Рэцэпты нарыхтоўкі на зіму хрумсткіх марынаваных агуркоў | Інтэр'Ерныя Штучкі\nІснуе вялікая колькасць рэцэптаў нарыхтоўкі на зіму хрумсткіх марынаваных агуркоў. Марынаваныя храбусткія агуркі - выдатная руская закуска, якая папулярная са старажытных часоў і дагэтуль. Нарыхтаваныя такім спосабам агуркі выдатна захоўваюцца нават у самыя лютыя холаду, складаючы запас вітаміннай прадукцыі на ўсю зіму. Пры гэтым марынаваныя агурочкі з'яўляюцца не толькі выдатным самастойнай стравай, але і лічацца абавязковым інгрэдыентам для многіх салат, напрыклад, знакамітага аліўе.\nПлюсы марынавання агуркоў\nМарынаваныя агуркі на зіму нарыхтоўваюць многія хатнія гаспадыні. Аднак такі спосаб захоўвання ўраджаю мае як свае плюсы, так і свае мінусы. Так, адным з плюсаў марынавання з'яўляецца тая акалічнасць, што нарыхтаваныя такім спосабам гародніну з'яўляюцца нізкакаларыйным прадуктам, які можна ўжываць без асцярогі набраць лішнія кілаграмы.\nДругі плюс - гэта магчымасць захоўвання вялікіх аб'ёмаў гародніны вельмі працяглы час. Марынаваныя храбусткія агуркі на зіму могуць праляжаць у склепе прыкладна год, не губляючы пры гэтым сваіх смакавых якасцяў. Ніякі іншы спосаб захавання ўраджаю, сабранага з вашага агарода, не можа гарантаваць такі эфект. Пры гэтым месцы банкі з марынаванымі агуркамі займаюць адносна мала, а ўмовы іх раненні вельмі ліберальныя, у выніку закрытыя на зіму гародніна можна захоўваць у звычайнай кватэры ў кладоўцы ці ж на балконе.\nТрэці плюс апісванага спосабу апрацоўкі і захоўвання агуркоў - прастата тэхналогіі марынавання. Калі вы захочаце прыгатаваць агуркі марынаваныя на зіму, то рэцэпты іх вы зможаце знайсці практычна ў любым кулінарным выданні, і даступныя яны будуць нават дзецям. Справа ў тым, што марынаваныя агуркі (рэцэпт на зіму) атрымліваюцца храбусткімі без прымянення шматгадзіннага кіпячэння ці ж іншых складаных спосабаў апрацоўкі прадукту. Пры гэтым існуе халодны спосаб нарыхтоўкі, які наогул не мае на ўвазе кіпячэння. З яго дапамогай замаріновать агуркі зможа нават чалавек, нічога не абазнаны ў кулінарыі.\nШто ж тычыцца мінусаў, то марынаваныя храбусткія агуркі на зіму маюць іх няшмат. Па-першае, гэта страва можна ёсць далёка не ўсім. Так, асобы, якія пакутуюць хваробамі стрававальнай сістэмы, калі і дазваляюць іх сабе, то самую драбніцу, так як марынад можа выклікаць раздражненне страўніка, што можа прывесці да абвастрэння язвы.\nПа-другое, калі памыліцца ў працэсе падрыхтоўкі марынаваных агуркоў, то яны могуць пасля сапсавацца, а гэта можа прывесці да батулізму. Батулізм часцяком прыводзіць да сьмяротных ахвяраў, калі выпадкова з'есці атручаныя прадукты. Асабліва частыя такія выпадкі, калі прыгатаваныя агуркі на зіму без воцату. Справа ў тым, што воцат душыць развіццё ў расоле хваробатворных мікраарганізмаў, выклікаўшы закісанне. Таму калі вы не знаёмыя з тым, як марынаваць агуркі на зіму, а рэцэпты вам незнаёмыя, лепш не рызыкаваць, а набыць ужо гатовыя агурочкі ў краме.\nУ любым выпадку ўсё мінусы марынавання агуркоў цалкам перакрываюцца плюсамі ад прыгатавання такога стравы, калі вы цалкам выконваеце тэхналогію марынавання і падбірае толькі прыдатныя для гэтага плён.\nВыбар агуркоў для марынавання\nМарынаваныя агуркі, іх рэцэпт на зіму, дазваляе атрымаць хрумсткія плён толькі ў тым выпадку, калі першапачаткова для кансервацыі былі абраныя правільныя агуркі. Пры гэтым можна выкарыстоўваць як набытыя, так і выгадаваныя самастойна. Натуральна, плён з уласнага ўраджаю будуць пераважней, так як яны звычайна вырошчваюцца без ужывання нітратаў і іншай хіміі, а таксама іх заўсёды можна прывезці з агарода свежымі.\nВыбіраючы агуркі для марынавання, варта прытрымлівацца некалькіх правілаў:\nПадбіраць для кансервацыі агурочкі павінны быць невялікімі. У гэтым выпадку яны добра размесцяцца ў банку. Акрамя таго, маленькія невялікія гародніна маюць найлепшы, саладкаваты смак, але не маюць ўнутры пустэч якія псуюць якасць прадукту.\nСмачныя агуркі на зіму атрымаюцца ў тым выпадку, калі скурка на іх будзе з пупырышков і чорнымі шыпамі, шурпатай. Справа ў тым, што гатункі з гладкай скуркай і белымі шыпамі вырошчваюцца для салат, і ў марынад яны не вартыя.\nКалі памацаць агурок, прызначаны для кансервацыі, ён павінен быць цвёрдым. Што да яго колеру, то пераважны цёмны колер, светлая ж частка агурка не павінна мець жаўцізны.\nДосыць жорсткія патрабаванні ўстаноўлены і для густу кансервацыі. Так, якія адпраўляюцца ў банку агуркі не павінны быць горкімі, таму перад тым, як пачаць нарыхтоўку, варта іх паспрабаваць. Пры гэтым надкусваць варта самую цёмную частка агурка, так як яна звычайна бывае горкай.\nКаб агурочкі атрымаліся храбусткімі, неабходна браць толькі тонкокожие гатунку. Таму, падбіраючы іх для кансервацыі, абавязкова звярніце ўвагу на таўшчыню скуркі.\nІдэальным будзе варыянт, калі вы адмыслова будзеце вырошчваць агуркі для марынавання. У гэтым выпадку вы атрымаеце выдатныя марынаваныя агуркі, цалкам вытрымаеце рэцэпт на зіму, а самі яны будуць хрумсткія. У цяперашні час з гатункаў, прыдатных для кансервавання, найбольш папулярныя Сонечны, Маскоўскі піжон F1, Адам F1. Акрамя таго, марынаваць можна і так званыя універсальныя гатункі, такія як Фермер або Самародак, а вось салатныя гатунку ў банку нельга закладваць ні ў якім разе. Так, напрыклад, ведайце, што з каскаду або Мовира вы хрумсткіх агурочкаў не атрымаеце.\nПадрыхтоўка прадукту да кансервацыі\nПасля таго як вы падабралі рэцэпт агуркоў на зіму, а таксама прыдатныя для марынавання хрумсткія плён, неабходна будзе заняцца падрыхтоўчымі мерапрыемствамі да кансервацыі. Так, першым этапам падрыхтоўкі да марынавання агуркоў з'яўляецца выбар правільнай вады, якая выкарыстоўваецца для гэтага працэсу.\nДаўно заўважана, што якасць вады вызначае густ гатовага прадукту. Пры гэтым звычайна гарадская вада з вадаправода не падыходзіць для падрыхтоўкі марынаваных хрумсткіх агурочкаў. Для гэтага лепш за ўсё выкарыстоўваць крынічную або чыстую праточную ваду. З вадаправода браць ваду можна толькі ў самым крайнім выпадку, калі іншай магчымасці няма.\nМожна таксама выкарыстоўваць і калодзежную ваду. Пры гэтым у любым выпадку мае сэнс перад тым, як змясціць у любую ваду агуркі, праверыць у ёй ўтрыманне нітратаў і цяжкіх металаў. Справа ў тым, што ў працэсе марынавання і кансерваванні ўсе шкодныя рэчывы могуць перайсці з вады ў агуркі, што, натуральна, вельмі дрэнна можа адбіцца на вашым здароўе.\nКансерваванне агуркоў на зіму немагчыма ўявіць без іх замочвання. З гэтай мэтай перш за ўсё ваду фільтруюць і кіпяцяць. Таксама рэкамендуюць яе настаяць на медзі або срэбры, звязана гэта з тым, што дадзеныя металы валодаюць бактэрыцыднымі ўласцівасцямі, якія дазваляюць значна палепшыць якасць і густ вады.\nПасля таго як вы падрыхтавалі ваду, вам трэба будзе размясціць загадзя адабраныя агуркі ў шырокую ёмістасць і заліць іх ёю. Далей агуркі трэба адстойваць 2-3 гадзіны. Аптымальным лічыцца тэрмін ў 1/2 сутак. У выніку вы атрымаеце моцныя і пругкія агуркі, гатовыя да памяшкання ў банкі. Пры гэтым замочвання падлягаюць нават самыя свежыя гародніна, толькі што знятыя з градкі.\nЗамачыўшы плён, пераходзіце да падбору прыпраў. Большасць крыніц, якія ўтрымліваюць рэцэпты хрумсткіх марынаваных агуркоў на зіму, ўтрымліваюць савет падбіраць для марынавання вострыя прыправы выключна ў адпаведнасці з рэцэптам, які выкарыстоўваецца ў дадзены момант. Так, многія хатнія гаспадыні выкарыстоўваюць для кансервацыі такія вострыя прыправы, як: гваздзік, духмяны перац, гарчычныя збожжа.Класічным наборам лічыцца: перац гарошкам, лісце парэчкі, хрэн, парасоны кропу. Акрамя таго, у банкі дадаюць для паляпшэння густу часнык, базілік, Вішнёў і дубовае лісце і іншыя інгрэдыенты.\nУ прынцыпе на падборы рэзкіх затавак ўсе падрыхтоўчыя мерапрыемствы сканчаюцца, і можна прыступаць непасрэдна да кансервавання ўраджаю. Для гэтага прыправы і лісце раслін, якія выкарыстоўваюцца пры марынавання, змяшчаюць у банкі, а зверху на іх выкладваюць агуркі, пры гэтым лісце неабходна буйна нарэзаць. Банкі зверху накрываюць вечкамі з такім разлікам, каб застаўся ў іх доступ паветра. У такім становішчы нарыхтоўкі пакідаюць на 2 гадзіны, каб агуркі набраліся марынадам.\nПры гэтым банкі, у якія будуць закладвацца марынаваныя агуркі, неабходна будзе замачыць у содавым растворы, а потым старанна вымыць цёплай вадой з мылам. Пасля гэтага іх апалоскваюць, абліваюць кіпенем і сушаць.\nАбавязковай аперацыяй пры кансерваванні гародніны з'яўляецца стэрылізацыя слоікаў, каб знішчыць шкодныя мікраарганізмы, якія могуць прывесці да таго, што змесціва банкі сапсуецца. Звычайна стэрылізацыю посуду для кансервацыі праводзяць метадам гартавання ў духоўцы пры тэмпературы прыкладна 110 ° С. Калі няма магчымасці загартаваць банкі ў духоўцы, іх кіпяцяць разам з вечкамі на працягу 10-15 хвілін. Самі ж вечка трэба будзе стэрылізаваць у кіпені.\nКансерваванне марынаваных агуркоў\nПа заканчэнні стэрылізацыі слоікаў ў іх укладваюць загадзя адабраныя агурочкі, выконваючы наступны парадак: на дно банкі - вялікія, зверху -маленькие. Пры гэтым іх трэба размяшчаць вельмі шчыльна. Вострыя прыправы жа можна змясціць на дно ці ж ўсунуць паміж агуркамі. Пасля таго як банка будзе ўтрамбаваная, у яе можна заліць расол, а якія знаходзяцца зверху агуркі прыкрыць лістамі парэчак і хрэна.\nСоль, выкарыстоўваная пры кансервацыі, таксама павінна адказваць вызначаным патрабаванням. Так, напрыклад, нельга класці ў расол дробную соль, бо яна можа размягчыць агуркі. Акрамя таго, яна садзейнічае ўзнікненню ў банках працэсу закісання, што прыводзіць да іх "выбуху". Правільным будзе выкарыстоўваць пры кансерваванні буйную каменную соль, ад якой агуркі атрымліваюць насычаны густ.\nЗвычайна для класічнага рэцэпту кансервавання марынаваных агуркоў выкарыстоўваюць 50-60 г солі на 1 л вады. Калі ж мераць у сталовых лыжках - гэта 2-2,5 арт. л. Пры гэтым усім хатнім гаспадыням варта ведаць пра тое, што пры зачыненні расол можа быць як гарачым, так і халодным. Калі вы зачыняеце агуркі з воцатам на зіму, вам у абавязковым парадку давядзецца выкарыстоўваць гарачы метад кансервацыі.\nПа гарачым метадзе агуркі заліваюць растворанай у кіпені каменнай соллю. Пры гэтым ў атрыманы расол таксама дадаюць сцеблы кропу і хрэна, а таксама часткі іншых раслін і вострыя прыправы. Атрыманую сумесь праварваюць на працягу некалькіх хвілін і далей разліваюць у слоікі з агуркамі. Далей яны настойваюцца ў незакатанном выглядзе на працягу тыдня, пасля чаго ў іх даліваюць пакінуты раствор і закочваюць пры дапамозе кансервавага ключа.\nКалі ж вы збіраецеся кансерваваць агуркі халодным спосабам, вам прыйдзецца іх раскласці ў банкі ўперамешку з рэзкімі затаўкамі. Далей соль засынаюць у ваду і размешваюць. Атрыманы расол заліваюць у банкі. Яны зачыняюцца летнімі ў гарачай вадзе поліэтыленавымі вечкамі, якія, астываючы, шчыльна садзяцца на гарлавіну. Агуркі пры Гэты спосаб можна нарыхтоўкі просолятся дзесьці на працягу месяца. Пры гэтым варта ведаць, што халодны спосаб марынавання агуркоў добры тым, што зачыненыя з яго дапамогай банкі ніколі не падарвуцца ў халодным памяшканні.\nАкрамя халоднага і гарачага спосабу маюцца яшчэ сотні рэцэптаў нарыхтоўкі агуркоў на зіму. Напрыклад, у інтэрнэце вы можаце знайсці рэцэпт агуркі па-карэйску на зіму. Аднак для традыцыйнай рускай кухні характэрныя менавіта апісаныя вышэй спосабы нарыхтовак.\nДасведчаныя гаспадыні ўжо вельмі шмат гадоў заготовливают агурочкі сваім сем'ям на зіму і за гэты час прыдумалі разнастайныя хітрасці, якія палягчаюць працэс. Так, напрыклад, для таго каб банкі не падарваліся, трэба дадаць дробку гарчычных насення або жа 1 арт. л. спірту. У тым выпадку, калі вам трэба дамагчыся ад агуркоў большай хрусткости, вам трэба будзе дадаць у расол кавалачак кары дуба.\nШто тычыцца спосабу захоўвання ўжо закансерваваных агуркоў: калі вы выкарыстоўвалі для іх зачынення гарачы спосаб, вам давядзецца захоўваць кансервацыю ў халодным склепе або склепе, так як у цяпле закаркаваных банкі могуць выбухнуць. Халодны жа спосаб мае на ўвазе захоўванне i пры плюсавой тэмпературы, напрыклад, у кладоўцы звычайнай гарадской кватэры.\n← Віды шалвеі\nПалын горкая. Лячэбныя ўласцівасці і супрацьпаказанні →


