыклад, выхаваннем у адной сям'і і наведваннем адной школы.\nАстатнія 5% — іншымі, пакуль менш зразумелымі фактарамі, напрыклад, уплывам сяброў або настаўнікаў.\nКалі паспяховасць у вучобе на працягу школьных гадоў паляпшалася або пагаршалася, гэта перш за ўсё залежыла ад тых знешніх фактараў, якія ў двайнят адрозніваліся.\nАле пасля таго як даследчыкі правялі сярод блізнят тэсты на інтэлект (вербальныя і невербальныя), уплыў генаў усё роўна застаўся істотным — на ўзроўні 60%.\nУ апошнія гады навукоўцы дасягнулі вялікіх поспехаў у выяўленні генетычных маркераў, якія адказваюць за тыя ці іншыя рысы — у прыватнасці, за поспехі ў вучобе.\nСумуючы тысячы генетычных маркераў, выяўленых у ходзе агульнагеномных даследаванняў, навукоўцы ствараюць палігенную шкалу ацэнкі.\nМетад палігеннай шкалы пацвердзіў тое, што навукоўцы выявілі ў назіранні за блізнятамі. А менавіта: вызначаныя варыянты генаў адказваюць за тое, чаму ацэнкі дзяцей на кожным этапе навучання могуць адрознівацца.\nУ будучыні такая ацэнка генетычнай схільнасці (разам з прагназаваннем уплыву навакольнага асяроддзя, напрыклад, раёна пражывання, асаблівасцяў выхавання ў сям'і і школе) дапаможа выяўляць «праблемных вучняў» у раннім узросце.\nТаму генетычная ацэнка рызык, якую можна зрабіць ужо пры нараджэнні, мае вялікае значэнне для пераадолення будучых праблем у вучобе ў дзіцяці.


Дыетычныя пасткі - Дыеты 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дыеты 2017 ⇒ Дыетычныя пасткі\nВам здаецца, што найбольш эфектыўны спосаб паменшыць аб'ёмы - як мага хутчэй, хай і коштам пакут, скінуць вагу, а потым падтрымліваць яго, - але затое мінімальнымі намаганнямі?\nА бо «хуткая дыета» прымушае цела ўключаць свайго роду энергазахавальны рэжым. Па словах спецыялістаў, у гэтым выпадку арганізм запавольвае абмен рэчываў. Ён пачынае рабіць «склад» - бо унутраным органам незразумела, колькі працягнецца галадоўка. Варта толькі падчас дыеты сарвацца і дазволіць сабе невялікае адступленне ад правілаў, - усё ў хуткім часе адаб'ецца на сцёгнах і станы. А пры вяртанні да звыклага харчаванню вага хутка набярэцца зноў. Такі «адкат» дае аб сабе ведаць практычна пры любой дыеце. Аднак норма - гэта вяртанне 10-20% сброшенного вагі.\nВы стараецеся не ёсць пасля шасці гадзін вечара?\nТакая адна з самых распаўсюджаных рэкамендацый на інтэрнэт-форумах пра лепшых дыетах і ў жаночых часопісах. Аднак варта мець на ўвазе, што арганізм успрымае 12-14-гадзінны перапынак у ежы як галадоўку, і ў выніку, рэзка падае ўзровень глюкозы ў крыві, што выклікае проста-такі дзікі апетыт. Асаблівыя складанасці пры такім рэжыме харчавання ўзнікаюць у «сов», у якіх менавіта бліжэй да ночы пачынаецца выкід адпаведных гармонаў і ферментаў у кроў. Калі чарговы прыём ежы прапушчаны, арганізм пачынае бунт, які не лепшым чынам адбіваецца на здароўе і знешнім выглядзе. Зразумела, шмат значыць пасля шасці не варта. Аднак вечарам цалкам дапушчальныя малочныя прадукты, морапрадукты, садавіна і гародніна.\nГалоўнае ў дыеце - адмова ад вугляводаў?