Малады віцебскі біскуп робіць гімнастыку, любіць рок і марыць аднавіць знакавы касцёл. Інтэрв’ю з Алегам Буткевічам » Блог Глеба Лабадзенкі | Labadzenka.bY\nтвары Бабруйскай крэпасьці Сяржук Васілеўскі: “На сувэнірным рынку нашу мову трэба актыўна прасоўваць”\n– Ці даводзілася вам апошнім часам размаўляць з вашым папярэднікам – біскупам Уладзіславам Блінам? Многіх людзей цікавіць, дзе ён знаходзіцца і ці завітае калі-небудзь да сваіх вернікаў? Некаторыя пакрыўджаны, што біскуп, якога яны так любілі, з імі не развітаўся…\n– Пэўныя жыццёвыя абставіны не дазволілі яму гэтага ўчыніць. З моманту прызначэння на гэту пасаду мне таксама не давялося сустрэцца з яго Эксцэленцыяй ксяндзом-біскупам Уладзіславам. Але ён неаднойчы мне тэлефанаваў, павіншаваў з маім прызначэннем. Я мяркую, што ў вернікаў будзе яшчэ магчымасць з ім сустрэцца. А знаходзіцца ён зараз на тэрыторыі Еўропы.\n– Як адчуваеце сябе ў ролі біскупа? Пасля прызначэння вы сказалі, што плануеце рэфармаваць курыю Віцебскай дыяцэзіі. Ці адбыліся ўжо кадравыя ці нейкія іншыя змены?\n– Мяне не пакідае дзіўнае адчуванне, што гэта адбываецца не са мной. Я ніколі не планаваў, што стану біскупам. Гэта адбылося нечакана. Таму зараз ідзе творчы працэс саспявання ідэй. Але казаць пра нейкія канкрэтныя рэчы мне зараз цяжка.\n– Вы адзін з самых маладых біскупаў у свеце. Ці атачаеце сябе маладымі і энергічнымі памочнікамі?\n– Нехта пажартаваў, што маладосць – такі недахоп, які хутка праходзіць. У кіраванні людскімі душамі вельмі важная такая рэч, як досвед. А яшчэ – вера і вернасць заданню, якое чалавек спаўняе. Таму ў фармаванні курыі, напэўна, будуць людзі маладыя і энергічныя, але я не адмаўляюся і ад досведу, які маюць старэйшыя святары.\n– Магчыма, на Віцебшчыне з’явяцца нейкія новыя духоўныя акцыі, пілігрымкі, фэсты і г.д.?\n– Вялікай падзеяй стане, напэўна, фэст у Браславе, прысвечаны абразу Маці Божай Браслаўскай Валадаркі Азёраў. Сёлета будзе адзначаца 5-годдзе яго каранацыі. У бліжэйшы час, 15 лютага, адбудзецца святкаванне памяці Росіцкіх пакутнікаў. Захаваюцца ўсе пілігрымкі, якія традыцыйна адбываліся ў нашай дыяцэзіі: да ўзгаданай ўжо святыні ў Браславе, санктуарыяў у Мосары, Удзела, Шуміліна. І, канешне, да нацыянальнага санктуарыя ў Будславе.\n– Падчас кіравання біскупа Уладзіслава Бліна пабудавалі шмат касцёлаў, у тым ліку ва ўсходняй частцы дыяцэзіі – у Шуміліна, Бешанковічах, Гарадку, Лёзна. Аднак прыхаджан там мала. Што вы думаеце рабіць, каб збудаваныя касцёлы запоўніліся людзьмі?\n– Час адбудовы касцёлаў быў складаным. Святарам нялёгка было ахапіць два накірункі: пабудову жывой святыні – парафіі, і пабудову святыні-храма. У большасці месцаў касцёлы знаходзіліся гістарычна. Магчыма, адбудаваныя яны не ў тым самым месцы і ў не тым самым выглядзе, як гэта было калісьці, але гэта ўзнаўленне традыцыі, якая існавала ў тых мясцінах.\n– Можа быць, гэта будуць нейкія крэатыўныя, незвычайныя захады?\n– Перад усім гэта рэгулярная, трывалая праца на месцы. Святар павінен быць сярод людзей і дапамагаць ім знайсці дарогу да касцёла. У гэтым адрозненне душпастырства ў сталых парафіях у заходняй частцы Беларусі ад парафій на усходзе, дзе святар павінен быць місіянерам.\n– Якой павінна быць роля свецкіх рухаў і супольнасцяў у жыцці касцёла? Ці патрэбна штосьці мяняць у пастырскай працы з моладдзю?\n– Касцёл – гэта перадусім людзі. У справе евангелізацыі вернікі могуць здзейсніць вельмі шмат, нават тое, што не заўсёды можа зрабіць святар. І важна ўмець выкарыстаць гэты патэнцыял. У нашай дыяцэзіі ёсць парафіі, дзе ідзе праца ў гэтым накірунку. Аднак важна, каб у гэтай справе вернікі больш цесна супрацоўнічалі са святарамі. Бо касцёл усё ж такі ёсць там, дзе ёсць біскуп. А біскуп у сваю чаргу працуе праз сваіх дапаможнікаў – святароў.\n– Ці думаеце працягваць тыя справы, па якіх вы запомніліся вернікам: апекаванне састарэлых у прытулку, бяздомных, групы ананімных алкаголікаў?\n– Так, як гэта было раней, напэўна, працягваць будзе цяжка. Але гэтую працу будуць весці іншыя святары. Сам жа буду далучацца да гэтага па меры магчымасці. І месца для спатканняў ананімных алкаголікаў у парафіі Святога Антонія застанецца, як і неабходная для іх душпастырская апека.\n– Плануеце збліжацца з мясцовай праваслаўнай епархіяй? Магчыма, асабіста сябруеце з кімсьці з праваслаўных святароў?\n– Каталіцкі касцёл заўсёды быў адкрыты для гэтага дыялогу. Адпрацаваўшы тут, на усходняй тэрыторыі, 13 гадоў святаром, маю намер і надалей шукаць магчымасці весці гэты дыялог. Напэўна, з праваслаўнай царквой магчыма супрацоўніцтва ў розных харытатыўных праектах.\n– Ці збіраецеся наводзіць большы кантакт з уладай? І ці можа касцёл неяк уплываць на тыя ці іншыя рашэнні чыноўнікаў?\n– Улада існуе дзеля арганізацыі і парадкавання жыцця ў грамадстве, якое складаецца, між іншым, з тых самых вернікаў той ці іншай канфесіі. Таму непазбежна будуць узнікаць, як кажуць, сумесныя кропкі сутыкнення, пытанні, якія будуць патрабаваць вырашэння як з боку свецкай, так і касцёльнай уладаў.\n– Дзякуючы вашым намаганням у Віцебску з’явіўся касцёл Святога Антонія на вуліцы Гагарына. Ці азначае гэта, што ў горадзе ўжо ніколі не будзе адноўлены аднайменны касцёл, які гістарычна стаяў побач з ратушай?\n– З той самай хвіліны, як я прышоў працаваць у Віцебск, мяне не пакідае мара, што касцёл Святога Антонія Падуанскага, знішчаны ў 50-я гады мінулага стагоддзя, будзе адноўлены.\n– А як вы адносіцеся да будоўлі гандлёва-забаўляльнага цэнтра, якая вядзецца на вуліцы Леніна, на месцы былога касцёла?\n– Гэта будоўля мяне на пачатку непакоіла. Аднак гэты цэнтр узводзіцца не на месцы касцёла, а, магчыма, на месцы аднаго з кляштарных будынкаў. Касцёл стаяў якраз насупраць маста Тысячагоддзя Віцебска. А фантан, які сімвалізуе тры гарадскія ракі, знаходзіцца на месцы ўнутранага дворыка былога манастыра. На месцы касцёла зараз – пляц.\n– Увогуле, у Віцебску хапае касцёлаў?\n– На дадзены момант існуюць яшчэ дзве парафіі, якія не маюць свайго асобнага будынка: Святога Уладыслава – у Білева, і Маці Божай Нястомнай Дапамогі – на Маркаўшчыне. Віцебск расце, і паступова ўзнікаюць новыя запатрабаванні ў месцах малітвы, не кажучы пра тое, што храм – гэта яшчэ і архітэктурнае ўпрыгожанне горада.\n– Многім вядома ваша сціпласць. І, тым не менш, хацелася б удакладніць некаторыя моманты. Дзе і ў якіх ўмовах вы жывеце пасля таго, як сталі біскупам? Ці маеце заробак? Аўтамабіль? Нейкія прывілеі?\n– Жыллёвыя ўмовы ў параўнанні з тымі, што былі, палепшыліся. Зараз я жыву ў будынку побач з кафедральным касцёлам Езуса Міласэрнага. Тут ёсць асобнае памяшканне для біскупа. А да гэтага жыў у 2-пакаёвай кватэры на вуліцы Гагарына. Яна належыць парафіі Святога Антонія.\nАўтаміль ёсць – Opel, той жа, якім я карыстаўся, працуючы святаром. І ён не так ужо і дрэнна выглядае. Калі кажуць, што я езджу на “ламачыне”, гэта няпраўда. Калі я атрымаў гэта аўто, яно было не новае, але ў вельмі добрым стане. Зараз машына, канешне, ужо патрабуе змены, бо сваё адпрацавала.\n– Распавядзіце пра сваю сям’ю. Ці адчувалі вы з самага дзяцінства нейкае асаблівае пакліканне, кім стаць? Хто са святароў ці іншых людзей зрабіў на вас найбольшы ўплыў?\n– У мяне самая звычайная сям’я. Бацькі зараз на пенсіі. Тата працаваў у апошнія гады ў раённых электрасетках. Маці была пекарам. У мяне яшчэ ёсць дзве сястры.\n– Ці ёсць у вас хобі, нейкі занятак, які дапамагае адпачываць?\n– Хвіліны супакою ўдаецца знайсці рэдка. І, бывае, што чалавеку, на якім шмат абавязкаў, трэба мудрасць – умець спыніцца, знайсці час, каб проста адпачыць. Бог даў талент да малявання, і ў свой час я спрабаваў сябе ў гэтай галіне. Праўда, зараз няма часу гэтым займацца.\n– Напэўна, вы добры рыбак?\n– Калі і лаўлю рыбу, то толькі ў талерцы (смяецца). Неяк так сталася, што рыбнай лоўляй не захапіўся, мо, таму што, як ні дзіўна, нарадзіўся якраз у такім закуточку азёрнага краю, у вёсцы, дзе побач не было вады. Гэта потым ужо бацькі пераехалі у Браслаў.\n– Ваша стаўленне да спорту? Ці падтрымліваеце фізічную форму і як?\n– Цела чалавека – гэта геніяльны твор Божы, не толькі Ім дадзены, але і асвечаны! Таму павінна быць пашана да прылады, з дапамогай якой мы ў гэтым свеце маем магчымасць зрабіць штосьці добрае. Раней займаўся спортам больш, а зараз практыкую ранішнюю зарадку. Улетку шукаю магчымасць паплаваць у возеры – і тут сказваецца маё браслаўскае паходжанне (усміхаецца).\n– Вашыя любімыя стравы? Ці гатуеце самі?\n– З усіх маіх кулінарных твораў – смажанага яйка і печанай бульбы – найбольш геніяльнай была аўсяная каша. Карысна і хутка! Прычым, несоленая і з мёдам. Бадай, адзінае маё патрабаванне да ежы – каб было менш штучнага і салёнага. Але ніякіх дыет не прытрымліваюся. Святарская паслуга такая, што часта даводзіцца частавацца тым, што прапаноўваюць люді. І, каб не пакрыўдзіць гаспадыню, ясі тое, што стаіць на стале.\n– Вашыя казанні вылучаюцца вобразнасцю і прыгажосцю, гэта заўважаюць многія людзі. Гэта дар ці вынік навучання? Ці доўга рыхтуеце свае прамовы?\n– Нейкі талент, дадзены Богам, напэўна, у гэтым праяўляецца. Але ў першую чаргу, як і для кожнага, хто прамаўляе Божае слова, гэта праца, чытанне духоўнай літаратуры і перадусім Святога Пісання. І не апошняе месца тут займае, канешне, натхненне. Бывае, што маеш менш часу для падрыхтоўкі, тады выкарыстоўваеш ужо напрацаваны матэрыял.\n– Што чытаеце, акрамя Бібліі? Што слухаеце, акрамя духоўнай музыкі?\n– Памятаю словы аднаго прафесара семінарыі аб тым, што трэба чытаць не добрыя кніжкі, але найлепшыя, бо і на найлепшыя можа не хапіць жыцця. І, калі здараецца вольны час, аддаю перавагу класічнай і гістарычнай літаратуры, якая дае шмат матэрыялу і для казанняў. Апошнім часам, напрыклад, перачытваў Булгакава. А музыка… Усё залежыць ад настрою. Часам гэта класіка, часам – рок. Таксама падабаюцца аўтарскія творы.\n– Што самае цяжкае ў служэнні біскупа? Як увогуле жыць чалавеку, які пастаянна, можна сказаць, штохвілінна, павінен быць навідавоку і пры гэтым з’яўляцца прыкладам для іншых?\n– Гэта служэнне патрабуе дадатковых вымаганняў. І мне яшчэ трэба ўсвядоміць тое вялікае заданне, якое ўсклалася на мяне, і навучыцца паводзіць сябе згодна з гэтым. Трэба асвоіцца з тым, што ты ўвесь час з’яўляешся публічнай асобай, якую акрэсліваюць як “твар дыяцэзіі”. Адно скажу: асвоіцца з гэтым нялёгка.\nЧитать полностью: http://news.tut.by/society/385686.html?ga_campaign=news-feed&ga_medium=rss&ga_source=rss-news


Лукашэнка загадаў адлічваць і звальняць пратэстуючых студэнтаў, медыкаў, рабочых. Што з | Новы Час\nПра гэта ён заявіў на нарадзе, прысвечанай Усебеларускаму народнаму сходу, паведамляе тэлеграм-канал «Пул першага».\n«У сувязі з гэтымі заклікамі з Польшчы і Літвы аб ультыматумах і забастоўках (я ўчора прэм'ер-міністру даручаў і ўсім практычна прысутным тут): нікога не трэба ўгаворваць — ні рабочых, ні студэнтаў, нікога — ні дактароў, ні настаўнікаў, ні дзяржслужачых.\nЦяпер такі момант, калі кожны павінен выбіраць у сваім жыцці тую дарогу, па якой ён будзе рухацца. Не толькі ён, але і дзеці. Не хочуць рабочыя працаваць — не трэба. Але іх адзінкі, якія не хочуць.\nСтудэнты. Прыйшлі вучыцца — вучыцеся, хто хоча, той хай вучыцца. Хто выйшаў у парушэнне закону на несанкцыянаваныя акцыі — ён пазбаўляецца права быць студэнтам. Калі ласка, адпраўце іх, як я казаў, каго ў армію, а каго на вуліцу. Хай ходзяць па вуліцы, але яны павінны быць адлічаныя з ВНУ.\nТое ж самае выкладчыкі, іх адзінкі, але якія брыдка сябе вядуць у ВНУ.\nПаўтараю, нікога не прасіце і не пераконвайце. Мы ў лепшым выпадку загонім іх пад плінтус, з-пад якога яны зноў пасля вылезуць».\nПа меркаванні стваральніка «Моцных навінаў» Пятра Кузняцова, такім чынам Лукашэнка падганяе страйк і выводзіць яго на новы ўзровень.\n«Цяпер на прадпрыемствах і ў ВНУ ідэолагі будуць шукаць незадаволеных і пратэстоўцаў і звальняць (адлічваць). У сваю чаргу, дырэктарам і рэктарам-прарэктарам прыйдзецца звальняць лепшых рабочых і адлічваць лепшых студэнтаў. Гробячы вытворчасць або, як у выпадку з навучальнымі ўстановамі— паказчыкі паспяховасці.\nЗамкнёнае кола: калі яны вырашацца на гэта, у краіне паступова разбурыцца прыкладна усе. Калі яны на гэта не будуць вырашацца, Лукашэнка атрымае непрацуючую вертыкаль, якая фактычна страйкуе», — напісаў Кузняцоў у сваім тэлеграм-канале «Такія справы».\n«Ці ён гаворыць гэта проста, каб папалохаць. Аднак плюсаў для ўлады не праглядаецца ні ў адным з магчымых сцэнарыяў. Скрозь мінусы», — адзначае Кузняцоў.


