Порадовали концертом жителей Казимировки — Лоевский край\n7 июля 2014 в 10:00\nУ суботу, 28 чэрвеня, да жыхароў вёскі Казіміраўка наведаліся ўдзельнікі аўтаклуба Лоеўскага цэнтра культуры.\nДля ўдзельнікаў аўтаклуба не патрэбны сцэнічныя падмосткі, яны дараць свой талент і дзеляцца пазітыўным настроем з гледачамі прама на вуліцы. Канцэртная праграма пад назвай: “Пад крышай дома свайго”, прадстаўленая ўвазе вяскоўцаў, вельмі спадабалася сабраўшымся. Рэпертуар самадзейных артыстаў разнастайны — ад твораў ваеннай тэматыкі, прысвечаных 70-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, да жыццёвых прыпевак і песень пра вёску, родны кут, каханне і г.д.\nЖыхарам Казіміраўкі вельмі спадабаліся байкі, а многія песні не проста знайшлі свой водгук у сэрцы кожнага слухача, а і падбадзёрылі да сумеснага выканання. Увогуле, самадзейныя артысты падаравалі станоўчыя эмоцыі сваім майстэрствам і любоўю да народнага фальклору, за што і атрымалі не толькі апладысменты ўдзячных вяскоўцаў, а і шчырае запрашэнне прыязджаць у госці часцей.\nЛюдміла КРАЎЦОВА, “ЛК”.\nПредыдущая Лоевчане заняли первое место в фестивале «Какие наши годы»\nСледующая Стержень звучащего слова


Условия жизни и работы молодых специалистов на Сенненщине изучили с помощью мониторинга — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nУсловия жизни и работы молодых специалистов на Сенненщине изучили с помощью мониторинга\nЧетверг, 6 апр., 2017 274 admin\nКожны год у арганізацыі раёна па размеркаванні накіроўваецца больш за сотню выпускнікоў вышэйшых і сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў. Большасць з іх праз два гады ціхенька з’язджае ў родныя мясціны, а часцей, у вялікія гарады. “Бліжэй да цывілізацыі”, — як іншы раз даводзіцца чуць.\nСапраўды, вясковы дом па сваіх камунальных умовах прыкметна саступае віцебскай ці мінскай кватэры. Рабочы дзень, умовы працы агранома сельгасарганізацыі не параўнаеш з тым, як працуе праграміст ці настаўнік. Пра ўсё гэта маладыя спецыялісты ведаюць не стаўшы нават абітурыентамі. Якія тут могуць быць прэтэнзіі?\nАле, безумоўна, ёсць іншыя прычыны па якіх маладыя спецыялісты не цэняць першае працоўнае месца, атрыманае на Сенненшчыне. Гэта пацведзіў маніторынг, праведзены спецыялістамі аддзела арганізацыйна-кадравай работы і ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама.\n-Мы акцэнтавалі ўвагу на вывучэнні ўмоў працы і быту, адаптацыі і замацавання маладых спецыялістаў і рабочых, — расказала Ганна Мартыновіч, галоўны спецыяліст аддзела.\n46% маладых спецыялістаў, якія працуюць на Сенненшчыне, жывуць з бацькамі, 28 – здымаюць жыллё, 14 – засяліліся ў ведамасныя інтэрнаты або дамы. Невялікая частка мае ўласнае жыллё ці ездзіць на працу з іншых населеных пунктаў.\nІнфармацыя пра жыццё–быццё ўчарашніх студэнтаў збіралася і іншымі спосабамі. Пераважна праз адкрыты дыялог. Назбіралася даволі шмат негатыву, які сведчыць пра незадаволенасць маладых спецыялістаў узроўнем аплаты працы, умовамі працы і адпачынку, нават, настроем у працоўных калектывах. А больш за ўсё выклікае трывогу абыякавасць адказных асоб, у першую чаргу кіраўнікоў арганізацый, да далейшага лёсу маладых спецыялістаў, да замацавання іх на першым рабочым месцы.\nАдкрытым застаецца пытанне забеспячэння маладых спецыялістаў жыллём з належнымі ўмовамі. Вось адзін з прыкладаў на гэтую тэму. Аднаму са спецыялістаў ААТ “Сенненскі райаграсервіс” прапанавалі пакой ў інтэрнаце, ад якога ён адмовіўся, бо памяшканне доўгі час не рамантавалася,і здымае жыллё. Затраты на гэта яму арганізацыя не кампенсуе, хоць згодна з калектыўным дагаварам павінна. Кіраўнікам арганізацый неабходна загадзя прадумваць адказы на пытанні: «Якое жыллё прапанаваць маладому спецыялісту?», «Ці прымальны гэтыя ўмовы для жыцця?», «Што неабходна зрабіць, каб іх палепшыць?».\nНедахопы такога ці іншага характару зафіксаваны ў іншых арганізацыях. Што асабліва здзівіла, маладым спецыялістам не заўсёды хапае неабходнай інфармацыі. Зрэшты, папрок можна выказаць і ўх адрас. Трэба ведаць свае правы, вучыцца адстойваць іх.\nМаюць месца сітуацыі супрацьлеглага кшталту. Жыхару Віцебска, які працуе ў сельгасарганізацыі першы год, прапанавалі ў якасці жылля службовы дом. Хлопец адмовіўся і кожны дзень (на працу з працы) ездзіць. Пры гэтым настойвае, каб яму кампенсавалі затраты на праезд. Як высветлілася, яго прэтэнзіі не правамерныя, бо аплата праезда не прадугледжана калектыўным дагаворам.\nВынікі маніторынгу былі абмеркаваны, у тым ліку з удзелам старшыні райвыканкама. Вывады, зробленыя удзельнікамі, нарады хоць і не адрозніваюцца арыгінальнасцю, аднак досыць зразумелыя. Маладым спецыялістам трэба аддаць усё, што прадугледжана заканадаўствам, кіраўнікам і спецыялістам варта праявіць крыху чалавечай ўвагі, цеплыні і паказаць перспектыву кар’ернага росту. Гэта адна з галоўных пераваг працы ў сельскім раёне. Пры дэфіцыце спецыялістаў, асабліва падрыхтаваных належным чынам, ініцыятыўных, гатовых узяць на сябе адказнасць за лёс калектываў, вытворчасці, наяўнасці здаровых амбіцый лёгка вырасці за непрацяглы час па кар’ернай лесвіцы да вышынь, якія ў вялікіх гарадах не пераадолець і за ўсе гады працы. А калі ў вас разам з імкненнем праявіць сябе ў вытворчых, грамадскіх справах ёсць любоў да прыроды, Сенненшчына – той край, які варта выбраць у якасці пастаяннага месца жыхарства.\n← Дополнительный выезд техники ЖКХ для сбора мусора организован в Сенно\nСостояние медицинского обслуживания сельского населения обсудили на сессии Богдановского Совета депутатов →\nСреда, 23 март, 2016 admin Комментарии к записи Ідэалагічная вертыкаль раёна падвяла вынікі работы за 2015 год отключены


Ці патрэбна ў Беларусі прыватная ўласнасць на зямлю? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЦі патрэбна ў Беларусі прыватная ўласнасць на зямлю?\nЭканаміст Барыс Жаліба патлумачыў, чаму зямлі неабходны гаспадар.\nВіцэ-прэм’ер Міхаіл Русы днямі заявіў, што ўвядзенне прыватнай уласнасці на зямлю не здолее палепшыць сітуацыю ў сельскай гаспадарцы.\n“Створаны ўмовы для таго, каб нармальна весці бізнес, – сказаў чыноўнік. – І я не бачу неабходнасці ў прыватнай уласнасці на зямлю. Паглядзіце на прыватную жыллёвую гаспадарку – там многія двары ўжо зараслі. Прыватнік не прыводзіць іх у парадак. Атрымай зямлю ў арэнду на 99 гадоў і прыводзь у парадак. Самае галоўнае, каб з мазгамі быў чалавек. Калі прыходзіць новы гаспадар з добрымі адносінамі да справы, то за два-тры гады з’яўляецца вынік”.\nБарыс Жаліба: У многіх замежных краінах фермерства базіруецца на прыватнай уласнасці на зямлю і стварае добрыя ўмовы для развіцця. Яно падтрымліваецца таннымі крэдытамі, датацыямі, таму што дзейнічае прыватны інтарэс. У свой час двойчы Герой Сацыялістычнай працы Васіль Старавойтаў казаў, што няма такой сілы, якая прымусіла б эфектыўна працаваць людзей у калгасе. І гэта словы прарока! Але чыноўнікам, натуральна, больш да спадобы савецка-калгасны стыль працы, калі ўсё вакол агульнае, усё не маё. Улады зрабілі сельскагаспадарчыя прадпрыемствы чарговымі дзяржаўнымі стратнымі праектамі. Практыка паказвае, што ў Беларусі ў людзей няма стымула працаваць на зямлі, калі гэта дзяржаўная зямля. І, калі краіна з’яўляецца буйным экспарцёрам па мясу, малаку і гэдак далей, то ўсё гэта даецца вельмі дарагой цаной. Бо ў гэтыя сельскагаспадарчыя прадпрыемствы ўкладваюцця вялізныя дзяржаўныя грошы, і выкарыстоўваюцца яны вельмі неэфектыўна. Таму рана ці позна, але да прыватнай уласнасці на зямлю ўсё роўна краіна прыйдзе.\nРР: А ці патрэбен дзяржаве такі канкурэнт, як прыватнік?\nБарыс Жаліба: Тут маецца палітычны момант, бо прыватнікамі кіраваць і падпарадкоўваць куды складаней. Прыватнік сам вырашае, што яму рабіць зараз і ў будучым, сам распараджаецца фінансамі. А гэта не суадносіцца з мадэллю беларускай эканомікі. Для ўлады важна, каб кіраванне ішло з цэнтра.\nЦі з’явіцца ў Беларусі свой “чаркізаўскі рынак”?\nПачаў працу форум-выстава дзелавых кантактаў «Брэст 2016»


1 Пісьменніцкая трагедыя Майстры.\n1.1 / Складанні / Булгакаў М.А. / Майстар і Маргарыта / пісьменніцкіх трагедыя Майстры.\n2 Трагедыя Майстры (паводле рамана М. Булгакава «Майстар і Маргарыта»)\n2.1 / Складанні / Булгакаў М.А. / Майстар і Маргарыта / Трагедыя Майстры (паводле рамана М. Булгакава «Майстар і Маргарыта»)\nПісьменніцкая трагедыя Майстры.\nРаман "Майстар і Маргарыта" - вяршыня творчасці Булгакава. У рамане аўтар закранае мноства розных праблем. Адна з якіх - пісьменніцкая трагедыя чалавека, які жыў у ЗО-я гады. Для сапраўднага пісьменніка самае страшнае - ня мець магчымасьці пісаць пра тое, пра што думаеш, свабодна выказваць свае думкі. Такая праблема закранула і аднаго з галоўных герояў рамана - Майстры.\nМайстар рэзка адрозніваецца ад іншых пісьменнікаў Масквы. Усе чыны МАССОЛИТа, адной з буйнейшых маскоўскiх лiтаратурных асацыяцый, пішуць на заказ. Галоўнае для іх - гэта матэрыяльныя даброты. Іван Бяздомны прызнаецца Майстру, што яго вершы жудасныя. Для таго каб напісаць нешта добрае, трэба ўкласці душу ў твор. А тэмы, на якія піша Іван, зусім не цікавяць яго. Майстар піша раман пра Понцiя Пiлата, у той час як адной з характэрных рыс 30-х гадоў з'яўляецца адмаўленне існавання Бога.\nМайстар жадае атрымаць прызнанне, стаць вядомым, уладкаваць сваё жыццё. Але грошы - не галоўнае для Майстры. Аўтар рамана пра Понцiя Пiлата называе сябе Майстрам. Гэтак жа называе яго і любая. Імя Майстры ў рамане не дадзена, так як гэты чалавек выступае ў творы як таленавіты пісьменнік, аўтар геніяльнага тварэння.\nМайстар жыве ў невялікім падвальчыку дома, але гэта яго зусім не гняце. Тут ён можа спакойна займацца любімай справай. Маргарыта ва ўсім яму дапамагае. Раман пра Понцiя Пiлата - праца жыцця Майстры. Ён ўклаў усю сваю душу ў напісанне гэтага рамана.\nТрагедыя Майстры заключаецца ў тым, што ён спрабаваў знайсці прызнанне ў грамадстве крывадушнікаў і баязліўцаў. Раман адмаўляюцца надрукаваць. Але па рукапісы было ясна, што яго раман чыталі і перачытвалі. Такі твор не магло застацца незаўважаным. Неадкладна рушыла ўслед рэакцыя ў літаратурным асяроддзі. Пасыпаліся артыкула, якія крытыкавалі раман. У душы Майстры пасяліліся страх і адчай. Ён вырашыў, што раман - прычына ўсіх яго няшчасцяў, і таму спаліў яго. Неўзабаве пасля выхаду артыкула Латунскага Майстар аказваецца ў псіхіятрычным шпіталі. Воланд вяртае Майстру раман і забірае яго і Маргарыту з сабой, так як ім няма месца сярод прагных, баязлівых, нікчэмных людзей.\nЛёс Майстры, яго трагедыя пераклікаюцца з лёсам Булгакава. Булгакаў, як і яго герой, піша раман, дзе падымае пытанні хрысціянства, гэтак жа спальвае першы чарнавік свайго рамана. Раман "Майстар і-Маргарыта" заставаўся ня прызнаным крытыкай. Толькі праз шмат гадоў ён стаў вядомы, быў прызнаны геніяльным тварэннем Булгакава. Пацвердзілася знакамітая фраза Воланда: "Рукапісы не гараць!" Шэдэўр не знік бясследна, а атрымаў сусветнае прызнанне.\nТрагічны лёс Майстры характэрная для многіх пісьменнікаў, якія жылі ў 30-я гады. Літаратурная цэнзура не прапускала творы, якія адрозніваліся ад агульнага патоку таго, пра што трэба было пісаць. Шэдэўры не маглі знайсці прызнанне. Пісьменнікі, якія рызыкнулі свабодна выказваць свае думкі, траплялі ў псіхіятрычныя бальніцы, паміралі ў галечы, так і не дабіўшыся вядомасці. У сваім рамане Булгакаў адбіў рэальнае становішча пісьменнікаў у гэты нялёгкі час.\n20691 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.\nТэма творчасці ў рамане М. А. Булгакава «Майстар і Маргарыта»\nРукапісы не гараць. (Эсэ па рамане М.А.Булгакава «Майстар і Маргарыта»)\n/ Складанні / Булгакаў М.А. / Майстар і Маргарыта / пісьменніцкіх трагедыя Майстры.\nГлядзі таксама па твору "Майстар і Маргарыта":\nТрагедыя Майстры (паводле рамана М. Булгакава «Майстар і Маргарыта»)\nСлова "майстар" не выпадкова вынесена Булгакавым ў загаловак яго знакамітага рамана "Майстар і Маргарыта". Ён сапраўды з'яўляецца адной з цэнтральных фігур булгаковского творы. У бясконца складанай структуры "Майстры і Маргарыты" аўтару рамана пра Понцiя Пiлата належыць асаблівая роля, як чалавеку, што пераварочвалі жыццё Івана Бяздомнага, Маргарыты.\nЛёс Майстры складваецца пад уздзеяннем разнонаправленных магутных сіл, кожная з якіх спрабуе захапіць яго за сабой. Божай воляй яму падараваны пісьменніцкі талент, які робіць невядомага супрацоўніка музея Майстрам. Працуючы над сваім творам аб "жорсткім пятага пракуратара Юдэі, коннiк Понцiй Пiлат", Майстар тым самым выконвае запаведзь Бога. Але жыве ён у свеце, дзе злыя, пахабныя, маларазумнай нікчэмнасці прыйшлі да ўлады, дзе, па цудоўным вызнача- лению Булгакава, "чаго ні хопішся, нічога няма". У гэтым свеце чароўны дар Майстры аказваецца пад забаронай як нешта вельмі небяспечнае. Латунскага, спрытны літаратурны крытык, выдатна які адчувае, адкуль дзьме вецер, абвальваецца на кнігу, якую да яго разносяць іншыя крытыкі. Алаіза Мо-гарыч піша данос на апальнага пісьменніка і пакідае Майстры без прытулку.\nХарактэрна, што прытулкам Майстры пасля гэтага становіцца клініка для псіхічнахворых. Гэты момант сюжэту, з аднаго боку, звязаны з тэмай незлічоных "психушек", куды прыбіралі няўгодных савецкім уладам людзей, з другога - паказвае, што геній часта ўспрымаецца як вар'ят, а ўнутраныя законы, па якіх ён жыве, незразумелыя натоўпе і ўспрымаюцца імі як вар'яцтва.\nМайстар прадстаўлены ў рамане не толькі як аўтар "негорящей рукапісы", але і як каханы галоўнай гераіні - Маргарыты. Такім чынам, тэма творчасці і тэма кахання непарыўна пераплятаюцца ў апавяданні, так як самі гэтыя паняцці звязаны з узнёслым станам чалавечай душы, падораным самім Богам. Дзіўны, раздвоены вобраз Маргарыты уносіць у жыццё Майстры і боскае, і д'ябальскае. Нездарма Булгакаў паказвае яе да сустрэчы з Воландам "ў тую вясну адно вока ведзьмай, якая ўпрыгожыла ў сябе галінкамі мімозы". Але, як вядома, усе сатанінскае, звязанае з Воландам, выступае ў рамане ў адмысловым якасці: гэта тая сіла, "што вечна хоча зла і вечна здзяйсняе дабро". Адным рухам Воланд наводзіць парадак у перавернутым свеце, дзе квітнелі рымскія, ў Лiхадзеева i Варэнуха, але нельга з упэўненасцю казаць пра тое, што сустрэча з сатаной становіцца безумоўным дабром для Майстры і Маргарыты.\nТак, Маргарыта, якая прадала сваю душу д'яблу і якая прыняла аблічча ведзьмы, здолела вызваліць Майстры са зняволення. Але атрымаўшы ўсе назад: магчымасць зноў жыць у сваім доме, некранутыя агнём рукапісы, - сам Майстар адмаўляецца пісаць пра што б там ні было. Ні высокая тэма Іешуа і Пілата, ні зямная і надзённая - Магарыча, яго больш не прыцягваюць. Маргарыта нашэптвае на вуха свайго каханага, што ўсё вярнулася і ўсё магчыма: і творчасць, і любоў, і жыццё, - але Майстар адхіляе ўсе спакушэння, ён патрабуе толькі спакою. Прадбачачы гэта, Левiй Мацей просіць для Майстры менавіта спакою, выказваючы тым самым вышэйшую волю Госпада.\nТакім чынам, несучы ў сабе дар Божы, Майстар ўсё ж такі не прымае дароў Воланда, і за сустрэчу з сатаной Майстар і Маргарыта плацяць свайго зямнога жыццём. Момант іх сыходу ў іншае жыццё поўны смутку: "Багі, Багі мае! Як грустна вячэрняя зямля! Як таямнічыя туманы над балотамі. Хто блукаў у гэтых туманах, хто шмат пакутаваў перад смерцю, хто лятаў над гэтай зямлёй, несучы на сабе непасільны цяжар, той гэта ведае, гэта ведае стомлены. І ён без шкадавання пакiдае зямныя туманы, ведаючы, што адна смерць яго супакоіць. ".\nАле не так ужо сумная гісторыя Майстры на зямлі: ён пакідае на ёй свой след, і не толькі ў яго рамане, непадуладнае агню, але і ў душы Івана Бяздомнага, які стаў зусім іншым чалавекам, годным вучнем свайго мудрага, бясконца шчаслівага і бясконца пакутуе настаўніка.\nНа прыкладзе лёсу Майстры Булгакаў у сваім рамане змяшчае найважнейшыя для яго думкі, меркаванні і разважанні аб месцы мастака, творчай асобы ў грамадстве, у свеце, аб яго ўзаемаадносінах з уладай і сваім сумленнем. Булгакаў прыходзіць да высновы аб тым, што мастак не павінен хлусіць ні сабе, ні іншым людзям. Мастак, які хлусіць, не ў ладу са сваім сумленьнем, яно страчвае права на творчасць.\nУ сувязі з гэтым фігура Майстры ў рамане неадназначная: ён застаецца ўнутрана верны сабе, але ў той жа час у яго няма сіл тварыць на зямлі, хлусліва згаджаючыся або настойліва супраціўляючыся існуючай грамадскай маралі, яго творчасць пазбаўлена кампрамісаў, таму ён "не заслужыў святла, але заслужыў спакой ". І менавіта Воланд і ягоная світа аднаўляюць справядлівасць у адносінах да Майстру, робячы яго рукапісы "негорящими", што азначае, па думцы самога Булгакава, што толькі сапраўднае творчасць бяссмертная!\n21243 чалавека прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.\n/ Складанні / Булгакаў М.А. / Майстар і Маргарыта / Трагедыя Майстры (паводле рамана М. Булгакава «Майстар і Маргарыта»)\nСочинкние пра маё хобі ианцы\nСучинение почему дубровский стал разбойником 6 класс