Дакументы ваенных часоў сведчаць. Падрабязнасці аднаго з дзён па вызваленні Бярэзінскага раёна — Березино. Березинский район. Березинская панорама\n75 год Вялікай Перамогі Важное\nДакументы ваенных часоў сведчаць. Падрабязнасці аднаго з дзён па вызваленні Бярэзінскага раёна\n22.07.2020 187 berezinskaya_panorama Комментариев нет\nВось ужо 76 гадоў жыве Беларусь пад мірным і чыстым небам. А калісьці і яно было месцам страшных баёў і баталій, якія вялі ў паветры лётчыкі, набліжаючы Перамогу. Мы добра памятаем пра подзвіг экіпажа Дзяльцова, самалёт якога быў збіты падчас бамбёжкі моста цераз Бярэзіну ў 1944 годзе. Але гэта – не адзіны выпадак, калі ў небе над Бярэзіншчынай быў падбіты савецкі самалёт, члены экіпажа якога пахаваны на тэрыторыі нашага раёна.\nВось якую гісторыю паведаміла нам жыхарка падмаскоўнай Балашыхі, ураджэнка Дрыбінскага раёна Магілёўскай вобласці, пошукавец Алена ШУТАВА — прадстаўнік “Авіягрупы 122”, куды ўваходзяць нашчадкі трох жаночых авіяпалкоў, гісторыкі, кіраўнікі музеяў жаночых авіяпалкоў.\nДакументы ваенных часоў сведчаць, што ў чэрвені 1944 года 103-ці штурмавы Гродзенскі Чырванасцяжны ордэна Суворава авіяцыйны полк (ШАП) пераляцеў з Крыма і прыступіў да баёў па вызваленні Беларусі, у тым ліку і Бярэзінскага раёна.\nАб далейшым разгортванні падзей чытаем у інфармацыі за 29 чэрвеня 1944 года 230-й штурмавой Кубанскай Чырванасцяжнай ордэна Суворава авіяцыйнай дывізіі, у састаў якой уваходзіў і 103-ці ШАП: “Дывізія мела задачу прадаўжаць знішчаць адыходзячыя часці праціўніка на ўчастку на захад ад рубяжа Беразіно з задачай — устанавіць месцы знаходжання войск праціўніка, затым пасля ўстанаўлення — знішчаць. Наступныя вылеты на баявое заданне – па дадзеных сваёй разведкі. Напружанасць максімальная”.\nМалодшы лейтэнант Аляксей Мешчаракоў\nПра падзеі таго дня расказвае і наступны запіс: «15.40, пры падыходзе да цэлі група з васьмі самалётаў ІЛ-2 103 ШАП была атакавана спачатку двума МЕ-109. Першую атаку ажыццяўлялі на вядзёнага левага другой чацвёркі знізу-ззаду. З-за дрэннай бачнасці паветраныя стралкі атак праціўніка не заўважылі. У гэты ж час у першай чацвёрцы быў атакаваны зверху-ззаду правы вядзёны. На пікіраванні на цэль быў атакаваны вядзёны першай групы Мешчаракоў, які ў выніку атакі ўзарваўся і ўпаў у раёне цэлі”.\nПра якую цэль гаворыцца ў інфармацыі, і наогул, дзе адбылася апісаная трагедыя? Адказы на гэтыя пытанні знаходзім у дакументальнай аповесці лёт-\nчыка-штурмавіка 103 ШАП Кузьмы Белаконя. Ён жа прыводзіць свае ўспаміны і пра членаў гераічнага экіпажа:\n“Пасля вызвалення Магілёва нямецка-фашысцкае камандаванне, баючыся акружэння, пачало ў спешцы адводзіць свае войскі на захад па аўтастрадзе Магілёў–Мінск. Лясіста-балоцістая мясцовасць Беларусі прымушала праціўніка адыходзіць у асноўным толькі па аўтастрадзе і асобных прасёлачных дарогах. Яны былі забіты калонамі аўтамашын, танкаў, артылерыі і жывой сілы, месцамі на некалькі кіламетраў. Пад імклівым націскам нашых войск адступленне гітлераўцаў было дэзарганізавана. Паветранае супрацьдзеянне фактычна адсутнічала. Адзінкавыя варожыя знішчальнікі з’яўляліся ў асобных выпадках, але, як правіла, з нашымі бою не прымалі. Зенітная артылерыя дзейнічала бязладна.\n28 чэрвеня лётчыкі нашай дывізіі прыступілі да знішчэння гітлераўс-кіх войск на аўтастрадзе паміж мястэчкамі Бялынічы і Беразіно.\nУ Беразіно штурмавікі ўзарвалі мост цераз раку Бярэзіну, і захопнікам быў адрэзаны шлях адступлення. Утварыўся вялізны затор. Варожыя войскі на аўтастрадзе са сваёй тэхнікай былі аддадзены на поўнае знішчэнне. У гэтыя дні мы рабілі па тры-чатыры вылеты. На дзясяткі кіламетраў аўтакалона ў некалькі радоў была ахоплена полымем. Фашысты, спрабуючы выратавацца, разбягаліся ў бакі ад аўтастрады, але там яны траплялі ў балоты і багну і пад бесперапынным агнём штурмавікоў знаходзілі смерць. Аўтастрада ператварылася ў вогненную раку, а штурмавікі ўсё ішлі і ішлі. Але ў гэтых умовах аднолькава небяспечныя як паслабленне пільнасці, так і безагляднае захапленне атакай.\nУ адным з баёў лётчык Аляксей Мешчаракоў і паветраны стралок Арцём Вяршынін, захопленыя атакай, забыліся на абачлівасць. Доўгая чарга — і самалёт Мешчаракова пайшоў да зямлі. Мы бачылі, як адзін з членаў экіпажа выскачыў з парашутам. Другі, відаць, быў забіты ў кабіне. Толькі праз тыдзень мы даведаліся, што выскачыў Мешчаракоў. Немцы хацелі жывым узяць савецкага лётчыка. Аляксей змагаўся да апошняга патрона. Ён паспеў напісаць запіску: “Рускія лётчыкі ў палон не здаюцца!” Яна так і засталася ў сціснутым левым кулаку, а правай рукой ён сціскаў пісталет.\nУ абойме – ніводнага патро-на. Камсамолец малодшы лейтэнант Аляксей Мешчаракоў апошні патрон пакінуў для сябе і без ваганняў замест фашысцкага палону выбраў смерць.\nПаветраны стралок Вяршынін згарэў у самалёце. Колькі разоў я лётаў з ім на Кубані… На зямлі Арцём быў на рэдкасць сціплым, спакойным… Нехлямяжы, шыракаплечы, ён здаваўся непаваротлівым. Але гэта — на зямлі. А ў паветры Вяршынін паводзіў сябе выдатна. Я з глыбокай павагай адносіўся да Арцёма. Заўсёды быў упэўненым, што ў любых абставінах ён не страціць самавалодання. Кожны раз Вяршынін сустракаў паветранага праціўніка з зайздроснай вытрымкай. Але ў гэтым вылеце, відаць, і Арцёма застала знянацку атака немцаў”.\nПазнаёмімся бліжэй з біяграфіямі адважных штурмавікоў. Звесткі пра іх знаходзім на сайце “Памяць народа”.\n“Намеснік камандзіра эскадрыллі 103 ШАП малодшы лейтэнант Аляксей Нічыпаравіч Мешчаракоў, 1922 года нараджэння, ураджэнец Разанскай воб-ласці Дабравіцкага раёна, сяло Вялікая Кузьмінка. Узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны II сту-пені, Чырвонай Зоркі і Баявога Чырвонага Сцяга. Загінуў 29 чэрвеня 1944 года. Паветраны стралок 103 ШАП сяржант Вяршынін Арцём Рыгоравіч, 1912 года нараджэння, ураджэнец Чыцінскай вобласці Нерчынскага раёна, сяло Ніжнія Ключы. Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі і Айчыннай вайны II ступені. Загінуў 29 чэрвеня 1944 года”.\nГэтая брацкая магіла, у якой пахаваны А. Мешчаракоў, знаходзіцца на могілках в. Арэшкавічы\nМесцам пахавання абодвух воінаў указана сяло Гудок (так памылкова названа в. Прудок) мястэчка Беразіно. Але гэта не зусім так. Астанкі Аляксея Мешчаракова знаходзяцца на могілках у в. Арэшкавічы, бо яго прозвішча выбіта на ўстаноўленым тут помніку воінам-вызваліцелям. Месца пахавання Арцёма Вяршыніна, на жаль, не ўстаноўлена. У сувязі з гэтым звяртаюся да жыхароў Бярэзінскага раёна з наступнай просьбай: калі вам вядома штосьці аб абставінах гібелі экіпажа, — паведаміце пра гэта ў рэдакцыю. Мы таксама вядзём пошукі. Так, некалькі тыдняў назад адгукнуліся шматлікія сваякі А. Вяршыніна – яго родны брат, унукі і праўнукі. Родных А. Мешчаракова дапамагае адшукаць рэдакцыя газеты Ліпецкага раёна. Спадзяюся, што вынік нашых пошукаў дасць свой плён.\nг. Балашыха, Расія.\nі Алены МУРАЧ.\n← Чемпионат Минской области по футболу среди любительских команд пройдет в Березино\nАддзяленні Бярэзінскай ЦРБ вяртаюцца да звычайнага рэжыму работу →\nПарламентские выборы в Беларуси будут соответствовать мировым стандартам\n08.05.2020 berezinskaya_panorama Комментариев нет


Польскія кансерватары ратуюць культурную спадчыну ў Егіпце - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nПольскія кансерватары ратуюць культурную спадчыну ў Егіпце\nУ цяперашні час яны рэалізуюць некалькі праектаў, у тым ліку ў даліне Вадзі-Натрун.\nПольскія кансерватары ратуюць культурную спадчыну ў Егіпце.\nСірыйскі касцёл u Вадзі-Натрун.Autorstwa Lumen roma - Praca własna, CC BY 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=4233112\nПольскія кансерватары вядомыя ў свеце, як прафесіяналы вышэйшага класа, якія ратуюць культурную спадчыну ў па ўсім свету. У цяперашні час, між іншым, у Егіпце яны рэалізуюць некалькі праектаў, у тым ліку ў даліне Вадзі-Натрун.\nВадзі-Натрун у Егіпце - гэта адна з калысак манаства. Менавіта там, у позняй старажытнасці, былі заснаваныя некалькі дзясяткаў манастыроў і скітаў. Да гэтага часу некаторыя з іх выконваюць свае рэлігійныя функцыі, нагадвае доктар Даброхна Зяліньска(Dobrochna Zielińska) з Археалагічнага факультэта Варшаўскага універсітэта:\n- Гэта выключнае месца, не толькі дзякуючы святыням і фрэскам. Гэта, перш за ўсё, адна з калысак манаства. Дарэчы манаства, у розных яго формах, наогул нарадзілася ў Егіпце, асабліва ў Вадзі-Натрун. Заснавальнікі манаства, якіх цяпер называюць бацькамі манаства, былі вельмі папулярнымі ўжо III i IV стагоддзях і спрабавалі, скажам так, крыху ўцячы ад гэтай папулярнасці. Менавіта адзін з іх - Макарый Вялікі – вырашыў пераехаў у глыб пустыні, каб паломнікі не наведвалі яно настолькі часта. Таму ў даліне Вадзі-Натрун узніклі манастыры, якія дзейнічаюць па сённяшні дзень.\nВадзі-Натрун – гэта даліна ў паўночным Егіпце, паміж Каірам і Аляксандрыяй. Гэта пустынная тэрыторыя. У сваю чаргу арабскае слова „вадзі” азначае даліну. Шмат сведчыць пра тое, гэтую плоскую зямлю назвалі далінай з-за 10 азёраў, якія яе акружаюць. Згаданыя вадаёмы запаўняюцца вадой з ападкаў падчас рэдкіх бураў на пустыні. У сваю чаргу, арабскае слова „натрун” – азначае соду, якой багатыя радовішчы знаходзіліся ў згаданым рэгіёне.Нагадваем, старажытныя егіпцяне выкарыстоўвалі соду для муміфікацыі целаў памерлых. Менавіта ў гэтай даліне, як мы ўжо згадалі пачалі будаваць манастыры і скіты. У адной з гэткіх святыняў некалькі гадоў таму пачалі працу польскія кансерватары:\n- Касцёл, у якім мы працуем, называюць сірыйскім. Ён быў заснаваны ў VI стагоддзі, але ягоная сучасная назва навязвае да манахаў, якія прыбылі ў яго ў IX стагоддзі і разам з егіпецкімі манахамі жылі тут да XIII стагоддзя. Яны прыбылі з Сірыіі з памежжа з Іракам, у прыватнасці з гарадка Цікрыт.\nКалі польскія навукоўцы пачыналі працу ў гэтым манастыры, усе сценкі аб’етка былі пакрыты шэрай тынкоўкай:\n- У XIII стагоддзі манахі вырашылі пакінуць толькі найважнейшыя, паводле іх фрэскі, а астатнія пакрылі гладкай тынкоўкай. У такім выглядзе манастыр пратрымаўся да нашых часоў. Выпадкова ў выніку пажару, які ўспыхнуў у святыні ў 1990-х гадах, пад тынкоўкай былі выяўленыя фрэскі. Цяпер мы ведаем, што гэтых слаёў фрэскаў ажно пяць. Гэта несумненна заслуга польскіх кансерватараў, якія яшчэ з 1990-х гадоў супрацоўнічалі ў гэтым месцы з галандскай місіяй навукоўцаў.\nУ праектах у Егіпце прымаюць удзел не толькі кансерватары, але і навукоўцы іншых галін, кажа Даброхна Зяліньска:\n- На самой справе, можна сказаць, што гэта раскопкі на сценах. Адтуль прысутнасць археолагаў. Гэта захапляльная праца, у якой шмат загадкаў і нечаканых падзеяў. Мы ніколі не ведаем, што там знізу, колькі слаёў нам удасца выявіць і, у якім яны стане.\nВыяўленым у Сірыйскім касцёле фрэскам характэрная выключная, вельмі насычаная афарбоўка, падкрэслівае навуковец:\n- Фрэскі, якія мы выявілі маюць інтэнсіўныя колеры, хоць яны пакуль не былі яшчэ адрэтушаваныя. Дарэчы, кансерватары ўжо баяцца, што ім цяжка будзе падабраць адпаведныя колеры да рэтушы. Дарэчы аказваецца, што інтэнсіўны колер, гэта заслуга вяжучага рэчыва, якім быў воск. Гэтая тэхніка выкарыстоўвалсая ў рымскім жывапісе. Мы не спадзяваліся, што згаданая тэхніка выкарыстоўвалася настолькі позна.\nПраца польскіх кансерватараў у даліне Вадзі-Натрун яшчэ не закончылася:\n- Мы закончылі адкрываць фрэскі. Гэта дазволіла шмат-чаго даведацца пара гісторыю святыні. Напрыклад, пра чарговыя змены, уводжаныя манахамі, у тым ліку, сірыйскімі. Мы даведаліся, калі аб’ект быў рамантаваны, калі пашыраны. У сваю чаргу фрэскі трэба яшчэ рэстаўраваць, каб манахі і вернікі, маглі ў поўнай меры карыстацца манастыром, як у рэлігійным, так і мастацкім аспекце.\nПра працу польксіх кансерватараў у Егіпце расказвала Даброхна Зяліньска з Археалагічнага факультэта Варшаўскага універсітэта.\nПершая праграма грамадскага Польскага радыё/аз


