Нямецкі менталітэт не дазволіў "Ювентусу" прайсці ў 1/4 Лігі чэмпіёнаў\n11:13 17.03.2016 (абноўлена 11:16 17.03.2016)\nУ Барселоне тройка Месі-Суарэс-Неймар не пакінулі шанцаў лонданскаму "Арсеналу", такім чынам, вызначыліся ўсе чвэрцьфіналісты Лігі Чэмпіёнаў, лёсаванне адбудзецца ў пятніцу, 18 сакавіка.\nМІНСК, 17 сак — Sputnik. Турынскі "Ювентус" і лонданскі "Арсенал" не здолелі трапіць у чвэрцьфінал Лігі чэмпіёнаў, прайграўшы выязныя матчы ў адказ.\nУ ноч на чацвер завяршыліся два апошнія паядынкі 1/8 фіналу ЛЧ: у Мюнхене мясцовая "Баварыя" прымала "Ювентус" у Барселоне аднайменны клуб змагаўся з "кананірамі".\nУ супрацьстаянні немцаў і італьянцаў другія ледзь не здзейснілі подзвіг, забіўшы два мяча ў першым тайме і ўжо практычна зняўшы ўсе пытанні па выхаду ў 1/4. На 5-й хвіліне Поль Погба адкрыў лік, а на 28-й Хуан Куадрадо яго падвоіў. Перавага ў два мяча пасля хатніх 2: 2, здавалася, здымае ўсе пытанні ў гэтым супрацьстаянні — мюнхенцам трэба было забіваць тры галы. Роберт Левандоўскі на 73-й хвіліне скарачае адставанне "Баварыі", Томас Мюлер пераводзіць гульню ў авертайм (90 + 1). У дадатковы час Ціяга Алкантара (108) і Кінгслі Коман (110) прынеслі гаспадарам перамогу.\n"Мы гулялі супраць леташняга фіналіста і перамаглі. Мы забілі чатыры галы ў вароты моцнай італьянскай каманды і цяпер згуляем у чвэрцьфінале. Так што я віншую сваіх гульцоў, але хачу павіншаваць і "Ювентус" — прыводзіць словы галоўнага трэнер "Баварыі" Хосепа Гвардыёлы афіцыйны сайт УЕФА.\nПаводле слоў настаўніка мюнхенцаў, у перапынку ён сказаў сваім падапечным, што яны не могуць дазволіць сабе прапусціць яшчэ адзін гол.\n"Але калі забьем мы, то шанцы будуць, асабліва ўлічваючы нямецкі менталітэт. Гэта футбол: адну хвіліну ты гуляеш жудасна, а наступную праводзіш выдатна", — растлумачыў Гвардыёла.\n"У "Ювентуса" вельмі моцная каманда. Спачатку нам давялося грунтоўна панервавацца. Уявіце, калі б яны забілі трэці гол. Нам быў бы канец. Аднак замест гэтага забілі мы, і перавага апынулася ўжо на нашым баку. Асабліва ў дадатковы час, калі на полі была толькі адна каманда. І гэта "Баварыя", — працягнуў спецыяліст.\nСловы падзякі гульцам "Ювентуса" выказаў галоўны трэнер каманды Масіміліана Алегры. Ён адзначыў, што 65 хвілін яго падапечныя гулялі "вельмі прыстойна".\n"Але ў канцоўцы дапусцілі найгрубейшую памылку — трэба было згуляць лепш. Гэта футбол, хоць, вядома, я крыху засмучаны", — сказаў Алегры.\n"Я задаволены гульнёй, задаволены першымі 70 хвілінамі, але расчараваны вынікам. Часам у футболе ўсё вырашаюць дробязі. У нашым выпадку дробязь прывяла да голу Мюлера на апошняй хвіліне", — працягнуў каментаваць зыход паядынку настаўнік "Юве".\nУ той жа час Алегры заўважыў, што каманда можа ганарыцца сваёй гульнёй у Мюнхене. Супрацьстаянне "Барселоны" і "Арсенала" было больш празаічным. у "сіне-гранатавых" забілі Неймар (18), Луіс Суарэс (65) і Ліянэль Месі (88). у "Арсенала" вызначыўся Махамед Эльнені (51). У першым матчы, які прайшоў 23 лютага ў Лондане, каталонцы таксама перамаглі — 2: 0.\n"Месі, Неймар і Суарэс добрыя ў будаванні ля чужых варот. Ну а за імі размяшчаецца ўся астатняя каманда, якая таксама стварае ім моманты. Але нашы форварды шмат адпрацоўваюць і ў абароне, а гэта важна для любой каманды і ў кожным турніры. У нашай камандзе іх любяць, а яны любяць нашу каманду. Добра, што ў нас ёсць такія нападаючыя", — сказаў пасля гульні настаўнік "Барсы" Луіс Энрыке.\n"У "Барселоны" ёсць тры гульца, якія ператвараюць звычайнае жыццё ў мастацтва. Ад гэтага пацярпеў я, але для астатняга свету гэта проста цудоўна. Увогуле, гэта быў вечар выдатнага футбола. І гэта галоўнае, што можна вынесці з сённяшняй гульні", — даў ацэнку гульні суперніка Арсен Венгер.\nТакім чынам, у чвэрцьфінальных матчах Лігі чэмпіёнаў барацьбу працягнуць нямецкі "Вольфсбург", мадрыдскі "Рэал", партугальская "Бенфіка", французскі "Пары Сен-Жэрмен", англійскі "Манчэстэр Сіці", мадрыдскі "Атлетыка", "Барселона" і "Баварыя". Лёсаванне матчаў 1/4 фіналу турніру пройдзе 18 сакавіка ў швейцарскім Ньёне.\nСпартыўная дысцыпліна, Спорт, Футбол, Ліга Чэмпіёнаў, Беларусь\n13:22 12.04.2021 (абноўлена 12:36 12.04.2021)


Анатоль Канстанцінавіч Баранкевіч — Вікіпедыя\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Баранкевіч.\nруск.: Анатолий Константинович Баранкевич\n10 снежня 1959(1959-12-10) (60 гадоў)\nКалінінград, РСФСР, СССР\nПалкоўнік запасу (УС Расіі) Генерал-лейтэнант (УС Паўднёвай Асеціі)\nУзброенымі сіламі Паўднёвай Асеціі\nАнатоль Канстанцінавіч Баранкевіч (10 снежня 1959, Калінінград) — расійскі ваенны, паўднёваасяцінскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, міністр абароны Паўднёвай Асеціі (2004—2006), сакратар Савета бяспекі (2006—2008). Актыўны ўдзельнік грузіна-паўднёваасяцінскага канфлікту 2008 года, падчас якога асабіста падбіў 2 грузінскія танкі.\nУ 1977 годзе скончыў Усурыйскае сувораўскае ваеннае вучылішча, у 1981 годзе — Далёкаўсходняе агульнаваенное каманднае вучылішча і ў 1989 годзе — Ваенную акадэмію імя Фрунзэ. Удзельнічаў у абедзвюх чачэнскіх кампаніях. У чэрвені 2004 года звольніўся з узброеных сіл Расіі ў званні палкоўніка.\nГенерал-лейтэнант паўднёваасяцінскай арміі. У 2004 годзе стаў міністрам абароны Рэсублікі Паўднёвая Асеція, у 2006 годзе — сакратаром Савета бяспекі краіны. Паводле яго інтэрв'ю газеце «Коммерсантъ» ад 5 снежня 2008 г., вайна ў Паўднёвай Асеціі ў жніўні таго ж гады паглыбіла яго супярэчнасці з прэзідэнтам Э. Какойты, з прычыны чаго ён быў змушаны сысці з паста сакратара Савета бяспекі.\n↑ http://www.lenta.ru/lib/14164877/ (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Анатоль_Канстанцінавіч_Баранкевіч&oldid=2953671"\nМіністры абароны Паўднёвай Асеціі


«Вы пасадзілі невінаватага чалавека і разбурылі яго сям’ю». Гурман выступіў з апошнім словам – RH.by\n«Вы пасадзілі невінаватага чалавека і разбурылі яго сям’ю». Гурман выступіў з апошнім словам\n5 лютага працягнулася пасяджэнне па крымінальнай справе Вадзіма Гурмана. У судзе прайшлі спрэчкі бакоў, абвінавачваемы выступіў з апошнім словам.\nДзяржаўны абвінаваўца Сяргей Габруковіч упэўнены, што віна Гурмана даказаная па двух артыкулах: частка 1 артыкула 342 і артыкул 364 Крымінальнага кодэкса. Сваімі выхадамі перад счэпкай людзей маладзечанец у алкагольным ап’яненні падбухторваў натоўп да актыўных дзеянняў і пагражаў забойствам супрацоўнікам Маладзечанскага РАУС. Габруковіч лічыць, што позвы пацярпелых аб кампенсацыі маральнай шкоды трэба задаволіць: Вадзіму Лазару, Дзмітрыю Смаленскаму, Паўлу Сіняўскаму – 500 рублеў, Аляксандру Цярэньцьеву – 1000 рублёў.\nДзяржаўны абвінаваўца запрасіў для Гурмана 3 гады і 6 месяцаў у выпраўленчай калоніі агульнага рэжыму. Усе пацярпелыя падтрымалі дзяржаўнага абвінаваўцу.\nАдвакат Алена Літвіновіч заявіла, што крымінальная справа Гурмана палітызаваная. Па словах абаронцы, абвінавачванне недакладнае, а віна Гурмана недаказаная па абодвух артыкулах. Літвіновіч сказала, што лозунгі, якія выкрыкваў абвінавачваемы, – «Жыве Беларусь!», «Міліцыя з народам!» – не злачынныя. Абаронца заўважыла, што меркаваны матыў па артыкуле 364 – помста за прафесійную дзейнасць – не пацвердзіўся падчас судовага разбору.\n– Трэба быць усё-ткі сумленнымі: пацярпелыя баяліся Гурмана ці баяліся натоўпу людзей? Асноўныя доказы па артыкуле 364 – паказанні пацярпелых і сведак, і ўсе яны супрацоўнікі Маладзечанскага РАУС, – падкрэсліла Літвіновіч.\nЛітвіновіч паказала суддзі, абвінаваўцы, пацярпелым і ўсім прысутным у зале пасяджэння, як адрозніваюцца пратаколы допыту пацярпелых і сведак, якія давалі падчас следства. Адвакат вылучыла ў тэксце зялёным колерам супадзенні і жоўтым колерам – адрозненні. У пратаколах допыту пацярпелых і сведак было толькі некалькі адрозненняў, амаль увесь тэкст быў зялёнага колеру. Па словах абаронцы, адрозніваюцца толькі моманты, дзе пацярпелыя называюць імёны, хто стаяў побач з імі ў шарэнзе. У тэкстах аднолькавыя граматычныя памылкі і абдрукоўкі. Адвакат хадайнічала, каб паказанні прызналі несапраўднымі і назвала іх сфальсіфікаванымі.\nВадзім Гурман выступіў у судзе з апошнім словам. Гурман выбачаўся перад суддзёй, што крыху перанерваваўся, калі пачуў, які тэрмін запатрабаваў дзяржаўны абвінаваўца. «Рэгіянальная газета» публікуе поўнае апошняе слова Вадзіма Гурмана:\n– Прашу прыняць той факт, што я не хаваўся на плошчы за маскай. Я не хаваў свой твар. Калі пачалося следства, цалкам прызнаў віну па артыкуле 342. Я не спрабаваў схавацца ад следства і ў мяне не было адваката. Абаронца ў мяне з’явіўся, калі мне прад’явілі абвінавачванне па артыкуле 364.\nУ абвінавачванні кажацца, што я ўсё здзейсніў з помсты. Якая была помста, калі я раней іх не ведаў? Раней я быў судзімы, адбываў пакаранне ў калоніі для непаўнагадовых, пасля мяне перавялі ў дарослую калонію. За свае невялікае жыццё бачыў многіх супрацоўнікаў, нават тых, хто мяне прыцягваў да крымінальнай адказнасці. Напрыклад, Прастакова, з якой я сутыкаўся пасля вызвалення.\nЯ быў сведкам па справе збіцця супрацоўніка Следчага камітэтА, якога я сваімі рукамі даставаў і выцягваў, ведаючы, што ён супрацоўнік.\nЯкая магла бы быць помста, калі помсціць мне няма за што? Побач з супрацоўнікамі стаялі мой аднакласнік і мой калега, з якім я ў дзяцінстве займаўся спортам. Тут прысутнічаюць мая маці і бацька, якія ведаюць бацькоў Сямёна Курца. Мы ўсё жыццё сябравалі, і пагражаць яго сям’і мне не трэба.\nПрашу Высокі суд улічыць, што ў мяне хутка нарадзіцца два дзіцяці. Я павінны як бацька быць побач з імі, выхоўваць іх, гадаваць і дарыць сваю любоў. Мне вельмі складана аб гэтым казаць.\nЯ бачу практыку, знаходзячыся два месяцы ў турме ў Жодзіне, як людзі прыязджаюць і якія тэрміны ім даюць, улічваючы прызнаюць ці не прызнаюць сваю віну. Я б радасцю прызнаў віну па артыкуле 364, ведаю, што гэта змягчыла б пакаранне. Я не хачу атрымаюць вялікі прысуд. Я быў без маскі, проста стаяў, не адмаўляюся, што там быў. Высокі суд, прашу аднесціся да мяне паблажліва і не караць строга.\nГурман звярнуўся да пацярпелых:\n– Напэўна, зраблю няправільна, але працытую сваю фразу, якую сказаў тады на плошчы Леніна. У вас ёсць сем’і, як вы ў далейшым будзеце глядзець ім у вочы, калі збівалі людзей? Я паўтаруся: як вы сёння вечарам, кожны з вас, супрацоўнік МУС, прыйдзеце да сваіх сем’яў? Ладна жонка, але дзіця запытаецца: «Тата, што ты зрабіў сёння на працы?» А вы адкажыце сумленна і праўду, што сёння вы пасадзілі невінаватага чалавека і разбурылі яго сям’ю? Думаю, не адзін з вас не адкажа праўду.\nГурман звярнуўся да бацькоў і сваёй дзяўчыны. Ён сказаў, што яго наўрад ці выпусцяць з залі судовага пасяджэння.\nПрысуд Вадзіму Гурману вынесуць 8 лютага.\nПапярэдні артыкулСледчы камітэт хоча, каб людзі, за якіх фонды аплацілі штрафы, заплацілі па-новаму\nНаступны артыкулПадаражала харчаванне ў школах і дзіцячых садках