Выклікі, звязаныя з Сустрэчаю - Taizé\nВыклікі, звязаныя з Сустрэчаю\n“Усё жыццё нашы мамы працавалі ў якасці хатняй гаспадыні. Мы выгадаваліся ў Хаелітшы, найбуйнейшым чорным паселішчы Кейптаўна, а зараз мы пачынаем кар’еру ў якасці кіраўнікоў... У глыбіні душы мы мірны і шчаслівы народ. Мы можам пажартаваць нават пра найгоршыя навіны. Лідэры, якія заклікаюць да бунту, - гэта дэмагогі, якія кіруюцца палітычнымі разлікамі, нас не падмануць іх гульнёю”. Х’юмані Бонтса, рыбалоўны інспектар, тлумачыць меркаванне невялікай групы маладых спецыялістаў. Гэта адлюстроўвае меркаванні шэрагу чарнаскурых грамадзян, якія выраслі пасля заканчэння апартэіду. Гэтыя маладыя людзі верылі ў змены і ўзялі жыццё ў свае рукі. Універсітэты шырока адчынілі свае дзверы, палітыка пазітыўных дзеянняў дала доступ да занятасці, былі пабудаваны тысячы дамоў... Гэтыя намаганні былі вельмі значнымі.\nГэта супярэчыць вобразу, часта драматычнаму, які адлюстроўваюць сродкі масавай інфармацыі краіны, што напоўнены штодзённым гвалтам, карупцыйнымі скандаламі, палітычнымі спрэчкамі... Праўда й тое, што пры адной з самых вялікіх у свеце розніц паміж багатымі і беднымі, у Паўднёвае Афрыцы па-ранейшаму застаецца багата праблемаў накшталт вельмі высокага ўзроўня злачыннасці альбо няўпэўненых у сабе кіруючых уладаў. Некаторыя могуць задаць пытанне: ці праз 25 гадоў пасля заканчэння апартэіду перастала існаваць вялікае пачынанне інтэграцыі? Няма больш агульнае барацьбы, каб задзіночыць людзей разам. Вялікая праца Камісіі праўды і паяднання не здолела дамагчыся вылячэння да тае ступені, на якую многія спадзяваліся. Старыя раны пераплятаюцца з новымі праблемамі: рабства, прымусовае перасяленне, сегрэгацыя, эксплуатацыя, няроўнасць, адсутнасць вопыту кіравання ў маладой дэмакратыі, закрыццё некалькіх шахт ды іншая эканамічная нявызначанасць...\nСацыяльная рэчаіснасць у Кейптаўне з’яўляецца сімвалам гэтага на ўзроўні ўсёй краіны. Павольнае развіццё і эканамічная няроўнасць сведчаць пра тое, што розныя супольнасці надаль яшчэ жывуць аддзеленыя адна ад адной. Школы, цэрквы, забаўляльныя мерапрыемствы аддзелены. Спортам ці музыкаю займаюцца нібы паралельна... Кейптаўн - гэта сацыяльная мазаіка, кожная частка якой сведчыць пра пэўныя няўдалыя сутыкненні, якія вызначылі гісторыю народаў. Патрабаванні да рэстытуцыі зямлі і прызнання іх ідэнтычнасці ўкшталтавалі абуджэнне спрадвечных народаў, гатэнтотаў і бушменаў (саманазвы: хоехое ды сан, адпаведна), якіх некалі выгналі.\nНекалькі тысяч чалавек, якія былі адпраўлены на мыс у якасці рабоў у XVII-XVIII стагоддзях, былі прывезеныя з Мадагаскара, Мазамбіка і ўсходнеафрыканскага ўзбярэжжа, Індыі, а таксама з астравоў Інданэзіі, такіх як Суматра, Ява, Селеб, Тэрнатэ і Тымор. Яны ўваходзяць у радавод так званых каляровых людзей, якія складаюць амаль 50% насельніцтва Заходне-Капскае правінцыі, сталіцаю якой з’яўляецца Кейптаўн. Каляровыя людзі былі пераселеныя другі раз - на працягу 30 гадоў, - калі яны былі гвалтоўна перамешчаныя ў выніку рэалізацыі Закона аб групавых абласцях 1950 года, а іх хаты былі разбураны.\nШтогод людзі з племені коса тысячамі працягваюць прыязджаць у Кейптаўн у пошуках лепшага жыцця, чым тое, што было ў іх у былых Бантустанах Транскей альбо Ціскей. На ўскрайку кантынента перабывае таксама шмат бежанцаў ды імігрантаў з усёй Афрыкі. Некаторыя з іх высокакваліфікаваныя спецыялісты, настаўнікі і лекары. Тым не меней, шмат хто зарабляе на жыццё ў шэрым сектары гаспадаркі. Іх абвінавачваюць у забранні месц працы мясцовай моладзі, бо яны годзяцца на ніжэйшыя заробкі. Часам яны становяцца ахвярамі гвалту.\nУ Кейптаўне нашчадкі афрыканераў жывуць пераважна ў паўночных прадмесцях, у той час як паўднёвыя прадмесці - раёны, дзе ў асноўным пераважаюць асобы брытанскага паходжання. Кейп-кватэры (анг. the Cape Flats), вялізная зона пясчаных дзюн пасярэдзіне, запоўненая каляровымі і чорнымі паселішчамі. У якасці наступства сістэмы апартэіду гэта адлюстроўвае падзел чалавечых супольнасцей, што характарызуюцца рознымі спосабамі мыслення, рознымі светапоглядамі, рознымі спосабамі адносінаў адзін да аднаго. Існуе шырокі дыяпазон. У адной з крайнасцяў ёсць тыя, хто толькі што пакінуў вёску з яе складанымі ды кансерватыўнымі рамкамі, з іерархічнай культурай, аўтарытэтам старэйшын, абрадамі пасвячэння, перамовамі пра пасаг і пахавальнымі рытуаламі. Такая сістэма забяспечвае ім стабільнасць і моцную кланавую ды сямейную салідарнасць. У іншае крайнасці тыя, хто вырас у свецкім, індывідуалістычным асяроддзі, прызвычаіўся да сталага задавання пытанняў ды вывучэння ўсіх магчымасцей. Прастораў для сустрэч і інтэграцыі небагата. Аднак шмат хто разумее, “альбо мы прыйдзем да супольнага поспеху, альбо разам выбухнем!”\nПаўднёвая Афрыка прапануе нам падарунак ужо тым, якім чынам ставіць перад намі пытанні. Гэта чалавецтва, глыбока пацярпелае і раздробленае, дзе існуюць усе тыпы напружанасці, кажа нам: што з’яўляецца тым, што выбудоўвае ў людзях і грамадстве пачуццё маральнасці? Што зможа збудаваць еднасць, пачуццё годнасці ды непаўторнай каштоўнасці кожнае чалавечае істоты? Адказ не ў кнігах і не на канферэнцыях, а ў людзях, якія ў гэтай сітуацыі рухаюцца наперад любячы іншых, якія даюць жыццё, клапоцяцца пра яго, напраўляюць, вераць у гэта. Таму звяртанне ўвагі на жыццё такіх людзей неабходна для падтрымання надзеі моладзі.\nМенавіта тут трэба шукаць самыя каштоўныя алмазы ў Паўднёвай Афрыцы: людзей, што сведчаць пра шчодрасць чалавечага сэрца. Нас могуць засмучваць падзелы і эгаізм, якія мы бачым, але мы не павінны забывацца прызнаваць надзвычайную здольнасць розных груп мірна суіснаваць, а таксама стойкасць людзей, якія прайшлі праз выпрабаванні гісторыі.\nНягледзячы на спробы паклёпу і крытыкі ў дачыненні да яго фігуры, постаць Мандэлы застаецца сур’ёзным арыенцірам. Яго двайная адукацыя - з аднаго боку, праз традыцыйнае жыццё ў вёсцы, а з другога - праз вучобу на юрыдычным факультэце, - а таксама 27 гадоў пазбаўлення волі, якія не разбурылі ягонае веры ў Бога і ягонага даверу да чалавека, урэшце сталая мудрасць, якая дазволіла яму ўвасобіць многія памкненні і разрадзіць страхі іншых людзей, ідучы да канца апартэіду і нараджэння дэмакратыі.\nПілігрымка Даверу ў верасні 2019 года стане магчымасцю адкрыць для сябе Нэльсана Мандэлу сучаснасці. Існуе вялікая колькасць праектаў на чале з НДА, цэрквамі ці проста невялікімі групамі людзей, якія ўвасабляюць салідарнасць на практыцы.\nСпадарства Сэптэмбэр жывуць з малой пенсіі ў Атлоне ля ўваходу ў Кейп-кватэры. Двойчы на тыдзень яны рыхтуюць вялікі рондаль з ежай, і з ходніка перад домам раздаюць гарачую ежу тым, хто таго найбольш патрабуе.\nМэцью Котцэ, які сам у мінулым быў бяздомным, кіруе домам “Хлябы і рыбы” ў Солт-Рывэры. Усю сваю энергію, цярплівасць і вопыт ён прысвячае прыёму і рэсацыялізацыі маргіналізаваных людзей.\nПастар Дэ ла Харпэ прадстаўляецца расістам па навяртанні. 25 снежня ў Блумфантэйне ў садзе Галандскае рэфармацкае царквы Дзве Вежы, якой ён запраўляе, супольна з трыццаццю валанцёрамі з усіх супольнасцяў раздаў 500 калядных пасілкаў для бедных людзей, якія пасля выходзілі з яшчэ дадатковым пакункам правіянту.\nУ паўднёваафрыканскім кантэксце любое запрашэнне пераадолець бар’еры, каб выпрабаваць братэрства, падзяліцца надзеяй, шукаць крыніцы еднасці, вельмі актуальна. Цэлебрацыя адзінага Бога праз супольныя хвалу і маўчанне дазваляе нам убачыць, што абнаўленне нашае супольнасці магчыма.\nТакія думкі натхняюць надзеяй нашую невялікую каманду, прысутную ў Кейптаўне, каб падрыхтаваць Сустрэчу ў верасні 2019 года. Мы чакаем 7-8 тысяч маладзёнаў з усёй Паўднёвай Афрыкі і з па-за яе межаў. Рыхтуюцца групы з Кот-д’Івуара, Кеніі, Танзаніі, Уганды, Замбіі, Мадагаскара, Ганы і краін, якія мяжуюць з Паўднёвай Афрыкай. Кіраўнікі галоўных Цэркваў накіравалі нам сумеснае запрашэнне, і мы атрымалі унікальную магчымасць наведаць і працаваць з усімі супольнасцямі, у разнастайнасці іх каранёў, канфесій і сацыяльнага паходжання. Секулярызацыя тут даволі падобная да сітуацыі ў Заходняй Еўропе: моладзь знікае з нядзельных царкоўных службаў пасля сваёй канфірмацыі. Прыехаць у Кейптаўн з іншых частак краіны - гэта доўгае і дарагое падарожжа. Але ёсць шмат тых, хто зразумеў, што такая экуменічная і міжнародная сустрэчу як гэта, куды запрашаюцца ўсе слаі “Вясёлкавай нацыі”, а таксама просяць пра гасціну, будзе сапраўднае спрыяльнае магчымасцю для іх рэгіёна.\nПасля першага года, прысвечанага вывучэнню горада, наведванню духавенства і абшчын, зараз нашая камандная праца з прымаючымі цэрквамі набірае больш практычнага кшталту. Складанасць грамадства і маштаб яго праблем стымулююць нашую малітву і веру. Нашую рэгулярную малітву мы праводзім ў англіканскай парафіі св. Барталамея ў Вудстоку - прыгарадзе Кейптаўна. Нас часта запрашаюць на “малітвы Тэзэ”... Стварэнне месца для ўсіх дазваляе людзям сустракацца і дзяліцца глыбінёю, праз гасціннасць і служэнне гэта тое пачынанне, чые стаўкі значна пераўзыходзяць практычную падрыхтоўку да сустрэчы, з усімі яго праблемамі для вырашэння, дазволамі на атрыманне, дамовамі на афармленне. Тое будзе ўнёскам да святкавання і падтрымкі надзей, якія Паўднёвая Афрыка ўжо ўвасабляе.\nАпошняе абнаўленне: 6 жніўня 2019