«У нас усё будзе на беларускай мове», — магілёўская чыгунка\n29 жнівень 2016, 11:26\nУ магілёўскіх цягніках рэгіянальных ліній эканом-клясы абвесткі пачалі перадаваць на беларускай мове. Цяпер у дызэлях вітаюць, разьвітваюцца і абвяшчаюць прыпынкі толькі па-беларуску. Супрацоўнікі чыгункі кажуць, што кіраўніцтва выдала адпаведны ўказ. Пасажырам падабаецца.\nУ Магілёўскім аддзяленьні Беларускай чыгункі давялі: існуе «ўказ начальніка дарогі, каб абвесткі агучвалі на беларускай мове».\n«Цяпер мы паволі пераходзім на беларускую мову. Пакуль ня ўсе аддзяленьні чыгункі перапісалі лякаматыўную інфармацыю на беларускую мову, таму ў розных месцах абвесткі перадаюць яшчэ на расейскай. Пасажыры раяць прыйсьці да нейкай адной мовы. Згодна з указам у цягніках мусіць гучаць беларуская мова. Зваротаў з пратэстамі супраць беларусізацыі не паступала», — зазначыў супрацоўнік пасажырскага аддзелу Магілёўскага аддзяленьня чыгункі.\nМагілёўская чыгунка пераходзіць на беларускую мову\nНа чыгуначным вакзале Магілёва абвесткі дублююць па-беларуску і па-расейску. Іншую інфармацыю для пасажыраў агучваюць на расейскай мове. На таблё расклад руху цягнікоў расейскамоўны, толькі назвы разьдзелаў пададзеныя па-беларуску. Таксама па-беларуску — некаторыя абвесткі, напрыклад, пра дазволеныя месцы курэньня.\nТаблё зь беларускай і расейскай мовамі\n«Так, мы разумеем, што існуюць неадпаведнасьці, але розныя групы з дакумэнтамі разьбіраюцца. Паволі будзем ісьці да адной мовы — беларускай. Адпаведная праца вядзецца. Будзе ў нас усё на беларускай мове», — запэўніў супрацоўнік пасажырскага аддзелу.\nУваход у пачакальню з надпісам «Магілёў» па-беларуску


07 верасень 2016, 15:38\nПадсудны Анатоль Грынкевіч\nГрынкевічу пагражае 9 гадоў калёніі. Пацярпелы ня хоча яму дараваць і просіць максымальнага пакараньня.\n7 верасьня ў Фрунзенскім судзе Менску пачаўся працэс па гучнай справе аб зьбіцьці раварыстам мінака бэйсбольнай бітай. На лаве падсудных 30-гадовы Анатоль Грынкевіч, індывідуальны прадпрымальнік, які зарабляў на жыцьцё рамонтам музыкальных інструмэнтаў. Пацярпелы — Васіль Дземідовіч, якому 17 гадоў. Справу разглядае судзьдзя Юлія Крэпская.\n«Наступствы траўмы дагэтуль адчуваю, буду прасіць суд даць Грынкевічу максымальнае пакараньне», — сказаў журналістам перад судом Дземідовіч. Паводле пацярпелага, абвінавачаны Грынкевіч не прасіў у яго прабачэньня, а сваякі Грынкевіча, якія размаўлялі зь ягоным бацькам, усклалі адказнасьць за інцыдэнт на яго самога — Дземідовіча.\nАбвінавачаны: Быў у нэрвовым стане з-за хваробы жонкі\n«Спачатку не хацеў біць бітай, але потым нанёс удар „на эмоцыях“»\nПаводле Грынкевіча, пацярпелы Дземідовіч перад інцыдэнтам ішоў па роварнай дарожцы, побач зь ім па ходніку ішла дзяўчына. Ён махаў ім рукой, але маладыя людзі размаўлялі паміж сабой і ягонага сыгналу не заўважылі. Тады ён крыкнуў, каб папярэдзіць мінакоў. У той момант паміж ім і пацярпелым было «мэтраў 15–20». Паводле Грынкевіча, ён убачыў, што хлопец глядзіць яму ў вочы, і вырашыў, што той яго заўважыў.\n«Я пачаў тармазіць двума тармазамі і зьехаў на край дарожкі, але ўсё роўна зачапіў рулём за локаць пацярпелага і паляцеў праз руль на дарожку», — сказаў Грынкевіч. Паводле абвінавачанага, у той момант яму было вельмі балюча.\nПасьля падзеньня ён падняў галаву і ўбачыў, што пацярпелы працягвае рух, «як бы нічога не было». Гэта яго яшчэ больш вывела зь сябе.\n«На нэрвовай глебе я нешта яму крыкнуў, магчыма і лаянку. Ён азірнуўся, нешта сказаў у адказ ды пайшоў далей», — распавёў падсудны.\nЁн падняўся зь зямлі і пайшоў за пацярпелым, задаючы яму пытаньні («нешта пра тое, ці ён сьляпы»). Але пацярпелы маўчаў і падняў для абароны рукі, «як у баксёрскай стойцы», сьцьвярджае Грынкевіч. Паводле яго, ён не атрымаў адказу на ніводнае з пытаньняў, і гэта яго раззлавала дадаткова. Нібыта каб не дапусьціць бойкі, Грынкевіч дастаў з заплечніка біту.\n«Спачатку не хацеў біць бітай, але потым нанёс удар „на эмоцыях“. Але ён ня страціў прытомнасьці, варушыўся, аб дапамозе не прасіў», — сказаў суду абвінавачаны пра момант пасьля ўдару.\nПаводле Грынкевіча, ён не падумаў, што хлопец моцна пацярпеў ад удару, — і сышоў, каб ехаць далей. Ягоны ровар быў часткова сапсаваны, але ўсё ж ён дадому на ім дабраўся. Ад падзеньня ў Грынкевіча была садраная скура да крыві, сіняк на калене, былі пашкоджаныя майка і шорты. Калі прыехаў дадому, аказаў дапамогу жонцы і схадзіў па лекі ў аптэку. Паступова ён асэнсаваў, што зрабіў дрэнны ўчынак, зьбіўшы мінака:\n«Два дні сядзеў дома і быў цалкам пагружаны ў тое, што адбылося».\nПра тое, што яго шукае міліцыя, Грынкевічу паведаміў брат праз тэлефон. На трэці дзень пасьля здарэньня ён сам прыйшоў у міліцыю, але за дзень да таго «ўтылізаваў біту»: расьпілаваў на кавалкі і выкінуў у кантэйнэр для сьмецьця. Навошта?\n«Каб не расстройваць жонку, калі ўбачыць біту, і каб не было намеру больш вырашаць праблемы з дапамогай біты», — кажа ён. Пры гэтым жонцы пра інцыдэнт Грынкевіч да арышту не сказаў.\n«Не здымаю віны і зь сябе. Эмоцыі ўзялі верх»\nПацярпелы: Ён наўмысна падскочыў на ровары, каб мяне зьбіць\nДземідовіч згадвае, што ўбачыў, як на яго едзе раварыст (гэта быў Грынкевіч) за 4–5 мэтраў да сутыкненьня. Ранейшых ягоных крыкаў ён ня чуў. Убачыў, што раварыст павялічыў хуткасьць, і пачуў ягонае пытаньне: «Што, я мушу цябе пераскокваць?»\nЧаму не саступіў дарогу? Суду Васіль сказаў, што вырашыў ісьці як ішоў, па роварнай дарожцы, бо насустрач ішлі іншыя людзі і не было куды сыходзіць. Пра правілы руху па ходніках Васіль Дземідовіч ведаў з урокаў у ліцэі, дзе ён вучыцца. У тым ліку ведае і пра тое, што на веладарожцы мінакі павінны саступаць раварыстам.\nЦікавая дэталь: як сьцьвярджае Дземідовіч, абвінавачаны перад сутыкненьнем наўмысна зрабіў падскок на ровары, каб ударыць яго ў грудзі. Пасьля ўдару, згадаў пацярпелы, раварыст паваліўся на дарожку. Васіль, па ягоных словах, накіраваўся да раварыста, каб спытаць, ці ня трэба яму дапамога, але той пачаў яму пагражаць і размахваць кулакамі. Тады Дземідовіч паспрабаваў уцячы, але абвінавачаны дастаў біту і ўдарыў яго па галаве. На нейкі час Васіль страціў прытомнасьць, а калі апрытомнеў, то запытаўся ў дзяўчыны, зь якой быў, ці сышоў абвінавачаны.\nУ Васіля Дземідовіча была адкрытая траўма чэрапа, страсеньне мозгу. Яму зашывалі скуру на галаве, была садраная скура на носе і пад вокам. Хлопец дагэтуль наведвае лекараў, бо ў яго бывае «звон у вушах, кружыцца галава, яму блага». Васіль Дземідовіч і сёньня на бальнічным, яму трэба праходзіць абсьледаваньне і лекаваньне.\nЯк цяпер ставіцца Васіль Дземідовіч да абвінавачанага Анатоля Грынкевіча?\n«Вельмі нэгатыўна. Ён працягвае хлусіць, спрабуе пазьбегнуць адказнасьці. Ён наўмысна хацеў мяне зьбіць, я б так ніколі не зрабіў», — сказаў суду Васіль Дземідовіч.


Па натуры – аптыміст, па прызванні – прадавец | Белыничи. Зара над Друццю\nПа натуры – аптыміст, па прызванні – прадавец\n08.07.2016 9 Зара над Друццю Комментариев нет\nРайспажыўтаварыства імкнецца прадаставіць свае паслугі жыхарам нават самых аддаленых вёсак раёна. Выкананнем гэтай задачы, сярод іншых экіпажаў аўтамагазінаў, паўсядзённа займаюцца прадавец Надзея СУПІТАЛЁВА і вадзіцель Мікалай САНЬКОЎ. Яны абслугоўваюць больш за два дзясяткі сельскіх населеных пунктаў. Кожны дзень дружны тандэм накіроўваецца на замацаваным за імі аўтамабілі па адным з маршрутаў.\nПерад тым, як адправіцца ў дарогу, прадаўцу патрэбна яшчэ нямала папрацаваць у райцэнтры. Тут галоўны клопат – загрузіцца таварамі. З раніцы Надзея Ільінічна заязджае на хлебазавод, дзе бярэ свежы хлеб і папаўняе асартымент кандытарскіх вырабаў, загружае свой аўтамагазін на базе райста іншымі патрэбнымі таварамі і адпраўляецца ў шлях. Усё гэта таксама састаўная частка працы прадаўца аўталаўкі. А працу сваю Надзея Супіталёва любіць.\nНадзея Ільінічна нарадзілася і вырасла ў Шклоўскім раёне. Расказвае, што прадаўцом хацела стаць з самага дзяцінства, калі з іншымі дзецьмі гуляла ў “краму”, прадавала ўяўны тавар, за які разлічваліся фанцікамі ад цукерак. Хаця пасля школы адвучылася па іншай спецыяльнасці – на повара. Зрабіла гэта, як часта бывае, за кампанію з лепшай сяброўкай. Аднак лёс усё роўна прывёў яе за прылавак магазіна.\nПасля заканчэння вучылішча Надзея Ільінічна па размеркаванні патрапіла на працу ў Бялынічы, а вольны час праводзіла ў цёткі ў вёсцы Старое Сяло. Там і засталася на ўсё жыццё, пасля таго як пабралася шлюбам з маладым мясцовым хлопцам Барысам СУПІТАЛЁВЫМ.\nАзы прафесіі асвойвала ў магазіне па прыёме шкляной тары ў Галоўчыне, потым гандлявала ў крамах вёсак Старое Сяло, Васількі, Лічынка. А зараз чацвёрты год калясіць на аўталаўцы па паўночна-заходняй частцы раёна. Агульны стаж працы Надзеі Супіталёвай у спажывецкай кааперацыі складае 22 гады.\nУ кожнай вёсачцы Надзею Ільінічну сустракаюць, без перабольшвання, як роднага чалавека.\n– Яна выдатны спецыяліст і чалавек з добрым сэрцам, – кажа пенсіянерка Аляксандра КАСПЯРОВІЧ з вёскі Карманоўка. – Нам многія нават зайздросцяць, што ў нас такі ветлівы і цярплівы прадавец. Няхай яна радуе нас як мага даўжэй.\nДа слоў жанчыны далучыліся і іншыя пакупнікі ў населеных пунктах на маршруце аўталаўкі. Адчуваецца, што Надзея Супіталёва сваёй працай набыла іх давер і даражыць ім. Яна – чалавек, які ўмее наладжваць кантакты з людзьмі і да кожнага мае асабісты падыход.\nГандаль ідзе бойка, асабліва зараз, калі ў вёску прыехала шмат дачнікаў і школьнікаў на канікулы да бабуль і дзядуль. Цяперашняе абсталяванне аўталаўкі дазваляе дастаўляць пакупнікам і рыбу, і мясныя вырабы, і марожанае, садавіну і гародніну, і многія іншыя прадукты. Пастаяннае месца на паліцы займаюць свежыя нумары раённай газеты “Зара над Друццю”. Прывозіць “магазін на колах” вяскоўцам таксама тавары і пад заказ. Гэта спрыяе выкананню месячнага плана па тавараабароце, які ў летні сезон у аўтамагазіна перавышае 200 мільёнаў рублёў.\nРабочы дзень у работнікаў аўталаўкі часта цягнецца да позняга вечара. Наперадзе дарога дадому. Потым Надзея Ільінічна зноў бярэцца за працу, на гэты раз папяровую: патрэбна падлічыць выручку за дзень, скласці справаздачы. Назаўтра яе аўталаўка ў чарговы раз паедзе па вёсках, павязе неабходныя тавары людзям. І ў важнасці сваёй справы Надзея Супіталёва не сумняваецца, таму і стараецца выконваць яе сумленна і старанна.\n← Надзейны шлях у прафесію. Праз ПЛ №17\nІдзе касьба аднагадовых кармавых культур →\n28.10.2017 Зара над Друццю Комментариев нет