Пратаколы - гэта адны з найбольш распаўсюджаных доказаў па крымінальных справах. Яны - самы папулярны сродак фіксацыі працэсу следчых дзеянняў і іх вынікаў. Аднак у якасці доказу яны могуць быць прыняты толькі ў тым выпадку, калі адпавядаюць устаноўленым заканадаўствам патрабаванням, названым, у прыватнасці, у арт. 166 КПК РФ. З апошнімі зменамі дадзенай крымінальна-працэсуальнай нормы, яе зместам і каментарамі можна азнаёміцца далей у артыкуле.\nПратаколам судовага паседжання, а таксама следчага дзеяння, прызнаецца пісьмовы акт, у якім ўпаўнаважаная асоба (дазнаўца, следчы, суд) ва ўстаноўленым заканадаўцам парадку, грунтуючыся на непасрэдным ўспрыманні і назіранні, зафіксавала інфармацыю пра абставіны, якія падлягаюць па крымінальнай справе даказванню або маюць для яго значэнне. У якасці доказаў іх выкарыстоўваць можна толькі пры ўмове няўхільнага выканання патрабаванняў заканадаўства, а менавіта - ст. 164-167 і 259 КПК.\nЯкія пратаколы могуць з'яўляцца доказам?\nСамастойнымі доказамі могуць з'яўляцца пратаколы такіх следчых дзеянняў, як усе віды агляду, следчага эксперыменту, ператрусу, агляду; накладанне арышту на адпраўлення (паштова-тэлеграфныя), выемка, запіс і кантроль перамоваў, праверка на месцы паказанняў, прад'яўленне для апазнання. Спіс вычарпальны. Ці не з'яўляюцца доказам пратаколы іншых дзеянняў (следчых). Хоць яны таксама павінны адпавядаць арт. 166 КПК РФ. Напрыклад, пратаколы вочных ставак, допытаў. Дадзены факт абумоўлены некалькімі прычынамі.\nУ першай катэгорыі пратаколаў (агляду, агляду і інш.) Адбіваюцца працэс і вынікі вывучэння пракурорам, органам расследавання або судом з'яў, учынкаў, навакольнага становішча, эксперыменту, іншымі словамі, пэўнага дасведчанага дзеянні. Фактычна фіксуюцца ў актах толькі тыя звесткі, якія назірае само службовая асоба, якая ажыццяўляе па крымінальнай справе вытворчасць, а таксама прысутныя ўдзельнікі працэсу.\nПратаколы вочных ставак і допытаў, наадварот, толькі тэхнічныя сродкі фіксацыі паказанняў дапытанага асобы і ў сувязі з гэтым доказам не з'яўляюцца.\nЧ. 1 2 166 арт. КПК РФ: час і спосаб складання пратаколу\nСкладанне дадзенага выгляду пратаколу - гэта абавязковая працэдура кожнага следчага дзеяння. Афармляецца ён непасрэдна ў працэсе або адразу ж пасля яго заканчэння. Складаецца пратакол пісьмова адным з спосабаў, абумоўленых у ч.2 арт. 166 КПК РФ, а менавіта: ад рукі альбо з выкарыстаннем тэхнічных сродкаў. Акрамя гэтага, пры ажыццяўленні следчых дзеянняў можа прымяняцца фатаграфаванне, стэнаграфаванне, аўдыёзапіс і відэазапіс, кіназдымка. Пры гэтым фатаграфічныя здымкі і негатывы, Стэнаграфічная запіс і стэнаграма, аўдыё- і відэаматэрыялы захоўваюцца сумесна з крымінальнай справай.\nЗгодна з ч.8 арт. 166 КПК РФ, да пратакола варта прыкласці вынікі выкарыстання відэа-, фота-, кіна- або аўдыёапаратуры, калі яны сапраўды ўжываліся пры следчым дзеянні. Яны з'яўляюцца ілюстрацыяй ўтрымання пісьмовага акта і яго складовай часткай, таму не валодаюць статусам самастойных доказаў. Да пратакола таксама могуць быць прыкладзены складзеныя пры ажыццяўленні следчага дзеяння чарцяжы, малюнкі, схемы, планы і Стэнаграфічная запісу.\nЧ.3 арт. 166 КПК РФ: уступная частка\nПаводле тэксту нормы, уступная частка пратаколу абавязкова павінна змяшчаць наступныя дадзеныя:\nдату і месца яго вытворчасці, час (з дакладнасцю да хвіліны) яго пачатку і заканчэння;\nдадзеныя асобы, якое аформіла пратакол (прозвішча з ініцыяламі, пасада);\nдадзеныя ўсіх, хто ўдзельнічаў у следчым дзеянні (прозвішча з ініцыяламі, а пры неабходнасці і іншыя даныя пра асобу, у т. ч. адрас).\nКаментар да ч.3 арт. 166 КПК\nУ адпаведнасці з каментарамі да арт. 166 КПК РФ, у самым пачатку ўступнага блока пратаколу належыць указаць яго найменне (выемкі, ператрусу, агляду месца і г.д.). Далей прыводзіцца найменне населенага пункта, у якім ажыццяўляецца сьледчае дзеяньне. Дата ў пратаколе ўказваецца ў фармаце лік, месяц і год. Напрыклад, 11 ліпеня 2017 г. Скарочаная запіс не дапускаецца. Аналагічныя патрабаванні тычацца часу здзяйснення дзеянняў. Яно паказваецца пасля даты, але да звестак аб асобе, склалі пратакол.\nВа ўступнай частцы таксама варта адлюстраваць працэсуальныя падставы, якімі ўпаўнаважаная асоба кіруецца пры вытворчасці адпаведнага дзеяння (следчага), са спасылкай на канкрэтныя нормы КПК.\nЧ. 4 арт.166 КПК: змястоўная або апісальная частка пратакола\nУ новай рэдакцыі арт. 166 КПК РФ (актуальнай на дадзены момант) утрымліваецца патрабаванне аб тым, што ўсе работы працэсуальныя дзеянні падлягаюць падрабязнаму апісанню ў пратаколе. Фіксаваць іх трэба ў тым парадку, у якім яны праводзіліся на самай справе. Адначасна адбіваюцца абставіны, якія маюць істотнае значэнне пры разглядзе ў судзе пэўнага крымінальнай справы, і заявы асоб, якія прынялі ўдзел у следчым дзеянні.\nУ пратаколе падлягаюць ўказанні наймення знойдзеных прадметаў і дакументаў з падрабязным апісаннем іх індывідуальных прыкмет, а таксама месца іх выяўлення і колькасць. Так, у часе ператрусу адлюстроўваюць звесткі аб выяўленых тайніках, іх змесце, пашкоджаннях прычыненых пры вытворчасці следчых дзеянняў, а таксама спробах каго ашукваюць асобы знішчыць іх ці схаваць. Калі знойдзеныя дакументы і прадметы, якія падлягаюць канфіскацыі, то абавязкова ў пратаколе паказваюць, ці былі выдадзеныя яны добраахвотна альбо прымусова.\nВыкарыстанне пры пратакаляванні тэхнічных сродкаў\nЯк ужо было сказана вышэй, пры складанні пратаколу дапускаецца выкарыстанне тэхнiчных сродкаў (кампутара). Згодна з ч.5 аналізаванай артыкула, яны абавязкова павінны быць пералічаныя ў пратаколе. Акрамя таго, паказваюцца ўмовы іх прымянення і парадак, аб'екты, у адносінах да якіх яны выкарыстоўваліся, і атрыманыя вынікі. Пратакол павінен ўключаць інфармацыю аб тым, што ўдзельнічаюць у следчых дзеяннях асобы загадзя былі дасведчаныя аб прымяненні тэхнічных сродкаў.\nЧастка 6 арт. 166 КПК РФ: азнаямленьне з пратаколам\nТрэцяя частка структуры пратаколу атрымала назву «заключная». Яна падводзіць своеасаблівы вынік праведзенай работы. У ёй паказваюцца ўсе прадметы, якія былі канфіскаваныя, то, як яны спакаваныя і дзе будзе ажыццяўляцца яго захоўванне. Прастаўляюцца подпісы ўсіх удзельнікаў працэсу.\nЗгодна з ч. 6 арт. 166 КПК РФ, пратакол варта для азнаямлення прад'явіць ўсім тым, хто ўдзельнічаў у следчым дзеянні. Пры гэтым ўпаўнаважаная асоба павінна растлумачыць, што яны маюць права выказваць заўвагі да акта (удакладняючы ці дапаўняючы яго змест), якія падлягаюць унясенню ў яго. Усе дадатковыя каментары таксама павінны быць засведчаны подпісамі удзельнікаў, якія далі іх.\nКалі ўдзельнікі адмаўляюцца падпісваць пратакол\nАрт.арт 166, 167 КПК РФ цесна ўзаемазвязаны. Выпадкі адмовы удзельнікаў пэўнага следчага дзеяння (падазраванага, пацярпелага, абвінавачанага і іншай асобы) ад подпісу пратакола на практыцы здараюцца часта. Правілы афармлення дадзенага этапу апісаны ў арт.167 КПК. Так, калі названыя асобы адмаўляюцца падпісаць пратакол, следчы ўносіць пра гэта ў яго адпаведны запіс і запэўнівае яе сваім подпісам. Пры гэтым вінаватаму, абвінавачанаму, пацярпеламу і іншым удзельнікам прадастаўляецца магчымасць даць тлумачэнні з нагоды сваёй адмовы.\nУ выпадку, калі пералічаныя вышэй асобы не могуць падпісаць пратакол з прычыны наяўных у іх пэўных фізічных недахопаў, альбо па стане здароўя, з актам іх знаёмяць ў прысутнасці законнага прадстаўніка, панятых альбо абаронцы. Апошнія пацвярджаюць змест дакументу, а таксама немагчымасць яго падпісання асабістымі подпісамі.\nЗаключная частка акта таксама павінна ўтрымліваць звесткі пра прыкладаннях (фотакарткі, негатывы, фанаграмы, планы, схемы, адбіткі слядоў, злепкі і г.д.), пры ўмове, што яны былі выкананы менавіта пры вытворчасці дадзенай следчай аперацыі. У завяршэнне, згодна з патрабаваннямі п. 7 арт.166 КПК, пратакол падпісваюць усе ўдзельнікі і следчы. У асобных выпадках, абумоўленых у заканадаўстве, усё якія ўдзельнічалі ў правядзенні следчага дзеяння асобы атрымліваюць копію акта, пра што ў арыгінале дакумента робіцца адпаведная пазнака. Напрыклад, пры вобшуку, накладанні арышту на маёмасць, выемкі.\nЧ. 9 арт. 166 КПК: бяспека пацярпелага асобы\nЧ. 9 арт. 166 КПК РФ дазваляе не ўказваць дазнаўцу, следчага ў пратаколе дадзеныя пра асобу пацярпелага, а роўна яго прадстаўніка або сведкі. Гэта дазволена ў тым выпадку, калі патрабуецца забяспечыць бяспеку названых асоб ці іх блізкіх людзей і сваякоў.\nДазнаўца або следчы са згоды вышэйстаячых асобаў (начальніка органа дазнання ці кіраўніка сьледчага аддзелу) выносіць пастанову. У ім ён падрабязна выкладае прычыны рашэння аб захаванні дадзеных у таямніцы. Акрамя таго, паказваецца псеўданім, пад якім пацярпелы ці сведка будуць у далейшым фігураваць у дакументах, а таксама прыводзіцца ўзор іх подпісы, якую яны будуць выкарыстоўваць пры складанні пратаколу дзеянні, ажыццёўленага з іх удзелам.\nДалей пастанову запечатывается ў канверт, які апячатваюць і далучаюць да крымінальнай справы. Захоўвацца ён павінен ва ўмовах, якія выключаюць магчымасць для іншых удзельнікаў працэсу азнаёміцца з ім.\nКалі справа не трывае адкладаў, азначанае дзеянне дапускаецца праводзiць на падставе пастановы дазнаўцы або следчага без атрымання згоды вышэйстаячай службовай асобы. Аднак, як толькі з'яўляецца магчымасць, дакумент перадаюць кіраўнікам следчага органа або дазнання.\nЧастка дзявятая разгляданай артыкула ўвяла ў айчынную крымінальна-працэсуальнае заканадаўства новую меру, накіраваную на абарону сведкаў і пацярпелых. Яна цесна датыкаецца з магчымасцю названых асоб даваць у судзе паказанні ва ўмовах, якія выключаюць візуальны кантакт з іншымі ўдзельнікамі разбору (у адпаведнасці з каментарамі). Арт. 166 КПК РФ ў 2016 годзе была змененая ў дадзенай часткі. Раней паўнамоцтвамі на вынясенне пастановы валодаў толькі следчы. Папраўкі, якія ўступілі ў сілу ў 2016, дазволілі ажыццяўляць дадзенае дзеянне і органам дазнання.\nРазумны тэрмін: вызначэнне. Парушэнне разумных тэрмінаў судаводства. Кампенсацыя за парушэнне разумных тэрмінаў судаводства\nГорад-герой Валгаград. Герб Валгаграда: гісторыя і апісанне\nЭвакуацыя транспартных сродкаў: закон, падставы, парадак эвакуацыі\nРабочая арыстакратыя - гэта паняцце з вобласці гісторыі ці сучасная праслойка? Рабочая арыстакратыя: вызначэнне\nВясельны Фатограф Ці Арганізацыйныя Аспекты Якасці фотаздымку\nБананавае дрэва азимина - зрываем бананы, не ўстаючы з канапы\nМазь 'Карталин': водгукі і інструкцыя па ўжыванні\nЧасовы спосаб прыпынку крывацёку - артэрыяльнага і вянознага\nШто такое ўстаноўчы сход?\nДля замка лічынка: характарыстыкі і апісанне


Затрыманага Зміцера Дашкевіча будуць судзіць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЗмітра Дашкевіча затрымалі, пасля таго як на канцэрце на Дзень Волі, які прайшоў каля кінатэатра «Кіеў», ён выступіў з рэзкай прамовай. Ён з’едліва павіншаваў са святам нават душыцеляў свабоды і ворагаў незалежнасці. Ён таксама нагадаў пра злачынствы савецкага рэжыму.\n«Гэта свята нават для іх — непрыхільнікаў пераменаў, — сказаў ён. — Гэта свята і для шунявак, і для «іхтамнетаў», і для прапагандыстаў, і нават для самазванца, — сказаў ён. — Бо каб не 25 Сакавіка і Незалежнасць, дзе б яны былі? У «Трэцім Рыме», у Маскве, у Мардоры?».\nДашкевіч прапанаваў узняць рукі тым, хто за апошні месяц быў у Курапатах. Паднялі рукі толькі некалькі чалавек. «Гэта ганьба ўсяго патрыятычнага руху, гэта наш боль»,— канстатаваў актывіст. Ён заклікаў усіх хадзіць у Курапаты.


Няправільнае абыходжанне з адходамі COVID можа паскорыць распаўсюджванне віруса\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » навіны здароўя » Няправільнае абыходжанне з адходамі COVID можа паскорыць распаўсюджванне віруса\nнавіны здароўя • навіны • Бяспека • Апошнія навіны Тайланда • турызм • актуальныя • Апошнія навіны ЗША • Розныя навіны\nУпраўленне адходамі COVID\nУ даследаванні Нацыянальнага цэнтра біятэхналагічнай інфармацыі (NCBI), праведзеным у ЗША па пытаннях уплыву пандэміі COVID-19 на абыходжанне з адходамі.\nПаведамляецца, што пандэмія COVID-19 знізіла забруджванне паветра і экалагічны шум і палепшыла біяразнастайнасць і турыстычныя аб'екты.\nАле ўплыў знаходжання дома і прафілактычных мер на абыходжанне з адходамі выклікае трывогу.\nНяздольнасць правільна абыходзіцца з адходамі, якія ўтвараюцца з медыцынскіх устаноў і хатніх гаспадарак, можа прывесці да эскалацыі распаўсюджвання COVID-19.\nЗ -за назапашвання пальчатак, халатаў, масак і іншага ахоўнага адзення і інвентару, здаецца, узнікла надзвычайная сітуацыя з адходамі з -за незвычайнай вытворчасці адходаў як з хатніх гаспадарак, так і з медыцынскіх устаноў. Няздольнасць правільна абыходзіцца з адходамі, якія ўтвараюцца з медыцынскіх устаноў і хатніх гаспадарак, можа нарасці распаўсюджванне COVID-19 праз другасную перадачу.\nПатэнцыйны разгул, адкрытае спальванне і спальванне могуць паўплываць на якасць паветра і вынікі для здароўя з -за ўздзеяння таксінаў. Такім чынам, існуе праблема ўстойлівага абыходжання з незвычайнымі адходамі з выкарыстаннем наяўных збудаванняў для адходаў пры зніжэнні забруджвання паветра, прадухіленні другаснай перадачы вірусаў і змякчэнні патэнцыйнай небяспекі для здароўя.\nАдходы Hazmat падзелены ў чырвоныя мяшкі для зручнай ідэнтыфікацыі і дбайнай утылізацыі ў Паттайі.\nПатая тоне ў грудзе небяспечных адходаў COVID-19\nКалі амаль 20,000 XNUMX жыхароў Паттайі знаходзяцца ў бальніцы або ў ізаляцыі дома, праблема небяспечных адходаў у горадзе расце хутчэй, чым выпадкі коронавіруса.\nНамеснік мэра Манотэ Нонгяі сказаў, што зараз назапашваецца больш за 7 тон масак, сродкаў індывідуальнай абароны, тканін і больш звычайнага смецця, якое выкарыстоўваюць пацыенты. Гэта ў параўнанні з усяго 800 кілаграмамі смеццевага хазмату да таго, як трэцяя хваля коронавіруса выбухнула ў Чонбуры.\nЁсць 2 асноўныя прычыны нарастання. Па -першае, гэта колькасць людзей, якія зараз знаходзяцца пад пэўнай формай медыцынскай дапамогі або каранціну: 18,942 ва ўсім Чонбуры па стане на сераду. У правінцыі таксама зарэгістравана 974 новыя выпадкі, у тым ліку 147 у раёне Бангламунг уключае Паттайю.\nДругая прычына - руплівы стандарт, які ўрад выкарыстаў, каб класіфікаваць нешта як "хазмат". У прынцыпе, усё, да чаго дакрануўся чалавек, у якога станоўчы тэст на COVID-19-незалежна ад таго, сімптаматычныя яны ці не-трэба спакаваць у чырвоны пластык і спецыяльна апрацаваць і ўтылізаваць. Гэта ўключае ў сябе такія мірскія прадметы, як бутэлька вострага соусу або кавалак паперы.\nВыдаткі на ўтылізацыю гэтых чырвоных мяшкоў істотныя. Перавозчык смецця ў Паттайі, кампанія Eastern Green World Co., бярэ за звычайны смецце 1.5 бат за кілаграм. Аднак выдаленне інфекцыйных адходаў каштуе 24 бат за кілаграм.\nГэта прывяло да таго, што "шпіталі"-пераабсталяваныя гатэлі, якія даглядаюць за пацыентамі з лёгкім захворваннем коронавірусам-маскіравалі свой смецце, каб не плаціць зборы. Пляжны курорт Чолчан Паттайя быў злоўлены ў пачатку гэтага месяца, загортваючы свае чырвоныя пакеты з хазматам у чорныя звычайныя мяшкі для смецця.\nManote сказаў, што Паттайя перадала сваю калекцыю хазматаў на аўтсорсінг замест таго, каб выкарыстоўваць Eastern Green World, але гэтая неназваная фірма не змагла ісці ў нагу з уздымам чырвоных мяшкоў. Такім чынам, супрацоўнікі Eastern Green World прайшлі навучанне паводзінам з небяспечнымі адходамі, каб яны таксама маглі вывозіць каранавірусны смецце.\nManote сказаў, што важна, каб усе сумкі з хазматамі былі сабраны на працягу аднаго тыдня, таму для гэтага трэба больш чым адной кампаніі.\nНамеснік мэра таксама падкрэсліў, што грамадскасць павінна быць больш пільнай у сартаванні смецця, каб кожны, хто знаходзіцца ў карантыне або ў ізаляцыі дома, таксама выкарыстаў чырвоныя пакеты з небяспекай.