Ох, дамашняе заданне...\nГалоўная старонка > Ох, дамашняе заданне...\nНа днях на вочы трапіў артыкул “Іспанскія бацькі пратэстуюць супраць школьнай нагрузкі на дзяцей”. Даведалася, што тысячы сямей у краіне байкатуюць выкананне хатніх заданняў іх дзецьмі, што сістэма адукацыі, на думку бацькоў, састарэла і завучванне стала ўжо неэфектыўным.\nАдразу ж успомніла, як амаль што кожны дзень доўгімі вечарамі прыходзілася сядзець за ўрокамі. Асабліва цяжка прыйшлося ў 11-м класе, калі на заўтрашні дзень трэба было не толькі вывучыць каля шасці ўрокаў, але і рыхтавацца да цэнтралізаванага тэсціравання. Пасля заняткаў у школе, калі прыходзіла дахаты звычайна гадзіны ў чатыры, і, перакусіўшы на хаду ці схапіўшы булку, спяшалася на пяць гадзін да рэпетытара па англійскай ці польскай мове. А пасля ўжо ніякіх сіл не ставала, каб выконваць дамашнюю працу. Заняткі ж з рэпетытарамі былі тры-чатыры разы на тыдзень. Амаль штодзень ад стомленасці балела галава і прыходзілася піць таблетку. З-за нагрузкі ў старэйшых класах стаў падаць зрок, не гаворачы ўжо пра іншыя праблемы, напрыклад, з пазваночнікам ці шчытападобнай залозай.\nХадзілі на заняткі ў школу і па суботах, таму паўнавартаснага адпачынку не было ні ў які дзень. У нядзелю прыходзілася зноў зранку засядаць за падручнікі, каб падрыхтаваць урокі, заданні рэпетытара і рашыць некалькі тэстаў. Яшчэ добра, калі некаторыя настаўнікі тых прадметаў, па якіх мы не здавалі ЦТ, на што-небудзь заплюшчвалі вочы.\nЦі спатрэбілася завучванне ў школе, на якое траціла даволі многа часу? Адказваю: часткова. Большасць з таго, што настаўнікі задавалі папросту вучыць на дом, ці сухую інфармацыю, напісаную ў падручніках, на жаль, ужо не памятаю. Але тое, што настаўнікі на ўроках падносілі ў цікавай форме, з энтузіязмам і натхненнем, з сапраўднай падрыхтоўкай да ўрокаў, запомнілася больш за ўсё. Гэта былі найперш прэзентацыі і праца ў групах. (Дарэчы, я сама вельмі любіла рыхтаваць прэзентацыі на розныя тэмы ў якасці дамашняга задання, чым нешта проста завучваць.)\nМы — тое пакаленне, якому ўжо цяжка сядзець за падручнікамі, калі вакол пастаянна спакушае інтэрнэт, мабільная тэлефоны, айпады і планшэты. Таму, на мой погляд, працу на ўроках трэба планаваць так, каб гэта сапраўды зацікавіла ўсіх вучняў, выкарыстоўваць мультымедыйныя сродкі. Гэта дапаможа ў запамінанні патрэбнай інфармацыі.\nЖывучы цяпер у студэнцкім інтэрнаце, на адным паверсе з людзьмі, якія прыехалі вучыцца ў Беласток па праграме Erasmus, запытала сваіх знаёмых з розных краін пра навучанне і тое, колькі часу ім патрабавалася, каб выканаць дамашнюю працу.\nМануэль (Manuel), Іспанія:\n— Гэта праўда, што ў Іспаніі дзецям прыходзіцца рабіць шмат дамашняга задання. Напрыклад, мой брат цяпер вучыцца ў пачатковай школе. Кожны дзень ён абавязаны даволі многа працаваць, вучыць урокі, часам і тое, чаго я не памятаю. На сённяшні дзень дзецям прыходзіцца працаваць больш, чым тады, калі вучыўся я. Лічу, што гэта не самая добрая сітуацыя.\nРэджэйн (Réjane), Францыя:\n— Дамашнія заданні з’яўляюцца прадметам суровых дэбатаў таксама і ў Францыі. Як правіла, дзецям у пачатковай школе (да 11 гадоў) дамашніх заданняў не задаюць. Ім толькі прыходзіцца вучыць урокі. На самай справе бацькі, асабліва больш адукаваныя, патрабуюць дамашняе заданне. Таксама ўзмацняецца няроўнасць, калі адукаваныя бацькі могуць дапамагчы сваім дзецям з дамашняй працай, у той час як бацькі меней адукаваныя або тыя, якія не маюць часу ці папросту незацікаўленыя ў гэтым, не могуць гэтага зрабіць.\nДва гады таму кіраўніцтва стварыла “Суправаджальны пазавучэбны час”. Гэта значыць, што дзеці пасля школы могуць наведваць розныя актыўны заняткі (кулінарыю, спорт, творчасць, тэатральнае мастацтва) або рабіць свае дамашнія заданні разам з настаўнікамі.\nПадчас вышэйшай школы вучні маюць ўсё больш і больш дамашняй работы. І гэта даволі лагічна. Пасля экзамену ў вышэйшай школе нагрузка будзе залежыць ад тваёй школы. Калі ты паступаеш ва ўніверсітэт, ты будзеш многа часу працаваць на сябе. А галоўная праблема ва ўніверсітэце заключаецца ў тым, што студэнты адчуваюць сябе адзінокімі, яны не працуюць, а потым кідаюць вучобу. Таксама многія працуюць толькі на заключны іспыт, таму ўжо многа гадоў веды правяраюцца шляхам бесперапыннай ацэнкі, каб студэнт працаваў увесь час.\nКутай (Kutay), Турцыя:\n— На самай справе наша нагрузка была стрыманай. Калі вучань пачынае рабіць дамашняе заданне адразу пасля школы, то можа яго закончыць праз гадзіну. Але пасля вышэйшай школы мы маем цяжкі экзамен, каб паступіць ва ўніверсітэт. Таму нагрузка ўсё больш і больш узмацняецца. Як і для многіх вучняў, для мяне было нецікава хадзіць у школу.\nВіёла (Wiola), Польшча:\n— У пачатковай школе я любіла хадзіць у школу, таму што гэта было нешта новае для мяне. Ад школы я атрымлівала задавальненне. Я ганарылася тым, што вучу літары, лічбы і пад. Аднак у сярэдняй школе было вельмі цяжка, таму што ў мяне быў высокі ўзровень адукацыі. Мы павінны былі многае вучыць на памяць, каб добрасумленна падрыхтавацца да іспытаў. Я не любіла гэтую школу, таму што часта прыходзілася вучыць усю ноч. У тэхнікуме было добра, без цяжкасці здавала экзамен сталасці і прафесійныя экзамены. Шмат прыходзілася вучыцца і рыхтавацца да матуры, але не так моцна, як у сярэдняй школе.\n…Іспанія займае адно з самых высокіх месцаў у свеце па часе, якое трацяць дзеці на дамашнюю работу. Пры гэтым краіна не лідуе ў свеце па ўзроўні ведаў вучняў. Сцвярджаюць, што фінскія школьнікі паказваюць самы высокі ўзровень ведаў, больш за іншых на планеце чытаюць. Яшчэ фіны займаюць другое месца па прыродазнаўчых навуках і пятае — па матэматыцы. І пры такіх высокіх выніках фінскія дзеці праводзяць за вучобай найменш часу. Ці не парадокс?! А яшчэ ў іх няма экзаменаў, бо там дзяцей рыхтуюць не да іх, а да жыцця. Можа, разгадка фінскай адукацыі ў гэтым? Што вучоба там скіравана не на завучванне, а на самастойнае атрыманне ведаў і разважанне?..\nІ яшчэ я ўпэўнена, што ў Фінляндыі няма рэпетытараў.\nЗыходны URL: http://www.nastaunik.info/blogs/15226


17:06 06.04.2019 (абноўлена 11:30 18.06.2019)\nМІНСК, 6 кра - Sputnik. Урачыстая цырымонія прэзентацыі эстафеты агню "Полымя міру" II Еўрапейскіх гульняў 2019 года прайшла ў Мінску, паведамілі ў прэс-службе дырэкцыі гульняў.\n"Сёння мы прэзентуем эстафету агню "Полымя міру" II Еўрапейскіх гульняў. У самой яе назве ўжо закладзена мэта, якую ставяць арганізатары мультыспартыўнага форуму: перш за ўсё, аб'яднаць усе краіны Еўропы вакол выдатнага свята, якое пройдзе ў Мінску і ператворыцца ў самую яркую падзею 2019 года", - сказаў кіраўнік фонду "Дырэкцыі II Еўрапейскіх гульняў" Георгій Катулін.\nСпецыяльна для эстафеты факел распрацавала дызайнер Юлія Брайчук, а вырабілі яго ў Наваградку на заводзе газавай апаратуры. Новы факел Еўрапейскіх гульняў-2019 увасабляе ў сабе Алімпійскія каштоўнасці і палымяны вобраз "Папараць-кветкі".\nФакел выраблены з нержавеючай сталі і яго вага ледзь перавышае 1,7 кілаграма, пры гэтым яго вышыня - 81 сантыметр. Праўда, арганізатары асабліва падкрэсліваюць, што вага і цэнтр цяжару размеркаваны так, каб з ім было максімальна зручна бегчы, і да таго ж факел можна прымацаваць да веласіпеда і інваліднай каляскі.\n"Згодна з агульнасусветным стандартам правядзення падобных эстафет, працягласць гарэння факела складае каля 15 хвілін, што з'яўляецца дастатковым для таго, каб людзі, якія прымаюць удзел у эстафеце, змаглі пераадолець сваю дыстанцыю", - адзначылі ў прэс-службе.\nМаршрут эстафеты "Полымя міру" стартуе ўжо 3 мая ў Рыме. Праз роўна 50 дзён шлях эстафеты завершыцца 21 чэрвеня урачыстым запальваннем алімпійскага агню на цэнтральнай арэне II Еўрапейскіх гульняў стадыёне "Дынама".\nФакел з агнём пабывае ў 55 населеных пунктах на тэрыторыі васьмі краін Еўропы. Працягласць маршруту складзе 7700 км. У эстафеце прымуць удзел 450 факеланосцаў, 100 валанцёраў і 10 захавальнікаў агню.\nЦікава, што ў планах арганізатараў стаіць і заваяванне вышэйшай кропкі Еўропы - гары Манблан. У Беларусь факел прыбудзе 12 мая і пабывае ў Белавежскай пушчы, на Аўгустоўскім канале, сядзібах Тадэвуша Касцюшкі і Міхала Агінскага, замках у Міры і Навагрудку і нават - у шахтах Салігорска.\nСёння на цырымоніі таксама была прэзентаваная форма удзельнікаў эстафеты, якую распрацавала беларускі дызайнер Юлія Латушкіна.


Якія найбольш эфектыўныя інструменты зваротных спасылак вы можаце выкарыстоўваць, каб атрымаць якасную сувязь сок?\nДля таго, каб атрымаць найлепшы вынік ад анлайну-рэкламы, уладальнік сайта павінен спытаць сябе, што ён хоча дамагчыся ад яго. Калі ў вас ёсць канкрэтны бізнес-мэты, гэта будзе лёгка для вас, каб знайсці шляхі яе дасягнення.\nКожны патэнцыйны ўладальнік бізнэсу, які прымае сваю працу сур'ёзна хоча зрабіць гэта правільна. Пад гэтым мы маем на ўвазе - самае лепшае абслугоўванне і самае лепшае якасць. Калі вы вырашылі стварыць свой бізнэс у Інтэрнэце, вы павінны мець надзейныя і аўтарытэтныя паслугі, якасць зместу і добра аптымізаваны вэб-дызайн і структуру.\nВы павінны пачаць з самага пачатку, калі вы хочаце, каб дабрацца да вяршыні. Калі вы пачынаеце з нуля, то першае, што вам трэба, каб стварыць гэта якасць зваротных спасылак для вашага сайта. У гэтым артыкуле мы абмяркуем, якія інструменты Зваротнай вам трэба выкарыстоўваць, каб атрымаць лепшае якасць знешніх спасылак на ваш сайт.\nУсё і ня варта рабіць у будынку сувязі\nПа-першае, давайце абмяркуем усе «Этыкет» Вы павінны разгледзець, каб усталяваць вашу будаўнічую кампанію спасылку найлепшым чынам. Вы павінны выкарыстоўваць толькі надзейныя і звязаныя з вашай нішы сайтаў рынку, каб пазбегнуць зваротных спасылак, якія могуць нанесці шкоду вашай рэпутацыі сайта і выклікаць штрафы Google. Як правіла, дамены, якія спасылаюцца ненадзейны кантэнт на ваш вэб-крыніцы, спам. Вось чаму вы павінны глядзець на правераных і надзейных сайтаў. Напрыклад, такія вэб-крыніцы, як Wikipedia, Forbes, Amazon, прадпрымальнік і іншыя той жа вобласці ўлады мае вельмі высокі рэйтынг, і ў той жа час зрабіць яго надзейным.\nКалі вы не хочаце, каб атрымаць санкцыі ад пошукавай сістэмы, вы павінны пазбягаць гіперспасылак, якія могуць быць звязаныя з чорнай капелюшы метады пабудовы спасылак. Як правіла, гэтыя спасылкі са спамам маюць аднолькавае ўтрыманне, толькі ў іншай форме. Гэта можа прывесці да невялікага адсотку ад разнастайнасці на вашым сайце, а таксама дубляванне кантэнту.\nДля таго, каб стварыць выйгрышную спасылку будынак кампаніі, вы павінны выкарыстоўваць некаторыя правераныя спосабы, каб атрымаць зваротныя спасылкі, такія як:\nСацыяльная акцыя і блогаў\nВы можаце стварыць бізнес-рахунак на адным з папулярных сацыяльных медыя-платформаў, такіх як Pinterest, Facebook, Instagram і г.д.Гэта выдатная магчымасць для прасоўвання вашага брэнда, прыцягнуць мэтавай трафік з сацыяльных сетак і якасць зборкі зваротных спасылак на ваш сайт. Стварэнне сацыяльных медыя маркетынгавай кампаніі, вам трэба звярнуць асаблівую ўвагу, якім вы будзеце прадастаўляць інфармацыю. Калі вы хочаце палепшыць пазнавальнасць брэнда і прыцягнуць патэнцыйных кліентаў для Вашага бізнесу ў Інтэрнэце, вы павінны быць арыентаваны на аўдыторыю з падобнымі інтарэсамі, якая займаецца вашым прадуктам ці паслугамі.\nблогінг яшчэ адзін выдатны спосаб стварэння якасных зваротных спасылак на ваш сайт. Для дасягнення добрых вынікаў у гэтай галіне, вы павінны даць чытачам даследаванняў на аснове прывабнага кантэнту, які будзе валодаць нейкае значэнне для іх. Спасылкі вы атрыманне праз вядзенне блога прадстаўляльныя як вы можаце кіраваць імі.\nВы можаце рэкламаваць некаторыя шырока выкарыстоўваюцца пошукавыя запыты, як стыпендыі, як з. EDU дамены могуць прынесці вам шмат патэнцыйных кліентаў на працягу кароткага перыяду часу, вы можаце напісаць пра нейкую верхняй нішы і павялічыць свой вэб-сайт папулярнасць адразу Source .


