Напярэдадні чарговага Народнага сходу на Берасьцейшчыне судзяць за мінулы\n11 лістапад 2011, 09:28\nНа 11 лістапада заплянаваныя суды над арганізатарамі народных сходаў. У Берасьці — над Зінаідай Міхнюк, ў Баранавічах — над Віктарам Мезяком і Віктарам Сырыцам.\nАдміністрацыйную справу супраць старшыні берасьцейскага аргкамітэту Народнага сходу Зінаіды Міхнюк пачалі разглядаць 3 лістапада. Аднак судзьдзя Алена Рэўцкая, адклала суд на 11-га, бо не прыйшлі сьведкі-міліцыянты. Міхнюк вінавацяць у брыдкаслоўі. Міліцыянты кажуць, што яна лаялася перад самым пачаткам Народнага сходу 8 кастрычніка.\nПрацэс над Міхнюк працягнецца ў 9.40 у Маскоўскім судзе Берасьця.\nСтаршыню баранавіцкага Народнага сходу Віктара Мезяка і сакратара Віктара Сырыцу вінавацяць у тым, што яны арганізавалі і правялі несанкцыянаванае масавае мерапрыемства. Аднак сваю віну яны не прызнаюць, і заяўляюць, што арганізоўвалі Народны сход паводле закону пра мясцовыя сходах, а не паводле закону аб масавых мерапрыемствах.\nСудзьдзя баранавіцкага гарадзкога суду Станіслаў Півавар аб'яднаў справы Мезяка і Сырыцы і адклаў разгляд справы на 11 лістапада, каб запрасіць у суд міліцыянтаў, якія складалі пратакол, і прадстаўнікоў гарвыканкаму.\nСуд над Віктарам Мезяком і Віктарам Сырыцам працягнецца 11 лістапада ў 8.10 у баранавіцкім гарадзкім судзе.


Як пабудаваць дом з газабетону сваімі рукамі: нюансы - Блог пра рамонт\nВыкарыстанне газабетону з'яўляецца выгадным рашэннем пры будаўніцтве дома, так як ён валодае мноствам добрых якасцяў, сярод якіх і добрыя цеплаізаляцыйныя ўласцівасці, і парапранікальнасць, і трываласць, і многае іншае. Праўда, сам будаўнічы працэс мае шэраг важных нюансаў, таму рэкамендуем з імі азнаёміцца з дадзенага артыкула. Такім чынам, будуем дом з газабетону сваімі рукамі па правільнай тэхналогіі!\nУ першую чаргу падрабязней разгледзім асаблівасці газабетону, каб пераканацца ў правільнасці прынятага рашэння. Адразу варта сказаць, што дадзены матэрыял ставіцца да лёгкіх, ячэістага бетону. Ён бывае двух відаў:\nавтоклавного Атрыманы ў выніку тэрмічнай апрацоўкі пад ціскам пара ў спецыяльных печах (аўтаклавах).\nнеавтоклавного Адукаваны ў выніку ўспеньвання бетону. Атрымаць можна такі газабетон сваімі рукамі ў хатніх умовах. Аднак, яго эксплуатацыйныя якасці ніжэй автоклавного матэрыялу, таму яго не варта выкарыстоўваць для ўзвядзення апорных сцен.\nСярод асноўных вартасцяў матэрыялу можна вылучыць наступныя моманты:\nВалодае дастатковай трываласцю для ўзвядзення сцен.\nдаўгавечнасць - вытворца дае трыццацігадовую гарантыю на матэрыял.\nГазобетонных блокі маюць буйныя габарыты, чым абумоўлена высокая хуткасць будаўніцтваўа. Акрамя таго, дзякуючы невялікай вазе, з блокамі лёгка працаваць.\nДакладныя геаметрычныя формы блокаў дазваляюць зрабіць швы паміж імі мінімальнымі.\nВалодае малой цеплаправоднасцю. У сукупнасці з тонкімі швамі гэта дазваляе зрабіць дом цёплым.\nНізкая цана, дзякуючы чаму будаўніцтва атрымліваецца больш эканамічным.\nэкалагічнасць - матэрыял не ўтрымлівае таксічных кампанентаў, і пры гэтым валодае добрай парапранікальнасцю. Гэта спрыяе спрыяльнаму мікраклімату ў памяшканнях, падобнага на мікракліматам ў драўляных хатах.\nПрастата механічнай апрацоўкі. Да прыкладу, калі спатрэбяцца доборные блокі, газабетон можна распілаваць звычайнай ножовкой.\nВядома ж, разам з добрымі якасцямі ў газабетону маюцца і некаторыя недахопы:\nГазабетон схільны да назапашвання вільгаці, у выніку чаго можа адбыцца прамярзанне сцяны.\nМатэрыял недастаткова трывалы, для ўладкавання падмурка.\nПабудова хаты з газабетону сваімі рукамі пачынаецца з планіроўкі мясцовасці. Пры гэтым неабходна арыентавацца на геадэзічныя дадзеныя, якія маюцца ў дакументах. Атрымаць гэтыя звесткі можна ў БТІ.\nАкрамя таго, не варта забываць аб ружы вятроў. Непажадана размяшчаць з паўночнага боку дзіцячую пакой і спальню.\nПасля таго, як усе нюансы будуць улічаныя, неабходна падрыхтаваць будаўнічую пляцоўку:\nАчысціць ад смецця, калі ён маецца.\nПрыбраць з пляцоўкі траву.\nВыканаць разметку, у адпаведнасці з праектам будынка. Для гэтага звычайна нацягваюць вяроўкі на калы. Усе памеры неабходна некалькі разоў пераправерыць.\nЗвярніце ўвагу! Пры выкананні разметкі варта ўлічваць таўшчыню падмурка. Для адно двухпавярховага дома дастаткова таўшчыні 40 см.\nПадрыхтоўка траншэй да заліванні\nПасля таго, як пляцоўка будзе падрыхтавана і размечаная, можна прыступаць да ўзвядзення падмурка.\nПраца выконваецца ў наступным парадку:\nУ першую чаргу выкопваюцца траншэі на неабходную глыбіню. Як правіла, яна складае 1,8 м, аднак можа адрознівацца ў залежнасці ад тыпу грунта і ўзроўню яго прамярзання.\nНаступным дзеяннем з'яўляецца кладка падушкі падмурка - дно засынаецца пластом друзу ці пяску і добра ўтрамбоўваецца. Таўшчыня падушкі павінна быць не менш за 15 см.\nДалей неабходна пабудаваць апалубку з шчытоў ДСП або дошак. Для трываласці канструкцыі, яе неабходна ўзмацніць распоркамі.\nПасля таго як апалубка будзе гатовая, выконваецца армаванне, што дасць магчымасць надаць падмурку трываласць. Для гэтага неабходна зрабіць металічны каркас, які складаецца з чатырох падоўжных дубцоў арматуры, змацаваных дротам. Нарошчванне арматуры ў даўжыню ажыццяўляецца внахлест.\nЗвярніце ўвагу! Металічны каркас павінен быць надзейна замацаваны ў апалубцы, каб пры заліванні не адбылося яго зняцце.\nПасля таго як траншэі будуць падрыхтаваны, можна прыступаць да заліванні. Праца пачынаецца з падрыхтоўкі раствора. Для гэтага спатрэбяцца наступныя матэрыялы:\nЦэмент M400 або M500 адна частка\nВычышчаны пясок памерам фракцый 1,2-3,5 мм. дзве часткі\nДруз або жвір памерам фракцый 1-8 см чатыры часткі\nвада ? часткі\nБетон падрыхтоўваецца ў наступным парадку:\nУ першую чаргу неабходна засыпаць у бетонамяшалку цэмент з пяском і старанна размяшаць.\nДалей у склад дадаецца вада. Для паляпшэння уласцівасцяў бетону таксама можна дадаць пластыфікатар або іншыя дадаткі.\nПасля атрымання аднастайнай масы дадаецца буйны напаўняльнік, папярэдне вычышчаны ад гліны, і змочаны вадой. Масу трэба добра змяшаць, каб друз размеркаваўся ў ёй раўнамерна.\nДалей выконваецца заліванне - раствор раўнамерна размяркоўваецца па перыметры і пры гэтым сумесь трамбуецца або выкарыстоўваюцца глыбінныя вібратары. Працэдуру неабходна выканаць за адзін прыём. Завяршаючы заліванне, паверхня бетону трэба вывесці «пад нуль», г.зн. забяспечыць яе гарызантальны ўзровень.\nСавет! Пры выкананні залівання падмурка варта прадугледзець адтуліны для камунікацый, каб пасля не прыйшлося свідраваць канструкцыю.\nПраз некалькі дзён пасля залівання трэба зняць апалубку. На працягу першых дзесяці дзён паверхня бетоннай канструкцыі трэба змочваць вадой. Праз 28 дзён пасля залівання можна прыступаць да далейшых работ.\nІнструкцыя па ўзвядзенню сцен з газобетонных блокаў выглядае наступным чынам:\nУ першую чаргу неабходна выканаць гідраізаляцыю падмурка. Як правіла, для гэтых мэтаў на яго ўкладваюць некалькі слаёў руберойда.\nДалей трэба развесці з вадой адмысловы клей для газабетону. Трэба сказаць, што для гэтых мэтаў можна выкарыстоўваць і звычайны цэментава-пяшчаны раствор, аднак прымяненне клею дазваляе паменшыць швы паміж блокамі да 3 мм. Ўказанні па падрыхтоўцы клеевого раствора маюцца на пакаванні.\nДалей склад наносіцца тонкім пластом на падставу, і на яго ўкладваюцца блокі. Пачынаць працу варта ад кутоў, і выконваць кладку па ўсім перыметры. Калі сцены будуць з абодвух бакоў атынкоўваюць, то вертыкальныя швы можна не запаўняць растворам, у адваротным выпадку яны запаўняюцца да паловы.\nПры кладцы блокаў неабходна правяраць іх размяшчэнне пры дапамозе будаўнічага ўзроўня. У выпадку адхіленні ад гарызанталі, становішча варта падкарэктаваць. Акрамя таго, пасля кладкі кожнага шэрагу пажадана нацягваць ніткі, якія будуць служыць маякамі.\nДругі шэраг ўкладваецца са зрушэннем на 8-12 мм.\nПраз кожныя тры-чатыры шэрагу блокаў неабходна выконваць армоўку, для надання трываласці канструкцыі. Для гэтага ў газабетону варта зрабіць дзве канаўкі і абкласці ў іх пруты арматуры дыяметрам 8 мм. На кутах араматуру неабходна ўкладваць не пад прамым вуглом, а з закругленнем.\nПры выкананні аконных і дзвярных праёмаў варта ўкладваць спецыяльныя бэлькі. Лепш за ўсё для гэтых мэтаў падыходзяць перамычкі з полістыролбетону. Яны валодаюць добрымі цеплаізаляцыйнымі ўласцівасцямі і невялікім вагой.\nКалі неабходна выканаць ўзмоцнены шэраг, да прыкладу, пад кладку перакрыцця ці бэлек, варта выкарыстоўваць U-вобразныя блокі, унутр якіх ўкладваецца прут арматуры, пасля чаго прастору заліваецца цэментава-пяшчаным растворам.\nПасля таго як скрынка будзе ўзведзена, можна абкласці бэлькі і выканаць кроквавую сістэму ў адпаведнасці з будаўнічым праектам. Акрамя таго, сцены з газобетонных блокаў маюць патрэбу ў аздабленні. Для гэтага можна выкарыстаць звычайную тынкоўку, альбо панэльныя матэрыялы.\nВось, мабыць, і ўсе асноўныя моманты будаўніцтва дома з газобетонных блокаў.\nЎзвядзенне хаты з газабетону ў цэлым з'яўляецца даволі простым працэсам. Калі ў строгасці выконваць вышэйапісаную тэхналогію, то, да прыкладу, можна за кароткі час пабудаваць надзейны дачны домік з газабетону сваімі рукамі, які будзе не толькі цёплым, але і даўгавечным.\nСледующаяЯк зліць ваду з бойлера\nПадмурак для хаты з газабетону: этапы будаўніцтва.


«Калашнікаў» паказаў здольны самападрывацца беспілотнік «Куб» ВІДЭА\n17.02.2019 / 14:26\n«Калашнікаў» паказаў здольны самападрывацца беспілотнік «Куб» ВІДЭА 6\nКанцэрн «Калашнікаў» (уваходзіць у дзяржкарпарацыю «Ростех») на міжнароднай выставе ўзбраенняў IDEX ў Абу-Дабі паказаў сваю навінку — беспілотны лятальны апарат KYB, перадае РБК.\nЯк вынікае з відэапрэзентацыі, беспілотнік сам з'яўляецца боепрыпасам — ён выбухае, дасягнуўшы мэты. На выставе ён прадстаўлены ў выглядзе макета ў маштабе 1:2.\nХуткасць палёту БПЛА — 80—130 км за гадзіну. Працягласць дзеяння — 30 хвілін, максімальная нагрузка — 3 кг, параметры 1210х950х165 мм. Вытворца і распрацоўшчык — кампанія Zala aero, якая ўваходзіць у канцэрн.\nПа словах суразмоўцы РБК, знаёмага з гэтай распрацоўкай, беспілотнік раней не дэманстраваўся, заўтра яго афіцыйна прадставіць міністру прамысловасці і гандлю Дзянісу Мантурову кіраўнік «Ростех» Сяргей Чэмезаў.\nПазней навінку пракаментаваў Сяргей Чэмезаў. «Зарад на дадзеным комплексе можа быць дастаўлены да цэлі па-за залежнасці ад яе ўтоенасці і рэльефу мясцовасці — як на малых, так і на вялікіх вышынях. Гэта вельмі дакладная і максімальна эфектыўная зброя, з якой вельмі цяжка змагацца з дапамогай традыцыйных сродкаў СПА», — заявіў ён.\nМіжнародная выстава ўзбраенняў і вайсковай тэхнікі IDEX пачынаючы з 1993 года праводзіцца раз на два гады ў Абу-Дабі (ААЭ). Выстава з'яўляецца адным з самых прадстаўнічых мерапрыемстваў, звязаных з узбраеннем, у свеце. Па выніках папярэдняй выставы IDEX-2017 Узброеныя сілы Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў заключылі 90 кантрактаў агульным коштам 19,17 млрд дырхамаў (5,2 млрд даляраў.).\n«Калашнікаў» — найбуйнейшы расійскі вытворца стралковай зброі, сцвярджаецца на афіцыйным сайце канцэрна. Па тых жа звестках, займае 95% усяго расійскага рынка стралковай зброі і 66% — у сегменце грамадзянскай даўгаствольнай зброі. Прадукцыя канцэрна пастаўляецца больш як у 27 краін. Канцэрн валодае 51% аднаго з найбуйнейшых вытворцаў беспілотнікаў у Расіі — кампаніяй Zala aero.\n17.02.2019 / 14:35\nо хо хошаньки, як крэатыуненька! нешта мне падказвае, што часьцей узарвуцца не узляцеушы ...\n17.02.2019 / 16:42\nМульцік яшчэ не паказвалі? Недапрацавалі!