Ірляндцы супраць другога Чарнобылю – Хірургі ратуюць жыцьцё трусяняці – 6 мільёнаў даляраў за манэту ды іншыя гісторыі\n28 красавік 2002, 15:00\nНа гэтым тыдні адзначалася гадавіна Чарнобыльскай катастрофы. Прымеркаваныя да трагічнай даты канфэрэнцыі, сходы, мітынгі, шэсьці адбываліся ня толькі ў краінах, якія найбольш пацярпелі ад катастрофы. Чарнобыльская бяда сталася папярэджаньнем усяму сьвету аб небясьпецы, якую нясе ў сабе неабачлівае стаўленьне да навакольнага сьвету, у якім мы жывем.\nСёлета ад чарнобыльскай праблемы не засталася ў баку і Ірляндыя. З гораду Ўіклоў перадае Вольга Хвайніцкая:\n(Хвайніцкая: ) “Небывалая дагэтуль акцыя пратэсту, аб’ектамі якой сталі брытанскі прэм’ер Тоні Блэйр і прынц Чарлз, зноў аб’яднала ірляндзкую нацыю ў выступленьні супраць суседзяў-брытанцаў. Гэтым разам ірляндцы патрабуюць закрыць атамную электрастанцыю Сэлафілд (Sellafield), якая месьціцца на захадзе Англіі, якраз на ўзьбярэжжы Ірляндзкага мора, куды кожны дзень выліваюцца мільёны літраў радыяцыйных адкідаў.\nІдэя акцыі належыць Алі Хьюсан, жонцы саліста рок-гурту “U2” Бона і актывістцы ірляндзкага фонду “Дзецям Чарнобылю”. Паводле акцыі, прыкладна месяц таму ў кожны дом Ірляндыі былі разасланыя паштоўкі з тэкстам, адрасаваным Тоні Блэйру. Грамадзянаў заклікалі падпісаць зварот і адправіць па пошце свае пасланьні непасрэдна прэм’ер-міністру Вялікабрытаніі, а таксама набыць ідэнтычныя паштоўкі для арынца Валійскага і міністра паліўнай прамысловасьці Нормана Аск’ю.\nТакім чынам, раніцай у пятніцу, якраз у дзень 16-й гадавіны Чарнобыльскай трагедыі, Тоні Блэйр атрымаў больш за мільён паштовак з выявай вока і ляканічным подпісам: “Тоні, зірні мне ў вочы і скажы, што я ў бясьпецы”. У тэксьце на адвароце прэм’ер-міністар мог прачытаць: “Радыяцыя ня ведае межаў. У выпадку выбуху на Сэлафілдзе першай пацерпіць мая краіна. Мы ня хочам другога Чарнобылю. Зачыні Сэлафілд дзеля ўсіх нас”. У той самы дзень адмысловыя “прывітаньні з Ірляндыі” атрымалі Прынц Чарлз і міністар Аск’ю. Атрыманыя ад акцыі сродкі будуць накіраваныя ў ірляндзкі фонд “Дзецям Чарнобылю”. (Вольга Хвайніцкая, Ўіклоў)\nНагадаю і яшчэ пра адзін ірляндзкі акцэнт у чарнобыльскай тэме – вядомы ў сьвеце ірляндзкі рок-гурт “Cranberries” сёлета выпусьціў сынгл зь песьняй “Часу ўсё меней”, усе прыбыткі зь якога таксама пойдуць у ірляндзкі фонд “Дзецям Чарнобылю”. Пра гэта шырэй апавядаецца на гэтым тыдні ў нашай перадачы “Беларускі дыялёг на Інтэрнэце”.\nПра тое, як адрэагаваў брытанскі прэм’ер на ірляндзкую акцыю, пакуль што невядома. Можа ён ніколі й не прачытае тыя дасланыя яму 1 мільён 300 тысяч паштовак. Можа, у яго проста няма на гэта часу – каб пачытаць карэспандэнцыю, пагуляць у парку, або зайсьці па прадукты ў супэрмаркет, як гэта зрабіў пару дзён таму ягоны фінскі калега. Зь фінскай сталіцы перадае Якуб Лапатка:\n(Лапатка: ) “Нягледзячы на трагічны лёс швэдзкага прэм’ера Ўлафа Пальмэ, скандынаўскія каралі, прэзыдэнты і прэм’еры працягваюць хадзіць па вуліцах без аховы і снайпэраў. Так, прэм’ер-міністар Фінляндыі Паава Ліпанэн зайшоўся ў супэрмаркет ня ў тым раёне Гельсынкаў, дзе ён жыве. Яго пазналі, і пачалася ажыўленая гутарка “за жыцьцё”. Прэм’ер не сьпяшаючыся адказваў на шматлікія пытаньні наведнікаў супэрмаркету, і толькі адно пытаньне з натоўпу – “Дзе тут можна здаць бутэлькі?” – засталося без адказу. Пасьля гэтага Ліпанэн разьвітаўся зь людзьмі, купіў білет на мэтро і паехаў дадому”. (Якуб Лапатка, Гельсынкі)\nУ нашай мінулай перадачы распавядалася, як у Брытаніі шырыцца рух за абмежаваньне злачыннай дзейнасьці катоў, якія пагражаюць жыцьцю меншых жывёлінаў – мышэй, пацукоў, птушак. Сёньня наш карэспандэнт у Лёндане Мікола Пачкаеў працягвае гэтую крымінальную тэму:\n(Пачкаеў: ) “У Ёрку, на поўначы Англіі, цяпер папраўляецца пасьля складанай хірургічнай апэрацыі на мозгу трус Колін пароды нідэрляндзкі гном, 9 месяцаў веку. Нядаўна трусу гэтаму не пашчасьціла – ён патрапіў у кіпцюры кату-валацугу і атрымаў цяжкія траўмы галавы, ад якіх бы хутка памёр. Але, як растлумачыла газэце “Daily Mail” уладарка труса доктар Ўотсан, выкладчыца Ёркскага ўнівэрсытэту, трус стаўся часткаю іх сям’і, асабліва для дзяцей – 10-гадовай Рэбэкі і 8-гадовай Рэйчэл. У выніку ратаваньне трусінага жыцьця запатрабавала падвойнай трэпанацыі чэрапа. Мэдычныя выдаткі наблізіліся да 2 тысяч даляраў. Але, як кажа доктар Ўотсан, гэта была сытуацыя, калі грошы сапраўды ня браліся ў разьлік”. (Мікола Пачкаеў, Лёндан)\nСапраўды, ці шкада нейкія 2 тысячы даляраў, каб уратаваць жыцьцё дарагой сэрцу жывой істоты? Значна больш дзіўна, калі людзі гатовыя выкласьці 6 мільёнаў даляраў за невялічкі кавалак мэталу. Аўкцыён “Sothbis” у Нью-Ёрку выстаўляе на продаж залатую манэту 20-даляровага наміналу выпуску 1933 году і спадзяецца атрымаць за яе ня менш за 6 мільёнаў. Што ж гэта за манэта, якую нумізматы называюць “Монай Лізай сярод манэтаў”?\nМанэта, гэтак званы “Падвойны Арол”, складаецца на 90 працэнтаў з золата і на 10 – зь медзі. У 1933 годзе было адбіта некалькі тысяч манэтаў, аднак неўзабаве пасьля гэтага прэзыдэнт Фрэнклін Рузвэлт зьняў Злучаныя Штаты з залатога стандарту, каб дапамагчы эканоміцы ў часе дэпрэсіі. Усе манэты пайшлі ў пераплаўку, толькі 2 былі пакінутыя для музэю “Smithsonian”. Аднак 10 манэт нейкім чынам трапілі на чорны рынак, і ў 1940-50 гадох 9 зь іх былі знойдзеныя і зьнішчаныя.\nЗасталася адна, якая спачатку неверагодным чынам трапіла ў калекцыю эгіпэцкага караля Фарука, а ў 1995 годзе была перакупленая брытанскім нумізматам Стывэнам Фэнтанам. Праз год ён паспрабаваў яе перапрадаць, аднак пакупнікі – пераапранутыя агенты амэрыканскіх спэцслужбаў – канфіскавалі манэту. І вось цяпер самая дарагая ў сьвеце манэта чакае свайго новага гаспадара.\nЯшчэ адно паведамленьне са сьвету калекцыянэраў прыйшло на гэтым тыдні з Польшчы. Перадае Аляксей Дзікавіцкі:\n(Дзікавіцкі: ) “У век Інтэрнэту і мабільных тэлефонаў жыхары польскага гораду Слупск хочуць паставіць помнік свайму земляку Генрыху фон Стэфану, які прыдумаў паштоўкі. Манумэнт у выглядзе вялізнай паштоўкі мусіць паўстаць у сквэры побач з былым будынкам гарадзкой пошты. Аказваецца, што калісьці памяць Генрыха фон Стэфана ўжо была ўшанаваная ў Слупску – некалькі месяцаў таму ў часе дарожных работаў выпадкова была знойдзеная памятная шыльда – яшчэ з даваенных часоў, прысьвечаная вынаходцы цяпер ужо звыклай паштоўкі.\nГенрых фон Стэфан нарадзіўся ў 1831 годзе ў Слупску-Паморскім, скончыў тут гімназію і атрымаў першую працу ў якасьці пісара на коннай пошце. Праз год яго перавялі ў Бэрлін, дзе за кароткі час паштовы пісар стаў генэральным дырэктарам усёй нямецкай пошты. Ужо ў 1877 годзе ва ўсім сьвеце атрымалі папулярнасьць прыдуманыя ім паштоўкі. Яшчэ пры жыцьці Генрых фон Стэфан стаў ганаровым грамадзянінам Слупску. Варта адзначыць, што ініцыятараў ушанаваньня памяці земляка акрамя ўласна павагі да ягонай асобы клапоцяць і больш празаічныя рэчы. Паводле разьлікаў гарадзкіх уладаў, незвычайны помнік фон Стэфану мае прыцягнуць у Слупск шмат турыстаў, асабліва з суседняй Нямеччыны”. (Аляксей Дзікавіцкі з Варшавы)\nЗабаўная навіна прыйшла на гэтым тыдні з Сэулу – дзе сёлета ў чэрвені будуць адбывацца матчы футбольнага чэмпіянату сьвету. Дык вось, кулінары гэтай краіны вырашылі разьвеяць заходнія забабоны наконт некаторых асаблівасьцяў карэйскай кухні. На дзесяці стадыёнах краіны, дзе будуць адбывацца спаборніцтвы, гледачам будзе бясплатна раздавацца суп, канапкі і гамбургеры з сабачым мясам.\nУ заяве ўладальнікаў рэстаранаў цьвердзіцца, што сабачае мяса – неадлучная частка карэйскай кухні і што есьці сабакаў – ніяк ня горш чым, напрыклад, коней, сьлімакоў або галубоў, як гэта робіцца ў некаторых іншых краінах. У апошні сьпіс сьмела можна дадаць і жабаў... Спрэчкі й пратэсты вакол спажываньня карэйцамі сабачаціны не сьціхаюць ужо шмат месяцаў. Чым усё скончыцца – пабачым у чэрвені.\nІ яшчэ адна кулінарная навіна. Пра яе распавядае зь Ерусаліму Ігар Рубінштэйн:\n(Рубінштэйн: ) “Прафэсар катэдры біяхіміі Тэль-Авіўскага ўнівэрсытэту Нурыт Шыклаі, якая займаецца дасьледаваньнямі функцыяў сардэчнай мышцы чалавека, нечакана зрабіла адкрыцьцё ў зусім іншай галіне. На яе імя зарэгістраваны патэнт на спосаб падаўжэньня тэрміну захаваньня сьвежага мяса. Прадметам апошняга дасьледаваньня прафэсара Шыклаі была шкода з прычыны парушэньня рэжыму забесьпячэньня сардэчнай мышцы кіслародам, напрыклад, у выніку інфаркту міякарда. Залішнее акісьленьне мышцы прыводзіць да ўтварэньня шкодных рэчываў, што парушае працу найважнейшага органа.\nПрафэсар Шыклаі знайшла сродак – CO, або проста чадны газ. Калі сардэчную мышцу абвалаквае чадны газ, працэс акісьленьня сардэчнай мышцы істотна запавольваецца. Вынаходлівая прафэсар падумала, што звычайнае мяса, якое мы ўжываем як ежу – гэта тыя самыя мышцы, і замяніла ў сваіх досьледах чалавечае сэрца ялавічнымі стэйкамі.\nТэль-авіўскі прафэсар рэкамэндуе падчас пакаваньня сьвежага мяса прыбраць кісларод, а перад запайваньнем прадукту ў поліэтылен запусьціць туды невялікую колькасьць чаднага газу. Паводле яе, такое мяса ня страціць сьвежасьці два-тры тыдні пры пакаёвай тэмпэратуры, а ў лядоўні – цэлыя паўтара месяца. Адна амэрыканская кампанія ўжо набыла правы на выкарыстаньне гэтай вынаходкі на практыцы”. (Ігар Рубінштэйн, Ерусалім)\nА вось студэнт інжынэрыі ва Ўнівэрсытэце штату Флорыда Жан-Філіп Клерк таксама зрабіў вынаходзтва ў нечаканай галіне. Ён сканструяваў робата, які адкаркоўвае бутэлькі зь півам. Робат езьдзіць па стойцы ў бары, знаходзіць бутэльку, заціскае яе, адкаркоўвае і ад’яжджае. Як ні парадаксальна, сам вынаходнік, які паходзіць з востраву Гвадэлюпа, больш любіць віно, аднак падчас распрацоўкі робата яму давялося спажыць 134 бутэлькі піва. Добра, калі было каму дапамагаць...\nНа гэтым я з вамі разьвітаюся. Да сустрэчы ў наступную нядзелю з новымі незвычайнымі, дзівоснымі й забаўнымі гісторыямі тыдня.


Канвертаваць Pesetacoins (PTC) і Трэці зімбабвійскіх даляраў (ZWR) : Калькулятар абменнага курсу\nPesetacoin (PTC) і Трэці зімбабвійскага даляра (ZWR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nPesetacoin (PTC) і Чацвёрты зімбабвійскіх даляраў (ZWL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Pesetacoin і Трэці зімбабвійскага даляра пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 26 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Pesetacoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Трэці зімбабвійскага даляра валюты па змаўчанні. Націсніце на Трэці зімбабвійскіх даляраў або Pesetacoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Pesetacoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Трэці зімбабвійскага даляра гэта валюта, у Зімбабвэ (ZW, ZWE). Сімвал PTC можа быць запісаная PTC. Сімвал ZWR можа быць запісаная Z$. Трэці зімбабвійскага даляра дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу the Pesetacoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Трэці зімбабвійскага даляра Апошняе абнаўленне 24 верасень 2020 ад Міжнародны валютны фонд. PTC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. ZWR каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Беларусь кампенсуе падзенне спажывання газу пасля ўводу АЭС за кошт развіцця аграхіміі\n22.02.2021 / 17:06\nАб гэтым заявіў Аляксандр Лукашэнка на сустрэчы з прэзідэнтам Расіі Уладзімірам Пуціным у Сочы, паведамляе Інтэрфакс.\n«Нягледзячы на тое, што мы атамную станцыю ўвядзём у строй — гэта прыкладна мінус 5 млрд кубаметраў закупак прыроднага газу, мы плануем пабудаваць другі Гродзенскі азотны камбінат, а (сыравіна для яго) гэта прыродны газ. Таму мы ўсё роўна будзем спажываць прыродны газ ва ўсё большых аб'ёмах», — падзяліўся планамі Лукашэнка.\n«Праект коштам мільярд дзвесце — мільярд трыста. Новы камбінат. Вопыт у нас ёсць, у нас жа такі працуе там. Таму мы хочам павялічыць аб'ём (вытворчасці) азотных угнаенняў. І калі будзе ваша даручэнне прапрацаваць пытанне, мы з «Газпромам» гатовыя рэалізаваць праект», — заявіў Лукашэнка.


У Мэксыцы знайшлі парэшткі 43 зьніклых студэнтаў. Іх забілі, целы спалілі і кінулі ў раку\n08 лістапад 2014, 11:03\nПратэстоўцы трымаюць партрэты зьніклых студэнтаў\nТрое падазраваных, затрыманых па справе аб зьнікненьні групы студэнтаў у Мэксыцы, прызналіся ў забойстве больш за сорак чалавек.\nПра гэта паведаміў у пятніцу генэральны пракурор Мэксыкі Хэсус Мурыльё Карам. Паводле яго слоў, затрыманыя заявілі таксама, што спалілі парэшткі забітых, а затым скінулі іх у раку. Мэксыканскія ўлады выявілі ў рацэ парэшткі некалькіх чалавек. Асобы забітых пакуль не ўсталяваныя, але мяркуецца, што гаворка ідзе пра зьніклых студэнтаў.\n43 студэнты зьніклі 26 жніўня ў горадзе Ігуала на захадзе Мэксыкі пасьля таго, як на загад мэра гэтага горада іх затрымалі падчас вулічных беспарадкаў. У той дзень у сутыкненьнях у Ігуале загінулі шэсьць чалавек. Фэдэральныя ўлады Мэксыкі пазней арыштавалі мэра Ігуалы Хасэ Луіса Абарку, абвінаваціўшы яго ў тым, што, уступіўшы ў змову з адной зь мясцовых бандыцкіх груповак, ён распарадзіўся аб выкраданьні студэнтаў. Разам з мэрам была арыштаваная яго жонка. Мяркуецца, што ў выкраданьні студэнтаў таксама ўдзельнічалі мясцовыя паліцыянты. Агулам былі арыштаваныя больш за 70 чалавек.\nЗьнікненьне студэнтаў атрымала велізарны рэзананс у краіне. Сваякі зьніклых і праваабарончыя групы абвінавачваюць мэксыканскі ўрад у тым, што ён занадта павольна і неэфэктыўна расьсьледуе гэтую справу. У сувязі зь незадаволенасьцю мэксыканскіх грамадзянаў прэзыдэнт краіны Энрыке Пэнья Ньета адмяніў заплянаваны на наступны тыдзень візыт у Кітай.