Вялікую цікавасць мяне 8 серыя Explorer Xiaomi зніжае цэны на іншыя мадэлі\nДва дні таму я пайшоў у продаж другога пула самага магутнага смартфона Xiaomi Mi 8 Правадыр Edition. Продажу зноў доўжыліся ўсяго некалькі секунд, а колькасць даступных адзінак вычарпана. Не вядома, колькі прылад паступілі ў продаж. Аналагічныя праблемы з наяўнасцю іншых смартфонаў ёсць дзве кітайскі гігант Мі і Мі Mix 2s 8.\nВялікую цікавасць мне 8 серыя Explorer\nУ цяперашні час Мі 8 Правадыр Edition «Няма на складзе», Xiaomi з-за занадта вялікага попыту вырашыў знізіць цану на іншых сваіх топ-мадэляў. Акцыя дзейнічае на 8 Мі і Мі Mix 2S. Для мяне з найбольшай магутнасцю 8 6 ГБ аператыўнай памяці і 256 ГБ унутранай памяці Xiaomi свабоднай POWERBANK дадае ёмістасць 5000 мАг. Bezramkowiec Me Mix 2S версія 6 / 64GB атрымаў зніжку $ 30, бягучая цана ў Кітаі складае $ 453.\nСупрацоўнікі Xiaomi 229 атрымалі акцыі 1810.HK\nXiaomi акцыі будуць заклікаць карыстальнікаў, каб выбраць іншую мадэль, і, такім чынам, паменшыць попыт на мяне 8 Правадыр Edition. Вытворца разумее, што колькасць мадэляў не з'яўляецца дастатковым, і калі яна не можа гарантаваць даступнасць гэтага смартфона будзе прапаноўваць іншае танней азіяцкае супольнасць не выбрала прылада ад іншага вытворцы.\n6,21-цалевы AMOLED-экран з дазволам Full HD + (х 1080 2248 пікселяў)\n8-ядзерны працэсар Qualcomm Snapdragon 845 GPU Adreno 630\n128 ГБ дадзеных\nе Мпікс вэб-камера 20 / 2.0 для відэазванкоў і сэлф\nпадвойная камера F 12 / 1.8 12 мегапікселя + ж / 2.4 з LED\nбатарэя ёмістасцю мАг 3000 4.0 Quick Charge\nLTE мадэм / двайны SIM\nсчытвальнік адбіткаў пальцаў на экране\nмеханізм распазнання асобы, асобы 3D сканавання\nAndroid 8.1 Oreo абклаў MIUI\nXiaomi Mi 8 Xiaomi Mi 8 серыя Explorer Xiaomi Mi Mix 2s


07 студзень 2022, 15:00\nПрадстаўнік Дзярждэпартамэнту Нэд Прайс\nРазам з тым Прайс падкрэсьліў, што Злучаныя Штаты працуюць з партнэрамі над сур’ёзнымі санкцыямі супраць Крамля, калі Масква праявіць агрэсію ў дачыненьні да Кіева.\nЗаконапраект Круза дае Кангрэсу магчымасьць сваім рашэньнем уводзіць санкцыі, ад якіх раней адмовілася адміністрацыя Джо Байдэна — у тым ліку супраць кампаніі-ўладальніка газаправоду.\nПаралельна на галасаваньне можа быць вылучаны законапраект сэнатара-дэмакрата Боба Мэнэндэса. Яго прапановы прадугледжваюць такія ж санкцыі, але толькі ў тым выпадку, калі Расея распачне поўнамаштабнае ўварваньне ва Ўкраіну.\nРаней паведамлялася, што галасаваньне па санкцыях павінна прайсьці ў Сэнаце ЗША да 14 студзеня.\nГазаправод «Паўночны паток-2» ужо дабудаваны, але яшчэ не запушчаны ў эксплуатацыю. Цяпер ідзе працэс яго сэртыфікацыі, якой пакуль перашкаджаюць нявырашаныя юрыдычныя пытаньні. Злучаныя Штаты, Украіна і шэраг краінаў ЭЗ выступаюць супраць рэалізацыі праекту. Адміністрацыя Байдэна, каб не абвастраць адносіны зь Нямеччынай, вырашыла ўстрымацца ад санкцый, якія непасрэдна закранаюць газаправод.\nРасея, Нямеччына, Аўстрыя і іншыя ўдзельнікі будаўніцтва газаправоду сьцьвярджаюць, што праект мае выключна эканамічны характар.


16:30 УВЯДЗЕНЬНЕ Ў МЕНСК УНУТРАНЫХ ВОЙСКАЎ ТЛУМАЧАЦЬ “РЭЖЫМАМ УЗМАЦНЕНЬНЯ”\nЗа тры дні да выбараў прэзыдэнта вакол Менску дадаткова разьмясьцілі тры часткі ўнутраных войскаў, якія перадысьлякавалі з Гомеля, Віцебску і Мар'інай Горкі. Мясцовыя жыхары распавядаюць, што было жудасна глядзець, як ноччу па шашы на Менск калёнай на 40 кілямэтраў ішлі бронетранспарцёры з вайскоўцамі.\nЗ учорашняга дня пачаў дзейнічаць так званы "рэжым узмацненьня". Праз кожныя 50 мэтраў на вуліцах сустракаліся міліцэйскія патрулі. Амонаўцы дэманстратыўна хадзілі па праспэкце Францішка Скарыны групамі.\nУвечары ўвогуле перакрылі праезд па праспэкту. Уладальнікі аўтамабіляў пыталіся ў аўтаінспэктараў — у чым справа, але таксама безвынікова.\nЗамежныя журналісты спрабавалі высьветліць у супрацоўнікаў Міністэрства ўнутраных справаў, чым выкліканае гэткае становішча на вуліцах, але не атрымлівалі пэўных адказаў. Паводле неправераных крыніцаў, сёньня міліцэйскае кіраўніцтва атрымала загад, каб на менскіх вуліцах назіральнікі й журналісты ня ўбачылі ніводнага міліцыянта.\nАле ў другой палове дня ў дварах дамоў, што блізка ля Кастрычніцкай плошчы, разьмесьціліся машыны і аўтобусы з салдатамі і амонаўцамі. Па пэрымэтру самой плошчы прагульваюцца супрацоўнікі міліцыі ў цывільным, а на рагу праспэкта Францішка Скарыны і вуліцы Леніна паўсталі амонаўскія патрулі.


За свабоду палітвязняў і супраць катаванняў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗа свабоду палітвязняў і супраць катаванняў\nЗа свабоду палітвязняў і супраць катаванняў. У Беластоку пройдзе чарговая акцыя салідарнасці. Важна падтрымліваць цікавасць да беларускага пытання, тым больш, што ў самой Беларусі сітуацыя не паляпшаецца: за кратамі шмат соцень палітвязняў, а агульную колькасць рэпрэсаваных немагчыма падлічыць.\nКажа прадстаўнік беларускай дыяспары ў Беластоку Мечыслаў Навагродскі, які арганізуе акцыю каля Генеральнага консульства Рэспублікі Беларусь у Беластоку:\n– Тая сітуацыя, якая адбываецца ў Беларусі, вельмі цяжкая. І таму мы будзем размаўляць пра тое, што можна палепшыць, каб становішча змянілася і нарэшце ўсталявалася дэмакратыя. Будзем патрабаваць, каб далі свабоду палітвязням, бо гэта немагчыма, каб у краіне ў цэнтры Еўропы было амаль 600 палітвязняў. Закрываюцца ўсе грамадзянскія арганізацыі, СМІ, блогерам таксама не даюць магчымасці працаваць, вельмі шмат людзей з’ехала.\nАкцыя ў Беластоку пройдзе сёння, 27 ліпеня, у дзень прыняцця ў 1990 годзе Вярхоўным Саветам БССР Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі. Пачатак а 19-ай гадзіне па адрасе вул. Электрычная, 9. Спецыяльным госцем акцыі будзе ксёндз Вячаслаў Барок. Акцыя дазволена гарадскімі ўладамі.\n„Стоп рэпрэсіям у Беларусі!”\nУ Варшаве і Беластоку беларусы праводзяць вялікія акцыі\nБеларусы Варшавы салідарныя з беларускімі палітвязнямі\nАндрэй Кульбеда: Я не расчараваўся, не пашкадаваў\nМечыслаў Навагродскі: Запрашаем адзначыць 31-ыя ўгодкі незалежнасці Беларусі


125 Тавары для дзяцей (Дзіцячая адзенне, Крыжма, Цацкі) | Цана ад $4\nHome/Каталог тавараў/ Тавары для дзяцей\nШукаеце дзе купіць Тавары для дзяцей праз бяспечную здзелку?\nВыбірайце прадукт у Тавары для дзяцей і дадаць яго ў кошык\nКупіць Тавары для дзяцей\nКупляйце тавары ў Тавары для дзяцей праз бяспечную здзелку\nОпаловые шкло (1)\nТавары для дзяцей (5)\nГорад Пачніце ўводзіць «горад» Масква Санкт-Пецярбург Мінск Омск Перм Чэлябінск Ніжні Тагіл Новасібірск Белгарад Краснадар Краснаярск Самара Саратаў Сатка Сургут Бранск Чебоксары Днепр Фрязино Губкин Гусиноозерск Кемерава Кіеў Ліпецк Пенза\nУсё ў катэгорыі Тавары для дзяцей\nКупляйце і прадавайце тавары ў катэгорыі Тавары для дзяцей.\nМы прадстаўляем прыватныя аб'яву аб продажы тавараў у катэгорыі Тавары для дзяцей праз бяспечную здзелку.\nУ катэгорыі Тавары для дзяцей 125 тавараў, якія вы можаце купіць у прыватных асоб і кампаній. Прадстаўлены як новыя, так і Б/у тавары з коштамі, якія пачынаюцца з $4.\nВы можаце выбраць тавары, якія даступныя не толькі ў вашым горадзе, але і ў іншых гарадах, калі для іх магчымая дастаўка. Такім чынам, вы можаце купляць тавары ў катэгорыі Тавары для дзяцей з іншых гарадоў.\nКалі вы не знайшлі неабходны тавар у катэгорыі Тавары для дзяцей, вы можаце размясціць заяўку, такім чынам прадаўцы з усяго свету ўбачаць які тавар і па якой цане вы хочаце купіць. Размяшчэнне заяўкі абсалютна бясплатна. Размясціць Заяўку


Вялікдзень радасць жыцця! — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\nВялікдзень радасць жыцця!\n25.03.2016 21.08.2019 admin653Комментарии on Вялікдзень радасць жыцця!\nПадыходзіць да заканчэння Вялікі Пост. Праз некалькі дзён, а менавіта 27 сакавіка, у нядзелю раніцай, мы прыйдзем у касцёл, каб з вялікай радасцю вітаць змёртвыхпаўсталага Сына Божага Езуса Хрыста.\nПраз увесь Вялікі Пост мы падрыхтоўвалі свае сэрцы і душы да гэтай вялікай падзеі. Кожную пятніцу ці суботу разам з Хрыстом ішлі Крыжовай дарогай, кожную нядзелю разам з Маці Божай разважалі над пакутамі Сына Божага, спяваючы малітвы “Песні жальбы”, удзельнічалі ў рэкалекцыях, прыступалі да Святой Споведзі.\nДзеля чаго мы ўсё гэта рабілі? Дзеля таго, каб ачысціць свае душы і штодзённае жыццё ад грахоў, каб выкінуць са свайго жыцця беззаконне, злосць, зайздрасць, нянавісць, п’янства, нецэнзурныя словы і праклёны, каб у Вялікую Нядзелю змёртвыхпаўсталы Сын Божы з радасцю ўбачыў нашы чыстыя душы і сэрцы, каб выслухаў нашы малітвы і дапамог у нашых просьбах.\nНавошта і дзеля каго Сын Божы прыняў такія страшныя пакуты і памёр на крыжы? Сын Божы прыняў нашы грахі на сябе і памёр на крыжы дзеля выратавання людзей, дзеля выратавання ад смерці мяне, цябе, дарагі чалавек, памёр, каб адчыніць перад кожным брамы неба.\nБог любіць кожнага чалавека! Дзеля гэтай любові ён і паслаў на зямлю Свайго Сына, каб праз крыжовую смерць і Слаўнае Уваскрэсенне выратаваць нашы душы ад пекла, засцерагчы ад вечнай смерці.\nВыводзячы з егіпецкага палону выбраны народ, Бог сказаў, што, калі будзеце Мяне слухаць, выконваць Мае запаведзі, то Я буду благаслаўляць і дапамагаць вам, а калі не, то спаткаюць вас няшчасці і беды.\nВера нам сведчыць, што толькі Бог з’яўляецца сапраўдным Гаспадаром і Валадаром сусвету. Сын Божы гаворыць: “Чалавек, жыві па Божых Запаведзях, і будзеш жыць вечна”. Бог не хоча смерці грэшніка, Бог хоча, каб грэшны, бязбожны чалавек апамятаўся, пакінуў грэшнае жыццё, прыйшоў да Бога, да Святой Споведзі ў касцёл, каб пачаў жыць па Божых Запаведзях і праз гэта выратаваў сваю душу ад вечнай смерці.\nСын Божы памёр на крыжы і ўваскрэс, каб перад кожным чалавекам адчыніць браму жыцця ў небе, у раі. Гора і бяда таму чалавеку, які не прымае гэтай Божай ахвяры, бо ўсё залежыць толькі ад цябе, дарагі мой чалавек.\nХрыстус уваскрэс і перамог смерць, а мы, людзі, павінны перамагаць нашы грахі і ўваскрэснуць да добрага, справядлівага, рэлігійнага жыцця ў веры. Жыццё веруючага чалавека павінна быць напоўнена малітвай, постам, хрысціянскай любоўю да іншага чалавека, дапамогай бедным, сіротам, састарэлым і адзінокім, узаемнай павагай, добрымі словамі, думкамі, жаданнямі.\nКасцёл Божы вучыць і паказвае кожнаму жадаючаму дарогу да Бога, да вечнага шчаслівага жыцця.\nУваскрэслы Хрыстус – гэта святло Божае, якое асвятляе ўвесь свет і знішчае цемру пекла і сатаны. Таму і на нашых велікодных святочных сталах абавязкова павінна стаяць запаленая свянцоная свечка. Святло гэтай свечкі – сімвал Уваскрэслага Хрыста, яно асвятляе дом, кватэру, усіх сабраных пры святочным стале, яно не дапускае да гэтай сям’і нячыстай сілы.\nДарагія парафіяне і католікі Валожыншчыны! Віншую вас, вашых дзяцей, унукаў, праўнукаў з радаснымі Велікоднымі Святамі! Няхай Уваскрэслы Сын Божы адорвае вас сваёй любоўю, здароўем, слаўным пабожным жыццём.\nДзялюся святочнай радасцю з нашымі дарагімі братамі і сёстрамі праваслаўнымі, з іншымі хрысціянамі. Няхай заўсёды Уваскрэслы Хрыстус дапамагае вам і вашым сем’ям у здаровым, шчаслівым і спакойным жыцці!\nШаноўныя і паважаныя жыхары Валожына і Валожыншчыны! Віншую вас і зычу, каб Уваскрэслы Хрыстус напоўніў вашы сэрцы радасцю, мірам, а вашы сем’і – шчаслівым, спакойным жыццём. Няхай святло Уваскрэслага Сына Божага асвятляе і беражэ наш горад, Валожыншчыну, нашу Бацькаўшчыну, нашу Беларусь.\nЗ хрыстовай любоўю і малітвай за кожнага\nз вас – ксёндз-доктар Гэнрык АКАЛАТОВІЧ,\nпробашч Валожынскага касцёла Святога Юзафа\nКуранят восенню лічаць…


Лета бонусаў: хостынг ад ActiveTechnologies стаў яшчэ больш выгадным!\nГалоўная »Аб кампанii »Навiны »Лета бонусаў: хостынг ад ActiveTechnologies стаў яшчэ больш выгадным!\nЛетнія зніжкі ад ActiveTechnologies працягваюцца.\nУ перыяд з 17 ліпеня да 1 жніўня замоўце віртуальны хостынг на 1 год і атрымайце яшчэ 1 месяц у падарунак.\nТым, хто замовіць паслугу на 2 гады, кампанія падорыць 2 месяцы бясплатнага хостынгу.\nАкрамя гэтата, усе, хто жадае, могуць узяць удзел у акцыі «Размясці спасылку – атрымай зніжку». З 29 чэрвеня да 30 верасня пры размяшчэнні на сваіх сайтах прамой спасылкі на сайт ActiveTechnologies (любы з указаных у раздзеле), вы зможаце атрымаць у падарунак зніжку 60% на новую замову і 30% на працягненне дамена .BY або віртуальнага хостынгу. 1 сайт, 1 спасылка – гэта 1 замова са спасылкай. *З падрабязнасцямі акцыі вы можаце азнаёміцца тут.\n*Зніжка даецца пры ўмове захавання спасылкі на галоўнай старонцы сайта цягам 6 месяцаў з моманту размяшчэння!\n**Зніжкі па двух акцыях не сумуюцца.\nНагадаем, што віртуальны хостынг ад ActiveTechnologies – гэта шірокі выбар тарыфных планаў (ад 19 500 рублёў/месяц), уключаная пошта Open-Xchange, адзіны інтэрфэйс кіравання паслугамі, даменамі, справаздачамі і тэхнічнай падтрымкай, аўтаматычнае рэзервовае капіраванне і люстраванне дадзеных, тэхнічная падтрымка 24/7, ахова ад спаму і шмат іншага.\nАкрамя гэтага вы можаце атрымаць дэма-доступ на 10 дзён да любога тарыфнага плана віртуальнага хостынгу без рэгістрацыі!\nЗамаўляйце прафесійны хостынг ад ActiveTechnologies і атрымлівайце бонусы!