Міліцыя Магілёўскай вобласці 101-ы дзень нараджэння сустракае на фоне скандалаў | Правы чалавека ў Магілеве\nНа працягу года пасля святкавання стогадовага юбілею беларускай міліцыі, ахоўнікі правапарадку з Магілёўскай вобласці паўдзельнічалі ў некалькіх факапах.\n4 сакавіка. Магілёў. Ігар Лазоўскі. Фота на галоўнай – uvd.mogilev.by, Алена Ігнатава.\n4 сакавіка ў Беларусі адзначаецца Дзень міліцыі. Сілавікі атрымліваюць у сваё ўладанне канцэртныя залы, афіцыйныя сайты публікуюць віншавальныя лісты, а начальнікі рапартуюць пра выкананне планаў. Шмат хто з супрацоўнікаў органаў унутраных спраў сапраўды робіць сваю працу добра. Аднак ёсць і тыя, хто сваімі дзеяннямі ператварае прафесію міліцыянта ў страхлелае рэшата.\nЗрэшты, у афіцыйных міліцэйскіх асоб пра скандалы казаць не прынята. Калі нейкі міліцыянт трапляецца на магчымым злачынстве, выразных каментароў ад той жа прэс-службы УУС Магілёўскага аблвыканкама, хутчэй за ўсё, вы проста не дачакаецеся.\nУ Дзень міліцыі ўспамінаем, у якіх скандалах паўдзельнічалі сілавікі пачынаючы з мінулага «дня нараджэння».\nНа выезде из Могилева задержали 11 человек – активистов «Движения матерей-328»\nУ 2018 году стогадовы юбілей, акрамя беларускай міліцыі, святкавалі яшчэ і беларускія патрыёты. 25 сакавіка ў Мінску адбылося вялікае свята ў гонар Дня Волі – ад дня абвяшчэння Беларускай нацыянальнай рэспублікі прайшло роўна стагоддзе.\nНа падзею масава паехалі і магілёўцы, толькі вось мясцовыя сілавікі адпускалі іх на ўрачыстасці неахвотна.\nРаніцай 25 сакавіка на выездзе з горада патруль ДАІ спыніў мікрааўтобус з актывістамі «Матчынага руху-328». 11 чалавек накіроўваліся ў сталіцу, каб прыняць удзел у свяце з нагоды стагоддзя БНР. Намінальная прычына міліцэйскага ўмяшальніцтва – падазрэнне ў перавозцы наркатычных і псіхатропных рэчываў. Мікрааўтобус абшукалі. Людзей затрымалі і суправадзілі ў Магілёўскі РАУС, дзе пратрымалі шэсць гадзін, хаця паводле закону ў такіх выпадках даецца не больш за тры гадзіны.\nУ выніку, вядома, нічога не знайшлі. Жанчын і мужчын проста прамарынавалі ў райаддзеле да таго часу, пакуль не пераканаліся, што на мінскае свята людзі ўжо проста не паспеюць.\nВосенню 2018 года рэзананс атрымала гісторыя, якая здарылася аж тры гады таму. Магілёвец Аляксандр Кускоў у інтэрв’ю для mspring.online распавёў, як яго пагражалі згвалтаваць швабрай ў адным з пастарункаў Магілёва.\nУ жніўні 2015 года ў яго здарылася невялікая бойка з участковым інспектарам з-за таго, што той праявіў грубасць у адносінах да дзяўчыны Аляксандра (пазней за гэты інцыдэнт Кускову далі два гады калоніі). У апорку прыехаў АМАП. Яго, як сцвярджае Аляксандр, збілі.\n– Затым ўзялі швабру, рэзка сарвалі з мяне шорты і сталі пагражаць, што засунуць яе ў анал. Я сказаў, што калі яны так зробяць, то любая экспертыза потым гэта пакажа. Толькі пасля гэтага яны адмовіліся. Пачалі біць яшчэ і швабрай. Удзельнічалі і амапаўцы, і ўчастковы, – успамінаў мужчына.\nГэта ўжо была другая гісторыя за апошнія два гады, калі прадстаўнікі магілёўскай міліцыі адчувалі невытлумачальную цягу да саддаміравання іншага чалавека.\nРаней праваабаронцы з «Прававой ініцыятывы» апублікавалі гісторыю магілёўца Стаса, якога, па яго сцвярджэнні, згвалтавалі міліцэйскай дубінкай у пастарунку, а пасля яшчэ і распачалі ў дачыненні да яго крымінальную справу за тое, што той зламаў стол (пасля справу спынілі, не давёўшы да суда).\nБарацьба сілавікоў супраць наркотыкаў стала ўжо легендарнай, а артыкул 328 Крымінальнага кодэкса за збыт, захоўванне або набыццё «сродкаў пашырэння свядомасці» ператварыўся ў сумны беларускі мем. Тым весялей выйшла сітуацыя з оперупаўнаважаным Шклоўскага РАУС Максімам Івановым.\nУ сярэдзіне лютага телеграм-канал NEXTA паведаміў, што віцебскія міліцыянты ўзялі свайго калегу з 29,9 грамамі псіхатропнага рэчыва альфа-PVP. У адносінах да яго была ўзбуджаная крымінальная справа за незаконны абарот наркотыкаў з мэтай збыту.\nІнфармацыю аб затрыманні пацвердзіла віцебская міліцыя. УУС Магілёўскага аблвыканкама на пытанні журналістаў адмаўчаўся.\nЗатрыманым, мяркуючы па ўсім, стаў оперупаўнаважаны аддзела крымінальнага вышуку Шклоўскага РАУС Максім Іваноў. У 2017 году юны сілавік атрымаў званне «старэйшага лейтэнанта». Пагоны яму ўручыў асабіста начальнік упраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі УУС Магілёўскага аблвыканкама Павел Смірноў.\nАд крывой дарожкі хлопца гэта не ўратавала. Мабыць, высокага і стабільнага міліцэйскага заробку маладому оперу не хапіла.\nУ другой палове лютага іміджу мясцовай міліцыі прыляцеў яшчэ адзін удар. Праўда, ужо з іншага райцэнтра. Высветлілася, што ў лістападзе 2018 года ў будынку Мсціслаўскага РАУС участковы інспектар міліцыі, малодшы лейтэнант Мікалай Раеў збіў двух затрыманых – беспрацоўнага Швядкова А.М. і індывідуальнага прадпрымальніка Купчына Н.А.\nНягледзячы на тое, што інцыдэнт здарыўся яшчэ ў лістападзе, кантракт з міліцыянтам скасавалі толькі 6 лютага гэтага года. У сувязі са здарэннем Мсціслаўскі раённы аддзел Следчага камітэта распачаў крымінальную справу за перавышэнне службовых паўнамоцтваў па ч. 3 арт. 426. Калі віна былога ўчастковага будзе даказаная, то яму пагражае ад 3 да 10 гадоў турмы.\n«Як даць больш свабоды жанчыне? Павялічыць плошчу кухні». «Савецкая Беларусь» ганарыцца сваім мемам


Лакедра (рыба): апісанне, рэцэпты прыгатавання - Карысная інфармацыя для ўсіх\nВельмі смачнымі і карыснымі атрымліваюцца рыбныя стравы. Рэцэптаў іх падрыхтоўкі вельмі шмат, напэўна, столькі ж, колькі і саміх відаў рыб. Такія прысмакі вельмі каштоўныя, бо ўтрымліваюць карысныя рэчывы, вітаміны і мінералы. Рыба выкарыстоўваецца ў меню розных кухняў свету, у тым ліку і японскай. Менавіта тут цэніцца такі прадукт, як лакедра - рыба, з якой японскія кулінары рыхтуюць самаши, сушы і розныя кансервы. Там яна вырошчваецца ў спецыяльных аквапарках, якія ўяўляюць сабой агароджаныя ўчасткі мора. Але што ж уяўляе сабой гэты каштоўны прамысловы аб'ект, і якія стравы з яго можна яшчэ прыгатаваць? Пра гэта мы і пагаворым.\nТакім чынам, лакедра - рыба, якая ставіцца да ставридовым, пелагическим рыбам, якія маюць вялікія памеры. Цела яе выцягнутае, сціснутае з бакоў шэра-блакітнага колеру. Ад галавы да хваста праходзіць вузкай карычневай палоска. Галава рыбы завастрыць, а рот вялікі. Лакедра у даўжыню часцей за ўсё не перавышае аднаго метра, а вага яе складае больш за дзесяць кілаграмаў. Яна жыве ва Усходняй Азіі, Японіі, Карэі, таксама яе можна сустрэць у водах Сахаліна і Прымор'я. Лакедра лічыцца адным з дэлікатэсаў Японіі, тут рыба называецца «хамачи», з яе рыхтуюць сушы і іншыя прысмакі. Зрэшты, пра гэта пагаворым падрабязней ...\nінгрэдыенты: Сто грамаў гатовага рысу для сушы, пяцьдзесят грамаў філе лакедры, васабі, соевы соус, імбір марынаваны.\nРыбнае філе наразаюць тонкімі палосамі, рукамі, папярэдне апушчанымі у ваду, падкісленай воцатам, фармуюць аснову для сушы, пры гэтым яе моцна сціскаюць, каб рыс добра склеіць. Зверху кладуць васабі, а на яго выкладваецца рыба лакедра, падрыхтоўка якой мы сёння разглядаем. Акуратна сушы сціскаюць у руцэ, каб надаць ім правільную форму. Падаюць хамачи нігіры з марынаваным імбірам і соевым соусам.\nЛакедра ў скарыначцы з сыру і кунжуту\nінгрэдыенты: Пяцьсот грамаў філе рыбы, тры лыжкі мукі, сто грамаў цвёрдага сыру, два яйкі, адна цыбуліна, адзін шклянку кунжуту, алей, адзін цытрына, соль па гусце.\nЛакедра (рыба, фота якой прыкладаецца) наразаецца невялікімі кавалкамі, солится і паліваецца сокам цытрыны. Можна таксама вышмараваць цёртым лукам пры жаданні. Філе пакідаюць на пятнаццаць хвілін марынавацца. Тым часам яйкі ўзбіваюць, дадаюць соль, цёрты сыр і змешваюць. Кавалкі рыбы мачаюць у муку, а потым яечную масу і яшчэ ў кунжут. На патэльні награваюць алей і абсмажваюць з двух бакоў рыбу ў паніроўцы да таго часу, пакуль яна не стане залацістага колеру. Потым яе выкладваюць на папяровае ручнік для таго, каб сышоў лішні тлушч, і падаюць разам з гароднінай.\nінгрэдыенты: Семсот грамаў рыбы, адна моркву, адна цыбуліна, падлогу-цытрыны, тры лыжкі алею расліннага, соль і перац па гусце.\nВельмі смачнай атрымліваецца фаршыраваная рыба лакедра. Падрыхтоўку стравы пачынаецца з таго, што яе чысцяць, адразаюць хвост і плаўнікі, мыюць і шаруюць соллю і перцам ўнутры. Пакуль рыба настойваецца, наразаюць лук паўколамі, морква шаруюць на тарцы. Гэтыя гародніна злёгку абсмажваюць на масле. На бляху высцілаюць фальгу, на якую кладуць рыбу з папярэдне начынены гароднінай і зашытым брушкам. Можна ўнутр яшчэ пакласці некалькі дзелек цытрыны. Лакедру заварочваюць у фальгу і ставяць у духоўку выпякацца на сорак хвілін. За некаторы час да заканчэння падрыхтоўкі фальгу разгортваюць, каб лакедра (рыба) змагла падрумяніцца.\nРоллы з лакедрой і падліўкай з маракуйя\nінгрэдыентыСто дзесяць грамаў рысу для сушы, падлогу-ліста нории, адна маракуйя, дваццаць грамаў сметанковага сыру, дзесяць грамаў мякаці апельсіна, трыццаць грамаў філе лакедры, пятнаццаць грамаў лісця салаты, сіроп «Грэнадыны» і апельсінавы сок па гусце.\nГэта страва, куды ўваходзіць і лакедра (рыба), рыхтуецца вельмі проста, а атрымліваецца яно досыць арыгінальным і цікавым. Такім чынам, мякаць маракуйя змешваюць з сокам з апельсіна і «Грэнадыны», ўзбіваюць у блендере. Потым яго працаджваюць і астуджаюць. Затым скручваюць рол, унутр якога накладваюць сыр, рыбу і мякаць апельсіна. Гэты рол разразаюць на восем роўных частак. На вялікую страву наліваюць соус, у цэнтр кладуць лісце салаты, запраўленыя сумессю з маракуйя, вакол іх выкладваюць роллы. Страва гатова!\nінгрэдыенты: Сто грамаў ласося, сто грамаў лакедры, дзесяць грамаў базіліка, пятнаццаць грамаў масла аліўкавага, пяцьдзесят грамаў агуркоў, трыццаць грамаў лісця салаты.\nдля марынаду: Дзвесце грамаў апельсінавага соку, пяць грамаў бадзяна, трыццаць грамаў цукру, па два грама солі і перцу, пяць грамаў кораня імбіра.\nдля падліўкі: Сто грамаў мякаці маракуйя, адна саспелая маракуйя, дваццаць грамаў цукру.\nНа патэльні даводзяць да кіпення мякаць маракуйя і цукар, памешваючы да поўнага растварэння цукру. Рыба лакедра, рэцэпты прыгатавання якой мы сёння разглядаем, ужо павінна быць да гэтага часу падрыхтаваная - нарэзаная на палосы. Кавалачкі заліваюць гатовым марынадам, дадаюць здробнены імбір. Пасля гэтага рыбу пакідаюць на шэсць гадзін у цёплым месцы. Потым яе змазваюць аліўкавым алеем і пасыпаюць сечаным базілікам. З палос скручваюць рулецікі, кладуць іх у халоднае месца на дзве гадзіны. Затым разразаюць на кавалачкі, выкладваюць на страву, папярэдне палітыя падліўкай. У цэнтры размяшчаюць нарэзаныя агуркі і лісце салаты. Страва гатова!\nБаклажаны на зіму з перцам: лепшыя рэцэпты, спосабы падрыхтоўкі і водгукі. Перац, фаршаваны баклажанамі на зіму: рэцэпт прыгатавання\nСвежыя бабы: рэцэпты прыгатавання і водгукі. Рэцэпты прыгатавання бабоў на зіму\nСоус для ролаў і сушы - апісанне відаў, некаторыя рэцэпты прыгатавання\nШто за рыба лакедра? Як прыгатаваць лакедру?\nХамса - гэта рыба ці спосаб падрыхтоўкі?\nЛемонема (рыба): рэцэпты прыгатавання і карысныя ўласцівасці


Хартл, Брендон\nНовая Зеландыя Новая Зеландыя\n10 лістапада 1989 (1989/11/10) (26 гадоў)\nЛепшае месца ў чэмпіянаце\n1 у 2015\nФормула-Форд Новая Зеландыя\nФормула-Рэно 2.0 NEC\nЕўракубак Формулы-Рэно 2.0\nФормула-Рэно 2.0 Італія\nАўдыё, ото, відэа на Вікісховішчы\nБрендон Хартл (англ. Brendon Hartley, нарадзіўся 10 лістапада, 1989 года Палмерстон-Норте) - новазеландскі аўтагоншчык, чэмпіён свету па аўтагонках на цягавітасць ў складзе Porsche Team (2015) .\n3 Вынікі выступленняў\n3.1 Гоначная кар'ера\nХартл выйграў Еўракубак Формулы-Рэно 2.0 у 2007.\nХартл нарадзіўся ў сям'і цесна звязанай з маторнымі відамі спорту. Яго бацька Браян ганяўся ў многіх спаборніцтвах, напрыклад Формула-Атлантык. У шэсць гадоў Хартл пачаў сваю кар'еру ў картынзе ўслед за сваім братам Нэльсанам. Праз шэсць гадоў малады новазеландзец завяршыў свой першы сезон на сёмым месцы. У 2003 г. ва ўзросце 13 гадоў ён выйграў Фестываль Формулы-Форд; за гэтым рушыў услед год у Формуле-Форд. У балідзе свайго брата, ён стартаваў у чатырох гонках і выйграў дзве з іх.\nПасля сезона ў Formula Toyota New Zealand Хартл адправіўся ў Еўропу, выступіў у Еўракубку Формулы-Рэно і Formula Renault Northern European Cup (NEC). Новозеландец завяршыў чатырнаццатым і дзесятым у асабістым заліку адпаведна, трапіў на подыум на этапе ў Anderstorp. На другі год ён застаўся ў Еўракубку Формулы-Рэно, але сышоў з NEC ў італьянскі чэмпіянат. У гэты год ён атрымаў тры перамогі ў Еўракубку (зарабіў чэмпіёнскі тытул) і тры подыума ў італьянскім чэмпіянаце ,. У 2007 годзе Хартл таксама дэбютаваў у Формуле-3 Мастэрс. Ён фінішаваў чацвёртым. Таксама ён правёў тэсты з Каманда Новай Зеландыі ў гонках А1 і стаў лепшым навічком у гэтай серыі.\nУ лютым 2008, калі яму споўнілася 18, Хартл правёў свае першыя тэсты ў Формуле-1. Ён быў запрошаны Red Bull Racing ў Эр-Рыяд. Потым ён правёў трохдзённы тэсты на новым балідзе Toro Rosso STR3.\nУ лістападзе 2008 ён замяніў на тэстах траўмаванага Марка Уэбера разам з Себастьеном Буэмі за Red Bull RB4. .\nІнфармацыя ў гэтым артыкуле ці некаторых яе раздзелах састарэла.\nВы можаце дапамагчы праекту, абнавіўшы яе і прыбраўшы пасля гэтага гэты шаблон.\n† - Хартл ня набра л ачкоў.\n↑ Уэбер выйграў чэмпіянат WEC, Русінаў - чэмпіён у LMP2 - Чэмпіянат. Чэмпіянат.ру (21 лістапада 2015). Праверана 21 лістапада 2015. Архівавана з першакрыніцы 21 лістапада 2015.\n↑ Buemi, Hartley to cover for Webber - F1 | ITV Sport\nАфіцыйны сайт Брендон Хартл\nЧэмпіён Еўракубка Формулы-Рэно


