Пятніца — дваццаць першы звычайны тыдзень, Год ІІ\nПЕРШАЕ ЧЫТАННЕ 1 Кар 1, 17–25\nМы ж абвяшчаем Хрыста ўкрыжаванага, які для юдэяў — прычына ўпадку, а для тых, хто пакліканы, — Божая мудрасць\nХрыстус паслаў мяне не хрысціць, але абвяшчаць Добрую Навіну; і не мудрасцю слова, каб не зрабіць марным крыжа Хрыстовага. Бо для тых, хто гіне, слова аб крыжы — гэта глупства, але для нас, якія збаўляемся, — гэта моц Божая.\nБо напісана: Я знішчу мудрасць мудрацоў і адкіну розум разумных. Дзе мудрэц? Дзе кніжнік? Дзе даследчык гэтага веку? Ці не ператварыў Бог мудрасці свету ў глупства?\nПаколькі свет сваёю мудрасцю не пазнаў Бога ў мудрасці Божай, спадабалася Богу праз глупства прапаведавання збавіць веруючых. Бо юдэі патрабуюць знакаў, а грэкі шукаюць мудрасці. Мы ж абвяшчаем Хрыста ўкрыжаванага, які для юдэяў — прычына ўпадку, для язычнікаў — глупства, а для тых, хто пакліканы, і юдэяў, і грэкаў — Ён Хрыстус, Божая моц і Божая мудрасць. Бо неразумнае ў Бога разумнейшае за людзей, а слабое ў Бога мацнейшае за людзей.\nРЭСПАНСАРЫЙНЫ ПСАЛЬМ Пс 33 (32), 1–2. 4–5. 10–11 (Р.: 5b)\nРэфрэн: Міласцю Пана поўніцца зямля.\n2. Радуйцеся ў Пану, справядлівыя, *\nСПЕЎ ПЕРАД ЕВАНГЕЛЛЕМ Лк 21, 36\nЕВАНГЕЛЛЕ Мц 25, 1–13


Праваабаронцы прызналі адміністратара Telegram-канала «Беларусь галаўнога мозгу» | Новы Час\nПраваабаронцы прызналі адміністратара Telegram-канала «Беларусь галаўнога мозгу» палітвязнем\nПазбаўлены рэгістрацыі Праваабарончы цэнтр «Вясна» прызнаў затрыманага адміністратара Telegram-канала «Беларусь галаўнога мозгу» Ігара Лосіка палітвязням. Адпаведная заява апублікавана на сайце цэнтра.\nФота: Радыё Свабода\n«У сувязі з затрыманнем блогера і адміністратара тэлеграм-канала «Беларусь галаўнога мозгу» Ігара Лосіка паводле арт. 342 Крымінальнага кодэкса Беларусі (арганізацыя групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак) і абрання ў дачыненні да яго меры стрымання ў выглядзе ўтрымання пад вартай, прадстаўнікі праваабарончай супольнасці Беларусі прызналі Ігара Лосіка палітычным зняволеным», — гаворыцца ў паведамленні.\nПраваабаронцы патрабуюць неадкладнага вызвалення Ігара Лосіка і спынення ў дачыненні да яго крымінальнага пераследу.\nНа сённяшні дзень праваабаронцы прызналі 20 чалавек палітвязнямі. 17 з іх былі прызнаныя палітвязнямі падчас прэзідэнцкай выбарчай кампаніі. 29 траўня Amnesty International прызнала вязнямі сумлення Сяргея Ціханоўскага, Віктара Бабарыка, іх паплечнікаў і блогераў (усяго 17 чалавек).\nНагадаем, адміністратара Telegram-канала «Беларусь галаўнога мозгу» Ігара Лосіка затрымалі 25 чэрвеня. У яго дома прайшоў ператрус. Пазней жонка Лосіка паведаміла, што на яе мужа завялі крымінальную справу паводле арт. 342 КК РБ (Арганізацыя і падрыхтоўка дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак, альбо актыўны ўдзел у іх). Нядаўна яго перавялі з Цэнтра ізаляцыі правапарушальнікаў з Акрэсціна ў СІЗА-1 на Валадарскага.\nПаляванне на блогераў працягваецца