«Жыццё саткана з мёду і крыві» | zviazda.by\nАлеся » Асобы » «Жыццё саткана з мёду і крыві»\n«Жыццё саткана з мёду і крыві»\nВядомае выказванне Марыны Цвятаевай: “Паэт – гэта лад душы”. Лірычная гераіня Раісы Баравіковай лад душы мае ўзнёслы, рамантычны і, як на савецкі час, выклікальна пачуццёвы (чаго вартае было ў 70-я гады параўнанне сябе з гетэрай). Раіса Андрэеўна працавала загадчыцай аддзела культуры “Алесі”, а з 2000 па 2002 гады ўзначальвала часопіс.\n– На працягу дзесяцігоддзяў – а друкавацца вы пачалі ў юнацтве – ваш паэтычны голас гучыць з аднолькавай чысцінёй. Я сказала б, што ў вашай паэзіі пазнае сябе жанчына традыцыйнага светапогляду, але з вельмі тонкай, прыгожай душой. Як прыйшлі ў паэзію? З чаго пачынаўся ваш творчы шлях?\n– Мой першы верш – пра савецкіх матросаў, якія згубіліся ў акіяне і два тыдні трымаліся сам-насам са стыхіяй, – надрукавалі ў Бярозаўскай раённай газеце, калі мне было 12 гадоў. Гэта мяне настолькі ўразіла, што працягвала ў вольны час пісаць. Што натхняла? Прырода, родная старонка, сябры. Далей быў школьны гурток паэзіі, пазней – літаб’яднанне пры раённай газеце. Яго наведвалі разам са мной Алесь Разанаў, Ніна Мацяш, Анатоль Казловіч. Пасля школы не паступіла на філалагічны факультэт БДУ, пачала працаваць у Быхаўскай раёнцы. Перад тым, як прыняць мяне, дзяўчыну, карэспандэнтам, галоўны рэдактар Георгій Барысаў зладзіў сапраўдны конкурс...\n– Менавіта таму, што – дзяўчына?\n– Разам са мной на вакансію ў рэдакцыі прэтэндавалі два хлопцы. Рэдактар накіраваў нас у Грудзінаўку, у школу-інтэрнат, каб кожны напісаў па рэпартажы. Мой тэкст спадабаўся яму найбольш, бо атрымаўся жывы, лірычны: акрамя статыстыкі, пра якую распавёў дырэктар школы, я напісала пра дзіцячыя малюнкі. “Я адабраў да друку ваш рэпартаж, – сказаў мне Георгій Ерамеевіч з адчаем у голасе, – але ж вы дзяўчына! А мне трэба хлопец, каб ездзіў па раёне, мог напісаць тэкст за агранома, заатэхніка. А што вы ў гэтым разумееце?!” І даў яшчэ адно заданне ўсім траім: напісаць пра элеватар. З раніцы я адправілася туды. Пагутарыла з кіроўцамі машын, што прывезлі зерне, дадала ў тэкст трапных дэталяў. І зноў мой рэпартаж перамог. Рэдактар вымушаны быў узяць мяне на працу.\nАдпрацавала ў раёнцы год, планавала паступаць на журфак, але сустрэча з паэтам Аляксеем Пысіным, які прыехаў да нас у райцэнтр, змяніла мой лёс. “Рая, табе трэба ісці ў паэзію!” – сказаў ён і параіў Літаратурны інстытут у Маскве. У 1966 годзе я стала студэнткай аддзялення мастацкага перакладу.\n– Вам пашанцавала вучыцца ў час хрушчоўскай адлігі, кніжнага буму, росквіту цікавасці да паэзіі...\n– Тады якраз выдавалі кнігі паэтаў, якія раней былі забароненыя: Ганны Ахматавай, Марыны Цвятаевай, Сяргея Ясеніна. У розных рэспубліках СССР у літаратуру прыйшло зоркавае, дзёрзкае пакаленне паэтаў. У нас – Рыгор Барадулін, Генадзь Бураўкін, Ніл Гілевіч, Анатоль Вярцінскі, Васіль Зуёнак, Янка Сіпакоў, Уладзімір Караткевіч, у Расіі – Андрэй Вазнясенскі, Яўген Еўтушэнка, Булат Акуджава, Бэла Ахмадуліна, у Казахстане – Алжас Сулейменаў. Паэты ў той час збіралі цэлыя стадыёны слухачоў, усё навокал дыхала літаратурай. Мне была блізкая лірыка Ганны Ахматавай. Творчы семінар у нас вёў Леў Озераў, якому асабліва падабаўся адзін з маіх вершаў. Пачынаўся ён так: “Я – дзяўчынка на шары/ Што плыве ў блакіце!/ І палаюць Стажары/ Нада мною ў зеніце”. Ён запрашаў мяне на літаратурныя імпрэзы і прасіў прачытаць менавіта “Дзяўчынку на шары”. На адной з такіх вечарын са мной здарыўся канфуз з-за сукенкі…\n– Апрануліся не так?\n– Гэта было ў лістападзе 1967 года, у знакамітым Політэхнічным музеі. Сярод прысутных былі вядомыя паэты Роберт Раждзественскі, Сільва Капуцікян. Для выступу я апранула сваю найлепшую, як лічыла, сукенку, у якой хадзіла ў Быхаве ўлетку на танцы, – колеру марской хвалі, з нейлонавым жабо і без рукавоў. І калі пабачыла, як апрануты паэты, а былі яны ў пінжаках і швэдарах – сціпла і па сезоне, заплакала і адмовілася выступаць. Але Леў Адольфавіч усё цудоўна зразумеў. Пад пінжаком у яго быў, акрамя кашулі, пуловер цёмна-пясчанага колеру. Ён яго зняў і прапанаваў мне. У шырокім доўгім пуловеры і лёгкай блакітнай сукенцы выгляд у мяне атрымаўся даволі хіповы.\nСкончыўшы вучобу, прыехала ў Мінск. Пасля літінстытуцкай вольніцы мяне ўразілі тутэйшая заціснутасць, заідэалагізаванасць. У мяне тады нараджалася шмат вершаў, пераважна пра каханне.\n– Сёння культ кахання навязваецца жанчыне маскультурай, акурат масіраваная бамбардзіроўка. У СССР жа, наадварот, тэма кахання не надта ўхвалялася, крытыкі паблажліва называлі гэта камернай лірыкай, і сваё права пісаць не пра гідратурбіны і пад’ёмныя краны трэба было адстойваць. Вядомая гісторыя пра вашу літаратурную містыфікацыю – такая сабе Чэрубіна дэ Габрыяк. Вы спадзяваліся даказаць сваё права пісаць без ідэалагічных клішэ?\n– Калі загадчык аддзела паэзіі “Маладосці” Мікола Аўрамчык у чарговы раз сказаў: “Рая, ну што ты ўсё пра каханне ды пра каханне, нам трэба грамадзянскае” – а ў рэдакцыі ўжо ляжалі мёртвым грузам дзве маіх падборкі! – я запанікавала. Бо ніколі не ўмела пісаць вершы на замову. А потым раззлавалася. Я ў “ЛіМе” тады працавала, у мяне ўжо і кніжка “Рамонкавы бераг” выйшла. Адаслала ў “Маладосць” нізку вершаў пад псеўданімам “Зося Гоман”. Думаю: надрукуюць – тады і адкрыюся. Дык з рэдакцыі сам Мікола Якаўлевіч прыехаў да мяне дамоў, бо яны з Генадзем Бураўкіным, галоўным рэдактарам “Маладосці”, прыйшлі да высновы: пачатковец не можа так напісаць. Маімі вершамі адкрылі часопіс, а я зацвердзіла сваё права на “жаночую лірыку”.\n– Ёсць нямала прыкладаў у сусветнай літаратуры, калі таленавітыя паэткі, што пісалі пра каханне “ўласным жыццём, цаной яго” (Крыста Вольф), зазналі трагічны фінал. У вашай паэзіі адметна тое, што яна, нягледзячы на тэмы самоты і расчаравання, жыццесцвярджальная, светлая. Праз гэта, акрамя асаблівасцяў стылю, вас параўноўваюць з Ганнай Ахматавай, а не, прыкладам, з Марынай Цвятаевай, якую Бродскі назваў паэткай “апрыёрнай немагчымасці жыцця”. У чым сакрэт вашай гарманічнасці, творчай і жыццёвай?\n– Складанае пытанне. Думаю, гэта ад прыроды, ад светаўспрымання. Я нарадзілася ў някепскую часіну – у нядзелю, 11 мая 1947 года, раніцой, калі вярталіся каровы з пашы, а ў царкве заканчвалася ранішняя літургія. У народзе лічыцца, што 11 мая – адзіны дзень у годзе, калі дзьмуць лекавыя вятры. І трэба выйсці ў гэты дзень на скрыжаванне і пастаяць хвілін дзесяць, каб вятры здзьмулі ўсе хваробы. У мяне ад нараджэння светлы характар. Жыццё складвалася па-рознаму, але паэзія заўжды ратавала. Паэзія – не з гэтага свету, яна – палёт, невытлумачальнае... Адкуль прыходзіць натхненне, невядома. З часам паэта ў свой палон бярэ майстэрства. У памяці пэўны набор рыфмаў, ты можаш прыдумаць галавакружную метафару. Я гэтага заўсёды баялася. Магчыма, таму не хацела пісаць вершы на замову. Часам прыйдзеш дадому, упадзеш на ложак, паўгадзіны ледзь не наўзрыд паплачаш, потым напішаш верш – жывы, трапяткі. І дзякуючы гэтаму ўвойдзеш у сваю звыклую каляіну, каб выйсці на вуліцу той Баравіковай, якую ўсе ведаюць: лёгкай, з усмешкай на вуснах.\n– Сучаснай жанчыне хочацца кахаць і быць каханай, але пры тым не страчваць уласнае “я” і не ператварацца ў цень мужчыны. А вось мужчына ў нас не заўсёды вітае актыўную прафесійную самарэалізацыю жонкі. Вядомая пісьменніца, кіраўніца часопіса – спачатку “Алесі”, потым “Маладосці” – вы заўсёды былі заўважнай фігурай у грамадстве... Муж вас да вершаў не раўнаваў?\n– Не раўнаваў, бо ўсё тое, што вы пералічылі, у мяне было па-за сям’ёй. Дома я найперш – жонка, маці, бабуля. Я вельмі люблю сваіх дзяцей, у мяне пяцёра ўнукаў. Літаратура і сям’я – гэта як два акіяны, якія не зліваюцца.\n– Чым запомніўся вам часопіс “Алеся”? Якімі клопатамі жыла рэдакцыя?\n– Я прыйшла ў часопіс, калі ён называўся “Работніца і сялянка”. Галоўным рэдактарам была Марыя Карпенка, шчырая прыхільніца беларускай літаратуры. У “Алесі” працавалі многія нашы пісьменніцы: Алена Васілевіч, Галіна Васілеўская, пазней – Ала Канапелька. Быў адзін момант, які зрабіў мяне шчырай прыхільніцай часопіса. Калі я вучылася ў Маскве, мела шчасце ведаць нашу знакамітую паэтку Канстанцыю Буйло. Яна займела да мяне прыхільнасць, запрашала да сябе ў госці. Калі адзначалася 80-годдзе Канстанцыі Антонаўны, мне пазванілі з рэдакцыі “Работніцы і сялянкі”: Марыя Іосіфаўна Карпенка прапанавала з’ездзіць у Маскву ў камандзіроўку, зрабіць інтэрв’ю з Буйло. Такія адносіны да паэзіі мяне вельмі кранулі. Літаратурныя выданні не звярталіся да мяне з падобнай просьбай, а “Работніца і сялянка” – звярнулася. Часопіс тады не абыходзіўся без апавядання, без нізкі вершаў. І калі мяне запрасілі туды на працу, з задавальненнем пагадзілася.\nКалектыў у нас быў пераважна жаночы і вельмі дружны. Усе прафесіяналы, усе вельмі любілі сваю справу.\nНа працягу двух гадоў я ўзначальвала “Алесю”. Тады з’явілася шмат новых выданняў, трэба было думаць, як выжыць і не згубіць падпісчыкаў. Часопіс быў не падобны да сённяшняй “Алесі”: выходзіў на газетнай паперы ў чорна-белым выкананні, і я вырашыла хаця б укладку з гаспадарчымі парадамі зрабіць каляровай. Калі тыраж упершыню друкаваўся з каляровымі старонкамі, хвалявалася, не спала ўночы, а раніцой пабегла ў Дом друку. Але ўсё атрымалася няблага.\nПрацавалася ў “Алесі” добра, але я адчувала, што аддаляюся ад літаратурнага берага, і калі мне прапанавалі ўзначаліць “Маладосць”, пагадзілася. Якраз тады ў тэатры Беларускай драматургіі ішоў соты паказ спектакля, пастаўленага Валерыем Мазынскім па маёй п’есе, гістарычнай драме “Барбара Радзівіл”, – гэты юбілейны паказ мы наведалі ўсім калектывам “Алесі”.\n– Вы ў любым узросце выглядаеце элегантна, маеце свой адмысловы стыль у адзенні і аксесуарах...\n– Адзенне падбіраю ў адпаведнасці з густам. Вельмі люблю біжутэрыю. У 70-я і першай палове 80-х, калі ў крамах было пуставата, у мяне была швачка. Я купляла тканіну, і мы разам прыдумлялі фасоны. Аднойчы замовіла ў атэлье да летняй сукенкі вельмі экстравагантны капялюш з шырокімі палямі, ён прыкрываў палову твару. Глядзелася я ў ім блокаўскай Незнаёмкай яшчэ і таму, што мяне не ўсе пазнавалі нават у кабінетах Саюза пісьменнікаў, дзе засядалі ў асноўным мужчыны. Ці не гэты капялюш натхніў мяне на назву кніжкі вершаў “Сад на капялюшыку каханай”? Бо “з якога сору” растуць вершы, ведае насамрэч толькі самое натхненне.\nФота з архіва Раісы Баравіковай.


