Мінфін накіраваў Лукашэнку на разгляд праект бюджэту на 2019 год - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМіністэрства фінансаў унесла праект бюджэту на 2019 год на разгляд кіраўніка дзяржавы, паведаміў 2 кастрычніка журналістам у парламенце міністр фінансаў Максім Ермаловіч.\nПаводле яго слоў, у парламент праект бюджэту можа паступіць у кастрычніку-лістападзе.\nРаней паведамлялася, што 5 кастрычніка Палата прадстаўнікоў разгледзіць пытанне аб дачы згоды на прызначэнне Сяргея Румаса прэм’ер-міністрам. Пазней будзе разгледжана праграма дзейнасці абноўленага ўрада.\nПры яе абмеркаванні, заявіў сёння на адкрыцці пятай сесіі Палаты прадстаўнікоў шостага склікання старшыня ніжняй палаты парламента Уладзімір Андрэйчанка, „трэба памятаць, што эканоміка — гэта сфера адказнасці і парламента”. „Дэпутаты актыўна працуюць з выбаршчыкамі, выразна ўяўляюць сабе ўвесь комплекс праблем на месцах і павінны максімальна ўважліва і прагматычна падысці да разгляду прапаноў урада”, — сказаў ён.\nЗ гэтых жа пазіцый, лічыць Андрэйчанка, „трэба ацэньваць пакет бюджэтных дакументаў, падатковага заканадаўства”. „Асаблівы акцэнт трэба зрабіць на эфектыўнасці мэтавых праграм, пытаннях інавацыйнай палітыкі, стымуляванні занятасці і падтрымцы прадпрыемстваў”, — лічыць ён.\nУрадам з удзелам дэпутацкага корпуса, дадаў Андрэйчанка, „праведзена сур’ёзная праца па карэкціроўцы Падатковага кодэкса, якая стварае добрую аснову для развіцця прадпрымальніцтва. Спрашчаюцца адміністраванне, парадак узаемадзеяння плацельшчыкаў з падатковымі органамі. Прадугледжваецца і шэраг крокаў па зніжэнні падатковай нагрузкі”.


Лявон Вольскі: “Мне так і карціць запісацца ліцьвінам”\n04 кастрычнік 2011, 15:18\nЦягам апошняга месяца Лявон Вольскі сустракаецца з публікай не як музыка, а як літаратар. У сэрыі "Кнігарня пісьменьніка" пры ўдзеле Згуртаваньня беларусаў сьвету "Бацькаўшчына" выйшла ў сьвет ягоная кніга "Міларусь". Знакамітага творцу ў новым – пісьменьніцкім – амплюа мы і запрасілі ў "Вольную студыю".\n– Лявон, адначасова з кнігай “Міларусь” выйшла яшчэ адна кніжка – новы “Даведнік Саюзу беларускіх пісьменьнікаў”, дзе ёсьць зьвесткі і пра Вольскага Лявона Артуравіча. Для вас важна быць у нейкай арганізацыі, ці вы – мастак-адзіночка?\n– Я доўгі час быў тыповым максымалістычным нон-канфармістам, ніколі не ўступаў ні ў якія саюзы. Хоць у свой час была магчымасьць стаць сябрам тады яшчэ адзінага Саюзу пісьменьнікаў, былі публікацыі у “Нашай ніве”, у часопісе “Крыніца”. Думаю, што праскочыў бы… Але неяк трымаўся. І пратрымаўся да вядомых падзеяў, зьвязаных з расколам пісьменьніцкай арганізацыі. Сёньня, калі ў пісьменьніцкім асяродку, як і ва ўсёй Беларусі, існуе супрацьстаяньне, варта ўсё ж вызначацца. Мне падаецца, што чалавек сумленнны не павінен уступаць у прыўладны саюз. Хоць, не выключаю, што камусьці захочацца застацца творцам па-за арганізацыямі. Мне ж нарэшце захацелася парушыць сваю самоту і зрабіцца чальцом незалежнай арганізацыі.\n– Героі аднаго з вашых апавяданьняў спрабуюць знайсьці больш адпаведную, на іх думку, назву для краіны – Бедарусь, Белагусь, Міларусь… А чым вам Беларусь не падабаецца?\n– Можа, гэта і крамольна крышачку гучыць… Але я думаю, што Беларусь – насамрэч ня вельмі ўласьцівая нам назва, і яна была выбрана калісьці памылкова. Праўда, ёсьць і такая вэрсія, што не тутэйшы люд прыдумаў гэтую назву. Таму пастаянна знаходзяцца людзі, якіх яна не задавальняе.\n– Паводле апошняга перапісу дзясяткі людзей запісаліся ліцьвінамі…\n– Во-во. І мне так карціць запісацца. Але ёсьць розныя стратэгічныя і іншыя мэты, дзеля якіх, пэўна, ня трэба гэтага рабіць.\n– Не сумняваюся, што кніга “Міларусь” хутка разыдзецца сярод вашых прыхільнікаў. А вось вашы незычліўцы могуць закінуць аўтару непавагу да нацыянальнай сьвятыні – бусла. У апавяданьні “Жывёльны сьвет Беларусі багаты і разнастайны” вы пішаце, што буслы ня любяць людзей, чыняць ім шмат шкоды і нават харчуюцца – чалавечынай. Прызнайцеся, што гэта паклёп.\n– Чаму паклёп? Бусел – птушка драпежная, ён мясам харчуецца. А сёньня наш край ідзе да лепшай будучыні – пад мудрым кіраўніцтвам, усё больш і больш заводаў будуецца, усё больш комінаў дыміць. Жабы хутка пазводзяцца, чым буслы будуць харчавацца? Вось і ўзьнікае пагроза чалавеку ад дзюбы бусла. Я разумею, добра пачыналася гісторыя нашай сымболікі – зямля пад белымі крыламі і г.д. Але настолькі ўжо зацяганыя гэтыя сымбалі, гэты няшчасны зубр, гэты вечны бусел… Прычым, ён, як правіла, альбо кепска намаляваны, альбо зроблены як няўклюдная інсталяцыя зь нейкіх каменьчыкаў. Проста ўжо прытарна ад гэтых буслоў! Можа быць, таму ў мяне і ўзьніклі адмоўныя асацыяцыі.\n– Вашы героі нярэдка размаўляюць на трасянцы, якую сёй-той у нашай краіне лічыць нармальнай зьявай. Як вы ставіцеся да таго, што на трасянцы пачалі ўжо выходзіць цэлыя кнігі, песьні на ёй пішуцца?\n– Трасянка мне неабходная дзеля таго, каб падкрэсьліць характар пэрсанажу – звычайна, чалавека недалёкага, тупаватага. Бо калі чалавек ня можа размаўляць нармальна на нейкай мове, то ён проста недавучка. Але па-рознаму бывае. Сустракаюцца і нармальныя людзі, якія размаўляюць на чысьцейшай трасянцы. Кажу – чысьцейшай, бо трасянка ў розных раёнах Беларусі па-рознаму гучыць. Напрыклад, у Івянцы яна больш\nАле цэлы альбом ці цэлая кніга на трасянцы – гэта абсурдова і непатрэбна ...\nбеларусізаваная, там больш беларускіх словаў. На Віцебшчыне, напэўна, толькі акцэнт захоўваецца беларускі. Дарэчы, у тым самым Івянцы, калі заходзіш у краму ці банк, між сабой народ збольшага размаўляе па-беларуску. Але калі ты зьвяртаесься па-беларуску да людзей, з табой пачынаюць гаварыць на трасянцы, бо адчуваюць “не свайго”. Што да кніг на трасянцы… Падобныя кнігі – зьява ну аніяк не станоўчая. Сэнсу ў іх я ня бачу. Калі ўсе песьні ў альбоме на трасянцы – я таксама не разумею сэнсу. Што гэта – прыкол? Я напісаў на трасянцы дзьве песьні, прысьвечаныя савецкім сьвятам, – “Дарагія жэншчыны” (да 8 Сакавіка) і “23 феўраля”. З дапамогай трасянкі мне трэба было раскрыць характар сьвята. Але цэлы альбом ці цэлая кніга на трасянцы – гэта абсурдова і непатрэбна.\n– У вас шмат творчых амплюа. Вы – то зьедлівы сатырык-парадыст, як у праекце “Саўка ды Грышка”. То – праніклівы лірык, як у “Белай яблыні грому”. У якім выпадку ваш сцэнічны вобраз супадаў ці супадае з вашым унутраным “я”?\n– Усе супадаюць. Гэта як у актора запытацца, які заняты ў камэдыі і драме: хто вам бліжэй – Гамлет ці Пульчынэла? У розныя жыцьцёвыя моманты мы па-рознаму сябе адчуваем. Сёньня хочацца сьмяяцца, заўтра – сумаваць. Таму я абсалютна розны ў сваёй літаратурнай дзейнасьці, ня кажучы ўжо пра мае разнастайныя сьпеўныя практыкаваньні. Мне ўласьцівыя ўсе фарбы багатай творчай палітры.\n– У свой час многіх зьдзівіла ваша прапанова не наладжваць абструкцыі тым сьпевакам, якія абслугоўваюць уладу. Вы так любіце іх творчасьць?\n– Я не знаёмы зь іх творчасьцю, бо не гляджу тэлевізар. Мне падаецца, што мы не павінны прыпадабняцца да тых людзей, не зусім разумных,\nАрганізаваныя ўладай туры “За Беларусь!” на вынікі выбараў абсалютна не ўплываюць – людзі ня ведаюць гэтых песьняў, іх ніхто не сьпявае ...\nмякка кажучы, якія складаюць “чорныя сьпісы” для нас. Мы не павінны адказваць тым самым на іхнія дэбільныя захады. Беларускія выканаўцы – людзі паднявольныя, яны па-іншаму ня могуць жыць, яны камэрцыйна ня могуць існаваць, яны павінны мець дзяржаўную падтрымку і карыстацца ёю. Дык што – не ўпускаць іх у Эўразьвяз? Ня варта займацца гэтай дурнёй. Гэта абсалютна неразумная рэч – забараняць кагосьці за тое, што ён штосьці прасьпяваў. Хай сабе сьпяваюць. Гэта ні на што не ўплывае – паверце мне. Арганізаваныя ўладай туры “За Беларусь!” на вынікі выбараў абсалютна не ўплываюць – людзі ня ведаюць гэтых песьняў, іх ніхто не сьпявае. От, схадзілі, памахалі сьцяжкамі, а назаўтра ўжо ніхто нічога не памятае. З усіх падобных песьняў, можа, адна запомнілася – “Саня останется с нами”, і то невядома, які ў гэтым выпадку быў першасны пасыл. Тут іншая праблема. Песьню гэтую ўзялі пэўныя кампэтэнтныя органы на ўзбраеньне перад выбарамі, а творцы – аддалі. Што ж, творцам гэтым можна толькі паспачуваць – яны вельмі недальнабачна зрабілі. І я ведаю, які яны атрымалі ад гэтага вынік у сацыяльных сетках і г.д. Шмат хто не вітаецца і ўсё такое іншае... Любы творца адказны за сытуацыю ў краіне толькі ў тым выпадку, калі ён гэтага хоча. А калі ён хоча сьпяваць пра мятлікаў і пра кветкі? Ёсьць і такія творцы. А ёсьць творцы з актыўнай грамадзянскай пазыцыяй. На маю думку, творца, безумоўна, павінен уплываць на сытуацыю – асабліва ў час, калі ў грамадзтве цяжкі духоўны стан, калі Філарэт уручае харугву нейкім людзям, якія ламалі іншым людзям ногі… Такі духоўны стан грамадзтва блізкі да катастрофы. Таму я, як творчая адзінка, буду змагацца і буду намагацца любым чынам гэтую сытуацыю зьмяняць да лепшага. А астатнія – кожны сам за сябе адказвае.\n– З выхадам вашай кнігі акрэсьлілася літаратурная дынастыя Вольскіх – Віталь, Артур і Лявон. Калі б вы маглі сёньня сустрэцца са сваімі дзедам і бацькам, якія свае песьні ім прасьпявалі б?\n– Дзеду я прасьпяваў бы, хутчэй за ўсё, песьню “Зямля” з рэпэртуару гурта “Мроя”, якую напісаў яшчэ прыканцы 80-х гадоў. Я быў тады яшчэ юнаком, сам ня ведаю, як у мяне атрымаўся тады такі пранікнёна-тужлівы тэкст: “Вось мая зямля пад нагой бяжыць, вось мая зямля ў сьнягох ляжыць, закаваная лютым холадам, падуладная чужым волатам”. Гэтыя радкі актуальныя і сёньня, на жаль. А бацьку я прасьпяваў бы нешта менш нагружанае тужлівым сэнсам, прыкладам, “Тры чарапахі”. Гэтай песьні ўжо больш за дзесяць гадоў. І ўсе дапытваліся ў мяне: у чым яе сэнс? А я і сам ня ведаў. І толькі потым зразумеў, што ў сьвеце ўсё мадэрнізуецца і зьмяняецца, а ў нашай сьвядомасьці ўсё застаецца гэты пляскаты блін – някруглая зямля. Карацей – сярэднявечча. Але і сярэднявечча не бясконцае. Ёсьць вонкавыя праявы прагрэсу – інтэрнэт. Як толькі прыйдзе інтэрнэт паўсюль, у кожную хату, у людзей зьявяцца падставы для аптымізму.\n– Краіна, названая вамі Міларусьсю, пакуль называецца Рэспублікай Беларусь. Які ён, ваш ідэал Беларусі?\n– Мой ідэал Беларусі – гэта краіна, зьнітаваная з Эўропай, краіна, якая\nА калі з боку Расеі нехта выступіць супраць нашай незалежнасьці – аб’яўляць яго пэрсонай нон грата ...\nсябруе з усімі суседзямі, у тым ліку з вялікім і магутным “старэйшым братам”. А калі з боку Расеі нехта выступіць супраць нашай незалежнасьці – аб’яўляць яго пэрсонай нон грата. Пры сёньняшняй сытуацыі мы суседзяў хутка пазнаваць перастанем. Нават сьмешна ўспамінаць – падчас Савецкага Саюзу я добра ведаў эстонскую музыку, тое-сёе – з латыскай музыкі, тое-сёе – з літоўскай і вельмі добра ведаў сучасную польскую музыку. А сёньня нашыя людзі ўсяго гэтага практычна пазбаўленыя. Тое самае тычыцца літаратуры, іншых гатункаў мастацтва. У маёй ідэальнай Беларусі дзяржаўнай мовай мусіць быць, безумоўна, беларуская. Я проста мару пра той час, калі ўрэшце адэкватныя людзі прыйдуць да ўлады ў Міністэрстве адукацыі, у Міністэрстве культуры і цягам пяці гадоў выправяць гэтую ганебную моўную сітуацыю! Гэта нескладана зрабіць. У кожным беларусе ўсё роўна прыхаваная беларуская мова, і ён можа цалкам зьмяніцца за год-два-тры-чатыры, максымум – за пяць.