Галоўная ➠ Вокны ➠ Як выбраць падваконнік\nТаму лепш і хутчэй яго замяніць на адпаведны новым прыгожым шклопакетам, балазе сучасны будаўнічы рынак прапануе цэлы спектр разнавіднасцяў па форме, колеры і матэрыялу. Робячы свой выбар, варта ведаць, што падваконнік закліканы выконваць не толькі дэкаруюць ролю палічкі пад вазоны або дробныя прадметы: ён таксама забяспечвае абарону ніжняй частцы аконнай рамы ад пранікнення паветра з вуліцы, а таксама служыць накіроўвалай плоскасцю ў рассейванне цяпла, подымающегося ад радыятара.\nЯк правіла, падваконнікі класіфікуюцца па матэрыяле вырабу:\n1. Натуральнае дрэва. Найбольшым якасцю валодаюць падваконнікі з масіва каштоўных лісцяных парод драўніны. Больш сацыяльным варыянтам выступае хвоя або лістоўніца. У працэсе вырабу падваконніка драўніна праходзіць працэс сушкі, паліроўкі, насычэнні. Найбольш папулярны ў гэтым дачыненні да ясень, выдатна захоўвае зададзеную форму. Каб зрабіць таннейшым драўляныя падваконнікі, замест масіва можа выкарыстоўвацца поклейка планак пад высокім ціскам. Самым танным варыянтам з'яўляецца шпонирование драўнінай каменнага або бетоннага падставы. Драўляныя падваконнікі адрозніваюцца натуральнай прыгажосцю і роскошностью, але патрабуюць педантычна сыходу: захоўваць ад уздзеяння вільгаці і рэгулярна пакрываць новым пластом фарбы або лаку (раз у 4-5 гадоў).\n2. Полівінілхларыду. Не баяцца вільгаці, сонца, гніення, дзеянні мыйных сродкаў. Як і ПВХ-вокны, валодаюць шматкамерная структурай, якая надае вырабу трываласць, калянасць і выдатныя цеплаізаляцыйныя ўласцівасці. Верх падваконніка з ПВХ можа дэкараваць ў розныя імітацыйныя структуры (драўніна, камень) і пакрывацца ахоўным пластом лаку або глянцу. Такі падваконнік вельмі просты ў сыходзе, галоўнае пры чыстцы не выкарыстоўваць абразіўныя рэчывы.\n3. ДСП і МДФ. Драўняна-стружкавая аснова зверху пакрыта ламінатам. Адрозніваюцца трываласцю, калянасцю, устойлівасцю да ўздзеяння сонца. Добра трымаюць першапачатковую форму і не падвяргаюцца гніенню. Як правіла, выконваюцца ў вялікім каляровым і имитационном разнастайнасць, у эксплуатацыі адмысловага сыходу не патрабуюць.\n4. Натуральны камень. Каменныя падваконнікі выглядаюць вельмі раскошна і пераканаўча. Часцей за ўсё сустракаюцца мармуровыя і гранітныя вырабы. Радзей ўжываюць анікс і лабрадоры. У эксплуатацыі варта праяўляць вялікую асцярожнасць: каменныя падваконнікі могуць лёгка пашкоджвацца механічным ці хімічным шляхам, а таксама пад уздзеяннем неасцярожна разлітых напояў (віно, кава, чай, газіроўка).\n5. Штучны камень. Па эксплуатацыйных параметрах нічым не саступаюць натуральным каменным падваконнікам, але каштуюць значна танней, і больш лёгкія. Таксама ў працэсе вырабу штучнага каменя могуць надавацца розныя адценні шляхам увядзення неабходных фарбавальнікаў.\nПры выбары падваконніка варта ўлічваць як декорирующее адпаведнасць інтэр'еру памяшкання, так і асаблівасці мікраклімату ў памяшканнях з падвышанай вільготнасцю лепш за ўсё падыдуць пластыкавыя вырабы.