\nТолькі вось менавіта вугляводы - галоўныя «пастаўшчыкі» харчовых валокнаў, якія важныя для правільнай працы страўнікава-кішачнага гасцінца. Без іх сядзяць на дыетах пагражаюць завалы і парушэнні мікрафлоры кішачніка. Да таго ж без вугляводаў можа спыніцца працэс расшчаплення непатрэбных тлушчаў, што зусім не добра для якія худнеюць. Галоўнае - ужываць правільныя, то ёсць складаныя (павольныя) вугляводы. Арэхі, збожжавыя, бабовыя, багатыя валокнамі расліны расшчапляюцца паступова і надоўга даюць пачуццё сытасці. Простыя ж вугляводы (салодкае і мучное) хутка засвойваюцца і згараюць. Толькі гэта зусім не значыць, што катэгарычна забараняецца песціць сябе. Смачныя радасці ў разумных колькасцях карысныя нават пры дыеце - хоць бы для ўзняцця «баявога духу».\nПапярэдні Тэкст Іглаўколванне - эфектыўны спосаб схуднець\nНаступная Артыкул Прессотерапия: хуткі шлях да пахуданню


07:34 21 кастрычніка 2020\n11:13 13.10.2020 (абноўлена 11:15 13.10.2020) Атрымаць кароткую спасылку\nМІНСК, 13 кас - Sputnik. Чатырохразовая алімпійская чэмпіёнка па біятлоне, герой Беларусі Дар'я Домрачава дала савет уладам, як можна ўрэгуляваць сітуацыю ў краіне, паведамляе Sputnik.\nУ мінулую нядзелю, 11 кастрычніка, падчас чарговай акцыі пратэсту ў Мінску быў затрыманы і моцна збіты брат Домрачавай Мікіта. Па словах мужчыны, ён не ўдзельнічаў у пратэсце, а ехаў на веласіпедзе да маці. Пасля гэтага ў сацсетках карыстальнікі патрабавалі ад Домрачавай адрэагаваць на гісторыю з братам і выказаць сваё стаўленне да таго, што адбываецца ў краіне.\nПублічны гнеў не вырашыць праблем\nУ аўторак раніцай экс-біятланістка ўсё ж такі перапыніла маўчанне і падзялілася сваім бачаннем падзей.\n"Чтосьці робячы, прадпрымаючы нейкія крокі, важна разлічваць на вынік. Я абсалютна дакладна разумею, што мой публічны гнеў не вырашыць грамадскіх праблем. Магчыма, гэта дапаможа самасцвярдзіцца ў вачах тых, хто выказваўся, атрымаць чыёсьці адабрэнне, магчыма, на душы стане лягчэй, але да мэты дакладна не прывядзе", - напісала Домрачава ў Facebook.\nПаводле яе слоў, "мы ўсе бачым, што ў краіне праблемы". Але вырашыць іх, скаланаючы паветра агрэсіўнымі словамі, нельга, упэўненая спартсменка. Яна таксама падкрэсліла, што вырашэнню крызісу абсалютна дакладна не дапамогуць звальненні, арышты і збіванні на вуліцах.\n"Пакуль відавочна, што ўсе падобныя дзеянні толькі яшчэ больш раз'юўваюць супрацьлегласці, пагаршаюць сітуацыю і абвастраць абстаноўку", - дадала Домрачава.\nЯна прызналася, што зараз не бачыць "свайго кроку, здзейсніўшы які, зможа па-сапраўднаму дапамагчы вырашэнню праблем у краіне".\n"А вось з боку дзяржаўных органаў, каб урэгуляваць сітуацыю і вырашыць праблемы людзей, павінны знайсціся ідэі цікавей, чым "завалілі/арыштавалі/звольнілі". Не ў першабытным жа стагоддзі жывем... Людзі хочуць быць пачутымі", - упэўненая экс-біятланістка.\nЯна заклікала ўсіх да спакою, што, магчыма, на яе думку, "наблізіць да запаветнай мэты - справядлівай, мірнай, спакойнай, прыгожай краіны".\n"Ва ўсіх жа гэтая мэта такая?" - рэзюмавала яна.\nНапярэдадні першая ракетка Беларусі Арына Сабаленка пад бурай крытыкі ў сацсетках таксама выказалася аб тым, што адбываецца ў рэспубліцы. Тэнісістка заявіла, што выступае супраць гвалту з любога боку і хоча міру.\nНядзельныя падзеі пракаментавала яшчэ адна алімпійская чэмпіёнка Надзея Скардзіна. Былая біятланістка даволі эмацыйна адрэагавала на затрыманне брата Домрачавай у Instagram.\nакцыі пратэстаў, Беларусь, Дар'я Домрачава