Новыя рэйсы Кішынёва з аэрапорта Будапешта на Wizz Air\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Авіякампанія » Новыя рэйсы Кішынёва з аэрапорта Будапешта на Wizz Air\nАвіякампанія • аэрапорт • Авіяцыя • Апошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • Апошнія навіны Венгрыі • Апошнія навіны Малдовы • навіны • Людзі • Перабудова • Адказны • Бяспека • турызм • транспарт • Навіны турыстычнага провада\nНовы рэйс Кішынёва з аэрапорта Будапешта на Wizz Air\nАднаўляючы Венгрыю і Малдову ўпершыню за 10 гадоў, Wizz Air пачне два разы на тыдзень паслугі ў эканамічны і гістарычны цэнтр краіны.\nАэрапорт Будапешта абвясціў сёння аб тым, што хатні перавозчык Wizz Air запусціць свой 50th маршрут, які будзе працаваць у будучы летні сезон ад венгерскіх варот.\nПадтрымліваючы аднаўленне сталічнага аэрапорта, ультрабюджэтны перавозчык (ULCC) пацвердзіў, што пачне звязвацца з Кішынёвам з 28 сакавіка 2022 года, убачыўшы, што авіякампанія прапануе каля 50,000 XNUMX месцаў у тыдзень з Будапешта.\nАднаўленне Венгрыі і Малдовы ўпершыню за 10 гадоў, Wizz Air пачне два разы на тыдзень абслугоўванне ў эканамічны і гістарычны цэнтр краіны.\nНе сутыкаючыся з канкурэнцыяй на пары аэрапортаў, ULCC будзе спалучацца Будапешт у сталіцу Малдовы з яе маляўнічымі краявідамі і знакамітымі вінакурнямі - расклад рэйсаў па панядзелках і пятніцах - гэта ідэальны візіт на доўгія выходныя.\nБалаз Багац, кіраўнік аддзела па развіцці авіякампаній, Аэрапорт Будапешта пракаментаваў: «Wizz AirАб'ява аб пачатку неабслугоўванага маршруту з Будапешта - яшчэ адзін выдатны крок да нашага пазітыўнага пачатку 2022 года для аэрапорта. Запаўненне белай плямы на карце нашага прызначэння, асабліва ў той час, калі мы ўсё яшчэ прасоўваемся ад наступстваў пандэміі, сведчыць аб пастаянных трывалых адносінах, якія мы маем з нашай хатняй авіякампаніяй, і пастаяннай напружанай працы ўсіх у Будапешце».


16:55 25.06.2020 (абноўлена 16:12 25.06.2020)\nВядомы сербскі кінарэжысёр Эмір Кустурыца наведаў Галоўны храм Узброеных сіл Расіі. Глядзіце кадры візіту рэжысёра.\nГалоўны храм Узброеных сілаў быў пабудаваны ў гонар 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Больш за ўсё Кустурыцу ўразіў вобраз Спаса Нерукатворнага у цэнтральным купале храма - самае вялікае выява аблічча Хрыста, выкананае ў мазаіцы.\n"З'яўленне Галоўнага храма Узброеных Сіл Расіі - гэта сімбіёз праваслаўнага пачуцці і межаў вашай радзімы. Без гэтага пачуцця і без гэтай філасофіі Расія не была б краінай, якая мяжуе з богам. Галоўны храм Узброеных Сіл Расіі - гэта сіла, талент і вера", - сказаў рэжысёр.\nЗнакамітаму госцю паказалі залы і галерэі музейнага комплексу "Дарога Памяці", дзе размешчаны гістарычныя экспанаты часоў Вялікай Айчыннай вайны.\nСвае ўражанні рэжысёр выказаў словамі, што "без гэтага пачуцця і без гэтай філасофіі Расія не была б краінай, якая мяжуе з Богам". У канцы экскурсіі ён пакінуў запіс у кнізе ганаровых гасцей.\nРасія, Эмір Кустурыца


Зіна дадатковая фірма Icoil 12 цаляў | Rayson\nЗаўсёды імкнецца да дасканаласці, Райсан распрацаваў, каб быць рынкам і арыентаваным кліентам прадпрыемства. Мы арыентуемся на ўмацаванне магчымасцяў навуковых даследаванняў і завяршальных прадпрыемстваў службы. Мы стварылі аддзел абслугоўвання кліентаў, каб лепш забяспечыць кліентам аператыўныя паслугі, уключаючы апавяшчэнне адсочвання парадку. Зінус дадатковая фірма Icoil 12 цаляў сёння, Rayson займае зверху ў якасці прафесійнага і дасведчанага пастаўшчыка ў галіны. Мы можам канструяваць, распрацоўваць, вытворчасць і прадаваць розныя серыі прадуктаў на нашай уласнай камбінуючы намаганні і мудрасць ўсіх нашых супрацоўнікаў. Акрамя таго, мы нясем адказнасць за прапаноўваць шырокі спектр паслуг для кліентаў, уключаючы тэхнічную падтрымку і хуткае Q & A паслугі. Вы можаце даведацца больш пра наш новы прадукт Zinus Extra фірма IcOil 12 цаляў і наша кампанія, непасрэдна звязацца US.People можа насіць гэты прадукт на працягу многіх гадоў. Нават яна вымываецца і сушаць шмат разоў, ён па-ранейшаму добра выглядае і камфортна насіць.


Ужо сёньня: заплянаваныя акцыі пратэсту па ўсёй Беларусі\n26 сакавік 2017, 00:01\nДзень Волі ў Берасьці, 25 сакавіка 2017 году\nПадзеі 26 сакавіка ў беларускай і сусьветнай гісторыі, а таксама афіша на сёньня.\nНа 26 сакавіка на 12-ю гадзіну заплянаваныя акцыі пратэсту супраць Дэкрэту №3 у розных гарадах Беларусі. На знак пратэсту супраць масавых затрыманьняў у Дзень Волі актывісты заклікаюць выходзіць на Кастрычніцкую плошчу ў Менску а 12-й гадзіне.\nАб’яднаньне «Кінаконг» і кінатэатар «Масква» правядзе дадатковы «Беларускі ўікэнд» — сэрыю паказаў кіно, агучанага па-беларуску. На 26 сакавіка заплянаваны мультфільм «Таямніца Келза» — казачная гісторыя, заснаваная на рэальных падзеях 9 стагодзьдзя ў Ірляндыі.\nПачатак у 17:50.\nВечар беларускамоўнага хіп-хопу\nУ віцебскім арт-пабе Торвальд выступіць праект Belaroots, які абʼяўдноўвае музыкаў Angst, Zeman і Kontra, а таксама рэпер Вожык. Удзельнікі Belaroots прэзэнтуюць на імпрэзе свой новы альбом «Аднакарэнныя».\n1944 — У Менску ў гарадзкім тэатры адбылася прэм’ера опэры «Усяслаў Чарадзей» М. Шчаглова-Куліковіча на вершы Н. Арсеньневай.\n1944 — У часе Другой сусьветнай вайны савецкія войскі ля горада Бельцы выйшлі да дзяржаўнай мяжы СССР.\n1948 — Увядзеньне ЗША эмбарга на гандаль так званымі стратэгічнымі таварамі з сацыялістычнымі краінамі.\n1953 — Джонас Солк абвяшчае стварэньне вакцыны ад поліяміэліту.\n1971 — Банглядэш (Усходні Пакістан) абвяшчае сваю незалежнасьць ад Пакістану.\n1979 — Ізраільскі прэм’ер-міністар Менахем Бэгін і прэзыдэнт Эгіпту Анвар Садат падпісалі эгіпецка-ізраільскую мірную дамову пасьля двух гадоў перамоваў.\n1988 — Утварэньне заснавальніцкага камітэту Беларускага Аб’яднаньня Студэнтаў (БАС) у Польшчы.\n1995 — Пачынае дзейнічаць Шэнгенскае пагадненьне.\n2000 — Уладзімер Пуцін абраны прэзыдэнтам Расеі.\n1874 — Робэрт Фрост, амэрыканскі пісьменьнік.\n1911 — Тэнэсі Ўільямс, амэрыканскі пісьменьнік.\n1940 — Міхаіл Касьцюк, беларускі гісторык, акадэмік НАНБ.\n1942 — Іван Арабейка, беларускі паэт.\n1949 — Патрык Зюскінд, нямецкі пісьменьнік.\n1960 — Віктар Шніп, беларускі паэт.\n1827 — памёр Людвіг ван Бэтховэн, нямецкі кампазытар.\n1923 — памерла Сара Бэрнар, француская акторка.\n1932 — памер Зігмунд Лазінскі, беларускі каталіцкі рэлігійны дзеяч, біскуп.