РАСЕЙСКІ ДРУК КАМЭНТУЕ ЧАРГОВЫ РАЎНД БЕЛАРУСКА-РАСЕЙСКАГА ГАЗАВАГА КАНФЛІКТУ\n“Коммерсант” цытуе словы аналітыка расейскай кампаніі “Тройка Диалог” Валерыя Несьцерава, паводле якога ў выніку перамоваў Аляксандра Лукашэнкі і Ўладзімера Пуціна “беларусы выгандлявалі сабе дадатковы тыдзень для перамоваў з “Газпрамам”. На думку Несьцерава, Беларусі “прасьцей аддаць “Бетрансгаз” па балянсавай цане, згубіўшы 2 млрд даляраў, чым штогод пераплочваць за газ тыя ж паўтара-два мільярды”.\nРасейскія выданьні не пакінулі па-за ўвагаю заяву беларускіх уладаў пра тое, што ў выпадку спыненьня паставак Беларусь будзе адбіраць газ з транзыту, што ідзе на Захад.\n“У “Газпрама” ёсьць магчымасьць пазьбегнуць фінансавых стратаў, якія ўзьнікнуць, калі Беларусь несанкцыянавана будзе адкачваць газ, які ідзе ў Польшчу і Нямеччыну. Гэта – страхаваньне экспартных рызыкаў”, – піша “Коммерсант”. У гэтым выпадку страхавыя кампаніі аплоцяць усе выдаткі і выставяць “Белтрансгазу” пазовы. Але ад фізычнага дэфіцыту паліва ў трубах “Газпрам” не ўратуе нічога – адзначае газэта. Найбольш верагоднай тактыкай Беларусі выглядае зацягваньне сытуацыі і працяг палітычнага гандлю. Расея ж павінна разьлічваць на міжнародны ціск на прэзыдэнта Лукашэнку з боку Эўразьвязу, бо расейска-беларуская газавая вайна ў першую чаргу б’е па энэргетычнай бясьпецы Эўропы – мяркуе газэта “Коммерсант”.\nВыданьне “Ведомости” прыводзіць меркаваньне на гэты конт прэзыдэнта Расейскага газавага саюзу Сяргея Чыжова. Ён мяркуе, што ў лютым Беларусь стане перад выбарам : купляць газ па 50 даляраў за тысячу кубамэтраў ці пайсьці на несанкцыянаваны адбор транзытнага газавага патоку. Расея будзе фіксаваць доўг і рабіць палітычны ціск на Менск. “Газпрам” будзе страхаваць пастаўкі ў Польшчу і Нямеччыну ў заходніх страхаўшчыкоў, а Пуцін публічна ў рэзкіх выразах будзе адстойваць інтарэсы дзяржавы – прагназуе прэзыдэнт Расейскага газавага саюзу Сяргей Чыжоў.\nУжо прыгаданы “Коммерсант” закранае ў сваім сёньняшнім нумары і яшчэ адну вострую праблему ў беларуска-расейскіх адносінах. Газэта паведамляе, што сёньня Дзяржаўны мытны камітэт Расеі разглядае скаргу Асацыяцыі расейскіх міжнародных аўтаперавозчыкаў на дзеяньні беларускіх мытнікаў. Паводле перавозчыкаў, беларуская мытня беспадстаўна канфіскуе вялікую колькасьць грузаў.\nАсацыяцыя расейскіх перавозчыкаў пагражае ініцыяваць працэдуру прыпыненьня на тэрыторыі Беларусі мытнай канвэнцыі па міжнародных перавозках. Калі гэта будзе зьдзейсьнена, краіна можа пазбавіцца права спаганяць сродкі за транзыт праз сваю тэрыторыю, што прывядзе да стратаў ў паўмільярду даляраў за год – піша “Коммерсант”.