Берасцейшчына: аварыя “пад градусам” і іншае\nАварыя “пад градусам”\nУ панядзелак многія жыхары абласнога цэнтра, якія карыстаюцца грамадскім транспартам, спазніліся на работу: рух тралейбусаў зранку быў паралізаваны амаль на дзве гадзіны з-за аварыі на перакрыжаванні вуліц Камсамольскай і Пушкінскай. Тут сутыкнуўся з грузавіком легкавы аўтамабіль “Фольксваген-Пасат”, якім кіраваў п’яны (1,6 праміле алкаголю ў крыві ўжо ў ранішні час!) 19-гадовы жыхар Маларыцкага раёна. Знаходзячыся ў нецвярозым стане, вадзіцель “не заўважыў”, што на святлафоры быў чырвоны сігнал.\nТаямніцы Прыбужскага Палесся\nУ мінулую суботу ў раённым Доме культуры ў Чэрнях прайшоў фінальны этап трэцяга рэгіянальнага эколага-турыстычнага фестывалю “Таямніцы Прыбужскага Палесся”, у якім удзельнічалі 14 каманд са школ Брэста і раёна. У намінацыі “Фотарэпартаж” усе прызавыя месцы дасталіся прыбужцам – камандам Скокаўскай, Чэрнінскай і Меднаўскай сярэдніх школ. У намінацыі “Сацыяльная рэклама” роўных не было камандзе Дамачаўскай СШ.\n20 тысяч за пакет\nМінчанін Сяргей Мядзведзеў адсудзіў 20 тысяч рублёў у мясцовага магазіна “Дружба”. Справа ў тым, што прадавец адмовілася даваць яму бясплатны пакет, калі мужчына купіў тут каўбасу, і прапанавала купіць яго за 20 рублёў. Спачатку ён устанавіў кампенсацыю ў памеры 40 тысяч рублёў, аднак суд абавязаў магазін выплаціць 20 тысяч рублёў.\nПры разгрузцы вагона на аб’язных пуцях дарожна-будаўнічага ўпраўлення каля вёскі Лесіна загінулі двое рабочых. Па папярэдняй версіі з вагона раптоўна высыпаліся калійныя ўдабрэнні, якія і засыпалі рабочых. Па факце праводзіцца праверка.\nПасвяцілі ў прафесію\nУ цэнтральнай раённай бальніцы прайшло пасвячэнне ў прафесію маладых спецыялістаў. Сёлета на работу прыйшлі 22 чалавекі. Ва ўрачыстай абстаноўцы малады медперсанал уліўся ў рады дружнага калектыву бальніцы. Для навічкоў было падрыхтавана сапраўднае святочнае шоу з конкурсамі, а пасля наказ маладым дала галоўны ўрач Нэлі Малейціна.\nУмее сябраваць і ўмее пісаць\nУ сталіцы падведзены вынікі інфармацыйнага праекта “Юныя журналісты Беларусі і Расіі пра Саюзную дзяржа-\nву-2011”. У адной з трох намінацый, а менавіта – “Як сябруем мы”, за пісьмо сябру дыплом 1-й ступені прысуджаны вучню 11 “Б” класа гімназіі г. Ганцавічы Раману Рылка.\nУ Масткі прыехаў агітпоезд\nУ чацвер у Доме сацыяльных паслуг вёскі Масткі Імянінскага сельсавета было надзвычай шматлюдна. На сустрэчу з прадстаўнікамі службаў раёна прыйшлі і стары, і малы. На пытанні жыхароў вёскі адказалі работнікі ўпраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне насельніцтва, РАУС, іншых аддзелаў райвыканкама.\nІ па шахматах, і па шашках\nУ мінулыя выхадныя ў фізкультурна-аздараўленчым комплексе “Бадзёрасць” прайшло асабіста-каманднае першынство раёна па шашках пад дэвізам “Мы – за здаровы лад жыцця” і па шахматах – “Спорт супраць СНІДу”. У агульнакамандным заліку ў абодвух відах перамогу атрымалі спартсмены камбікормавага завода.\n13 снежня пункт пропуску “Махро” працаваў у штатным рэжыме, калі ў мікрааўтобусе, які рухаўся транзітам у Расію, падчас правядзення агляду пад капотам у ёмістасці з маторным маслам быў знойдзены пакет з парашком белага колеру. Аказалася, што гэта – наркатычнае рэчыва. У адносінах да грамадзяніна К. узбуджана крымінальная справа па факце кантрабанды і незаконнага абароту наркотыкаў.\nЗнаёмімся, прапануем, абмяркоўваем\nУ сераду ў Івацэвічах прайшла сустрэча членаў саветаў моладзі пры гарпассельвыканкамах. Новае фарміраванне павінна стаць каардынатарам работы з моладдзю па месцапражыванні. Удзел у семінары-знаёмстве прынялі намеснік старшыні райвыканкама Аляксандр Велікаселец, начальнік аддзела па справах моладзі Аксана Юхнік і кіраўнік райкама прафсаюза работнікаў АПК і раённай суполкі ГА “Белая Русь” Ірына Краўчук.\nВялікаму палкаводцу прысвячаецца\n“Маршал Жукаў. Якім мы яго памятаем?” – выстава пад такой назвай працуе ў раённай бібліятэцы імя У. Ігнатоўскага. Прысвечана яна 115-годдзю з дня нараджэння вялікага палкаводца. Наведаўшы выставу, жыхары і госці горада змогуць пазнаёміцца з літаратурай пра вядомага ваеннага дзеяча, з яго трохтомнікам успамінаў і разважанняў.\nЗнішчылі завод. Самагонны\nУ мінулую суботу супрацоўнікі міліцыі ў лесе каля пасёлка Арэхаўскі выявілі падпольны самагонны міні-завод. Абсталяванне і дзве тоны самагоннай брагі знішчаны.\nНа прыём да адваката\nУ аўторак адвакаты раённай юрыдычнай кансультацыі правялі прыём грамадзян у Гарадоцкім сельвыканкаме. Аналагічныя кансультацыйныя мерапрыемствы таксама запланаваны да канца снежня: 20-га – у Багданаўскім, а 27-га – у Лахвенскім сельвыканкамах. Каб трапіць на прыём і атрымаць кампетэнтную параду спецыялістаў, варта загадзя запісацца па тэлефоне 3-13-54.\nУ сувязі з тым, што з канца лістапада пачасціліся пажары і ў агні загінулі 5 чалавек, у сераду раённы аддзел па надзвычайных сітуацыях правёў адзіны дзень прафілактыкі. Супрацоўнікі аддзела ў чарговы раз наведалі аматараў алкаголю, праблемныя сем’і, якія жывуць на тэрыторыі Альхоўскага і Падлескага сельскіх Саветаў, праверылі пячное ацяпленне ў іх хатах і патлумачылі, як трэба сябе паводзіць у быце, каб потым не тэлефанаваць па нумары 101: “Ратуйце! Гарым!..”\nНапрыканцы мінулага тыдня раён наведаў міністр сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь Мікалай Панцялей. Госць са сталіцы сустрэўся з кіраўніцтвам раёна, пабываў у ААТ “Маларыцкі кансерваваагароднінасушыльны камбінат”, раённых вузлах паштовай і электрычнай сувязі, дзе пацікавіўся праблемамі супрацоўнікаў, адказаў на іх пытанні.\nПераднавагоднія падарункі ўжо атрымліваюць пінчане. Так, адкрытае акцыянернае таварыства “Пінскі аўтобусны парк” пачало транспартнае абслугоўванне мікрараёна Вясёлкавы. Для паслуг пасажыраў вызначаны маршрут №23. Для зручнасці людзей уведзены тры новыя прыпынкі: два – на вуліцы Шапашнікава і адзін – на вуліцы Сонечнай.\nТак назвалі раённы фестываль дзіцячай творчасці, удзел у якім прынялі дзеці з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. Учора фэст, арганізаваны цэнтрам карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі, прайшоў у Пінкавічах. У ім удзельнічалі 15 устаноў адукацыі раёна. Пераможцы і прызёры атрымалі дыпломы і граматы аддзела адукацыі райвыканкама, а ўсе ўдзельнікі творчай імпрэзы – падарункі.\nНа базе раёна 15 – 16 снежня прайшло пасяджэнне абласнога каардынацыйнага савета па справах моладзі. Яго ўдзельнікі пазнаёміліся з формамі рэалізацыі дзяржаўнай маладзёжнай палітыкі на Пружаншчыне, работай аддзела па справах моладзі райвыканкама, узаемадзеяннем розных структур па прапагандзе здаровага ладу жыцця ў маладзёжным асяродку, рабоце з маладымі спецыялістамі, арганізацыі заняткаў па інтарэсах. Сярод пытанняў, разгледжаных на пленарным пасяджэнні, – арганізацыя дзейнасці па прафілактыцы правапарушэнняў і злачынстваў сярод моладзі, арганізацыя другаснай занятасці маладых, развіццё міжнароднага супрацоўніцтва.\n70-годдзе адзначыў Мікалай Сапон, які ў 90-х працаваў намеснікам старшыні райвыканкама і курыраваў сацыяльную сферу Століншчыны. З юбілеем Мікалая Максімавіча павіншавалі не толькі блізкія людзі, але і былыя калегі. Першы намеснік старшыні райвыканкама Рыгор Пратасавіцкі асабіста ўручыў імянінніку грамату райвыканкама, яшчэ адну Мікалай Сапон атрымаў ад раённага савета ветэранаў.


У Берасці заспяваў Алесь Камоцкі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Берасці заспяваў Алесь Камоцкі\nУ Берасці заспяваў Алесь Камоцкі. Творчая сустрэча з музыкам прайшла ў грамадска-культурніцкім цэнтры «Грунтоўня».\nНа мерапрыемстве прагучалі як новыя, так і старыя песні Алеся Камоцкага. Акрамя таго адбылася прэзентацыя кніні-дыска «Каб аднойчы» на вершы Рыгора Барадуліна. «Падзяліцца сваімі песнямі – для мяне заўсёды свята»,— адзначыў Алесь Камоцкі:\n— Калі мяне кудысьці клічуць ехаць мне вельмі прыемна і берасцейцы прыемныя людзі. Мен падабаецца ездзіць, Берасце даволі вялікі горад, а мне падабаецца ездзіць у маленькія: наступная паездка ў мяне ў Барысаў, а перад гэтым я быў у Ялізава. Для мяне гэта жыццё.\nЯк распавёў Алесь Камоцкі, у малых гарадах ён збірае значна большыя залы для камерных канцэртаў, у больш вялікіх гарадах шмат розных іншых імпрэзаў, таму прыходзяць толькі самыя адданыя прыхільнікі творчасці.