Главная/Экономика/Агропром/НАДЗЕЙНА СНЕГ ПРЫКРЫЎ ПАСЕВЫ\nВегетацыйны перыяд азімых культур і шматгадовых траў закончыўся 29 кастрычніка, што на некалькі дзён пазней шматгадовых кліматычных нормаў.\nЗерневыя ўступілі ў зіму ў фазе кушчэння, травы – адрастання, рапс – у фазе “3-ці сапраўдны ліст”. Лістапад быў цёплым. Сярэднямесячная тэмпература паветра знаходзілася ў норме: +1, + 6 градусаў. У асобныя дні паветра прагравалася да +7, +10, што на 1-7 градусаў вышэй за шматгадовыя кліматычныя нормы. У цёплыя дні максімальная тэмпература паветра была +4, +13. У халодныя дні – мінус 1, плюс 3. Ападкі былі частымі, у асноўным у выглядзе дажджу, зрэдку – снегу. У агульнай колькасці за месяц іх выпала 69 мм або 138 працэнтаў ад нормы. Снежнае покрыва, якое праляжала некалькі дзён у пачатку месяца, не перавышала 1 сантыметра.\nУ снежні надвор’е было няўстойлівым: у першай і трэцяй дэкадах – адліга з сярэднясутачнай тэмпературай паветра –2, +3 градусы, у асобныя дні +4,+6, што на 1-8 градусаў вышэй шматгадовых кліматычных нормаў. У сярэдзіне месяца назіралася халоднае і вельмі халоднае надвор’е з сярэднясутачнай тэмпературай -5,-9 градусаў, у асобныя дні ртутны слупок апускаўся да адзнакі -14,-18, што на 2-6, а месцамі 10-15 градусаў ніжэй нормы. Максімальная тэмпература ў халодны перыяд месяца не перавышала мінус 2, мінус 7 градусаў, у моцна халодныя – 11-14 градусаў марозу. Мінімальная тэмпература паветра падчас адлігі апускалася да адзнак -5,+2 градусы, у астатнія суткі слупок тэрмометра паніжаўся да -7,-14 градусаў, у халодныя ночы – да -16,-22. Самая марозлівая ноч была 20 снежня (-25). Дождж і снег выпадалі часта і склалі 61 мм, або 128 працэнтаў ад нормы. Двойчы ўтваралася снежнае покрыва: 18-га снежня яго вышыня не перавысіла 12 сантыметраў, у другім выпадку – 29 чысла – намёты ў полі дасягнулі 20 сантыметраў. Тэмпература паветра на глыбіні кушчэння сельгаскультур складала -3,-6 градусаў.\nБольшая частка студзеня была халоднай і вельмі халоднай з сярэднямесячнай тэмпературай -6,-15 градусаў, у асобныя дні – мінус 17, 22, што на 1-17 градусаў ніжэй нормы. Падчас непрацяглых адліг сярэднямесячная тэмпература паветра знаходзілася каля нормы і крыху перавышала яе. Максімальная тэмпература была толькі адмоўнай. Ноччу слупок тэрмометра зніжаўся да азнак -4,-12, месцамі да -13,-22 градусаў марозу. У самыя халодныя дні – да -23,-28. Ападкі былі невялікія ў выглядзе снегу, зрэдку дажджу, – 19 міліметраў ці 48 працэнтаў ад нормы. Устойлівае снежнае покрыва захоўвалася на вышыні 16 сантыметраў. З-за моцных маразоў аграметэаралагічныя ўмовы для раслін былі няпростымі і толькі дзякуючы дастатковаму снежнаму покрыву тэмпература глебы на глыбіні кушчэння не дасягнула крытычных адзнак.\nУ канцы студзеня правялі планавае адрошчванне азімых і траў, якое паказала, што зрэджанасць азімай пшаніцы склала 7 працэнтаў, рапсу – 17 працэнтаў. Хвароб мучністай расы і бурай іржы не выяўлена. Гэта дае падству, што сельгаскультуры перазімуюць без вялікіх страт. У далейшым іх стан будзе залежыць ад умоў надвор’я.\nАляксей ШАЛАМІЦКІ, тэхнік-аграметэаролаг балотнай станцыі Палеская.


Кухня ў італьянскім стылі\nРобім кухню ў італьянскім стылі ў 3 простых этапу\nЭксперыментатары-італьянцы славяцца сваімі кулінарнымі здольнасцямі. Таму кухня для іх ─ асаблівае месца. Яе можна назваць цэнтрам дома.\nКухня ў італьянскім стылі гэта перш за ўсё ўтульнасць\nЭтап першы - аздабленне\nПадлогі і столі белага і іншых кветак\nВокны і дзверы ў напрамку Праванс\nЭтап другі - мэбля і асвятленне\nКухонная мэбля ў італьянскім класічным, сучасным,\nвясковым, краіна і стыль лофта\nсвяцільні, шторы, фартух ў міжземнаморскім стылі: афармленне з астраўком\nЭтап трэці - дэкарыравання і дызайн\nДызайн кухні ў італьянскім стылі патрабуе асаблівага падыходу, бо ён не так просты, як здаецца з першага погляду. У ім цесна перапляліся вытанчанасць, карані якой знаходзім у антычнасці, з прастатой, ўласцівай вёсачцы італьянскай Тасканы. Часта гэты стыль называюць тасканскім. Што ж для яго характэрна?\nАсаблівасці італьянскага стылю:\nнасычаныя прыродныя колеру ў інтэр'еры;\nспалучэнне вытанчанасці і прастаты;\nвыкарыстанне натуральных матэрыялаў;\nарганічнае спалучэнне традыцыйных і сучасных элементаў;\nкантрасны падыход пры падборы фактур;\nвялікая колькасць элементаў дэкору.\nінструкцыю, як аформіць інтэр'ер кухні ў італьянскім стылі, напісаць складана, бо гэты народ славіцца сваёй вынаходлівасцю не толькі ў ежы. Але некаторыя рэкамендацыі ўсё ж рушаць услед.\nДля аздаблення кухні ў італьянскім стылі выкарыстоўваюцца толькі натуральныя матэрыялы: дрэва, метал, камень, кераміка. Дапушчальныя якасныя заменнікі, хоць кошт іх будзе практычна на адным узроўні з натуральнымі.\nнатуральныя матэрыялы- гэта сакрэт стылю\nЛепшым варыянтам для аздаблення сцен стане дэкаратыўная тынкоўка. Вітаецца змешванне матэрыялаў, але ў межах разумнага. Калі хочаце шпалеры, то выбірайце аднатонныя, пад афарбоўку. фартух, частку сцяны, калёны і камін абкладзеце каменем або цэглай. Даволі часта кухонны фартух дэкаруюць пліткай, на якой намаляваная ежа і ўсё, што з ёй звязана.\nКаб дадаць кухні цеплыні, дадайце ў інтэр'ер адценні памяранцавага і жоўтага. Акрамя таго, выкарыстоўвайце колеру, якія нагадваюць пра мора і прыродзе Італіі. Блакітны асацыюецца з небам і марской вадой, зялёны ─ з пагоркамі і вінаграднікамі, бардовы ─ з духмяным віном, лавандовый перадае прыгажосць квітнеючых лугоў.\nКамін ─ адзін з галоўных атрыбутаў на кухні Італіі. Для кватэр ўжываюць электрычныя мадэлі. Для прыватных дамоў і дач пабудуйце сапраўдны камін.\nКаміны для дома дроўныя сваімі рукамі зрабіць не так і цяжка. Кароткая інструкцыя:\nМур дымавой трубы.\nАздабленне каміна дэкаратыўнай тынкоўкай часцей за ўсё ажыццяўляецца менавіта ў інтэр'еры ў італьянскім стылі.\nКамін - неотчуждаемые атрыбут італьянскага дызайну памяшкання\nСавет! Для аздаблення каміна ўжываюць адмысловыя склады. Звычайная дэкаратыўная тынкоўка парэпаецца праз некалькі дзён.\nУ кухні з высокімі столямі добра глядзяцца драўляныя бэлькі. Яны могуць быць аднаго колеру або кантраснымі. Невысокія столі аздоблены дрэвам, выраўняйце і старанна пабелены.\nТрадыцыйна падлогі на італьянскай кухні каменныя. Сучасныя італьянскія кухні адыходзяць ад гэтага правіла. Для падлог выбіраюць дрэва, мармуровую плітку, керамогранит, камень натуральнага або штучнага паходжання.\nДалоў пластыкавыя вокны з шклопакетаў! Для італьянскага стылю яны не прымальныя. Вокны павінны быць толькі з дрэва. Падваконнік абкладзеце пліткай небудзь спыніцеся на варыянце з каменя.\nВокны завесьте шторамі з лёгкіх матэрыялаў. Шторы Італіі ўласцівая элегантнасць. Іх асаблівасцю з'яўляецца тое, што іх нельга цалкам адкрыць. Італьянскія шторы з тканіны цалкам можна замяніць драўлянымі жалюзі альбо рымскімі шторамі.\nУ якасці матэрыялу для дзвярэй лепш за ўсё абраць дуб або хвою. З цёмнымі масіўнымі дзвярамі добра спалучаюцца дзвярныя ручкі пад золата.\nАконны праём павінен быць выкананы з прыгожых парод дрэва\nКухонны гарнітур - дэталь, на якую падае погляд адразу ж пры ўваходзе ў памяшканне. Выгадна падаць нюансы італьянскага стылю дапаможа пісьменна усталяванае і адрэгуляванае асвятленне.\nІтальянцы любымі даступнымі метадамі паказваюць асаблівае стаўленне да традыцый. італьянская мэбля не з'яўляецца выключэннем. Яе выгляд павінен паказваць на тое, што яе зрабілі шмат гадоў таму. Для гэтага выкарыстоўваюць розныя метады состаривания. Нярэдка ў доме прысутнічае антыкварная мэбля.\nДапушчальныя толькі мадэлі з натуральнага дрэва. Фасады можна пафарбаваць у натуральныя адценні. Для захавання нацыянальнага каларыту навясныя шафкі лепш замяніць масіўным буфетам. Вітаецца разьба з выкарыстаннем раслінных элементаў. Італьянскія ручкі для кухоннай мэблі ─ металічныя, могуць быць розных формаў або ж наадварот адрознівацца сваёй прастатой.\nЦэнтр італьянскай кухні ─ вялікі абедзенны стол. Для стальніцы выбірайце натуральны камень. Бюджэтны варыянт ─ абкласці паверхню драўлянага кухоннага стала пліткай з керамікі, імітуе камень.\nІтальянскія кухні ў сучасным стылі мяркуюць выкарыстанне бытавой тэхнікі колеру металік. Яна не павінна кідацца ў вочы. Над плітой змесціце вялікую купальную выцяжку.\nУсё павінна спалучацца стылі нават выцяжка\nКаб стварыць на кухні сонца па-італьянску, паклапаціцеся, каб святло быў рассеяны і цёплым. Традыцыйна цэнтр памяшкання павінен быць прыцемненых, таму люстра выкарыстоўваецца часцей за ўсё як дэкаратыўны элемент. Абавязкова трэба падабраць да яе дадатковыя свяцільні ці бра. Іх павінна быць шмат. Цікава глядзяцца свяцільні ў выглядзе газавых лямпаў, ліхтароў або падсвечнікаў.\nДля інтэр'еру ў італьянскім стылі характэрны нейкі творчы беспарадак. Мэбля з разьбой прывабная, але жыхары Італіі аддаюць перавагу захоўваць кухонныя прыналежнасці на ўвазе. Іх расстаўляюць па палічках або развешваюць па Кручкам.\nАтмасферу італьянскай кухні падкрэсліце з дапамогай вышыванай абрусы, падушачак і ласкутнага шыцця малюначкамі з нацыянальнымі матывамі.\nАжывіць інтэр'ер дапамогуць прыгожыя бутэлечкі з алівай, слоічкі для спецыі, садавіну ў плеценым кошыках. Не забудзьцеся паставіць шмат гліняных гаршчкоў з жывымі раслінамі і ваз з кветкамі. Развесьте пучкі сухіх раслін і звязкі лука па кухні. Так вы і гасцей здзівіце, і элементы італьянскага інтэр'еру ў кухню ўнясе. Вось такая яна кухня ў італьянскім стылі.