Павел Сапелка: Аўтуховіча фактычна пазбавілі права на абарону\nhttp://spring96.org/be/news/78999 2015 2015-08-05T14:11:21+0300 2015-08-05T14:11:21+0300 2015-08-05T14:15:27+0300 be http://spring96.org/files/images/sources/autuhovich-014.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ калегіі Гродзенскага абласнога суда сёння разглядаецца справа аб падаўжэнні прэвентыўнага нагляду над былым палітвязнем Мікалаем Аўтуховічам. Спачатку разгляд прызначылі на 6 жніўня, аднак нечакана дату перанеслі на дзень раней і Аўтуховіч не паспяваў дамовіцца з адвакатам. Ён папрасіў суд перанесці паседжанне, каб у суд мог дабрацца адвакат.\nАднак судовая калегія абвясціла, што працэс працягнецца а 14-й гадзіне, і калі адвакат не даедзе да гэтага часу, то Аўтуховічу прадаставяць дзяржаўнага адваката.\nВаўкавыскі раённы суд 17 ліпеня адмовіў Ваўкавыску раённаму аддзелу ўнутраных спраў у хадайніцтве аб працягу прэвентыўнага нагляду над Мікалаем Аўтуховічам, аднак неўзабаве на гэтую пастанову быў вынесены прыватны пратэст выконваючым абавязкі пракурора Ваўкавыскага раёну.\nМікалай Аўтуховіч падрабязна каментуе паспешлівы перанос разгляду справы ў судзе:\n“Разгляд прыватнага пратэсту быў прызначаны судом на 6 жніўня. Пра тое, што справа будзе разглядацца 5 жніўня, мяне апавясціў супрацоўнік Ваўкавыскага РАУС 4 жніўня ўвечары. Такім чынам, я быў пазбаўлены магчымасці выкарыстоўваць, як гэта планавалася, дзень 5 жніўня на заключэнне дамовы з абаронцам. Улічваючы тое, што я пазбаўлены па прычыне нагляду права без дазволу пакідаць месца жыхарства, а адвакат ажыццяўляе сваю дзейнасць у Мінску, мне дапамогу ў заключэнні дамовы павінны былі аказаць сябры, і ў іх была дамоўленасць аб удзеле адваката ў судовым пасяджэнні 6 жніўня. З'явіцца 5 жніўня ў Гродзенскі абласны суд гэты, абраны мной адвакат не мог, у сувязі з гэтым дагавор на яго ўдзел у судовым паседжанні 5 жніўня не складаўся, паколькі гэта супярэчыць правілам працы адваката.\nУ судовым пасяджэнні я паведаміў ўсе гэтыя абставіны і хадайнічаў аб разглядзе справы 6 жніўня. Аднак судовая калегія паставіла мне заведама невыканальныя ўмовы: забяспечыць яўку абранага мной адваката да 14.00 5 жніўня, а ў выпадку немагчымасці гэтага, я буду забяспечаны абаронцам па прызначэнні. Лічы такі падыход парушэннем, а дакладней, прафанацыяй права на абарону: прызначананаму абаронцу спатрэбіцца час для азнаямлення з маёй сітуацыяй і час для падрыхтоўкі да судовага пасяджэння. Гэты абаронца павінен прачытаць два маіх прысуды, атрымаць ад мяне звесткі аб гэтых крымінальных справах і маім стаўленні да прысудаў, маёй біяграфіі, працоўнай, грамадскай і прадпрымальніцкай дзейнасці, паводзінах да і пасля асуджэння. І толькі пасля гэтага вывучыць матэрыялы уласна разглядаемай справы. За мізэрны час да заканчэння працоўнага дня гэта немагчыма”.\nЮрыст-праваабаронца Павел Сапелка бачыць у гэтых дзеяннях судовай калегіі парушэнне права на абарону:\n“ Адмаўляючы ў задавальненні хадайніцтва аб пераносе слухання справы, суд, тым самым, пазбавіць Аўтуховіча права на абарону. А пазбаўленне права на абарону з'яўляецца безумоўнай падставай для адмены судовага вызначэння па крымінальнай справе.\nАдмена пастановы суддзі аб адмове працягнуць прэвентыўны нагляд будзе яшчэ і неабгрунтаванай, паколькі:\nМікалай Аўтуховіч правёў тэрмін прэвентыўнага нагляду з мінімальнымі па колькасці і значнасці парушэннямі. Ён выключна станоўча характарызуюцца, працуе, мае пастаяннае месца жыхарства, сям'ю. Мае ўрадавыя ўзнагароды.\nА мэтам ажыццяўлення над ім кантроль, як за судзімым, цалкам адказвае замацаванае артыкулам.81 Крымінальнага кодэкса права органаў ўнутраных спраў ажыццяўляць за ім прафілактычны нагляд”.\n05.08.2015 Тэгі: суды, сілавыя структуры