«Мы сваіх у бядзе не кідаем…» | Народная Воля\nЦі магчымы з боку МАК санкцыі да Нацыянальнага алімпійскага камітэта за пераслед спартсменаў па палітычных матывах? Якая дапамога аказваецца тым, хто трапіў пад рэпрэсіі? Што будзе з гандбольным клубам “Віцязь”, які выкінулі з чэмпіянату за акцыю ў падтрымку баскетбалісткі Алены Леўчанка?\nНа гэтыя пытанні “Народнай Волі” адказвае каардынатар Беларускага фонду спартыўнай салідарнасці Аляксандр АПЕЙКІН.\n– Мы нарэшце дагрукаліся да Міжнароднага алімпійскага камітэта, і зараз ён расследуе заяву беларускіх спартсменаў, якія на сабе адчулі ціск з-за палітычных поглядаў, – кажа Аляксандр. – Прадаставілі ў МАК каля 30 фактаў, калі прадстаўнікі спартыўнай грамадскасці пацярпелі за сваю пазіцыю. Ёсць нейкія спрэчныя моманты, але маем і сітуацыі, калі чалавека на 100 працэнтаў выганялі з каманды за тое, што ён недзе выказаў сваё меркаванне.\n– Як Міжнародны алімпійскі камітэт будзе праводзіць расследаванне?\n– Усе факты былі пададзены на мінулым тыдні, і, калі шчыра, мяне здзівіла вельмі хуткая рэакцыя з боку МАК. Гэта сведчанне вялікай цікавасці прэстыжнай арганізацыі да праблемы. Трэба разумець, што ў Міжнародны алімпійскі камітэт паступае шмат просьбай і прапаноў, але гэта бюракратычная структура, таму не ўсе яны адразу разглядаюцца.\nХуткая рэакцыя МАК на “беларускую праблему” паказвае, што ў гэтым накірунку нейкія захады ўсё-такі будуць. І мы, натуральна, са свайго боку будзем пільна сачыць за тым, каб расследаванне не стала фармальнасцю, а прайшло як мае быць.\nУ тых фактах, што мы даслалі, ёсць канкрэтныя парушэнні Алімпійскай хартыі, калі людзей звальнялі за іх грамадзянскую пазіцыю. Таму не выключаю, што МАК можа ўжыць санкцыі да беларускага Нацыянальнага алімпійскага камітэта.\n– Пра якія санкцыі ідзе гаворка?\n– Прыпыненне сяброўства ў Міжнародным алімпійскім камітэце – вельмі радыкальная санкцыя, не думаю, што да гэтага дойдзе. Але можа быць прыпынена фінансаванне НАК Беларусі, а беларускім алімпійцам забароняць выступаць на Алімпіядзе пад дзяржаўным сцягам.\nТакія санкцыі, можа быць, і сімвалічныя, але галоўнае, што МАК прызнае: у Беларусі насамрэч ёсць праблема пераследу спартсменаў і спецыялістаў за іх погляды.\n– Пры абмеркаванні гэтай тэмы на форумах многія наогул не вераць, што Міжнародны алімпійскі камітэт будзе прымаць нейкія меры ўздзеяння на НАК Беларусі…\n– У людзей, якія пішуць такое на форумах, не так шмат досведу супрацоўніцтва з МАК. Сёння з Беларускім фондам спартыўнай салідарнасці працуюць буйнейшыя ў свеце спартыўныя арганізацыі – Міжнародная супольнасць спартсменаў Global Athlete, World Players Association, EU Athletes, нямецкі спартыўны прафсаюз Athleten Deutschland.\nГэтыя арганізацыі даволі сур’ёзна ўключыліся ў абарону беларускіх спартсменаў, а да іх меркавання прыслухоўваецца і той жа МАК. Акрамя таго, у нас добрыя стасункі з найбуйнейшымі міжнароднымі выданнямі, якія таксама будуць сачыць за гэтай праблемай.\nДадам, што ёсць таксама дамоўленасці з прэзідэнтамі нацыянальных алімпійскіх камітэтаў шэрагу еўрапейскіх краін, і яны таксама гатовы падтрымаць Беларусь і давесці расследаванне, якое будзе праводзіць Міжнародны алімпійскі камітэт, да нейкага выніку.\n– Колькі грошай сабрана на дапамогу беларускім спартсменам, якія пацярпелі ад дзеянняў улад?\n– Не магу назваць дакладную лічбу, бо грошы збіраюцца на базе BYSOL – гэта агульны фонд дапамогі пацярпелым беларусам. І спартсмены не вылучаюцца ў нейкую асобную катэгорыю. Усе мы найперш грамадзяне Беларусі.\nАдзінае, што вядома, на гэты момант аказана дапамога 15 прадстаўнікам спартыўнай грамадскасці. Таксама мы зараз шукаем магчымасці, каб звольненыя беларускія спартсмены мелі магчымасць працягваць сваю спартыўную кар’еру за мяжой.\n– Размова ідзе пра змену грамадзянства?\n– Не, толькі пра тое, каб мець магчымасць трэніравацца. І ўжо літаральна праз некалькі дзён з’явяцца першыя кейсы, спартсменам будуць прапаноўвацца варыянты таго, каб за мяжой можна было паўнавартасна праводзіць трэніроўкі. Будзе фінансавая падтрымка з боку арганізацый тых краін, якія прымуць людзей.\nА пакуль што ўсе, хто да нас звяртаецца, у той ці іншай ступені таксама атрымліваюць дапамогу.\n– Чэмпіёнка свету па фрыстайле Аляксандра Раманоўская, якую звольнілі за “прагулы”, звярталася?\n– Пакуль не звярталася, але мы ўжо размаўлялі на гэты конт з Сашай, і ў бліжэйшы час яна накіруе нам заяўку. У нас ёсць некаторыя зафіксаваныя працэдуры, якіх трэба прытрымлівацца, але дапаможам фрыстайлістцы абавязкова. Мы сваіх у бядзе не кідаем.\n– Вы з’яўляецеся заснавальнікам гандбольнага клуба “Віцязь”, які не так даўно правёў акцыю салідарнасці з арыштаванай баскетбалісткай Аленай Леўчанка – каманда праігнаравала матч першынства Беларусі. У выніку клуб не можа далей удзельнічаць у чэмпіянаце. Што будзе з камандай?\n– Па-першае, мы хочам, каб еўрапейская гандбольная грамадскасць даведалася пра падрабязнасці гэтай справы, бо ёсць некаторыя моманты, на якія варта звярнуць увагу.\nАкцыя “Віцязя” – гэта быў пратэст супраць палітычнага ціску на спартсменаў. Мы сваю пазіцыю ніколі не хавалі і разумеем, што яе падзяляюць многія. Нават тыя, хто па розных абставінах маўчыць. Гандбол – гэта такі від спорту, які практычна цалкам трымаецца на бюджэтных грашах. Былі толькі два прыватныя клубы – брэсцкі БГК імя Мяшкова і “Віцязь”.\nТаму большасць ігракоў па сутнасці бюджэтнікі, і, натуральна, іх заробак залежыць не толькі ад выступлення на пляцоўцы, але і ад лаяльнасці да ўлады.\nХаця, напрыклад, мне складана зразумець, у якой ступені залежнасці трэба быць чалавеку, каб маўчаць у сітуацыі, калі трэба крычаць аб тых жахах і гвалце, што прадэманстравала ўлада!\nАле “Віцязь” не мог не падтрымаць Лену Леўчанка, бо яна для нас з’яўляецца пэўным сімвалам барацьбы за свае правы, за справядлівасць.\nТак, каманда зараз не зможа выступаць у чэмпіянаце, але з клубам усё будзе добра. Як толькі сітуацыя ў краіне зменіцца, “Віцязь” будзе адноўлены, і гэта будзе сапраўды клуб-герой.


Рашэнні для каманд:\nНаша каманда і філасофія\nМы дапамагаем шматмоўным кампаніям заставацца гнуткімі\nТэхналогія робіць лакалізацыю празрыстай\nКажуць, што лакалізацыя — гэта цяжка. Crowdin кідае выклік гэтаму міфу. Дзякуючы правільнаму тэхналагічнаму рашэнню, спрытныя каманды атрымліваюць аўтаматызацыю для распрацоўшчыкаў, выдатныя інструменты кіравання для кіраўнікоў праектаў і ўтульную, інтуітыўна зразумелую працоўную прастору для перакладчыкаў.\nCrowdin — гэта ўсё, што вам трэба, каб пачаць разглядаць лакалізацыю як новую магчымасць для бізнесу.\nНаша культура і атмасфера\nCrowdin — гэта месца, дзе зацікаўленыя людзі могуць зрабіць усё самае лепшае. Таксама маем прастору, неабходную для таго, каб наша творчасць і талент разрасталіся. Мы адзначаем свае адрозненні і прызнаем індывідуальнасць кожнага ўдзельніка нашай каманды.\nСустракайце каманду, якая\nМы заўсёды працуем для вас.\nГалоўны тэхнічны дырэктар\nЗаснавальнік, Генеральны дырэктар\nLaunched in 2008 as a small project, Crowdin is now a company with more than a million registered users all over the world.\nПраграмнае рашэнне Crowdin дазваляе кампаніям любой формы і памеру паскорыць іх рост, дасягаючы людзей, якія размаўляюць на розных мовах.\nНаша каманда не стамляючыся працуе на дасягненне агульнай мэты — пашырыць патэнцыял гнуткай лакалізацыі. З дня заснавання і да цяперашняга часу наша галоўная задача — заставацца простымі і здзіўляць нашых кліентаў выдатным карыстальніцкім досведам і апошнімі тэхналагічнымі рашэннямі.\nПачатак працы з Crowdin\nДалучайцеся да тысяч людзей, якія ўжо робяць свае прадукты шматмоўнымі\nЧаму Crowdin? Запытаць дэма-версію API для распрацоўшчыкаў Інтэграцыі SDK for Android and iOS Кантэкстны пераклад Crowdin Features Паглядзець публічныя праекты Кошты Карпаратыўны\nЗвярніцеся да нас База ведаў Прапанаваць ідэю Статус Нататкі да рэліза\nПра нас Блог Кліенты Матэрыялы для СМІ\nБяспека Правілы і ўмовы выкарыстання Палітыка прыватнасці


§ 21. Праграмнае забеспячэнне – Информатика. 7 класс\nПраграмнае забеспячэнне (ПЗ) — сукупнасць усіх камп’ютарных праграм.\nКамп’ютар разглядаюць як адзіную сістэму, што складаецца з апаратнага забеспячэння, праграмнага забеспячэння і інфармацыйных рэсурсаў. ПЗ камп’ю-\nтара ўвесь час змяняецца, удасканальваецца, дапаўняецца.\nПраграмнае забеспячэнне камп’ютара паводле прызначэння:\nСістэмнае ПЗ — праграмы для забеспячэння работы камп’ютара і камп’ютарных сетак. Сістэмнае ПЗ дазваляе карыстальніку ажыццяўляць кіраванне і кантроль над работай камп’ютара і камп’ютарнай сеткі, а таксама забяспечвае магчымасць выканання іншых праграм. Да сістэмнага праграмнага забеспячэння належаць ужо знаёмыя вам аперацыйныя сістэмы, файлавыя менеджары, архіватары.\nПрыкладное ПЗ — праграмы для рашэння задач пэўнага класа прадметнай вобласці. Прыкладное ПЗ самае шматлікае (прыклад 21.1). Для наймення прыкладных праграм выкарыстоўваюць тэрмін дадаткі. Да прыкладных праграм належаць:\nпраграмы агульнага прызначэння (патрабуюцца практычна кожнаму карыстальніку);\nпраграмы спецыяльнага прызначэння (прызначаны для прафесійнага выкарыстання ў розных сферах дзейнасці);\nІнструментальнае ПЗ прызначана для стварэння іншага ПЗ (прыклад 21.2). З інструментальным ПЗ працуюць праграмісты.\n§ 21.2. Шкодныя праграмы і спосабы аховы ад іх\nШкодныя праграмы — спецыяльна напісаныя праграмы, здольныя нанесці шкоду інфармацыі, што захоўваецца на камп’ютары, або вывесці камп’ютар са строю.\nПаводле спосабу распаўсюджвання шкодныя праграмы падзяляюцца на камп’ютарныя вірусы, сеткавыя чарвякі і траянскія праграмы.\nКамп’ютарныя вірусы могуць распаўсюджвацца самастойна, дабаўляючы свой код да іншых файлаў.\nСеткавыя чарвякі не змяняюць файлы на дысках, а распаўсюджваюцца ў камп’ютарнай сетцы — пранікаюць у аперацыйную сістэму камп’ютара, знахо-\nдзяць адрасы іншых камп’ютараў ці карыстальнікаў і рассылаюць па гэтых адрасах свае копіі.\nТраянскія праграмы — гэта шкодныя праграмы, якія самі не распаўсюджваюцца, а, маскіруючыся пад папулярную праграму, схіляюць карыстальніка перапісаць шкодніка і ўстанавіць яго на свой камп’ютар самастойна.\nБольшасць вірусаў распрацоўваецца, каб зрабіць шкоду карыстальнікам, якія працуюць з аперацыйнымі сістэмамі сям’і Windows.\nПры заражэнні камп’ютара вірусам важна яго выявіць.\nмарудная работа камп’ютара;\nзавісанні і збоі ў рабоце камп’ютара;\nзмяненне памераў файлаў;\nзмяншэнне памеру свабоднай аператыўнай памяці;\nзначнае павелічэнне колькасці файлаў на дыску;\nзнікненне файлаў і папак або скажэнне іх змесціва.\nДля барацьбы са шкоднымі праграмамі выкарыстоўваюць праграмныя сродкі антывіруснай аховы: Антывірус Касперскага, Norton AntiVirus, AVAST, Dr.Web, AVG і інш. (прыклады 21.3 і 21.4).\nСканіраванне камп’ютара ў пошуках шкодных праграм звычайна выконваецца аўтаматычна пры кожным уключэнні. Пры сканіраванні антывірусная праграма шукае вірус шляхам параўнання кода праграм з кодамі вядомых ёй вірусаў, што захоўваюцца ў базе даных.\nАдным з асноўных спосабаў барацьбы са шкоднымі праграмамі з’яўляецца своечасовая прафілактыка (прадухіленне заражэння).\nКаб прадухіліць заражэнне камп’ютара, трэба выконваць наступныя рэкамендацыі:\nне запускайце праграмы, атрыманыя з Інтэрнэту, без праверкі на наяўнасць у іх віруса;\nправярайце ўсе знешнія носьбіты на наяўнасць вірусаў, перш чым капіраваць або адкрываць змешчаныя на іх файлы;\nустанавіце антывірусную праграму і рэгулярна карыстайцеся ёю для праверкі камп’ютараў.\nПраграмы паводле іх прававога статусу можна падзяліць на групы:\nякія свабодна распаўсюджваюцца;\nПрыклады ПЗ, якое распаўсюджваецца свабодна: АС Linux, графічны рэдактар Inkscape, антывірусныя праграмы AVAST і AVG, асяроддзе праграміравання PascalABC.NET.\nПрыклад 21.1. Прыкладныя праграмы.\nРэдактары апрацоўваюць інфармацыю, пададзеную ў тэкставай, графічнай, гукавой, лікавай форме. Напрыклад:\nТэкставы рэдактар MS Word\nГрафічны рэдактар Inkscape\nМультымедыйныя праграмы спалучаюць магчымасць работы з відэафрагментамі, гукам, анімацыяй, статычнымі рысункамі і гіпертэкстам. Напрыклад:\nПраграма для стварэння прэзентацый MS Power Point\nКамунікацыйныя праграмы прызначаны для падтрымкі карыстальніцкага інтэрфейсу пры рабоце ў сетцы. Напрыклад, браўзеры:\nПрыклад 21.2. Да інструментальнага праграмнага забеспячэння належыць ужо вядомае вам асяроддзе праграміравання:\nПравобраз сучасных вірусаў — праграма «Дарвін». У 1962 г. інжынеры з амерыканскай кампаніі стварылі гульню з такой назвай. Сэнс яе складаўся ў выдаленні ўсіх копій праграмы суперніка і захопе поля бітвы. Праграмы-вірусы ўзніклі больш як праз дваццаць гадоў.\nРэгулярнае архіваванне і рэзервовае капіраванне файлаў дазволіць мінімізаваць шкоду ад віруснай атакі.\nПрыклад 21.3. Iнтэрфейс папулярных антывірусных праграм.\nПрыклад 21.4. Значкі папулярных антывірусных праграм\nЗначкі папулярных антывірусных праграм\n1 Што такое праграмнае забеспячэнне?\nСукупнасць усіх камп’ютарных праграм.\nСукупнасць файлаў і папак.\n2 На якія класы можна падзяліць праграмнае забеспячэнне ў залежнасці ад прызначэння?\n3 Якія віды шкодных праграм вы ведаеце?\n4Якія прыметы паказваюць на тое, што камп’ютар заражаны?\nЗнікненне файлаў і папак.\nВыкарыстанне камп’ютара некалькімі карыстальнікамі па чарзе.\nЗмяненне памераў файлаў.\nПадключэнне камп’ютара да Інтэрнэту.\nВыкарыстанне электроннай пошты.\nПавелічэнне колькасці файлаў і папак.\nЗбоі ў рабоце.\n5 Што неабходна рабіць, каб прадухіліць заражэнне камп’ютара?\nНе карыстацца знешнімі носьбітамі.\nУстанавіць антывірусную праграму.\nНе ўключаць камп’ютар.\nНе выключаць камп’ютар.\nРэгулярна правяраць знешнія носьбіты на наяўнасць вірусаў.\nНе запускаць праграмы, атрыманыя з Інтэрнэту.\n6 Выберыце праграмы антывіруснай аховы.\n1 Пералічыце назвы вядомых вам праграм:\nЯкія свабодна распаўсюджваюцца.\n2 Вызначыце, да якога класа праграмнага забеспячэння належаць праграмы, значкі якіх паказаны на рысунках.