НАШ КРАЙ (сайт пра наваколлi Вiцебска) >> Дзеячы Віцебшчыны: Сімяон Полацкі\nДзеячы Віцебшчыны: Сімяон Полацкі\n1. Сімяон Полацкі\nСімяон Полацкі (сапр. Самуіл Гаўрылавіч Пятроўскі-Сітніяновіч, у манастве Сімяон; 1629-25.8.1680)\nБеларускі і рускі пісьменнік, філосаф-асветнік, педагог, тэолаг, грамадскі і царкоўны дзеяч. Паходзіў, як мяркуюць даслелчыкі, з купецкага саслоўя. У архіўных "роспісах двароў-палачан" род Пятроўскіх пазначаны поруч са Скарынамі і Цяпінскімі. Пачатковую адукацыю атрымаў у Полацку. Першым яго настаўнікам мог быць вядомы беларускі педагог і пісьменнік І.Іяўлевіч. У пач. 1640-х гадоў - студэнт Кіева-Магілянскай школы (пазней акадэміі), дзе сярод яго настаўнікаў былі выдатныя ўкраінскія вучоныя і пісьменнікі Пётр Магіла (заснавальнік школы і яе першы рэктар), Л.Барановіч, І.Гізель. У Кіеве атрымаў званне "дыдаскала" (настаўніка). Пазней, як мяркуюць даследчыкі, вучыўся ў Віленскай езуіцкай акадэміі. Захаваліся яго канспекты курсаў лекцый віленскіх філосафаў і тэолагаў А.Каяловіча, Л.Рудзінскага і інш. У Вільні Сімяон Полацкі вывучаў рыторыку, тэарэтычную і практычную паэтыку, натурфіласофію і этыку. Рыторыку выкладаў вядомы прафесар С.Лаўксмін, а курсы паэтыкі і антычнай культуры грунтаваліся на фундаментальных працах новалацінскага паэта і тэарэтыка літаратуры М.Сарбеўскага. Акрамя роднай беларускай мовы, ён дасканала ведаў лацінскую, польскую царкоўнаславянскую мовы, пісаў на гэтых мовах вершы, прамовы, навуковыя трактаты. На думку некаторых даследчыкаў (В.Былінін і інш.), у віленскі перыяд Сімяон Полацкі ўступіў ва уніяцкі ордэн Васіля Вялікага і стаў базыльянінам. Уніяцтва ў той час замацавалася на Беларусі, яго прыхільнікі па-свойму імкнуліся пераадолець рэлігійны раскол беларусаў на праваслаўных і католікаў, карысталіся беларускай мовай. Напачатку беларускія і ўкраінскія уніяты трапілі ў залежнасць ад каталіцызму. Аднак паводле ўмоў Брэсцкай уніі 1596 яны захавалі царкоўную аўтаномію і абрад паводле праваслаўнага чыну. Гэта дазволіла беларускім уніятам (а сярод іх было нямала аўтарытэтных рэлігійных, палітычных і культурных кіраўнікоў Беларусі) у 17-18 ст. наблізіць хрысціянскую царкву да беларускай нацыянальнай культуры. Як высокаадукаваны настаўнік і пісьменнік, Сімяон Полацкі аднолькава добра ведаў славянскую і заходнееўрапейскую культуры і імкнуўся да іх сінтэзу. Яго магла захапіць ідэя экуменізму - праграма з'яднання ўсіх хрысціянскіх цэркваў, але паэт ніколі не адмаўляўся ад праваслаўнага хрышчэння, і "базыльянства" не перашкодзіла яму быць лаяльным дзеячам праваслаўнай рускай царквы ў Маскве.\nУ час вучобы Сімяона Полацкага ў Кіева-Магілянскай школе (на ўзор езуіцкіх школ яна называлася калегіяй, мела 8 класаў: 4 малодшыя, 2 сярэднія і 2 старэйшыя) выкладаліся славянская, грэчаская, лацінская і польская мовы, граматыка, тэарэтычная і практычная рыторыка, паэтыка, у т.л. практыка вершаскладання, філасофія, арыфметыка, геаметрыя, астраномія, музыка, багаслоўе. У канцы навучальнага года наладжваліся публічныя дыспуты, на якіх студэнты выступалі з "казаннямі" на роднай мове і на латыні, чыталі напісаныя пад кіраўніцтвам настаўнікаў вершы, спрачаліся на філасофскія і багаслоўскія тэмы.\nУ 1-й палове 1650-х гадоў Сімяон Полацкі вучыўся ў Віленскай езуіцкай акадэміі. Якраз тады (1654) пачалася вайна Расіі з Рэччу Паспалітай, якая працягвалася з перапынкам да 1667 і закончылася Андрусаўскім перамір'ем, паводле якога да Расіі былі далучаны Левабярэжная Украіна і Смаленшчына, а Беларусь у складзе Вялікага княства Літоўскага засталася ў Рэчы Паспалітай. У такіх трагічных умовах закончыўся беларускі перыяд творчасці Сімяона Полацкага. Быў у яго ібольш ранні, вучнёўскі этап творчасці, які прыпадае на дзесяцігоддзе вучобы ў Кіеве і Вільні (1643-53). Пісаў тады паэт на старабеларускай, старапольскай і лацінскай мовах. Большасць польскіх і лацінскіх яго вершаў належаць да т.зв. школьнай паэзіі: гэта "перакладыроўка" тагачаснай універсітэцкай навукі і маральнай філасофіі ў сістэму сілабічнай паэтыкі барочнага кірунку. Тады паэтычны талент пісьменніка выявіўся пераважна ў свецкай тэматыцы, у кантрастнай вобразнасці, спецыфічнай для паэтычнай культуры барока "паэтычнай дасціпнасці", якую даследаваў Сарбеўскі ў трактаце "Пра дасціпнасць і жарт" (1622 27).\nСярод вядучых матываў школьнай паэзіі была вершаваная арыфмалогія - паэтыка-сімвалічнае тлумачэнне лічбаў, пераважна сакральных (3, 4, 7, 12 і інш.). Праграмны твор Сімяона Полацкага з арыфмалагічнага цыкла -верш "Сем вызваленых навук" - паэтычнае апісанне гуманітарнага "трывіума" (граматыка, дыялектыка, рыторыка) і "квадрывіума" (арыфметыка, геаметрыя, астраномія, музыка). Граматыка як пачатак усіх навук адчыняе "браму мудрасці". Пад дыялектыкай тады разумелі фармальную логіку, майстэрства спрэчак і доказаў. На думку пісьменніка, яна пачалася творчасцю філосафа Платона (428-348 да н.э.) і лічылася "маці ўсім навукам". Пад арыфметыкай мелася на ўвазе антычная піфагарыйская прагностыка, або прадбачанне на падставе сімвалічнага тлумачэння лічбаў. Геаметрыя вымярае даўжыню і вышыню "да самага неба". Астраномію ў позніх схаластаў замяніла астралогія - вызначэнне па зорках і планетах лёсу чалавека і грамадства. Нарэшце, музыка далучала да гармоніі і навучала "сімфоніі" - узгадненню гукаў, слоў і музычных ладоў. Каля 1656 Сімяон Полацкі вярнуўся ў родны Полацк, прыняў праваслаўнае манаства і настаўнічаў у брацкай школе пры Богаяўленскім манастыры. Чалавек па натуры дзейсны, працавіты, ён выкарыстаў усе магчымасці для грамадскага і літаратурнага самавыяўлення. Былі ў яго жыцці хвіліны адзіноты і тугі, і тады пісаліся вершы-маленні з элегічным настроем. Напрыклад, у "Малітве ў час смутку" паэт просіць Бога вызваліць яго ад цяжкіх клопатаў і напасцяў. 3 прыходам Сімяона Полацкага вакол Богаяўленскага манастыра згуртаваліся таленавітыя пісьменнікі, сярод іх і ранейшыя яго настаўнікі іераманах Філафей Утчыцкі, Ігнацій Іяўлевіч, здольныя выхаванцы іх школы Васіль Яновіч, Сава Капусцін і інш. Гэта была, па сутнасці, полацкая школа беларускіх літаратараў і настаўнікаў, якая магла сапернічаць з тагачаснай Полацкай езуіцкай калегіяй. Сімяон Полацкі больш стараўся для праваслаўнага брацтва, аднак прытрымліваўся талерантнасці, ухіляўся ад крытыкі каталіцызму, імкнуўся да ўзгаднення дагматычных разыходжанняў. Пісаў ён пераважна па-беларуску, кніжным урачыстым стылем, набліжаным да царкоўнаславянскай мовы. Характэрная рыса яго паэтычных твораў полацкага перыяду - патрыятызм, любоў і пашана да свайго народа, да роднага горада і краю. Сярод твораў на гэту тэму элегічная малітва пра забранне цудатворнага абраза Багародзіцы з Полацка ў Маскву (1663), "Прылог да прападобнай маці Ефрасінні" (1663), у якіх паэт просіць святую заступніцу Беларусі дапамагчы вярнуць "в страну Полотскую" народную святыню. Амаль што апакаліпсічны ваенны "патоп" 1650 -60-х гадоў, рэлігійная вайна, казацка-сялянскія паўстанні, пагроза захопу шведамі Беларусі і Літвы пахіснулі веру Сімяона Полацкага ў стабільнасць Рэчы Паспалітай. Пісьменнік пачаў ускладаць надзеі, што яго Радзіму выратуе палітычны саюз з Расіяй. Таму, калі ў ліпені 1656 маскоўскі цар Аляксей Міхайлавіч прыбыў з войскам у Полацк, ён вітаў яго хвалебнымі "метрамі" - тэатралізаванымі сілабічнымі вершамі, якія зачыталі вучні паэта, праслаўляючы "вызваліцеля" беларускай зямлі, спадчынніка "польскай кароны". Пазней у тым жа панегірычным стылі ён напісаў "Вершы да гасудара Аляксея Міхайлавіча Вялікія і Малыя і Белыя Русі самадзержца", "Вершы да гасударыні царыцы", "Вершы да гасудара царэвіча" і іншыя ўрачыстыя хваленні. Пра патрыятызм пісьменніка, якога ніколі не пакідала любоў да сваёй радзімы - Беларусі і Рэчы Паспалітай, сведчаць 2 яго польскамоўныя сатырычныя паэмы - "Роспач караля шведскага" і "Шведскі кароль шукае сваіх афіцэраў" (каля 1657-60). У гэтых таленавітых памфлетах выкрывалася заваёўніцкая авантура Карла Густава X, які ў сярэдзіне 17 ст. хацеў падзяліць Рэч Паспалітую, прыкрываючыся уніяй Швецыі і Вялікага княства Літоўскага. Вайна скончылася поўным паражэннем шведскай арміі. Гэтыя і іншыя творы беларускага перыяду (камічная дэкламацыя "Вітанне богалюбівага епіскапа Касліста Полацкага і Віцебскага...", "Лякарства на грахі", "Вершы ўцешныя да асобы адзінай") сведчаць, што ён карыстаўся выяўленчымі сродкамі народнага смеху - гратэскам і травестацыяй. Адначасова Сімяон Полацкі выявіў свой паэтычны талент у жанрах пастаралі (калядная вершаваная драма па матывах Евангелля ад Лукі "Гутаркі пастухоўскія"), оды ("Вершы да гасудара цара Аляксея Міхайлавіча...", "Вершы да гасударыні царыцы", "Вершы да гасудара царэвіча", "Прывітанне нованароджанай царэўне Марыі", "Віншаванне новаабранаму патрыярху"), элегіі ("Малітва ў смутку", на польск. мове).\nЗімой 1664 Сімяон Полацкі прыняў запрашэнне пераехаць у Маскву. Меркаваў, што часова, а сталася назаўсёды. Яму было даручана стварыць пры адным з маскоўскіх манастыроў лацінскую школу для падрыхтоўкі служачых Тайнага прыказа - асабістай канцылярыі цара. Пісьменніка пасялілі побач з царскімі палатамі і залічылі на дзяржаўнае забеспячэнне. Ён стаў разам з вучоным візантыйцам Паісіем Лігарыдам дарадцам цара па царкоўных справах, перакладчыкам і рэдактарам. Яго запрашалі на прыдворныя ўрачыстасці, дзе паэт чытаў свае віншаванні ў вершах. Калі ў 1665 у цара нарадзіўся сын Сімяон, паэт з гэтай нагоды напісаў верш "Добрае прывітанне" ("Благоприветствование") у вытанчанай форме барочнай паэтыкі. Уплыў паэта на царскі двор асабліва ўзмацніўся пасля 1667, калі ён быў прызначаны выхавальнікам і настаўнікам царскіх дзяцей. Росту яго аўтарытэту садзейнічала актыўная палеміка з ідэолагамі стараабрадцаў і ўдзел у Вялікім царкоўным саборы (1666-67), які асудзіў патрыярха Нікана за тое, што той самавольна пакінуў патрыяршую пасаду з прычыны нязгоды з прэтэнзіямі вярхоўнай свецкай улады на кіраўніцтва праваслаўнай царквой. На саборы Сімяон Полацкі быў сакратаром і перакладчыкам мітрапаліта Паісія Лігарыда і двух усяленскіх патрыярхаў (александрыйскага і антыяхійскага). Па іх даручэнні ён напісаў супраць арганізатараў расколу палемічны трактат "Жазло праўлення" (1667).\nУ тым жа 1667 Сімяон Подацкі ўдзельнічаў у стварэнні палемічнага трактата супраць старавераў пад назвай "Абвяржэнне чалабітнай папа Мікіты". Аўтары трактата прапанавалі таксама асветніцкую праграму, якая прадугледжвала адкрыццё на Русі школ. Услед за Скарынам яны раілі сваім суайчыннікам браць прыклад са старажытнага цара-кніжніка Пталамея, адкрываць у Маскве бібліятэкі. У дачыненні да старавераў Сімяон Полацкі і яго аднадумцы не заўсёды былі справядлівыя, бо часам выступалі з пазіцый праціўнікаў "іншадумання". Галоўны клопат беларускага пісьменніка ў Маскве - педагагічныя, асветніцкія і выдавецкія справы. Яму ўдалося ажыццявіць сваю даўнюю мару - заснаваць пры царскім двары ("наверсе") т.зв. "Верхнюю друкарню", незалежную ад патрыяршай цэнзуры. Сярод першых надрукаваных у ёй кніг - падручнік для дзяцей "Буквар мовы славенскай". У той час грамаце вучыліся звычайна па біблейскім зборніку гімнаў і песняў, вядомым пад наз вай "Псалтыр". Сімяон Полацкі пераклаў яго сілабіч нымі вершамі і выдаў у друкарні пад назвай "Псалтыр рыфматворны". Гэты твор стаў папулярным песеннікам у асяроддзі тагачасных адукаваных людзей. За палітычнай і царкоўнай барацьбой пісьменнік не забываў пра сваё наканаванне - літаратурную творчасць. Амаль што дзённа ён пісаў палову сшытка вершаў, п'ес, твораў прамоўніцкай прозы. Яго царкоўныя "словы" і казанні служылі падручнікам для рускіх епіскапаў і святароў ніжэйшых званняў. Яны склалі рукапісныя зборнікі Сімяона Полацкага пад назвай "Абед душэўны" (1675) і "Вячэра душэўная" (1676). Кожны том - больш як 1500 старонак, што сведчыць пра надзвычайную працавітасць аўтара. Гэта быў узор высокага прамоўніцкага мастацтва ва ўсходнеславянскім рэгіёне, а таксама ўзор барочнай дасціпнасці і кантрастнай вобразнасці. Зборнік вершаў "Вертаград мнагацветны" (у перакладзе на сучасную мову - "Сад шматколерны") на той час служыў для рускай публікі сапраўднай энцыклапедыяй ведаў па гісторыі, антычнай міфалогіі, натурфіласофіі, касмалогіі, тэалогіі, маралі і хрысціянскай сімволіцы. Адначасова ў 1678 ён падрыхтаваў друті вялікі зборнік сілабічных вершаў "Рыфмалагіён, або вершаслоў", які складаўся пераважна з хвалебных эпіграм, панегірыкаў і элегічных фрэнаў (плачаў), напісаных "на выпадак". Ёсць у ім і буйныя творы новага для тагачаснай Расіі драматычнага жанру - п'есы "Камедыя прытчы пра блуднага сына" і трагедыя "Пра Навухаданосара цара...". 3 яго драматургіі ў Расіі пачынаўся прафесійны тэатр. Цыкл вершаў пад назвай "Фрэны, або Плачы" на смерць расійскай царыцы Марыі Ільінічны - адзін з лепшых твораў паэта.\nСлужбу пры маскоўскім двары Сімяон Полацкі пачаў перакладчыкам і не пакідаў занятак да канца жыцця. Перакладаў з латыні і польскай мовы, літаратурна апрацоўваў папулярныя тады свецкія і царкоўныя творы. Пасля смерці ў 1675 яго былога настаўніка, галоўнага "спраўшчыка" (рэдактара) царкоўных кніг пры маскоўскім двары Э.Славінецкага, Сімяон Полацкі падключыўся да перакладу на рускую мову Бібліі. Ён быў пачынальнікам таго творчага перакладу, у якім дакладнасць спалучалася з літаратурным майстэрствам. "Грэкафілы" (пісьменнікі і царкоўныя дзеячы грэка-візантыйскай арыентацыі) не давяралі "лаціністу" і "заходніку" Сімяону Полацкаму, хоць паважалі яго талент і энцыклапедычную адукаванасць. Але гэтыя рознагалоссі не перашкаджалі яго дружбе са Славінецкім. На смерць свайго настаўніка Сімяон Полацкі напісаў 5 "эпітафій", упершыню ў беларускай і рускай літаратуры скарыстаўшы гэты вершаваны жанр.\nСярод яго багаслоўскіх прац арыгінальнасцю вызначаецца кніга "Вянец веры кафаліцкія" (1670), гэта значыць веры сусветнай, якой лічыцца праваслаўе. Яна, відаць, была багаслоўскім падручнікам для царскіх дзяцей, вучняў пісьменніка. Гэтым творам зацікавілася царэўна Софія (1654-1704). Захаваўся верш, прысвечаны ўручэнню рукапіснай кнігі вялікай князёўне Софіі Аляксееўне. Гэта тыповы панегірык, вершхваленне, у якім дасціпна выкарыстана семантыка яе імя (Софія ў перакладзе з грэчаскай - мудрасць).\nВідавочна, што літаратурная і агульнакультурная праграма полацкага асветніка, накіраваная на кампраміснае далучэнне Расіі да еўрапейскага культурнага рэгіёна. паступова перамагала. На дварцовых абедах яго нярэдка садзілі на ганаровым месцы недалёка ад цара Аляксея Міхайлавіча. бацькі 12 дзяцей, выхаваннем і навучаннем якіх кіраваў "старац Сімяон". У Маскве ў адной сваёй асобе ён быў і "міністрам культуры", і "міністрам адукацыі", які сам "загадваў і сам жа выконваў загады". Адносіны паміж маскоўскімі артадоксамі і "лаціністамі", выхадцамі з Беларусі і Украіны. часта ўскладняліся. Патрыярх Іакім скардзіўся, што цар даручыў Сімяону Полацкаму "всякая царковная дела писати". Справа даходзіла да канфліктаў з трагічным фіналам, пра што сведчыць лютае забойства стральцамі брата Сімяона Полацкага, манаха Трубчэўскага манастыра Ісакія, якое адбылося ў 1674 ці 1675 у манастыры неўзабаве пасля вяртання Ісакія з кіеўскага паломніцтва. За год да смерці Сімяон Полацкі працаваў над праектам рускай вышэшай школы на ўзор Кіева-Магілянскай акадэміі. Мелася на ўвазе выкладанне У ёй не толькі грэчаскай мовы і багаслоўя, але дасягненняў еўрапейскай гуманітарнай навукі і культуры, лацінскай мовы і натурфіласофіі фіі. Пісьменнік памёр на 51-м годзе жыцця ця.\nЛітаратурная, багаслоўская і навуковаасветніцкая спадчына Сімяона Полацкага шматгранная і не перастае здзіўляць даследчыкаў сваёй энцыклапедычнасцю. Сам пісьменнік паспеў надрукаваць толькі некаторыя свае творы. Два вялікія зборнікі вершаў - "Рыфмалагіён", або "Вершаслоў" і "Вертаград мнагацветны", падрыхтаваны ім да друку. Энцыклапедычныя зборнікі яго царкоўнахрысціянскіх "слоў" і "казанняў" ("Абед душэўны" і "Вячэра душэўная") пасля смерці пісьменніка выдаў у 1681 і 1683 яго паслядоўнік і сакратар С.Мядзведзеў (1641-91). У 18-19 ст. зрэдку друкаваліся асобныя творы С.П. ў розных навуковых зборніках, якія даўно сталі бібліяграфічнай рэдкасцю, як і зборнікі і хрэстаматыі, дзе былі змешчаны асобныя творы паэта. У 1990 выд-ва "Мастацкая літаратура" ўпершыню апублікавала большасць вершаў паэта беларускага перыяду і частку твораў маскоўскага перыяду, якія былі вядомы толькі па рукапісных зборах.\nЛітаратурная спадчына Сімяона Полацкага была ля вытокаў беларускага і рускага барока - асноўнай плыні ў эстэтыцы і мастацкай культуры 2-й паловы 17 - 1-й паловы 18 ст. ва ўсходнеславянскім рэгіёне (у заходнееўрапейскім мастацтве барочны стыль выявіўся ў канцы 16 ст.). Тэарэтыкам барока ў Польшчы, Літве і на Беларусі ў яго заходнееўрапейскім, адносна закончаным, варыянце быў Сарбеўскі. У творчасці ж Сімяона Полацкага і яго паслядоўнікаў сфарміраваўся нацыянальны самабытны ўсходнеславянскі тып барочнай культуры, які грунтаваўся на двайным сінтэзе: спалучэнні сярэдневяковых і рэнесансавых ідэалагічных арыентацый і духоўных каштоўнасцей, з аднаго боку, і кампрамісе паміж праваслаўна-візантыйскім традыцыяналізмам і лаціна-еўрапейскім навуковым рацыяналізмам, з другога. На Беларусі Сімяон Полацкі працягваў традыцыі незакончанай эпохі Адраджэння, а ў Расіі ён мог абаперціся толькі на традыцыі старажытнарускай сярэдневяковай культуры і на пэўныя мясцовыя традыцыі сілабічнай паэзіі. На станаўленне яго як паэта значны ўплыў зрабіла і польская літаратурная традыцыя. Яго творчасць адлюстравала познабеларускі рэнесансавы гуманізм, усходнеславянскі тып барочнай мастацкай культуры і станаўленне рускага класіцызму ў 1670-я гады. Сімяон Полацкі -класічны паэт-сілабіст ва ўсходнеславянскай паэзіі 17 ст. Удыдактычных вершах, прызначаных для папулярызацыі навукі, паэт займаў кампрамісную пазіцыю паміж навукай і багаслоўскай схаластыкай. Ён грунтоўна ведаў антычную і сярэдневяковую натурфіласофію.\nСімяон Полацкі быў адным з паслядоўнікаў філосафа і вучонага, заснавальніка еўрапейскай астралогіі Альберта Вялікага (1193-1280). Цікавіўся ён і астралогіяй. Віншавальныя вершы, паднесеныя царскай сям'і ў дзень хрышчэння царэвіча Пятра Аляксеевіча (29.6.1662), сведчаць пра майстэрства ў жанры астралагічнай паэзіі: ён напісаў верш-гараскоп будучаму цару, прадказаўшы яго вялікую будучыню. Гэта дае падставу меркаваць, што С.П. быў знаёмы з творамі французскага паэта-астролага М.Настрадамуса (1503-66). Пашыраючы прыродазнаўчыя веды, Сімяон Полацкі часам выкрываў народныя прымхі і забабоны, напісаў супраць іх асобнае казанне пад назвай "Павучанне супраць забабонаў".\nУ 2-й палове 17 ст. ў Расіі ўзмацніліся Ганенні на скамарохаў, народныя абрады карнавалы, інш. святочныя "пацехі" - песні, карагоды, варажбу і "чарадзейства", выдаваліся строгія царскія ўказы супраць "язычніцкай нялепіцы". Улады праследавалі народных музыкантаў і артыстаў, адбіралі і палілі музычныя інструменты, разам з "прымхамі" адкідалі народную карнавальную культуру, якая заўсёды была "генератарам" фальклору. Як асветнік і гуманіст Сімяон Полацкі не спачуваў гвалтам, выступаў за мірнае, асветнае ўздзеянне на "цёмныя" масы. Але не заступаўся за пакрыўджаных, бо не бачыў карысці ад народных "гульбішчаў", адносіў іх да "забабонаў". Выкрываючы чарадзеяў і знахараў, ён падтрымліваў лекарскае майстэрства, прафесію ўрача. Сімпатыі да лекарскай прафесіі выявіліся ў яго зб. вершаў "Вертаград мнагацветны". Асуджаючы знахароў, ён паважаў традыцыйную народную медыцыну. У вершы "Паклёп" апавядаў пра мудрую жанчыну, якая лячыла травамі. Размяжоўваючы "ўнутраную" і "вонкавую" мудрасць, рэлігію і навуку, Сіямон Полацкі імкнуўся да кампрамісу паміж пазнаннем і верай, што было тыповай адзнакай усходнеславянскай барочнай культуры. У цэнтры яго ўвагі заўсёды былі праблемы чалавека і яго маральнае аблічча. Найперш яго цікавіла ўсё, што карысна для душы чалавека, а не тое, што першаснае - матэрыя або ідэя. Гістарычнае значэнне літаратурнай і філасофска-асветніцкай спадчыны Сімяона Полацкага ў духоўным развіцці ўсходнеславянскіх народаў тлумачыцца геапалітычным станам яго радзімы ў 14-17 ст., а таксама асаблівасцямі яго таленту як пісьменніка і мысліцеля. Беларусь у тагачаснай Еўропе была месцам сустрэчы двух тыпаў хрысціянскай цывілізацыі - заходняй, рымска-каталіцкай, і ўсходняй, славяна-расійскай, візантыйскаправаслаўнай. Суадносіны паміж імі не былі адназначныя і вагаліся ад канструктыўных кантактаў да сутыкнення і ўзаемнага адмаўлення. Ідэолагам рэлігійна-культурнага кампрамісу паміж гэтымі разнавіднасцямі хрысціянскай цывілізацыі быў Пётр Магіла, прафесары і вучні створанай ім Кіева-Магілянскай калегіі, дзе сфарміраваўся Сіямон Полацкі як самабытны пісьменнік і асветнік трэцяй, кампраміснай арыентацыі. Займаючы ў Маскве ключавую пазіцыю ў справе пашырэння заходнееўрапейскай культуры, папярэднік ідэолагаў асветнага абсалютызму эпохі Пятра 1 Сіямон Полацкі здолеў пераканаць кансерватараў-традыцыяналістаў пры двары Аляксея Міхайлавіча ў неабходнасці народнай адукацыі паводле еўрапейскага, школьна-універсітэцкага метаду, далучэння прыдворных да свецкай літаратуры, музыкі, тэатра. Рэлігійная паэзія Сімяона Полацкага з яе біблейскім алегарызмам і рэнесансавай эрудыцыяй, шматлікімі вобразамі і алюзіямі з антычнай міфалогіі і літаратуры ("Вершы на Раство Хрыстова", "Вершы пра муку панскую...", "Вершы на Уваскрэсенне Хрыстова", "Гутаркі пастухоў...", польскія "Вершы ў Вялікую Пятніцу" і інш.) сведчаць пра яго артадаксальныя пазіцыі ў хрысціянскай тэалогіі, асабліва ў дачыненні да догматаў і фундаментальных праблем суадносін Бога і Чалавека, веры і пазнання, духа і матэрыі. Аднак наяўнасць у яго спадчыне шматлікіх фрагментаў антычнай культуры і натурфіласофскіх ведаў, лагічная і культурна-гістарычная аргументацыя асветных ідэй і канцэпцый збліжаюць беларускага пісьменніка з дзеячамі еўрапейскай культуры эпохі Адраджэння і барочнага Асветніцтва 17 ст. У праекце 1-га расійскага універсітэта ён звяртаў увагу на неабходнасць выкладання "натуральнай філасофіі", г.зн. асноў прыродазнаўства. Філасофію як навуку Сімяон Полацкі падзяляў на "разуміцельную" (логіку), "натуральную", або "фізіку" (прыродазнаўства), і маральную (этыку). У сваіх дыдактычных і асветніцкіх вершах ён даволі часта карыстаўся псіхалагічнымі аргументамі ("Лякарства на грахі", "4 асноўныя тэмпераменты", "Вартавыя чыстаты", "Малюнак чалавечага жыцця", "Старайся выкараніць у пачатку" і інш.). Цыкл вершаў прыродазнаўчага зместу ён уключыў у энцыклапедычны зборнік "Вертаград мнагацветны". Пісьменнік часта выкарыстоўваў разнастайныя з'явы прыроды ў якасці хрысціянскіх сімвалаў, спасылаўся на прыродазнаўчыя кнігі антычных вучоных Арыстоцеля і Плінія Старэйшага. У астраноміі ён прытрымліваўся геацэнтрычнай сістэмы Арыстоцеля і Пталамея, хоць быў знаёмы з тэорыяй М.Каперніка.\nКрыніцамі эстэтычных поглядаў Сіямона Полацкага былі раннехрысціянская літаратура, антычная культура, фальклор. 3 рэнесансавымі гуманістамі яго збліжае гомацэнтрычны светапогляд, паводле якога чалавек ёсць "мост" паміж матэрыяй і духам, прыродай і Богам. Існаванне чыста духоўных "тварей" (істот) даказваў спасылкамі на антычных філосафаў, платонікаў і лагічнымі довадамі: "Ибо аше есть тварь весма плотская, и сложенная из плоти и духа, всячески нужда есть быти твари и чисте духовной" ("Абед душэўны"). А калі духоўнасць ёсць у асобных істотах, з гэтага, паводле Сіямону Полацкаму, вынікае, што яна ёсць і ў сусвеце. Крыніцай духоўнай і пачуццёвай прыгажосці, сцвярджаў пісьменнік, з'яўляецца стваральнік свету Бог. На гэтым тэзісе будаваў ён іерархічную сістэму прыгожага, паводле якой кожны больш высокі ўзровень быцця змяшчае ў сабе ўсе атрыбуты ніжэйшых узроўняў існавання: "Воистину убо совершеннейшая красота и всех красот украшенне есть в Господе Боге. Всякая же созданная красота не точи по дробну, но и купно слученная, в сравнении с Божиею красотою есть яко капля едина противу всему океану, паче же и того меньше: ибо капли со океаном есть некое аще и нами непостижимое уравнение. Красоты же созданныс с несозданною бесконечное есть разстоянне". Адрозніваў ён вонкавую матэрыяльную красу (сіметрыя, бляск, яркасць колераў, прыемная форма, мера) і духоўную прыгажосць. Суадносіны паміж імі неадназначныя. Яны могуць быць нейтральным як рэчы рознага парадку. Пачуццёвая прыгажосць бывае вонкавым выяўленнем духоўнай. Але ў пагоні за прыгажосцю рэчаў людзі часта трацяць прыгажосць духоўную, як гэта сталася з нашымі праайца Адамам і Евай. Вонкаваю, цялеснаю [гажосцю, на яго думку, людзі надзелене аднолькава. Але хто не мае ад прыроды "красноличия", няхай не бядуе, а падумае пра тое, што "красота спасает душев, не телесная". Духоўная прыгажосць - і "міласці" - у хрысціянскай любові да [зей. Свае думкі пра адноснасць прыгаці зямной і несмяротнасць духоўнай ён выклаў у дыдактычным вершы "Прыгажоць": "Аще тя красота лиц чуждых прелщает, // помяни, какова по смертм быва// Риза шелковая аще ти любися, // помни, шелк из червя скаредна родится... Не шелком и златом каждо красен будм, но добродетели: ублажат тя люди... // нно благо красота, недолго блистает, // в един час огневица ону истребляет. // Многим красота лица погибель родила, // купно души с плотию смертно повредила".\nАднак сярод людзей нярэдка "доброта зрится, красная риза паче человека чтится". Агіднае і нізкае часта скажае першаствораную паводле вобраза божага прыга;ць чалавека. Хоць пад вонкавай не[гляднасцю часта хаваецца ўзнёслая краса. Агіднае ў жыцці шматаблічнае, яно часцей узнікае з грубага эгаізму і злой і. Перамагаецца агіднае, як і ўсякае зло, ькі любоўю - найвышэйшай маральпрыгажосцю. На пытанне, каго трэба любіць, Симяона Полацкага адказваў: няхай ваша любоў зе агульная да ўсіх, "кроме всякого возгляданія на лице, на достоинство, на красоту, на богатство". Трэба любіць і тых, хто крыўдзіць нас. Тут, на яго думку, мы павінны павучыцца ў прыроды, бо яна за "крыўды" аддзячвае дабром. Людзі "крыўдзяць" зямлю - рэжуць яе плугамі, раздзіраюць бараною, высякаюць дрэвы, забіраюць ураджай - а ў адказ зямля прыносіць нам усё новы плён і прыгажосць. Грагічнае пісьменнік тлумачыў як духоўнае адраджэнне і выратаванне праз пакуты і смерць. Праблема трагічнага здымаецца верай у немінучае ўваскрэсенне і вечнае жыццё. Зямное жыццё заўсёды трагічнае, затое і часовае, пераходнае. Усё, што створана на зямлі, пакутуе, пачынаючы ад былінкі і канчаючы чалавекам. Вось чаму плач больш да твару чалавеку, чым смех. Але плач няхай "мерным и христианином подобным, не языческий" Не хаваў ён сваіх ад чытачоў трагедыю штодзённага жыцця, дзе кожнаму наканавана несці свой крыж.\nУ шматжанравай літаратурнай спадчыне Симяона Полацкага ёсць нямала твораў і фрагментаў з іх, дзе разглядаюцца ідэйна-філасофскія і эстэтычныя праблемы мастацкай творчасці - літаратуры, музыкі, жывапісу. У прадмове да зб. "Абед душэўны" ён, паводле прынятага тады этыкету, аддаваў перавагу праўдзе, а не красе і пераконваў чытачоў, што "удобе простое слово уразумеваемо есть в пнсании, неже красотамн художественными покровенное". Красамоўна абгрунтоўваў ён думку пра духоўна-эстэтычную каштоўнасць музыкі, даказваў неабходнасць для царквы шматгалосых спеваў і "согласия органного", г.зн. гармоніі галасоў. Антычную міфалогію Симяона Полацкага называў мастацкай выдумкай, аднак прызнаваў яе дыдактычную і мастацкую каштоўнасць. Паводле сярэдневяковай традыцыі ён карыстаўся паняццем мастацтва ("художество") для абазначэння ўсякага прафесійнага ўмення і майстэрства, у т.л. рамяства. Аднак услед за рэнесансавымі гуманістамі адрозніваў "механічныя" віды "мастацтва" ад духоўнай творчасці, да якіх адносіў паэзію, музыку і іканапіс ("вобразатворства"). Гуманістычная канцэпцыя мастацтва выявілася ў яго трактаце "Слова да шчырага іконнага пісання", якое, на думку даследчыкаў, было плёнам творчага супрацоўніцтва Симяона Полацкага з расійскім жывапісцам С.Ушаковым. Праблеме іканапісу ён прысвяціў некалькі красамоўных "слоў", што ўвайшлі ў зб. "Вячэра душэўная". Першым "вобразатворцам", на яго думку, быў Бог, калі стварыў дасканалы "твор" з нічога - увесь сусвет, адлюстраваў свой уласны вобраз у душах і на сэрцах людскіх. Абапіраючыся на рэнесансавую трактоўку язычніцкай міфалогіі і рэлігіі, у т.л., мабыць, на энцыклапедычны кампедыум Сарбеўскага "Багі язычнікаў" (Полацк, 1627, рукапіс), С.П. даказваў, што ідалы прыйшлі ў свет праз пакланенне продкам, родавым правадырам і абагаўленне з'яў прыроды. Што ж датычыцца іканаборцаў, якія адмаўлялі іканапіс на падставе "неапісальнасці" божай сутнасці, яе "неўмяшчальнасці" ў словах і вобразах, то ён абверг іх спасылкамі на пазнанне БогаСтваральніка па яго стварэннях, увасабленні ў вобразе Хрыста, на рэлігійны вопыт, у якім божая сутнасць выяўляецца ў вобразах, сімвалах і прывідах. Прыгажосць, пераконваў ён, ёсць духоўная і душэўная "карысць" для людзей. Няма паэзіі без "красногласия", няма жывапісу, музыкі, разьбярства і дойлідства без гармоніі, прапорцыі і рытму. Паэзію ён параўноўваў з прыгожым садам, філасофію - з пчалой, што збірае "мёд мудрасці", не звяртаючы ўвагі на прыгажосць раслін і кветак. Прыгажосць царкоўнага мастацтва, на яго думку, неабходная для маральнага выхавання, бо праз яго ўздзеянне на душы людзей адбываецца выцясненне адмоўных афектаў станоўчымі пачуццямі: праз прыгажосць музыкі і слова незадаволеныя становяцца цярплівымі, гультаяватыя - працавітымі, гняўліўцы - лагоднымі, неразумныя - мудрымі, блудлівыя - чыстымі сэрцам. Багатая мастацкімі вобразамі біблейская кніга "Псалтыр" у вершаваным пераказе Сиимяона Полацкага яшчэ больш "эстэтызавалася". Пераконвае ў гэтым параўнанне некалькіх фрагментаў "Псалтыра" царкоўнаславянскага зводу з адпаведнымі месцамі яго "сілабічнага" варыянта ў апрацоўцы Симяона Полацкага: "Великолепие Твое превыше небес. - ибо лепота твоя вознесется выше небесе... Положил еси на главе его венец от камене честна. - От тебе венцем глава честным украшается... Яко ммросходяшие на ометы одежды его. - И на риз ометы прекрасных цветы". Прасадычная структура сілабічнай паэтыкі, якая грунтавалася на ненаціскным вакалізме (пявучае вымаўленне складоў, слабая акцэнтацыя на націсканых галосных) перайшла ў "паэтычны сад" Симяона Полацкага з традыцыйнай антычнай, фальклорнай і літургічна-хрысціянскай песенна-паэтычнай культуры. На яе грунце паэт імкнуўся прывіць беларускай і расійскай літаратуры свецкі паэтычны прафесіяналізм.