Усё добра ў пару | Гарадзенская вясна\nУсё добра ў пару\nАпошнім часам на Радыё Свабода даволі часта пачалі уздымацца пытанні датычна роднай мовы. Здавалася б, добра. Пытанне для беларусаў, сціпла кажучы, набалелае. Ды ня ўсё выглядае зразумелым. Калі толькі мне, то мая бяда. Але сумняваюся, што толькі мне.\nЯн Максімюк упарта даводзіць, што родная мова, гэта тая, якой навучылі цябе бацькі. Аднойчы выказаў, хіба не пераканаў апанентаў. Тады ў другіх «Званочках» спаслаўся на экспертаў ААН, што гэта яны далі азначэнне такое роднай мове. Куды ж тут дзенешся? Не папрэш жа супраць экспертаў ды яшчэ ААН! А я паспрабую паперці.\nСпачатку пра тое, якой мове навучылі бацькі. Тут амаль сто адсоткаў беларусаў павінны былі б адказаць – трасянцы. Значыць, родная мова амаль ва ўсіх беларусаў – трасянка. На жаль, не ва ўсіх. Бо большая частка ОМОНаўцаў, міліцыянтаў, вертыкальшчыкаў і вялікая частка расейцаў павінны былі б сказаць, што іхняя родная мова мацерная. Не ад слова маці, а ад слова мат. Спадар Ян мог бы сказаць, што такіх моваў няма. Можа і няма ў спісах ААН, але яны ёсць у рэчаіснасці. Няхай толькі спадар Ян, не дай Божа, патрапіць у пастарунак “беларускай” міліцыі, або прасцей, няхай паставіць сабе ў самаход рацыю і навядзе яе на хвалю міліцыі. Упэўніцца, што фактычна існуе. Нездарма ў народзе узнікла прымаўка: расейцы матам не лаюцца, яны матам гавораць. Гэта датычыць і “беларускай” міліцыі, і ОМОНа і многіх вертыкальшчыкаў. На жаль, ня толькі.\nМногія “свядомыя” “енчылі”, як могуць быць дзве родныя мовы. Эксперты ААН лёгка развязалі гэту праблему: бацька вучыў адной мове, маці – другой, вось табе і дзве родныя. Калі раптам з’явіўся айчым, ці мачыха, тут табе і трэцяя і чацвёртая родныя…\nЦі можна вінаваціць экспертаў ААН? Ды не. Я ня ведаю, як паважаныя эксперты даюць азначэнне ежы. Але думаю, што прыблізна так: тое, што людзі ужываюць для таго, каб задаволіць пачуццё голаду і забяспечыць функцыянаванне цела – гэта і будзе ежа. Толькі вось бяда: для беларусаў зусім ня ежа тыя чарвячкі і павучкі, якія ўжываюцца ў ежу многімі людзьмі, прыкладам, у Афрыцы. Ды што тут далёка хадзіць, жабы і слімакі сталі экспартным таварам для беларусаў. Збіраюць, здаюць нарыхтоўшчыкам гэты дэлікатэс. А самі есці, ну ніяк. І пры чым тут эксперты?\nЯн Максімюк пераконвае ў сваёй рацыі ў перадачы “Званочкі”. Але, ня ў крыўду будзе сказана, была і больш сур’ёзная перадача, дзе жанчына – доктар навук добра пастаўленай расейскай мовай (такой, якой пачынае гаварыць мой кум пасля першай выпітай бутэлькі і яму ўжо няймецца падкрэсліць свой вышэйшы статус) даказвала з дапамогай ведаў сусветнай навукі простае сцверджанне аднаго ўсім вядомага персанажа: “Какая разница, на каком языке гаварыць?”\nА вось і яшчэ прыклад. На днях вельмі паважаны мужчына-доктар, зноў жа праз Радыё Свабода з апломбам даказваў, што Кастусь Каліноўскі ня толькі не беларускі, але ніякі і не герой. Адзін з довадаў – у Мастаўлянах на радзіме Кастуся мясцовыя жыхары ня хочуць помнік яму ставіць. А ў вёсцы Луна, дзе я жыву, мясцовыя жыхары не згадзіліся вуліцу Камсамольскую пераназваць у вуліцу Элізы Ажэшкі. Дык можа Эліза Ажэшка і не пісьменніца? А жыхары Свіслачы помнік Сталіну ў сваім горадзе аднавілі. Дык што, аказваецца Сталін беларускі нацыянальны герой? І што тут тады дзівіцца, што пры апытванні адзін з маладзёнаў назваў Лукашэнку нацыянальным героем. Сапраўды, жыхары якога населенага пункта ў Беларусі адмовяцца паставіць помнік Лукашэнку? Хлопчык жа гадкоў дзесяці на пытанне, за чыю каманду будзе хварэць у паядынку Польшча –Расея, упэўнена адказаў: “Конечно за Россию! Ведь поляки наши враги!” Вось і нашлі і нацыянальнага героя і ворагаў.