https://spring96.org/be/news/89728 2018 2018-04-23T15:42:42+0300 2018-04-23T15:42:42+0300 2018-04-26T08:11:24+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/dashkevich-zbor-podpisy.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nАктывіст ствараемай партыі БХД Раман Ганчароў завяршыў сумны спіс удзельнікаў збору подпісаў у падтрымку беларускамоўнай адукацыі, якіх суды пакаралі штрафамі.\nЗбор подпісаў у падтрымку беларускай мовы распачаўся ў Мінску і некаторых гарадах Беларусі 21 лютага, у Міжнародны дзень роднай мовы. 27 лютага лідэр «Маладога фронту» Зміцер Дашкевіч перадаў у Міністэрства адукацыі больш за 2 тысячы подпісаў.\nПрактычна на ўсіх удзельнікаў акцыі былі складзеныя пратаколы адміністрацыйнага правапарушэння па арт. 23.34 КаАП (удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве). Дзіўным і незразумелым выглядае класіфікацыя “збору подпісаў” як масавага мерапрыемства, а яшчэ больш прыкра, што актывістаў караюць за абарону роднай мовы.\nЦягам сакавіка і красавіка розныя па велічыні штрафы атрымалі 10 актывістаў, прычым Павел Пракаповіч нават двойчы, на агульную суму 100 базавых велічынь.\nПа прычыне накіравання суддзямі на дапрацоўку пратаколаў, складзеных у дачынені да Эдуарда Пальчыса і Рамана Ганчарова, суды над імі адбыліся пазней: 4 красавіка суд Фрунзенскага раёна пастанавіў пакараць штрафам блогера Пальчыса на суму 30 базавых велічыняў (735 рублёў), а 13 красавіка гэты ж суд вынес пастанову аб прыцягненні да адказнасці Рамана Ганчарова. Ягоная віна пацягнула таксама на 30 базавых.\nПодпісы збіраліся ў тым ліку за пашырэнне правоў беларускай мовы, наданне мажлівасці бацькам абіраць мову навучання ў анкеце пры пастаноўцы на улік у садок альбо школу, стварэння і наяўнасці ў кожным дзіцячым садку і школе беларускамоўных груп і класаў.\nАгулам, любоў да роднай мовы зборшчыкам подпісаў абыйдзецца ў суму 8 575 рублёў.\n23.04.2018 Тэгі: адміністратыўны перасьлед, інфаграфіка, свабода мірных сходаў


Аголеных мадэлек з магілёўскага лесу зацкавалі ў сацсетках-Салідарнасць .\n«Ажыятаж выклікала не праблема лесапарку, а азадкі дзяўчат», — кажа магілёўская фотамастачка Дар’я Сакалова.\nКаб прыцягнуць увагу да праблемы глябальных зьменаў клімату, яна зрабіла сэрыю фотаздымкаў з аголенымі мадэлямі.\nФотаздымак Дар’і Сакаловай з аголенымі мадэлямі ў Пячэрскім лесапарку\nФатограф рэалізавала сваю задуму ў Пячэрскім лесапарку. Яе ўразілі тутэйшыя маштабы высяканьня дрэваў, якія пацярпелі ад жука-караеда. Дар’я лічыць, што нашэсьце шкоднікаў – наступствы глябальнага пацяпленьня. Убачанае ў лесапарку і натхніла яе зрабіць фотасэсію пад назвай «Lungs» (лёгкія). Здымкі аголеных дзяўчат на тле сьпілаваных дрэваў выклікалі нечаканы для фотамастачкі водгук у сацыяльных сетках. Ці такой рэакцыі яна чакала?\nАголенае жаночае цела як сымбаль сьпілаваных дрэваў\nУ аддаленых кутках лесапарку паўстае сумнае відовішча. Цэлыя дзялянкі векавых ялін, пашкоджаных караедамі, пілуюцца. Утвораныя пусткі зарастаюць непралазным гушчаром пустазельля. Фонам для фатасэсіі мастачка выбрала дзялянку, якую параўнальна нядаўна ўзяліся высякаць. Дар’я фатаграфавала сваіх мадэляў на пнях вялізных дрэваў і штабэляў бярвеньня.\n– Я папрасіла, каб мае сябры, якія бароняць ад маштабнага зьнішчэньня дрэвы, паказалі мне, што адбываецца ў лесапарку. Яны прывялі мяне на адну зь дзялянак, і я ўбачыла сьпілаваныя вялізныя дрэвы. Убачанае мяне ўразіла, і адразу нарадзілася ідэя, як і каго здымаць. Уявілася карціна з мноствам аголеных людзей на фоне зьнішчанага лесу, – расказвае Дар’я.\n– Так, безумоўна, аголенае жаночае цела эратычнае і сэксуальнае, аднак ёсьць у ім і сымбалізм, пра які мала ўспамінаюць, – тлумачыць мастачка. – Жаночае аголенае цела – гэта сымбаль жаночага пачатку, чысьціні, цнатлівасьці. Таму ў мяне ўзьніклі асацыяцыі з дрэвамі, якія сьпілавалі.\nПячэрскі лесапарк — улюбёнае месца адпачынку магілёўцаў. Ягоная плошча большая за 335 гектараў. У летапісах упершыню згаданы ў 1632 годзе.\nТак расказваюць аб праблемах глябальнага пацяпленьня\nУ лесапарку апошнія гады масава засыхаюць елкі. Магілёўзелянбуд паведамляе, што толькі ў 2016 годзе ў парку сьпілавалі больш за 1,5 тысячы дрэваў. Высяканьне працягваецца. Спэцыялісты прадпрыемства называюць жука-караеда асноўнай прычынай хваробы дрэў. Нашэсьце шкоднікаў зьвязваюць з анамальна цёплымі зімамі, якія спрыяюць размнажэньню шкоднікаў.\nЗьвярнулі ўвагу не на праблему, а на азадкі дзяўчат\nНа думку Дар’і, праблемы ў Пячэрскім лесапарку – гэта наступствы глябальных зьменаў клімату, і яна імкнулася зьвярнуць увагу грамадзтва менавіта на гэта.\nДзялянка лесапарку без фотамадэляў\n– Я цікавілася, што адбываецца з дрэвамі, і зрабіла выснову, што актывізацыя караеду выкліканая пацяпленьнем клімату, – кажа Дар’я. – З прычыны кліматычных анамаліяў дрэвы слабнуць, хварэюць. На іх нападаюць жукі, а калі жукоў шмат, то ад іх церпяць і здаровыя елкі. Паратунак ад шкоднікаў – высяканьне хворага лесу. Мне хацелася, каб людзі ўбачылі карані праблемы, да чаго вядзе глябальнае пацяпленьне. Але большасьць зьвярнула ўвагу на «голыя азадкі» прыгожых дзяўчатак.\n– На жаль, – дадала яна. – Нашы людзі бачаць тое, што хочуць убачыць. Ёсьць, аднак спадзеў, што частка грамадзтва ўсё ж успрыняла фатасэсію як пасыл задумацца над глябальнай праблемаю.\nУ адрозьненьні ад спэцыялістаў Магілёўзеленбуду, эколягі праблемы зь лесапаркам ня схільныя зводзіць толькі да жука-караеда і цёплых зімаў. На іхную думку, варта казаць пра комплекс прычынаў. Яны падкрэсльліваюць, што з праблемамі засыханьня хвойных парод дрэў сутыкаюцца па ўсёй Эўропе.\nФатасэсія ў Пячэрскім лесапарку\nАктывісты адзначаюць, што ў апошнія гады назіраецца падзеньне ўзроўню грунтовых водаў і абмяленьне Дняпра зь ягонымі прытокамі. Акрамя таго, на Пячэрскім вадасховішчы, створаным на рэчцы Дубравенка больш за 50 гадоў таму, вычарпаныя рэсурсы эксплёатацыі гідратэхнічных збудаваньняў, яны вымагаюць абнаўленьня. Грамадзкія актывісты зьбіраюць подпісы, каб парку надалі прыродаахоўны статут. Удзельнічала ў зьбіраньні подпісаў і Дар’я.\nМужчыны не гатовыя актуалізаваць праблему сваім целам\nФатограф адзначае, што першапачаткова яна зьбіралася здымаць аголенымі людзей рознага веку ды полу. Пазьней вымушана была перагледзець свае пляны.\n– Дрэвы ж розныя: маладыя, старыя, тоўстыя, танклявыя, у кожнага свая хіба, – даводзіць Дар’я бачаньне таго, як мелася быць рэалізаванай яе задума ў ідэале. – Таму разнастайнасьць мадэляў была б найлепшым спосабам для ілюстраваньня праблемы і, можа, не было б такога ажыятажу, як з маладымі мадэлямі, прыгожымі дзяўчаткамі. У мяне, аднак, не атрымалася ажыцьцявіць такую задуму, бо не знайшлося разнастайных мадэляў.\nСуразмоўца кажа, што адшукаць і маладых мадэляў ёй было няпроста. Яна рассылала паведамленьні ў сацыяльных сетках, выпытвала ў сяброў, ці ёсьць у іхным атачэньні разьняволеныя маладыя людзі, гатовы паўдзельнічаць у незвычайным экспэрымэнце.\n– Хто зьвяртаўся, таму я расказвала сутнасьць сваёй задумы, – казала Дар’я. – Ахвотных паздымацца на фоне сьпілаваных дрэваў назьбіралася дзясятак. Зь іх былі адабраныя пяць дзяўчат ад 19 да 28 гадоў. Перад самімі здымкамі я расказала больш зьмястоўна, які пасыл мае фотасэсія, якую праблему актуалізуе. Я не адважылася здымаць дзяўчат, каб былі відаць іхныя твары, аголеныя грудзі. Пазьбягала кампрамэтацыі мадэляў. Старалася зрабіць фотаздымкі больш сьціплымі.\n– Дзяўчаты ня мелі раней досьведу здымацца аголенымі. Ды й у мяне такога досьведу было няшмат, – заўважыла фотамастачка. – Урэшце, як мне зддаецца, у Магілёве такіх маштабных экспэрымэнтаў таксама не было. Былі здымкі ў жанры ню з адной мадэльлю, але яны не выклікалі такога розгаласу.\n«Беларусы не гатовыя ўспрымаць жаночую галізну як прыгажосьць»\nЭстэтычным вынікам фатасэсіі Дар’я задаволеная. Паводле яе, нямала людзей напісалі ёй, што фотаздымкі выйшлі прыгожыя. Выказвалі ўдзячнасьць за тое, што яна набралася сьмеласьці незвычайным спосабам прыцягнуць увагу грамадзкасьці да праблемы. Але пазытыўных водгукаў усё ж было меней, чым нэгатыўных.\nФатасэсія з аголенымі дзяўчатамі\n– Суадносіны тых, хто гатовыя ўспрымаць праз прыгажосьць, мастацтва нейкія праблемы, 40:60. Пакуль такія знаўцы ў меншасьці. Спадзяюся, што з часам іх будзе станавіцца болей, – адзначае Дар’я.\n– Усё выказана хораша, а аголеныя дзяўчаткі толькі падкрэсьліваюць безабароннасьць прыроды, – адзначана ў адным з пазытыўных камэнтароў на фотасэсію Дар’і. – Аўтар, ня слухай нэгатыву. Рабі тое, што лічыш слушным...\nНа думку фотамастачкі, бальшыня беларусаў успрымаюць аголенае жаночае цела з пазыцыі «парнаграфіі», а не прыгажосьці. Многія адзначалі ў камэнтарах, кажа Дар’я, што трэнд пратэставаць аголеным целам прыйшоў з Эўропы. Некаторыя з камэнтатараў, прыгадала суразмоўца, як прыклад падавалі фэмэністку, якая пратэставала на брыфінгу Лукашэнкі і Парашэнкі ў Кіеве.\nНаступствы нашэсьця жука-караеда\n— Я не хачу сказаць, што наша грамадзтва неадукаванае, можа быць, духоўна неразьвітае. Усё ім разглядаецца літаральна. Убачыў — і адразу адрэагаваў: «О, голае цела – гэта эротыка, парнаграфія. Я ўжо нагледзеўся. Дзякую. І пайшоў». Большасьці ня хочацца ўглядзецца ў зьяву ці падзею глыбей. Разглядзець іх з розных ракурсаў, – разважала Дар’я. – Як, напрыклад, зь лесапаркам. У камэнтарах пісалі: «дык гэта сухастой – яго трэба выпілаваць». Але, чаму не зірнуць на праблему глыбей. Чаму сохне лес? Як па мне, то любы твор мастацтва вымагае дэталёвага разглядваньня. Тых, хто ўглядаецца, дужа мала, але такія людзі дужа карысныя, і мяне цешыць, што яны ёсьць.\n«Фота, можа, і добрыя якасьцю, але ня тое, што яны робяць. Банальна і відавочна, што малалеткі вырашылі вылучыцца;, розумам ня могуць, таму нікчэмнасьцю», – напісана ў адным з мноства нэгатыўных водгукаў на фатасэсію Дар’і.\nПерадаць матэрыялы ў кампэтэнтныя органы, – піша далей абураны камэнтатар, – каб знайшлі ім карысны занятак».\nНя ўсе могуць супрацьстаяць зьнявазе\nДар’я адзначае, што яе ня дужа зачапілі нэгатыўныя водгукі на фатасэсію. Для яе галоўнае, што задуманае зьдзейсьнілася. На пытаньне, ці гатовая яна паўтарыць экспэрымэнт, адказвае няпэўна.\n— Я баюся, што другі разам можа не атрымацца такі ўздым цікавасьці, – заўважае яна.\nФотамадэль на фоне высечанай і зарослай пустазельлем дзялянкі ў парку\n— Заўжды хваля ўздымаецца пасьля таго, як нешта адбылося ўпершыню, – тлумачыла фатограф. – Будзем спрабаваць разьвіць гэтую ідэю, але ня факт, што наступны раз будзе эфэкт такім жа. Да таго ж патрэбна натхненьне. Безь яго нічога ня выйдзе. Калі б была падтрымка ад людзей, то гэта б падахвочвала. Можна было рабіць і больш маштабныя дзействы. Масавасьць захоплівае публіку і становіцца рэзананснай падзеяй. Праз аголенае цела можна шмат што сказаць, але яго трэба ўмець чытаць.\nШто да ўдзельніц фатасэсіі, то, на думку Дар’і, толькі двое зь іх ня супраць паўдзельнічаць у «правакацыйнай» фатасэсіі другі раз.\n— Дзяўчаткі былі ўражаныя нэгатыўнымі, зьняважлівымі камэнтарамі. Ня ўсе такі прэсінг могуць вытрымаць. Дужа няпроста супрацьстаяць зьнявазе. Боязь людзкога асуджэньня ўсё ж дагэтуль дамінуе ў грамадзтве. Супрацьстаяньне нэгатыву прыходзіць з досьведам, – лічыць фотамастачка.\n«Беларусы жывуць нібы ў скрынцы»\nДар’я на працягу некалькіх гадоў працавала ў замежжы фотамадэльлю. Гэты занятак, кажа яна, навучыў яе не зважаць на зьнявагі і зьнішчальную крытыку.\n— Я навучылася не прапускаць нэгатыў празь сябе, – кажа суразмоўца. – Калі кожны камэнтар па здымках прапускаць празь сябе, то заробіш дэпрэсію, якую пераадолець будзе надта цяжка.\nДужа парадзелы лесапарк\nДар’я фотамадэльлю аб’ехала паўсьвету. Пазнаёмілася з мноствам людзей розных культур і сьветапогляду. Кажа, што ёй падабаецца працаваць на подыюме, дэманструючы модныя калекцыі адзежы, але ў нейкі момант яна адчула, што не атрымлівае ад гэтага занятку задавальненьня, таму наважылася зрабіць паўзу. Сваім пакліканьнем называе фатаграфію. Свае працы рэгулярна дасылае на партал часопісу Vogue Italia. Дзьве зь іх сталі топавымі.\n— Пасьля ўдалых работ я адчуваю сябе шчасьлівым чалавекам, – адзначае яна. – Гэты ня толькі натхняе цябе, але і іншых людзей. Я імкнуся дасягнуць такога ўзроўню майстэрства, каб праз фатаграфію навучыцца гаварыць зь людзьмі. Гэта мая мэта.\nДар’я прызнаецца, што, павандраваўшы па сьвеце, родны горад для яе зацесны. Яго жыхары, кажа яна, жывуць нібы ў скрынцы, і мала хто хоча зь яе вылезьці.\n— У свой час мне нямала дасталося, што я раблю ня так, як усе. Маўляў, астатнія такія разумныя, што ўсяго пасьпелі дасягнуць, – дзеліцца фотамастачка. – Мне ж гэтага замала. Я хачу бачыць большае. Можа, таму і фатасэсія выклікала такі ажыятаж, бо яна выйшла непадобнай на тое, што рабілася раней. Я не імкнулася прапіярыцца, паверце, задума ў мяне была зусім у іншым.\nУ Беларусі, на думку Дар’і, нестае крэатыўных людзей, якія праз мастацтва спрабуюць акцэнтаваць увагу на праблеме. Ёй імпануюць прыклады з замежжа, дзе пасьпяховыя людзі актыўныя ў такіх справах.\n— Калі ёсьць жаданьне дапамагчы, то варта прымусіць сябе «адарваць азадак» ад канапы, – вобразна тлумачыла сваю пазыцыю суразмоўца. – Можна, вядома, седзячы на канапе, разважаць, але трэба ўсьведамляць: калі сядзіш, то ад цябе няма карысьці. Пасіўныя ў жыцьці людзі ня думаюць пра тое, што яны пакінуць пасьля сябе сваім дзецям. Па сутнасьці, яны жывуць сёньняшнім днём. У сьвеце шмат заможных людзей. Бальшыня зь іх здолела «адарваць азадак» ад канапы і дасягнуць патрэбнага ім дабрабыту.