Курс даляра ЗША вырас на біржавых таргах | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНа таргах Беларускай валютна-фондавай біржы 24 лістапада 2016 года беларускі рубель знізіўся да даляра ЗША, павялічыўся — да еўра і расейскага рубля.\nПаводле вынікаў таргоў курс еўра знізіўся на 0,0015 рубля (0,07%) да 2,0705 рубля.\nКурс даляра вырас на 0,0133 рубля (0,68%) і склаў 1,9647 рубля.\nКурс расейскага рубля (за 100 адзінак) знізіўся на 0,0058 рубля (0,19%) і склаў 3,041 беларускага рубля за 100 расейскіх.\nУ курсаўтварэнні Нацбанк выкарыстоўвае механізм прывязкі курсу рубля да кошыка валют, у якім удзельная вага расейскага рубля складае 50%, даляра ЗША і еўра — 30 і 20% адпаведна.\nБеларускі рубель рэагуе на дынаміку курсу расейскага рубля, якая значна залежыць ад цэн на нафту. Нафта маркі Brent зараз таргуецца ля адзнакі 49 даляраў за бараль. Расейская валюта адкрыла таргі чацвярга зніжэннем да даляра і еўра.\nУ Расеі сярэднеўзважаны курс даляра да рубля разлікамі „заўтра” на адзінай гандлёвай сесіі ММВБ, на падставе якога ўстанаўліваецца афіцыйны курс Цэнтрабанка, на 11.30 чацвярга, 24 лістапада, вырас на 61,92 капейкі, склаўшы 64,6279 рубля.\nПрагнозы росту даляра ЗША ад беларускіх экспертаў\nДаляр і еўра падаражэлі па выніках біржавых таргоў


Вайсковая сувязістка: зарплата 3,2 мільёна | Новы Час\n— Дзе падвязка на панчосе? Як ты ваяваць збіраешся?! — крычыць маёр на Алесю, якая згубіла, нібыта туфлік Папялушка, падвязку для гумовай панчохі падчас мітусні ў першыя хвіліны пасля абвяшчэння навучальна-баявой трывогі.\n— А я… не збіраюся ваяваць, — разгублена і шчыра адказвае радавая, гледзячы на маёра блакітнымі вачыма.\n— Мо, ты яшчэ і не памятаеш нумар свайго аўтамата? — злуецца камандзір.\nАле лічбы адскокваюць ад дзявочых зубоў. Ты можаш не памятаць нумар свайго мабільнага, але нумар аўтамата — мусіш. Сваю зброю Алеся можа разабраць і сабраць з заплюшчанымі вачыма. Нават умее страляць.\nГучыць каманда «Газы!», і Алеся хуценька нацягвае на галаву процігаз, ад чаго мне робіцца млосна: перад вачыма ўсплылі кадры з хронікі Першай сусветнай — «жоўтая смуга» хлору напаўзае ў траншэі, перакошаныя твары салдат, што задыхаюцца…\nДа трывог Алеся — механік радыёрэлейнай станцыі (а па-іншаму — сувязістка) у адной з вайсковых частак Мінскага раёна — прызвычаілася.\nСёння яна паднялася а чацвёртай раніцы, нягледзячы на ўласны выходны, бо а пятай мусілі абвясціць чарговую трывогу. Але тэлефон маўчаў. Сонная Алеся прачакала да сямі і сама патэлефанавала ў частку. Нават у выходны трэба быць на сувязі, каб быць гатовай у любы момант выехаць на службу па першым жа загадзе камандзіра.\nЗа выключэннем трывог, увесь працоўны час дзяўчына суткі праз суткі сядзіць у невялікім, нашпігаваным правадамі памяшканні і злучае па вайсковай сувязі сваю частку з іншымі. Мяне так і падкідвае даведацца што-небудзь з вайсковых таямніц, але сувязістка расчароўвае.\nВось тут у гэтых машынах у холад і спякоту працуюць сувязісткі\n— Працы амаль няма, — прызнаецца Алеся. — Ем саладосці, каб неяк сябе заняць, гэта — парушэнне, нам нічога нельга есці на дзяжурстве. Як і прыносіць з сабой мабільнік, наўтбук, карыстацца інтэрнэтам, разгадваць крыжаванкі і чытаць літаратуру. Сядзім дзень і ноч, чакаем, калі хтосьці патэлефануе…\nЗа месяц перманентнага чакання з начнымі дзяжурствамі ўключна Алеся атрымлівае 3 мільёны 200 тысяч, ці $368.\n— Калі без дзяжурстваў, — каментуе яна, — то было б усяго 2,5 мільёна.\nВынікае, што заробак сувязісткі-кантрактніцы беларускага войска чыстымі складае $288.\n— Мне яшчэ добра, сяджу ў звычайным памяшканні, — цешыцца дзяўчына. — Частка сувязістак душыцца ў бункеры, дзе няма вентыляцыі, і ўлетку там кроплі вільгаці збягаюць па сценах, як у лазні. Выходзіць з бункеру падчас сутачнага дзяжурства забаронена.\nЗмушаныя гультайства і чаканне — не самы моташны момант працы сувязістак. Сапраўднае выпрабаванне — маральная знявага з боку тых, на каго Алеся калісьці пазірала з захапленнем.\n— Да прыходу ў частку я млела ад выгляду вайскоўцаў! Падавалася, што афіцэр — гэта выхаваны, галантны і дужы чалавек. І калі ў мой каледж сувязі прыехалі «купцы» за выпускнікамі, я ўзрадавалася, што магу трапіць у войска, да сваіх куміраў, — узгадвае Алеся. — Самыя высокія заробкі сувязістаў — на «Белтэлекаме», але ўладкавацца туды без досведу працы дастаткова складана. Вайскоўцы ж наабяцалі нам залатыя горы: высокі заробак, працоўны графік — суткі праз трое (!), чаргу на льготнае будаўніцтва жылля.\nНа крылах дзявочых мрояў Алеся паляцела служыць у войска. Там яе сустракалі не паручнікі ды карнэты ў белых пальчатках, а сапраўдны шок. Майстры лаянкі ў пагонах шчодра абклалі дзяўчыну трохпавярховымі мацюкамі, а «сталічная штучка» ў званні падпалкоўніка ўзнагародзіў абразлівай мянушкай «калгасніца», бо Алеся не здолела яго адразу з кімсьці злучыць.\n— Давёў мяне да слёз, увогуле шмат плакала першы час. І зараз слёзы здараюцца на службе, бо мацюкі ў свой адрас чуеш ад усіх афіцэраў, за выключэннем трох чалавек, — распавядае Алеся. — Ніхто не заўважае, што перад імі жанчына, няма размежавання. Кантрактнікі шмат п’юць. Такіх хамаў і алкашоў, як у войску, я не сустракала нідзе! Вось салдаты-тэрміновікі зусім іншыя — і дапамогуць, калі трэба што, і павітаюцца, як трэба. А афіцэры… Мне сорамна за іх. І я хацела б, каб мой будучы муж быў кім заўгодна, толькі не вайскоўцам. Вярнуўшыся дахаты, афіцэры спаганяюць на сям’і злосць — ведаю ад іхніх жонак. Але ўсё хаваецца.\n— Як лічыш, чаму кантрактнікі маральна дэградуюць?\n— Нізкія заробкі, незадаволенасць жыццём, але, галоўнае, сама сістэма гэтаму спрыяе. Шмат кантрактнікаў бяжыць з войска. Я сама ледзь выкручваюся па грошах.\nАмаль уся касметыка Алесі — беларускай вытворчасці, сярод якой расійскі крэм «Чорны жэмчуг» выглядае экзотыкай. З ежы ніколі не набывае морапрадукты і сыры, затое слоікамі паглынае арэхава-шакаладную пасту — падсалоджвае жыццё. У адпачынак збіраецца да бацькоў у іншы горад, ніякіх курортаў.\n— Чаму трымаешся за войска?\n— Я хачу паступіць ва ўніверсітэт, а войска можа аплачваць арэнду жылля ў памеры да 1 мільёна 200 тысяч, калі здымаеш яго афіцыйна. Пакуль здымала не па дамове, за свае грошы, бо гаспадыня кватэры пазбягала падаткаў. Зараз знайшла варыянт арэнды з дамовай. Як скончу вучыцца, кіну службу. Што тычыцца абяцанай ільготнай чаргі на жыллё, то трапіць у яе можна толькі праз пяць год службы. А пачаць будаваць кватэру — яшчэ мінімум праз дзевяць, менавіта столькі, напрыклад, чакала мая знаёмая сувязістка.\n— А чым яшчэ падтрымліваюць так званы баявы дух у войску?\n— Калі зверху прыходзіць тэлеграма наконт ідэалагічнай працы, нас збіраюць у клубе і круцяць патрыятычныя перадачы. Сярод «дрэнных» войскаў у свеце, як нам паказваюць, войскі краінаў Еўрасаюза і ЗША. Дэманструюць «ганебныя і хворыя» чалавечыя стасункі ўнутры замежных войскаў, здзекі і дзедаўшчыну.\nАлесіны папярэдніцы з германскага войска, 1943 г.\nЗаробкі ў арміях іншых краін\nМінімальны заробак службоўца, з улікам падаходнага падатку, — 17 400 расійскіх рублёў ($553) на месяц. У камандзіра ўзвода ён даходзіць да 58 812 рублёў ($1870). Бонусы: забеспячэнне жыллём (пры яго наяўнасці) ці сумай для яго арэнды і пазаконкурснае паступленне ў ВНУ.\nУ залежнасці ад досведу, шараговы салдат атрымлівае ад $17 000 да $24 000 на год. Бонусы: бясплатнае медыцынскае абслугоўванне, вылучэнне дзяржавай больш за $50 000 на аплату навучання ў каледжы (калі мабілізаваны жадае вучыцца) і каля $4 000 штогод на харчаванне кожнага салдата, таксама бясплатная вышэйшая адукацыя ў ваенных вучэльнях.\nНа пачатковым узроўні — каля 272 фунтаў ($409) на тыдзень, аплата можа вырасці аж да 17 514 фунтаў ($26 390) на год. На працягу пяці гадоў можна даслужыцца да сяржанта і атрымліваць да 32 756 фунтаў ($49 358) штогод. Бонусы: дапамога ў набыцці нерухомасці, безадсоткавая «вайсковая» пазыка памерам да 8 500 фунтаў ($12 808), а калі салдат праслужыў больш за чатыры гады — да 75 000 фунтаў ($113 013). Кантрактнікі, што адслужылі больш за два гады, маюць права на пенсію па старасці (яе памер — у адпаведнасці з памерам апошняй зарплаты вайскоўца). Матэрыяльная (да 8 000 фунтаў) падтрымка ў навучанні, калі кантрактнік абавязваецца служыць прынамсі тры гады пасля ўніверсітэта.\nУ залежнасці ад выслугі, умоў службы і шэрагу іншых параметраў, шараговы салдат атрымлівае ад 1 200 да 2 000 еўра на месяц, афіцэры — да 4 000. Апроч гэтага, салдату вяртаюць кожны дзень ад 110 еўра падаткаў. Такім чынам, зарплата нямецкага кантрактніка можа даходзіць аж да 4 000–5 000 еўра штомесяц. Бонусы: добрая пенсія і бясплатнае медыцынскае абслугоўванне.


Грамадская думка стала больш пазітыўнай і ўзважанай — Мусіенка пракаменціраваў вынікі сацапытання | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Грамадская думка стала больш пазітыўнай і ўзважанай — Мусіенка пракаменціраваў вынікі сацапытання\nПа заказе ЗАТ «Другі нацыянальны тэлеканал» з 5 па 21 ліпеня Аналітычны цэнтр ЕсооМ з прыцягненнем фонду «Украінская палітыка» правёў рэспубліканскае апытанне грамадскай думкі «Сацыяльнае мысленне і медыясістэмы». Апытана 1890 рэспандэнтаў у 126 населеных пунктах усіх рэгіёнаў Беларусі з захаваннем прынцыпу рэпрэзентатыўнасці для насельніцтва Беларусі ад 18 гадоў па палавой прыкмеце, узросце, занятасці, тыпе населенага пункта і рэгіёне пражывання рэспандэнтаў. Атрыманыя рэзультаты БелТА пракаменціраваў дырэктар Аналітычнага цэнтра EcooM Сяргей Мусіенка. На гэты раз у цэнтры ўвагі сацыёлагаў — погляд грамадзян на сваё матэрыяльнае становішча і на міжнароднае супрацоўніцтва Беларусі.\nУ прыватнасці, рэспандэнтам было зададзена пытанне: з якімі дзяржавамі (міжнароднымі арганізацыямі) Беларусі неабходна выбудоўваць узаемавыгаднае супрацоўніцтва ў першую чаргу? У ліпеньскім апытанні прадстаўлены параўнальны аналіз з данымі, атрыманымі ў час лютаўскага апытання, праведзенага па заказе БелТА.\n«Мы хацелі параўнаць, як змянілася меркаванне людзей за мінулыя паўгода. На што я звярнуў бы тут увагу, дык гэта роля Кітая. Яна вырасла практычна ў два разы з 15,3 працэнта ў лютым да 27,6 працэнта ў ліпені. Што датычыцца ЕАЭС, то лічбы засталіся практычна такімі ж — 13,2 працэнта і 13,8 працэнта адпаведна. Амаль нязменным і нізкім засталося жаданне супрацоўніцтва з ЗША — 5,7 працэнта ў лютым і 5,5 працэнта ў ліпені. А вось ЕС крыху прасёла з 17,6 працэнта да 14,8 працэнта. Аб чым усё гэта сведчыць? Ролю Расіі мы ўсе добра ўбачылі, а ролю Кітая мы хацелі б убачыць больш аб’ёмна ў асвятленні ініцыятыў. Адчуваецца запатрабаванасць ва ўзаемадзеянні з Кітаем. Таму, на мой погляд, СМІ трэба ўдзяляць гэтаму ўвагу. Ідзе будаўніцтва футбольнага стадыёна і басейна, медыцынская дапамога, экспартныя пастаўкі прадуктаў харчавання — ёсць шма падстаў гаварыць аб росце ўзаемадзеяння з КНР, — сказаў Сяргей Мусіенка. — Невялікае зніжэнне Расіі з 39,8 працэнта да 31,1 працэнта сведчыць аб тым, што ёсць узаемавыгаднае супрацоўніцва, яно развівацца, мы бачым яго вынікі, і таму сітуацыя стала стабільнай, не патрабуючай актыўнага пацвярджэння».\nБеларусам таксама прапаноўвалася ацаніць дзеянні краін і аб’яднанняў адносна падзей у нашай краіне. «Гэта вельмі цікавае пытанне, асабліва ў параўнанні з папярэднімі данымі. І адразу прыкметны рост Расіі — з 16,8 працэнта ў лютым да 51 працэнта ў ліпені. І лютаўскае „хутчэй станоўча“ перамяшчаецца ў ліпеньскае больш дакладнае „станоўча“. Тут жа спад „адмоўна“ і „хутчэй адмоўна“. Гэта адлюстраванне таго, што мы ўбачылі на ўласныя вочы і дзякуючы СМІ — сустрэчы кіраўнікоў дзяржаў, ініцыятывы, рэальная дапамога. Мы ўбачылі выразную падтрымку Расіі. І зноў жа значны рост Кітая: „станоўча“ — з 16,3 працэнта да 28 працэнтаў, „хутчэй станоўча“ — з 29 працэнтаў да 31,3 працэнта. „Не магу адказаць“- па 22,1 працэнта ў Расіі і Кітая — гэта тое медыйнае поле, з якім трэба працаваць, тлумачыць, даносіць інфармацыю людзям праз самыя розныя каналы, у тым ліку размовы з роднымі, знаёмымі», — адзначыў кіраўнік EcooM.\nНа гэтым фоне прыкметны спад ацэнак пазіцый Польшчы — «хутчэй адмоўна» і «адмоўна» — 65,1 працэнта (у лютым — 42,4 працэнта) і Украіны — 55,4 працэнта (39,7 працэнта). «У людзей пачалі спадаць ружовыя акуляры, або яны проста нарэшце задумаліся. Але гэта ў многім залежыць ад пазіцыі саміх гэтых краін: Польшчы, Укратны і іншых, імклівы спад у ацэнках ролі якіх мы бачым. Тэндэнцыя вельмі добра відаць у параўнанні. Мы бачым двухкратны спад у тых жа краін Балтыі. І гэта шмат аб чым сведчыць. У параўнанні з лютым вельмі яскрава сябе праявілі ЗША. У лютым „станоўча“ і „хутчэй станоўча“ — каля 12 працэнтаў. Цяпер — толькі 3 працэнты. Краіны праз сваіх прадстаўнікоў даносяць да нас сваю пазіцыю. Разважлівыя людзі гэта бачаць і адсюль такая адмоўная рэакцыя, — падкрэсліў Сяргей Мусіенка. — Прычым, як правіла, гэта пазіцыя лідараў гэтых краін. І людзей (нават з беларускім пашпартам), якія адстойваюць свае і чужыя інтарэсы, а не Беларусі. І яшчэ адзін важны момант: ні ў кога няма такой лічбы „не магу адказаць“, як у Вялікабрытаніі — 56 працэнтаў. Гэта ўжо лічба красамоўная. Пра Расію так не адказваюць, там усё зразумела людзям. А тут пазіцыя нейкая хітрая — не вашым і не нашым. А каму і навошта? Як вынік, і адмоўнае стаўленне захавалася — 27,2 працэнта».\nЗначны спад відаць і па ЕС. «Станоўча» і «хутчэй станоўча» — усяго 2,7 працэнта і 12,3 працэнта супраць лютаўскіх 7,3 працэнта і 13 працэнтаў. «Хутчэй адмоўна» і «адмоўна» — 45,3 працэнта.\n«У чым пазітыўны парадак дня Еўрапейскага саюза наогул? Калі б тыя ж авіяцыйныя санкцыі былі ўведзены пасля прыезду прадстаўнікоў ЕС, разбору сітуацыі. Гэта ж надзвычайная сітуацыя была. Калі б мы гэты самалёт прапусцілі, не адрэагавалі б, пра бомбу на борце нікому не паведамілі б і, не дай бог, інцыдэнт здарыўся ў Вільнюсе, то гэтыя „сабакі“ былі б на нас гэтак жа спушчаны. Ці яшчэ больш? Падстава — вы не забяспечваеце авіяцыйнай бяспекі. Вы не рэагуеце на тэрарыстычныя пагрозы, своечасова не паведамляеце партнёрам. Гэта была загадзя спланаваная акцыя для іншых мэт. Цяпер памалу мы пачынаем разумець, чаму і навошта гэта адбывалася. Заўважце, ніякая краіна ЕС не паставіла пытанне так: Пратасевіч прызнаў сваю віну, у чым праблема? Лятайце. Інакш кажучы, размова не пра Пратасевіча, не пра нашу апазіцыю, а пра транспартны калідор, пра давер. Мы былі гарантам бяспекі ў цэнтры Еўропы. Увядзенне супраць нас авіяцыйных санкцый — ужо не дазваляе гаварыць так пра нас. Нас аблятаюць. А гэта павінна ўплываць на меркаванне кітайскага партнёра пра нас і пераключыць яго на Украіну. Чаму Украіна наперадзе планеты ўсёй кідаецца на нас? Вось вам і адказ. Яе ўтрымліваць Англія за свой кошт не хоча. Толькі кітайскія партнёры не захацелі на Украіну ісці. Можа, іх там часта падманвалі? Ну, не падлічылі „заказчыкі“ ўсё тут да канца. Але аб гэтым жа ўслых ніхто не скажа. Цяпер наогул прызнаваць свае памылкі на Захадзе не прынята. Час такі», — растлумачыў дырэктар EcooM.\nЯшчэ адно пытанне, зададзенае беларусам: як змянілася ваша матэрыяльнае становішча за апошні год? «Істотна палепшылася» — так адказалі 2,9 працэнта апытаных, «нязначна палепшылася» — 6,9 працэнта, «не змянілася» — 41 працэнт, «нязначна пагоршылася» — 28,3 працэнта, «істотна пагоршылася» — 5,3 працэнта.\n«Тут адказы паказальныя, таму што гэты год кавідных абмежаванняў ва ўсім свеце. Але мы жывём у сітуацыі, калі ў нас няма лакдаўнаў, каранцінаў, каменданцкай гадзіны, драконаўскіх мер, абмежаванняў. За паўгода ў 3 працэнтаў насельніцтва адбылося паляпшэнне матэрыяльнага становішча і не змянілася сітуацыя ў 40 працэнтаў апытаных. Так, ёсць нязначнае пагаршэнне, але яно было і ў лютым. Часта мы сутыкаемся з тым, што гэта нейкая ўстаноўка, сацыяльнае мысленне. Мне дрэнна. А ў чым дрэнна? Няма адказу», — дадаў Сяргей Мусіенка.\nУ працяг тэмы прапаноўвалася пытанне: калі ваша жыццё пагаршаецца, то, як вы думаеце, хто ў гэтым вінаваты? «Гэта пытанне было ў ліпеньскім апытанні. Але тады яно было адкрытым. На гэты раз мы згрупавалі адказы на аснове таго, што прагучала тады ад людзей. Пры гэтым пакінуўшы пазіцыю „іншае“. Вырасла „ўрад іншых краін“ — з 2,9 працэнта да 4,7 працэнта. „Сусветная кан’юнктура“ — з 4,6 працэнта да 13,1 працэнта. Гэта ўсведамленне прыходзіць да нас у тым ліку дзякуючы рабоце СМІ, іх выразнаму растлумачэнню, што адбываецца ў іншых краінах, напрыклад Германіі, Францыі, Іспаніі, прычым нават сярод людзей, якія ганарацца, што не глядзяць наша ТБ ці не чытаюць газет. У лютым гэта адчуванне „пагоршылася істотна“ ў пэўнай ступені пераносілася на ўрад і кіраўніка дзяржавы. Цяпер жа мы ўбачылі зусім іншую карціну: „палітычная апазіцыя“ — рост з 7,3 працэнта да 12,2 працэнта. „Няма адказу“ — 22 працэнты. Але сюды ўваходзяць тыя, хто нават не задумваўся аб гэтым. Ну, пагоршылася. Хто вінаваты? Не ведаю. Часта ў гэтым пытанні многія дапісвалі: а нічога не змянілася. І гэта таксама пазітыўны момант, які мы ўбачылі. Наогул, у параўнанні з лютым грамадская думка стала больш пазітыўнай і ўзважанай. Мы нават не гаворым цяпер хто за каго. Людзі пачалі проста разбірацца, задумвацца. Калі чалавек хоча разабрацца ў сітуацыі — у яго ёсць такая магчымасць», — канстатаваў Сяргей Мусіенка.\nДаныя сацапытання: Больш за чвэрць беларусаў ускладаюць на сябе адказнасць за якасць жыцця\nУ прыярытэце — захаванне сацыяльных гарантый