Галоўная старонка - Мае вадзіцельскія правы\nКупляйце рэальныя дакументы ў Інтэрнэце\nВадзіцельскае пасведчанне ў Інтэрнэце\nСапраўдны / Падроблены пашпарт\nРэальныя / падробленыя пасведчанні асобы\nПадайце заяўку на Express VISA\nНумар сацыяльнага страхавання (SSN)\nЮрыдычныя / фальшывыя назвы зямлі\nАдрэдагавана банкаўскія выпіскі\nШкольныя сертыфікаты і дыпломы\nЗарэгістраванае пасведчанне кіроўцы без экзаменаў\nПадаць заяўку на вадзіцельскае пасведчанне\nМіжнароднае пасведчанне на кіраванне транспартным сродкам\nЭкспрэс-кошт вадзіцельскага пасведчання\nЧасовыя вадзіцельскія правы\nАбнавіце, абмяняйце вадзіцельскія правы\nКупіце другі пашпарт\nЗамовіць дыпламатычны пашпарт\nЗялёная карта ЗША Інтэрнэт\nReal Express Passport Інтэрнэт\nПадайце заяўку на пашпарт у Інтэрнэце\nDL катэгорыі A, B, C\nЯк зрабіць заказ праз Інтэрнэт\nКупляйце пасведчанне кіроўцы праз Інтэрнэт\nДзе замовіць вадзіцельскія правы праз Інтэрнэт у Еўропе Вы ў Германіі, ці любы...\nКупляйце дазвол на пражыванне ў Інтэрнэце\nКупіце сапраўдны від на жыхарства ў Інтэрнэце і жывіце ў Еўропе, Амерыцы, Канадзе. У MDL вы можаце...\nКупляйце пашпарт Real Express праз Інтэрнэт\nЭкспрэс-канадскі пашпарт на продаж у Інтэрнэце. Атрымайце сапраўдны, сапраўдны сапраўдны экспрэс-канадскі пашпарт з біяметрычным...\nЯк плаціць за дакументы\nАплаціць дакументы праз біткойны. Вы разбіраецеся ў біткойнах? Гэта самая надзейная крыпта...\nКупляйце дакументы Real Express у Інтэрнэце\nХочаце дакумент у Інтэрнэце і вам патрэбны вельмі хутка? Пошук павінен быць скончаны! Тут, у MDL, мы вырабляем вашыя дакументы як арыгінальныя, так і падробленыя за вельмі кароткі прамежак часу. Мы проста лепшыя, бо забяспечваем дакладны шлях да атрымання дакументаў, не праходзячы праз доўгія працэдуры і пратаколы. Чаго вы чакаеце?\nЗамовіць зарэгістраваныя пашпарты\nМы вырабляем пашпарты больш чым для 120 краін. Наша асноўная ўвага - у Еўропе, ЗША і Канадзе. Вы можаце паглядзець!\nПаглядзіце нашы пашпарты\nКупіць базу дадзеных зарэгістраванае пасведчанне кіроўцы\nТут вы можаце замовіць сапраўдныя вадзіцельскія правы без здачы экзаменаў. Звычайна выраб займае 3-5 працоўных дзён!\nПраглядзіце нашы вадзіцельскія правы\nНашы паслугі па афармленні дакументаў\nЗамовіць вадзіцельскія правы без тэсту 2022\nВы стаміліся ад здачы экзаменаў па ваджэнню і іспытаў, але не паспелі? Вы ўмееце вадзіць, але не маеце правоў? Калі вы шукаеце, дзе купіць вадзіцельскія правы ў Інтэрнэце, то гэта ўсё. Мы - група ІТ-адмыслоўцаў, якія атрымліваюць сапраўдныя правы кіроўцы ўсяго за 3-5 працоўных дзён. Змяніць замежнае пасведчанне кіроўцы, аднавіць вадзіцельскае пасведчанне можна тут. Мы проста лепшыя. Чаго вы чакаеце? заказ у цяперашні час\nКупіце зарэгістраваны пашпарт\nВы прыхільнік падарожжаў? Шукаеце прытулку? Усё, што вам трэба зрабіць, гэта купіць сапраўдны пашпарт у Інтэрнэце тут. Мы вырабляем ваш пашпарт за 5-6 працоўных дзён. Ён зарэгістраваны ў дзяржаўных базах дадзеных. Калі вам патрэбен падроблены пашпарт, мы атрымаем яго для вас па больш нізкай цане. Падроблены пашпартны дакумент не зарэгістраваны ў базе дадзеных. Мы вырабляем пашпарты для ўсіх краін свету, за выключэннем Балівіі. Замовіць зараз.\nПасведчанне асобы на продаж\nВы непаўналетнія і вам трэба наведваць начныя клубы або казіно? Мы можам зрабіць гэта тут, атрымаўшы вас ідэнтыфікацыйныя карты з высокай магчымасцю сканавання. Вы ж не хочаце, каб вас ідэнтыфікавалі як злачынцу ў сваёй краіне, ці не так? Купляйце пасведчанне асобы ЗША, ЕС і Вялікабрытаніі ў Інтэрнэце тут і зэканоміце грошы. Пасведчанне асобы вырабляецца і рэгіструецца ўсяго за тры дні. Ён дастаўляецца непасрэдна да вашай дзверы праз DHL, UPS, EMS. Замовіць зараз\nЦана сертыфікатаў NCLEX 2022\nВы дакладна хочаце стаць медсястрой або медыцынскім персаналам у ЗША, а значыць, і ва ўсім свеце, так? Вы можаце зэканоміць час тут прымянення і заказ сертыфікатаў NCLEX ад MDL. Мы атрымаем вам сертыфікат ўсяго за 2-3 працоўныя дні. Базавы кошт здачы любога з экзаменаў NCLEX складае 200 долараў, калі вы шукаеце ліцэнзію ў ЗША. У залежнасці ад таго, дзе вы жывяце, савет па медыцынскіх сясцёр вашага штата можа запатрабаваць дадатковыя рэгістрацыйныя зборы. Але тут мы атрымліваем гэта хутчэй, чым звычайна, і вы не здаеце ніякіх экзаменаў, таму і кошт вышэйшая. Замовіць зараз\nКупіць від на жыхарства онлайн\nГрамадзянства тут гарантавана ў MDL. Хочаце купіць від на жыхарства праз інтэрнэт? Ідэальны час і месца. Тут мы атрымліваем від на жыхарства ўсяго за 3-4 працоўныя дні. Гэты від на жыхарства мы вырабляем па разумных цэнах. Мы таксама прапануем дазволы на працу, калі вы хочаце працаваць за мяжой. Вы можаце свабодна жыць у ЗША, ЕС, Вялікабрытаніі, Аўстраліі і на любым кантыненце па вашаму выбару праз тыдзень пасля таго, як вы звязаліся з намі. Чаму не звяжыцеся зараз і атрымаць від на жыхарства\nЗамовіць усе дакументы за 3 дні\nУ MDL мы вырабляем даволі шырокі спектр прадуктаў і паслуг. Мы назвалі толькі некалькі. Некаторыя іншыя дакументы мы вырабляем;\nбанкаўскія выпіскі, Медыцынскія даведкі, Пла, IELTS І TOEFL, Правы на зямлю, Школьныя дыпломы і сертыфікаты і г.д.\nУсе гэтыя вышэйзгаданыя дакументы даступныя тут. Мы гарантуем, што атрымаем вам самае лепшае, калі вы заказваеце ў нас сертыфікаты. Замовіць зараз\nШто кажуць некаторыя з нашых кліентаў аб нашых паслугах па афармленні дакументаў\nЯ не здаў некалькі экзаменаў па ваджэнню. Гэта быў мой першы раз, калі я падаў заяўку на сапраўдныя нямецкія правы кіроўцы і пашпарт з MDL. Гэта было вельмі проста, і яны працавалі з намі, каб вырашыць любыя пытанні хутка, нават зніклыя або згубленыя дакументы, і мы атрымалі нашы пашпарты і правы кіроўцы, калі паабяцалі. Вельмі хуткае абслугоўванне, хлопцы. Супер шчаслівы!!! Юрген Нойер Д. Аўгсбург, Германія\nЮрген Нойер Д.Рэпетытар\nСпачатку я падумаў, што гэта афёра. Усё адбылося так хутка. Аднойчы мяне ашукалі на 5,000 еўра ў іншым месцы. Затым я вырашыў зрабіць апошнюю спробу ў MDL. Божа, яны выдалі мае шведскія правы кіроўцы ўсяго за 3 дні. Пазней я пайшоў у офіс Transportstyrelsen, каб праверыць, і яго зарэгістравалі! Як чараўніцтва!!! Сёння мой муж і мой сын нарэшце атрымалі тут шведскі пашпарт і румынскія правы кіроўцы. Дзякуй, хлопцы! Абдымаю!!!\nПрывітанне, калі ласка, паспрабуйце быць хутчэй у наступны раз. Я замовіў у вас від на жыхарства ў Канадзе - Грын-карту і пасведчанне на зямлю. Відаць, вы занялі больш часу, чым чакалі. Я шчаслівы, хоць атрымаў дакументы. Так трымаць!\nЯ проста хачу сказаць вам дзякуй, хлопцы. Цяпер я паўнапраўны грамадзянін ЕС. Цяпер у мяне ёсць пашпарт ЕС (Бельгія), пасведчанне аб нараджэнні, пасведчанне асобы і правы кіроўцы. Магчыма, мне спатрэбяцца ад вас некаторыя іншыя дакументы. Так што я абавязкова звяжуся з вамі зноў. Вялікі дзякуй. Рыта Рыгораўна Брусэль, БГ.\nРыта Г.Дзелавая жанчына\nЯ шукаў, дзе атрымаць ліцэнзію пілота і ліцэнзіі на лодку ў Інтэрнэце, безвынікова. Дзякуй MDL, якія адзіныя прадастаўляюць гэтыя паслугі. Яны дзіўныя! Цяпер я свабодна выкарыстоўваю ліцэнзію прыватнага пілота, якую атрымаў тут. Я пастаўлю вам ацэнку 4.5 зоркі! Не магу даць вам усе 5... ха-ха-ха!\nДжым МарэнаПрыватны пілот\nПраверка даных і бяспека\nНашы арыгінальныя дакументы праходзяць строгую праверку і праверку. Тым не менш, кожны можа праверыць дакумент, выкарыстоўваючы ўрадавы вэб-сайт і ўвёўшы код Telepoint або праверку дыскету, якая прадастаўляецца для кожнага дакумента. мы накіроўваем вас, як зрабіць усё гэта, калі вы заказваеце ў нас дакументы.\nКанфідэнцыяльнасць даных кліента: З намі вашы даныя вельмі бяспечныя. Мы нідзе не выстаўляем гэта без вашай згоды. Так што як наш кліент, купляючы ў нас арыгінальныя або падробленыя дакументы, вы ў бяспецы!\nНашы складаныя матэрыялы:\nУ нас трывалыя адносіны з дзяржаўнымі агентамі, якія забяспечваюць нас лепшым матэрыялам, неабходным для стварэння сапраўдных дакументаў. Мы выкарыстоўваем высакаякасныя матэрыялы, такія як спецыяльная папера, глыбокая друк, мікрадрук і флуоресцентные фарбавальнікі, якія не выяўляюцца няўзброеным вокам, а таксама некаторыя з выпрабавальных машын. Аднак мы не рэкамендуем выкарыстоўваць падробленыя дакументы і рэкамендуем нашым кліентам карыстацца толькі сапраўднымі дакументамі, пашпартамі, пасведчаннем асобы і г.д., якія могуць быць даступныя і ў іншых краінах.\nДакументы, якія можна сканаваць:\nТакім чынам, нашы рэальныя дакументы вырабляюцца з выкарыстаннем усяго вытанчанага; няма магчымасці для няўдачы. Нашы сапраўдныя дакументы маюць усе неабходныя знакі бяспекі, якія дазваляюць прайсці ўсе ўзроўні праверкі і праверкі сканавання\nРэгістрацыя біяметрычных даных:\nКалі вы заказваеце ў нас пашпарты, візы ці іншыя дакументы, мы заклікаем вас падаць наступнае: мы выкарыстоўваем вашыя унікальныя ідэнтыфікатары, уключаючы адбіткі пальцаў, геаметрыю рукі, геаметрыю мочкі вуха, узоры сятчаткі і вясёлкавай абалонкі вока, галасавыя хвалі, ДНК і подпіс і тое ж самае ў абноўленай у ўрадавая база даных. Такім чынам, калі гэта патрабуецца, да вашай біяметрычнай інфармацыі можна атрымаць доступ з любога месца з дапамогай дзяржаўнай сістэмы баз даных. Калі ў вас ёсць якія-небудзь неадпаведнасці інфармацыі або дрэнныя запісы, нашы эксперты могуць замяніць іх на новыя і выправіць іх у вачах урада.\nПапярэджанне!!! Сцеражыцеся махляроў і махляроў!\nУ Інтэрнэце ёсць шмат пастаўшчыкоў падробленых дакументаў, якія прадастаўляюць толькі танныя і падробленыя дакументы, замаскіраваныя пад сапраўдныя. Купляючы дакументы ў Інтэрнэце, будзьце ўважлівыя, бо ваша памылка можа выклікаць вялікія праблемы. Але з намі вы ў поўнай бяспецы. Мы гарантуем, што ўсе нашы сапраўдныя дакументы на 100% з'яўляюцца сапраўднымі і зарэгістраваны ў дзяржаўнай базе дадзеных, якія адпавядаюць усім афіцыйным дзяржаўным стандартам. Акрамя гэтага, мы таксама гарантуем, што ваша інфармацыя застаецца ў нас з некалькімі ўзроўнямі бяспекі і канфідэнцыяльнасці. Вы можаце праверыць, што наша кажуць задаволеныя кліенты пра нас. Вы можаце прызначыць бясплатную сустрэчу з нашымі экспертамі-кансультантамі, якія дапамогуць вам разабрацца ў вашых праблемах. MDL - гэта проста лепшае месца для вас!\nПалітыка вяртання: У любым выпадку недастаўленых дакументаў або іншых нязручнасцяў, 99.00% вашы грошы вяртаюцца вам тым жа спосабам аплаты!\nгарантыя вяртання грошай 99%\nЗадаволенасць кліентаў 97%\nНашы вытворчыя нумары\nДакументы вырабляюцца за месяц\nУсяго падрыхтаваных дакументаў\nЗ нашага блога\nКупіць ліцэнзію на лодку ў Фларыдзе і Лондане\nПадаць заяўку на ліцэнзію пілота некалькіх каманд MPL у Еўропе\nСапраўдная прыватная пілотная ліцэнзія PPL на продаж\nЯк купіць ліцэнзію камерцыйнага пілота-CPL праз Інтэрнэт\nЗвяжыцеся з намі тут, каб замовіць дакументы\nТэлефон напрыклад: +49 1521... *\nКупіце вадзіцельскае пасведчанне ЕС\nКупіце вадзіцельскае пасведчанне ў Вялікабрытаніі\nКупіце пасведчанне кіроўцы ЗША\nІншыя вадзіцельскія правы\nПеракладзіце на вашу мову\nАўтарскае права @MyDriversLicence. Усе правы ахоўваюцца.\nАдпраўце нам паведамленне праз WhatsApp тут\nЯк мы можам дапамагчы вам, калі ласка?


Усё пра расліны і кветкi! - Баклажан\nХто не чуў назву расліны Баклажанаў? Верагодна чулі ўсё! Вядомы ўсюды, шырока выкарыстоўваецца ў лячэбным сілкаванні. Вельмі карысны пры атэрасклерозе, бо значна змяншае ўзровень халестэрыну ў крыві і ў сценках пасудзін. Баклажаны ўзбагачаюць сэрца солямі калія, выводзяць з арганізма лішкі вадкасці, дапамагаючы здымаць ацёкі. Баклажаны карысныя і пры захворваннях страўнікава-кішачнага гасцінца, якія суправаджаюцца заваламі, і хваробах печані. Лекары рэкамендуюць баклажаны пры полиартритах абменнага характару, спондилезах, спондилоартритах і падагры, пры нырачна-каменнай і жоўцева-каменнай хваробе, малакроўі – баклажаны дзякуючы солям жалеза, медзі, марганцу, кобальту стымулююць крыватвор. На Ўсходзе яго лічаць «гародненай даўгалецця».\nБаклажаны ў нашай зоне з'яўляюцца адным з упадабаных выглядаў агароднінных культур. Шматлікім яны вядомыя пад назвай сіненькія, па колеры спелых пладоў. Выкарыстоўваюцца галоўным чынам для падрыхтоўкі розных выглядаў кансерваў (ікра, фаршаваныя баклажаны). Выкарыстоўваюцца свежыя плады і для падрыхтоўкі сталовых страў.\nБаклажаны вельмі багатыя каліем, у 100 г волкай масы яго ўтрымоўваецца да 226 міліграмаў. Гэта дазваляе рэкамендаваць іх у рацыён сілкавання людзей, якія пакутуюць сардэчна-судзінкавымі захворваннямі. Маюцца дадзеныя пра тое, што спажыванне баклажанаў спрыяе зніжэнню ўзроўня халестэрыну ў крыві.\nДа ўмоў гадоўлі баклажанаў у цэлым прад'яўляюць такія ж патрабаванні, як і памідораў, але ім трэба некалькі больш цяпла. Усходы з'яўляюцца толькі пры тэмпературы 15°. Пры тэмпературы ніжэй 12° баклажаны прыпыняюць рост і захворваюць. Цяжкія волкія глебы, павольна прогреваемые ўвесну, для іх зусім не прыдатныя. Баклажан таксама адчувальны да высокай вільготнасці паветра, якая спрыяе з'яўленню шэрай гнілаты. Да глебы і ўгнаенню гэта культура прад'яўляе падвышаныя патрабаванні, і таму месцаваць яе трэба на ўчастку, дзе з восені былі занесены арганічныя ўгнаенні, ці пасля культуры, пад якую іх уносілі раней. Лепш за ўсё атрымоўваюцца баклажаны пасля памідораў. Адмоўна рэагуюць баклажаны на засаленне глебы. Бо баклажаны маюць доўгі вегетацыйны перыяд, іх выгадоўваюць галоўным чынам рассадным спосабам.\nДа пасадкі расады прыступаюць, калі абміне небяспека позніх ранішніх замаразак. Пры неспрыяльным прагнозе надвор'я з пасадкай лепш затрымацца. Пры гадоўлі баклажанаў лепш за ўсё выкарыстоўваць гаршковую расаду. Высаджваюць расліны некалькі глыбей, чым яны раслі ў шклярніцах. Гэта спрыяе іх большай устойлівасці. Сыход за культурай зводзіцца да рыхлення, паліцы і паліванню. Добры эфект дае мульчирование глебы які перапрэў гноем. Гэта спрыяе захаванню глебавай вільгаці і цяпла. Каб атрымаць буйныя плады, у баклажанаў, якія растуць кустом, варта пакідаць не больш за чатыры сцеблы, Усе іншыя сцеблы выдаляюць як мага раней, адразу ж пасля таго, як выявяцца найболей хутка што развіваюцца сцеблы. Неабходна старанна сачыць за з'яўленнем хвароб і шкоднікаў, каб своечасова правесці ахоўныя мерапрыемствы. Самым небяспечным шкоднікам баклажанаў з'яўляецца каларадскi жук. Збор зялепух пачынаецца з моманту набыцця імі характэрнай для гатунку велічыні і афарбоўкі. Зацягваць тэрміны збору не варта, бо пры паспяванні баклажанаў губляюцца іх смакавыя якасці. Збор ураджая вырабляюць выбаркова, па меры яго гатовасці. Плён зрываюць з расліны разам з кубачкам і часткай пладаножкі. Збор пладоў працягваюць да першых замаразак.\nПадарожнічаючы па нашым сайце можна шмат пазнаць пра расліны і не толькі баклажан, Вас скораць і нажы і гарошак мышыны, а сумнік звычайны выкліча поўнае захапленне. Запішыце назву сайта - prilesie.by і зазірайце да нас часцей. А калі жадаеце штосьці дадаць, пішыце ў каментарах, мы абавязкова дапоўнім апісанне, спаслаўшыся на Вас.