Механіка здзелак ад дзелавога выпадку: у чым розніца?\nПродажыКіраванне продажаміАддзел продажаў\nВы чулі прыказку: "CRM добры толькі такія ж дадзеныя, якія ў яго ўвайшлі". У той час як спецыялісты па пытаннях продажаў навучаюцца рана, каб заўсёды фіксаваць блізкія даты, як чакаецца, ACV, удзельнічаюць адказныя асобы, этап у працэсе продажу, наступныя крокі і гэтак далей, дадзеныя, як правіла, становяцца чорнымі і белымі з невялікай колькасцю рэчываў. Менавіта таму ў многіх лідэраў продажаў складана расшыфроўваць, якія здзелкі ў мяшку і якія на самай справе законныя. Акрамя таго, кіраўнікі продажаў не могуць зразумець, што адбываецца навокал. Якую праблему спрабуюць вырашыць перспектывы? Чаму гэта важна? Ці ёсць у іх спецыяльны бюджэт?\nБез больш глыбокага разумення кожнага цыклу продажаў, лідэры продажаў могуць прагназаваць моцны квартал закрыцця, але ў канчатковым выніку значна кароткі, без дадзеных, каб патлумачыць "чаму".\n"Сіні ліст" ці "Механіка здзелак" падыходзіць, не трэба рэзаць\nДля барацьбы з дылемай і прагназавання будучыні з пэўным узроўнем даверу некаторыя арганізацыі па продажы прынялі інструмент продажаў, званы "Сіні ліст", першапачаткова распрацаваны Мілерам Хейманам. Гэты інструмент, які часта выкарыстоўваецца на паперы альбо Word, звычайна выкарыстоўваецца ў якасці стратэгічнага рэсурсу, каб дапамагчы прадаўцам вызначыць чырвоныя сцягі ў працэсе продажу, а таксама вызначыць прабелы, якія не былі ліквідаваны. Хоць такія рэсурсы, як Blue Sheets, безумоўна, могуць быць карыснымі, ёсць вялікая праблема: разуменне схавана ў сотнях асобных дакументаў, якія захоўваюцца дзе-небудзь на кампутарах прадаўцоў. Яны проста не дзейнічаюць за межамі трэніровак 1: 1.\nЭфектыўнае навучанне спецыялістаў па продажах, прагназаванне чвэрці (і будучых кварталаў) і належнае разуменне таго, што адбываецца ў кожным цыкле продажаў, залежыць ад аднаго фактару: разумення. Традыцыйны метад механікі здзелкі збору відавочных кропак дадзеных не дае дастаткова падрабязнасцей, у той час як Сіні ліст можа прадастаўляць патрэбны тып дадзеных, але ў нязменным фармаце. На шчасце, практыка захопу дзелавой справы ўзнікае там, дзе два іншыя метады адыходзяць ад яе.\nДавайце паглядзім спачатку на тое, як мы вызначаем механіку здзелак у адносінах да бізнес-выпадку:\nМеханіка здзелкі вызначана\nЛідэры па продажах і спецыялісты па продажах блізка знаёмыя з паняццем механікі здзелак. Гэта "чорна-белы" аспект працэсу продажаў, і дадзеныя, як правіла, запісваюцца ў Salesforce з дапамогай выпадальнага меню або аднаго поля для ўводу:\nЧакаецца блізкая дата\nХоць гэтыя дадзеныя неверагодна важныя, яны не апавядаюць пра поўную гісторыю. Яны выгадныя ў тым сэнсе, што лідэры продажаў могуць хутка знайсці тое, што чакаецца, і тое, што выглядае бягучы ўзважаны трубаправод у канцы чвэрці, мала што можна выкарыстаць. Без поўнай гісторыі, менеджэры па продажах наўрад ці могуць унесці змены ў працэс продажу альбо прыняць спрытны працэс продажу, які ўвесь час паўтарае тое, што можна палепшыць.\nВызначаны дзелавы выпадак\nЗ іншага боку, дзелавая справа абапіраецца на асновы голай косткі механікі здзелак. Дзелавая механіка разбіраецца ў сутнасці таго, што адбываецца на самай справе ў працэсе выяўлення, каштоўных размоў і прасоўвання праз варонку продажаў. Бізнес-механіка забяспечвае глыбокі ўзровень разумення:\nЯкую праблему прафесійнае рашэнне патэнцыйна вырашыць?\nУ чым сапраўдная першапрычына гэтай праблемы?\nЧаму гэтая праблема (альбо іх рашэнне) важная для іх?\nЯк спецыяліст па продажах ведае, што на вырашэнне праблемы быў выдаткаваны бюджэт?\nЦі гаворыць прафесіянал па продажах з патрэбнымі зацікаўленымі бакамі ў аддзеле ці арганізацыі?\nЦі ведае спецыяліст па продажах праверкі бяспекі, якія могуць спатрэбіцца правесці? Ці іншыя "галачкі", якія могуць запаволіць здзелку?\nЯкі бізнес-драйвер альбо пераканаўчая падзея, якая будзе своечасова атрымліваць здзелку па лініі?\nРазуменне такога кшталту дзелавой сітуацыі для кожнай здзелкі дазваляе лідэрам продажаў увайсці ў корань праблемы альбо вызначыць, што працуе вельмі хутка хутчэй, чым раней. Выкарыстоўваючы дзелавую механіку для трэніроўкі і ітэрацыі, менеджэры могуць вызначыць, ці ўдалося спецыялісту па продажы дабрацца да кораня праблемы патэнцыялу падчас адкрыцця, альбо калі яны абапіраліся на цыкл продажаў на пытанні ўзроўню паверхні, напрыклад: "Я хачу павялічыць свае" Прадпрыемствы продажаў адбываюцца хутчэй ». З глыбокім узроўнем дэталізацыі канкрэтных размоў, менеджэр па продажах можа прапанаваць спецыялісту па продажах паглыбіцца, каб вызначыць "Чаму". Напрыклад, магчыма, спатрэбіцца 8 месяцаў для нарошчвання новых паўтораў, і іх прагноз патрабуе 6-месячнага аднаўлення. Цяпер галоўная праблема, якую кемлівыя спецыялісты па продажы могуць выкарыстоўваць у сваіх інтарэсах.\nЗдзелка Механіка супраць бізнес-выпадку - чаму абодва важныя\nЗразумела, важная механіка здзелак для запісу ў Salesforce і карысная, калі кіраўнікам продажаў патрэбны хуткі здымак бягучага стану. Аднак гэтыя простыя факты даюць нулявую дапамогу, калі лідэр продажаў імкнецца палепшыць працу каманды, перабудаваць метадалогію продажаў або стварыць ітэратыўны працэс навучання.\nУзброіўшыся фактычнымі якаснымі дадзенымі (а не толькі чорна-белымі фактамі), лідэры продажаў могуць выкарыстоўваць падыход да справы, каб хутка вызначыць праблемы ў працэсе продажу і пастаянна ўносіць ітэрацыі, а значыць, і ўдасканальваць. Лепш за ўсё? Яны могуць выкарыстоўваць спрытную платформу продажаў, каб замяніць стомленыя блакітныя прасціны і стварыць працэс унясення змен у рэжыме рэальнага часу - адначасова ствараючы культуру бачнасці і вывучэння ў рэжыме рэальнага часу і ўдасканалення.\nГатовы даведацца больш?\nДля атрымання дадатковай інфармацыі аб перадавой практыцы выдатных лідэраў продажаў, азнаёмцеся з рэсурсамі Costello ніжэй. Калі вы хочаце бачыць Costello у дзеянні, запатрабуйце індывідуальную дэманстрацыю нашай спрытнай платформы кіравання здзелкамі.\nПаведамленні ў блогу:\nЗнішчэнне "адставання" ў працэсе продажаў\nЧатыры найбольш важныя рэсурсы, якія займаюцца продажамі спецыялістаў, неабходныя для хуткага павышэння хуткасці\nПершапачаткова апублікавана на https://andcostello.com/blog/pipeline-quality/deal-mechanics-versus-business-case-whats-the-difference/ 5 снежня 2017 года.\nDX супраць Вялікага Шоу і Крыс Джэрыха для назвы каманды WWE Tag !!?cpa vs mbaпрактычны супраць ідэалістычнагаЗбожжавыя вайны !! Мядовыя пасмачкі супраць кукурузнага попса? All-Bran супраць кукурузных шматкоў?taskrabbit vs takl285 75r16 супраць 33Апытанне: Burger King супраць McDonalds супраць Wendy's супраць Arby's?якія жывуць у Новай Англіі супраць поўдня\nГісторыі брэндаў супраць падпісакКарта працы Vs Story Map - у чым розніца?Адрозненні з нізкай дакладнасцю і высокай дакладнасцю: у чым розніца?Прыватнае супраць Private Blockchain пратакол: у чым розніца?0% Блэкджек дома і 0% рулетка дома, у чым розніца ў рэнтабельнасці казіно?HTTP і HTTPS: у чым розніца?Якія адрозненні паміж суіцыдальнымі думкамі і самагубствамі?УПРАЎНІК ПРОЕКТУ АБО ПРАГРАММЫ: ШТО РАЗЛІЧАЕ РАЗЛІКУ?