Нешта ня тое робіцца ва Ўкраіне - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nНародная Рада г. Запарож’я ды Запарожскай вобласьці\n69005, Запарож’е-5, а/с 669,\nМіністру абароны Ўкраіны\nстаршыням дэпутацкіх фракцый ВР\nстаршыням палітычных партый\nваланцёрам й іх саюзам\nНародная Рада г. Запарож’е і Запарожскай вобласьці – гэта стала дзеючы з 23.02.2014 года калегіяльны орган, створаны Запарожскай тэрытарыяльнай абшчынай для забесьпячэньня, у прыватнасьці, удзелу грамадзян у кіраваньні дзяржаўнымі справамі, ажыцьцяўленьня грамадскага кантролю за дзейнасьцю органаў выканаўчай улады і ўліку грамадскай думкі ў час фармаваньня і ажыцьцяўленьня дзяржаўнай палітыкі.\nАжыцьцяўляючы свой доўг перад тэрытарыяльнай абшчынай, Народная рада г. Запарож’я і Запарожскай вобласьці, падводзячы вынікі бездапаможнай дзейнасьці дзеючага антыўкраінскага рэжыму, вымушана заявіць:\nАбсалютным дасягненьнем ўкраінскай улады стала тое, што 23 гадоў дзеючы рэжым стаў зусім незалежным ад Украінскага народу! Нас пазбавілі магчымасьці ўплываць на ўладу, у выніку чаго ўкраінскі народ цалкам адхілены ад працэсу кіраваньня дзяржавай.\nПакуль улада не ўспрыме той факт, што народ Украіны павінен мець механізм адхіленьня ад любой пасады любога дзяржаўнага служачага, гэтая ўлада будзе ўспрымацца грамадствам толькі як ненавісны антыўкраінскі акупацыйны рэжым.\nПарашэнка стаў прэзідэнтам Украіны толькі дзякуючы маніпуляцыям сьвядомасьцю выбаршчыкаў шляхам апублікаваньня рэйтынгаў зь істотна завышанымі паказчыкамі падтрыманьня сябе і прыніжанымі – у апанентаў, нагнятаючы ілюзію пра непазьбежнасьць і падкрэсьліваючы неабходнасьць сваёй перамогі быццам героя-выратавальніка. Таму, пачаўшыся з хлусьні, уся дзейнасьць Парашэнкі на пасадзе прэзідэнта Ўкраіны пабудавана на:\nа) утойваньні зьвестак як пра сапраўдны стан рэчаў, так і прынцыпы сваёй антыўкраінскай унутранай і зьнешняй палітыкі;\nб) працягу ганебнай практыкі абсалютна ўсіх папярэднікаў выконваць волю Крамля, накіраваную выключна на ператварэньне Ўкраіны ў Маларосію.\nТак, першым крокам стаў праект зьмяненьняў у Канстытуцыю Ўкраіны № 4178а ад 26.06.2014, унесены Парашэнкам у Вярхоўную Раду. Той законапраект быў схаваным імкненьнем кланава–алігархічнай сістэмы вярнуць Украіну ў склад Расейскай імперыі й зрабіць немагчымым існаванне Незалежнай Саборнай Украіны. Ажыцьцявіўшы аналіз законапраекту, нацыянальна сьвядомыя патрыятычныя сілы Ўкраіны забілі трывогу. У прыватнасьці, Народная рада г.Запарож’е і Запарожскай вобласьці апублікавала адкрыты зварот да дзейнага рэжыму, дзе адзначала, што сьпешка ў прыняцьці, утойваньне зьместу і непрыцягненьне грамадства да шырокага абмеркаваньня прапанаваных канстытуцыйных зьмен накіраваныя на:\nа) адхіленьне народу Ўкраіны ад працэсу кантроля за дзеяньнямі ўлады і кіраваньня дзяржавай у цэлым;\nб) пазбаўленьне грамадзян права на абарону сваіх правоў і свабод, а таксама права ўласнасьці на прыродныя рэсурсы Ўкраіны;\nв) зьнішчэньне ўкраінскай нацыі й дзяржавы ў цэлым з прычыны схаванай федэралізацыі й прадастаўленьня асаблівага статусу мове акупанта,\nсьведчаць аб імкненьні алігархічнага клану Парашэнкі па сваім меркаваньні ператварыць Украіну ў Краіну рэгіёнаў! Але менавіта супраць гэтага Ўкраінцы выйшлі на Майдан! У барацьбе менавіта з гэтым ворагам колер нацыі складаў галовы на Майдане, а цяпер [складае] – на расейска-ўкраінскай вайне!!!\nДругім крокам стала афіцыйнае непрызнаньне факту пачатку расейска-ўкраінскай вайны (разьвязанай вечным ворагам Украіны – расейскім імперскім акупантам) шляхам упартага выкарыстаньня тэрміна “антытэрарыстычная аперацыя” (АТА) замест “вайна” і, як вынік, адсутнасьць дзейсных мер для перамогі над нашэсьцем расейскіх акупантаў:\nа) неажыцьцяўленьне практычных мер па аднаўленьні Ўзброеных Сіл Украіны на якасна новай аснове;\nб) нежаданьне сфармаваць прафесійны Ўкраінскі Генштаб, здольны распрацаваць і ажыцьцявіць эфектыўную ваенную аперацыю;\nв) неўвядзеньне ваеннага становiшча;\nг) неажыцьцяўленьне ўсеагульнай мабілізацыі;\nв) непераведзеньне эканомікі на ваенныя рэйкі.\nАжыцьцяўленьне палітыкі “не справакаваць агрэсара!” у 1941 сябе не апраўдала…\nТрэцім крокам стаў замах Парашэнкі на тэрытарыяльную цэласнасьць і дзяржаўны лад Украіны шляхам ўнясеньня ў Вярхоўную Раду таемнага антыканстытуцыйнага законапраекту “Аб асаблівым парадку мясцовага самакіраваньня ў асобных раёнах Данецкай і Луганскай абласьцей”, якім прадугледжваецца:\nа) прыхаваная федэралізацыя Ўкраіны, якая прадугледжвае атрыманьне федэральных паўнамоцтваў (гл. арт. 6-9) нявызначанай (гл. арт. 1) часткай тэрыторыі дзьвюх абласьцей, фінансаваньне сацыяльна-эканамічнага разьвіцьця якіх будзе ажыцьцяўляцца за кошт скарачэньня выдаткаў на астатнія вобласьці Ўкраіны;\nб) узурпацыя ўлады асобамі, абранымі на мясцовых выбарах, шляхам гарантаваньня немагчымасьці датэрміновага спыненьня іх паўнамоцтваў (паводле арт. 5), а таксама забесьпячэньня беспакаранасьці любых злачынстваў, учыненых тэрарыстам, гвалтаўніком, рабаўніком, рэкецірам і ваенным злачынцам (арт. 3 ), зь якіх будзе сфарміраваная мясцовая ўлада (арт. 9 і арт. 5);\nв) прадастаўленьне асаблівага статусу мове акупанта (арт. 4), фактычна будзе азначаць зьнішчэньне ўкраінскага мовы і культуры, а, такім чынам, і ўкраінскай нацыі, на акупіраванай тэрыторыі.\nТаемнасьць гэтага законапраекту заключаецца ня толькі ў тым, што ён ня быў абнародаваны, а і ў тым, што Парашэнка патрабуе ад старшыні Вярхоўнай Рады падпісаць ня той тэкст, за які прагаласавалі дэпутаты, а за нейкі тэкст са зьменамі, якія зьявіліся ўжо пасьля галасаваньня і зь якімі незнаёмыя дэпутаты.\nЧацьвёртым крокам стала спроба Парашэнкі афіцыйна прызнаць і гарантаваць права на існаваньне і актыўную антыўкраінскую дзейнасьць пятай калоны шляхам унясеньня ў Вярхоўную Раду таксама таемнага законапраекту “Аб недапушчэньні перасьледу і пакараньня асоб-удзельнікаў падзей на тэрыторыі Данецкай і Луганскай абласьцей“.\nВа ўсім сьвеце пятая калона разглядаецца як нешта прывіднае, што ня здольнае ўплываць на вызначэньне ваеннай дактрыны дзяржавы, яе абароннага фінансаваньня або прынцыпаў фармавання войска. Але гэта – у цывілізаваным сьвеце!.. Ніводная краіна ня ведае такой ганьбы: 500-гадовае панаваньне прамаскоўскай антыўкраінскай сілы надзейна забясьпечвае каланіяльную залежнасьць Украіны ад адвечнага ворага – расейскай імперыі. Гэтым крокам Парашэнка спрабуе працягнуць ганебную практыку, распачатую яшчэ Юшчанкам, па забесьпячэньні беспакаранасьці дзейнасьці злачынцаў нацыянальнага маштабу шляхам абвяшчэньня амністыі без вынясеньня адпаведных абвінаваўчых прысудаў. Вынікам такой антыўкраінскай дзейнасьці ў 2005 годзе стала рэанімацыя палітычнага мерцьвяка – Партыі рэгіёнаў, амаль прымусовае вяртаньне яе членаў, якія зьбеглі былі за мяжу, і штучнае стварэньне зь яе апазіцыі ў процівагу першаму ўкраінскаму ўраду на чале з Ю.В.Цімашэнка.\nУвесь цывілізаваны сьвет актыўна прапагандуе лозунг “Мы не вядзем перамоваў з тэрарыстамі!”. Афіцыйна прызнаўшы “ЛНР” і “ДНР” тэрарыстычнымі арганізацыямі, Парашэнка ня толькі вядзе зь імі перамовы, але і заключае пагадненьні й дамагаецца зьмены дзеючага заканадаўства Ўкраіны для легалізацыі гэтых арганізацый шляхам распаўсюджваньня прававога поля Ўкраіны на іх дзейнасьць!\nНа Майдане 2013-14 гг. рэжым Януковіча зьнішчаў колер украінскай нацыі з мэтай запалохаць украінцаў. Рэжым Парашэнкі працягвае зьнішчэньне колеру нацыі ў АТА дзякуючы правядзеньню безнадзейнай, чыста пяхотнай аперацыі, у якой:\nа) украінскую пяхоту (якая там знаходзіцца ў асноўным без процітанкавых сродкаў) атачае бронетэхніка Узброеных Сіл РФ і беспакарана расстрэльвае;\nб) артылерыя Ўзброеных Сіл РФ з тэрыторыі РФ беспакарана абстрэльвае пазіцыі ўкраінскіх войскаў, якім аддадзены загад Вярхоўнага Галоўнакамандуючага аб забароне адкрываць агонь у адказ.\nМы сцьвярджаем, што патрыёты Ўкраіны сьвядома зьнішчаюцца рэжымам Парашэнкі, і асабіста Парашэнка зацікаўлены ў як мага большай колькасьці страт Украінскага народу на расейска-ўкраінскім фронце з мэтай: каб не было каму зьбірацца на Майдан 2014-15 гг. А калі й зьбяруцца – каб лёгка было разагнаць.\nТакую выснову мы засноўваем на нежаданьні Парашэнкі звольніць начальніка Генштабу Муженку толькі таму, што апошні зьяўляецца ідэолагам аперацыі, у выніку якой плошча зоны АТА паменшылася на 3/4. Вядома, такая пазіцыя не вытрымлівае ніякай крытыкі, улічваючы хаця б тое, што сітуацыя на фронце ўжо даўно ў корані зьмянілася і ўкраінская пяхота змагаецца ня супраць пяхоты “народнага апалчэньня ДНР”, а супраць бранетанкавых злучэньняў рэгулярных войскаў РФ.\nПагаршэньне сітуацыі на фронце ніяк не спрыяе зьяўленьню загаду аб неадкладнай раскансервацыі ўсёй наяўнай бронетэхнікі, артылерыі, авіяцыі ды перадачы яе на перадавую. Ваенныя склады – забітыя, тэхніка – гніе, а Парашэнка разам з Мінабароны і Генштабам настойліва ствараюць міф, што ў нас няма чым ваяваць! Прыклад – склады ў ВЧ А 4552 (пгт. Оржэў, Ровенская вобл.).\nПрызначаны Парашэнкам міністр абароны Гелетэй працягвае карпатлівую і настойлівую працу па зьнішчэньні Ўзброеных Сіл Украіны, пачатую многімі яго папярэднікамі. Нават ва ўмовах актыўных баявых дзеяньняў, міністр абароны не змог на належным узроўні забясьпечыць патрэбы фронту. Сітуацыя карэнным чынам зьмянілася, калі за справу ўзяліся валанцёры: армія забясьпечваецца перш за ўсё дзякуючы добраахвотным ахвяраваньням украінцаў праз валанцёрскія структуры. Затое на рахунках Мінабароны аселі велізарныя сродкі, якія міністэрства не жадае выкарыстоўваць па прамым прызначэньні.\nАбурэньню грамадскасьці не было мяжы, калі камандуючы Сухапутнымі войскамі Узброеных Сіл Украіны генерал-лейтэнант Пушнякоў падчас міжнародных ваенных вучэньняў “Рэпід Трэйдэнт-2014” дазволіў сабе заявіць, што важнасьць і неабходнасьць валанцёрскай дапамогі арміі зьяўляецца хлусьнёй, паколькі Мінабароны цалкам забясьпечвае патрэбы арміі. Рэакцыі на гэтыя словы няма ні ад Гелетэя, ні ад Парашэнкі.\nМіністэрства абароны праз прадпрыемствы Дзяржаўнага канцэрна “Украбаронпром” і яго пасярэднікаў, замест забесьпячэньня фронту сучасным і новым узбраеньнем, ажыцьцяўляе велізарны яго распродаж на ўнутраным рынку: ад АКМ да Мі-8. Ва ўмовах вайны асабіста Парашэнка (як прэзідэнт і Вярхоўны галоўнакамандуючы), асабіста Яцанюк (як кіраўнік ураду), асабіста Гелетэй (як міністар абароны) павінны былі спыніць гэтыя ганебныя дзеяньні. Але яны ў гэтым, падобна, асабіста фінансава не зацікаўлены!!!\nНародная рада г. Запарож’е і Запарожскай вобласьці сцьвярджае: каб наш рада і нацыянальна сьвядомыя запарожцы ні прыкладалі ўсе магчымыя і немагчымыя намаганьні да рамонту і раскансервацыі тэхнікі для патрэб 55-й артылерыйскай брыгады (ВЧ 1978), то гэтае падразьдзяленьне ніколі не зьехала б у зону АТА. Мы настойваем: у выкананьні гэтых рамонтных работ не зацікаўленыя ні мінабароны, ні запарожская аблдзяржадміністрацыя, галаву якой прызначыў Парашэнка! І толькі нам, украінцам, якія будуць сустракаць расейскага акупанта са зброяй у руках, гэта трэба…\nУ адпаведнасьці са стандартамі НАТО, міністрам абароны павінен быць цывільны чалавек. У час вайны міністр абароны – гэта антыкрызісны менэджэр, які адказвае за тылавое забесьпячэньне фронту. Улічваючы імкненьне Ўкраіны адпавядаць стандартам НАТА і тую небясьпеку для дзяржавы, якую ўяўляе міністэрства абароны, лепш з абавязкамі міністра абароны справіцца валанцёр, які за паўгода ўжо дэ-факта стаў сьпецыялістам па тылавым забесьпячэньні.\nПарашэнка, мінабароны і ўрад не сьпяшаюцца ўкладваць дзяржаўныя сродкі ва ўкраінскі ВПК, аддаючы перавагу аддаць яго замежным дзяржавам за аналагічнае ўзбраеньне, якое выпускаецца нацыянальным таваравытворцам: ад звышсучаснай бронетэхнікі да высокадакладнай зброі. Затое навыперадкі настойваюць на неабходнасьці ўкладаньня мільярдаў еўра ў будаўніцтва сьцяны ўздоўж расейска-ўкраінскай мяжы, прыводзячы ў прыклад Ізраіль. У той час, як усё прагрэсіўнае чалавецтва кантралюе мяжу з дапамогай спадарожнікавых сістэм (значна больш эфектыўных у плане падвышэньня абароназдольнасьці дзяржавы і танных), ва Украіне ствараюць наймаштабны ў свеце праект па раскраданьні дзяржаўных сродкаў! Менавіта гэтым, відаць, і тлумачыцца адсутнасьць пярэчаньняў з боку ўкраінскіх ці сусьветных (акрамя расейскіх – па зразумелых прычынах) экалагічных устаноў. Бо пабудова гэтай сьцяны нанясе непапраўную шкоду экасістэме Украіны.\nКожнае прызначэньне новага кіраўніка Нацбанка суправаджаецца штучным завышэньнем курсу даляра з прычыны метанакіраванай палітыкі Нацбанка (ва ўгоду таму ці іншаму алігарху). Старшыня Нацбанка Гонтарава не стала выключэньнем: у выніку наўмысных дзеяньняў НБУ, накіраваных на абясцэненьне грыўны, курс даляра імкліва палез уверх, чым быў нанесены непапраўны ўрон эканоміцы.\nПадводзячы вынікі дзейнасьці Парашэнкі на пасадзе прэзідэнта Ўкраіны, Народная Рада г. Запорож’е і Запарожскай вобласьці вылучае\nУльтыматум дзейнаму рэжыму:\n1. Неадкладна раскансерваваць усю наяўную бронетэхніку з мэтай яе адпраўкі на расейска-ўкраінскі фронт.\n2. Неадкладна перадаць на расейска-ўкраінскі фронт усю наяўную дзеяздольную бронетэхніку (у першую чаргу – новую) з мэтай перафармаваньня чыста пяхотных атрадаў (якія цяпер пераважаюць на фронце) на мотастралковыя злучэньні: пяхота павінна ваяваць на бронетэхніцы, а не на Камазах!\n3. Неадкладна пачаць поўную мабілізацыю. Для эфектыўнага ажыцьцяўленьня як абароны, так і наступальных аперацый, сфармаваць зь ліку мабілізаваных новыя злучэньні – замест чыста пяхотных падразьдзяленьняў фармаваць мотастралковыя батальёны.\n4. За няздольнасьць планаваць і кіраваць ваеннымі аперацыямі ўвесь склад Генштабу разжалаваць у шараговыя і адправіць на фронт, у акопы. Прызначыць на гэтыя пасады баявых афіцэраў, якія прымалі непасрэдны ўдзел у баях на расейска-ўкраінскім фронце. У выпадку неабходнасьці, неадкладна прысвоіць гэтым афіцэрам званьні, дастатковыя для заняцьця гэтых пасад.\n5. Неадкладна ліквідаваць штаб АТА і пакласьці на Генштаб Украіны распрацоўку і ажыцьцяўленьне паўнавартаснай ваеннай аперацыі з мэтай вызваленьня Ўкраіны ад расейскіх акупантаў. Склад штабу АТА разжалаваць у шараговыя і адправіць на фронт, у акопы.\n6. Неадкладна звольніць міністра абароны Гелетэя за неадпаведнасьць займанай пасадзе і прызначыць на гэтую пасаду аднаго з валанцёраў, які найлепш праявіў сябе ў АТА, непасрэдна забясьпечваючы армію ўсім неабходным.\n7. Вярхоўны Галоўнакамандуючы Узброенымі Сіламі Ўкраіны павінен неадкладна скласьці паўнамоцтвы праз поўную некампетэнтнасьць і ўскласьці выкананьне гэтых абавязкаў на начальніка Генштабу Украіны.\n8. Стварыць Стаўку Вярхоўнага Галоўнакамандуючага.\n9. Увесьці ваеннае становішча (пасьля выкананьня пп. 1-8).\n10. Законапраекты “Аб асаблівым парадку мясцовага самакіраваньня ў асобных раёнах Данецкай і Луганскай абласьцей» і «Аб недапушчэньні перасьледу і пакараньня-удзельнікаў падзей на тэрыторыі Данецкай і Луганскай абласьцей” павінны застацца выключна законапраектамі.\n11. За хлусьню і некампетэнтнасьць у пытаньнях забесьпячэньня Сухапутных войскаў неадкладна разжалаваць у шараговыя іх камандуючага, генерал-лейтэнанта Пушнякова, і адправіць у акопы на абарону Данецкага аэрапорта.\n12. Неадкладна звольніць кіраўніка Нацбанка Гонтараву за некампетэнтнасьць.\nУ выпадку невыкананьня гэтых патрабаваньняў з 10.10.2014 г. Народная Рада г. Запарож’е і Запарожскай вобласьці на падставе арт. 5 Канстытуцыі Ўкраіны аб’яўляе Парашэнку нелегітымным прэзідэнтам Украіны і пачынае прамую працэдуру датэрміновага спыненьня яго паўнамоцтваў.\nСтаршыня Народнай рады г. Запарож’е\nі Запарожскай вобласьці А.В. Ткачэнка\nСтаршыня камітэту па адміністрацыйна-\nпалітычным ладзе Украіны\nНароднай рады г. Запарож’е\nі Запарожскай вобласьці М. П. Чорнабародаў\nГэты запіс апублікаваны: Аўторак, Кастрычнік 7, 2014 у 22:10\nКатэгорыі: 1.6. Сьвет сёньня, 3.4. Украіна, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 4.4. Падаем дакумент. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nКастрычнік 8, 2014 у 08:57\nАле пад час вайны інакш нельга.\nНа кану лёс Украіны.\nКастрычнік 8, 2014 у 09:52\nМоцна! вАЙНА да пабеднага канца! Але які будзе канец? Трэба шукаць саюзнікаў! Але хто можа стаць саюзнікам? Той хто дасьць грошы! Калі Украіна пойдзе на Захад, яе раздзяруць на часткі, што па вялікаму рахунку выхадна Захаду.\nТады трэба ісьці на Усход, мацаваць краіну, а потым разам гадоў праз 50 пайсьці на Захад, ці проста стаць такімі як Захад.\nКастрычнік 8, 2014 у 21:11\nЗдаецца у постмодерністаў ёсць такое выражэнне – любая падзея, якая дапускае больш за адну, трактоўку ёсць сімулякр. З таго что я прачытаў ў гэтым ультыматуме (прызнаюся, что чытаў неуважліва) толькі адно палаженне можна прыняць за факт, а менавіта, – калі адкроецца, што склады і ангары Украіны перапоўнены сучасным узбраеннем былі з самага пачатку вайны. Вось калі аўтары ультыматума гэта падцтвердяць, можна прыняць іх ультыматум сурьёзна. Магчыма я памыляюся, бо прызнаюся что я не палітык, я звычайны технарь-пенсіянер. Дарэчы, усе разумные людзі усех часоў і народаў умелі задоўга да постмодерністаў адрозіваць факты ад балбатні. Цяпер проста балтуноў развелося зашмат. Тав. Літвін, які раз я прашу цебя не ганьбі свой нік. Літвін не можа заклікаць Укаріну ісці ў Расею, як гэта ты зрабіў ў апошнем сваім каментары.\nКастрычнік 9, 2014 у 08:47\nСп. Павал піша: “… у постмадэрністаў ёсьць такі выраз: любая падзея, якая дапускае больш за адну трактоўку, ёсьць сімулякр”.\nВось тут – http://nn.by/?c=ar&i=136673 – знакаміты Юры Рубцоў апавядае пра сацыялагічны эксперымент, які ставілі ў Савецкім Саюзе ў сярэдзіне 1960-х. Ва ўніверсітэт на лекцыю на вачах 200 студэнтаў урываюцца 6 чалавек і выкрадаюць выкладчыка. Потым у гэтых 200 студэнтаў сьледчыя пачынаюць браць паказаньні – УСЕ СТУДЭНТЫ ПАКАЗВАЮЦЬ ПА-РОЗНАМУ. УСЕ! Аднолькавых паказаньняў няма.\nВыснова: ваш сімулякр, спадар Павал, прыдуманы злачынцамі, каб агрэсіўна нападаць на сапраўдную рэчаіснасьць (для аналагічных мэт прыдумана і распаўсюджваецца, напрыклад, “глыбокая” думка: “у кожнага свая праўда…”).\nСп.Павал, ну нельга ж разумнаму чалавеку так весьціся на ідэйнае сьмецьце розных постмадэрністаў…\nКастрычнік 9, 2014 у 11:16\nНапісаў вялікі адказ сп. Астроўскаму, але,на жаль, не змог яго паставіць на сайт. Спачатку я там спрабаваў абараніць постмодерністаў , паказаць што лічыць іх усіх злачынцамі ніяк немагчыма. Потым перайшоў да украінскіх падзей. Там я пісаў што за гэтымі падзеямі варта сочыць, але толькі па-крупнаму. Ў дробязях мы як балты усё роўна не разберёмся. таксама як ў іх не разбяруцца і еўрапейцы. Я зараз абдумываю факт што мова не з’яўляецца вызначальнай для Свядомасці – шмат украінцаў якія гібнуць ад расейскіх куль і снарядаў карыстаюцца рускай мовай. А што у нас? У нас з мовы зрабілі новога Бога. Галоўнае, што фармуе патрыётаў і нацыяналістаў ёсць веданне Гісторыі, дакладней, таго факта, што маскалі і нас і украінцаў душылі увесь час. Рускамойны украінец можа сказаць – я не з “рускага міра” і мае дзеці будуць гаварыць толькі па-украінскі. Рускамоўны беларус не можа сказаць што ён не з “рускага міра”. Гэта не дае яму сказаць яго назва -“белый рускі”. Такім чынам падзеі ў Украіне падтвердзілі, што пакуль не адмовімся ад назвы якіу нам прылепіла Кацярына 2-я, у нас анічога добрага не будзе. Маразм які апанаваў апазіцыю таксама ёсць следства таго што прадсказала царыца – прывязка нас на века к Расеі праз перайменавання з літвінаў ў беларусаў.\nКастрычнік 10, 2014 у 08:19\nВам Павел не трэба займацца палітычнай аналітыкай, бо вы ў палітыцы нічога не разумееце. Вы бярэце адзін факт, нібыта гэты факт існуе сам па сабе, і пачынаеце будаваць вакол яго свае разумовыя каментары.\nТэст-пытанне да вас: Як нам трэба адносіцца да падзей 1917 года ў вынік якога ”Западная область” Росіі набыла нацыянальнае гучанне, стала БССР? Таксама другое пытанне: Як нам трэба адносіцца да пакта Молатаў–Рыбентроп, у выніку якога Беларусь атрымала свае заходнія вобласьці? У дадатак у будычыні Савецкі Саюз сутыкнуў Германію з англасаксамі і тыя сталі саюзнікамі Савецкага Саюза, што і вырашыла вынікі другой сусветнай вайны.\nШто датычыць вашых абвінавачаванняў, то калі рускі кантынент-цывілізацыя зробіць кердык, то ўсё постсавецкае прастора ў тым ліку і Беларусь будзе разрабавана Захадам, ісламскай экспансіяй і прочымі. Мы ўсе, постсавецкія дзяржавы, як тыя авечкі і можам захавацца толькі на савецка–рускім кантыненце. Хаця да саміх рускіх палітыкаў за апошнія 30 год з іх жахлівай палітыкай ёсьць процьма пытанняў.\nКастрычнік 19, 2014 у 14:15\nМяжа паміж цывілізацыямі Эўропы і Эўразіі выразная. Розныя этыкі, эстэтыкі, правы. Рознвя часапрасторы, этнічнасьці, мовы, традыцым й г. д. Ня могуць ліцьвіны-беларусы, русіны-украінцы жыць разам з маскоўцамі- расейцамі а ні ў аднае дзяржаве, а не ў аднае цывілізацыйнае “рускае прасторы”. З трынаццатага стагодзьдзя мы разьвіваліся з маскоўцамі ў розных цывілізацыйных часапрасторах. Любая інтэграцыя ўкраінца і ліцьвіна-беларуса з маскоўцам — падаўленьне, нішчэньне сутнасьці ўсходнеэўрапейскае цывілізацыі, яе плюралістычнасьці на карыст таталітарызму туранскае Эўразіі