Апошняе абнаўленьне: 25 верасень 2010, 12:17\nЛявон Вашко. Здымак Арцёма Канцавога.\nТрыццаць гадоў таму ў Беларусі была толькі адна журналістыка -- дзяржаўная. Незалежныя, кажучы сёньняшняй мовай, і праўладныя журналісты працавалі ў адных і тых выданьнях, а перад тым вучыліся на адным факультэце журналістыкі. Як і сёньня, журналістыка збольшага выконвала ролю прапаганды, але, у адрозьненьне ад сёньняшняй, у той маналітнай сьцяне часьцяком зьяўляліся шчыліны эзопавай мовы і таго, што чыталася “паміж радкоў”, а выхад артыкулаў, напрыклад, у абарону помнікаў архітэктуры ўспрымаўся як агульная перамога ўсіх, хто ўжо тады лічыў сябе незалежным.\nМенавіта на журфаку БДУ напачатку 1980-х склалася група маладых людзей, якія зьвязвалі свой лёс не з прапагандай, а з творчасьцю. Вальналюбства гэтых людзей, нібы аблачынай, ахутвала іх. І гэты свой агульны настрой яны прынесьлі ў Майстроўню, першае ў краіне нефармальнае беларускае аб’яднаньне. Для Лявона Вашка патрапляньне ў гэты настрой і ў Майстроўню супала з паступленьнем на журфак.\nВашко: “На журфаку зьявілася такая добрая зазвычайка – размаўляць па-беларуску. Калі я паступіў на першы курс... Гэта ўсё ішло ад старэйшага курсу: Ігар Гермянчук, Сяргей Дубавец. Тацяна Сапач... Гэтая тэндэнцыя перакінулася і на наш курс. І ў нас захапіліся. І Алесь Суша пачаў размаўляць, і Віталь Вашкевіч. Ну, і для мяне пытаньне беларускасьці было... Хацелася сябе вызначыць, знайсьці.\nТакая тэндэнцыя была, і на курсе другім Галя Пахолка неяк у мяне запыталася: а ты быў на Майстроўні? Я як бы й ня чуў. Проста так размаўлялі паміж сабой па-беларуску ў інтэрнаце, на факультэце. Ну, я зацікавіўся, што гэта такое. А хто прывёў? Напэўна, Алесь Суша. Не сказаць, што я актыўны быў сябра гэтай суполкі. Можа, цераз раз хадзіў”.\nДубавец: У вобразе Лявона Вашка спалучаюцца рысы сьціплага і незлаблівага правінцыйнага хлопца і адзінокага ваўка, які выклікае позіркам поўню. Гэты позірк мэдытатыўны і скіраваны ў сярэдзіну сябе. Чым тлумачыцца Лявонава непублічнасьць у паводзінах і публічнасьць у самарэалізацыі як журналіста, празаіка, драматурга.\nХарактэрны для Лявона здымак. Майстроўня з тортам і гарбатай адзначае народзіны Аліны Садоўскай. Менск, Палац прафсаюзаў, чэрвень 1983 году. Тварам да нас справа налева: Яўген Валасевіч, Міхал Анемпадыстаў, Сяргей Харэўскі, Сяргей Шупа, Алесь Шпакоўскі, Лявон Вашко, аўтар, Аліна Садоўская, Віталь Вашкевіч, Таня Лаўрыновіч.\nВашко: “Я з характару такі, як Юнг казаў, інтравэрт. Мне цікава знайсьці сутнасныя, падставовыя, фундамэнтальныя рэчы, якія прысутнічаюць ува мне. Размова па-беларуску многімі ўспрымалася як тое, што скіравана на зьнешняе, на нейкі эпатаж, каб паказаць сябе, сярод іншых вызначыцца. І гэта мяне бянтэжыла, таму што я ня з мэтай зьнешняга эфэкту гэта рабіў. Таму што лічыў, што гэта мая сутнасьць. У Майстроўні ніхто не сьмяяўся, не падкалваў. Гэта ўсё было арганічна. Я прыходзіў у сваё асяродзьдзе. Таму я туды і хадзіў.\n“ПОЙДЕМ, ДУНЯ, В ОГОРОД”\nБо сьпяваць я не сьпяваў. Убачыў, як Алесь Суша рот раскрывае, і я стаў раскрываць. Сьпяваць у мяне не атрымлівалася.\nУ хоры тройчы я спрабаваў. Першы раз у школе. Там сьпявалі... была такая камсамольская песьня – “Я в мир удивительный этот пришел отваге и правде учиться, единственный друг, дорогой комсомол, ты можешь на нас положиться”. Я ў прынцыпе нічога супраць камсамолу ня меў і ня маю, але чаму “единственный” друг? Незразумелы патас. Не “единственный” гэта друг. Ну прыйшла завуч... Павінен быў быць агляд самадзейнасьці недзе ў сельгастэхніцы там. І патрабавала, каб я пакляўся. Я кажу: што я буду клясьціся? Як умею, так сьпяваю. Ну, і мяне выдалілі з гэтага хору.\nА другі раз на журфаку мяне паставілі. Там сьпявалі добрую расейскую песьню, недзе зь севяроў, відаць, бо там прымушалі окаць. “Во ку, во кузнице, во кузнице молодые кузнецы”. Яна стала і кажа: окайце! Можа для якіх вяцкіх гэта было б арганічна. І валагодзкіх. Але гэта журфакаўскі хор і я сябе няёмка адчуваў. Акрамя таго, канечне сьпяваць ня ўмеў. Тады неяк засьпявалі, і яна кажа: ціха! І на мяне. А там яны Дуню ў агарод вядуць: “Пойдем, пойдем, Дуня”... Кажа, ну ўсё, больш сюды не прыходзь. Я пагавару з дэканам. Было ж такое, што там адзначалі, каб не сачкавалі.\nНу, і я патрапіў на Майстроўню. Там, канечне, ніхто не выганяў. Але патрабаваньні былі – чаму ты не сьпяваеш? Ну і я, як той Макарэвіч у той час, -- “петь меня никто не мог заставить”...\nТым ня менш, там жа ня толькі сьпеўкі былі, але й другая частка пасьля сьпевак, абмяркоўваліся беларускія пытаньні. Аб’явы рабіліся, пра кніжкі расказвалі, дыскусіі ішлі. І мне другая частка больш падабалася”.\nДубавец: Журфак – інтэрнат – Майстроўня, для Лявона і ягоных сяброў тады гэта былі тры сталыя пункты існаваньня. І разам зь імі перамяшчалася з пункту ў пункт тая вальнадумная аблачына. У кожным месцы яна набіралася моцы і ахутвала новых прыхільнікаў, нешта з Майстроўні пераносіла на журфак, нешта ў Майстроўню пераносіла з журфаку, дзе, як цяпер уяўляецца, было крыху вальней, чым у іншых месцах.\nКупальская ноч у Заслаўі, 1981 год.\nВАЛЬНАДУМСТВА НА ЖУРФАКУ\nВашко: Мне здаецца, журфак быў вальнейшы. Я не магу казаць “за ўсю Адэсу”, за гістарычны і тэхнічныя факультэты, там свае абстракцыі. Але тут даволі дэмакратычна было.\nКалі я да аднаклясьнікаў прыходзіў у палітэх, адчувалася, што ў нас больш вольна. І выкладчыкі неяк больш сабе дазвалялі. Я помню Юшкевіч быў, эканоміку чытаў, яго фразы і анэкдоты палітычныя, пра Карла Маркса... Не сказаць, канечне, што гэта было нейкае дысыдэнцтва, але... Тады, Пётра Садоўскі ў нас цудоўныя лекцыі чытаў па арфаэпіі. Таксама – ягоны ўплыў. І пасьля лекцыі, і на перапынку, і ў Вязынку ён прыяжджаў. Адчувалася нейкая разьняволенасьць, нефармальнасьць. Не так, як у палітэху ці ў ін’язе, ці яшчэ дзе.\nНу, вось і Радкевіч Яўген, царства яму нябеснае, і Барыс Стральцоў, яшчэ году мабыць няма, як ён памёр,-- заўсёды па-беларуску лекцыі ў яго былі. Мікола Каваленка, наш куратар быў, ён нават зь нейкай рэўнасьцю: калі што няправільна скажаш, аж закіпаў. Наркевіч Аркадзь Восіпавіч беларускую мову чытаў. Можа, там змагарамі-барацьбітамі яны не былі, але была годнасьць, што – беларус, што на сваёй мове размаўляе.\nНу, і ўвогуле нейкая свабода, нават не зьвязаная зь беларушчынай... Што Бондарава Еўфрасіня Леанідаўна паказы нам рабіла, фільмы мы глядзелі, і эратычныя сцэны там былі, і нязмушана пасьля гэта абмяркоўвалі. І Тацяна Зьмітраўна Арлова...Вадзіла ў тэатры. Усе гэтыя фізыкі сядзелі, формулы рашалі, сохлі... помню, перад Новым годам сядзяць зялёныя ўсе, рашаюць, а мы -- па тэатрах...”\nДубавец: Зразумела, што вальнадумства было несанкцыянаваным і сыходзіла ад канкрэтных людзей, а не ад сыстэмы. Ад сыстэмы сыходзіў перасьлед гэтага самага вальнадумства, якое рана ці позна выяўлялася ва ўчынках. Скажам, калі ў Майстроўні Лявон Вашко не сьпяваў і ня танчыў, дык быў сярод першых агітатараў за беларускую школу, калі ў Майстроўні задумалі зьбіраць подпісы за яе, абыходзячы кватэры. Сыстэма адказала на гэта міліцэйскім пастарункам і пільнай увагай з боку КГБ.\nВашко: “Помню, такая гісторыя была, як кадэбісты наляцелі. Мы подпісы зьбіралі, каб беларускую школу адкрыць. І яны прыйшлі з праверкай у кабінэт машынапісу. Мяне ў міліцыю запрасілі, ну я і кажу, што я там надрукаваў, у кабінэце. Ня буду ж казаць, што Вінцук надрукаваў, ці хто. Дык яны з праверкай прыйшлі. Тым ня менш, я без спагнаньняў застаўся, без камсамольскіх, а маглі і прафсаюзы падключыць, жэнсаветы... Ну, як заўсёды. Дэкан Ткачоў выклікаў, даў прачуханца, і на гэтым усё і скончылася. Казаў, што ходу ня дам, але вы глядзіце. Можа, гэта ён як для будучага зяця (сьмяецца)”.\nДубавец: Пасьля той “хапун” на зборы подпісаў Віктар Івашкевіч назаве пярэдаднем першага майстроўскага пікету ў абарону будынку старога менскага тэатру. Маўляў, калі б не “пакаштавалі” міліцэйскага клопату ў часе збору подпісаў, маглі б на пікет і ня выйсьці. Між тым, міліцыю майстроўцы сустракалі на сваім шляху, пачынаючы з самай першай акцыі – з Калядаў напрыканцы 1980 году, калі першы раз дзівам не патрапілі ў пастарунак. Але вось гісторыя затрыманьня на зборы подпісаў, гэта першая палова 1984 году.\nВашко: “Мы зьбіралі подпісы за беларускую школу ў доме, дзе Радкевіч жыў Яўген, і хтосьці выклікаў міліцыю, і прывезьлі мяне ў міліцыю. Міліцыянэр паглядзеў, што крыміналу няма, кажа -- ідзі. Помню, у гэтым “малпоўніку” яшчэ два манголы сядзелі: хлопцы піва папілі і дзесьці патрэбу спраўлялі, і іх там узялі. Яны там абураліся...\nМожа, я і сам дзесьці справакаваў пра КДБ. Я кажу: вы ж самі бачыце, у мяне сумленьне чыстае – ня краў, не забіваў, не гвалтаваў. Ну, вось хадзіў... Хочацца, каб школа была ў Менску. Ну, так, кажа, ідзі. А тады я кажу: тут ні КДБ, ніхто да мяне не прыкапаецца. А тады я выйшаў, ён у вакно: зайдзі яшчэ. І хвілін празь дзесяць гэты чалавек з КДБ прыехаў. Таксама там не было ніякага допыту, ён проста цікавіўся: што, чаму, як. Ну, і папрасіў нічога не казаць. То мне ўжо неяк і няёмка, я паабяцаў, што ня буду расказваць.\nПасьля гэтага пачалося. На журфак наляцелі. На гэтыя машынкі. Зразумела, дэкан і бацьку паведаміў, што такое дзела -- нас трасуць. Ну, і бацька мне даў прачуханца, каб ня лез у такія крымінальныя, зь ягонага пункту гледжаньня, справы. Ну, а так супраць самой беларускасьці ён ніколі не выступаў. Наадварот”.\nДубавец: Лявонаў бацька тады быў начальнікам у Мастоўскім раёне. Напэўна ж, выгаворваючы сыну за ягоны ўчынак, ня мог ён не задумвацца, а што ўласна кепскага сын учыніў? Зьбіраў подпісы за беларускую школу? Апошняя такая школа ў сталіцы зьнікла за часы кіраваньня Машэрава. Ясна, што ня гэта абурала бацьку. Яго абураў ня зьмест учынку, а форма, дакладней, яго нефармальнасьць. Бо кожная нефармальнасьць выглядала тады як дзейнасьць супраць сыстэмы, а бацька ў гэтай сыстэме і працаваў.\nВашко: “Бацька старшынём райвыканкаму шмат гадоў працаваў. Маці настаўніца. Вучылася на беларускім філфаку ў Магілеве. Але так атрымалася, што ні дня не працавала беларускім настаўнікам, бо расейскія былі запатрабаваныя. І яна, можна сказаць, не па спэцыяльнасьці працавала ўсё жыцьцё, расейскую мову выкладала і літаратуру”.\nДубавец: Зразумела, што сям’я была пасіўна беларуская, гэта значыць, што сына наўмысна не выхоўвалі сьвядомым беларусам, але й антыбеларусам не выхоўвалі таксама. Як у большасьці беларускіх сем’яў. Чаму? Гэтае пытаньне Лявон Вашко задае сабе яшчэ зь дзяцінства.\nМайстроўская імпрэза, прысьвечаная Кастусю Каліноўскаму, Палац прафсаюзаў, 10 сакавіка 1984 году.\nВашко: “Мяне гэтае пытаньне хвалявала заўсёды, хто я такі, і чаму я жыву ў Беларусі, і няма ў нас нашай мовы, а калі й ёсьць, дык толькі ў дэкаратыўных формах прысутнічае. Прыходзяць людзі -- перапіс насельніцтва, пытаюцца: хто ты? Кажаш: беларус. А якая мова... Звоніш маці, якую мову назваць? Ну, скажы, што беларуская. Пачынаеш думаць: а чаму беларуская, калі зрусіфікавана ўсё?\nМяне хвалявала ня тое, што “товарищ Ким ир Сен в детстве думает о счастье народа”. Канечне, пра шчасьце народа ня думаў. Гэта было пытаньне, зьвернутае ў сябе. Пытаньне пра сваю ўласную сутнасьць. Хто я такі, і чаму я тут жыву. І чаму павінен размаўляць на чужой мове, калі ёсьць свая? Была ўва мне нейкая ўнутраная патрэба быць самім сабою, я й імкнуўся да гэтага.\nАдкуль гэта? Тут ніхто, відаць, не адкажа. Можа той, хто гэта зрабіў, зрабіў заканамерна. А нам цяжка сваім розумам зразумець, і таму здаецца, што гэта фэнамэнальна. І спрабуем гэта вызначыць празь нейкую інтуіцыю, пачуцьці, ці яшчэ праз што. Душа была ў чалавека, і яна так захацела, каб па-беларуску. Абудзілася -- і нічога тут ня зробіш. І гэта ж не адзінкавы выпадак. Узяць і Купалу, і Коласа, і мільёны беларусаў”.\nДубавец: Сапраўды, калі гэта не фэнамэнальна, а заканамерна, дык і пытаньне трэба ставіць па-іншаму. Не “Адкуль у табе гэты флюід беларушчыны?”, а “Чаму нас гэта хвалюе?” ці “Чаму гэта не хвалюе большасьць нашых супляменьнікаў?” Тое, што некалі называлі “цемнатой народнай”, па сутнасьці не зьмянілася, толькі называецца цяпер па-іншаму – недахопам інфармацыі. А каб пераканацца, што не зьмянілася, дайце каму-небудзь несьвядомаму пачытаць прадмову Багушэвіча да яго “Дудкі беларускай”. Зробіце чалавеку сапраўднае адкрыцьцё.\nШКОЛА ДЛЯ ЛІТАРАТАРА\nТрыццаць гадоў таму з гэтага адкрыцьця і ўзьнікла Майстроўня. У пэўным сэнсе гэта быў паралельны ўнівэрсытэт, які даваў чалавеку неабходную гумнітарную адукацыю пра сябе самога, тую, якую паляк ці француз пра сябе атрымліваюць у звычайнай школе. Для Лявона Вашка Майстроўня й была перш за ўсё школай, адкуль ён чэрпаў веды для свайго будучага прызначэньня – стаць літаратарам.\nВашко: “Думаю, што я ад Майстроўні больш браў, чым даваў. Зьвесткі ўзбуджалі думку. Вось у мяне ў паліцы стаіць слоўнік Насовіча. Памятаю, Вінцук выйшаў, кажа: вось зьявіўся слоўнік Насовіча, факсімільнае выданьне. І я пайшоў пасьля Майстроўні, набыў. І да гэтага часу чытаю, не стамляюся.\nШто яшчэ... Праца са словам. Я памятаю, як Вінцук прыдумляў, усе сьмяяліся. Ён казаў: шрубакрут. Сьмяяліся: адвёртка -- гэта шрубакрут... Тады ў газэце гляджу – “прадам шрубавёрт”. Гэта значыць, апярэджвала... Тады гэта здавалася сьмешным, а яно зьявілася.\nІ калі ўжо стаў літаратурным майстрам сярэдняй рукі, я бачу нейкі прыкладны, утылітарны сэнс у Майстроўні, што ўсё-ткі спатрэбілася і стаўленьне да мовы Вінцука, і гэтыя пошукі беларускай мовы, пошукі новых словаў, словатворчасьць, я думаю, што гэта адтуль ідзе. Як натхненьне нейкае.\nТуды і Адам Глёбус прыходзіў, пісьменьнік, і з Уладзімерам Сьцяпанам мы там пазнаёміліся. Сяргей Астравец, помню, прыходзіў са сваёй жонкай Сьвятланай. Помню сустрэчу, Алег Бембель прыходзіў з Разанавым. І пытаньні я нават помню, і пра што яны гаварылі. Разанаў расказваў будысцкую прыпавесьць пра вераб’я і мёртвае мяса. Што маленькі верабей пераважыў у руках Буды кавалак мёртвага мяса. Жыцьцё пераважыла, хоць яно ў кіляграмах і меншае, такі сэнс.\nКнігі Лявона Вашка.\nНу, і я думаю, што Майстроўня – гэта ж ня толькі ў гэтыя дні, што зьбіраліся там на гадзіну ці дзьве, але і вакол. Помню журфакаўскую паездку ў Полацак, гэта мабыць год 1982. Усе журфакаўцы, але ўсе майстроўцы. Тады, я памятаю, і з Уладзем Арловым пазнаёміўся, і зь Вінцэсем Мудровым. І зь Сяргеем Сокалавым-Воюшам. І тады з Уладзем мы перапісваліся ў сярэдзіне 1980-х, ужо як я скончыў журфак. Я Ўладзевы творы чытаў, і нейкія словы сабе выпісваў. Размова фармавала эстэтыку пісьменьніцкую. Бо калі варысься недзе сам... А тут нейкія спрэчкі, глядзіш, як людзі разумеюць беларускую мову, як да яе ставяцца, як выкарыстоўваюць у творах. Гэта ўсё з чыста ўтылітарнага боку спатрэбілася”.\nДубавец: Пасьля тых майстроўскіх часоў Лявон працаваў у розных рэдакцыях, выдаў некалькі кніг, яго п’есу паставілі некалькі тэатраў. Літаратурная праца для яго і сёньня застаецца галоўнай. Лявон выдае свой часопіс “Дзеячас” і лічыць яго яшчэ адной сваёй майстроўскай спадчынай.\nЧасопіс Лявона Вашка “Дзеячас”.\nЛявон: “Папісваю, выдаю гэты свой “Дзеячас”, лісток самавыдаўскі. Гэта таксама, думаю, з Майстроўні. Таму што гэтае самавыдавецтва -- з таго часу. Тады, канечне, не было рызографаў. З дапамогай фотаапарата рабілася ці машынкі друкавальнай. Тым ня менш, гэта тыя рэчы, якія прысутнічаюць з таго часу.\nЯ зараз сам па сабе. Я ж казаў, што інтраверт, і не смуткую, калі адзін, наадварот. Мне ў Майстроўні доўга знаходзіцца ніякавата, на сцэне дзесьці скакаць. Мне вось гэтую п’есу ставілі, дык самы пакутлівы момант быў – хадзіць на выхад, калі клічуць аўтара. Мне нармальна пасядзець недзе ў залі, паслухаць і пасачыць, як людзі рэагуюць.\nУ Маладэчне ставілі “Сэкс па перапісцы”. Яна ж была пастаўлена і ў Віцебску і ў Бабруйску. У Віцебску ў тэатры імя Коласа, а ў Бабруйску – імя Дуніна-Марцінкевіча.\nЯ думаю, што для пісьменьніка важна дыстанцыявацца. Ёсьць моманты, калі трэба прысутнічаць у грамадзе, і бачыць, і назіраць, але неяк актыўна праяўляць сябе, сваю грамадзянскую пазыцыю... З творчага пункту гледжаньня гэта выхалошчвае”.\nДубавец: Некалі даўно, напачатку 1980-х тое, што рабіла Майстроўня, не ўспрымалася самімі майстроўцамі як нешта неверагоднае і гістарычнае. Яно не ўспрымаецца такім і сёньня. Але Лявон Вашко зьвяртае ўвагу на тое, што дзякуючы Майстроўні многія рэчы быццам зусім непрыкметна ўвайшлі ў масавую сьвядомасьць – на сваё месца, туды, дзе трыццаць гадоў таму іх не было. Таму й здаецца, што ўсё адбылося само сабой, бо гэта нармальна – называцца беларусам, цаніць сваю спадчыну, культуру і незалежнасьць свае краіны.\nВашко: “Тады гэта ўсё інакш успрымалася і гаварылася зь нейкім іншым акцэнтам, тым ня менш, гэта эўрыстычна там прысутнічала. Якраз у нейкіх інтуітыўных памкненьнях, якія потым эвалюцыянавалі ў сёньняшні сьветапогляд людзей.\nЛявон каля свайго дому пад Менскам у Заслаўі. Верасень 2010 году.\nВа ўсялякім разе, я думаю, што тыя думкі, нейкія тэзы, выказваньні, якія ў тым часе рабілі майстроўцы, гэта ўсё бліжэй ня к тому часу, а к сёньняшняму. Не сказаць, што гэта прамы вынік, што мы сказалі: “Незалежнасьць” -- і вот так. Але гэта ўсё ў ідэі прысутнічала. І з тога часу яно ў сёньня эвалюцыю і зрабіла. Нікога ўжо не зьдзіўляе, ня трэба даказваць, спрачацца пра незалежнасьць, пра карыснасьць беларускай мовы. Пра школу, хоць гэта зьнішчаецца, але ўсе ўжо разумеюць, што школу рабіць трэба”.