18 сьнежань 2008, 21:58\nКраіны Эўразьвязу паэтапна ўводзяць біямэтрычныя пашпарты. Беларусь таксама рыхтуецца да ўвядзеньня электронных дакумэнтаў. Разам з Эўракамісіяй і Міжнароднай арганізацыяй па міграцыі Міністэрства ўнутраных спраў, Дзяржаўны памежны камітэт, Дзяржзнак ажыцьцяўляюць праект “Міграбел”. Вывучаны замежны досьвед, распрацоўваецца прававая база. Канцэпцыю ўхваліў прэзыдэнт. Але абавязковага пераходу на біямэтрычныя пашпарты пакуль ня будзе, запэўніў прадстаўнік Дэпартамэнту па грамадзянстве і міграцыі Анатоль Ланін:\n“Атрыманьне біямэтрычнага пашпарта будзе толькі паводле заяўнага прынцыпу. Толькі па жаданьні грамадзянін можа атрымаць такі пашпарт. Пераход вельмі дарагі: для прыкладу, у Швайцарыі з насельніцтвам 7 мільёнаў жыхароў пілётны праект, які пачаўся ў 2004 годзе і завершыцца ў 2010 годзе, абыдзецца ў 14 мільёнаў франкаў”.\nЗвычайны пашпарт у Швайцарыі каштуе 70 франкаў, біямэтрычны — 250. Але можа здарыцца, што іншыя краіны пачнуць паэтапны пераход на біямэтрычныя пашпарты, і каб не апынуцца безабароннай, Беларусь таксама павінна быць падрыхтаваная, кажа палкоўнік міліцыі Анатоль Ланін:\n“Уводзіць біямэтрычныя пашпарты Рэспубліка Беларусь будзе толькі тады, калі выезд нашых грамадзян з краіны стане праблематычным ці немагчымым. На сёньняшні дзень цяжкасьцяў, перашкодаў для нашых грамадзянаў не існуе. Ёсьць невялікія складанасьці, калі чалавек, да прыкладу, падае дакумэнты на візу ў амбасаду Вялікай Брытаніі. Яго ў амбасадзе просяць зьняць адбіткі пальцаў і сфатаграфавацца. Гэта займае адну-дзьве хвіліны. Але можа прыйсьці час, калі краіны Эўразьвязу скажуць, што перасячэньне мяжы і перасоўваньне — толькі паводле біямэтрычнага пашпарта”.\nМяркуецца, што ў вокладцы пашпарта будзе зьмешчаны чып зь біямэтрычнымі зьвесткамі пра чалавека. Пашпарт з такімі зьвесткамі будзе выдавацца ў абмен на звычайны пашпарт.\n"Біямэтрычны кантроль над апазыцыяй"


Пра традыцыі старажытнага званарства на Беларусі | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Пра традыцыі старажытнага званарства на Беларусі\nПра традыцыі старажытнага званарства на Беларусі\nУ Беларусі, адзінай на постсавецкай прасторы, захавалася старажытная традыцыя.\nЗвон — гэта нешта вельмі жывое. Праз бронзу, з якой адліты званы, і рукі чалавека, што дапамагаюць нарадзіцца гуку, наша зямля быццам звяртаецца да неба... А, можа, наадварот? Гэты гук, настолькі высокі і чысты, што, магчыма, ён адмыслова быў створаны дзесьці на вышыні, каб крануць самае чэрствае сэрца...\nБеларусь — унікальная краіна: толькі тут, у адзіным месцы на ўсёй постсавецкай прасторы, захавалася традыцыя старажытнага званарства. Інструмент не быў занядбаны часам і ліхалеццямі. Умельства беражліва перадавалася ад старэйшых маладзейшым. На шчасце, знайшлася і даследчыца, якая вывучыла ўсё гэта і прадставіла шырокай грамадскасці. Вынікам нястомнай шматгадовай працы Алены Шацько стала кніга «Званы Белай Русі: тысячагоддзе традыцыі» (з дадаткам на двух DVD). Карэспандэнт «Звязды» сустрэлася з кандыдатам мастацтвазнаўства, правадзейным членам Асацыяцыі звону Расіі, дацэнтам кафедры тэорыі і методыкі выкладання мастацтва БДПУ імя Максіма Танка, каб распытаць пра традыцыі званарства на Беларусі і пра тое, як стваралася яе ўнікальная кніга.\n— Алена Генадзеўна, вы ініцыюеце ўнясенне званарства ў спіс нематэрыяльнай гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі? Ці ёсць нейкія зрухі ў гэтым працэсе?\n— Сабраны пакет дакументаў, у які ўваходзяць матэрыялы па званах 19 храмаў Брэсцкай, Мінскай і Віцебскай абласцей. Іх гучанне запісана на прафесійную апаратуру. Дзякуючы Белтэлерадыёкампаніі створана 5 перадач, 3 дакументальныя фільмы аб званарах і гісторыі званарства на нашых землях. Прыхаджане храмаў сабралі подпісы аб тым, што яны станоўча ацэньваюць гучанне званоў і згодны ўнесці іх у спіс спадчыны (гэта абавязковая ўмова). У дадатку — публікацыі ў прэсе на гэту тэму. Дакументы аддадзены ў Інстытут культуры Беларусі, дзе на Радзе можа быць прынята адпаведнае рашэнне. Мы чакаем дабраславення мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі Паўла, бо звон — гэта інструмент, які выкарыстоўваецца найперш у богаслужэннях, і без згоды царквы вырашаць такое пытанне неэтычна. Вядома, што Экзарх шмат робіць для зберажэння нацыянальнай культуры, напрыклад, хутка будзе выдадзена Біблія на нашай беларускай мове. Таму прыйдзе час прызнання і нашых слаўных званоў — аб гэтым моляцца вернікі.\n— Раскажыце, у чым унікальнасць званарства?\n— Варта адзначыць, што размова вядзецца менавіта пра традыцыйнае беларускае званарства. У 19-ці храмах, якія я даследавала на працягу 10 гадоў, не спыняўся матыў звону — захоўвалася пераемнасць мелодыі, якой званілі, скажам, сто гадоў таму — яна гучыць і сёння. У храме ёсць свой канон, ён пастаянны. Гэта як народная песня. Справа ў тым, што званарства захавалася толькі ў нас, бо з 1921 да 1939 года ў Заходняй Беларусі была асаблівая канфесійна-гістарычная сітуацыя: працягваліся царкоўныя службы, адліваліся новыя званы. А ва Усходняй Беларусі ў 1939 годзе быў закрыты апошні храм — службы нідзе не праводзіліся. Тое ж самае адбывалася і на іншай тэрыторыі Савецкага Саюза — ішло поўнае знішчэнне храмаў і ўсяго, што з імі звязана.\nУ нас жа працягвалася царкоўнае жыццё — унікальна тое, што традыцыя званарства не перарвалася. У час Вялікай Айчыннай вайны вернікі схавалі свае званы. Атрымліваецца, што толькі ў Заходняй Беларусі (магчыма, яшчэ ў Заходняй Украіне) ніколі не губляўся гэты канон. У Эстоніі быў толькі адзін манастыр, які ніколі не закрываўся, — Пскова-Пячэрскі — там заўсёды званілі, 500 гадоў, і традыцыя таксама захавалася.\n— Якія мясціны ў Беларусі вы раілі б наведаць, каб пачуць аўтэнтычны звон?\n— Вёску Дарапеевічы Маларыцкага раёна Брэсцкай вобласці. У 1934 годзе гэтыя званы былі адліты проста каля царквы, у зямлі, запрошаным майстрам-ліцейшчыкам. Адна жанчына, успаміны якой я зафіксавала, будучы яшчэ маленькім дзіцем, бачыла, як у яме будавалі печ, як залівалі медзь. Пасля званы пэўны час астывалі ў зямлі... Яшчэ варта з'ездзіць у Вілейку, дзе захаваліся дзівосныя званы ХІХ стагоддзя, адлітыя ў Расіі. Праўда, побач знаходзіцца шаша: мы запісвалі іх гучанне ў 5 гадзін раніцы і нават дамаўляліся, каб рух транспарту быў зменены — каб шумы не перашкаджалі. Вельмі цікавыя званы ў Олтушы таксама Маларыцкага раёна. І ў Маладзечне званы захаваліся.\n— Гучанне царкоўнага звону змяшчае ў сабе шмат інфармацыі...\n— У храме хрысціліся, там моладзь знаёмілася адно з адным. Там жа адбываліся заручыны — калі настаяцель паведамляў, што пара збіраецца ажаніцца, пытаўся, ці ведаюць нешта пра яго ці яе — можа, некаму абяцаліся?.. І ў гэты час таксама гучаў асаблівы звон — на заручыны. Вянчаліся яны пазней, дзесьці праз месяц — і тады ў наваколлі разлятаўся вянчальны звон (але не ва ўсіх мясцовасцях ён меўся). Затое ўсюды быў пахавальны звон — ён гучаў, пакуль чалавека не данясуць да могілак. Уявіце, людзі ва ўсёй ваколіцы чулі гэты звон, хрысціліся, чыталі малітву пра новаспачылага. А часам яны па звоне разумелі, хто памёр, мужчына або жанчына. Нават з якой вёскі, можна было зразумець — бо часам пэўнае паселішча магло падарыць храму звон.\n— Сучасныя тэхналогіі вядуць да таго, што ў хуткім часе можна будзе абысціся без званара. Што вы думаеце наконт гэтага?\n— Цяпер уводзіцца новая сістэма — «электронны званар» — яна фактычна знішчае пераемнасць. Літаральна на тэлефоне націскаецца кнопка і самі сабой пачынаюць званіць званы ў царкве. Гэта можа рабіць настаяцель ці прыхаджанін — той, хто атрымаў дабраславенне.\nТакім чынам мы фактычна руйнуем традыцыю, не даём ёй адрадзіцца, знішчаем паслушніцтва. Ці застанецца тады жаданне ісці ў храм?.. Гэта мёртвае і нежывое. А калі звоніць званар, то ўдзельнічае яго душа.\n— Вернемся да гісторыі. Якія ёсць звесткі пра тое, калі на Беларусі ўпершыню зазваніў звон?\n— Па матэрыялах раскопак, па знойдзеных фрагментах званоў мы ведаем, што ўжо ў ХІІ стагоддзі ў Гродне на Замкавай гары стаяў храм і на ім было тры званы. Падчас пажару яны ўпалі і разбіліся — у слоі ХІІ стагоддзя знайшлі іх фрагменты. На адным нават ёсць надпіс «рабу». Усе кампанолагі кажуць, што надпісы на званах з'явіліся ў ХІV стагоддзі ў Расіі. А мы знайшлі фрагмент ХІІ стагоддзя. Гэта ўнікальна!\n— Якія самыя каштоўныя званы захоўваюцца ў нашай краіне?\n— Мной апісана 1704 званы з праваслаўных храмаў. Яны пашпартызаваны — сфатаграфаваны, падлічаны іх памеры, зафіксаваны надпісы, якія на іх маюцца, запісаны гук. Для таго каб сфатаграфаваць, іх трэба было спачатку памыць, — я рабіла гэта сама.\nУсе гэтыя званы акурат з'яўляюцца старажытнымі — датуюцца ХVІ—ХІХ стагоддзямі. Яны выклікаюць вялікую цікавасць. На сённяшні дзень у нас, як нідзе на постсавецкай прасторы, захавалася такая вялікая колькасць званоў. Менавіта ў Заходняй Беларусі (ва Усходняй усё знішчана, за выняткам таго, што цудам было захавана ў музеях). У часы вайны іх хавалі ад немцаў — закопвалі ў зямлю, затым вярталі. Гэта было самым родным, бо звон — гук населенага пункта. На іх вельмі цікавыя выявы, старажытныя надпісы. Напрыклад, у вёсцы Олтуш Маларыцкага раёна надзвычай тонкія выявы Георгія Перамаганосца, які забівае змея. Яны «тонкія», бо нават пэндзлем мастака такое складана выявіць, а там адліта. Прычым адліваў беларускі майстар Андрэй Белячынскі. Мне б вельмі хацелася, каб пашкоджаныя званы апынуліся ў музеях. Дадам, што пашпартызацыю званоў каталіцкіх храмаў правялі навукоўцы Акадэміі навук Варшавы: яны апісалі ўсе званы касцёлаў Беларусі і Польшчы яшчэ да 2008 года.\n— Ці ёсць сёння пераемнасць званарскай справы?\n— Дзякуй богу, дзядулі-званары надзвычай ашчадна ставяцца да сваіх званоў, таму яны самі імкнуцца кагосьці з вучняў нядзельнай школы навучыць, перадаць майстэрства. Напрыклад, хлопчык з вёскі Дарапеевічы Маларыцкага раёна Арцём Пацяюк, які цяпер навучаецца ў медыцынскім універсітэце, навучыўся ў сваёй роднай вёсцы гэтаму майстэрству ад Сцяпана Ярманюка. І ў іншых храмах ёсць пераемнасць. Калі званы ўнясуць у спіс нематэрыяльнай гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі, тады і ў нядзельных школах пры царкве дзеці іх будуць вывучаць. Бо гэта сваё, роднае. Мы павінны яго зберагаць, як гэта рабілі нашы бацькі і дзяды.\n— Ці можна сказаць, што звон — гэта таксама пэўны від малітвы, са зваротам да Бога?..\n— Абавязкова. Кожны ўдар звона — гэта малітва. Часам кажуць, што гэта малітва ў бронзе. Адначасова гэта і казань.\nАдзін святар распавядаў мне, што пэўны чалавек ішоў міма царквы, ён пачуў звон і вырашыў зайсці ў храм, а з часам стаў прыхаджанінам. Сёння звон не выконвае функцыі закліку да пачатку богаслужэння, бо ў нас ва ўсіх ёсць гадзіннікі. Ён мае хутчэй місіянерскую функцыю — гэта фактычна знешняе богаслужэнне. Я запрашаю чытачоў «Звязды» да ўдзелу ў праекце «Звон-салавей» (падрабязна пра яго можна пачытаць у кнізе «Званы Белай Русі: тысячагоддзе традыцыі»). Буду рада, калі вы дашляце на мой электронны адрас shаtkо377@gmаіl.соm аповеды пра званы, пра традыцыі, звязаныя з імі. Можа, вашы бабулі ці дзядулі ахвяравалі на звон? Магчыма, сярод вашых ікон захоўваецца цудам захаваны кавалачак звона?..\nЗагаловак у газеце: «Звон — гэта душа народа»\n1414 Як жывуць апошнія жыхары вёскі Манцы Пружанскага раёна\n916 Як вывозілі каштоўнасці з музеяў БССР у канцы 1920-х — пачатку 1930-х гг\n717 Януш Вішнеўскі не адчувае сябе пісьменнікам і шукае сюжэты на BlaBlaCar\n568 Транспарт вялiкага горада. Пра новыя маршруты, электробусы i трэцюю лiнiю метро