May 13th, 2021 - Беларуская мова — LiveJournal\nMay 13th, 2021, 01:08 am\nМоўная норма, якая сфарміравана абстрактна ў імя самой мовы без сувязі з людзьмі, гэта рух да смерці мовы і яе музеіфікацыі. Пра якую сувязь з людзьмі гаворка? Найперш варта ўзгадаць, што натуральная мова – гэта сродак зносін між людзьмі ў пэўнай грамадзе і што ў слоўніках яна паяўляецца ПАСЛЯ таго, як людзі на ёй гавораць фактычна. Гэта яе спісвалі ў слоўнікі з людзей, а не людзі счытвалі яе са слоўнікаў. Яшчэ сувязь з людзьмі – гэта чытанне напісанага людзьмі, слуханне прамоўленага і спетага людзьмі. А яшчэ адзін пласт – гэта мэтанакіраванае навучанне ў разгалінаванай асветнай сетцы.\nТаму сінтэз самай прыгожай і "выкшталцонай" моўнай нормы паводле нейкіх ідэалістычных мадэляў ніяк не бароніць мову, а служыць толькі мастацкаму і вынаходніцкаму пачуццю адпаведнага творцы, калі ігнаруе сувязь з людзьмі. Бо здаровае жыццё ў мове – гэта зносіны ў грамадзе, чытанне літаратуры, слуханне песень, прагляд п'ес і кіно ды навучанне ў школе. Калі стварыць самую фантастычную моўную норму, але яна будзе існаваць толькі ў слоўніку, але НЕ ў грамадзе, НЕ ў кнігах, НЕ ў п'есах і кіно і НЕ ў школах, то гэта адарваная ад жыцця задума і адрыў ад жыцця самой мовы.\nА, можа, каб не дапускаць скажэння сваёй мовы іншымі, спачатку навучыцца дысцыпліне ў выкананні існых правіл, з-за парушэння якіх адбываецца скажэнне? А можа, пачаўшы прыбіраць забруджванні, знайсці момант, з якога яны пачалі з'яўляцца, а не церці мову да дзірак ці, інакш кажучы, скідваць тлушч да анарэксіі і выступення рабрын? А можа, калі задумваеш толькі ачысціць, спыніцца своечасова і не пераходзіць на пластычную хірургію і еўгеніку?\nА моўная норма, набліжаная да жыцця, будзе той, пры якой яна звязана з прыроджанымі носьбітамі, з сучаснай творчасцю на беларускай мове і з адукацыяй на беларускай мове. Астатняе – фантастычны кібернетычны арганізм.


Для тых, хто чытае па-беларуску, выбары яшчэ не наступілі | Гарадзенская вясна\nСтаршыня Цэнтральнай выбарчай камісіі Лідзія Ярмошына адказала на электронны зварот юрыста кампаніі «Праваабаронцы за свабодныя выбары» Паўла Сапелкі наконт адсутнасці на сайтах выканкамаў банера "Выбары 2019" на беларускай мове.\nНагадаем, што на мінулым тыдні ён звярнуўся ў Цэнтрвыбаркам з просьбай дапоўніць Пастанову ЦВК №27, якая рэгулюе стварэнне рубрык «Выбары-2019» на сайтах органаў мясцовай улады, узорам банера на беларускай мове і прасачыць за яго выкананнем.\nУ адказе за подпісам Лідзіі Ярмошынай паведамляецца, што прыняцце пастановы цалкам на рускай мове ніяк не супярэчыць заканадаўству аб дзяржаўных мовах. Акрамя таго, закон не абавязвае дзяржорганы да суцэльнага дублявання на дзвюх мовах ўсёй інфармацыі і малюнкаў, у тым ліку якія датычацца выбараў.\nНа думку старшыні ЦВК, зацвярджэнне банера "Выбары 2019" на рускай мове не замінае яго перакладу на беларускую мову для беларускамоўных варыянтаў сайтаў мясцовых органаў улады па іх жаданні. У якасці прыкладу Лідзія Ярмошына прыводзіць сайт Мінскага аблвыканкама, дзе ўжо размешчаны банер "Выбары 2019" на беларускай мове.\nТакім чынам, Цэнтрвыбаркам не бачыць падстаў для ўнясення дапаўненняў у Пастанову № 27.\nПавел Сапелка не здзіўлены такім адказам Цэнтрвыбаркама, які ў чарговы раз спасылаецца на далёка не самае дасканалае беларускае заканадаўства.\n«Я і не спрачаюся, што наша заканадаўства не абавязвае дубляваць ўсю інфармацыю, у тым ліку адносна выбараў. Яно, наша заканадаўства, не абавязвае паважаць права грамадзян гаварыць і чытаць на роднай мове, паказваць назіральнікам на выбарах бюлетэні, завяраць для іх копіі пратаколаў. Мы гэтыя законы крытыкуем. Яшчэ закон не абавязвае заганяць настаўнікаў у камісіі, а студэнтаў на галасаванне; не абавязвае сябраў камісій фальсіфікаваць даныя аб яўцы, а дзяржпрадпрыемства - напаўняць выбарчыя рахункі праўладных прызначэнцаў. Закон не вучыць працы з лічбамі, шматхадовым прыёмам па-за межамі выбарчага ўчастка, пра якія калісьці абмовілася Л. Ярмошына».\nНа думку Паўла Сапелкі, банер на беларускай мове не вызначае ход выбарчай кампаніі, гэта толькі маленькі штрых ў карціне павагі да ўласнага народу. Юрыст дзеля цікавасці праверыў, ці змянілася сітуацыя за апошнія дні на іншых сайтах мясцовай выканаўчай і распарадчай улады.\nТак, у той час як Мінскі аблвыканкам банер пераклаў і размясціў, раённыя выканкамы - не пераклалі і нк размясцілі. На беларускай версіі сайта Гродзенскага аблвыканкам па-ранейшаму стаіць рускамоўны банер, а на беларускай старонцы Гомельскага аблвыканкама рубрыка «Выбары» наогул адсутнічае. Такая ж сітуацыя на сайце Магілёўскага аблвыканкама (затое ёсць банер «Выбары» на кітайскай мове). У выдатніках - Віцебскі аблвыканкам, дзе атрымалася і перакласці, і размясціць. Але на сайтах райвыканкамам для тых, хто чытае на беларускай, выбары яшчэ не наступілі.\nСкрыншт з сайту Магілёўскага аблвыканкаму\n"Можа ім мастацка-літаратурны густ не дазваляе перашкаджаць беларускі тэкст з эталонным банэрам, ці там яшчэ не ведаюць, што ў эталон можна ўносіць праўкі?" - здзіўляецца Павел Сапелка.\n«Праваабаронцы за свабодныя выбары».\nДа шасці гадоў турмы за кінутую шклянку. У Гародні працягнуўся суд за гвалт над АМАПаўцамі\nХроніка палітычнага пераследу за 11 студзеня\nУ Менску і Гародні пенсіянеры правялі чарговыя маршы мудрасці


29 сакавік 2013, 15:53\nПадарункі ад гарадоў-пабрацімаў. «Маскоўскі дворык»\nУ афіцыйным паведамленьні адзначаецца, што падчас сустрэчы з кіраўніцтвам муніцыпалітэту Бурсы дасягнутая дамоўленасьць «пра цеснае ўзаемадзеяньне ў актуальных пытаньнях у галіне горадабудаўніцтва, камунальнай гаспадаркі і транспартнай інфраструктуры».\nТурэцкія будаўнікі ў Магілёве ўжо ўзводзяць некалькі шматпавярховікаў. Зьбіраюцца будаваць пяцізоркавы гатэль. Як паведамляецца, туркі абралі пляцоўку для навабуду на беразе ракі Дубравенкі. Канкрэтнае месца невядомае, але адзначаецца, што з дапамогай інвэстыцыяў неназванай турэцкай кампаніі вырашыцца пытаньне з прыватным сэктарам у пойме Дубравенкі. Яго зьбіраюцца зносіць, а людзей адсяляць.\nПра колькасьць гарадоў пабрацімаў у Магілёва зьвесткі розьняцца. Напрыклад на афіцыйным сайце гарвыканкаму пазначана, што іх чатырнаццаць. Вікіпэдыя ж падае 16 гарадоў у дадатак да турэцкай Бурсы.\nУ 1979 годзе Магілёў займеў свайго першага афіцыйнага пабраціма. Ім стаў Вільлербан. У гонар гэтага французскага гораду названы сквэр. Пра гэта кажа чорны мармуровы інфармацыйны знак на вуліцы Першамайскай. Цяпер ён амаль увесь пад сьнегам. Прачытаць тэкст на ім немагчыма праз намаразь.\nІнфармацыйны знак, што сквэр названы ў гонар гораду пабраціма Вільлербана\nАле яшчэ з 1966 году пабрацімам быў баўгарскі горад Габрава. У 1988 годзе падпісалі Дамову пра супрацоўніцтва між «партыйнымі, савецкімі, прафсаюзнымі, камсамольскімі арганізацыямі і працоўнымі калектывамі гарадоў Магілёва (БССР) і Габрава (НРБ)». Як вынікае з афіцыйных зьвестак, па развале сацыялістычнага блёку гэтае супрацоўніцтва было перарванае і аднавілася толькі ў 2000 годзе. У Магілёве ёсьць вуліца Габраўская і рэстаран «Габрава».\nРэстаран «Габрава». Кажуць, што тут можна паласавацца страваму баўгарскай кухні\nБольшасьць гарадоў-пабрацімаў Магілёў займеў у часы незалежнасьці. У 1995 годзе ўсталявалі сяброўскія адносіны з польскім Улацлавэкам. Праз год — зь нямецкім Айзэнахам і славацкім Бардзеевам. У 1997-м — зь літоўскай Клайпедай (ёсьць вуліца Клайпедзкая). Няўрадавыя арганізацыі з гэтых гарадоў слалі жыхарам Магілёўшчыны гуманітарную дапамогу, каб адольваць наступствы чарнобыльскай катастрофы. Музычныя калектывы ўдзельнічалі ў фэстывалі «Магутны Божа». Пяць гадоў таму Айзэнах падарыў Магілёву бюст кампазытара Ёгана Сэбастыяна Баха.\nПадарунак нямецкага Айзэнаху\nНовая хваля магілёўскага пабрацімства прыпадае на пачатак 21 стагодзьдзя. Амаль усе новыя пабрацімы першага дзесяцігодзьдзя новага стагодзьдзя — з постсавецкіх рэспублік, бальшыня — з Расеі. Ёсьць гарады з Ірану ды Сэрбіі. Цяпер вось зьявіўся з Турэччыны.\nМагілёўскі журналіст Генадзь Суднік адзначае, што не разумее цяперашняга сэнсу пабрацімства, і параўноўвае яго з савецкім часам.\n«Тады быў такі рух. Шанцавала тады больш начальству, перадавікам вытворчасьці, якія траплялі ў замежныя дэлегацыі. Паездкі ў гарады-пабрацімы былі больш пазнавальныя, культурніцкія. Называлася гэта „дружбай народаў“. Цяпер улада разьлічвае найперш, відаць, на эканамічныя нейкія выгады — вядома ж, як гэта разумее беларуская ўлада: „дай грошы, укладзіце інвэстыцыі, купіце ў нас прадукцыю“. Да гэтага ўсё зводзіцца. А вось такіх культурных, гуманітарных стасункаў, якія вынікаюць зь філязофіі пабрацімства, — гэтага няма. Цяпер гэта чыста фармальныя сувязі для таго, каб паведаміць наверх — „вось глядзіце, мы ж працуем“. Можа, і зьявяцца раптам нейкія арганізацыі з гарадоў-пабрацімаў, якія нешта збудуюць у Магілёве».\nНекалькі год таму адміністрацыя маскоўскай акругі Сакаліная Гара, зь якой існуе дамова пра супрацоўніцтва, як і нямецкі Айзэнах, вырашыла зрабіць Магілёву падарунак. Маскоўцы прапанавалі бюст апошняга расейскага імпэратара Мікалая ІІ. Магілёўскія ўлады пачалі былі вызначаць ужо месца, каб усталяваць бюст, аднак пратэст магілёўцаў зьмяніў гэтыя намеры. Цяпер падарунак стаіць у музэі.\nПадарункі ад гарадоў-пабрацімаў. На вежах бутафорскага Маскоўскага крамля дадзеныя герб Магілёва і афіцыйны герб Беларусі