Пра ўнікальныя сапоцкінскія васкаванкі расказвае Валянціна Праўлуцкая\nГлавная→Новости→Новости→Пра ўнікальныя сапоцкінскія васкаванкі расказвае Валянціна Праўлуцкая\n18:10 / 19.04.2019\nАўгустоўскі канал – унікальнае месца, дзе цесна перапляліся традыцыі трох народаў: беларусаў, палякаў і літоўцаў. Да яго берагоў туліцца мястэчка Сапоцкін, добра вядомае не толькі ў Беларусі, але і далёка за яе межамі, дзякуючы чорным васкаванкам – адмыслова распісаным з дапамогай воску яйкам. Раней ледзь не ў кожнай хаце да Вялікадня гаспадыні рыхтавалі не крашанкі, не чырвоныя пісанкі, а менавіта яйкі колеру зямлі з белымі ўзорамі. Цяпер гэта рэдкасць.\nНекалькі гадоў назад сапоцкінскія васкаванкі прызнаны нематэрыяльнай культурнай спадчынай краіны, а ў самім Сапоцкіне Гродзенскага раёна ёсць музей велікоднай пісанкі, дзе іх сабрана больш за 400 штук.\nНа Астравеччыне жыве жанчына, якая валодае гэтым унікальным роспісам яек, які па праву можна лічыць адным з нематэрыяльных цудаў Беларусі.\nНапрасіцца на майстар-клас па васкаванні яек у мяне не атрымалася – аказваецца, інгрэдыенты для фарбы яек трэба нарыхтоўваць за некалькі тыдняў да свята, але настаўніца беларускай мовы і літаратуры Рымдзюнскай школы з беларускай мовай навучання Валянціна Праўлуцкая ўсё ж згадзілася расказаць пра роспіс яек.\nЕдучы да гераіні, прызнацца, шкадавала, што на свае вочы не пабачу, як нараджаюцца знакамітыя сапоцкінскія васкаванкі. Але падчас размовы з Валянцінай, слухаючы яе мілагучную натуральную беларускую гаворку, гледзячы ў яе блакітныя светлыя вочы, зразумела, што памылялася…\nВялікдзень родам з дзяцінства…\n– Родам я з-пад Гродна, з вёскі Радзівілкі, што непадалёк ад знакамітага Сапоцкіна. Я са шматдзетнай сям’і – у бацькоў нас шасцёра.\nВялікдзень заўсёды быў для нас асаблівым святам. У вёсцы да яго рыхтаваліся не за тыдзень, а за некалькі месяцаў. Дома, у хлявах, побач з хатай і гаспадарчымі пабудовамі наводзіўся парадак: да Вербнай нядзелі кожны куток трэба было вымесці і прыбраць.\nПачынаючы з Вялікага чацвярга і да Велікоднай нядзелі ў нас забаранялася цяжка працаваць. Лічылася, што гэтыя дні лепш прысвяціць унутранай падрыхтоўцы да свята.\nУ маім дзяцінстве Вялікдзень нельга было ўявіць без пульхных пірагоў. Калі маці даставала іх з печы, хата напаўнялася водарам, а мы з сёстрамі і братамі толькі слінку глыталі. Булкі дазвалялася есці ў нядзелю. Я сама пяку пірагі, але такія смачныя, як у мамы, у мяне не атрымліваюцца.\nУвогуле мама, светлая ёй памяць, была Маці і Гаспадыняй з вялікай літары. Усё яна ўмела рабіць і ўсё паспявала: і ў хаце чыста было, і гатавала смачна, і рукадзельніцай была: прала, ткала, вышывала, шыла. Да ўсяго была здатная.\nЧаму так: мы жывём з выгодамі, а часу не стае?\n– За некалькі тыдняў да Вялікадня тата з малодшым братам ішлі на рэчку, каб нарыхтаваць кару вольхі. Роспісам яек воскам займалася толькі маці, а нарыхтоўка кары была клопатам нашых мужчын.\nУнікальнасць сапоцкінскіх васкаванак – у іх чорным колеры. За некалькі тыдняў да Вялікадня маці клала ў пасудзіну кару вольхі, іржавыя цвікі, усё гэта залівала халоднай вадой і вытрымлівала раствор некалькі тыдняў.\nЗ чацвярга мама пачынала распісваць яйкі. З самай раніцы бацька прапальваў печ, вуголле высыпалася ў чыгунок, на яго ставіўся керамічны сподачак, у які пакрысе апускаўся кавалачак пчалінага воску. Потым тонкімі іголкамі і цвічкамі мама распісвала яйкі. Памятаю: сядзіць ля цёплай печы, каб воск не паспеў астыць...\nПотым усе васкаванкі на 15 хвілін апускалі ў падрыхтаваны раствор з кары вольхі і іржавых цвікоў. Але і тут патрэбна было праявіць майстэрства: у нас, у Радзівілках, воскам распісвалі толькі сырыя яйкі, таму апускаць іх у ваду трэба было асцярожна, каб не пабіць.\nУ суботу іх адварвалі ў шалупінні цыбулі, каб пазбавіцца воску. Атрымлівалася знакамітая сапоцкінская пісанка: белы ўзор на цёмна-карычневым альбо чорным фоне. Пялёсткі атрымліваліся роўныя, адзін у адзін – па іх, да слова, і пазнаюць сапоцкінскія пісанкі.\nЗвычайна на яйках майстрыхі выводзілі прыродныя матывы: узоры вярбы, рамонкаў, васількоў, збажыны ў спалучэнні з рожкамі, хвалямі, рысачкамі і кропачкамі. Назіраеш за працэсам роспісу яйка і падумаць не можаш, што з гэтага потым такая прыгажосць атрымаецца!\nПакуль сама не пачала займацца васкаваннем яек, не ўяўляла, наколькі гэта тонкая і карпатлівая работа. Не там рыску паставіш – і ўвесь малюнак паплыў…\nГасцей у доме заўсёды было шмат, таму распісваўся не адзін дзясятак яек. Узоры заўсёды былі рознымі. Пісанка ў гэтым сэнсе – унікальная, тут складана паўтарыцца.\nРаспісваць яйкі нашым мясцовым спосабам я стала толькі ў 30 гадоў. Магчыма, прыйшоў час наследаваць традыцыі ці я дарасла да гэтага... Не ведаю… Мама была далёка: я пераехала на Астравеччыну пасля вучылішча і дома бывала рэдка, але кавалачак свайго дзяцінства захацелася аднавіць і перадаць сваім дочкам.\nКалі збоку сядзіш, здаецца, што там складанага выводзіць розныя выкрунтасы і загагуліны? А калі занялася сапоцкінскім роспісам, зразумела ўсе цяжкасці гэтай справы. Пастаўленая не ў тым месцы кропелька потым праявіцца белай плямай, як на фотаздымку.\nУ мяне ёсць дзве сястры. Кожная з нас нешта ад мамы пераняла: адна гаспадыня цудоўная, другая – рукадзельніца, а я раблю пісанкі. (Усміхаецца).\nКожнае яйка распісваю для некага персанальна: пляменніка, хроснага сыночка, дачушак… Раблю гэта толькі для родных і блізкіх.\nБывае, закруцішся ў справах перад святам – і ўжо позна рабіць чорныя пісанкі. Спрабавала распіcваць яйкі ў іншых тэхніках – атрымлівалася прыгожа, але не тое, не маё.\nЯйкі воскам распісваю не кожны год – ад настрою залежыць, але перыядычна вяртаюся да таго часу – у сваё дзяцінства, – дзе на Вялікдзень абавязкова былі чорныя распісныя яйкі і круглабокія духмяныя пірагі.\n– Маё дзяцінства прыпала на атэістычны час: мы былі піянерамі, камсамольцамі – хадзіць у касцёл строга забаранялася. Мама ўпотайкі, каб ніхто не бачыў, адна хадзіла ў храм.\nНягледзячы на гэта, усіх нас, шасцярых, ахрысцілі ў касцёле і давялі да першай камуніі.\nТолькі дзесьці ў канцы 80-х можна было без страху хадзіць у храм. Але забароны, відаць, аказалі негатыўны ўплыў – не магу сказаць, што я набожны чалавек.\nАстравеччына – лёсам дадзеная…\n– На Астравеччыну, напэўна, мяне прывёў сам лёс.\nКласны кіраўнік прапанавала мне ісці ў настаўнікі. Прызнацца, пра выбар прафесіі я, васьмікласніца, не задумвалася. Паступіла ў Ваўкавыскае педагагічнае вучылішча і атрымала спецыяльнасць настаўніцы пачатковых класаў.\nХоць і казалі раней, што Астравец – свету канец, але на размеркаванні я сама выбрала Астравеччыну. Хацелася самастойнасці, быць як мага далей ад дому. Накіравалі мяне ў Завельцаўскую базавую школу, дзе я і працавала настаўніцай беларускай мовы і літаратуры да яе закрыцця.\n…Думала, што еду сюды на два гады, а засталася на ўсё жыццё. Лёс сам за мяне ўсё вырашыў: тут пазнаёмілася з мужам Уладзімірам, тут нарадзіліся нашы дачушкі Марына і Ірына.\nКалі дзеці былі меншыя, мы заўсёды стараліся на Каляды і на Вялікдзень ехаць да мужавых бацькоў у суседнюю вёску Ключнікі. Валодзя, як і я, са шматдзетнай сям’і – у яго тры браты. Калі ўсе дзеці разам з сем’ямі сабіраліся на свята ў бацькоўскай хаце, яна напаўнялася дзіцячымі галасамі і невымоўнай еднасцю.\nРаней у вёсках было шмат дзяцей, на Вялікдзень пасля імшы яны хадзілі ў жакі: спявалі песні, расказвалі вершы… І цяпер дзеці ходзяць па яйкі. Мясцовыя бабулі чакаюць іх і калі якое малое абміне хату, крыўдзяцца…\nХоць Гервяцкі край лічыцца літоўскім, але велікодныя традыцыі ў нас падобныя. Адзінае, што мяне здзівіла, калі я пачала жыць у Завельцах, гэта тое, што тут не толькі дзеці, але і дарослыя хадзілі ў жакі. У нас так заведзена не было.\n…Цяпер ужо дзеці прыязджаюць да нас. Пасля імшы абавязкова едзем у Ключнікі да бабулі – яна ў нас адна засталася.\nВялікдзень для мяне – гэта памяць пра мінулае. Мае браты і сёстры жывуць у Гродне і Гродзенскім раёне. На вялікія святы мы дасылаем адзін аднаму паштоўкі – яны куды больш жывыя, натуральныя, чым паведамленні ў мабільным тэлефоне.\nДаўно няма маіх бацькоў – але яны жывуць у памяці. Сваім прыкладам яны паказалі нам з братамі і сёстрамі, якім павінен быць чалавек, навучылі нас берагчы адзін аднаго. Іх запавет, што галоўнае ў жыцці – сям’я, я пастаралася перадаць сваім дзецям.\n…Вялікдзень – сямейнае свята. Цаніце людзей, якія побач з вамі, беражыце адносіны. Нейкія дрэнныя рэчы мы заўсёды паспяваем сказаць, а штосьці добрае пакідаем на пасля, а «пасля» можа і не стацца.