Дэпутатка Няхайчык падтрымала забарону мабільнікаў у школах: Хай бацькі кантралююць дзяцей праз смарт-гадзіннікі – RH.by\nДэпутатка Няхайчык падтрымала забарону мабільнікаў у школах: Хай бацькі кантралююць дзяцей праз смарт-гадзіннікі\n28 лютага 2019 г.\nДэпутатка Палаты прадстаўнікоў Аксана Няхайчык прапанавала, каб школьнікі карысталіся не мабільнікамі, а смарт-гадзіннікамі.\nАксана Няхайчык. Фота house.gov.by.\nГэтак яна пракаментавала агенцтву «Мінск-Навіны» ідэю Міністэрства адукацыі абмежаваць выкарыстанне ў школах мабільных тэлефонаў.\n«Лічу, гэта правільны і, бясспрэчна, карысны падыход. Вучні малодшых класаў праводзяць перапынкі, уткнуўшыся ў экраны смартфонаў, старшакласнікі нярэдка «вісяць» у інтэрнэце нават падчас урокаў. Абмежаванне карыстання мабільнымі дазволіць засцерагчы дзяцей ад некантраляванага наведвання сеціва.\nБезумоўна, многія мамы і таты імкнуцца пастаянна быць на сувязі са сваім дзіцём, удакладняць яго месцазнаходжанне. Але ў гэтым канкрэтным выпадку мабільніку ёсць годная альтэрнатыва — смарт-гадзіннікі, якія дазваляюць кантраляваць знаходжанне дзіцяці ў любым пункце горада.\nАдзінае пытанне, якое неабходна старанна прапрацаваць, — гэта абсталяванне месцаў для захоўвання гаджэтаў».\nДаведка: Смарт-гадзіннік — наручная прылада, якая не толькі дазваляе сачыць за часам, але і мае дадатковыя функцыі. Напрыклад, падлічвае колькасць пройдзеных крокаў, мае камеру. Аднак смарт-гадзіннікі ўсё адно звычайна прывязаныя да мабільніка.\n52-гадовая Аксана Няхайчык — дэпутатка ад сталічнага мікрараёна Шабаны. Працавала настаўніцай фізікі, пасля завучам у мінскіх школах. Далей рабіла кар’еру ва ўпраўленні адукацыі адміністрацыі Заводскага раёна Мінска, узначальвала раённую арганізацыю «Белай Русі».\nПапярэдні артыкулЖировки по новым тарифам и ограничения для тунеядцев. Изменения марта\nНаступны артыкулНа барацьбу з баршчэўнікам ў Вілейскім раёне выдаткавалі 30 тысяч рублёў


Кругавая эканоміка: важнасць паўторнага выкарыстання прадуктаў і матэрыялаў - Рэпарцёр ЕС\nСярэдні еўрапеец спажывае 14 тон сыравіны і генеруе пяць тон адходаў у год. Гэтыя лічбы выглядаюць трывожнымі, улічваючы нашы рэсурсы абмежаваныя, але можа быць рашэннем. Многія прадукты і матэрыялы могуць быць паўторна выкарыстаны або адрамантаваны, тым самым памяншаючы колькасць адходаў. У сераду (2 снежня) Еўрадэпутат дэбаты на пленарным пасяджэнні прапановы Еўрапейскай камісіяй з мэтай стварэння кругавой эканомікі, дзе прадукты прызначаныя для таго, каб палегчыць паўторнае выкарыстанне.\nТрадыцыйная эканоміка заснавана на куплі прадукту, а затым замяніць яго, калі ён больш не працуе, але ў кругавой эканоміцы жыццёвы цыкл прадукцыі пашыраецца. Гэта можа быць, напрыклад, дзякуючы палепшанай трываласці, больш эфектыўнае кіраванне адходамі або лепшы дызайн, што робіць яго лягчэй аднавіць, паўторна выкарыстоўваць ці перапрацоўваць старыя прадукты. Тым не менш, яна таксама можа ўключаць у сябе новыя бізнес-мадэлі, заснаваныя на лізінг, абмен ці продаж ўжываных прадукцыі.\nІншым прыкладам можа быць рамонт пашкоджанай бытавой тэхнікі, а не замена. Аднак у апытанні на розных рахунках у Twitter дзве траціны рэспандэнтаў сказалі, што калі іх тостар больш не будзе працаваць, яны купяць новы, а не выправяць яго.\nў дазвол прыняты 9 ліпеня, еўрадэпутаты заклікалі паставіць абавязковую задачу па павышэнні эфектыўнасці выкарыстання рэсурсаў у ЕС на 30% да 2030 года ў параўнанні з мінулым годам. Гэта падштурхне валавы ўнутраны прадукт ЕС амаль на 1% і створыць дадатковыя два мільёны працоўных месцаў, паводле ацэнак Камісіі.\nАўтар справаздачы Сірпа П'ецікяйнен, фінскі член групы ЕНП, сказала: "Гэта змена парадыгмы, сістэмныя змены, з якімі мы сутыкаемся, а таксама велізарная, схаваная, дзелавая магчымасць. Яго можна стварыць, толькі дапамагаючы новаму з'явіцца бізнес-экасістэма ".\nКамісія прадстаўляе свой план дзеянняў і новае заканадаўчае прапанову па кругавой эканоміцы ў сераду 2 снежня.\nLive: глядзець дэбаты ў сераду 2 сьнежня ад 15h30 CET\nБрыфінг на тэму пераходу да кругавой эканоміцы\nКароткая інфармацыя аб новым пакеце кругавой эканомікі\nВэб-старонка Еўрапейскай камісіі\nПрэс-рэліз аб укладзе парламента ў пакет па кругавой эканоміцы (9 ліпеня 2015 г.)\n"Прапановы па кругавой эканоміцы не даюць магчымасці прасоўваць выкарыстанне аднаўляльных матэрыялаў і інавацыі ў тэхналогіях перапрацоўкі"\nПадобныя тэмы:прыкметахпоўны вобраззноў выкарыстоўваць