Журналіста Сяргея Сацука ўзялі пад варту | euroradio.fm\nГалоўная / Журналіста Сяргея Сацука ўзялі пад варту\nЖурналіста Сяргея Сацука ўзялі пад варту\n26/03/2020 - 22:04\nПра гэта паведаміў намеснік старшыні БАЖ Барыс Гарэцкі.\nГалоўнага рэдактара анлайн-выдання "Ежедневник" Сяргея Сацука ўзялі пад варту. Пра гэта паведаміў у Фэйсбуку намеснік старшыні БАЖ Барыс Гарэцкі. Пакуль невядома, ці выставілі ўжо Сацуку абвінавачанні.\nЯк паведамлялася раней, Сацука 25 сакавіка затрымалі супрацоўнікі Дэпартамента фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржкантролю.Яго падазраюць у атрыманні хабару. Па справе Сацука ў рэдакцыі "Ежедневника" 26 сакавіка адбыўся ператрус, супрацоўнікі ДФР забралі дакументы.\nБеларуская асацыяцыя журналістаў выступіла з заявай, у якой заклікала неадкладна вызваліць Сяргея Сацука і спыніць крымінальны пераслед.\nСацук набыў вядомасць сваімі журналісцкімі расследаваннямі. Адно з самых гучных расследаванняў апошняга часу датычыла карупцыі ў сістэме аховы здароўя. Сам журналіст заяўляў, што атрымліваў пагрозы ў сувязі са сваімі расследаваннямі ў гэтай сферы.


Культура - Сімвал памяці і павагі\nДля легендарнай цытадэлі над Бугам гэты год асаблівы. У чэрвені краіна адзначыць 80-годдзе з пачатку Вялікай Айчыннай вайны. У верасні споўніцца 50 год Мемарыяльнаму комплексу “Брэсцкая крэпасць-герой”, а ў лістападзе — 65-годдзе Музея абароны Брэсцкай крэпасці. Прынамсі, да гэтых падзей для наведвальнікаў у форце №5 Брэсцкай крэпасці адкрылася пастаянная музейная экспазіцыя ды і сам славуты форт якасна адрэстаўраваны.\n“Абноўленым форт №5 турысты ўбачаць дзякуючы праекту Саюзнай дзяржавы “Капітальны рамонт, рэстаўрацыя і музеефікацыя збудаванняў Брэсцкай крэпасці”, — паведамляе сайт Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь (kultura.by, 19.01.2021).\nСпецыялісты адрэстаўрыравалі левую частку гаржавой — абарончай — казармы, ачысцілі сцены і фасады, замянілі вокны і дзверы, правялі інжынерныя сеткі. У гэты час творчыя і навуковыя работнікі мемарыяльнага комплексу займаліся стварэннем гістарычнай экспазіцыі.\n“Пяты форт дастойна прадоўжыць летапіс шматграннай і велічнай гісторыі Брэсцкай крэпасці. Стане яшчэ адным сімвалам памяці, павагі і глыбокага прызнання бессмяротнага подзвігу савецкага салдата, які прайшоў дарогамі ваеннага ліхалецця і здабыў Вялікую Перамогу, — сказаў на адкрыцці экспазіцыі міністр культуры Анатолій Маркевіч. — Сёння мы жывём пад чыстым і мірным небам, але заўсёды помнім пра ўрокі самай бязлітаснай вайны ў гісторыі краіны і чалавецтва”.\nМожна сказаць, у Брэсцкай крэпасці з’явіўся яшчэ адзін музей. Ён размясціўся ў казематах гаржавой казармы. Новая экспазіцыя займае шэсць залаў. Першая расказвае пра гісторыю фартыфікацыі на беларускіх землях. Другая прысвечана Брэсцкай крэпасці ў фартыфікацыйнай сістэме на заходніх граніцах Расійскай імперыі. У трэцяй зале можна даведацца пра мадэрнізацыю цытадэлі над Бугам у пачатку ХХ стагоддзя і будаўніцтва двух фортавых паясоў. Таксама музейшчыкі аднавілі інтэр’еры жылога каземата для ніжніх чыноў, цэйхгаўза, канцылярыі форта і ўмывальні. Частку экспазіцыі зрабілі па-за казармай: у гаржавым капаніры, цэнтральным скразніку і парахавым склепе.\nФорт №5 — адзін з найбольш захаваных фартоў Брэст-Літоўскай крэпасці, знаходзіцца прыкладна за 3,5 км ад ядра мемарыяльнага комплексу. “Праводзілі рэстаўрацыю так, каб як мага менш парушыць аўтэнтычнасць форта. Напрыклад, тут знаходзіцца двухпавярховы капанір. Такіх больш няма ў Брэсцкай крэпасці, гэтым ён унікальны. Акрамя таго, гэта першы фартыфікацыйны аб’ект у Беларусі, які музеефікаваны”, — заўважыў загадчык філіяла мемарыяла Аляксандр Каркатадзэ.\nРэстаўрацыя форта №5 завяршыла трохгадовую праграму мерапрыемстваў Саюзнай дзяржавы ў Брэсцкай крэпасці. За гэты час капітальна адрамантаваны дзевяць аб’ектаў, рэстаўрыраваны і адкрыты тры музейныя экспазіцыі.\nУ чэрвені 1941 года ў форце знаходзіўся 3-ці стралковы батальён 44-га стралковага палка. Як распачалася Вялікая Айчынная вайна батальён быў узняты па трывозе. Частка байцоў паспрабавала прарвацца ў Брэсцкую крэпасць, а потым з баямі адыходзіла на ўсход. У гады акупацыі ў форце былі склады. У ліпені 1944 года ён быў вызвалены воінамі 1295-га стралковага палка 160-й стралковай дывізіі 70-й арміі. Пасля вайны некаторы час у форце таксама знаходзіліся вайсковыя склады. Пасля вываду вайсковай часткі форт быў у занядбаным стане, разбураўся. У 1995 годзе 5 форту быў прысвоены статус гісторыка-культурнай каштоўнасці і ўжо праз некалькі год пачаліся вялікія рэстаўрацыйныя працы.