\nАднаго не магу зразумець (і гэта мая праблема): з якой мэтай робяцца такія перадачы? Паказаць свой розум? Ці знайсці ісціну? Тысячы людзей, а можа дзесяткі тысяч, а можа сотні трацяць сваё жыццё, каб даказаць, што Хрыстос не Сын Божы. У СССР “даказалі”. Ну і што?\nУ беларускіх вёсках захаваліся “радиоточки” – дротавае радыё. На ім існуе праграма “Адкрытая пляцоўка”. Так, так. Я не памыліўся. Праграма вядзецца на беларускай мове. У адной з перадач размову вяла вядучая на прыгожай беларускай мове і пра мовы. На праграму запрасілі студэнтку БДУ-пераможцу міжнароднага конкурсу на лепшае валоданне кітайскай мовай. Вядучая для размовы з пераможцай адразу перайшла на расейскую мову і так яны гутарылі па-расейску наконт таго, што кітайская мова занесена ў кнігу Гінеса, як самая цяжкая і г.д. Я зрабіў жа выснову, што самая цяжкая мова беларуская, бо нават пераможца па кітайскай мове беларускую вывучыць не ў стане. Ды й навошта, калі валодаеш “роднай” расейскай мовай?\nЯ нездарма прывёў беларускую прыказку ў загалоўку тэксту. Усё добра ў пару. Уявіце сабе сітуацыю. Гарыць, барані Божа, хата. Не, няхай ня хата, Няхай гарыць хлеў. Выскачыў гаспадар, збегліся суседзі і …давай даказваць адзін аднаму ў каго цёшча лепшая.\nБудзе Беларусь цывілізаванай дэмакратычнай краінай, даказвайце, калі хочаце, хто разумнейшы. Але, калі хата гарыць, можа трэба было б усім разам і дружна тушыць агонь.\nЛявон Карповіч, мястэчка Луна.


Ці магу я есці вараныя яйкі падчас гэтай коронавирусной хваробы (у Індыі)? 2020\nЦі магу я есці вараныя яйкі падчас гэтай коронавирусной хваробы (у Індыі)?\nКаранавірусы - гэта сямейства вірусаў, якія звычайна выклікаюць захворванні дыхальных шляхоў. Яны ўключаюць у сябе вірусы, якія выклікаюць катар і больш сур'ёзныя захворванні, такія як Блізка-Усходні дыхальны сіндром (MERS-CoV) і цяжкі востры дыхальны сіндром (ВРВІ-CoV).\nЦі можа вірус перадацца праз ежу?\nПапярэдні досвед захворванняў, выкліканых MERS-CoV, SARS-CoV і іншымі рэспіраторнымі вірусамі (напрыклад, птушыны грып), сведчыць аб тым, што новы коронавірус можа перадавацца ад жывёл людзям.\nПерадача праз ежу ёсць\nі дагэтуль няма ніякіх доказаў таго, што адбываецца з новым коронавірусам, аднак расследаванні па выяўленні крыніцы ўспышкі, ступені распаўсюджвання інфекцыі і спосабаў перадачы інфекцыі працягваюцца.\nКожны чалавек павінен выконваць правілы гігіены і іншыя меры абароны ад інфекцый.\nСусветная арганізацыя аховы здароўя (СААЗ) раіць людзям:\nрэгулярна мыць рукі\nзакрыйце рот і нос пры кашлі і чханні\nстаранна варыце мяса і яйкі\nпазбягайце цеснага кантакту з кім-небудзь, выяўляючы прыкметы рэспіраторных захворванняў, напрыклад, кашаль і чханне\n8 парад, каб заставацца здаровымі, патрэбнымі і шчаслівымі гэтай зімы\nЯк жыць са здаровым целам і розумам\nЦі ёсць верагоднасць распаўсюджвання каранавіруса, каб спыніць усе пратэсты ў КНР? Кітай перамог коронавірус? Ці павінен астатні свет ісці па іх слядах?Улічваючы, што цяжкі грып штогод забівае тысячы людзей, чым жа адрозніваецца коронавірус? Ці могуць пасажыры на караблі па Вестэрдаме распаўсюджваць коронавірус ва ўсім свеце? Як мне перастаць турбавацца пра каранавірус?