Рэцэпт на Біс: рулет са свіных вушэй і языкоў — Пружаны. Погода в Пружанах. Районные будни. Раённыя буднi\nРэцэпт на Біс: рулет са свіных вушэй і языкоў\n03.05.2022 29.04.2022 Автор: Admin1\nСямейны рэцэпт ад галоўнай медсястры Шарашоўскай гарадской бальніцы Алены Янюк і яе дачкі Валерыі.\nязык свіны — 3 шт.,\nсвіныя вушы — 4 шт.,\nцыбуля — 4 шт.,\nсельдэрэй чаранковы — 4 шт. (хвосцікі),\nчаснок — 5 зубчыкаў,\nперац чорны гарошкам — 8 шт.,\nлаўровы ліст — 4 шт.,\nсоль — на смак,\nжэлацін — 20 г.\nЯзыкі і вушы вымыць і добра ачысціць. Пакласці ў каструлю і заліць халоднай вадой на 4-5 гадзін.\nПадрыхтаваныя такім чынам субпрадукты заліць новай порцыяй вады, давесці да кіпення, даць пакіпець тры мінуты. Затым ваду зліць, зноў заліць свежай.\nКалі закіпіць, дадаць у каструлю ачышчаныя і вымытыя цыбулю і моркву, сельдэрэй, спецыі, пасаліць. Убавіць агонь да мінімальнага і пакінуць вушы і языкі таміцца прыкладна на дзве гадзіны (сачыць за гатоўнасцю апошніх, пераварваць іх не рэкамендуецца).\nЯзыкі трэба дастаць, адразу абліць халоднай вадой, ачысціць ад шкуркі. Потым пакласці назад у булён, каб далікатнае мяса не заветрылася. Вушы выняць з булёну на талерку, каб крыху астылі.\nЖэлацін замачыць у 500 мл астуджанага булёну. Пакуль ён набухае, з вушэй саскрэбці ўсю мякаць, да белага храшчыка. Усё, што здымецца, здрабніць.\nПадагрэць булён з жэлацінам да поўнага растварэння апошняга, выціснуць туды часнок, каб аддаў свой смак і водар. Праз нейкі час булён варта працадзіць.\nСфармаваць рулет. Для гэтага выслаць форму для выпечкі некалькімі пластамі харчовай плёнкі. На яе пакласці вушныя храшчыкі такім чынам, каб іх канцы крыху звісалі. Зверху пакласці пачышчаныя языкі, праслойваючы разабранай мясной мякаццю.\nЗаліць жэлацінавым растворам (колькі ўвойдзе, шкадаваць не варта) і накрыць канцамі храшчыкаў, якія звісаюць. Загарнуць канцы плёнкі, ушчыльняючы змесціва. Калі поўнасцю астыне, паставіць у халадзільнік на 7 гадзін.\nПерад падачай на стол рулет разгарнуць з плёнкі і нарэзаць тонкімі лустачкамі.\nКатегория Молодёжный клуб, Профессия, Рэцэпты на Біс\nПредыдущая записьВіншуем узорны ансамбль эстраднага танца «Рубікон» з новымі перамогамі!\nСледующая записьСталі вядомы папярэднія вынікі турыстычнага форуму «Спадчына Беларусі»


Пяць спектакляў, якiя можна паглядзець анлайн на будучым тыднi | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Тэатр » Пяць спектакляў, якiя можна паглядзець анлайн на будучым тыднi\nРаспаўсюджванне каранавiруса па-ранейшаму ўносiць карэктывы ў наша культурнае жыццё, i мы працягваем «хадзiць» у тэатры выключна анлайн. Часовая нязручнасць апынулася паўнавартасным эрзац-фарматам у тэатральнай культуры, якi хоць i не замяняе спектаклi ў афлайне, тым не менш мае свае перавагi. Цяпер у большасцi выпадкаў глядач не прывязаны да пачатку спектакля, а можа ўключыць запiс у любы зручны для сябе момант; ён ужо не мусiць выбiраць сукенку альбо гальштук, каб з'явiцца ў зале ў прыдатным выглядзе, а больш за тое — можа рабiць на балеце неналежныя рэчы накшталт паядання вячэры; нарэшце, ён мае ледзь не бясконцы выбар, глядзець оперу, сучасныя тэатральныя формы альбо цыркавое вiдовiшча. У чарговай падборцы, якая прыйдзецца дарэчы на наступным тыднi, мы сабралi Шэкспiра, Камю i шмат танцаў.\n«Кармiна Бурана» Вялiкага тэатра оперы i балета\nНаш Вялiкi добра прадстаўлены ў «Белтэлерадыёфондзе», якi на сваiх афiцыйных старонках у сацсетках Facebook i «УКантакце» перыядычна публiкуе захаваныя пастаноўкі. 5 чэрвеня «залаты» фонд выклаў запiс, зроблены яшчэ ў 1986 годзе, — гэта ўнiкальны балетны спектакль «Кармiна Бурана» Карла Орфа, увасоблены вядомым харэографам Валянцiнам Елiзар'евым, якi сёння з'яўляецца мастацкiм кiраўнiком Вялiкага. Вакальна-харэаграфiчная пастаноўка асноўваецца на кантаце нямецкага кампазiтара, а кантата ў сваю чаргу створана па матывах аднайменнага зборнiка вершаў сярэдневяковых вандроўных паэтаў. Звычайна «Кармiна Бурана» ўвасаблялася ў канцэртных пастаноўках, а на сцэне тэатра ў Мiнску Валянцiн Елiзар'еў аб'яднаў артыстаў балета, салiстаў оперы, хор i аркестр i з кантаты Орфа зрабiў тэатральны спектакль. Запiс шукайце ў суполках #ЗОЛОТОЙФОНДБТ.\n«Калiгула» ў Тэатры нацый у Маскве\nВядомы рэжысёр, вядомы тэатр i вядомыя акцёры. Сённяшнi Тэатр нацый, мiж iншым, месцiцца ў будынку, якi некалi для свайго прыватнага тэатра пабудаваў Фёдар Корш — дзед класiка беларускага кiнематографа Уладзiмiра Корш-Саблiна. Вядомы лiтоўскi i савецкi рэжысёр Эймунтас Някрошус паставiў тут экзiстэнцыяльную драму «Калiгула» паводле п'есы Альбера Камю, у якой ёсць iмператар, што есць дзяцей, i прыгнечаны народ, але спачуванне тым не менш выклiкае менавiта правiцель. Галоўную ролю ў спектаклi iграе Яўген Мiронаў. Пастаноўка з 24 мая на тры месяцы даступная ў анлайн-кiнатэатры Okko.\n«Карыялан» у Нацыянальным тэатры ў Лондане\nЛонданскi Нацыянальны тэатр у час каранавiруса забяспечвае гледачоў адной з самых шыкоўных i спакушальных анлайн-праграм, таму да яе немагчыма не вяртацца. Да 11 чэрвеня на YouTube-канале тэатра можна паглядзець шэкспiраўскую трагедыю «Карыялан» з Томам Хiдлстанам у галоўнай ролi. Пастаноўка расказвае пра апiсанага яшчэ Плутархам рымскага палкаводца i правадыра Карыялана, яго ваенныя перамогi i барацьбу з ворагамi, палiтыку i помсту ў Старажытным Рыме. Тома Хiдлстана, што iграе Карыялана, гледачы ведаюць па кiнаролях, у прыватнасцi ў фiльмах «Поўнач у Парыжы» Вудзi Алена, «Выжывуць толькi палюбоўнiкi» Джыма Джармуша альбо марвелаўскай серыi пра супергерояў «Мсцiўцы». Запiс суправаджаецца англiйскiмi субцiтрамi, а на сайце тэатра можна знайсцi суправаджальныя ролiкi i iнтэрв'ю з тымi, хто робiць пастаноўку.\nСерыя твораў Алвiн Эйлi Амерыканскага тэатра танца\nУ 1958 годзе харэограф Алвiн Эйлi стварыў Амерыканскi тэатр танца свайго iмя — за час iснавання танцавальная кампанiя ў Нью-Ёрку зрабiла вялiкi ўнёсак у развiцце сучаснага танца як такога i з'яўленне ў танцавальным тэатры чорных выканаўцаў. У сваёй працы Алвiн Эйлi стала звяртаўся да афрыканскай культуры, чым надзейна замацаваў яе на сцэне. У час каранавiруса каманда тэатра лiчыць, што «шоу павiнна працягвацца», таму публiкуе свае работы для прагляду анлайн. Сярод iх — пастаноўкi розных харэографаў i ў тым лiку стваральнiка кампанii. Надзвычайныя танцавальныя кампазiцыi можна знайсцi на сайце тэатра Алвiна Эйлi — тут пастаноўкi «Ода» Джамара Робертса (да 10 чэрвеня), «Хрома» Уэйна МакГрэгара альбо «Адкрыццi» Алвiна Эйлi (да 11 чэрвеня).\n«Масакра» ў Новым тэатры ў Варшаве\nЯшчэ адна танцавальная пастаноўка — гэтым разам з варшаўскага Новага тэатра. I сапраўды новага: калектыў быў створаны ў 2008 годзе i паказаў свой першы спектакль у 2009-м. Сёння ў будынку тэатра можна ўбачыць асучасненую класiку, эксперыментальныя пастаноўкi, калi эксперымент разумець шырока, танцавальныя спектаклi i iншае. «Масакра» створана танцорам i харэографам Паўлам Саковiчам i мовай танца расказвае пра экспедыцыю 1937 года, накiраваную польскiм урадам на Мадагаскар, каб даследаваць магчымасць каланiзацыi вострава. Як мы ведаем, Мадагаскар польскай калонiяй так i не стаў. Прэм'ера запiсу пастаноўкi адбудзецца 7 чэрвеня i будзе даступная цягам 36 гадзiн, гэта значыць, глядзець яе варта, калi не ў нядзелю, то ў панядзелак на сайце Новага тэатра.\nЗагаловак у газеце: Елiзар'еў, Камю i Хiдлстан


На Винничине падазроны прадмет апынуўся ртутным танометрам\n12 лютага ў 18:17 Вінніцкай выратавальнікам паступіла паведамленне аб тым, што ў абласным цэнтры на вул. Кельцкія на лесвіцы “ Еўрааптэка ” выяўленая падазроная скрынку. На месца надзвычайнага здарэння адразу прыбылі ратавальнікі, якія правялі аператыўнае разгортванне для забеспячэння папажарнай бяспекі. Выбуховатэхнічныя падраздзяленне Навукова-даследчага экспертна-крыміналістычнага цэнтра правёў абследаванне ўтрымання скрынкі, у выніку чаго ў скрынцы было выяўлена ртутны танометр старога ўзору. Змест скрынкі былі дастаўлены ў ДПРЧ-4 для далейшай ўтылізацыі. ГУДСНС Украіны ў Вінніцкай вобласці\n← У Закарпацкай вобласці... У Львоўскай вобласці... →


$ 410000 Max абнаявіць\nДадатковы бонус казіно: 55 лаяльнасці Бясплатныя гульні! на касцюм партыі Rival казіно гульнявыя аўтаматы\n665% Няма Правілы Бонус! абноўлена: Жнівень 31, 2018 аўтар: Нявінныя Acebo\nEUR 130 бясплатна Казіно Chip\n£ 2700 без дэпазіту\nНяма Дэпазіт Казіно Бонусы | новае казіно без дэпазіту\nКаментарыі да "665% бонусаў за правілы!"\nPasquale Bronner Жнівень 26, 2015 11: 46 раніцы\nMitchael Абельсон Кастрычнік 5, 2016 12: 04 раніцы\nВыкананне BLEHH Casino Bar booOOAHHH Crawl Магчыма, убачыце Belch ya на наступным… калі я ўсё яшчэ * нябёсы * стоячы &;\nAl Х'юстан Люты 16, 2017 10: 10 вечара\nІвона Maharrey Лістапада 21, 2017 9: 40 раніцы\nЛазара Шеффер Красавік 18, 2018 8: 36 раніцы