На сваім месцы — Новости Орши\n08.08.2011 937 orshanka Комментариев нет Аршанскі гарвыканкам, в. Засеклі, вагоннае дэпо, Дзень чыгуначніка, Дошка гонару, Завод "Легмаш", механізатар\nДа Дня чыгуначніка старшы аглядчык вагонаў Аршанскага вагоннага дэпо Уладзімір Уладзіміравіч Лабуноў узнагароджаны Ганаровай граматай Аршанскага гарвыканкама. Гэта не першая яго ўзнагарода за плённую і добрасумленную працу на Беларускай чыгунцы, раней былі і іншыя, партрэт Уладзіміра Ула-дзіміравіча змяшчаўся на дэпоўскай Дошцы гонару.\nУладзімір Уладзіміравіч – вельмі сціплы чалавек. У яго двое дарослых сыноў, невялікая хатняя гаспадарка, ну і, зразумела, праца, якая складае асноўную частку жыцця.\nНарадзіўся ён у вёсцы Засеклі Аршанскага раёна. Пасля службы ў арміі вырашыў падацца да брата, які на той час жыў у Оршы. Працаўладкаваўся на завод “Легмаш” наладчыкам швейных машын. Але, шчыра кажучы, за стужкай заводскага канвеера адчуваў сябе быццам не ў сваёй талерцы. Таму, калі на заводзе сталі набіраць людзей для адпраўкі ў калгас на дапамогу сялянам ва ўборцы ўраджаю, вызваўся ледзь не добраахвотнікам. З таго часу пытанне, каго адправіць у калгас, перад начальнікам зборачнага цэха не стаяла. Падчас пасяўной і ўборачнай кампаній Уладзімір ехаў на дапамогу сельскім працаўнікам.\nУладзімір Лабуноў не скардзіўся на лёс. За рулём трактара ці камбайна ў яго быццам крылы вырасталі, душа спявала, калі ён бачыў перад сабой духмянае поле, неба, адчуваў на сабе подыхі ветру. Выяўляліся вясковыя карані, ды і -бацька ўсё жыцце працаваў механізатарам – усё было блізкім, родным. Дарэчы, у адной з камандзіровак у калгас хлопец сустрэў у Роскім Сяльцы сваю будучую жонку Ларысу. Калі з’явілася магчымасць, перайшоў працаваць у Аршанскае вагоннае дэпо аглядчыкам вагонаў грузавых цягнікоў, дзе працуе вось ужо 28 гадоў, з іх 16 – старшым аглядчыкам. У яго падпарадкаванні – 10 чалавек, разам яны сочаць за тэхнічным станам рухомага саставу, забяспечваюць на сваім участку бяспеку руху чыгуначнага транспарту. Сваю працу Уладзімір Лабуноў ведае дасканала, любіць і застаецца верным ёй усё жыццё. Адказнасць, з якой ставіцца ён да сваёй справы, добрыя паказчыкі ў рабоце не застаюцца па-за ўвагай кіраўніцтва, якое заўсёды імкнецца і маральна, і матэрыяльна заахвоціць добрасумленных працаўнікоў, у тым ліку і Уладзіміра Уладзіміравіча. У Лабунове заўсёды можна быць упэўненым, бо свае абавязкі гэты спецыяліст выконвае добра, праяўляючы ініцыятыву ў выкананні даручаных заданняў.\nУ вагонным дэпо працуе -адзін з сыноў Уладзіміра, а таксама старэйшы брат Мікалай і пляменнік. Сям’я Лабуновых вялікая. Часта яны збіраюцца разам у в. Засеклі, у родным доме, дзе жыве 80-гадовая маці Яўгенія Карпаўна. У час такіх сустрэч смажаць шашлыкі, і тады ўжо Уладзіміру Уладзіміравічу няма роўных у гэтай справе.\nСчастливой дороги, пассажир! →\nС праздником, юные дюймовочки!


30 кастрычнік 2020, 10:51\nМарта Лемпарт, ініцыятарка «Жаночага страйку» ў Польшчы.\nМарта Лемпарт зьняпраўдзіла словы Аляксандра Лукашэнкі пра тое, што імпульсам для апошніх пратэстаў у Польшчы стала нібыта фальсыфікацыя выбараў прэзыдэнтам Анджэем Дудам.\nУ чацьвер Лукашэнка ацаніў актыўнасьць у Польшчы:\n«Яны хацелі ў нас зладзіць нават не рэвалюцыю, а мяцеж, а атрымалі самі. Сытуацыя няпростая. Там не адмарозкі падняліся, а жанчыны, і зразумела, за што. Падняліся сяляне, і яны ведаюць, за што. Рабочыя падняліся, дзяржслужбоўцы. Жанчыны пачалі пратэставаць не таму, што аборты забаранілі. Гэта спускавы кручок. Дуда перамог у Польшчы, сфальсыфікаваўшы выбары. Там нават працэнту перавагі не было. Сфальсыфікаваў. І адтуль усё пачалося. Яны хацелі стрэлкі перавесьці на нас. А палякі ня дурні, і там гэта ўсё пачалося».\nУ гутарцы з Радыё Свабода ініцыятарка «Жаночага страйку» ў Польшчы Марта Лемпарт адказала на заяву Лукашэнкі.\n«Позірк дыктатара Лукашэнкі скіраваны на Польшчу. Выдатна. У нас тут ёсьць чалавек, які ідзе па ягоных сьлядах — Яраслаў Качыньскі (лідэр кіроўнай кансэрватыўнай партыі. — РС). Анджэй Дуда — толькі рука яго дапамогі ў справе ўвядзеньня аўтарытарызму ў Польшчы і разбурэньня вяршэнства закону. Я хачу дакладна і выразна сказаць, што выбары былі сфальсіфікаваныя ў Беларусі».\nЛемпарт зьняпраўдзіла словы Лукашэнкі, які заявіў, што «жанчыны пачалі пратэставаць не таму, што аборты забаранілі».\n«У Польшчы пратэсты пачаліся з таго, што інстытут спадарыні Пшылэмбскай (старшыня Канстытуцыйнага суду) на загад Качыньскага (кіраўнік кіроўнай кансэрватыўнай партыі ПіС) хацеў узмацніць жорсткасьць закону аб абортах. І людзі з гэтым ня згодныя», — сказала Лемпарт.\nІніцыятарка «жаночага страйку» дадала, што пратэст у Польшчы распаўсюдзіўся на новыя групы і агучвае новыя патрабаваньні.\n«Самае галоўнае сёньня — гэта тое, што людзі, як у Польшчы, так і ў Беларусі, паўстаюць і супраціўляюцца аўтарытарным лідэрам. Арганізоўваючыся ў супраціў, мы ў Польшчы ідзём па сьлядах беларусак і беларусаў. Цяпер паводле беларускага ўзору ствараецца Каардынацыйная рада, якая пачне працаваць у нядзелю». — сказала Марта Лемпарт.\n22 кастрычніка Канстытуцыйны суд Польшчы прыняў рашэньне аб тым, што дазволены польскім заканадаўствам аборт з прычыны паталёгіі плода супярэчыць галоўнаму закону краіны. Гэта рашэньне Канстытуцыйнага суду ўступіць у сілу пасьля яго публікацыі ў «Афіцыйным весьніку». З гэтага моманту ў краіне застануцца толькі дзьве прычыны, якія дазваляюць афіцыйна зрабіць аборт, — пагроза жыцьцю і здароўю маці, або калі цяжарнасьць наступіла пасьля згвалтаваньня.\nРашэньне Канстытуцыйнага суду выклікала пратэсты ў 150 гарадах краіны.


Петрыкаў Слуцк БКК Экспорт демократии Ярмарка вакансий Сувалкі Инновации Забер Интервью Карантин Криптовалюта Декрет №3 Природный катаклизм Глобальное потепление Пластик Радамля Аўгустоўскі канал Клецк Гайнаўка Ліда Любань Инфляция БелБиоград Маларыта Беспорядки\n«Яны будуць выкарыстоўваць усё. І акумулятары, і заводы (акумулятарны завод у Брэсце), і іншае. Трэба — знясём дашчэнту гэты ваш «акумулятар», калі толькі ў ім праблема. Але не ў ім, я ж гэта разумею. Шукаюць, за што зачапіць, і вас туды павесці. Памятайце, што гэтага рабіць нельга », — падкрэсліў беларускі лідар.\nЗвязда, 22 чэрвеня 2020