БелКА — Вікіпедыя\nНазіранне зямной паверхні\n20:43 26 ліпеня 2006\nБелКА (абрэвіятура ад Беларускі касмічны апарат) — першы беларускі штучны спадарожнік Зямлі.\n2 Вынікі работы камісіі\nПраект першага беларускага спадарожніка з'явіўся у 2003 годзе. «БелКА» планавалася зрабіць элементам беларуска-расійскай групоўкі спадарожнікаў дыстанцыйнага зандавання Зямлі. З расійскага боку групоўку павінны былі складаць спадарожнікі «Манітор» і «Баўманец».\nкантроль узнаўляльных і натуральных прыродных рэсурсаў;\nкантроль за землекарыстаннем і сельскагаспадарчай вытворчасцю;\nвызначэнне пляцаў, перспектыўных для пошуку карысных выкапняў;\nкантроль рэсурсаў і экалогіі шэльфа;\nкантроль надзвычайных сітуацый;\nэкалагічны кантроль навакольнага асяроддзя;\nабнаўленне тапаграфічных карт.\nАрбіта спадарожніка масай 750 кг кругавая, сонечна-сінхронная, вышыня 506 км, нахіленне — 97,6°. «БелКА» быў павінен аблятаць за суткі ўсю паверхню Землі, у тым ліку Беларусь. Здымкі, атрыманыя з борта касмічнага апарата, маглі дазволіць разглядзець аб'екты на зямной паверхні ў аднаканальным рэжыме з дазволам 2—2,5 метра і ў шматканальным рэжыме (4 канала) з дазволам 10 метраў. Оптыкаэлектронную апаратуру касмічнага апарата агульнай вагай 150—200 кг вырабілі беларускія прадпрыемствы — «Пеленг», Інстытут кібернетыкі, шэраг іншых калектываў.\nПершапачаткова запуск спадарожніка планаваўся 5 снежня 2005 года, пасля ён быў перанесены на 26 ліпеня 2006. У красавіку 2005 спадарожнік быў перавезены з Мінска ў Маскву ў навукова-вытворчае аб'яднанне «Энергія». Наземны пункт прыёму інфармацыі з БелКА быў створаны ў Мінску (прадугледжваліся запасныя пункты ў Маскве і Ханты-Мансійску), для гэтага ў Мінску на адным з будынкаў НАН Беларусі была ўсталявана радыёлюстэрка дыяметрам 9 метраў і масай 15 тон. Антэна дазваляе аператыўна атрымліваць дадзеныя дыстанцыйнага зандавання зямлі, якія будуць дастаўляцца з хуткасцю 245—300 мегабіт у секунду. Мяркуецца, што 10-15 хвілінныя сеансы сувязі са спадарожнікам будуць ажыццяўляцца 4 раз ў суткі.\n10 мая 2006 было прынята рашэнне пра вываз «БелКА» на касмадром Байканур. Спадарожнік быў дастаўлены туды 11 мая. Першапачаткова кластарны запуск (сумесна з апаратамі Баўманец, UniSat 4 і інш.) з дапамогай ракеты-носьбіта «Днепр-1» было запланавана вырабіць 28 чэрвеня, аднак 13 чэрвеня было абвешчана, што ў сувязі з няспраўнасцю ў бартавым лічбавым вылічальным комплексе ракеты-носьбіта прынята рашэнне пра яе замену. Аперацыя па замене РН у шахтавай пускавой усталёўцы зойме да шасці дзён, пасля чаго будзе зноў праведзены поўны цыкл праверак. Новай датай запуску было названа 26 ліпеня. Да гэтай даты на Байканур прыбыў Прэзідэнт Беларусі — Аляксандр Лукашэнка. Запуск адбыўся ў 20:43 (UTC), аднак на 73-й секундзе адбылося аварыйнае адключэнне рухавікоў ракеты-носьбіта. Для выяўлення прычын аварыі была сфармавана аварыйная камісія, якая правяла расследаванне.\nВынікі работы камісііПравіць\nЯк заявіў журналістам кіраўнік камісіі, Мікалай Анфімаў, камісія выявіла, што непасрэднай прычынай аварыі стала парушэнне працы гідрапрывада чацвёртага рухавіка першай ступені.\nМ. Анфімаў нагадаў, што кіраванне вектарам цягі першай ступені ажыццяўляецца пампаваннем соплаў рухавікоў. На працягу 0,27 секунды не працаваў гідрапрывад аднаго з рухавікоў. Паўстала вялікае абурэнне па кручэнні. І хоць праз 0,27 праца гідрапрывада аднавілася, працэс разгойдвання ракеты пайшоў, і праз 2 секунды гіраскоп сеў на ўпоры і выдаў каманду на аварыйнае выключэнне рухавіка. Гэта адбылося на 73 секундзе палёту.\nКамісія зрабіла вынік, што адключэнне гідрапрывада адбылося з-за падвышэнні тэмпературы працоўнага цела, якім з'яўляецца адзін з кампанентаў ракетнага паліва — гептыл.\nПа словах М.Анфімава, выяўленая і прычына перагрэву гептыла: пры ўздыме ракеты адбываецца скрыжаванне рэактыўных бруй чатырох рухавікоў, у выніку чаго ўзнікае ўзыходны струмень прадуктаў гарэння. Гэты струмень павінна стрымліваць ізаляцыя. Мяркуючы па ўсім, у ракеты нявыяўлены дэфект пры нанясенні ізаляцыі, таму міжведамаснай камісіяй было рэкамендавана пры выкарыстанні балістычных ракет РС-20 у якасці ракет-носьбітаў праводзіць іх дадатковую праверку.\nАварыя ракеты-носьбіта «Днепр-1» са спадарожнікам БелКА (відэа)\n↑ Унікальная антэна для прыёму спадарожнікавай інфармацыі ўсталявана на даху будынка інстытута НАН 26 кастрычніка 2005 (руск.)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=БелКА&oldid=2433621"\nАпошнія змены 10 снежня 2016 а 21:44\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:44, 10 снежня 2016.


Беларускі Партызан :: Кадыраў: Мы ўвесь свет паставім ракам\nКадыраў: Мы ўвесь свет паставім ракам\nКіраўнік Чачні Рамзан Кадыраў даў першае за многія гады інтэрв'ю прадстаўніку заходніх СМІ, піша ВВС.\nЁн пагадзіўся на гутарку з рэдактарам спартовага аддзела амерыканскага кабельнага тэлеканала HBO Дэвідам Скотам, які ў тым ліку задаў яму пытанне аб становішчы з правамі ЛГБТ у Чачні і папрасіў пракаментаваць паведамленні аб катаваннях і пакараннях смерцю геяў у рэспубліцы.\nУ адказ Кадыраў заявіў, што «гэта ўсё глупства» і ў Чачні наогул няма геяў.\n«А калі ёсць, забярыце іх у Канаду, хвала Алаху, далей ад нас… каб ачысціць кроў», — дадаў ён.\nКадыраў назваў гомасэксуалаў шайтанамі і заявіў: «Яны нелюдзі. І будзь яны праклятыя за тое, што яны на нас нагаворваюць».\nНа наступнае пытанне, ці лічыць Кадыраў ЗША ворагам сваёй краіны, той адказаў, што Амерыка вядзе антырасійскую палітыку супраць кіраўніцтва краіны, але не з'яўляецца дастаткова моцнай краінай, каб лічыць яе ворагам Расіі.\n«У нас ёсць моцная дзяржава і ядзерная дзяржава. Нават калі наш урад будзе цалкам знішчаны, туды паляцяць нашы ракеты. Мы ўвесь свет паставім ракам», — заявіў кіраўнік Чачэнскай Рэспублікі.


16 красавік 2007, 14:32\nРадыё Свабода Новая перадача сэрыі “Дом літаратара” (эфір 14 красавіка). Аўтары: Валянціна Аксак, Міхась Скобла, Ганна Кісьліцына. Рэдактар: Сяргей Абламейка.\nАЛЕСЬ АРКУШ: “ДАЦКІ ПРЫНЦ ЯЎХІМ МОЖА СТАЦЬ БЕЛАРУСКІМ КАРАЛЁМ”\nВыйшаў з друку чарговы, адзінаццаты нумар літаратурнага альманаху “Калосьсе”. Пра цікавосткі нумару зь яго выдаўцом і галоўным рэдактарам Алесем Аркушам гаворыць нашая карэспандэнтка Валянціна Аксак.\nВалянціна Аксак: “Спадар Алесь, апошнім часам вы любіце прысьвячаць нумары свайго часопісу нейкай адной тэме. Ці ня стаў выключэньнем гэты нумар “Калосься”?\nАлесь Аркуш: “Ня стаў. Ён прысьвечаны прыгодніцкай літаратуры. Гэта ня значыць, што ўвесь нумар запоўнены дэтэктывамі ці нейкімі прыгодніцкімі апавяданьнямі. Але ёсьць тут усё. Ёсьць нават гістарычны артыкул пра Рагвалода, які таксама ўспрымаецца як прыгодніцкі. Ёсьць крытычныя і літаратуразнаўчыя артыкулы пра прыгодніцкую літаратуру. І я залічыў маленькія эсэ Вінцэся Мудрова, якія гучалі на Радыё Свабода, таксама да прыгодніцкага жанру. Гэта прыгоды за савецкім часам, і частку іх мы надрукавалі ў гэтым нумары”.\nАксак: “Гэткім чынам чарговы нумар вашага часопісу спрабуе аспрэчыць даволі распаўсюджаную думку пра тое, што беларуская проза – нуднаватае чытво?”\nАркуш: “У нашай літаратуры ёсьць усё. Іншая справа, што прыгодніцкая літаратура апрыёры пішацца на камэрцыйным пачатку. Аўтар прыгодніцкага раману адразу разьлічвае, што напісанае ім будзе надрукавана вялікім накладам, што ён атрымае за гэта сур’ёзны ганарар. Таму мой альманах, які не выплaчвае ганарары, надрукаваць такі прыгодніцкі раман ня можа. А малых прыгодніцкіх жанраў у гэтым нумары дастаткова. Я дзіўлюся, калі закідаюць, што ў беларускай літаратуры няма таго, няма гэтага. Гэта гаворыцца тымі, хто слаба ведае беларускую літаратуру. Беларуская літаратура згубіла інфармацыйную прастору, і таму пра яе мала вядома”.\nАксак: “Дык каго ж вы адкрываеце для беларускіх чытачоў як цікавых аўтараў прыгодніцкіх жанраў?”\nАркуш: “Я лічу, што сёньня адным з клясыкаў прыгодніцкага жанру ў нас зьяўляецца Сяргей Балахонаў. Ягоная кніжка “Імя Грушы” доказ таму. І мы надрукавалі ягоны “Сьнег капітана Мантгомэры”. Гэта ці то малая прыгодніцкая аповесьць, ці то вялікае апавяданьне з такім вельмі дынамічным сюжэтам. У ім таксама гістарычны час. Я думаю, што зь Сяргея Балахонава атрымаецца клясык прыгодніцкага жанру. І мы ня столькі адкрываем яго, колькі маркіруем у гэтую нішу. Дарэчы, у гэтым нумары гомельскі крытык Юнэля Сальнікава разважае над прыгодніцкімі творамі Сяргея Балахонава”.\nАксак: “Сярод імёнаў гэтага нумару я са зьдзіўленьнем знайшла імя вядомага беларускага гісторыка зь Беласточчыны Алега Латышонка. Вы што, яго таксама да аўтараў прыгодніцкіх жанраў залічаеце?”\nАркуш: “Я думаю, хто яго ведае асабіста, то ня зьдзівіцца. Бо тое, што ён часам апавядае, то гэта гістарычны, прыгодніцкі аповед. А тое, што мы надрукавалі, то гэты тэкст пару гадоў таму друкаваўся па-ангельску ў часопісе “Альба Рутэніка”. Тэкст той мала вядомы нашаму чытачу. Надрукаваны ў нас беларускі варыянт пашыраны аўтарам, і я ведаю, што яго прасілі ў Латышонка іншыя беларускія выданьні, але ён абяцаў надрукаваць яго ўпершыню ў нашым часопісе, што і выканаў. Гэты тэкст прысьвечаны радаводу легендарнага князя полацкага Рагвалода. У ім гісторык ставіць практычна кропку ў спрэчцы, ці быў Рагвалод варагам, ці славянскім князем. Латышок адназначна сьцьвярджае, што гэта быў вараскі князь і выводзіць некалькі вэрсіяў, зь якога роду гэты князь”.\nАксак: “Я ведаю, што вы знайшлі сучасных спадкаемцаў Рагвалода і дзесьці, здаецца, створаны нават клюб нашчадкаў Рагвалода...”\nАркуш: “Справа ў тым, што гісторык Катлярчук, які жыве ў Швэцыі, надрукаваў артыкул, зь якога стала вядома, што ў манархічнай сям’і Даніі ёсьць кроў Рагвалодавічаў. Княжна Соф’я Валадараўна з роду Рагвалодавічаў была мужам аднаго з каралёў Даніі, і два ейныя сыны былі потым каралямі Даніі. А гэты каралеўскі род непарыўны з тых часоў. Аднойчы я напісаў у інтэрнэце, што тэарэтычна мы можам запрасіць прадстаўніка манархічнага двара Даніі стаць каралём Беларусі, і гэта абсалютна легітымна будзе. Шмат каму гэтая думка спадабалася, і была створаная суполка “Беларускія манархісты”, у якой мяне прызначылі старшынёй. Я, канечне, успрымаю гэта як культуртрэгерскі праект”.\nАксак: “Як завуць гэтага патэнцыйнага караля Беларусі?”\nАркуш: “Яго імя, калі я не памыляюся, Яўхім. І яно абсалютна для нас падыходзіць, і я бачыў ягоны фотаздымак, то і абліччам ён для нас падыходзіць, і ўзросту ён маладога. Гэта малодшы сын дацкае каралевы, і ён не прэтэндуе на трон Даніі”.\nАксак: “А ці ведае ён пра тое, што зьяўляецца нашчадкам манархічнага трону Беларусі?”\nАркуш: “На адной з канфэрэнцыяў, якая адбывалася ў Познані, я сказаў пра гэта ў сваім дакладзе, і ён быў надрукаваны потым у сур’ёзнай кнізе. Так што ў Эўропе, я думаю, той-сёй пра гэта ведае”.\nАксак: “Маем сюжэт для новага прыгодніцкага гістарычнага раману...”\nАркуш: “Гістарычна-прыгодніцка-футурыстычнага раману...”\nФЭЛІКС БАТОРЫН: “НАС ЗБЛІЗІЦЬ ЛЮБОЎ АДНА”\nСкобла: “Спадар Фэлікс, вы працуеце лекарам у 2-ой менскай больніцы, гэта даволі рэдкая прафэсія ў асяродзьдзі тых, хто займаецца літаратурай. Як вам удаецца спалучаць мэдыцыну і паэзію?”\nБаторын: “Паэзія заўсёды была са мною, гэта неад’емная частка майго жыцьця. У мэдыцыну я пайшоў пасьля няўдалай спробы паступіць у маскоўскі Літінстытут. Не прайшоў па конкурсе, вярнуўся дадому. І падумаў, што і Чэхаў, і Міхаіл Булгакаў мелі мэдыцынскую адукацыю і адначасова былі выдатнымі пісьменьнікамі. І так сталася, што сёньня я не шкадую. Мэдыцына і паэзія – гэта розныя бакі майго жыцьця”.\nСкобла: “Мне прыйшло на памяць чатырохрадкоўе Міхася Стральцова: “Бывае й так, што слова – лекі, якія доктар прапісаў”. А што вы часьцей прапісваеце сваім пацыентам – пілюлі ці вершы пачытаць? Ці вершатэрапія ня мае дачыненьня да мэдыцыны?”\nБаторын: “Можа, і мае. І, напэўна, стан душы чалавека мае вялікае значэньне ў сэнсе супраціўляльнасьці захворваньням, каб не ўпадаць у дэпрэсію і г.д. Але без спэцыяльных мэтадаў лекаваньня хваробы не праходзяць. У псыхічных захворваньнях стан душы надзвычай вялікае значэньне мае. Але і там трэба мэдыкамэнтозная тэрапія”.