Літоўцы пабудуюць атамны магільнік на Браслаўскіх азёрах?\n19 ліпень 2005, 16:12\nІна Студзінская, Менск Беларуская грамадзкасьць і афіцыйныя асобы ўсхваляваныя намерам Літвы пабудаваць радыёактыўны магільнік побач зь беларускай мяжой. Адной з умоваў уступленьня Літвы ў Эўразьвяз было закрыцьцё Ігналінскай АЭС, і летась першы блёк быў спынены. Цяпер востра паўстала пытаньне будаўніцтва магільніка для захаваньня адпрацаванага радыяактыўнага паліва. Літоўскі бок знайшоў пляцоўку для будаўніцтва – у 10 кілямэтрах ад латыскай мяжы і ў 700 мэтрах ад Нацыянальнага парку “Браслаўскія азёры”.\nНідзе ў сьвеце ў запаведнай зоне няма атамных электрастанцыяў. Толькі Ігналіна была пабудаваная на тэрыторыі Нацыянальнага парку. А цяпер літоўцы маюць намер пабудаваць яшчэ і магільнік.\nЛітоўцы падлічылі, што вывозіць радыёактыўныя адыходы за межы краіны, да прыкладу, у Расею (якая на захаваньні адыходаў зарабляе), ім не па кішэні нават з дапамогай Эўропы. Таму вырашылі будаваць на тэрыторыі самой станцыі. Іх галоўны аргумэнт: Браслаўшчына – маланаселены раён, і выбар паў на мястэчка Галілаўке. З пратэстам выступілі ў першую чаргу суседзі – Латвія і, натуральна, Беларусь.\nУ чэрвені адбыўся цэлы шэраг сустрэч літоўскіх і беларускіх адмыслоўцаў, прадстаўнікоў Міністэрства прыроды, МЗС, амбасадаў дзьвюх краінаў. Гаворыць намесьнік міністра прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяродзьдзя Беларусі Аляксандар Апацкі.\n(Апацкі: ) “Ніякай дакумэнтацыі ў поўным аб’ёме нам прадстаўлена не было. Павінны быць праведзеныя грамадзкія слуханьні, экспэртныя заключэньні. Беларусі павінен быць прадстаўлены праект на разгляд па магчымым уплыве на беларускі бок, і мы павінны выказаць сваё меркаваньне ў межах і двухбаковых дамоваў, і міжміністэрскіх…”\nЯк ня дзіўна, навукоўцы ставяцца да будаўніцтва больш спакойна і прагматычна. Меркаваньне прафэсара-ядравіка, доктара фізыка-матэматычных навук Станіслава Шушкевіча.\n(Шушкевіч: ) “Але ж не ўзьнікае праблем ні ў Бэльгіі, ні ў Францыі, ніякага гвалту, там так многа атамных станцыяў, не такое гэта страшное паскудства. Трэба далей ад людзей і глыбей. Тут фізыкі гавораць заўсёды так: працуе R квадрат. Квадрат адлегласьці для гама-выпраменьваньняў. Чым далей, тым лепей, нават у квадраце. І чым глыбей атачэньне – тым лепей. Так што пад зямлёй лепей”.\nА вось начальнік аддзелу міжнароднага супрацоўніцтва Мінпрыроды Беларусі Аляксандар Рачэўскі патлумачыў сваю занепакоенасьць геалёгіяй, маўляў, там шмат рэк і азёр, грунтоўныя воды разьмешчаныя блізка да паверхні зямлі. На думку прафэсара Станіслава Шушкевіча, канчатковае заключэньне павінны даваць адмыслоўцы, і пры цяперашнім разьвіцьці навукі гэта цалкам магчыма.\n(Шушкевіч: ) “Геолягі павінны даць заключэньне, ці могуць быць там патокі, ці можа быць там фільтрацыя. Ёсьць прафэсіяналы, якія могуць добра вылічыць на працягу колькіх стагоддзяў, а можа і тысячагоддзяў у дадзенай геалягічнай мясцовасьці. Я яшчэ раз скажу: гэта сур’ёзная работа прафэсіяналаў, і калі яны робяць заключэньне, што можна будаваць – гэта аднолькава бясьпечна і для літоўцаў, і для беларусаў. Таму я ня думаю, што нехта будзе рабіць нешта дрэннае для нас”.\nІ ўсё ж ці могуць літоўцы пабудаваць гэты магільнік, не зважаючы на пратэсты грамадзкасьці? Пазыцыя намесьніка міністра прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяродзьдзя Беларусі Аляксандра Апацкага такая.\n(Апацкі: ) “Улічваючы занепакоенасьць грамадзкасьці, гэта пытаньне ўціхую, як літоўцы спрабавалі, вырашацца ня будзе. Будзем галосна і, магчыма, з міжнародным удзелам вырашаць”.


Інтэр’ер. Інтэре́р - архітэктурна і мастацка аформленая ўнут\nⓘ Інтэр’ер. Інтэре́р - архітэктурна і мастацка аформленая ўнутраная прастора будынка, якая забяспечвае чалавеку эстэтычнае ўспрыманне і спрыяльныя ўмовы жыццядзей ..\nКонстфак - найбуйнейшы ў Швецыі мастацкі каледж у галіне мастацтва, дызайну і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, размешчаны ў Стакгольме. У цяперашні час у каледжы навучаецца каля 900 студэнтаў і працуе 200 супрацоўнікаў. Каледж прапануе навучанне на ўзроўні бакалаўра, магістра і доктара, мае адну з найбуйнейшых бібліятэк Швецыі ў галіне мастацтва, рамёстваў і дызайну, адкрытую для публікі.\nКіраўні́цтва спра́вамі прэзідэ́нта Рэспу́блікі Белару́сь - установа забеспячэння і абслугоўвання прэзідэнта, яго Адміністрацыі, Дзяржаўнага сакратарыята Савета бяспекі, Нацыянальнага сходу і Цэнтральнай камісіі па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў. З 21 студзеня 2013 года пасаду кіраўніка справамі займае Віктар Шэйман.\nІнтэре́р - архітэктурна і мастацка аформленая ўнутраная прастора будынка, якая забяспечвае чалавеку эстэтычнае ўспрыманне і спрыяльныя ўмовы жыццядзейнасці; унутраная прастора будынка ці асобнага памяшкання, архітэктурнае рашэнне якога вызначаецца яго функцыянальным прызначэннем.\nУ аснове дызайну інтэреру ляжыць сінтэз прагматычных і мастацкіх ідэй і рашэнняў, накіраваных на паляпшэнне ўмоў існавання чалавека ў цэласнай эстэтычна дасканалай форме. Інтэрер складаецца з трох складнікаў:\nбудаўнічая абалонка - пол, сцены, столь;\nпрадметнае напаўненне абсталяванне, мэбля;\nфункцыянальныя працэсы, якія фармуюць і прастору, і пачуццёва-псіхалагічную атмасферу.\nКіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспу ..


Агляд гульні Space Robinson - Game Russ\nАгляд гульні Unblock Brick\nПатрабуецца прастора для гульні Control на Xbox One\nАгляд гульні Darkestville Castle\nАгляд гульні Castle on the Coast\nАгляд гульні DREAMO\nАгляд гульні Hyposphere: Rebirth\nАгляд гульні Family Mysteries: Poisonous Promises\nАгляд гульні Fantasy Friends: Under the Sea\nАгляд гульні Strength of the Sword: ULTIMATE\nАгляд гульні Life of Boris: Super Slav\nАгляд гульні Summer in Mara\nАгляд гульні Close to the sun\nАгляд гульні Space Robinson\nУ гульнях Rogue Like style шмат прыхільнікаў, і я таксама прыхільнік гэтай серыі гульняў, бо ў гэтых гульнях больш няма шанцавання, а шмат навыкаў і практыкі  і шмат цярплівасці, якія могуць зрабіць вас паспяховымі. Гульня “Касмічны рабінзон” мае тую ж мэту і спрабуе даць нам добрую гульню, пераймаючы паспяховыя творы гэтага жанру.\nРазгледзьце гульню на сайце gameruss, каб даведацца, ці сапраўды мы за такую рэч, ці гульня проста прэтэндуе на пацешны эфект. Гісторыя не вельмі важная ў гульнях Rogue Like, і, вядома, ёсць гульні ў гэтым жанры, якія былі ацэнены крытыкамі з-за выдатнай гісторыі, якую яны прапануюць, але большая частка нашага фокусу ў гэтым жанры накіравана на геймплэй, які можа стаць “Deliver” дзіўны і складаны досвед.\nГісторыя гульні складаецца ў тым, што вы звычайны інжынер, якога адправілі ў калонію 21 на далёкай планеце для правядзення работ па тэхнічным абслугоўванні. У рэшце рэшт, вы перажываеце крушэнне касмічнага карабля і дасягаеце базы закінутай калоніі. Паспрабуючы знайсці адказы, вы разумееце, што гэта месца не такое прыязнае, як здаецца.\nЦяпер вам трэба выбрацца з гэтага месца, і адзіны спосаб зрабіць гэта – увайсці ў вайну! Геймплэй гэтай гульні падобны на большасць гульняў Rug Like, з той розніцай, што ў ёй можна ўбачыць шэраг тварэнняў. Спачатку вы ўваходзіце ў стадыю гульні пасля асноўнай базы і выбару зброі і прадметаў, а потым вам трэба змагацца з ворагамі, якія прыходзяць да вас.\nПасля ўваходной стадыі іншыя месцы паказваюцца вам выпадковым чынам, і толькі некаторыя месцы, напрыклад, месца, дзе жывуць басы гульні, выпраўлены, і гэта пытанне можна ўбачыць у гэтай гульні, і вам трэба знайсці сваё шлях. У гэтай гульні была зроблена спроба выкарыстаць стыль шутэра, і вы, акрамя халоднай зброі, маеце доступ і да агнястрэльнай зброі, і гэта робіць геймплэй прывабным і з’яўляецца адным з станоўчых момантаў гульні.\nАле адна з праблем гульні ў геймплэйным раздзеле – невялікая колькасць прызоў і ўзнагарод за выкананне крокаў і нізкіх басовых баёў, якія з’яўляюцца добрымі характарыстыкамі Rug Like гульняў. Пасля завяршэння кожнага этапу гульні вам дадуць 3 клінка, адзін з якіх вы павінны выбраць і дадаць да аднаго са сваіх навыкаў.\nАсноўная праблема гэтай сістэмы заключаецца ў тым, што ёй вельмі няўдала і нелагічна, напрыклад, калі яна дае вам вельмі добрыя прадметы і функцыі, а калі не дае добрай рэчы, якая адводзіць гульнявы досвед ад трохі майстэрства. І ў цэлым, гульнявы працэс можна лічыць добрым з усімі яго плюсамі і мінусамі.\nГрафіка і піксельнае мастацтва ў гульні цудоўныя, і гэта мне крыху нагадвае гульню Crashland, дызайн персанажаў, месцаў, персанажаў і ворагаў гульні зроблены добра, і з пункту гледжання разнастайнасці гульнявое зброя вельмі разнастайны. Музыка гульні таксама надзвычай чутная, і яна вельмі добра ўпісваецца ў атмасферу гульні, і яе цікава слухаць.\nУ гульні няма тэхнічных праблем, і мы не бачым у гульні прыкрых памылак і тэхнічных праблем, якія могуць нанесці шкоду вашаму досведу, і гульня забяспечвае вам бесперашкодны і адпаведны працэс, і ніякіх праблем нельга перайсці да тэхнічнай часткі гульня.\nГэтая гульня распрацавана Luxorix Games, а яе выдаўцом з’яўляецца Alawar Premium. Цана гэтай гульні складае 10 долараў, а поўны камплект гульняў кампаніі каштуе 67 долараў, у які, акрамя Space Robinson, уваходзяць 8 іншых гульняў. Гэтая гульня прызначана для Nintendo Switch, Xbox One. Выпушчаны серыі S і X, і гэтую гульню таксама можна праглядзець на платформе Steam.\nКалі вы прыхільнік гульняў гэтага жанру і адчулі лепшыя назвы гэтага стылю гульні, і вы яшчэ не задаволены, гэтая гульня можа стаць добрай гульнёй і яшчэ адным досведам такога стылю гульняў, але я не рэкамендую гэтая гульня падыходзіць для ўсіх, таму што гэтая гульня падыходзіць не ўсім, і, напрыклад, калі вы не вытрымаеце, вы страціце ў гульні сотні разоў і страціце некаторыя прадметы і сутыкнецеся з хваляй ворагаў і гісторыі.\nУскосна гэтая гульня не толькі не задаволіць вас, але вам таксама варта падумаць пра новы кантролер альбо мыш і клавіятуру, таму што вы напэўна раздушыце іх. Я хацеў бы, каб мы бачылі лепшыя гульні ў гэтым стылі гульні, каб і вы маглі атрымліваць асалоду ад гэтага. Дзякуй за агляд гэтай гульні на сайце gameruss, і я спадзяюся дапамагчы вам выбраць, купляць гэтую гульню ці не.\nТэгіSpace RobinsonАгляд гульні\nАгляд гульні Vivid Knight