Чыноўнікі магілёўскага аблвыканкама патрабуюць спісы людзей, якія падпісаліся за Народны сход\nhttp://spring96.org/be/news/46973 2011 2011-11-01T12:31:41+0300 2011-11-01T12:31:41+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/narodny_shod_ulyotki.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nСёння, 1 лістапада, быў запрошаны на сустрэчу ў Галоўнае ўпраўленне юстыцыі магілёўскага аблвыканкама адзін з арганізатараў Народнага сходу ў Магілёве Ўладзімір Шанцаў. Намеснік начальніка юстыцыі вобласці Канстанцін Крупенькін запатрабаваў ад яго спіс людзей, якія падпісаліся за правядзенне Народнага сходу ў Магілёве.\n“Гэты спіс я прадаставіць адмовіўся, - гаворыць Уладзімір Шанцаў, - бо гэта не прадугледжана законам. Я прадаставіў толькі пратаколы пасяджэння аргкамітэта па яго правядзенню”.\nУладзімір Шанцаў адзначае, што пасля гэтага чыноўнік сказаў, што будзе адбывацца перакваліфікацыя ягонага правапарушэння.\n“Спісы людзе я не прадаставіў, бо падазраю, што на гэтых людзей пачалі б ціснуць. Напрыканцы размовы спадар Крупенькін паведаміў, што Народны сход не будзе прызнаны ўладаю, на што я папрасіў яго даць мне адказ пісьмова”.\nНагадаем, што пасля таго, як магілёўскі гарвыканкам і пракуратура Ленінскага раёна Магілёва вынеслі афіцыйныя папярэджанні Ўладзіміру Шанцаву напярэдадні Народнага сходу аб недапушчальнасці правядзення несанкцыяванага масавага мерапрыемства, лідэр абласной арганізацыі АГП абскардзіў гэтыя папярэджанні ў вышэйстаячых структурах.\nТрэба адзначыць, што яшчэ ўчора магілёўскі палітык быў выкліканы ў міліцыю, дзе адбылася перакваліфікацыя ягонай справы і быў складзены новы пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні.\nПраваабраронца Барыс Бухель адзначае, што чыноўнікі з аблвыканкама спрацавалі з нейкай затрымкай, бо справу Ўладзіміра Шанцава перакваліфікавалі яшчэ ўчора, а ў сітуацыі з Народным сходам яны вырашылі зрабіць крайнімі міліцыю.\n“Міліцыянты абвінавацілі Ўладзіміра Шанцава ў парушэнні закона аб мясцовых і масавых сходах, аднак пад ціскам улады былі вымушаны перакваліфікаваць ягоную справу. Цяпер спадара Шанцава абвінавачваюць у правядзенні несанкцыяванага масавага мерапрыемства”, - гаворыць праваабаронца.\n“Гэта звязана з тым, што міліцыя фактычна прызнала, што закон аб масавых мерапрыемствах не парушаўся, а быў нібыта парушаны закон аб мясцовых сходах, паводле якога праводзіўся Народны сход. Першы пратакол быў складзены паводле заканадаўства і быў дастаткова аб’ектыўным. Калі б не адбылася перакваліфікацыя справы, то Пракуратура і аблвыканкам мусілі б адмяніць папярэджанні сваіх ніжэйстаячых структур. Каб захаваць твар, улада незаконна ўмяшалася ў аператыўна-следчую дзейнасць міліцыі і прымусіла іх неабгрунтавана перакваліфікаваць справу”, - адзначае Барыс Бухель.\n01.11.2011 Тэгі: акцыі


Алімпійскі камітэт Эфіопіі — Вікіпедыя\nАлімпійскі камітэт Эфіопіі — арганізацыя, якая прадстаўляе Эфіопію ў міжнародным Алімпійскім руху. Камітэт заснаваны ў 1948 годзе са штаб-кватэрай у Адыс-Абебе. Нацыянальны алімпійскі камітэт прадстаўляе краіну ў міжнародным алімпійскім камітэце з 1954 года. Асноўнай задачай камітэта з'яўляецца развіццё спорту ў Эфіопіі і падрыхтоўка эфіопскіх спартсменаў для ўдзелу ў алімпійскіх гульнях. Арганізацыя з'яўляецца членам асацыяцыі нацыянальных алімпійскіх камітэтаў Афрыкі.\nЦяперашнім прэзідэнтам камітэта з'яўляецца Бірхан Кіданемар'ям, пост генеральнага сакратара займае Дагмавіт Гірмей.\nАлімпійскія медалі[правіць | правіць зыходнік]\nКраіны Афрыкі: Алімпійскі камітэт\nVIAF: 156514890 · WorldCat VIAF: 156514890\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Алімпійскі_камітэт_Эфіопіі&oldid=3887690"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:47, 27 ліпеня 2021.


Дарота Міхалюк: я лічу БНР спробай утварэння дзяржавы | Лятучы Універсітэт\nДарота Міхалюк: я лічу БНР спробай утварэння дзяржавы\nАпублікавана: 6.11.2014 Гутарка з Даротай Міхалюк, доктарам хабілітаваным Універсітэта Мікалая Каперніка ў Торуні з нагоды яе публічнай лекцыі ў Мінску. У размове бяруць удзел Таццяна Вадалажская і Аляксей Ластоўскі, сустрэча праходзіць падчас Міжнароднага Кангрэсу даследчыкаў Беларусі ў Коўна.\nАляксей Ластоўскі: Дарота, ты вельмі цесна завязана на беларускую праблематыку, ты выдала вельмі грунтоўную манаграфію па гісторыі БНР, таксама з’яўляешся рэдактарам часопіса “Białoruskie Zeszyty Historyczne”, бярэш актыўны ўдзел у розных мерапрыемствах, звязаных з беларускай тэматыкай. Адкуль паўстала такая моцная зацікаўленасць Беларуссю, бо гэта даволі нетыповая рэакцыя для замежнікаў, у тым ліку і навукоўцаў? У акадэмічным дыскурсе Беларусь звычайна ігнаруецца, яна не выклікае шмат цікавасці звонку, бо выглядае як нейкая шэрая зона, дзе бачныя толькі чужыя ўплывы і няма палітычнай і культурнай суб’ектнасці. Хоць мы – беларусы, заўсёды лічым, што гэта вельмі павярхоўны погляд, і той, хто бачыць толькі павярхоўную шэрасць, проста не ўмее глядзець. Адкуль у цябе паўстаў глыбокі позірк на Беларусь, як ты заўважыла нашу краіну?\nДарота Міхалюк: Раней я займалася гісторыяй Падляшша XVI-XVIII стст., пісала працы пра маленькія мястэчкі – Нараў, Мельнік, Нарэўку, а таксама пра земскую ўласнасць у Мельніцкай зямлі ў XVI-XVII стст. На пераход да чыста беларускай праблематыкі, на маю думку, паўплывалі два фактары: па-першае, я скончыла гістарычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта (філіял у Беластоку), а ў дактарантуру я паступіла ва ўніверсітэт Мікалая Каперніка ў Торуні, і калегі адтуль вельмі цікавіліся беларускай праблематыкай і імкнуліся накіраваць мяне на даследаванні Беларусі. Але я баялася, што не перайду з вывучэння XVI-XVIII стст. да гісторыі XX ст. Другім фактарам стала маё знаёмства з кнігай Яўгена Мірановіча “Беларусь”, яна стала патрэбным штуршком, і мне вельмі захацелася даследаваць ХХ ст. Я памятаю нашу размову з Яўгенам, калі я сказала, што хачу заняцца праблематыкай найноўшай гісторыі, і спытала, што тут можна зрабіць? Ён адказаў, што кожную частку яго кнігі можна пашыраць, бо практычна няма ніякіх даследаванняў. Мяне ж вельмі зацікавала гісторыя Беларускай Народнай Рэспублікі. У 2000 г. у Беластоку была канферэнцыя, якую ладзіла Беларускае гістарычнае таварыства, і там шмат гаварылі пра БНР - тады можна яшчэ было гэтай праблематыкай сур’ёзна займацца ў Беларусі - і там былі вельмі цікавыя даклады. Яшчэ я прачытала дакументы, якія былі выдадзеныя ў Празе Сяргеем Шупам, і тут раскрыліся перада мной вялікія дзверы. Гэтыя дакументы былі для мяне вельмі цікавыя, я ўбачыла маладых і натхнёных герояў, вялікія надзеі на заваяванне ўласнай дзяржаўнасці, і тут жа паўстала пытанне - чаму дзяржаўнасць не была здабыта ў той час? Такім чынам я прыйшла ў беларускую праблематыку. І тая кніга Шупы была важнай крыніцай, пасля азнаямлення з якой я вырашыла, што буду займацца БНР. Дзякуючы гэтаму ў мяне зараз вельмі шырокая спецыялізацыя, якая ахоплівае гісторыю краінаў Усходняй Еўропы ад XVI да XX стагоддзя. Аляксей Ластоўскі: Не шкадуеш зараз, што пераключылася на ХХ ст. і на Беларусь?\nДарота Міхалюк: Абсалютна не шкадую, думаю, што Беларусь - вельмі цікавая краіна, і яе гісторыя запатрабаваная і ў Польшчы. Канешне, у польскіх гісторыкаў больш папулярная Ўкраіна, а Беларуссю займаецца няшмат, я тут не маю на ўвазе палітолагаў і сацыёлагаў, а толькі гісторыкаў, якія займаюцца сур’ёзна – працуюць з крыніцамі, вучаць беларускую мову і чытаюць беларускія дакументы - такіх няшмат.\nАляксей Ластоўскі: Ты сказала, што ў Польшчы цікавяцца пераважна Украінай і гэта зразумела, але пры гэтым, калі паглядзець на іншыя краіны рэгіёну і параўнаць узровень акадэмічнай веды і зацікаўленасці Беларуссю, то тут усё ж такі лідзіруе Польшча. Калі паглядзець, колькі там паўстае тэкстаў, артыкулаў і манаграфій на беларускую праблематыку, то па колькасці гэта столькі ж, колькі ствараецца ва ўсіх іншых краінах свету разам узятых. Як ты думаеш, чаму ўсё-такі Польшча так стала захоўвае інтарэс да Беларусі?\nДарота Міхалюк: Зразумела, што ёсць традыцыя зацікаўленасці дзяржавамі, якія ўзніклі ва Ўсходняй Еўропе – і Літвой, і Ўкраінай, і Беларуссю. Можна пабачыць дзве плыні: адны гісторыкі займаюцца польска-беларускімі дачыненнямі, іншыя – якіх менш - займаюцца беларускай прабематыкай без польскага фактару, яны ставяць Беларусь больш у цэнтры. Гісторыкі, якія займаюцца польска-беларускімі дачыненнямі, часта глядзяць на сваю праблематыку выключна з польскага боку, што выразна можна заўважыць па іх даследаваннях. Зацікаўленасць ёсць і яна ўзрастае, калі Беларусь становіцца ў цэнтры палітычных падзей, як і Ўкраіна. Калі ва Ўкраіне адбываюцца палітычныя падзеі, то зацікаўленасць Украінай расце і ў Польшчы, што было выразна бачна ў 2004 годзе, таксама і зараз.\nАляксей Ластоўскі: Прыкладна два з паловай гады таму, на канферэнцыі ў Варшаве ты ўпершыню выступала з дакладам на беларускай мове, тады для цябе гэта было цяжка, але за гэты час твой узровень беларускай мовы істотна вырас. Гэта не характэрная рэч для замежнікаў, бо з тых, хто вывучае беларускую гісторыю і культуру, шмат хто толькі пасіўна валодае беларускай мовай – на ўзроўні чытання. У прынцыпе, для паляка авалоданне беларускай мовай для чытання не такая складаная задача, яна не патрабуе вялікіх высілкаў, але засвоіць мову так, каб на ёй вольна размаўляць – гэта высокая мэта, і ў сувязі з гэтым пытанне: навошта ты вывучыла беларускую мову? Для большасці польскіх гісторыкаў хапае і магчымасці чытання на беларускай мове.\nДарота Міхалюк: На маю думку, калі займаешся гісторыяй краіны, то патрэбна ведаць і гісторыю літаратуры, і паэзію гэтай краіны, зразумець менталітэт людзей, якія ствараюць гісторыю краіны, для гэтага патрэбна ведаць мову. Я цвёрда стаю на пазіцыі, што трэба ведаць мову. І, працуючы з крыніцамі, я вельмі захацела вывучыць мову, я, можа, не вельмі добра на ёй размаўляю, але не маю комплексаў, і калі вучу новую мову, то вельмі хачу яе практыкаваць і раблю гэта як магу. Мой першы настаўнік беларускай мовы, якому я патэлефанавала ў Торуні, быў аспірант з Беларусі Максім. Я яму сказала, што вельмі хачу вывучыць беларускую мову, і ён стаў маім першым настаўнікам. Спачатку было досыць цяжка, бо ў галаву лезлі рускія словы, але пасля прыехала яшчэ адна настаўніца – яна чатыры гады вяла курс беларускай мовы для нашых студэнтаў, і я стала займацца з ёю. І калі я прыехала ў Мінск і сустрэлася са сваім першым настаўнікам Максімам, то ён сказаў, што зараз у рэшце рэшт я кажу па-беларуску. Патрэбна кантактаваць з людзьмі, размаўляць з імі, але мяне здзіўляе тое, што калі я на беларускай мове размаўляю з кімсьці на вуліцы, то яны адразу пытаюцца, якія ў мяне дачыненні да Беларусі. Няўжо беларуская мова для некаторых людзей такая экзатычная, што трэба мець нейкія спецыяльныя дачыненні да Беларусі, каб на ёй размаўляць? Можна размаўляць на англійскай мове, і ніхто не спытае, якія ў вас дачыненні да Вялікабрытаніі, ці на французскай, нават на славацкай - і ніхто не будзе пытаць, чаму вы размаўляеце на славацкай мове. А тут узнікаюць пытанні пра спецыяльныя дачынненні – чаму вы займаецеся Беларуссю, чаму вам гэта цікава? Аляксей Ластоўскі: Так, зараз мы знаходзімся ў будынку ўніверсітэта Вітаўта Вялікага з нагоды, што ўсе мы прыехалі браць удзел у Міжнародным Кангрэсе даследчыкаў Беларусі, які ўжо чацвёрты год запар адбываецца тут у Коўна. Ты была на трох апошніх Кангрэсах, якія ў цябе ўражанні ад гэтага мерапрыемства, што змянілася на Кангрэсе за тры гады?\nДарота Міхалюк: Я пад уражаннем ад арганізацыі Кангрэса, бо я шмат езджу на кангрэсы і на канферэнцыі і ведаю, што столькі людзей прыняць і зарганізаваць, каб усё запрацавала, каб адбылося ў гэты час у гэтым месцы - вельмі няпроста. Кангрэс мне падабаецца тым, што ёсць шмат секцый, можна пахадзіць, пазнаёміцца з дакладамі, але таксама ў цэнтральнай залі можна сустрэцца з усімі, каго мы хочам сустрэць, можна крыху пачакаць і праз дзесяць хвілін прыйдуць тыя людзі, якіх ты хочаш пабачыць. Кангрэс таксама стаў месцам, дзе можна пазнаёміцца з новымі тэмамі і плынямі ў даследаваннях, і можна ў адным месцы сустрэць амаль усіх беларусаведаў са ўсяго свету і з імі пагутарыць. Я заўсёды еду на Кангрэс з нейкімі ідэямі, бо ведаю, што сустрэнуся тут з тымі людзьмі, з кім разам будзем ладзіць новыя праекты. Мне вельмі падабаецца ідэя Кангрэсу і падабаецца, што ён адбываецца менавіта ў Коўна, паколькі блізка і віза не патрэбна для нас, удзельнікаў з Польшчы. Калі казаць пра тое, што змянілася, то я адчуваю цяпер, што Кангрэс - падзея не выпадковая, ён мае сваю рэпутацыю ў навуковым свеце, і вядома, што гэта імпрэза вельмі сур’езная, так што сюды варта прыязджаць.\nТаццяна Вадалажская: Кангрэс носіць міждысцыплінарны характар, і апроч гісторыкаў, тут збіраецца шмат філолагаў, палітолагаў, сацыёлагаў. Наколькі вам цікава сустракацца апроч гісторыкаў з прадстаўнікамі іншых дысцыплін, ці атрымліваецца знайсці нейкія новыя тэмы?\nДарота Міхалюк: Каштоўнасць гэтага Кангрэсу ў тым, што ён мультыдысцыплінарны, бо як я казала, каб вывучыць гісторыю краіны і зразумець яе, то патрэбна ведаць і шмат іншых дысцыплін - і мовазнаўства, і сацыялогію, і эканоміку, і паліталагічныя даследаванні гэтай краіны. Ясна, што няма магчымасці наведаць усе цікавыя секцыі, бо яны адбываюцца адначасова, але можна паглядзець праграму, пабачыць, якія тэмы з’яўляюцца актуальнымі, і гэта натхняе. Шмат дакладаў друкуецца пасля ў часопісе “Палітычная сфера” і іншых выданнях. Ёсць і змешаныя секцыі - напрыклад, я працавала ў секцыі “Беларускае памежжа”. Я гісторык, але мяне вельмі цікавяць сацыялагічныя пытанні, я абсалютна не маю сацыялагічнай падрыхтоўкі, але было вельмі цікава паслухаць даклады ў гэтым дысцыплінарным ключы. Важнай стала падзея, якая адбываецца ўжо другі раз – надаванне прэміі Кангрэсу, і вылучэнне кніг і артыкулаў на прэмію ўжо павялічвае цікавасць да новых прац.\nАляксей Ластоўскі: Калі тут ужо ўзгадалася прэмія Кангрэса, то ты ўваходзіш у экспертную раду па гісторыі, і мусіш адсочваць артыкулы і манаграфіі, якія намінаваліся, таму мяркую, што ў цябе ёсць нейкае уяўленне пра актуальны стан беларускай гістарычнай навукі. Як гісторык з Польшчы ацэньвае дасягненні беларускіх гісторыкаў і тое, што яны яшчэ не зрабілі, куды ім варта было б развівацца?\nДарота Міхалюк: У мінулым годзе я звярнула ўвагу на агульнае ўражанне ад удзелу ў Кангрэсе: яно было такім, што ідзе новая хваля маладых, таленавітых даследчыкаў, і гэта вельмі пазітыўны вобраз. А што датычыць прэміі, то кнігі і артукулы, якія былі намінаваны ў мінулым годзе і ў гэтым, трохі адрозніваюцца. У мінулым годзе на гістарычную прэмію больш было пададзена кніг маладых аўтараў, у гэтым жа годзе было больш прац ужо даўно вядомых гісторыкаў, якіх нават можна назваць класікамі. Я была пад вялікім уражаннем, што ёсць маладыя людзі, якія засяроджана займаюцца даследаваннямі крыніцаў, бо для гісторыкаў важна, каб даследаванні базаваліся на крыніцах, і было вельмі цікава пабачыць і пачытаць гэтыя кнігі. У гэтым годзе я больш ведала намінантаў і іншыя іх працы, бо з некаторымі тэмамі яны працуюць ужо больш за 20 гадоў, і іх прозвішчы добра вядомыя. Але часам далёка не ўсе новыя і цікавыя тэмы даследаванняў, якія агучваюцца і на Кангрэсе, знаходзяць сваё адлюстраванне ў публікацыях. Часам можна пабачыць клопаты з метадалогіяй - на канферэнцыях, у надрукаванах артыкулах сустракаюцца метадалагічныя недахопы – але гэта не датычыць публікацый, намінаваных на Прэмію.\nАляксей Ластоўскі: А можна патлумачыць больш канкрэтна, што ты маеш на ўвазе? Дарота Міхалюк: У заходніх краінах зараз вельмі актыўна развіваюцца гістарычныя метады, напрыклад, гістарычная дэмаграфія, у гэтым напрамку ўжо ёсць вялікія дасягненні. А ў Беларусі гэты накірунак пакуль не вельмі развіваецца. Развіваюцца класічныя апісальныя падыходы, але не статыстычныя і дэмаграфічныя метады. Ужо поўнасцю адчынены доступ да крыніцаў, акрамя нейкіх дакументаў ХХ ст., і варта працаваць над пашырэннем метадалогіі. Вось цяпер я чытала вельмі цікавую працу Сяргея Токця, раней ён займаўся праблемамі сялян у Гродзенскай губерніі, а цяпер займаецца яшчэ і шляхтай Гродзенскага павету, ён ужо карыстаецца гэтай метадалогіяй, якая дае магчымасць з іншага боку паглядзець на даследчыя пытанні. Ён чытае заходнееўрапейскіх гісторыкаў, сацыёлагаў, і хоча прыкласці гэтыя метады да сваіх даследаванняў. У гэтым накірунку вельмі добра працуюць літоўцы. Варта было б паглядзець на працы заходнееўрапейскіх і амерыканскіх гісторыкаў, паколькі некаторыя метады і падыходы былі б карыснымі і пры вывучэнні беларускай праблематыкі.\nАляксей Ластоўскі: Прымеркавана гэтай тэматыцы. Для нас, беларусаў, існаванне БНР - вельмі важная, але і вельмі супярэчлівая гістарычная падзея, бо да гэтага часу выклікае розныя дыскусіі, выказваюцца розныя пункты гледжання на прыроду, на характар гэтай дзяржавы. І, напэўна, найбольш балючае пытанне – ці можна лічыць БНР сапраўднай дзяржавай? Мы, беларусы, уплеценыя ў гэтую спрэчку з нейкімі сваімі ўяўленнямі пра тое, якое месца БНР мусіць займаць у генэзісе беларускай дзяржаўнасці, і складана разважліва паглядзець на гэтае пытанне, утрымліваць пры гэтым аб’ектыўнасць. А як бачыцца гэтае пытанне тваімі вачыма?\nДарота Міхалюк: Я абсалютна не згодна з тым, што беларусы не могуць даць адказ на гэтае пытанне. Для беларускіх гісторыкаў самая галоўная задача – даць гэты адказ. Я лічу БНР такой жа спробай стварыць дзяржаўнасць, як і ў іншых частках Еўропы. Ва ўсёй тагачаснай Еўропе быў вялікі хаос, мяняліся межы, мяняўся палітычны характар дзяржаў і іх падставы. Шмат нацый у гэты час імкнуліся здабыць сваю дзяржасць, але не ўсім пашанцавала - у беларусаў і ўкраінцаў якраз гэтага не атрымалася зрабіць. Але я лічу БНР спробай утварэння дзяржавы. Калі мы кажам пра вызначэнне дзяржавы, то тут многіх фактараў не хапае, самая галоўная падстава дзяржаўнасці – тэрыторыя, якая кантралюецца дадзеным урадам. Тут такой магчымасці не было, бо стварэнне беларускіх ваенных фармаванняў не было лёгкім, а тэрыторыя была падзеленая, увесь час яна была кантраляваная войскамі іншых дзяржаў, якія таксама мелі ўласныя намеры датычна будучыні Беларусі. Такая была сітуацыя, што ўсе біліся за ўсё. Аляксей Ластоўскі: Калі паглядзець з пункту гледжання альтэрнатыўнай гісторыі, то ці былі ў беларускага нацыянальнага руху ў той час магчымасці, шанцы, каб стварыць рэальную дзяржаву з сапраўднай незалежнасцю? Дарота Міхалюк: Я думаю, што праблема дзяржаўнасці залежыць не толькі ад рэсурсаў нацыянальнага руху, але тут яшчэ ёсць фактар падтрымкі іншых дзяржаў, бо Латвія, Літва, Эстонія знайшлі падтрымку сваіх ідэй у Заходняй Еўропе і атрымалі дапамогу на міжнародным форуме. Дзеячы беларускага нацыянальнага руху думалі пра дзяржаўнасць, але ў кожнай нацыі былі свае спецыфічныя фактары ў гістарычным развіцці, таксама ў беларускім выпадку.\nАляксей Ластоўскі: І пераважна для нас былі хутчэй неспрыяльнымі, так? Дарота Міхалюк: Так, неспрыяльнымі. Калі думаю пра той час, то бачу, што ў Беларусі было не так шмат людзей, якія б маглі падтрымаць ідэю дзяржаўнасці. На гэта істотна паўплывала бежанства 1915 г. з тэрыторыі Гродзенскай і Віленскай губерняў. Шмат праваслаўных беларусаў было эвакуявана ўглыб Расіі - выехалі амаль што ўсе вёскі з Беласточчыны і Берасцейшчыны. Для патрымкі ідэй беларускай незалежнасці фізічна не хапала людзей. Можна пабачыць на прыкладзе Слуцкага павета – са Слуцкага павета толькі 4% насельніцтва выехала ў 1915 годзе, і цікава было б даследаваць, якія былі суаднасіны паміж гэтай лічбай і Слуцкім паўстаннем. Уцекачы вярнуліся толькі ў 1920-я гг., пасля сямі гадоў у Расіі, вярнуліся ў зусім іншую краіну і мелі іншыя праблемы – як выжыць, як аднавіць свае хаты, свае гаспадаркі. Таксама негатыўна адбілася адсутнасць міжнароднай падтрымкі, бо Заходняя Еўропа абсалютна не ведала пра Беларусь. У англійскіх дакументах з лонданскіх архіваў я сустракала дакументы, якія датычылі БНР - у той час назва краіны на англійскую мову перакладалася не так як зараз, Belarus, а выкарыстоўвалася назва White Russia. І адзін англійскі дыпламат піша другому: якая White Russia ў заходніх губерніях? Гэта белыя генералы ужо прыйшлі? Яны абсалютна не ведалі, што гэта за краіна. Тут такая праблема, што не было веды пра Беларусь і пра беларускую нацыю, пра яе спадзяванні. Таццяна Вадалажская: Я не люблю тэрміна “ўрокі гісторыі”, але, можа, ёсць нешта, што вам падаецца вельмі важным у перыядзе стварэння БНР, каб гэтая веда ў новай пераломнай сітуацыі дапамагла нам не страціць сваю дзяржаўнасць, застацца нацыяй.\nДарота Міхалюк: Адна з важных праблем беларускага нацыянальнага руху 1917-20 гг. – разрозненасць, напрыканцы 1919 г., калі ўрад Луцкевіча быў блізкі да ўпадку, яны ўжо не маглі дамовіцца паміж сабою, не маглі сфармаваць супольнай мэты ў той час, калі гэта было вельмі патрэбна, калі трэба было рэалізоўваць агульную справу, не зважаючы на розніцу ў палітычных пазіцыях.\nАляксей Ластоўскі: Дзякуем, Дарота, за гутарку. Думаю, што яшчэ будзе магчымасць нейкія істотныя думкі выказаць у Беларусі, чакаем публічнай лекцыі.\nПублічная лекцыя гісторыка, доктара хабілітаванага Дароты Міхалюк “Чатыры ўрады БНР у 1918 – 1920 гг.” адбудзецца 13 лістапада, а 18.30 у галерэі “Ў”. Падрабязнасці шукайце хутка на сайце Лятучага ўніверсітэта.