\nСкобла: “Вы пішаце па-беларуску і на ідыш. А як адбываецца гэты мовападзел?”\nБаторын: “Беларуская мова ўвайшла ў маё жыцьцё разам з беларускім паветрам. Яна ў нашым доме гучала колькі я сябе памятаю. А памятаю я сябе з гадоў трох. Яшчэ мне не было чатырох гадоў, а я ўжо навучыўся чытаць. І першую сваю прачытаную кніжку я запомніў на ўсё жыцьцё і сёньня магу цытаваць на памяць. Гэта былі “Беларускія народныя казкі” пад рэдакцыяй Якуба Коласа. Памятаю, першая казка пачыналася так: “Пайшоў казёл з казою арэхі шукаць. Казёл шчыпае – каза падбірае...” У нашым доме ўвесь час мова гучала яшчэ й з тае прычыны, што мой бацька – былы камісар партызанскага атраду, і па вайне партызаны з усіх куткоў Беларусі зьяжджаліся да нас на свае сустрэчы. І гаварылі (тады ніхто не саромеўся) на сваёй, на прыроднай, на беларускай мове. Усе дыялекты, усе адценьні моўныя гучалі ў нашай хаце.\nШто да мовападзелу. Верш у мяне адразу пачынаецца ці па-беларуску, ці на ідыш. На ідыш – радзей. Таму што няма ў Беларусі чытацкай аўдыторыі, якая б магла прачытаць ці выслухаць мяне на ідыш. У нашай краіне можа чалавек дзесяць толькі засталося, хто ідыш ведае. А з тых, хто піша, я, відаць, адзіны застаўся”.\nСкобла: “А дзе сёньня друкавацца паэту, які піша на ідыш?”\nБаторын: “Выходзіў у Лёндане часопіс “Дэпэн”, ён закрыўся. У Маскве выходзілі некалькі выданьняў (“Дэ ідышэ гас”, “Бірабіджан штэрн”) – яны таксама спынілі сваё існаваньне. Яшчэ ў Амэрыцы некалькі газэтаў засталося ды ў Ізраілі (“Топал пункт”). Мова ідыш, на жаль, памірае ў сьвеце”.\nСкобла: “Вы перакладалі з ідыш на беларускую Шолам-Алэйхема. Хто з беларускіх творцаў найбольш блізкі яму сваёй творчасьцю? Ці Шолам-Алэйхем – зьява чыста габрэйская і непаўторная?”\nБаторын: “Думаю, што апошняе. Шолам-Алэйхем – ён вельмі габрэйскі пісьменьнік. І таму, што ён вельмі габрэйскі пісьменьнік, ён – і ўсясьветны клясык. Менавіта таму. Ён непаўторны. Гэта дзіўнае спалучэньне, гэта расказ пра трагічнае праз камічнае. Адна фраза чаго вартая (там у некага бацька захварэў, у некага маці): “А мне добра, я – сірата”.\nСкобла: “Вы перакладаеце і паэзію. Сярод іншага пераклалі і знакамітую баляду “Лёрэляй” Гайнэ. Але да вас яе перастварылі па-беларуску Юрка Гаўрук і Юлі Таўбін. Дык навошта быў яшчэ адзін варыянт?”\nБаторын: “Ранейшыя пераклады мяне проста не задавальнялі. Я вельмі люблю нямецкую паэзію, гэтую любоў перадаў мне бацька. Праўда, немцаў ён чытаў у клясычных расейскіх перакладах. Я чытаю нямецкіх паэтаў у арыгінале. Напэўна, няма такога перакладу, які б адпавядаў цалкам арыгіналу”.\nСкобла: “Нават ваша “Лёрэляй”?\nБаторын: “Нават мая “Лёрэляй”. Хоць пахвалюся, стану ў самазадаволеную позу. Мой пераклад з усіх вядомых – самы блізкі да арыгіналу. Я мог бы па радках прайсьціся і даказаць, што там – амаль даслоўнае супадзеньне. Увогуле, калі я перакладаю, то імкнуся, каб пераклад быў як мага дакладнейшы па сэнсе. Але каб пры гэтым ня страціліся мастацкія вартасьці. Карацей кажучы, стараюся захаваць і дух, і літару. Гэта мой прынцып як перакладчыка”.\nСкобла: “З вашай біяграфіі (ня з той, што апублікаваная ў біяграфічным даведніку “Беларускія пісьменьнікі”), я ведаю, што сярод вашых блізкіх сваякоў быў і член ЦК Кампартыі Беларусі, і кантар сынагогі. Як склаўся іх далейшы лёс?”\nБаторын: “Дзед па маці быў кантарам сынагогі. Але пры савецкай уладзе ён зрабіўся бухгальтарам. На жаль, ён быў чалавекам хваравітым і рана памёр. Я яго не памятаю. А яго родны брат Гедалія быў членам ЦК КПБ у 1930-я гады. Сябраваў, дарэчы, з Бухарыным. У 1937 годзе яго пасадзілі як польскага шпіёна, які хацеў узарваць элеватар у Гомелі. На допытах яго катавалі, але ён нічога не падпісаў. На шчасьце, яго выпусьцілі. А бацьку майго, вайскоўца тады прымушалі разьвесьціся з маці (як жа – сястра “ворагаў народу”). Але да гонару бацькі ён адмовіўся, хоць і быў звольнены з войска. Затое застаўся пры сям’і”.\nНэрон сьпяваў – і плакаў цэлы Рым Ад дзікага выцьця шалёнай кошкі. Здавалася: паслухаць варта трошкі – I, чым пакута тая, лепш памры!\nНэрон судзіў. Галодныя ільвы Ірвалі на шматы людзкія целы, I струмяні крывавыя ляцелі У твары гледачам, пакуль жывым.\nАгнямі забаўляўся і гуляў Усёмагутны венцаносец Рыма. Раўлі салдаты хіжымі зьвярыма. Крыжы гарэлі. Цэлы Рым палаў.\nI Рым паўстаў. Няможна век людзям Было выносіць зьдзек крывавы гэны. Нэрон забіты, ды ліхія гены Упарта прарастаюць тут і там.\nЭПІТАФІЯ НА СЬЦЯНЕ КАЛІЗЭЮ\nЧасы дыктуюць жорсткія законы: Пара настала – і магутны Рым, Забыўшыся на славу Цыцэрона, На мове барбараў загаварыў.\nЗгубіўшы мову і забыўшы славу, Сям''я ня зьнікне, не зьвядзецца род, А толькі ў друз рассыплецца дзяржава I перастане быць сабой народ.\nСонца ўзышло, і выходзіць з двара З крыжам драўляным на сьпіне Цесьля Ягошуа, сын цесьляра, Ён разумее ў драўніне.\nЦесьля Ягошуа, ты абрабляў Дошак і бёрнаў нямала. Бачыш: таварыш твой не змахляваў – Крыж атрымаўся трывалы.\nЁн шчыраваў, аж згінаўся ў дугу. Праца для майстра, як песьня. Крыж утрымае і цела вагу, I пад цьвікамі ня трэсьне.\nЁн прастаіць за вякамі вякі Проста і велічна-строга. Цесьля Ягошуа, крыж твой цяжкі. З Богам! Чакае дарога.\nІ СОНЦА АДНО, І МЕСЯЦ АДЗІН\nI сонца адно, і месяц адзін, I наша зямля адна. А мы адзін аднаго ядзім, Гаркоту п''ючы да дна.\nI доля адна, і нядоля адна, I шлях у цемры адзін. Усе як адзін мы прагнем відна I ў змрок упарта глядзім.\nЗ дзікунства змрочных дрыгвяных нізін Да промняў спагадных дня Нас вывесьці можа розум адзін, А зблізіць любоў адна.\nУстаўшы на катурны І зьняўшы пасталы, Разбэшчаныя дурні Узьлезьлі на сталы.\nПапляжылі дашчэнту Нагамі ўвесь абед. А мы, інтэлігенты, Трымаем этыкет.\nСТО ЛІСТОЎ ПОШТМАДЭРНІСТА\nАндрэй Хадановіч. Сто лі100ў на tut-by”. Выдавецтва “Логвінаў”, 2006.\nЁн і цяпер захоўваецца ў мяне – выразаны з Нашай Нівы 2000 году верш “Знакі прыпынку”... Менавіта з яго пачалася мая цікавасьць да паэзіі Андрэя Хадановіча. Я пабачыла ў ім насьледаваньне Бродзкаму – і з той пары не выпускала яго са свайго крытычнага далягляду. Ужо праз год напісала пра Хадановіча – аўтара некалькіх публікацый – артыкул, а праз два гады – прадмову да яго першага беларускага зборніка…\nСёньня ён – ці ня самы папулярны пісьменьнік у маладзёвай аўдыторыі. Той-сёй з крытыкаў – а колькасьць іх расьце, як snezhny.com, адпаведна славе – спрабуе замяніць слова “папулярны” на “раскручаны”. А нехта ўжо і скардзіцца, што Хадановіча “замнога”, і пра Хадановіча – “замнога”. Але, прызнаюся, пільна сочачы за яго парнатным бліцкрыгам, я так і не пабачыла ніводнай стоадсоткава станоўчай рэцэнзіі хоць бы на адзін яго паэтычны зборнік. З тых, што выйшлі ў Беларусі.\nТакое ўражаньне, што кнігі Хадановіча разглядаюць ня самі па сабе, а як дадатак да яго музычна-паэтычных вечарын, як нейкі софт прадукт, па якім пасьля можна зьверыць уражаньне ад імпрэзы, як нейкую канстанту, незалежную ад году выданьня. І прэтэнзіі да яго з году ў год адны і тыя… Прахіхікаў Беларусь… Няздатны на любоўную лірыку… Заляцаецца да публікі… “Сто лі100ў на tut.by” папракнулі за ненарматыўнасьць – ня столькі моўную, колькі мысьленчую. Маўляў, Пушкін сабе такога ня мог дазволіць. Аўтар “Цара Мікіты і яго сарака дачок” дазваляў сабе, “прамежду протчым”, і не такое… Але гэта не істотна, а істотна сугэстыўна закладзенае: “Хадановіч – гэта наша ўсё”. І чым часьцей выстаўляюць паэту такі малазразумелы на агульным тле сёньняшняй беларускай паэзіі “гамбургскі рахунак”, тым больш відавочна гэта становіцца.\n“Сто лі100ў на tut.by” – дакладна самы лірычны зборнік паэта. Па зьмесьце – гэта рэдкі для сучаснага нацыянальнага пісьменства выпадак выкарыстаньня эпісталы (спадзяюся, пурытане не папракнуць мяне гэтым словам). Па інтанацыі – бліжэй за ўсё да інтымнага дзёньніка, па якім можна сачыць не толькі за разьвіцьцём пачуцьця, але і за зьменай пары году. Па прызнаньні Хадановіча – гэта “вершы, напісаныя збольшага ўвосень і ўзімку 2004-га й дапоўненыя пазьнейшымі тэкстамі”. Па структуры – “Сто лі100ў...” падзеленыя на чатыры разьдзелы, якія варта чытаць уключна з трыма дывэртысмэнтамі – літоўскім, варшаўскім і ліпеньскім – каб не зьбівацца з каляндарна-цыклічнага мысьленьня.\nЗ улікам веданьня паэтам францускай, дывэртысмэнт бачыўся як “увесяленьне”, пры чытаньні ж выявіўся як паэтычны дадатак. Гэтае падкрэсьленая аўтарам амаль незаўважная неадпаведнасьць – паміж вершамі ў разьдзелах і тэкстамі ў дывэртысмэнтах – паказчык заўсёднай патрабавальнасьці Хадановіча. Аднак і ў гэтых мастацкіх буфэрах хапае вершаў выразных і далёка пазаасабовых. Такі верш “Між Летувой і РБ – тэрыторыя нічыя” – пераадрасаваны паэтычны мэсыдж уладзімераў – Арлова і Маякоўскага :\nМіж Летувой і РБ – тэрыторыя нічыя. Колы змаўкаюць. Мытнікі абходзяць вагоны. Зараз будуць глядзець у пашпарт, бы там – ня я, А каляровы здымак Мэдузы Гаргоны.\nТолькі раптоўна: “Спадар Хадановіч? Андрэю!” Слухаю і дурэю.\nНібы з марозу добра заліў у каршэнь, Я адчуваю радасьці поўную аблачыну ў штанах, куды за пашпартам лезу ў кішэнь, зачараваны ілюзіяй, што вярнуўся ў сваю айчыну.\nТэма Айчына ў Хадановіча падрабуе асобнай і больш падрабязнай гутаркі. Гэта і “краіна, дзе поўны тормаз націскае на тармазы; дзе адно й тое самае сьвята адзначаюць чатыры разы” . І мясьціна, дзе “няма чаго лавіць, апроч апошняе маршруткі!”. І ўсясьветная гіпэркалюжына – “паміж РАУСам і ваенкаматам”…. І ўсё ж – з вышыні палёту саней Сьвятога Міколы – гэта край неатрыманага Падарунка. І пакаленьне, якому адрасуе свае эпісталы Хадановіч, гэта пакаленьне, што жыве ў рэжыме чаканьня. Працягам яго санэту “Пасьляслоўе” з кнігі “Лісты з-пад коўдры” чытаецца такі ж знакавы верш з кнігі “Сто лі100ў на tut.by”:\nЯк дажыць да юнацтва й знайсьці маладога равесьніка? Як ня здохнуць у гэтай радзільні старых немаўлятаў? Хутка стану сівы, нібы мора пад крылом буравесьніка, У краі дыснэйлэндаўскіх бітваў, малітваў і клятваў.\nВыкалупваем шчасьце апошняй разынкаю з булкі. І актавай вясёлкі – стэрыльныя стэрэасны. З сылікону дзяўчаты пускаюць прыгожыя бурбалкі. Ужываныя шпрыцы ў шклатару здаюць пацаны.\nІ паўзем, ой дадана–дадана, даданымі сказамі, Дадаісты бяз пашпарту і без Тцара ў галаве, Шанавальнікі лічбавых камэр – за крок перад газавымі… А шызе хоць бы хны, а шыза і дагэтуль жыве.\nМожна спрачацца наконт паэтычнасьці слова “шыза”… І аспрэчваць пададзенае на вокладцы вызначэньне мовы Хадановіча як “пышнай, выкшталцонай, завостранай”. Мне хацелася б напісаць, што ён піша мовай вуліц – але дзе вы бачылі тую беларускамоўную вуліцу? Але, дакладна, ён піша на мове Плошчы, той ужо зьміталягізаванай плошчы, дзе жывуць надзеяй і каханьнем.\nТаму самым нечаканым падарункам сталася менавіта любоўная лірыка, шчодра прадстаўленая ў “Ста лістах...”. Прызнаюся, самі па сабе згадкі пра мілосны дыскурс закаханага інтэлектуала выклікаюць ў мяне раздражненьне – віной якому Барт з яго “Фрагмэнтамі”. Аднак хадановічаўскі Закаханы – ахвяра любоўнага і ўсясьветнага Павуціньня – асоба якраз адкрытая, антыбартаўская, нягледзячы на агульнасьць вызначэньня: “Я той, хто чакае”. Герой Хадановіча перажывае і нават пакутуе, але, відавочна, ён да ўсяго атрымлівае кайф – і ад перажываньняў, і ад пакутаў. І ад нязмушанасьці ўласнай мілоснай прамовы – бо ў “мыле” ўсё “міла”, а на адлегласьці – прасьцей. Геаграфічная аддаленасьць справакавала шчырасьць выяўленьня, адкрыўшы нескарыстаную да таго здольнасьць гаварыць наўпрост:\nКажуць, быццам Шагал так доўга дзяўчыну ў майстэрні Маляваў, што выходзіў – і ў небе бачыў яе. Ёсьць у показцы гэтай праўдападобнае зерне, Бо куды б ні глядзеў я, бачу: Вас не стае.\nНягледзячы на ўласную параду са “Знакаў прыпынку” – “слухай параду, паэта, – сядай вывучаць сэміётыку”, паэт з посьпехам абыходзіць “засады” філялягічнае вышуканства. Густ і пачуцьцё гумару не далі ператварыць ліставаньне ў акт “інтэлектуальнай мастурбацыі”. “Сто лі100ў на tut.by” – гэта не пасланьні сэміёляга, а лісты паэта-вандроўніка, які “па пояс у джынсах” брыдзе “пад сузор’ем Вялікага Віні-Пуха”.