Пяшчотная спальня - залог ўтульнай і цёплай атмасферы (80 - Блог аб дызайне\nСветлая спальная выглядае прыгожа, спрыяе адпачынку і паслабленню. Каб стварыць арыгінальны інтэр'ер у спальным пакоі, важна ведаць і ўжываць шэраг правілаў.\nСпальны - асноўная пакой любога дома, таму як у ёй чалавек праводзіць большую частку свайго жыцця. Спальны павінна:\nСтвараць адмысловы камфорт для паўнавартаснага адпачынку.\nЗабяспечваць шумаізаляцыю, каб нічога не перашкаджала сну.\nДля выканання ўсіх патрабаванняў, кожны з элементаў дэкору павінен паміж сабой спалучацца і гарманаваць з улікам таго, якога колеру пакой. Важна адзначыць і тое, што ёсць два спосабу афармлення інтэр'еру па колеры.\nПяшчотная спальня мае на ўвазе, што вытрыманы ўсе прадметы інтэр'ера ў адзінай танальнасці - пастэль. Не варта «браць» адзін колер у афармленні, таму як светлыя адценні выдатна спалучаюцца з цёмнымі акцэнтамі.\nКалі нават у ясны дзень вам здаецца, што ў пакоі неяк цёмна, то спальню варта выканаць у светлых адценнях.\nСтвараецца належнае асвятленне. Штучнае святло павінен быць безуважлівым, мяккім, але ў належнай колькасці. Каб вырашыць пастаўленую задачу, выкарыстоўваецца люстра, якая выпраменьвае малочны святло.\nКаб перад сном прачытаць кнігу, трэба паклапаціцца аб свяцільнях ля ложка.\nКаляровае рашэнне спальнай пакоя павінна падбірацца правільна. Варта аддаць перавагу таму ці іншаму колеры, што стане базавым. Як прыклад, далікатныя шпалеры ў спальню могуць быць белымі, шэрымі.\nУ інтэр'еры колер будзе пераважаць, але павінны быць компаньонские тоны. Некаторыя з прадметаў інтэр'еру могуць быць выбраны ў цёмных танах, чорным. У светлай спальнай сімпатычна глядзіцца ложак, спінка якой кованая.\nКаб светлай была спальная, трэба выкарыстоўваць розныя па фактуры паверхні. Ідэальны варыянт - люстраны столь.\nНайбольш прыдатны для спальні ў далікатных танах колер - белы, таму як у адно цэлае ён як бы сцягвае каляровую схему пакоя.\nДатычна мэблі варта сказаць, што гарнітур павінен быць кампактным і функцыянальным, і пажадана выкананы ў светлым колеры.\nВарта сказаць, што дызайн спальні ў далікатных танах мяркуе выкарыстанне вуглавога прасторы. Такім чынам пакой можа быць падзяляць па сваёй неабходнасці, як прыклад, можна вылучыць працоўнае месца, кутняй столік.\nЗонирующими элементам могуць стаць як гатовыя канструкцыі мэблі, лёгкія, часам зусім некампактнага, і танныя, выкананыя сваімі рукамі.\nСпальня ў далікатных танах з выдатным асвятленнем стане ідэальным месцам для адпачынку, камфортнага сну - усё гэта заклад паспяховага падбору корпуснай мэблі, а таксама прадуманай расстаноўкі.\nмэбля обязательно согласовывается по цвету с иными элементами комнаты, а также дополняет их.\nШто асноўнае ў інтэр'еры спальні ў далікатных танах? Само сабой, каляровае рашэнне.\nКалі пераважаюць светлыя тоны, варта пазбягаць крайнасцяў, у прыватнасці:\nЭфекту «аперацыйнай пакоі» - пакой будзе зусім няўтульнай.\nРазмытага плямы - аднастайнасць дадзене, вочы стомяцца, і таму павінны быць цёмныя акцэнты.\nНе павінны быць дамінуючымі насычаныя тоны, усё ж за аснову бярэцца пастэль і белы.\nКаб удала спалучаліся прадметы інтэр'еру, трэба спадзявацца на свой густ, але пры наяўнасці сумненняў, лепш звярнуцца па дапамогу да дызайнеру, што падкажа, як лепш зрабіць пяшчотны дызайн спальні.\nідэі дизайнеров помогут в ходе проектирования дизайна спальной, где ценится каждый свободный сантиметр площади.\nПраектуючы пяшчотны інтэр'ер спальні, можна і трэба ўжываць рознага роду дапаўненні да абранай базе, каб ажывіць колер:\nЦікавы кантраст - цёмны падлогу пры мэблі светлых тонаў, сценах і столі белага колеру.\nУ спальнай павінны быць элементы, што прыцягваюць позірк.\nРасліны, малюнкі жывёл спрыяюць «ажыўленню» інтэр'еру. Акрамя таго, прыўнесці ў дызайн спальнай разнастайнасць дапамагаюць матывы руху, вады, напрыклад, фота хваль.\nПяшчотна і ўтульна будзе выглядаць спальная, калі дапоўнены базавы светлы колер з элементамі чырвонага. Спальны выйдзе прыгожай, калі будуць спалучаныя паміж сабой белы колер і тарракот.\nСамо сабой, варыянтаў яшчэ больш, і ўсіх не злічыць.\nСветлыя інтэр'еры, удала спланаваныя і выкананыя - вынік натхнення, а таксама сучасных тэкстыльных элементаў, аздобных, дзякуючы чаму і ствараецца той самы ўтульнасць, а таксама прыемная і камфортная атмасфера.\nУвогуле, для стварэння светлай пакоя, важна ўлічыць шэраг нюансаў: на першым месцы функцыянальнасць мэблі, а таксама правільнае каляровае рашэнне. На шматлікіх фота пяшчотнай спальні можна на свае вочы ўбачыць, што мела на ўвазе.\nФота пяшчотнай спальні


Люди и судьбы. «Муж обедает, а я быстрее на трактор…» — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\nЛюди и судьбы. «Муж обедает, а я быстрее на трактор…»\nЛюдзі і лёсы\n04.04.2013 shumilino77Комментарии on Люди и судьбы. «Муж обедает, а я быстрее на трактор…»\n“Муж абедае, а я хутчэй на трактар”\nМеханізатар – рэдкая прафесія для жанчыны. Зараз, напрыклад, ні ў адной з сельскагаспадарчых прадпрыемстваў раёна няма жанчыны-трактарыста. А вось у 70- 80-я гады “слабы пол” не баяўся садзіцца за руль трактара і спаборнічаць па ворыве ці ўздыме зябліва з мужчынамі. У прыватнасці, такой стаханаўкай была ў нашым раёне Ніна Міхайлаўна Есіпенка.\nБылы перадавік, а сёння ветэран працы і паважаны чалавек, Н. М. Есіпенка жыве ў вёсцы Саладухі. Сёння жанчына на заслужаным адпачынку. Яна расказала пра былое калгаснае жыццё, пра свае здабыткі і ўзнагароды.\n“Родам я з Башнёў, а ў Саладухі выйшла замуж, – кажа Ніна Міхайлаўна. – Помню, нам тады зрабілі так званае камсамольскае вяселле, падрыхтавалі ад калгаса добры падарунак – ложак і круглы стол. Муж мой, Леанід Мікалаевіч, працаваў механізатарам. А я ўладкавалася на мясцовую ферму. А паколькі ў 70-я гады абеды на поле не прывозілі, як зараз, то прыходзілася самой насіць іх мужу. Бывала, прынясу абед, а самой вельмі ўжо цікава, як працуе трактар. Муж у адзін дзень мне раскажа пра тармазы, другі раз – пра рулявую сістэму, а я ўсё запамінаю. А хутка стаў мне самой даваць у рукі руль. Напэўна, я была вельмі здольнай вучаніцай, бо хутка асвоіла азы механізатарскай навукі. Сорам прызнацца, але пасля гэтага бегала на поле не дзеля таго, каб пакарміць мужа, а каб праехаць на трактары. Бывала, мой Леанід абедае, а я хутчэй на трактар – узару некалькі сотак і на душы быццам палягчэе”.\nНіну Міхайлаўну, здольную да тэхнікі, заўважылі ў калгасе імя Энгельса. Паслалі на курсы, пасля якіх тадышні дырэктар А. М. Рудоў даверыў Ніне Міхайлаўне трактар ДТ-25. Для яе гэта тады было сапраўдным шчасцем! І арала на трактары, і касіла, і сеяла, і зерне падвозіла. Прычым працаваць на трактары жанчыне падабалася намнога больш, чым, скажам, даіць на ферме кароў. Хуткая, спрытная і старанная, Ніна Міхайлаўна на ворыве і на касьбе абганяла нават мужчын. За добрую работу яе неаднаразова ўзнагароджвалі граматамі. Узнагароджвалася за добрую работу і бясплатнымі турыстычнымі паездкамі. Напрыклад, пабыла ў Чэхаславакіі, у Венгрыі, у Абхазіі.\nАле самая шаноўная ўзнагарода была наперадзе. Так, у 1983 годзе Ніне Міхайлаўне ўручылі Грамату Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР. А ў студзені 1986 года яе выбралі дэлегатам на 30 з’езд Кампартыі Беларусі. Вось гэта паездка вельмі запомнілася жанчыне. “Хвалюючым і адначасова радасным было для мяне тое, што я, радавы партыі, простая працаўніца, паехала на з’езд у Мінск, – кажа жанчына. – Прыемна было паразмаўляць з работнікамі іншых перадавых гаспадарак нашай рэспублікі. Яны дзяліліся вопытам, узнімалі нявырашаныя праблемы”.\nНекалькі гадоў запар Ніна Міхайлаўна падчас жніва працавала памочніцай камбайнера – свайго мужа. Экіпаж Есіпенкаў займаў прызавыя месцы не толькі ў гаспадарцы, але і ў раёне. На жаль, нядаўна пайшоў з жыцця гаспадар. Цяпер Ніна Міхайлаўна жыве сваімі дзецьмі – трыма дочкамі, шасцю ўнукамі.\nНадрукавана ў №27 за 05.04.2013 г.\nУ свой юбілей Марыя Кавалёва шмат атрымала цёплых віншаванняў\nПётр Кузьмин отмечает своё 70-летие. Поздравляем!\nПрофессию посоветовала выбрать мама…\nЖенщинам предлагают освоить основы агробизнеса и экологического земледелия\nФПБ и отраслевые профсоюзы приняли заявление в поддержку мира и спокойствия\nЛукашенко подчеркивает важность совместной работы спецслужб Беларуси и России с учетом внешней обстановки


Стала вядома, дзе размесцяць дзяцей бежанцаў - 12.11.2021, Sputnik Беларусь\nУ чацвер прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка даручыў вызначыць, дзе можна было б часова размясціць дзяцей мігрантаў. 12.11.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 12 ліс – Sputnik. Дзяцей бежанцаў з лагера каля беларуска-польскай мяжы размесцяць у спартыўна-аздараўленчым цэнтры "Світанак", паведаміў намеснік старшыні Гродзенскага аблвыканкама Віктар Пранюк.Цэнтр знаходзіцца недалёка ад аграгарадка Парэчча Гродзенскага раёна. На гэты момант вядзецца падрыхтоўка аб'екта да размяшчэння дзяцей мігрантаў.У чацвер прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка запатрабаваў размясціць дзяцей мігрантаў у санаторыях, "недзе, можа, і з маці".Каментуючы даручэнне кіраўніка дзяржавы, міністр адукацыі Ігар Карпенка заявіў, што ў цэнтры, куды заселяць дзяцей, падбяруць педагогаў і выхавацеляў. Бежанцам прапануюць, каб іх дзеці "па крайняй меры знаходзіліся не на мяжы, у гэтых палявых умовах, а ў больш прымальных умовах", сказаў міністр. Ён дадаў, што такую ж магчымасць дадуць маці і цяжарным жанчынам.У пятніцу з'явіліся кадры, на якіх дзеці, якія знаходзяцца ў лагеры на мяжы, стаяць з таблічкамі ў руках. "Дзе правы чалавека? Мы хочам у школу", - напісана на іх. Акрамя таго, многім бацькі зрабілі такія ж надпісы на твары і намалявалі слёзы.Таксама на Sputnik:\nаляксандр лукашэнка, беларусь, дзеці, бежанцы, нелегальныя мігранты, мяжа беларусі і польшчы, мяжа, лагер, прэзідэнт\n© Sputnik / Инна ГришукДзеці ў лагеры мігрантаў на беларуска-польскай мяжы\nУ чацвер прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка даручыў вызначыць, дзе можна было б часова размясціць дзяцей мігрантаў.\nМІНСК, 12 ліс – Sputnik. Дзяцей бежанцаў з лагера каля беларуска-польскай мяжы размесцяць у спартыўна-аздараўленчым цэнтры "Світанак", паведаміў намеснік старшыні Гродзенскага аблвыканкама Віктар Пранюк.\nЦэнтр знаходзіцца недалёка ад аграгарадка Парэчча Гродзенскага раёна. На гэты момант вядзецца падрыхтоўка аб'екта да размяшчэння дзяцей мігрантаў.\n"Аб'ект зараз свабодны. Тут у цяпле могуць размясціцца да 200 чалавек. Пры неабходнасці будзе забяспечана і медыцынская дапамога", - прыводзіць словы Пранюка БелТА.\nУ чацвер прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка запатрабаваў размясціць дзяцей мігрантаў у санаторыях, "недзе, можа, і з маці".\nКаментуючы даручэнне кіраўніка дзяржавы, міністр адукацыі Ігар Карпенка заявіў, што ў цэнтры, куды заселяць дзяцей, падбяруць педагогаў і выхавацеляў. Бежанцам прапануюць, каб іх дзеці "па крайняй меры знаходзіліся не на мяжы, у гэтых палявых умовах, а ў больш прымальных умовах", сказаў міністр. Ён дадаў, што такую ж магчымасць дадуць маці і цяжарным жанчынам.\nУ пятніцу з'явіліся кадры, на якіх дзеці, якія знаходзяцца ў лагеры на мяжы, стаяць з таблічкамі ў руках. "Дзе правы чалавека? Мы хочам у школу", - напісана на іх. Акрамя таго, многім бацькі зрабілі такія ж надпісы на твары і намалявалі слёзы.


У беларускіх універсітэтах недабралі 7 тысяч студэнтаў\n22.08.2021 / 10:25\nАгульны план прыёму ва ўстановы вышэйшай адукацыі Беларусі ў 2021 годзе складаў каля 55 тысяч чалавек. Аднак залічана толькі каля 48 тысяч абітурыентаў, як піша Thinktanks.by.\n1 жніўня міністр адукацыі Ігар Карпенка распавёў аб планах прыёму ў беларускія ВНУ ў 2021 годзе: «Уступная кампанія ідзе сваім парадкам. Залічэнне на бюджэт завершыцца 5 жніўня, а на платную форму навучання — 11 жніўня. Агульны план прыёму ва ўстановы вышэйшай адукацыі складае каля 55 тысяч чалавек, з якіх каля 29 тысяч чалавек набяруць на бюджэтнае навучанне».\nПра рэальны ж набор 20 жніўня расказала кансультант упраўлення вышэйшай адукацыі Міністэрства адукацыі Рэма Герлоўская:\n«У гэтым годзе практычна траціна ВНУ альбо аднавіла прыём па спецыяльнасцях, альбо адкрыла новыя. Гэта было запатрабавана ў абітурыентаў. Калі казаць пра лічбы, то больш за 26,5 тысяч студэнтаў прынялі за кошт сродкаў бюджэту і больш за 22 тысячы — на платнай аснове. У агульнай суме мы маем больш за 48 тысяч прынятых абітурыентаў».\nТакім чынам, агульны недабор у ВНУ, у параўнанні з планам, склаў каля 7 тысяч студэнтаў, а недабор на бюджэтную форму навучання — каля 2,5 тысяч.\nЗа 5 гадоў дадатковы набор ў беларускія ВНУ вырас у 42 разы. Калі ў 2017 годзе дадатковы набор у вышэйшыя навучальныя ўстановы Беларусі ажыццяўляўся ў дачыненні да 23 чалавек, то ў 2021 годзе вакантнымі аказаліся 974 месцы.