Путь нашего земляка Николая Даргеля к храму был непростым » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nШлях нашага земляка Мікалая Даргеля да храма быў няпростым\nЯ, Мікалай Мікалаевіч ДАРГЕЛЬ, нарадзіўся 14 студзеня 1941 года ў вёсцы Дварышча Новапагосцкага сельсавета Міёрскага раёна, Вілейскай на той час вобласці ў сялянскай сям’і.\nНаселены пункт, што стаў маёй маленькай радзімай, хутчэй за ўсё, заснаваны ў 17-м стагоддзі, калі не раней. Верагоднае паходжанне назвы: непадалёку – у Біруках – знаходзіўся панскі двор, тут жылі парабкі, што яго абслугоўвалі. Адсюль удакладняючае двайное імя, якім працяглы час карысталіся – Дварышча-Біруцкае. Дарэчы, апошнім уладальнікам маёнтка быў Міраслаў Задора-Цішэўскі, які ў 1938 годзе ўзнагароджаны залатым Крыжам Заслугі за ўклад у грамадскія справы.\nЧуў, што пасля адмены прыгонніцтва тутэйшыя сялянскія сем’і атрымалі значныя зямельныя надзелы, каля 25 дзесяцін кожная. Але такія ўгоддзі многія не маглі самастойна апрацоўваць, таму перадавалі іх у арэнду пану, а самі ішлі ў парабкі па заробкі. Іншыя зусім прадавалі зямельку і з’язджалі ў гарады.\nМілае майму сэрцу Дварышча размяшчалася на двух пагорках у зеляніне садоў і старых разгалістых дрэў за вярсту ад старадаўняга бальшака, старажытнага бору і панскай сядзібы, якой хутка не стала. У пасляваенны час у вёсцы налічваліся 33 хаты і 123 жыхары, надзвычай далікатныя і тактоўныя. Працавала пачатковая школа для малышні з усяго наваколля. Кожныя суботу і нядзелю ладзіліся вечарыны для моладзі, дзе спявалі, танцавалі і ігралі спектаклі. Шкада, што ўсё засталося толькі ва ўспамінах.\nУ тры гады я стаў галоўным памочнікам маці, бо бацька быў на вайне. Даглядаў курэй і парася. Потым маёй асноўнай задачай стала прывесці раніцай каня з поля, а вечарам адвесці яго да табуна, які пасвілі старэйшыя хлопцы. Маці ўвесь час займалася апрацоўкай нашай зямлі, бо з гэтага жылі. Хапала ёй клопатаў і дома.\nПрацягвалася вайна, пра жорсткія баі ведалі нават мы, малыя. Дарослыя маліліся, каб ён наблізіў мір і захаваў жыццё нашым родным. Але то ў адну, то ў другую вёску ці хату прыходзілі пахаронкі, пра іх сведчыў разрываючы сэрцы лямант. І я кожны вечар перад сном падыходзіў да абразоў і прасіў Божаньку прынесці майго татку. Гэтаму навучыла мяне бабуля Мартуся. Бацька, калі вярнуўся ў кастрычніку 1945-га, казаў, што ў душы заўсёды быў упэўнены, што не загіне. Яго нават не параніла. Хаця як артылерыст у складзе Першага Украінскага фронту браў Сандамірскі плацдарм, фарсіраваў Одар і Нейсе, граміў нямецкія войскі ля Опельна, штурмаваў Брэслау, Дрэздэн і Берлін, вызваляў Прагу. За гэта чырвонаармеец Мікалай Мікалаевіч Даргель адзначаны Падзякай і Граматай Галоўнакамандуючага, узнагароджаны медалямі «За адвагу», «За ўзяцце Берліна», «За вызваленне Прагі», «За перамогу над Германіяй…», а потым – ордэнам Айчыннай вайны другой ступені і мноствам юбілейных медалёў.\nЯ вельмі ўдзячны бацьку і маці Любові Пятроўне за сямейнае цяпло ў маленстве. І потым імкнуўся прыехаць да іх хоць на колькі дзён, каб набрацца душэўнай моцы. Як яны аслабелі, забраў іх да сябе, акружыў увагай і цяплом.\nПачатковую школу скончыў у роднай вёсцы ў 1952 годзе, затым была сямігодка ў Волкаўшчыне. Чатыры кіламетры да яе летам адольвалі на роварах, а зімой – напрасткі на лыжах. Як здараліся завеі ці адлігі, ішлі праз гурбы пешшу. Прыходзілі змучаныя і ўзмакрэлыя, але імпэту хапала на ўсё.\nУ сямігодцы я вучыўся добра і меў намер атрымаць сярэднюю адукацыю, а потым набыць добрую рабочую спецыяльнасць – стаць токарам. Сярэдняя школа ў Новым Пагосце была за сем вёрст ад роднай вёскі. А дырэктар і завуч нашай сямігодкі настойліва рэкамендавалі пайсці вучыцца ў Друйскі будаўнічы тэхнікум, які за 36 вёрст. Супраць гэтага паўстала ўся мая істота. Сабраў дакументы ў сярэднюю школу, а ў галаве пачала круціцца неадчэпная думка: вязі іх у Друю. Не спаў ноч, другую, трэцюю. І здаўся незразумеламу націску, паехаў у тэхнікум, здаў уступныя экзамены. Вярнуўся дадому і стаў чакаць далейшых падзей. Неўзабаве прыйшло паведамленне, што я залічаны, на заняткі трэба з’явіцца 1 верасня, аднак не ў Друйскі тэхнікум, яго ліквідавалі, а ў Віцебскі будаўнічы. Зноў разгубленасць і перажыванні ў мяне і бацькоў – трэба ехаць у незнаёмую далячынь недасведчанаму вясковаму падлетку.\nПасля доўгіх ваганняў і маміных слёз бацькі цвёрда сказалі: трэба ехаць, што мяне не надта абрадавала.\nПасляваенны Віцебск, у якім заставаліся неадноўленыя ваенныя руіны, сустрэў грукатам трамвая і аўтамашын, людской мітуснёй і вялізнымі чэргамі ў крамах за хлебам і іншымі простымі харчамі. Да ўсяго гэтага давялося прывыкаць, як і да насычанай вучэбнай праграмы. Пашанцавала толькі ў тым, што ўсіх прыезджых пасялілі ў інтэрнат. Пачаліся студэнцкія дні, месяцы і гады. Паступова мы ўваходзілі ў рытм, пачалі падзарабляць на практыках – з’явілася невялікая фінансавая ўпэўненасць. Пасля трох гадоў вучобы нашу групу перавялі ў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум, які мы скончылі ў 1959 годзе, калі мне было ўжо 18.\nНа працу накіраваны ў Маладзечанскі будаўнічы трэст № 14 абласнога падпарадкавання. Адсюль быў прызваны на ваенную службу. Трапіў у інжынерныя войскі ў Краснаярскі край. Усходняя Сібір, вакол тайга, Саянскія сопкі і маляўнічая рака Кан. Калі зімой мароз быў за 40, займаліся ў казарме, у астатні час будавалі. Калі летам спёка перавышала 40, праца не спынялася. Узводзілі важныя дзяржаўныя аб’екты, дысцыпліна, тэхнічная і ваенная, была строгая. Таму за тры гады службы хлопцы мужнелі не толькі фізічна, але і маральна, станавіліся спецыялістамі. Мне даводзілася кіраваць будаўнічымі працэсамі, вучыць салдат справе, такім чынам і сам набіраўся жыццёвага вопыту у няпростых умовах. Мы знаходзіліся далёка ад населеных пунктаў, акрамя казармы і ўзводзімых аб’ектаў нічога не бачылі. Суцяшалі сябе тым, што першым палітвязням з вялікімі тэрмінамі зняволення адразу пасля вайны пачынаць тут было яшчэ горш, а яны забяспечылі размяшчэнне цэлай дывізіі!\nЗ 1964 па 1982 год жыў і працаваў у горадзе Ліда на Гродзеншчыне. У трэсце № 19 прайшоў шлях майстра, прараба, галоўнага тэхнолага трэста, начальніка будаўнічага ўпраўлення. Прымаў удзел ва ўзвядзенні самага буйнога ў СССР Лідскага лакафарбавага завода, розных прамысловых і грамадскіх аб’ектаў. Узначальваў прафкам трэста, быў абраны членам Гродзенскага абласнога і Беларускага рэспубліканскага прафсаюза работнікаў будаўнічай галіны. Калі скончыў Беларускі політэхнічны інстытут у 1974-м, працаваў інжынерам аддзела капітальнага будаўніцтва, а затым намеснікам дырэктара па капітальным будаўніцтве завода «Оптык», які падпарадкаваўся саюзнаму міністэрству.\nУ 1982-м з сям’ёй перабраўся ў Маладзечна. Працаваць пачаў у сістэме «Маладзечнасельбуда», былым трэсце № 14, які аб’ядноўваў 15 будаўнічых арганізацый і вёў работы ў шасці раёнах. Акрамя гэтага потым узводзіў пасёлкі і прамысловыя аб’екты ў Гомельскай і Магілёўскай абласцях для перасяленцаў з Чарнобыльскай зоны. На яго рахунку нямала піянерскіх лагераў і санаторыяў у Нарачанскай, Радашковіцкай, Ракаўскай і Мінскай зонах. Вось гэтымі і іншымі аб’ектамі займаўся ў якасці галоўнага інжынера, начальніка СПМК, а з 1986-га – галоўнага інжынера трэста. Ужо на пенсіі вярнуўся да кіраўніцтва Маладзечанскай СПМК, але небяспечная хвароба прымусіла з 2005-га больш сур’ёзна заняцца ўласным здароўем.\nПэўны час прыстасоўваўся да новага, інвалідскага жыцця. Але потым па закліку душы і сэрца на грамадскіх пачатках узначаліў будаўніцтва Свята-Успенскага сабора. Будаўніцтва храма таксама вялося ініцыятыўна, сіламі вернікаў. Зноў арганізоўваў справы, вучыў людзей, тут спатрэбіўся ўвесь мой будаўнічы і жыццёвы вопыт. Цяпер прыемна прайсці міма гэтага майго апошняга аб’екта – храм ззяе веліччу і хараством.\nМая праца была далёкая ад лірыкі, дапамагаў людзям рабіць жыццё лепшым. Ніколі не думаў, што стану пісаць вершы. Але ў другой палавіне 80-х надоўга трапіў у шпіталь. А чалавеку, які ўсё жыццё напружана працаваў, няма нічога страшнейшага, чым застацца без занятку. Вось тут пачаў нешта «майстраваць». Потым паважаныя мной людзі ўзялі з мяне слова, што вершы надрукую. Першы зборнік – «Тебе поклон, мой дом родимый» – пабачыў свет у 2001 годзе. Наступны «Грустинка в тишине» нарадзіўся ў 2004-м, «О, Русь ты Белая моя!» з’явіўся праз два гады. «Душы стамлёнае парывы» пазначаны 2010-м, «Но мы пока ещё «гусары» – 2016-м. І цяпер поўняцца белыя аркушы новымі рыфмаванымі радкамі.\nПолную версию читайте в № 2 районной газеты, электронный вариант тут.\nФотаматэрыял з уласнага архіва аўтара.\nЗ павагай Мікалай ДАРГЕЛЬ.\nМаладзечна, лістапад 2019-га.\n» Фольварк Голенищево в 1757 году