За два тыдні ў Мінску чатыры лекары пазбавіліся працы па звязаных з палітыкай прычынах | Новы Час\n12 красавіка з РНПЦ неўралогіі і нейрахірургіі звольнілі лекара Руслана Бадамшына. За апошнія два тыдні гэта ўжо чацвёрты выпадак звальнення медыкаў, чый сыход так ці інакш звязаны з палітычнай сітуацыяй у краіне.\nРуслан Бадамшын: у дзень вызвалення пасля «сутак» не мог прыйсці на працу своечасова, за што і звольнены\nПа спецыяльнасці Руслан Бадамшын неўролаг, у РНПЦ неўралогіі і нейрахірургіі ён працаваў лекарам функцыянальнай дыягностыкі. За восем месяцаў, якія прайшлі пасля прэзідэнцкіх выбараў, яго затрымлівалі пяць разоў. Пад арыштам Руслан Бадамшын правёў у суме 63 сутак.\nУ апошні раз міліцыя прыйшла да яго дадому напярэдадні Дня Волі — нібыта каб даставіць у аддзяленне на прафілактычную размову. У той момант Руслан выходзіў з кватэры на працу і павінен быў адвезці дачку ў школу. Але ў выніку на яго склалі адміністрацыйны пратакол за дробнае хуліганства. Нягледзячы на сцвярджэнні Руслана, што ён не лаяўся ў пад'ездзе, не крычаў і не размахваў рукамі, суд Першамайскага раёна прызнаў яго вінаватым і прызначыў чарговыя 15 сутак арышту.\nСвой пяты адміністрацыйны арышт Руслан Бадамшын адбываў у Жодзіне, яго вызвалілі ў 7.30 8 красавіка. На працу ён змог прыехаць да 12 гадзін дня.\nУ тлумачальнай, якую Бадамшын напісаў кіраўніцтву, лекар сказаў, што 8 красавіка выйшаў з жодзінскага СІЗА ў 7.30 раніцы — у чужым горадзе ён быў без грошай і тэлефона. Да таго ж, падчас зняволення ён спаў на падлозе, бо ў іх камеры канфіскавалі падушкі, матрацы і спальныя прыналежнасці. Ён таксама не меў магчымасці прымаць душ, у яго не было чыстага адзення. Па гэтых прычынах ён прыехаў на працу пазней.\nЯк вынікае з загаду, падпісанага дырэктарам РНПЦ Рышардам Сідаровічам, лекара Руслана Бадамшына прынята рашэнне звольніць з 13 красавіка «ў сувязі з адсутнасцю на працы 2021/04/08 з 10.00 па 12.00 без уважлівых прычын», а таксама «прымаючы пад увагу ўжо наяўныя нязнятыя (непагашаныя) дысцыплінарныя спагнанні».\nШто цяпер адбываецца ў РНПЦ?\nTUT.BY паспрабаваў пагаварыць з калегамі Руслана Бадамшына па аддзяленні, але яны ад зносін адмовіліся.\nЯго калега з іншага аддзялення РНПЦ распавядае: пасля таго, як стала вядома пра звальненне Руслана, медыкі пачалі збіраць подпісы пад лістом у яго абарону. Хоць, прызнаецца лекар, надзеі на тое, што зварот на нешта паўплывае, у іх мала. Цяпер пад ім падпісаліся каля 100 чалавек. У асноўным — лекары і навуковыя супрацоўнікі. Сярэдні медперсанал «больш пасіўна рэагуе на гэтыя рэчы», распавядае суразмоўца.\n— Руслан — чалавек вельмі сціплы. Калі ў жніўні яго ўпершыню затрымалі, ніхто пра гэта нават не ведаў. У другі раз, калі яго судзілі за шэсце медыкаў, якія прыйшлі падтрымаць адлічаных студэнтаў БДМУ, быў вялікі рэзананс. Мы думалі, што яго і іншых калегаў адпусцяць, склалі ліст. Тады свае подпісы пакінулі каля 200 чалавек, але ніхто з адміністрацыі нашу ідэю не падтрымаў. Мы перадалі хадайніцтва адвакату, але на становішча Руслана гэта ніяк не паўплывала. І цяпер разумеем, што гэта бескарысна. Адміністрацыя на такія рэчы не рэагуе.\nКалі Руслана Бадамшына затрымалі на працоўным месцы, каб адбыць пакінуты адміністрацыйны арышт, гэта ўзрушыла яго калег, распавядае лекар.\n— Большасць, зноў жа, даведаліся пра гэта з інтэрнэту. Многія былі ў шоку, таму што прымерылі гэтую сітуацыю на сябе. Гэта значыць, цябе выклікаюць у адміністрацыю, але ты не можаш быць упэўненым, што там, у кабінеце, будзе чакаць толькі начальнік, а не нехта яшчэ. Руслан больш актыўны, і зразумела, што на яго спрабавалі ціснуць. Але нават калі астатнія не такія актыўныя, ніхто не застрахаваны ад такіх сітуацый.\nПаводле слоў лекара, у чацвер, 8 красавіка, Руслан прыйшоў на працу і спакойна адпрацаваў змену. Затым, у пятніцу, «ён правёў цалкам звычайны працоўны дзень». А ўжо 12 красавіка даведаўся, што яго звальняюць.\n— Руслан не той чалавек, які прывык скардзіцца. Учора ён быў на працоўным месцы, многія да яго падыходзілі, выказвалі падтрымку, падпісвалі ліст, што не згодныя са звальненнем калегі. На жаль, надзеі, што меркаванне супрацоўнікаў будзе пачутае, мала.\nГэтая сітуацыя, кажа лекар, даволі негатыўна адбіваецца на атмасферы ў калектыве.\n— Многія працуюць у цяжкай, гнятлівай атмасферы. Хтосьці афішуе гэта, хтосьці — не, але ў многіх ёсць план Б: што рабіць у выпадку звальнення. Наш РНПЦ — добрая ўстанова ў плане клінічнага лячэння, навукі, і многія не хочуць сыходзіць. Але ў той жа час думаюць пра такую магчымасць. Нашы лекары — кваліфікаваныя спецыялісты з веданнем замежнай мовы, і ў іх ёсць поле для манеўру. Хтосьці ўжо пачаў хадзіць на курсы [павышэння кваліфікацыі], кажучы пра тое, што «лекар у Германіі павінен рабіць і гэта». Нам часта даюць зразумець, што ўсіх можна звольніць, замяніць, памяняць месцамі. У асноўным лекары самі шкадуюць сваіх пацыентаў і бліжэйшых калег, бо калектыў лекараў у нас вельмі добры. На гэтым усё пакуль і трымаецца. Пытанне толькі ў тым, колькі так зможа працягвацца.\nАлена Баранава: звольненая за каментар у Facebook, «усё здарылася за пяць хвілін»\nАлена Баранава — урач-кардыёлаг з 25-гадовым стажам. Да нядаўняга часу яна працавала ў РНПЦ «Маці і дзіця». 7 красавіка яе звольнілі — прычынай стаў яе каментар пад допісам у Facebook, распавядала TUT.BY лекарка. Пасля гэтага з ёй таксама развіталіся ў медыцынскім цэнтры «Ладэ», дзе яна падзарабляла.\nУ каментары, які стаў прычынай звальнення, Алена выказала сваё стаўленне да супрацоўнікаў АМАПа і тое, што яна «ніколі не даруе ім сына». Гэтае паведамленне яна напісала яшчэ ў лютым. Праз два месяцы яго скрыншот даслалі дырэктару РНПЦ — і ў той жа дзень Алену Баранаву звольнілі.\n— Усё здарылася ў адзін дзень, за пяць хвілін.\nБольш падрабязна пра гэта Алена Баранава распавяла выданню «The Village Беларусь».\n— Далей ён [дырэктар] сказаў: «Я не хачу нічога ведаць і слухаць. Лекар павінен быць па-за палітыкай. Мяне не цікавяць вашы эмоцыі і перажыванні, каго вы любіце ці ненавідзіце. Такі лекар у цэнтры мне не патрэбны. Вашы маральна-этычныя якасці не дазваляюць вам тут далей заставацца. Вы тут больш не працуеце. Пішыце заяву па дамове бакоў». Я спрабавала нешта адказаць, сказала, што кожны чалавек мае права кагосьці любіць, а кагосьці ненавідзець. Паспрабавала растлумачыць, што напісала каментар на эмоцыях, таму што гэтая тэма мне блізкая, майго сына таксама затрымлівалі. Ён сказаў, што не хоча нічога чуць, удавацца ў дэталі гэтай гісторыі не будзе, «вы самі ўсё разумееце», працаваць тут вы больш не будзеце. «Ручку і паперу даць?» — спытаў. «Не, дзякуй, у мяне знойдзецца», — адказала я і выйшла. Адтуль я адразу пайшла да загадчыцы аддзялення, сказала, што буду пісаць заяву. Яна нават не спытала, што здарылася, — проста спакойна дала паперу. Адзінай яе просьбай было адпрацаваць да канца дня, а не адразу ісці дадому.\nПраз некалькі гадзін эмоцыі схлынулі, і лекарка прасіла вярнуць напісаную заяву, але да таго моманту загад аб звальненні ўжо быў падпісаны.\nПазней стала вядома, што Алену Баранаву звольнілі і з медцэнтра «Ладэ», дзе яна таксама працавала кардыёлагам.\nНаталля Любецкая: у ноч на 1 красавіка знікла, калі выйшла на працу, папрасілі напісаць заяву аб сыходзе\nАндрэй Любецкі — той самы лекар, пад допісам якога Алена Баранава пакінула каментар, што стаў прычынай яе звальнення з РНПЦ «Маці і дзіця».\nЁн — сківічны хірург, яго жонка Наталля — стаматолаг, працавала ў 4-й мінскай паліклініцы. У ноч на 1 красавіка яна знікла, распавёў Андрэй Любецкі ў інтэрв'ю «Нашай Ніве», у іх доме адбыўся ператрус або агляд. Праз некалькі дзён Наталлю паказалі ў «шпіёнскім фільме» АНТ. Справа ў тым, што Наталля Любецкая і Ігар Макар вучыліся ў адной школе, тлумачыць «НН». У фільме распавялі, што Наталля па просьбе Макара нібыта забірала нейкія дакументы. Што ў іх было, яна не ведала. У сюжэце сцвярджаюць, што ў іх павінны былі ўтрымлівацца звесткі з КДБ, але аператыўнікі, раскрыўшы задумку, падмянілі даныя.\nНа наступны дзень, калі Наталля выйшла на працу ў паліклініку, яе папрасілі напісаць заяву на звальненне.\nІрына Бянькоўская: 25 сакавіка ішла па праспекце «занадта прыгожа апранутая», атрымала штраф у 90 базавых, звольненая\n13 красавіка апошні працоўны дзень у 37-й мінскай паліклініцы быў у лекара лабараторнай дыягностыкі Ірыны Бянькоўскай. Пра гэта распавядае выданне «Наша Ніва».\nПаводле інфармацыі праваабаронцаў, медыка затрымалі 25 сакавіка, калі яна ішла па праспекце Незалежнасці. У Кастрычніцкім РУУС на Бянькоўскую склалі пратакол па артыкуле 24.23 КаАП. У той дзень жанчына ішла па тратуары ў чырвоным паліто і белай сукенцы.\n— Затрымалі, нічога не тлумачачы, пасадзілі ў аўтобус, адвезлі ў РУУС. Для мяне гэта было нечакана. Наколькі разумею, усё праз адзенне непадыходзячага, па меркаванні міліцыі, колеру. Хоць я вельмі люблю белы і чырвоны і даўно іх нашу — і ў побыце, і на працы. Пытанняў да адзення раней не ўзнікала. Цяпер ужо асцерагаюся, — цытуе лекара «Наша Ніва». — Пасля ў РУУС сказалі, што я занадта прыгожа апранутая, каб спакойна хадзіць па вуліцах. Склалі пратакол, напісалі, што я прымала ўдзел у недазволеным мітынгу з мэтай выказвання сваіх палітычных поглядаў.\nУ той вечар жанчыну адпусцілі дадому, паколькі ў яе ёсць непаўналетняе дзіця. 12 красавіка прайшоў суд, які прызнаў яе вінаватай ва ўдзеле ў несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве і прызначыў штраф у 2610 рублёў.\nУ 37-й паліклініцы лекарка працавала па сумяшчальніцтве чатыры гады. Пасля затрымання 25 сакавіка, сцвярджае яна, пачаліся праблемы.\n— Мяне звольнілі з 14 красавіка нібыта па пагадненні бакоў, але насамрэч былі выразныя ўказанні: тэлефанавалі з Камітэта па ахове здароўя і пыталіся, якія меры прынятыя па мне.\nУ незалежнай прафсаюзнай арганізацыі медыкаў «Панацэя», якая працуе ў структуры СПБ, распавялі, што па юрыдычную дапамогу да іх звярнуўся толькі Руслан Бадамшын, паколькі ўрач лічыць сваё звальненне несправядлівым і мае намер аспрэчыць рашэнне адміністрацыі РНПЦ у судзе. У цэлым па такую дапамогу да іх можа звярнуцца любы медыцынскі работнік, які лічыць, што яго ці яе працоўныя правы былі парушаныя.\n— Руслан цяпер атрымлівае юрыдычную кансультацыю і дапамогу. Сітуацыя ў астатніх медыкаў, якія былі вымушаныя сысці, неадназначная, паколькі сыход па пагадненні бакоў аспрэчыць вельмі складана, толькі калі даказаць, што гэта было зроблена пад ціскам. А даказаць факт ціску ў судзе, напэўна, можна, толькі маючы дыктафонны запіс, зроблены з дазволу суразмоўцы. З іншага боку, заставацца працаваць у такіх умовах і разумець, што цябе могуць звольніць у любы момант, маральна вельмі складана.\nУ «Панацэі» адзначаюць, што ў Беларусі не хапае некалькі тысяч лекараў і сярэдняга медыцынскага персаналу. І вымушаны сыход кожнага — гэта страта для калектыву медустановы.\n— Калі штогадовы дэфіцыт лекараў у нас складае каля дзвюх тысяч спецыялістаў, то, па ідэі, нават адзін выпуск медуніверсітэтаў можа закрыць гэтую патрэбу. Але гэтага не адбываецца, і дэфіцыт працягвае захоўвацца з году ў год. Медыкі з'язджаюць, але яшчэ большая колькасць прафесіяналаў проста сыходзяць з прафесіі.\nПаводле даных Міністэрства працы і сацыяльнай абароны, у Беларусі не хапае больш за дзве тысячы лекараў і практычна столькі ж — медыцынскіх сясцёр. У агульнарэспубліканскім банку вакансій шукаюць 2300 лекараў-спецыялістаў, 2400 медыцынскіх сясцёр, 1200 санітараў, 364 фельчараў-лабарантаў, 260 фельчараў.\nКолькі медыкаў штогод «выцякае» з краіны? Адкрытай статыстыкі па гэтым пытанні няма. У нядаўнім інтэрв'ю міністр аховы здароўя Дзмітрый Піневіч заявіў, што кожны год з Беларусі з'язджаюць прыкладна 200-250 чалавек.\n— 2021 год не з'явіўся нейкім выключэннем. Да нейкіх там пандэмічных сітуацый, палітычных сітуацый — тое, што спрабуюць педаліраваць. 200-250 чалавек у год з'язджаюць за мяжу з мэтай працягу сваёй працоўнай дзейнасці там. А выпускаецца 2600, 2700, 2800, па-рознаму, — такія даныя прывёў міністр.


Леанід Злотнікаў: Думаю, цяпер Расея не саступіць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ адсутнасць прагрэсу ў перамовах з Расеяй аб пастаўках нафты Беларусь шукае альтэрнатыўныя варыянты. Як раней паведаміў першы намеснік прэм’ер-міністра Дзмітрый Круты, ідуць перамовы з Украінай, Польшчай, краінамі Балтыі, Казахстанам і Азербайджанам.\nЯк адзначае эканаміст Леанід Злотнікаў, Масква заняла вельмі жортскую пазіцыю і патрабуе выкання дамовы аб Саюзнай дзяржаве.\n– Я думаю, што цяпер Расея не саступіць. У яе зараз настрой такі: не ідзёце, дык чаму мы вас павінны карміць? Палітычна Пуціну ставіцца падножка. Хаця раней гаворка ішла пра тое, што так, мы ў адным саюзе, мы браты. А калі дайшло да таго, каб крыху паступіцца ўладай у адносінах да таго, хто цябе корміць, тут ужо ў бок. Я не прыхільнік інтэграцыі. Расея таксама ідзе па невядомаму шляху. Куды яна ідзе? Нічога добрага не будзе. Калі інтэгравацца – дык на захад.\nВа ўмовах рэалізацыі падатковага манеўру «наша краіна не будзе плаціць прэміі расейскім нафтавікам у ранейшым аб’ёме», – заявіў намеснік прэм’ер-міністра Дзмітрый Круты, але падкрэсліў, што Беларусь з’яўляецца даволі буйным спажыўцом расейскай нафты, а таму перамовы працягнуцца. Пакуль жа расейцы не пагаджаюцца на ўмовы беларускага боку.\nЭксперт: Улада бачыць у ІП пагрозу


за суткі ў міліцыю паступіла 32 паведамленні аб здзяйсненні крадзяжоў. За 31 факце распачаты крымінальныя вытворчасці па артыкуле 185 (крадзеж) Крымінальнага кодэкса Украіны. Аб некаторых з іх: - Міліцыянты ўсталявалі, што крадзеж з гаспадаркі 39-гадовага Мікалая, жыхара вёскі Вялікі Житин Ровенскайого раёна здзейсніў 21-гадовы Юры з Шубкова. Зламыснік выкраў з гаражнага памяшкання пацярпелага дзве балгаркі і будаўнічы фен. Сума шкоды ўсталёўваецца. - У міліцыю паведаміў 54-гадовы Валерый з Роўна, што невядомы здзейсніў крадзеж з яго аўтамабіля. Зламыснік, пашкодзіўшы замак дзверы, выкраў акумулятар. - У міліцыю паведаміў 41-рэчны жыхар Аляксандр, што невядомы здзейсніў крадзеж з яго кватэры. Зламыснік, праз акно, трапіў у памяшканне і завалодаў грашыма і залатымі ўпрыгожваннямі. Сума шкоды ўсталёўваецца. ССО УМВД Украіны у Ровенскай вобласці\n← На Виннитчине міліцыя... Івана-Франкоўская вобласць:... →


Сельскі сход у Войневічах | ДЯТЛОВЩИНА\nДа пачатку мерапрыемства мясцовыя жыхары маглі набыць аўтаномныя пажарныя апавяшчальнікі, вогнетушыцелі і іншую прадукцыю ад Дзятлаўскага вытворчага участка Гродзенскага камбіната супрацьпажарных работ.\nМерапрыемства пачалося з выступления старшыні Войневіцкі сельсавета Івана Свіба. Ён заклікаў грамадзян выконваць правілы пажарнай бяспекі, каб пазбегнуць надзвычайных сітуацый, і расказаў аб рабоце назіральнай камісіі сельвыканкама.\nНачальнік Дзятлаўскага раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях Сяргей Казушчык пазнаёміў прысутных са статыстыкай пажараў якія адбыліся ў раёне, расказаў аб асноўных прычынах іх узнікнення, нагадаў пра тое, якія меры неабходна прадпрымаць для таго, каб засцерагчы сябе, сваіх блізкіх ад няшчасных выпадкаў. Падрабязна спыніўся на правілах паводзінаў на вадаёмах у зімовы перыяд. У час выступлення адбылася тэматычная прэзентацыя.\nПра работу з састарэлымі грамадзянамі расказала дырэктар Цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаўскага раёна Таццяна Нікіпорчык.\n3 правіламі бяспекі карыстання газам у быце прысутных пазнаёміў начальнік Дзятлаўскага раёна газазабеспячэння Юрый Ганчар.\nЗавяршыўся сход канцэртнай праграмай, якую падрыхтаваў сектар пазастацыянарнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаўскага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці.\nМарта МІЛАШ, інспектар Дзятлаўскага РАНС