Рада Эўропы зацікаўленая ў шчыльных кантактах зь беларускімі актывістамі\n12 кастрычнік 2005, 20:06\nПаводле БелаПАН Рада Эўропы зацікаўленая ў "шчыльных кантактах" з прадстаўнікамі беларускіх дэмакратычных партыяў і недзяржаўных арганізацыяў. Пра гэта кіраўнік Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы Рэнэ ван дэр Ліндэн заявіў сёньня ў Бруселі падчас сустрэчы з Вольгай Стужынскай – кіраўніком офісу "За дэмакратычную Беларусь", які прадстаўляе інтарэсы беларускай апазыцыі пры міжнародных арганізацыях.\nСпадар ван дэр Ліндэн выказаўся супраць "поўнай ізаляцыі" Беларусі. На яго думку, "дзьверы ў Раду Эўропы павінны заставацца для краіны адчыненымі". Рэнэ ван дэр Ліндэн выказваецца за неабходнасьць кантактаў з парлямэнтам Беларусі, аднак выключае магчымасьць сустрэчы на вышэйшым узроўні.\nКіраўнік Парлямэнцкай асамблеі выказаў вялікую зацікаўленасьць у прыцягненьні беларускіх прадэмакратычных прадстаўнікоў да ўдзелу ў пасяджэньнях падкаміэту асамблеі па Беларусі і ў сэсіях асамблеі.\nРэнэ ван дэр Ліндэн таксама канстатаваў спыненьне афіцыйных кантактаў Рады Эўропы зь беларускім парлямэнтам.\nПадчас яго сустрэчы са спадарыняй Стужынскай закраналася пытаньне аб магчымым абмеркаваньні ў межах Рады Эўропы "беларускага пытаньня" з Расеяй, якая ў 2006 годзе ўзначаліць гэтую арганізацыю. Бакі таксама абмеркавалі магчымасьць выступленьня прадстаўнікоў Парлямэнцкай асамблеі Рады Эўропы ў Менску і беларускай дэлегацыі на сэсіі ў Страсбуры.


Захоўваючы лес, захоўваем будучыню — Городок. Новости Городка. Гарадоцкi весник. Городокский вестник\n20.10.2015 20.10.2015 Гарадоцкi Веснiк359Комментарии on Захоўваючы лес, захоўваем будучыню\nПад такім дэвізам 17 кастрычніка праходзіла агульнарэспубліканская акцыя «Чысты лес», да якой далучыўся і Гарадоцкі раён. Гэта добраахвотнае мерапрыемства, арганізаванае і скаардынаванае Міністэрствам лясной гаспадаркі Беларусі, прызвана садзейнічаць навядзенню чысціні ў лясным фондзе, яго добраўпарадкаванню, прыцягненню ўвагі грамадскасці да неабходнасці беражлівых адносін да лесу.\nСвае намаганні ў навядзенні парадку вакол населеных пунктаў, у зонах адпачынку, абапал дарог і на ўзбярэжжах вадаёмаў аб’ядналі 143 жыхары Гарадоччыны, каб паказаць прыклад адносін да галоўнага прыроднага багацця нашай краіны.\n— У кожным з нашых васьмі лясніцтваў быў загадзя вызначаны фронт работ, выдзелены транспарт для адвозкі смецця, — расказвае галоўны ляснічы дзяржаўнай лесагаспадарчай установы «Гарадоцкі лясгас» Анатоль Суднік. — Традыцыйна добраахвотнымі памочнікамі лясгасаўцаў з’яўляюцца работнікі ААТ «Птушкафабрыка Гарадок», ГДПТКСВ імя І.В. Дарошчанкі, ГДАТК, рабяты са школьных лясніцтваў. Вялікі дзякуй ім за ўсведамленне важнасці такіх практычных мерапрыемстваў і за падтрымку ахоўнікаў лесу.\nЧаго толькі не выцягнулі іхнія руплівыя рукі з лясных абшараў — паперкі, цэлафанавыя пакеты, шкляныя ды пластыкавыя бутэлькі — сведчанні «адпачынку» бессаромных грамадзян. Прычым, найбольш засмечанымі аказаліся месцы з найлепшымі краявідамі роднай Гарадоччыны. Здавалася б, чаго варта было адразу прыбраць за сабой? Нават калі і ў руках цягнулі з сабою поўныя выпіўкі ды закусі сумкі — збярыце сваю тару, драбы ды выкіньце на зваротным шляху ў смеццевы кантэйнер. Дык не — «даручаюць» іншым корпацца ў сваёй «бруднай бялізне».\nУсяго было сабрана 86,7 кубаметраў смецця. У тым ліку збочыны трасы Санкт-Пецярбург — Адэса «палягчэлі» на 4,5 кубаметры бруду, а месцы масавага адпачынку — на 29 кубаметраў адыходаў. Гэта заслуга 21 ўдзельніка акцыі.\nНа здымках: падчас правядзення акцыі.


Спорт 24.07.2018 | 12:53\nУ час праходжання 3-га этапу. Фота МАЗ\n24 ліпеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Беларуская каманда "МАЗ-СПОРТаўта" вырашыла спыніць удзел у ралі "Шаўковы шлях", паведамілі БЕЛТА ў камандзе.\nНапярэдадні ў час праходжання 3-га этапу адбылося ўмяшанне ў гонку арганізатараў, якія ўнеслі карэктывы ў ход этапу, чым прадаставілі неабгрунтаваную перавагу асобным удзельнікам гонкі, а для экіпажа 302 спартыўнай каманды "МАЗ-СПОРТаўта" дадатковую страту часу. Гэта сітуацыя паўплывала на вынікі 3-га этапу і на становішча экіпажаў у генеральнай класіфікацыі. На думку беларускіх удзельнікаў ралі-рэйду, арганізатары парушылі прынцыпы сумленнай барацьбы. У сувязі з гэтым спартыўная каманда "МАЗ-СПОРТаўта" прыняла рашэнне не прадаўжаць удзел у міжнародным ралі-рэйдзе "Шаўковы шлях-2018".\nУ гэтым годзе на трасу "Шаўковага шляху" ўпершыню выйшлі 4 беларускія экіпажы. Пасля другога этапу МАЗ Сяргея Вязовіча ўваходзіў у пяцёрку лідараў. Маршрут ралі праходзіць толькі па тэрыторыі Расіі. Агульная працягласць трасы складае 5948 км. Гонка стартавала ў Астрахані, завершыцца ў Маскве. Сярод перашкод - горныя ўчасткі, цясніны, рэчышчы рэк, яры і дзюны. У класе грузавікоў удзельнічае каля 20 экіпажаў. У мінулым годзе ўсе тры беларускія экіпажы ўвайшлі ў топ-10 агульнага заліку.-0-