Беларуская сталіца стала ўдзельніцай міжнароднай акцыі руху #FutureTeam. 08.03.2018, Sputnik Беларусь\nу беларусі, навіны , грамадства, галоўнае, беларусь, мінск, міжнародны жаночы дзень\n16:03 08.03.2018 (абноўлена: 16:06 08.03.2018)\nУ Мінску ў адным з папулярных ГЦ прайшла акцыя #MakeHerSmile\nМІНСК, 8 сак — Sputnik. Міжнародная акцыя руху, #FutureTeam прымеркаваная да Міжнароднага жаночага дню 8 Сакавіка, прайшла ў сталічнай GALLERIA MINSK, паведамілі арганізатары мерапрыемства.\nУдзельнікі Сусветнага фестывалю моладзі і студэнтаў не першы год ладзяць акцыю #MakeHerSmile/#ВамЛюбимые і #MakeHerFutureBright, прымеркаваную да 8 Сакавіка. У 2017 годзе маладыя людзі з больш як 50 краін свету апублікавалі свае гісторыі пра тое, як віншавалі жанчын.\n"Беларусь таксама прыняла ўдзел у гэтай акцыі. У Мінску ў ГЦ прайшла акцыя #MakeHerSmile. Маладыя людзі павіншавалі мінчанак і гасцей сталіцы цёплымі пажаданнямі і букетамі цюльпанаў", — распавялі Sputnik ў Цэнтры сучасных сацыяльных тэхналогій "ЦССТ".\nПа словах суразмоўцаў агенцтва, наведвальніцы GALLERIA MINSK з задавальненнем размаўлялі з прадстаўнікамі супольнасці Future Team, абменьваліся станоўчымі эмоцыямі і, вядома ж, фатаграфаваліся.\n"Кветкі і ўсмешкі можна ўбачыць у відэа і фотаздымках ў сацыяльных сетках пад хэштэгамі #ВамЛюбимые, #MakeHerSmile і #MakeHerFutureBright", — сказалі ў ЦССТ.\nЖыхаркі беларускай сталіцы выказалі надзею на падобную сустрэчу ў 2019 годзе, сказалі суразмоўцы Sputnik. Па іх словах, з 7 па 8 сакавіка апроч флэш-мобу ў сацыяльных сетках з афіцыйнымі хэштэгамі (#ВамЛюбимые #MakeHerSmile #MakeHerFutureBright) па ініцыятыве ўдзельнікаў руху Future Team прайшлі масавыя акцыі з уручэннем букетаў кветак, паштовак, а таксама віншавальных вершаў і зваротаў.