Спампаваць 81.69 Kb.\nПамер 81.69 Kb.\nДзяржаўная ўстанова адукацыі “Гімназія-інтэрнат г. Мядзела”\nДУА “Гімназія-інтэрнат г. Мядзела”\nвучні ведаюць прычыны, ход і наступствы Лівонскай вайны. Ведаюць, у якім становішчы апынулася Вялікае княства Літоўскае падчас вайны.\nсадзейнічаць фарміраванню сістэмы ведаў пра ўтварэнне Рэчы Паспалітай, прычыны і ўмовы Люблінскай уніі, яе значэнне для Вялікага княства Літоўскага;\nстварыць умовы для развіцця аналітычнага мыслення вучняў;\nспрыяць развіццю палітычнай культуры вучняў.\nнапрыканцы заняткаў вы будзеце ведаць, чаму Вялікае княства Літоўскае вымушана было пайсці на саюз з Каралеўствам Польскім;\nмы прааналізуем умовы союза і паспрабуем знайсці альтэрнатыву гэтаму саюзу для ВКЛ.\nНаШтоБуЗу (што вучні павінны ведаць і ўмець напрыканцы заняткаў):\nведаць 4 прычыны падпісання Люблінскай уніі і дату падпісання;\nумець вызначаць і аналізаваць умовы саюза дзвюх дзяржаў;\nумець даказваць, што Рэч Паспалітая з’яўлялася федэрацыяй;\nзнаходзіць новую дзяржаву на гістарычнай карце.\nАбсталяванне: вучэбны дапаможнік “Гісторыя Беларусі” 8 клас, мультымедыйная прэзентацыя «Утварэнне Рэчы Паспалітай», тэст самаправеркі, атлас па гісторыі Беларусі для 8-га класа, ст. 2.\n1 этап. Арганізацыйна-матывацыйны этап\nНастаўнік: Новая дзяржава з’явілася на карце Еўропы ў 1569 годзе дзякуючы падпісанню Люблінскай уніі. Звярніце ўвагу на экран. Перад вамі карціна знакамітага польскага мастака Яна Матэйкі “Люблінская унія”\n(слайд 2). На карціне паказаны момант абвяшчэння саюза паміж Каралеўствам Польскім і Вялікім Княствам Літоўскім. Аўтар карціны перадае атмасферу той падзеі.\nНастаўнік: Паглядзіце ўважліва на карціну. Якія ўражанні, якія адчуванні ўзнікаюць у вас?\nМеркаваны адказ вучняў: неспакой, трывога.\nНастаўнік: звярніце ўвагу на гэту постаць на карціне. Гэта Ян Хадкевіч, кіраўнік дэлегацыі ВКЛ на Люблінскім сойме. А вось яго словы:\n“Найсвятлейшы, міласцівейшы кароль!...Як гэта ўсё балюча, немагчыма выказаць словамі…Мы Айчыну нашу, якую сваёй крывёю і жыццямі захавалі, абаранялі тут столькі, колькі маглі. Але тое, што мы не здолелі завяршыць гэтую абарону, дык няхай будзе гэта прыпісана перашкодам, лёсу і часу. Нам даводзіцца ўступаць… “(слайд 3)\nНастаўнік: Як вы думаеце, чаму Хадкевіч менавіта так выказаўся пра унію? Якія ў вас ёсць гіпотэзы?\nМеркаваны адказ вучняў: магчыма не ўсе ўмовы уніі былі на карысць ВКЛ.\n2 этап. Этап актуалізацыі суб’ектыўнага вопыту вучняў\n1) Настаўнік: Калі ў нас з’яўляецца нейкая праблема (напрыклад, паломка аўтамабіля), як мы яе вырашаем? Які крокі мы здзяйсняем, які алгарытм нашых дзеянняў?\nМеркаваны адказ вучняў (пры дапамозе настаўніка):\n- прычына (высвятляем прычыну паломкі);\n- умовы (што неабходна зрабіць для выпраўлення механізма);\n- удзельнікі (вызначаем кола выканаўцаў);\n- вынік (як змянілася сітуацыя);\n- значэнне (ці можам выкарыстоўваць машыну).\nНастаўнік: Ці можна алгарытм рашэння бытавой праблемы прыстасаваць для вырашэння дзяржаўнай праблемы? Давайце паспрабуем вызначыць задачы нашага ўрока, зыходзячы з гэтага алгарытму:\nзначэнне (слайд 4)\nМеркаваны адказ вучняў: неабходна высветліць прычыны, якія прывялі да уніі; умовы падпісання уніі; краіны-ўдзельніцы саюза; што сабой уяўляла новая дзяржава; якія змены адбыліся ў ВКЛ у сувязі з падпісаннем уніі. (слайд 5)\n2) Настаўнік: пытанні вучням (прыём “Не падымаем рукі”):\nЧаму вайну 1558-1583 гг. называюць Лівонскай?\nЯкія краіны ўдзельнічалі ў вайне?\nУ якім становішчы апынулася ВКЛ падчас вайны?\nЯкое выйсце магло быць у такім становішчы?\nДавайце паспрабуем сфармуляваць першую прычыну уніі (прыём “Пошук адказу ў парах”).\nМеркаваны адказ вучняў: прычына ў цяжкім становішчы ВКЛ у Лівонскай вайне, выйсцем мог стаць саюз з моцнай дзяржавай.\n3 этап. Аперацыйна-пазнавальны этап\nНастаўнік: Звернемся да слоўніка новых паняццяў (на дошцы ці на лістах паперы на кожнай парце):\n“залатыя” шляхецкія вольнасці.\nНастаўнік: Наступная праца будзе ажыццяўляцца ў групах. Кожная\nгрупа выконвае сваё заданне.\n1 група. Заданне: прачытаць п. 2 §2. Высветліць іншыя прычыны заключэння Люблінскай уніі і выпісаць іх ў сшытак.\n2 група. Заданне: прачытаць п. 3 §2. Скласці схему: “Два варыянты аб’яднання дзяржаў”.\n3 група. Заданне: прачытаць п. 4 §2. Запоўніць табліцу на стар.16 “Умовы Люблінскай уніі”\nПрэзентацыя працы груп. Прадстаўнікі іншых груп маюць права\nМеркаваны адказ вучняў 1 групы:\nПрычыны заключэння Люблінскай уніі:\nцяжкае знешнепалітычнае становішча ВКЛ у сувязі з Лівонскай вайной (1558-1583);\nімкненне пануючага саслоўя – шляхты ВКЛ да набыцця “залатых” шляхецкіх вольнасцей, якімі валодала шляхецкае саслоўе ў Польшчы;\nжаданне шматлікай польскай шляхты падпарадкаваць ВКЛ;\nімкненне кіраўніцтва каталіцкай царквы праз саюз Польшчы з ВКЛ пашырыць уплыў каталіцызму на ўсход. (Узор на слайдзе 6)\nМеркаваны адказ вучняў 2 групы:\n(Узор на слайдзе 7)\nНастаўнік: Люблінскі сойм цягнуўся 6 мясяцаў. Бакам было складана дамовіцца, нават дэлегацыя ВКЛ 1 сакавіка 1569 года пакінула сойм. Як адрэагаваў польскі бок на такі ўчынак?\nМеркаваны адказ вучняў групы 2: прадэманстраваў сілу і ўключыў у склад Польшчы Валынь, Падляшша, Падолле, Кіеўшчыну. (слайд 8)\nМеркаваны адказ вучняў 3 групы:\nУмовы Люблінскай уніі\nАгульныя для Кароны і ВКЛ\nАсобныя для Кароны і ВКЛ\nВышэйшы орган улады - Сенат\nАдзіны кароль польскі , Вялікі князь літоўскі\nСправы абароны вырашаюцца сумесна\nТытул і пячатка\n(Узор на слайдзе 9)\nНастаўнік. Пытанне класу: Якія з гэтых умоў сведчаць аб тым, што Рэч Паспалітая – федэрацыя? (прыём “Не падымаем рукі”)\nМеркаваны адказ вучняў: федэрацыя – саюз самастойных дзяржаў, з адзіным цэнтрам кіраўніцтва. Адзіны орган улады, адзіны кароль , князь літоўскі сведчаць аб тым, што гэта саюз. Асобныя адміністратыўны апарат, заканадаўства, войска, мова, тытул і пячатка сведчаць аб самастойнасці дзяржаў.\nНастаўнік: Скажыце, калі ласка, якія пункты алгарытму вывучэння гістарычнай падзеі мы ўжо высветлілі? (прычыны , умовы , удзельнікі) Што засталося? (вынік , значэнне)\n4 этап. Этап першаснай праверкі разумення і карэкцыі ведаў\n1) Настаўнік: Як вы думаеце, чаму дэлегатам Люблінскага сойму было складана дамовіцца?\nМеркаваны адказ вучняў: таму, что кожны бок меў свае інтарэсы.\nНастаўнік: Давайце правядзём рэканструкцыю Люблінскага сойму. Кожны з вас будзе выконваць пэўную ролю: шляхта Польшчы, шляхта ВКЛ, магнаты ВКЛ, прадстаўнікі каталіцкай царквы. (Інтэрактыўная гульня “Чатыры куты”). Групы, займіце свае пазіцыі і паспрабуйце на працягу адной хвіліны адстаяць свае інтарэсы.\nНастаўнік: Давайце падвядзём вынік. Вы ўбачылі, як цяжка было бакам дамовіцца, як цяжка складваюцца адносіны паміж рознымі краінамі, як важна знайсці кампраміс. У выніку палітычнага кампрамісу 1 ліпеня 1569 года на карце Еўропы з’явілася новая дзяржава– Рэч Паспалітая. (слайд 10)\nНастаўнік: знайдзіце гэту дзяржаву на карце ў атласе. (слайд 11)\n2) Настаўнік: (ключавое пытанне) А цяпер падумайце, як бы склаўся лёс ВКЛ пры ўмове, што Люблінская унія не была падпісана? (слайд 12)\nВучні выказваюць свае версіі развіцця падзей.\nМеркаваны адказ вучняў: ВКЛ страціла б самастойнасць і перастала існаваць, была б падпарадкавана Расіі.\n3) Настаўнік прапануе вучням самаправерку ведаў згодна з НаШтоБуЗу.\nТэст самаправеркі ведаў:\nПрычыны падпісання Люблінскай уніі:\nцяжкае знешнепалітычнае становішча ВКЛ у сувязі з Лівонскай вайной\nімкненне шляхты ВКЛ да набыцця “залатых” шляхецкіх вольнасцей\nімкненне Жыгімонта II Аўгуста пашырыць сваю ўладу\nжаданне польскай шляхты падпарадкаваць ВКЛ\nімкненне кіраўніцтва каталіцкай царквы пашырыць уплыў каталіцызму на ўсход\nУтварэнне Рэчы Паспалітай адбылося:\n1 сакавіка 1569\n5 сакавіка 1569\n“Так” ці “не”:\nШляхта ВКЛ не жадала падпісання уніі\nРэч Паспалітую можна ахарактарызаваць як саюзную дзяржаву\nФедэрацыя – гэта форма ўтварэння дзяржавы, калі дзяржава складаецца з залежных частак\nПры ўтварэнніі Рэчы Паспалітай аб’ядналіся:\nВарыянты аб’днання дзяржаў на Люблінскім сойме:\n5 этап. Дамашняе заданне (у залежнасці ад самаправеркі ведаў)\n§2, пытанні на ст.16;\nзнайдзіце прыклады палітычных саюзаў у сучасным свеце.\n6 этап. Рэфлексія\nНастаўнік: Давайце ўспомнім, як мы дзейнічалі, для таго, каб вывучыць тэму ўрока. (прыем “Пошук адказу ў парах”)\nМеркаваны адказ вучняў:\nраспрацавалі алгарытм вывучэння гістарычных падзей. Высветлілі прычыны уніі;\nвысветлілі, якія варыянты аб’яднання дзяржаў былі прапанаваны;\nвывучылі ўмовы падпісання уніі;\nсформулявалі вынік падпісання уніі;\nразважалі над значэннем уніі.\nНастаўнік: Мы прыйшлі да высновы, што Люблінская унія мела станоўчае значэнне. Тады чаму Ян Хадкевіч выглядае няшчасным на карціне Матэйкі? (слайд15) Выкажыце свае думкі.\nНастаўнік: У вас цікавыя думкі. Але пра наступствы Люблінскай уніі для ВКЛ мы будзем гаварыць на наступным уроку і паглядзім, ці пацвердзяцца вашы версіі.


2018 - Утро (СТВ) — Які быў традыцыйны калядны стол нашых продкаў? [сюжэт] - Відэа - ЭТНАЎСЁ - уся этнаграфія Беларусі\n2018 - Утро (СТВ) — Які быў традыцыйны калядны стол нашых продкаў? [сюжэт]\nУтро (СТВ) — Які быў традыцыйны калядны стол нашых продкаў?\nАліўе і шампанскае на сталах беларусаў з'явілася нашмат пазней. Нашы продкі святкавалі Новы год не ў адну ноч з 31 снежня на 1 студзеня, а цэлых два тыдні, калі праходзілі Каляды – разбураўся Стары свет і нараджаўся Новы. У гэты перыяд было тры застоллі і тройчы рыхтавалі галоўную абрадную страву: куццю – кашу з цэльных зерняў пшаніцы, ячменю, або пярлоўкі. Першую кашу нашы прапрабабкі гатавалі ў ноч з 24 на 25 снежня, яе называлі Вялікай ці поснай, яна гатавалася на вадзе, разведзенай з мёдам. Менавіта такую мы цяпер і зварым ў печы! Дарэчы, для галоўнай святочнай стравы быў свой спецыяльны гаршочак, якім карысталіся толькі на Каляды. Прычым, калі куцця рыхтавалася, за ёй нельга было сачыць і спрабаваць!\nАляксей Друпаў, малодшы навуковы супрацоўнік Беларускага дзяржаўнага музея архітэктуры і побыту:\nБылі пэўныя правілы, як трэба гатаваць куццю. Усё гэта рабіла жанчына. Усе тры куцці варыліся ў адным гаршэчку з адной і той жа колькасцю крупы. Калі наша каша ўжо згатуецца, мы яшчэ дададзім туды мёду, традыцыйна выкарыстоўвалі мак і што маглі, з сушаных ягад у нас ёсць журавіны і разынкі. Другая куцця, якая рабілася на Васіля, непасрэдна на сам Новы год, была тоўстай або багатай, яе рабілі ўжо з мясам. Можна пасмажыць цыбулькі, морквачкі, шкварак, проста мяска нарэзаць. Трэцюю куццю звалі беднай, поснай, воднай – зноў рабілася толькі на вадзе, з крупамі маглі дадаць мёду або маку.\nНа Калядным стале павінна была быць няцотная колькасць страў або 12 як сімвал 12 месяцаў, – тут усё залежыла ад заможнасці сям'і. Абавязковай стравай была рыба. Калі сям'я была забяспечанай, маглі дазволіць сабе селядзец.\nЦікава, што куццёй нашы продкі сканчвалі святочную вячэру, а пачыналі яны трапезу з супу! На Палессі, напрыклад, любілі рыхтаваць боршч, папулярным быў у беларусаў і квас з грыбамі. Для гэтага супу рабілі адмысловую закваску на жытняй або аўсянай муцэ, а грыбы выкарыстоўвалі белыя, або, як любілі называць іх палешукі, – справядлівыя.\nМалолі муку, залівалі вадой і адпраўлялі ў цёплае месца, недзе на дзень-два, не больш, каб яна крыху падкісла.Каб дапамагчы дрожджам там з'явіцца, можна было пакласці некалькі разыначак ці скарыначку ад хлеба. Яно крыху там падходзіла, подброжжывала, і ўсё гэта злівалі, працэжвалі. Называлася гэтае жур. Маглі гэты жур – аўсяны кісель або маглі выкарыстоўваць як самастойную страву проста піць або запякаць у печы, каб атрымаць такі кісель, або на журы варылі розныя супы. І вось суп ў польскай культуры так і называецца «журык».\nЗа калядным сталом заўсёды збіралася ўся сям'я, запрашалі нават самых далёкіх сваякоў, каб усе былі ў Новым годзе. Ні адна святочная вячэра не абыходзілася без бліноў. Па традыцыі гэта страва памінальная, ды і сам стол у нечым быў памінальным. Абавязкова ставілі пустую талерку і пакідалі там ежу для сваіх продкаў. Лічылася, што яны неслі ў хату дабрабыт. Бліны заўсёды рэзаў гаспадар сям'і крыж-накрыж, а гаспадыні рыхтавалі салодкі соус з мёду і маку.\nКаша ў нас зварылася, цяпер куццю трэба заправіць. Праз куццю ў нас належыла і багацце, і дабрабыт, і ўрадлівасць сваёй гаспадаркі між усімі жыхарамі сям'і, каб кожнаму было пароўне. Усе мусілі паесці куццю і цалкам яе даесці, каб усім хапіла долі. Самы просты калядны стол у нас з вамі гатовы.\nБярыце на заметку традыцыйныя беларускія стравы і сагравайце цяплом сваіх блізкіх.\nДо полуночи девушки наедались солёного и ни с кем не разговаривали. Как гадали наши предки на Коляды\nУтро. Студия хорошего настроения (СТВ), цыкл тэлеперадач\nГэта кэшаваныя старонка. Апошняя сінхранізацыя з базай - 10.07.2020 19:14:37