14 кастрычнік 2019, 09:00\nМіністар замежных спраў Беларусі Ўладзімер Макей у інтэрвію для праграмы «Контуры» тэлеканалу АНТ прапанаваў «супакоіцца» тым, хто «раўнуе» Беларусь да Захаду і дадаў, што «ніхто нікуды не разварочваецца».\n«Няхай супакояцца усе тыя, хто адчувае пэўную рэўнасьць ці падазронасьць ад таго, што ў нас вызначылася некаторае паляпшэньне стасункаў з Захадам. Гэта нармальна. Захад зьяўляецца для нас другім па значнасьці гандлёва-эканамічным партнэрам, і гэта абсалютна ў інтарэсах Рэспублікі Беларусь мець нармальныя адносіны з Эўразьвязам ды іншымі заходнімі краінамі. Ад гэтага, можна сказаць, залежыць і лёс нашай краіны», — сказаў Макей.\nМіністар падкрэсьліў, што Беларусь хоча мець добрыя, партнэрскія адносіны з усімі краінамі, якія «адчыняюць дзьверы перад намі» для гандлёва-эканамічнага, палітычнага і гуманітарнага супрацоўніцтва.\n«Ніхто нікуды не разварочваецца. Мы хочам мець добрыя, нармальныя, збалянсаваныя адносіны з усімі кірункамі сьвету, з усімі вэктарамі. Гэта ў нашых інтарэсах, таму што наша эканоміка мае адкрыты характар, мы залежым ад сытуацыі на замежных рынках», — сказаў Макей.\nПра тое, што Беларусь не зьбіраецца «нікуды разварочвацца» і «сябраваць зь некім на шкоду Расеі, за кошт Расеі ці супраць Расеі» Макей казаў таксама ў нядаўнім інтэрвію «Голасу Амэрыкі».\nЯшчэ ў 2016 годзе Макей у адным з інтэрвію адзначаў, што «мы ўжо стаміліся ўсе ў Беларусі, пачынаючы з кіраўніка дзяржавы і заканчваючы шараговым жыхаром краіны, казаць пра тое, што Беларусь нікуды не разварочваецца, не зьбіраецца разварочвацца, бегчы і адыходзіць ад Расеі. Мы як былі шчыльна прывязаныя эканамічна, па-чалавечы, палітычна, у вайсковай сфэры і ў іншых адносінах, так і застанемся».


Марфа Рабкова: “Хто не марыў атрымаць ліст праз савіны паштовы канал?”\nПалітзняволеная праваабаронца Марфа Рабкова напісала ў сваім лісце пра любоў да “Гары Потэра” і падзялілася, што атрымлівае шмат добрых словаў у свой адрас:\n“Я столькі добрых слоў атрымліваю ў дачыненні да сябе, што хутка буду хадзіць задраўшы нос. Гэта вельмі прыемна, дзякуй. Я ад падобнага бянтэжуся, ніколі б не падумала, што ў маім жыцці адбудзецца новы паварот, і я пазнаёмлюся з такой вялікай колькасцю добрых людзей. Лёс – той яшчэ ліхадзей, галоўнае годна сябе паводзіць пры любых абставінах і паваротах. Мне наогул здаецца, што мы ўздзейнічаем сваімі лістамі на свядомасць тых, хто іх чытае. А колькі добрых вершаў імі прачытана. Нічога бясследна не праходзіць”.\n“Я вельмі люблю сусвет Гары Потэра. У нас з мужам ёсць традыцыя: перад Новым Годам пераглядаць усе часткі фільма. У мясцовай Добрушскай бібліятэцы было ўсяго дзве кнігі пра Потэра, а купіць уласную серыю я не магла сабе дазволіць. Ужо ў СІЗА прачытала “Прынца паўкроўку” і “Дарункі смерці”. А ў дзяцінстве “Ордэн Фенікса”. Трапіць б я хацела ў Хогвартс, вядома. Хто не марыў атрымаць ліст праз савіны паштовы канал?”\nУладзь Лабковіч: “Вам трэба ісці наперад – і толькі так!”\nПраваабаронца Уладзь Лабковіч даслаў на волю вестачку ад 14 снежня – ліст напісаў у дзень, калі споўнілася пяць месяцаў як ён, старшыня “Вясны” Алесь Бяляцкі і яго намеснік Валянцін Стэфановіч утрыліваюцца за кратамі. Вось, што піша вясновец:\n“Сёння пяць месяцаў роўна, як я ў вязніцы. Сумна, канешне, асабліва ад разумення, што наперадзе бясконцасць тут. Я б таксама хацеў пабачыць надзею, але тут пакуль халодна, вільготна і няма сонца. А вам трэба ісці наперад. І толькі так!\nЯ таксама карыстаўся Spotify. Памятаю свой агляд за 2020 год. Першае месца займала песня Кіно “Перемен”, што і зразумела. А другое месца – The Rolling Stones “Paint It, Black”.\nЦяпер я чытаю зборнік вершаў Аляксндра Галіча. Такі паэт блізкі да дысідэнтаў. У яго ёсць вельмі пранізлівы верш “Петербургский романс”.\nУладзь просіць дасылаць яму ў лістах вершы, тэксты песен і цікавыя пераклады на беларускую мову. Таксама можаце распавесці яму пра музыкальныя навінкі і пра вашыя агляды ў Spotify.\nВалянцін Стэфановіч: “Мы працягнем пісаць гэтую гісторыю разам!”\nНамеснік старшыні Праваабарончага цэнтра “Вясна” Валянцін Стэфановіч тры тыдні з пнеўманіяй ляжыць у турэмным шпіталі, але, па яго словах, ідзе ўжо на папраўку. У сваім лісце на волю ад 11 снежня – на наступны дзень пасля Міжнароднага дня правоў чалавека – праваабаронца павіншаваў ва святам вясноўцаў і выказаўся пра цяперашнюю грамадска-палітычную сітуацыю ў Беларусі.\n“Азіраючыся назад, дух захаплівае ад зробленага намі, ад нашай шматгадовай упартай працы. Працы, якая часам выглядае безнадзейнай, але гэта толькі на першы погляд можа так паказацца. Таму ў наш прафесійны дзень, сябры, трымайце галовы высока ўзнятымі і ганарыцеся тым, што вы робіце!\nВы самыя лепшыя і вы ўжо гісторыя! Але гісторыя не толькі, якая ўжо была, а гісторыя, якая яшчэ будзе! Мы працягнем пісаць гэтую гісторыю разам! Так будзе, я ведаю гэта”.\nПраваабаронца-вясновец Валянцін Стэфановіч з-за кратаў “Вось і цяпер мы побач з людзьмі – у турме”\nПяць месяцаў як намеснік старшыні Праваабарончага цэнтра “Вясна” і віцэ-прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі за правы чалавека (FIDH) Валянцін Стэфановіч утрымліваецца за кратамі ў СІЗА-1.\nПалітзняволены блогер Зміцер Казлоў (“Шэры кот”) у адным з лістоў на волю ўзгадаў пра знаёмства з праваабаронцам “Вясны” Алесем Бяляцкім, які зараз таксама знаходзіцца за кратамі:\n“Я ў першы раз Алеся Віктаравіча бачыў у Оршы ў канцы 2018-га года, тады ён ездзіў з выставай “Лісты з-за кратаў” – выстава, прысвечаная лістам палітвязняў і гісторыі самога Алеся. Я тады вёў стрым з гэтай выставы 🙂”\nНіякіх іншых навінаў ад старшыні “Вясны” за мінулы тыдзень не было.\nЗа мінулы тыдзень не было навінаў ад гомельскіх праваабаронцаў “Вясны” Леаніда Судаленкі і Таццяны Ласіцы.\nПапярэдні Previous post: Алеся Капуцкага засудзілі да 15 сутак арышту\nДалей Next post: Вадзіма Ермашука засудзілі да 3 гадоў калоніі


МЗС Аўстрыі: Мы выступаем за поўнае зняцце санкцый з Беларусі | Народная Воля\nМЗС Аўстрыі: Мы выступаем за поўнае зняцце санкцый з Беларусі\n09.02.2016 в 20:03\nУладзімір Макей: “Вы ўсе ведаеце пра пэўныя праблемы ў нашых адносінах з Еўрапейскім саюзам. І тым не менш, аўстрыйскае кіраўніцтва прыняло гэта рашэнне, разумеючы, што Беларусь з’яўляецца ў нашым рэгіёне фактарам стабільнасці, зацікаўленая ў пабудове нармальных адносінаў з Еўрасаюзам і з асобнымі ўплывовымі сябрамі Еўрасаюза. Такімі, як Аўстрыя, Германія і шэраг іншых краін. Таму мы ўдзячныя аўстрыйскаму кіраўніцтву за гэтае рашэнне і лічым, што была выяўленая пэўная мужнасць пры яго прыняцці”.\nПа словах Макея, Беларусь вельмі зацікаўленая ў развіцці гандлёва-эканамічнага супрацоўніцтва з Аўстрыяй і ЕС. У адказ генеральны сакратар па замежных справах Міхаэль Лінхарт называе нашу краіну важным партнёрам Аўстрыі ў нашым рэгіёне. І дадае, што аўстрыйскія бізнесмены ўклалі ў Беларусь два мільярды еўра прамых інвестыцый, што робіць Аўстрыю адным з самых буйных інвестараў для нашай краіны. Таму наступная яго заява не становіцца зусім нечаканай.\nМіхаэль Лінхарт: “Аўстрыя выступае за адмену санкцый у дачыненні да Беларусі. У гэтым сэнсе мы на баку Беларусі, і таму я спадзяюся, што тут рух будзе менавіта ў гэтым накірунку. У гэтым пытанні мы працуем у адным накірунку з нашымі беларускімі партнёрамі”.\nПа словах аўстрыйскага дыпламата, для яго краіны вельмі важны палітычны дыялог з Беларуссю ў межах узаемадзеяння нашай краіны з ЕС.\nКалегу падтрымлівае Уладзімір Макей. Па яго словах, санкцыі не спрыяюць выбудоўванню нармальных гандлёва-эканамічных, палітычных і гуманітарных адносінаў паміж Беларуссю і ЕС, а менавіта да гэтага наша краіна і імкнецца.\nУладзімір Макей: “Мы размаўлялі пра гэта і сёння падчас сустрэчы з палітычнымі дырэктарамі знешнепалітычных ведамстваў Вялікабрытаніі, краін Вышаградскай чацвёркі. Заўтра працягнем перамовы з Генеральным сакратаром знешнепалітычнага ведамства Аўстрыі, будзем весці перамовы з палітычным дырэктарам МЗС Германіі. Мы сапраўды зацікаўленыя ў тым, каб праз дыялог знаходзіць кропкі сутыкнення і выходзць на нармальнае супрацоўніцтва паміж Беларуссю і Еўрасаюзам”.\nЕўрарадыё ўдакладняе: на якія тэмы яшчэ Аўстрыя плануе весці “палітычны дыялог з Беларуссю ў межах узаемадзеяння нашай краіны з ЕС”, апроч падтрымкі нашай краіны ў пытанні адмены санкцый? Міхаэль Лінхарт спрабуе тлумачыць пазіцыю Аўстрыі наконт санкцый.\nМіхаэль Лінхарт: “За апошні час Беларусь даслала шмат вельмі важных сігналаў і быў сапраўды паказаны прагрэс, у прыватнасці, у сферы правоў чалавека. І калі нейкія пазітыўныя сігналы зыходзяць ад Беларусі, то мы хочам гэтаму выказаць ухваленне. Гэта і абгрунтоўвае пазіцыю Аўстрыі, калі я кажу, што мы выступаем за адмену санкцый, выступаем за тое, каб падтрымаць Беларусь. Палітычны ж дыялог не мусіць абмяжоўвацца нейкай адной сферай — можна абмяркоўваць і ўцягваць сюды розныя сферы, што мы і будзем рабіць”.\nНадзвычайным і Паўнамоцным паслом Аўстрыі ў Беларусі стаў Аляксандр Баерль.


1000 Малагасійскі Ariary у UAH\n1000 MGA у UAH - Малагасійскі Ariary у ўкраінская грыўна канвэртар валют\nНашы Малагасійскі Ariary да ўкраінская грыўна канвертара з'яўляецца ўдакладненых з абменнымі курсамі ад 25.01.2021. Увядзіце любую зададзеную суму, якая будзе канвертаваць ў полі злева ад Малагасійскі Ariary. Выкарыстоўвайце «своп валюты» -Кнопка зрабіць ўкраінская грыўна валюту па змаўчанні. Націсніце на ўкраінская грыўна або Малагасійскі Ariary, каб канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКурсы валют Абноўлена: 25.01.2021 20:12\n7,48341 UAH (₴)\n1 MGA = 0,007483 UAH\n133,628921 MGA = 1 UAH\nМалагасійскі Ariary курс у ўкраінская грыўна = 0,01\nВы выбралі зыходную валюту MGA і мэтавую валюту ўкраінская грыўна з сумай 1000 MGA. Вы можаце выбраць абменныя курсы ў двух спісах для больш чым 160 міжнародных валют. Абменныя курсы абнаўляюцца з рэгулярнымі інтэрваламі і ў звычайнай колькасці прадстаўлены ў таблічнай форме. Вы таксама можаце ўбачыць гістарычныя курсы іншых наведвальнікаў.\nUSD 1 1.21698 1.36899 0.78647 0.00963 0.00026 0.03547\nEUR 0.82170 1 1.12491 0.64625 0.00792 0.00022 0.02914\nGBP 0.73047 0.88896 1 0.57449 0.00704 0.00019 0.02591\nCAD 1.27151 1.54740 1.74068 1 0.01225 0.00033 0.04509\nJPY 103.81602 126.34235 142.12319 81.64814 1 0.02729 3.68185\nMGA 3,803.88740 4,629.26723 5,207.48756 2,991.64171 36.64066 1 134.90559\nUAH 28.19666 34.31487 38.60098 22.17582 0.27160 0.00741 1\nМалагасійскі Ariary валюта ў Мадагаскар. ўкраінская грыўна валюта ў Украіна. Сімвал MGA з'яўляецца Ar. Сімвал UAH з'яўляецца ₴. Абменны курс для Малагасійскі Ariary быў актуалізаваны Januar 25, 2021. Абменны курс валюты для ўкраінская грыўна быў актуалізаваны Januar 25, 2021. Каэфіцыент MGA мае 5 ўважаецца лічбаў. Каэфіцыент UAH мае 5 ўважаецца лічбаў.\nабменны курс Малагасійскі Ariary у ўкраінская грыўна = 0,01.\nAr 50 ₴ 0.37\nAr 100 ₴ 0.75\nAr 250 ₴ 1.87\nAr 500 ₴ 3.74\nAr 1000 ₴ 7.48\n₴ 1 Ar 133.63\n₴ 5 Ar 668.14\n₴ 10 Ar 1,336.29\n₴ 50 Ar 6,681.45\n₴ 100 Ar 13,362.89\n₴ 250 Ar 33,407.23\n₴ 500 Ar 66,814.46\n₴ 1000 Ar 133,628.92\nMGA у AUDMGA у CNYMGA у INRMGA у MXNMGA у NOKMGA у NZDMGA у RUBMGA у SGDMGA у USDMGA у VND