Будзьма беларусамі! » Volski. Самотны і ў лесе (рэцэнзія Максіма Жбанкова)\n18.11.2016 | Музыка\nVolski. Самотны і ў лесе (рэцэнзія Максіма Жбанкова)\nКалі няма жыцця, падбівае мроіць. Калі цябе зачынілі ў ліфце — варта танчыць. Так скрозь смецце дзён прарастаюць святыя шаленцы, рок-н-рольныя шаманы і праклятыя паэты. Потым пра іх подзвіг накідаюць стосы эйфарычных каментаў, фанаткі будуць вішчаць ад шчасця, ворагі — шчэрыць зубы, а вершыкі расцягнуць на сцягі ды цытаты. Каб ніхто не заўважыў, як насамрэч самотна і страшна было нашым героям. Чарговы сольнік Лявона Вольскага «Псіхасаматыка» — мікс горычы і пафасу, сантыменту ды злосці, шчырасці і пантоў. Разлік з жыццём, якое скончылася — але працягвае гучаць. Нармальны адказ на татальны недахоп кіслароду.\nПа гамбургскім рахунку, новы альбом спакойна можна было б пазбавіць рэакцыяў. Ды і Лявон Артуравіч спакойна мог бы больш нічога не выдаваць. Найлепшы сонграйтар залатых 1990-х усё пра наш лёс патлумачыў яшчэ гадоў пятнаццаць таму. І з таго часу не дадаў прынцыпова новага ні да сваёй рэпутацыі, ні да разумення айчыннай багны. Магчыма, таму, што багна так і не ператварылася — насуперак высілкам з розных бакоў — у сіліконавую даліну.\nСольная праца Вольскага апошніх гадоў — з’ява, безумоўна, крызісная. Аўтара ўвесь час заносіць то ў вінтажныя партызанскія скокі, то ў змрочны сацыяльны каментар, а то і ў павярхоўную музычную фельетаністыку. Шматсерыйныя «Саўка ды Грышка» на Радыё Свабода — прабачце, таксама сольны Вольскі.\n«Псіхасаматыка» — стылістычны і змястоўны працяг «Грамадазнаўства» (2014). Аўтапартрэт, як сказалі б раней, страчанай генерацыі без мэты і сэнсу. Дакладней — страчанага генерала айчыннага року з воўчым білетам і адключаным мікрафонам. «Чорны спіс, белы спіс, парадокс, кампраміс…» Шаснаццаць кароткіх трэкаў, у якіх музычны складнік жорстка падпарадкаваны вербальнаму гону (першае — і адзінае — гітарнае сола гучыць у сярэдзіне другой часткі альбома) цяжка назваць хітамі. Ці нават песнямі ў звычайным папсовым разуменні. Мурчэць пад нос тут амаль няма чаго. Крычаць стадыённа — таксама. Нататкі роспачы. Кавалкі суму. «Не будзе карнавалу, будзе парад…»\nНервовыя маналогі налятаюць адзін на адзін, Вольскі перманентна ў вострай — але выдатна кантраляванай — дэпрэсіі. Менавіта гэта кідаецца ў вочы, ўражвае і адначасова адштурхоўвае: выразная рэжысура безнадзейнага адчаю. Запрашэнне ў сведкі паслядоўнага самаразбурэння стомленага культур-партызана. Што выдатна разумее безнадзейнасць сваіх дыверсіяў, але ўсё адно працягвае пускаць цягнікі пад адхон. Нават калі гэта даўно цягнікі-прывіды. І сам ты фактычна — прывід змагання.\n«Сто гадоў гульні ў самаабарону» цягнуцца дагэтуль. І вымушаюць працягваць бясконцае партызан-шоў. Змагарскае Радыё Мроя ад Вольскага цяпер вяшчае на краіну з нулявым пратэстным патэнцыялам — і непазбежна ператвараецца ў фэйк-парад умоўнага супраціву, дзе Лявон Артуравіч трапляе ў альянс з іншымі майстрамі бруталізацыі асяроддзя і ментальнага муай-тай. Вольскі робіцца закладнікам сваёй старой гульні. Таму што новай не мае. «Дык ідзі і глядзі, ідзі і глядзі — па зямлі, па вадзе, па жыцці…»\nАсноўны канфлікт відавочна зацягнутага і спрэчна скампанаванага ў два манатонныя блокі (спачатку «рубілава», «разважалкі» — наўздагон) альбома — менавіта паміж відавочнасцю сацыяльных канстатацыяў і маштабам асобы аўтара. Ягонай асабістай драмай, што дадалася да навакольнай пустэчы. Праз агульнае дэжавю перыядычна прабіваюцца шчыры боль («Круцяцца жорны, мір і спакой, трушчыцца зерне і будзе мукой…») і кранальныя прызнанні («Дзе ты, мая Анечка, і нашыя стракатыя пляны?»).\nЛявон Вольскі -“Псіхасаматыка”. Слухаць альбом\nАльбом па агульнай інтанацыі нават не асабісты — прыватны. Volski ню. Настолькі, што калі раптам гучыць «мы», адчуваеш сябе няёмка. Аднак новага Вольскага не бачна. Бо новага тут папросту няма адкуль узяць. Нават калі праз вал аднастайных трэкаў прабіваецца штосьці свежае, гэта фактычна стылістычныя цытаты: з Джона Ленана (спавядальная «Цёплае мінулае» з нечакана сіроцкімі інтанацыямі ў прыпеве), Андрэя Макарэвіча (выдатны «Чалавек Ніхто» — амаль «Она идет по жизни смеясь»), Сяргея Міхалка («Выключылі зорку, пагасілі сцяг…») ці нават Аляксандра Кулінковіча («Радзіма нарадзіла (чарговага дэбіла)»). А сам падзел альбома на дзве часткі — «Горад» і «Лес» — нагадвае структуру славутага «Слімака на схіле» братоў Стругацкіх.\nСысці ў глыбінны прыват, канчаткова адключыць плакатную «сацыялку» — і атрымалася б тое, чаго ў нашым музландшафце страшэнна не хапае: лірыка сталага ўзросту, годны мужчынскі стайл без закосаў пад ахвяру. Аднак замінаюць старыя матрыцы. Бо акурат яны зрабілі калісьці Вольскага Вольскім. І вымушаюць працягваць прайграную гульню: «Я на вайне, ты на вайне, мы на вайне…»\n«Псіхасаматыка» — дзённікі выціснутага з грамадства моцнага аўтара, адсутнасць якога аказалася незаўважнай, а прысутнасць — неабавязковай. Лявону няма куды вяртацца. Мінулае скончылася. Там больш нікога няма. А ўсё, што адбылося, атрымалася не так. Вакол — чужая чырвона-зялёная краіна, што ўвесь час змагаецца сама з сабой. Як і сам Вольскі. І таму, зразумела, перамагчы не можа. Як і сам Вольскі.\nМаксім Жбанкоў для budzma.by