Уладзімір Мікалаевіч БОРБАТ\nНабор студэнтаў на фізмат заўсёды быў праблемны. Конкурс — 1,1—1,2 чалавека на месца. Але сярэдні бал атэстата для паступлення на гэты факультэт заўсёды заставаўся самы высокі ў параўнанні з абітурыентамі іншых факультэтаў, нават з гістфакам, дзе конкурс быў пяць чалавек на адно месца. Калі я працаваў старшынёю экзаменацыйнай камісіі па матэматыцы, пасля пісьмовага экзамену мне даводзілася выкладчыкаў літаральна за руку трымаць, інакш бы яны гэтулькі двоек наставілі, што адразу склаўся б недабор. А так мы прапускалі абітурыентаў на вусны экзамен і тым самым выратоўвалі абстаноўку.\nВучоба на фізмаце заўсёды была няпростай. Для гэтага патрэбны былі пэўныя здольнасці, пры гэтым школьныя поспехі далёка не заўсёды ў інстытуце пацвярджаліся. Той аб'ём матэматычнага матэрыялу, які з першых дзён абрушваўся на студэнта, не кожны мог вытрымаць. Адлічэнняў за непаспяховасць на фізмаце традыцыйна было шмат. Таму мы ўсямерна падтрымлівалі ранні школьны набор для наступнай вучобы на факультэце, у прыватнасці, работу профільных фізіка-матэматычных класаў. Але гэтыя класы былі ў горадзе Магілёве, а гараджан пасля заканчэння фізмата накіраваць у сельскую мясцовасць было складана. Нават адпрацаваўшы там два гады па размеркаванні, яны абавязкова ізноў вярталіся ў горад. І тады дэкан Ягор Ягоравіч Сянько з прафесарам А. А. Столярам вырашылі адкрыць фізіка-матэматычны клас для сельскіх школьнікаў. Вызначылі для гэтага Княжыцкую школу ў Магілёўскім раёне. Яна была з інтэрнатам, што нас задавальняла. Распрацавалі вучэбныя праграмы, адабралі школьнікаў з усёй вобласці, знайшлі добрых настаўнікаў і нават новага дырэктара школы. Настаўнікам запрасілі Валодзю Борбата. Мы яго ведалі як добрага студэнта-матэматыка, і ён ужо меў да гэтага часу некаторы вопыт работы ў школе. Я, як і ўсе дацэнты фізмата, вёў спецкурс у гэтым класе і таму быў з Валодзем у пастаянным кантакце. Знешне Борбат прыгажуном не выглядаў: сутулаваты, паўнаваты, у акулярах, ды яшчэ і гаварыў спецыфічна, бубніў. Але дзеці яго адразу палюбілі. Ён цудоўна адчуваў матэматыку, у гэтым прадмеце ў яго не было цёмных плям, а для дзяцей заставаўся адкрыты і даступны. Быў яшчэ не жанаты, таму ўвесь свой час прысвячаў вучням.\nВучні ў Княжыцкую школу прыйшлі сапраўды добрыя. І працавалі мы з імі з вялікім задавальненнем. Але нашы задумкі пра якасны набор на фізмат з дапамогай гэтай ініцыятывы ўсё ж не ажыццявіліся. Ужо з першага выпуска класа да нас на факультэт паступілі ўсяго толькі тры вучні. Астатнія з поспехам вытрымалі ўступныя экзамены ў ВНУ Масквы, Мінска, ваенныя вучылішчы, тэхнічныя і медыцынскія інстытуты. Так паўтаралася некалькі гадоў, мы ўсе выкладваліся ў гэтай школе, вынікі нашай працы былі відавочныя і, безумоўна, увогуле для грамадства карысныя, але яны на наш фізмат ніяк не працавалі. І мы вырашылі адмовіцца ад гэтай ідэі. А як жа Валодзя Борбат?\nУ гэты час я загадваў кафедрай алгебры і геаметрыі і, ведаючы здольнасці Валодзі, запрасіў яго да сябе асістэнтам, але пры ўмове, што ён пойдзе ў аспірантуру па тэорыі лічбаў.\nКандыдацкую дысертацыю Борбат пісаў пад кіраўніцтвам вядомага беларускага матэматыка, прафесара Інстытута матэматыкі АН Беларусі Васіля Іванавіча Берніка. Васіль Іванавіч мне расказваў, як да яго ў лабараторыю першы раз прыйшоў Борбат. Валодзя заўважыў, што пры ўваходзе стаіць двухпудовая гіра, запытаўся, навошта яна тут? Яму жартам адказалі: «Калі здолееш яе выжаць хоць бы адзін раз — ты наш!» Борбат стаў моўчкі падымаць гіру. Гэты рэкорд у лабараторыі не пабіты да сённяшняга дня!\nАбараніўся Валодзя паспяхова. Вярнуўся працаваць на кафедру. Разважаючы пра яго перспектыву, я запытаўся ў Берніка, ці зможа Борбат зрабіць доктарскую дысертацыю? Васіль Іванавіч адказаў без разваг: «Захоча — зробіць!»\nВалодзя ажаніўся, у яго нарадзіўся сын. Жылі яны ў інтэрнаце. Борбат друкаваўся, чытаў курс лекцый па алгебры і тэорыі лічбаў, студэнты ўспрымалі яго добра. Не магу сказаць, што па характары ён быў душой кампаніі. Хутчэй наадварот — болей замкнуты, чым адкрыты. Але ад яго сыходзіла надзейнасць. Ён не адмаўляўся ад вучэбных нагрузак, ні з кім не ўступаў у канфлікты, адгукаўся на просьбы. Валодзю я і вырашыў даверыцца ў адной справе і тым самым дапамагчы яму ж самому ў вырашэнні жыллёвага пытання.\nУ нас у Магілёўскім педінстытуце быў геаграфічны факультэт, яшчэ даваенны. З прафесурай, з аспірантурай. Але ў 1970-я гады кіраўніцтва рэспублікі вырашыла яго закрыць, палічылі, што геафак БДУ падрыхтуе настаўнікаў геаграфіі для ўсёй Беларусі. Але не зусім так атрымалася, як меркавалі «наверсе»... Ужо ў 1980-я гады рэгіёны адчулі вострую запатрабаванасць у гэтых настаўніцкіх кадрах. Нам далі даручэнне тэрмінова аднавіць факультэт. Але гэта аказалася досыць няпроста. Праблема была перш за ўсё ў выкладчыцкіх кадрах. Ранейшыя прафесары і дацэнты разляцеліся па ўсім Савецкім Саюзе. Вярнуць іх ужо было немагчыма. Давялося выкарыстоўваць тыя сувязі і метады, што меліся ў нас, каб выйсці з сітуацыі, каб укамплектаваць штат выкладчыкаў па асноўных раздзелах геаграфіі. Так мы выйшлі на прафесара Б. М. Нешатаева. Яго бацька некалі працаваў у нас дацэнтам, а сам Барыс Мікалаевіч выкладаў у Сумскім педінстытуце, быў спецыялістам у галіне фізічнай геаграфіі. Ён паставіў дзве ўмовы: забяспечыць яго кватэрай і даць яму магчымасць самому вызначыць свой далейшы лёс пасля сямі гадоў работы ў Магілёве. Мы пагадзіліся. Нешатаеў адпрацаваў сем гадоў сумленна. І кватэру мы яму выдзелілі. Але ў Магілёў адмовілася пераязджаць яго жонка, і ён вырашыў вярнуцца ў Сумы. Прыйшоў да мяне як да рэктара, і сказаў: «Я стрымаў сваё слова — сем гадоў у вас добрасумленна адпрацаваў. І вы сваё слова стрымалі — выдзелілі мне кватэру. Ад'язджаючы, я магу аддаць сваю кватэру ва ўласнасць гарвыканкама. І тады інстытут яе згубіць. Я ведаю, што вы ў добрых адносінах з мэрам горада В. І. Шорыкавым, таму прапаноўваю такі варыянт: няхай выкладчык, які жадае атрымаць кватэру, заплаціць мне пяць тысяч долараў, а вы, Аляксандр Міхайлавіч, дамовіцеся з мэрам, каб гэту кватэру пакінулі за інстытутам. І гэтак чалавек атрымае добраўпарадкаванае жыллё!..»\nЯ задумаўся... Падняў спіс чаргавікоў на атрыманне жылля. Першым там стаяла прозвішча загадчыцы кафедры рускай мовы дацэнта Т. М. Міхальчук — выдатнага чалавека, вядомай паэтэсы, але... жанчыны. А другі ў гэтай чарзе стаяў Валодзя Борбат! І я вельмі хацеў яму дапамагчы. Таму пайшоў да губернатара вобласці Барыса Васілевіча Батуры, праўдзіва выклаў сітуацыю і папрасіў выдзеліць інстытуту кватэру. І ён пагадзіўся! Пасля гэтага я паклікаў Валодзю і расказаў яму аб прапанове Нешатаева. Борбат заўсёды вызначаўся здаровым розумам, і яму я вырашыў даверыцца ў гэтай справе. Яна ўсё ж такі была рызыкоўная. Валодзя не толькі пагадзіўся, але ён не хаваў сваёй радасці. Я толькі папярэдзіў і Нешатаева, і Борбата, што ўвогуле нічога не ведаю пра іх дамоўленасць. У выніку і Тамара Міхальчук, і Валодзя Борбат атрымалі кватэры.\nБорбата спрабавалі прыцягнуць да адміністрацыйнай работы. Старавойтаў паклікаў яго да сябе ў намеснікі дэкана, але работа ў дэканаце ў Валодзі не склалася. Ён быў досыць вольны ў сваіх рашэннях і ўчынках. Мог, напрыклад, у абед зачыніць дэканат на ключ і пайсці праз вуліцу ў бар выпіць куфаль піва...\nЯ ўспамінаў Борбата і яго работу ў фізіка-матэматычным класе Княжыцкай школы ўжо ў той час, калі працаваў першым намеснікам кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта. У той год мы заўважылі недабор практычна на ўсе фізіка-матэматычныя факультэты рэгіянальных універсітэтаў. На фізматы не пайшлі нават дзяўчаты. Мяне гэта здзівіла. На прафесію настаўніка матэматыкі, інфарматыкі, фізікі дзяўчаты заўсёды ішлі ахвотна. Праца ў школе з дзецьмі, навучальны прадмет сам дысцыплінуе, за сваім знешнім выглядам трэба сачыць, начных змен няма, а выхадныя дні ёсць заўсёды, ды яшчэ канікулы, рэгулярны і немалы адпачынак. Чым не работа для разумнай жанчыны? Але — недабор! Гэтую сітуацыю мне растлумачыў рэктар БДУІРа, прафесар Міхаіл Паўлавіч Батура. Пасля гэтыя тлумачэнні я дакладваў Прэзідэнту.\nУ мой час, калі мы паступалі ў інстытуты, студэнтаў цікавіла, што на ўваходзе. Паступіў ці не? Куды — не так і важна. У Інстытут! А цяпер студэнтаў цікавіць, што на выхадзе? Дзе ён будзе працаваць і, галоўнае, колькі будзе зарабляць? Міхаіл Паўлавіч мне паказаў, што 83 студэнты, якія праходзілі ва ўніверсітэт для вучобы за бюджэтныя сродкі, перайшлі на другі факультэт, каб вучыцца на платнай аснове. І там, і там — ІT-спецыяльнасць, але ў першым выпадку — размеркаванне на завод «Інтэграл» з сярэднім заробкам у 500 долараў, а ў другім выпадку можна ўладкавацца ў Парк высокіх тэхналогій з сярэднім заробкам у 1500 долараў. Вось яны, думаючы пра будучыню, і перайшлі на платную форму. Законы рынкавай эканомікі няўмольныя, і трэба іх паўсюль улічваць. Праблему набору студэнтаў на фізмат праз профільныя класы цяпер не вырашыш, патрэбны іншыя падыходы. Ды і ў ранейшыя часы мы з Уладзімірам Мікалаевічам Борбатам яе не рашылі, але набыты ў Княжыцкай школе вопыт нам па жыцці спатрэбіўся.\nНа фізмаце заўсёды былі ў пашане шахматы. Борбат лічыўся сярод моцных шахматыстаў. Увогуле, яго студэнты любілі, хоць на лекцыях ён працягваў бубніць. Памёр Уладзімір Мікалаевіч нечакана, у поўным росквіце сіл. Мой фізмат яго шчыра аплакваў, разумеючы, што згубіў высакакласнага дацэнта і добрага чалавека.\nПераклаў з рускай мовы Максім Веяніс\n1443 Усходні гараскоп на тыдзень


Сёння ў Мінску стартуе кінафестываль “Паўночнае ззянне” | euroradio.fm\nГалоўная / Сёння ў Мінску стартуе кінафестываль “Паўночнае ззянне”\nСёння ў Мінску стартуе кінафестываль “Паўночнае ззянне”\n10/05/2019 - 10:48\nМінчукам пакажуць 18 гульнявых і дакументальных фільмаў, і нават кіно з Грэнландыі. ...\n10 траўня ў Мінску стартуе юбілейны, пяты па ліку, фестываль кіно Паўночных і Балтыйскіх краін “Паўночнае ззянне”. Ён працягнецца да 17 траўня, а асноўнай фестывальнай пляцоўкай стане кінатэатр “Мір”.\nУ праграме кінафоруму 18 гульнявых і дакументальных фільмаў, рэтраспектыва, дзіцячая праграма “ЗЗЯ-KIDS”, а таксама 7 мерапрыемстваў індустрыяльнай платформы. Традыцыйна “Паўночнае ззянне” прадстаўляе фільмы з Швецыі, Нарвегіі, Даніі, Фінляндыі, Ісландыі, Эстоніі, Літвы, Латвіі. Летась беларусы паглядзелі фільм з Фарэрскіх астравоў, сёлета ўпершыню будзе паказаная стужка з Грэнландыі.\nУсе фільмы праграмы “Паўночнага ззяння” у Беларусі будуць дэманстравацца ўпершыню. Але іх сусветныя прэм’еры адбыліся на розных буйных кінафестывалях па ўсім свеце.\nСёлетні слоган фэста — “Усё магчыма!” — звяртае ўвагу на бязмежныя магчымасці свету. Арганізатары івента гэта пацвярджаюць сваёй справай: 5 гадоў яны робяць незалежны кінафестываль у Беларусі, праз які адкрыта размаўляюць на складаныя тэмы, знаходзяць рашэнні канфліктаў, вядуць дыскусію з пазіцыі win-win [дадзеная стратэгія вядзення перамоў заключаецца ў выйгрышы абодвух бакоў, калі перамога аднаго боку прыносіць максімальную карысць другому боку. — рэд.] і паважаюць свайго гледача.\n“Сёлетняя місія фестывалю — натхніць беларусаў рухацца наперад, усміхацца і прыслухоўвацца да сябе”, — кажуць арганізатары кінафэста.\nЗ праграмай фэста можна пазнаёміцца тут.\nКадр з фільма "Франка" / t.me/belawoodspeech\nБеларускі фільм “Франка” адзначылі на фестывалі ў Германіі\nФільм, які выклікаў пратэсты ў Грузіі, атрымаў прыз на фестывалі "Лістапад"\nСтужкі "Пляж/Лес/Тамбур" і "Сума" — пераможцы Нацыянальнага конкурсу "Лістапада"\nЗ'явіўся трэйлер беларускага хорара "Вампіры"\nЧым адметны сёлетні кінафэст "Лістапад"?