Hermanowicz, Prazmowski - Blizka i daleka\nМарыюш Хэрмановіч, Войцех Пражмоўскі -\n"Блізка і далёка"\nМ. Хэрмановіч, цыкл "Задарожжа"\nПражмоўскі і Хэрмановіч: філасофія погляду\nРаботы Войцеха Пражмоўскага і Марыюша Хэрмановіча - гэта своеасаблівыя ідэйныя канструкцыі, у аснове якіх ляжыць "час".\nПражмоўскі ў фатаграфіях, фотааб'ектах, інсталяцыях звяртаецца да мінулага. Старыя фотаздымкі, класічныя (напрыклад, антычныя) фігуры ён выкарыстоўвае дзеля таго, каб паказаць насычанасць і нават перагружанасць гісторыі. Яна быццам "выходзіць з берагоў" і сваёй назапашанай "масай" вобразаў, формаў, ідэй паступова засланяе ад нас цяперашняе, не пакідаючы яму шансаў на непаўторнасць і арыгінальнасць. І хоць у такіх варунках жыве кожны з нас, Пражмоўскі - у выніку сваёй асаблівай чуллівасці да часу - перажывае гэтую напружанасць суадносінаў паміж мінулым і цяперашнім у культуры і прапаноўвае сваё выйсце. Ён стварае сінтэз мінулага з сучасным: нашае "сёння" робіцца прызмай, праз якую мы глядзім у гісторыю або, магчыма, персанажы гісторыі глядзяць на нас. Кожная фатаграфія Пражмоўскага - гэта спыненне асобных момантаў, у якіх фіксуецца не абстрактнае і расплывістае, а канкрэтнае і бачнае ўзаемадзеянне мінулага з сённяшнім днём, і яно мае сваю форму, вобраз і нават статус у мастацтве. Гэта не проста "ўпакоўванне" старога зместу ў новыя вонкавыя формы, а поўная трансвізуалізацыя фатаграфічнага вопыту, старых "культурных формаў" жывапісу, скульптуры, фатаграфіі, рэальнага жыцця. Яны больш немагчымыя ў сваім аўтэнтычным абліччы, бо здзейсніліся ў іншыя часы, і таму неабходна паклапаціцца пра спосабы іхняй прысутнасці ў цяперашнім. Фатаграфіі Пражмоўскага - гэта візуальная алегорыя памяці. Яны выносяць на бачную паверхню тое, што замаскіравана часам і прыродай чалавечага забыцця. Паводле сваіх унутраных характарыстык творчасць Пражмоўскага адлюстроўвае пэўную форму адказнасці сучаснасці (сучасніка) за тое, якім чынам у яе (ягоным) вопыце - мастацкім, культурным, экзістэнцыяльным - будзе прадстаўлена гісторыя, мінулае.\nПытанні аб часе, пытанні да часу, пытанні з пэўнага моманту часу да іншага ўздымаюцца і актыўна распрацоўваюцца і Пражмоўскім, і Хэрмановічам. Толькі аб'ектыў Пражмоўскага накіраваны на гісторыю як такую, і час у ягонай творчасці - феномен культуры, тады як у творчасці Хэрмановіча час - гэта, галоўным чынам, факт асабістага існавання, і апавядае ён пра мноства "мікрагісторый". У кожнай з гэтых гісторый свая інтрыга, свая логіка, свая прывязка да часу. Фатаграфія ў Хэрмановіча не столькі інструмент, колькі сведчанне рэальнасці. Фатограф выступае разам з ім у маўклівым слуханні (бачанні) свету. У непадзельнай цэласнасці ўсяго існуючага і ў тым ліку - чалавечага жыцця, Хэрмановіч бачыць сам і дае нам магчымасць бачыць падчас вельмі дзіўныя, нечаканыя часавыя сувязі. Яны то злучаюць дзве розныя фотаздымкі ў адну гісторыю, то "ўбудоўваюць" фатаграфію ў апавяданне з каментарыем. Штораз паўстае асобная, асаблівая гісторыя, мікраапавяданне, дзе наша задача - зразумець, у чым сэнс менавіта такога ўкладу жыцця, менавіта такога бегу часу і такога яго выніку. Быццам бы выпадкова выбіраючы такія гісторыі, Хэрмановіч падводзіць да думкі аб невыпадковасці таго, што адбываецца ў свеце, у гісторыі, у жыцці. Зусім не выпадковы момант, калі мазаіка рэальнасці склалася ў менавіта такую карцінку, калі цяперашняе рэальнасці стала на шляху ў фотамастацтва, калі фотакамера апынулася ў руках фатографа і, нарэшце, калі мы з вамі апынуліся перад фатаграфіяй на выставе.\nГісторыя - ці то культурная гісторыя, ці то гісторыя жыцця чалавечага - існуе ў часе. Мноства нябачных часавых сувязяў рэальнага свету праяўляецца на фотапаперы і прад'яўляецца нам, дазваляючы на імгненне зазірнуць за тую мяжу, якая падзяляе бачнае і нябачнае. Такім чынам, час - спрадвеку нематэрыяльная субстанцыя - нечакана набывае здольнасць адчувацца намі, успрымацца дотыкам, поглядам у творах, што экспануюцца на выставе "Блізка і далёка".\nПераклад з рускай мовы У.Парфянка\nВойцех Пражмоўскі - цыкл "Візіт у музей", 1995-1996.\nБлізка і далёка\nПадобныя матывы і натхняльныя ідэі можна знайсці ў фатаграфічнай творчасці многіх аўтараў.\nВойцех Пражмоўскі і Марыюш Хэрмановіч хоць і жывуць сотні кіламетраў адзін ад аднога, але ствараюць работы, якія маюць паміж сабою спецыфічныя сувязі. Абодвух мастакоў цікавіць мінулае, што можа падацца цалкам натуральным менавіта ў выпадку фатаграфіі, аднак мінулае на здымках абодвух аўтараў выяўляецца дваяка.\nУ Пражмоўскага яно выступае як вынік пошукаў старых фатаграфій і наступнага выкарыстання іх з дапамогай калажнай тэхнікі ў абсалютна новых творах. Хэрмановіч жа выяўляе настрой мінучасці праз адпаведна падабраныя подпісы, кароткія каментарыі пад здымкамі, на якіх дэманструюцца некалі цалкам сучасныя фрагменты рэчаіснасці. Такім чынам, зварот да мінулага і чарговая паўторная інтэрпрэтацыя яго з'яўляюцца чымсьці кшталту адведзін закуткоў нашае памяці. Абодва аўтары звяртаюцца пры гэтым да сімвалічных мясцін дзяцінства.\nМарыюш Хэрмановіч у сваім цыкле "10 год" наведваецца ў горад, дзе прайшлі ягоныя школьныя гады. Ён вядзе нас вядомымі яму вулкамі, скверамі, паркамі, не пакрытымі пацінай часу. Выглядаюць яны абсалютна такімі ж , як і калісьці - і толькі адмысловая манера фіксацыі і адпаведны каментарый, зроблены рукой аўтара, пераносяць іх у краіну, якая няўмольна аддаляецца ў мінулае.\nУ серыі "Цяжка, аднак, сцерці ўсе сляды" ён фатаграфуе простыя рэчы, якія ўжо страцілі свае ўжытковыя функцыі. На гэтых здымках яны пераўтвараюцца ў сімвалічныя сляды існавання чалавека. Занесеныя пяском, зарослыя травой, рэчы безнадзейна змагаюцца за тое, каб захавацца ў нашай памяці.\nСамы новы цыкл "Задарожжа" паўстаў у выніку леташняга падарожжа па Беларусі. Хэрмановіч ідзе па слядах гісторыі. Ён адшуквае старыя дакументы васемнаццатага стагоддзя, у якіх зафіксаваны падзеі жыцця ягоных продкаў, і ў форме меланхалічнай рэфлексіі сутыкае гэтыя сведчанні з тапаграфіяй сучаснасці.\nВойцех Пражмоўскі ў серыі "Візіт у музей" дэманструе бюсты знакамітых асобаў і вучоных, але вырваных са свайго музейнага атачэння і выстаўленых у цалкам сюррэалістычнай сітуацыі - недзе ўздоўж вясковай дарогі. Яны спыняюць час, нагадваюць аб мінулым, цягнуць нас у тое мінулае зноў. На іншым здымку -- фрагменты помнікаў, якія губляюцца ў гушчары зарасніку...\nЗдымак з цыкла "Антычны склад" паказвае нам юнака ў святочным строі, выява якога праступае праз выяву класічнага грэчаскага торса маладога чалавека: крохкасць юнацкай выявы сутыкаецца з ілюзорнай матэрыяй каменю. Тое, што было ўжо даўно, зноў перанесена у мінулае - яшчэ больш старадаўняе...\nВажкая частка творчасці Пражмоўскага - фотааб'екты, прадметы, якія з'яўляюцца сімваламі мінучасці. Маюць яны вельмі трывалую прасторавую стуктуру. Фатаграфія адыгрывае ў іх ролю важнага крэатыўнага элемента, але дзякуючы сваёй трохвымернасці, яны набываюць уласцівасці скульптурных аб'ектаў.\nТакая змена часавых планаў у работах абодвух мастакоў - працэс сталы і ўсвядомлены, мэта якога ў спецыфічным пранікненні ў мінулае - як у тое, больш даўняе, так і ў тое, што складае нашую ўласную, асабістую памяць. Гэта разнавіднасць наведвання таго, што было ўжо даўно зафіксавана і занесена чарговымі слаямі вобразаў, сімвалаў, значэнняў. Аўтары толькі аблягчаюць нам пападанне ў тыя пласты памяці, якія сціраюцца патокам штодзённых падзей. Яны адкрываюць перад намі богаты свет таго, што было, і запрашаюць да адведзінаў таго, што паступова вынішчаецца няўмольным бегам часу. Усё ў такім свеце можа быць адначасова блізка і далёка.\nПераклад з польскай мовы У. Парфянка\nВ. Пражмоўскі (1994) В. Пражмоўскі (1994)\nВ. Пражмоўскі - "Tribute to M.Antonioni.Red Desert" (1995) В. Пражмоўскі - "Tribute to F.Fellini. Eight and a Half" (1995)\nнарадзіўся ў 1950 годзе. Скончыў Дзяржаўную вышэйшую школу кіно, тэатра і тэлебачання ў Лодзі. З 1982г. жыве ў Францыі.\nЗ 1974г. бярэ ўдзел у шматлікіх выставах у Польшчы і за яе межамі. Выстаўляўся ў Canon Photo Gallery (Жэнева), Photographers Gallery (Лондан), PAAS Gallery (Нью-Йорк). Удзельнічаў у многіх калектыўных выставах, сярод якіх "Залацісты бурштын" у Гданьску (быў узнагароджаны), VIII салон пошукавай фатаграфіі SIRP у Руане (Францыя), выстава сацыялагічнай фатаграфіі ў Бельска-Бялай (як куратар адной з частак выставы), "L'annee de l'Est" у Лазане (Швейцарыя), выстава "Сучасная польская мастацкая фатаграфія" ў варшаўскай галерэі Zacheta. З 1979г. рэгулярна выстаўляецца ў варшаўскай галерэі Mala Galeria ZPAF-CSW, дзе ўжо паказаў 4 персанальных выставы і прыняў удзел у адной з групавых. Летась быў удзельнікам I біенале польскай фатаграфіі ў Познані. З'яўляецца таксама аўтарам малюнкаў, якія публікаваліся на старонках польскіх і замежных перыядычных выданняў.\nТворы захоўваюцца ў шматлікіх публічных і прыватных зборах у Польшчы і за мяжой.\nнарадзіўся ў 1949 годзе. Фатаграфіяй займаецца з 1969г. У 1972-74гг. вывучаў фатаграфію ў Брно (Чэхаславакія). Жыве ў Чэнстахове.\nНапачатку займаўся дакументальнай фатаграфіяй. З канца 1980-ых гадоў актыўна выстаўляецца ў Польшчы і за мяжой. На сённяшні дзень узяў удзел у больш за 100 індывідуальных і групавых выстаў. Свае персанальныя выставы прэзентаваў у Striped House Museum (Токіо), Image Gallery (Орхус, Дания), падчас фатаграфічных фестываляў FOTOFIES у Шатландыі і FOTOFEST у Хьюстане (ЗША). Выстаўляў свае работы ў большасці еўрапейскіх краін, у Японіі і ў Злучаных Штатах. Удзельнічаў у шматлікіх міжнародных выставах, сярод якіх "L'annee de l'Est" у Лазане, "Schnelle Bilder. Aktuelle Fotokunst im Gesprach" у Вене, у I фотатрыенале "Ars Baltica" (Шлезвіг, Берлін, Дрэздэн, Хельсінкі, Талін, Одэнсэ, Варшава, Познань). Аўтар некалькіх публікацый, у тым ліку "L'ange brise", выдадзенай Рэгіянальным цэнтрам фатаграфіі "Nord Pas-de-Calais" (Францыя). Ягоныя творы экспанаваліся ў межах калекцыі Цэнтра сучаснага мастацтва Zamek Ujazdowski ў Варшаве. Аўтар дзьвюх выстаў у варшаўскай галерэі Mala Galeria ZPAF-CSW, апошняя з якіх - "Bardzo martwe natury" - адбылася ў верасні 1997г. У красавіку 1998г. удзельнічаў у I біенале польскай фатаграфіі ў Познані.\nТворы захоўваюцца ў самых прадстаўнічых публічных і прыватных калекцыях як у Польшчы, так і за яе межамі.


З “Белай Руссю” – да новых добрых спраў!\nПадтрымка таленавітай моладзі, грамадзянска-патрыятычнае выхаванне, развіццё інтэлектуальнага патэнцыялу раёна, дапамога асобам з абмежаванымі магчымасцямі – толькі некаторыя са шматлікіх накірункаў работы Кобрынскай РА РГА “Белая Русь”. З якімі вынікамі раёная арганізацыя заявршае чарговы этап свайго жыцця, якія планы і перспектывы мае на блжэйшую будучыню – гэтыя і іншыя пытанні знайшлі свой разгляд падчас 4-й справаздачна-выбарнай канферэнцыі, якая прайшла ў Палацы культуры.\nЯк адзначыў старшыня Кобрынскай РА РГА “Белая Русь” Раман Мельнік, Кобрынская РА РГА “Белая Русь” сістэмна ўмацоўвае плённае супрацоўніцтва з мясцовымі органамі выканаўчай і распарадчай ўлады. Актыў “Белай Русі” прыймае удзел у пасяджэннях раённага выканаўчага камітэта, сесіях і камісіях па занятасці насельніцтва Кобрынскага раённага Савета дэпутатаў. Актывісты “Белай Русі” працуюць ў складзе інфармацыйна-прапагандысцкіх груп раённага выканаўчага камітэта, выступаюць па актуальных пытаннях у працоўных калектывах. Без удзелу актыву “Белай Русі” не абыходзіцца ніводнае значнае раённае мерапрыемства. І самае галоўнае – на Кобрыншчыне “Белую Русь” добра ведаюць дзякуючы рэальным справам.\n- Мы бачым, што Кобрынская раённая арганізацыя РГА “Белая Русь” працуе у актыўным рэжыме, разам з Брэсцкай абласной арганізацыяй якасна выконваючы самую разнастайную работу , - падкрэсліў старшыня Брэсцкай абласной арганізацыі РА РГА “Белая Русь” Пётр Пойта. – У той самы час хацелася б пажадаць актывізаваць работу па дзейнасці арганізацыі у новых сферах – гэта стане рэалізацыяй вялікага патэнцыялу, які, без сумненняў, існуе на Кобрыншчыне.\nПад апладысменты прысутных Пётр Сцяпанавіч уручыў самым актыўным членам “Белай Русі” граматы і пісьмы падзякі. У канферэнцыі прынялі ўдзел старшыня Кобрынскага раённага Савета дэпутатаў Іван Даўжук, намеснік старшыні райвыканкама Валянцін Трубчык, намеснік начальніка галоўнага ўпраўлення ідэалагічнай работы і па справах моладзі Брэсцкага аблвыканкама Ірына Захарэвіч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Васіль Дземідовіч, члены Савета Кобрынскай РА РГА “Белая Русь”, кіраўнікі і актывісты пярвічных арганізацый.\n- У радах РГА “Белая Русь”, кабрынчане прымаюць удзел у мерапрыемствах, якія мяняюць да лепшага наш горад і наша жыццё, - адзначыў намеснік старшыні райвыканкама Валянцін Трубчык. – Гэта гаворыць аб тым, што члены Кобрынскай раённай арганізацыі на чале са сваім старшынёй гатовыя актыўна ісці па жыццёваму шляху, у сувязі з чым хочацца пажадаць ім многа новых добрых спраў.\nПа выніках справаздачна-выбарнай канферэнцыі старшынёй Кобрынскай РА РГА “Белая Русь” на чарговы тэрмін быў абраны Раман Мельнік, а работа арганізацыі была прызнана здавальняючай. Значыць, наперадзе яшчэ шмат работы і новых здзяйсненняў, якія, безумоўна, унясуць свой станоўчы ўклад у дабрабыт нашай Кобрыншчыны.


Лукашэнка звольніў першага намесніка старшыні Белтэлерадыёкампаніі\n11:53 13.09.2018 Атрымаць кароткую спасылку\nАляксандр Саламаха прапрацаваў у кіраўніцтве Белтэлерадыёкампаніі больш за 15 гадоў, пакуль невядома, дзе ён працягне працу.\nМІНСК, 13 вер - Sputnik. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка вызваліў ад пасады першага намесніка Белтэлерадыёкампаніі Аляксандра Пятровіча Саламаху, паведамілі ў прэс-службе беларускага лідара.\nКіраўнік дзяржавы вызваліў Саламаху ад пасады першага намесніка старшыні галоўнага медыяхолдынга краіны ў сувязі з пераходам на іншую працу. Дзе ён працягне кар'еру, пакуль не вядома.\nСаламаха прапрацаваў першым намеснікам старшыні Белтэлерадыёкампаніі больш за 15 гадоў - ужо ў 2004-м годзе ён згадваўся ў кантэксце гэтай пасады. Дакладнай даты прызначэння Саламахі на пост, як і біяграфіі, нідзе не апублікавана, аднак у 2001 годзе ён фігураваў у дакументах як начальнік галоўнага ўпраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі Адміністрацыі прэзідэнта.\nНягледзячы на доўгі стаж у кіраўніцтве медыяхолдынгам, кіраваў ён ім толькі некаторы час: пасля звальнення Ягора Рыбакова і да прызначэння на пасаду Уладзіміра Матвейчука. У цэлым жа Саламаха працаваў пры пяці старшынях Белтэлерадыёкампаніі.\nУ медыяхолдынгу працягвае працаваць дачка былога топ-менеджара БТ Вольга Саламаха - яна курыруе праекты Белтэлерадыёкампаніі і Еўрапейскага вяшчальнага саюза, у тым ліку "Еўрабачанне", а таксама займае пасаду намесніка кіраўніка галоўнай дырэкцыі "Беларусь 1".\nАпошнія буйныя перастаноўкі ў кіраўніцтве Белтэлерадыёкампаніі адбыліся на пачатку гэтага года - тады на пасадзе старшыні медыяхолдынга Іван Эйсмант змяніў Генадзя Давыдзьку.