Украінскі «афганец»: Мы будзем абараняцца, як на Майдане\n19 сакавік 2014, 19:48\nАбаронца Майдану, украінскі «афганец» Уладзімер\nУ ліку дзесяткаў тысяч абаронцаў Майдану быў і бацька траіх дзяцей, былы афганец-дэсантнік Уладзімер. З Уладзімерам гутарыў наш карэспандэнт.\nУкраінцы зьдзівілі сьвет сваёй нацыянальнай годнасьцю, еднасьцю ў барацьбе за эўрапейскі шлях разьвіцьця краіны, супраць карупцыі і аўтарытарызму. Сымбалем згуртаванасьці стаў Майдан — Плошча Незалежнасьці, якая разам з прылеглымі вуліцамі і барыкадамі дагэтуль пакрыта сажай ад гарэлых аўташын і сьвятлошумавых гранат.\nУ ліку дзесяткаў тысяч абаронцаў Майдану быў і бацька траіх дзяцей, былы афганец-дэсантнік Уладзімер. Цяпер ён — шараговец самаабароны Кіева, ахоўвае праектна-будаўнічую кампанію «Кіеўгарбуд», дзе месьцяцца таксама «Грамадзкае ТВ» і інтэрнэт-газэта «Ўкраінская праўда». З Уладзімерам гутарыў наш карэспандэнт.\n«Афганец»-дэсантнік так тлумачыць цяперашні свой удзел у абароне ўкраінскай рэвалюцыі:\n«У той дзяржаве з такою ўладай у нашага народа не было б будучыні. Мы былі б калёніяй Расеі — калёніяй Расеі з дужа закручанымі гайкамі. Таму людзі й вышлі — за сваю будучыню. У мяне трое дзяцей. Я хачу, каб у маёй дзяржаве яны годна жылі і ганарыліся тым, што яны ўкраінцы».\nУладзімер згадвае, чаму афганцы, якія спачатку былі як бы пасярэднікамі паміж войскамі Януковіча і пратэстоўцамі, сталі на бок народу:\n«Мы зьяўляемся самаабаронай. Мы з 8-й „афганскай“ сотні, мы — „афганцы“. Спачатку мы ня бралі ўдзелу ў супраціве — стаялі паміж праваахоўнікамі й народам, які ўзбурыўся. А потым паступова сталі на бок народу, бо пабачылі, што ўлады рабілі й якімі мэтадамі. Тое было няправільным, тое было ўжо зьверствам, забойствам. Падчас штурму з 18 на 19 лютага я думаў, што нас пасякуць на дробны вінэгрэт. Так я падумаў. Разумееце, у Афганістане мы былі ўзброенай да зубоў арміяй, а тут мы былі ўзброеныя дубінамі, шчытамі, каскамі. А супраць нас выступала цэлая дзяржаўная машына — з газам, сьвятлошумавымі і газавымі гранатамі, з траўматыкай, гумовымі кулямі. А потым пачалі па нас біць і снайпэры».\nСілавы сцэнар супраць мірных пратэстоўцаў, як лічыць Уладзімер, каардынаваўся тагачасным СБУ супольна з расейскімі спэцслужбамі:\n«Усё тыя дзеяньні былі ўчыненыя з кансультацыі расейскіх кадэбэшнікаў. Пад іх кіраўніцтвам працавалі снайпэры. Кіраўніцтва СБУ прывозіла з суседніх рэгіёнаў за грошы так званых „цітушак“ — людзей, якія рабілі бясчынствы, правакацыі. Усё гэта аплочвалася».\nАбаронца Майдану кажа, што цяпер Расея анэксуе Крым на той падставе, што ён нібыта незаконна перададзены Ўкраіне колішнім кіраўніком савецкай дзяржавы Мікітам Хрушчовым:\nВыбачайце, забіраеце Крым — аддайце нам Растоўскую вобласьць, аддайце ўсё тое, што колісь належала Ўкраіне\n«Ведаеце, гістарычна на працягу некалькіх стагодзьдзяў Крым ня быў украінскім. Там жылі і грэкі, і татары — каго там толькі не было. Калі Хрушчоў далучаў Крым да Ўкраіны, то ён адрэзаў Краснадарскі край, Растоўскую вобласьць, Кубань — цэлыя раёны былі адрэзаныя і перададзеныя Расеі. Выбачайце, забіраеце Крым — аддайце нам Растоўскую вобласьць, аддайце ўсё тое, што колісь належала Ўкраіне.\nРасея дзейнічае з пазыцыі сілы. Яе цікавяць вайсковыя базы, мора і поўны кантроль. У плянах Расеі, як я разумею, адрэзаць Крым, Адэсу — і да самага Прыднястроўя, дзе стаяць расейскія войскі. І цяпер вельмі зразумела, што такое для іх Абхазія і чаму так было зроблена. І што такое Прыднястроўе, і кім там справакавана была вайна. Гэта Расея! Яна вядзе геапалітыку заваёўніка, імкнучыся дыктаваць усім, каб вярнуць межы былога Саюзу. Пуцін не выглядае чалавекам, які цьвяроза мысьліць, які прымае цьвярозыя рашэньні. Ён — маленькі імпэратар».\nАфганец Уладзімер лічыць, што самае паганае ў стасунках паміж людзьмі і народамі — гэта вайна. Расея правакуе ўкраінцаў узяцца за зброю:\n«Разумееце, я не хачу ваяваць. Вайна — гэта вельмі пагана. Але калі сюды прыйдуць расейскія войскі, мы будзем абараняцца. Мы будзем абараняцца так, як на Майдане — да апошняга. У нас іншага выйсьця няма. Расея палохае сваёй сілай, але яна не разумее, што будзе, калі людзям раздадуць зброю, колькі людзей будзе забіта й паранена. Мы гэтага ня хочам, нам гэтага ня трэба. Мы хочам жыць добра і ў сваёй дзяржаве. І каб іншая дзяржава, якая цьвердзіла, што яна сяброўская, каб яна нам не перашкаджала тут жыць».\nПрацягваюцца пошукі каля двухсот зьніклых на Майдане


IIHF пакарае федерацыю хакея Расіі за сыход гульцоў з пляцоўкі\nIIHF пакарае федерацыю хакея Расіі за сыход гульцоў з пляцоўкі 14\nФедэрацыя хакея Расіі будзе пакарана за непавагу, якую гульцы зборнай праявілі ў адносінах да канадскай каманды пасля фінальнага матчу чэмпіянату свету. Пра гэта ТАСС заявіў прэзідэнт Міжнароднай федэрацыі хакея (IIHF) Рэнэ Фазель.\nЯк вядома, па завяршэнні матчу перад выкананнем гімна Канады ў гонар перамогі каманды на сусветным першынстве большая частка хакеістаў расійскай каманды сышла з пляцоўкі.\n«Па вяртанні з чэмпіянату свету мы абмяркуем гэтае пытанне, звяжамся і з кіраўніцтвам Федэрацыі хакея Расіі. У IIHF ёсць рэгламент, і пэўнае пакаранне дакладна будзе вынесена», — сказаў Фазель.\n«Калі я гэта ўбачыў, то моцна засмуціўся, — сказаў прэзідэнт IIHF. — За 29 чэмпіянатаў свету, на якіх мне давялося прысутнічаць, гэта першы такі выпадак. Тое, што зрабіла расійская каманда, абсалютна непрымальна.\nНа лёдзе падчас гульні могуць адбывацца любыя падзеі — сутыкненні, бойкі. Але адсутнасць павагі да суперніка пасля матчу нікуды не варта».\nНекаторыя з расійскіх гульцоў ўсё ж засталіся на пляцоўцы — гэта, у прыватнасці, Аляксандр Авечкін, Яўген Малкін, Віктар Ціханаў, Дзмітрый Кулікоў.\n«Я бачыў, што Авечкін і Малкін спрабавалі спыніць астатніх гульцоў, што рванулі ў распранальню. У гэтым выпадку нельга вешаць віну на саміх хакеістаў.\nУ зборнай ёсць кіраўніцтва — галоўны трэнер і генеральны менеджар, якія павінны былі знаходзіцца на лёдзе ў гэты момант і прадухіліць такую сітуацыю», — адзначыў функцыянер.\n«У нядзелю я ўбачыў тое, пра што і падумаць не мог у дачыненні да Расіі. З вялікай павагай стаўлюся да вашай краіны, бачу, як там любяць і развіваюць спорт, таму засмучаны ўдвая. Падобныя паводзіны, як пасля цяперашняга фіналу, шкодзіць і Расіі, і хакею, і ўсім тым, хто мае дачыненне да нашай любімай гульні», — сказаў кіраўнік IIHF.\nЮрыст / Адказаць\n18.05.2015 / 15:04\nВельмі хацелся б, каб пакаранне адпавядала парушэнню.\nа могли бы ещё на льду кучки навалить\n18.05.2015 / 16:56\nПазбавіць хіба срэбраных медалёў тых гульцоў, якія паехалі з пляцоўкі.


21 стагоддзе – гэта стагоддзе інфармацыйна - камунікатыўных тэхналогій і інфармацыйнай цывілізацыі. Веды, якія сёння вучні набываюць у школе, хутка старэюць, па-гэтаму асноўная задача настаўніка навучыць дзіця вучыцца і здабываць веды самастойна. У наш час дастаткова востра адчуваецца патрэба сучаснага грамадства ў выпускніках школы, накіраваных на самаразвіццё і самарэалізацыю, якія ўмеюць аперыраваць атрыманымі ведамі, якія валодаюць развітымі пазнавальнымі запатрабаваннямі, уменнем арыентавацца ў сучасным інфармацыйным асяроддзі, прадуктыўна працаваць, эфектыўна супрацоўнічаць, адэкватна ацэньваць сябе і свае дасягненні, а таксама выпускніках, гатовых да самастойнага жыццёвага выбару. Гэтаму і садзейнічаюць ІКТ. Што разумеюць пад ІКТ? Інфармацыйна-камунікацыйныя тэхналогіі ў адукацыі – гэта сукупнасць метадаў, прыбораў і працэсаў, якія выкарыстоўваюцца для збору, апрацоўкі і распаўсюджвання інфармацыі і выкарыстанням яе ў адукацыйным працэсе .\nЛюбому настаўніку хочацца мець на сваім ўроку “ізюмінку”, якая выклікала б у вучняў цікавасць да вывучаемага матэрыялу. Я думаю, што кожны з нас неаднойчы сутыкаўся з рэбусамі і ведае, што рэбус – гэта загадка ў выглядзе малюнкаў і розных знакаў. На ўроках фізікі ў 6-8 класах іх паспяхова можна прымяняць, і такія заняткі не будуць манатоннымі. Напрыклад, пры вывучэнні тэмы “Будова атама” ў пачатку ўрока вучням 8 класа прапаную адгадаць рэбус:\nВучні, адгадаўшы заданне, фармулююць мэту ўрока, а дасягнуўшы яе, задаюць пытанне: “Чаму не было рэбуса з адгадкай ядро?” Разам з настаўнікам на ўроку пры дапамозе камп’ютара, тэктавага рэдактара WORD і любога браўзера яны выконваюць заданне па складанню рэбуса.\nУ заключэнні хочацца адзначыць, што фізіка - эксперыментальная навука і законы фізікі заснаваныя на фактах, устаноўленых доследным шляхам. Таму не трэба празмерна захапляцца ўкараненнем ІКТ у працэсе выкладання фізікі. Вучні павінны бачыць «жывыя» доследы і рабіць іх самі, бачыць рэальныя прыборы і трымаць іх у руках, абмяркоўваць з настаўнікам пастаноўку эксперыментаў і аналізаваць атрыманыя вынікі.


«Гарачая пара» ў вучэбным працэсе на факультэце прыродазнаўства\nФакультэт прыродазнаўства БДПУ традыцыйна вылучаецца разнастайнай формай вучэбнай дзейнасці і, перш за ўсё, наяўнасцю ў вучэбных планах падрыхтоўкі студэнтаў па ўсіх спецыяльнасцях працяглых вучэбных (палявых) практык.\nАднолькавым на ўсіх курсах вучэбны працэс бывае толькі адзін раз у год – 1 верасня, калі пачынаюцца аўдыторныя заняткі. Далей жа кожны курс на кожнай спецыяльнасці жыве сваім вучэбным жыццём: у розныя тэрміны праходзяць залікова-экзаменацыйныя сесіі, пачынаюцца вытворчыя і вучэбныя практыкі, заняткі ў другім семестры. Але ніколі яшчэ вучэбнае жыццё на факультэце не было такім разнастайным, як у апошнія месяцы бягучага вучэбнага года. У межах аднаго тыдня на пяці курсах перакрыжаваліся практычна ўсе асноўныя формы вучэбнага працэсу.\nУ студэнтаў пятага курса закончылася апошняя экзаменацыйная сесія і з 22 мая пачынаюцца аглядныя лекцыі, а праз тыдзень – дзяржаўныя экзамены. Першымі на факультэце дзяржаўныя экзамены пачынаюць здаваць студэнты шостага курса завочнай формы навучання – з 22 мая. У гэты час у студэнтаў чацвертага курса пачынацца іх апошняя экзаменацыйная сесія. У студэнтаў першага курса таксама вельмі адказны перыяд – апошні тыдзень аўдыторных заняткаў і атрымання залікаў. На другім курсе настаў час подводзіць вынікі вучэбна-азнаямленчага педагагічнага практыкума. Пасля гэтага, праз тыдзень, у студэнтаў спецыяльнасці “Біялогія і геаграфія” пачнецца летняя экзаменацыйная сесія, а студэнты спецыяльнасці “Біялогія і хімія”, перш чым адправіцца на сесію, пачнуць праходзіць вучэбныя (палявыя) практыкі. І толькі студэнты трэцяга курса пакуль яшчэ знаходзяцца ў прывычным рабочым рэжыме аўдыторных заняткаў – наведваюць лекцыі, выконваюць лабараторныя заданні, выбіраюць тэмы дыпламных работ на наступны год. Праз два тыдні на факультэце на сваю чарговую лабараторна-экзаменацыйную сесію з’явяцца студэнты пяці курсаў завочнай формы навучання. Але і ім, перш чым прыступіць да аўдыторных заняткаў і здачы залікаў з экзаменамі, трэба будзе на працягу тыдня прайсці вучэбныя (палявыя) практыкі.\nВось такія, па-сапраўднаму гарачыя, майскія тыдні чакаюць студэнтаў факультэта прыродазнаўства. У многім гэта абумоўлена так званым падвойным выпускам, калі адначасова факультэт заканчваюць студэнты, якія вучыліся па вучэбных планах з пяцігадовым і чатырохгадовым тэрмінамі навучання. Аднак і ў звычайныя гады вучэбны працэс на факультэце прыродазнаўства ў гэты перыяд вельмі разнастайны, напружаны і складаны, але пры гэтым і цікавы. Таму хочацца пажадаць усім яго ўдзельнікам поспехаў у нялёгкай вучэбнай дзейнасці і плённых яе вынікаў.\nРасскажи друзьям: «Гарачая пара» ў вучэбным працэсе на факультэце прыродазнаўства