Культура, 22 ліпень 2005 page pageno\nпятніца 22 ліпень 2005\n22:06, 09 чэрвень 2005\n19:23, 09 чэрвень 2005\nВэтэран Радыё Свабода, выбітны паэт-эмігрант Рыгор Крушына выдадзены ў “Беларускім кнігазборы”\nВалянціна Аксак, Менск Том выбраных твораў Рыгора Крушыны зьявіўся ў недзяржаўным выдавецтве “Беларускі кнігазбор”. Гэта першае выданьне спадчыны паэта на радзіме, які, ратуючыся ад перасьледу сталінскіх карных органаў, змушаны быў шэсьцьдзесят гадоў таму пакінуць Беларусь.\n16:25, 09 чэрвень 2005\nСпэцыяльны рэпартаж. Беларусы і тэлешоў\nВячаслаў Кулік, Менск Паводле нават сьціплых падлікаў, у апошнія некалькі гадоў больш як чатыры дзесяткі жыхароў Беларусі, а яшчэ й ўнівэрсытэцкія каманды КВН перамагалі ў інтэлектуальных гульнях на расейскіх тэлеканалах. Каштоўныя прызы бралі пераважным чынам прадстаўнікі беларускіх ускраінаў – з Рэчыцы, Воршы, Бярозы, Стоўбцаў ды іншых. А што чакае пераможцаў дома, калі яны вяртаюцца з чужой краіны?\n16:20, 09 чэрвень 2005\n"Дыхаць тут" – праект назвы фільму пра забароненыя рок-гурты\n15:12, 09 чэрвень 2005\nПаэт, колішні супрацоўнік "Свабоды", Рыгор Крушына – у “Беларускім кнігазборы” (анонс)\nВалянціна Аксак, Менск Том выбраных твораў Рыгора Крушыны зьявіўся ў недзяржаўным выдавецтве “Беларускі кнігазбор”. Гэта першае выданьне спадчыны паэта, які, ратуючыся ад перасьледу сталінскіх карных ворганаў, змушаны быў шэсьдзесят гадоў таму пакінуць Беларусь.\n13:46, 09 чэрвень 2005\nУладзімер Арлоў, Лявон Баршчэўскі, Андрэй Хадановіч, Віктар Шалкевіч прэзэнтуюць беларускую культуру ва Ўроцлаве\nRFERL З 9-га да 12-га чэрвеня ў польскім горaдзе Ўроцлaве ўжо другі рaз пройдзе Фэстывaль белaрускaй культуры. Як і ў летась, aргaнізaтaрaмі выступілі ўрaд горaду і недзяржaўны фонд "Кaлегіюм Усходняй Эўропы". Фэстывaль прaходзіць пaд пaтрaнaжaм міністрa культуры Польшчы Вaльдэмaрa Дaмброўскaгa.\n20:49, 08 чэрвень 2005\nДні (і ночы) Віцебска ў Франкфурце-на-Одэры\nАлена Струвэ, Менск 8-га і 9-га чэрвеня жыхары нямецкага Франкфурта-на-Одэры згадваюць Віцебск і Беларусь. Штогадовая імпрэза, прысьвечаная гарадам і краінам Усходняй Эўропы стартавала сёньня ў галоўным корпусе ўнівэрсытэту Віядрына.


Кармленне – па гадзінах\n29.01.2011 30.11.-0001 admin1094Комментарии on Кармленне – па гадзінах\nЗімой ідуць масавыя ацёлы кароў. Каб захаваць атрыманы маладняк, яго пераводзяць у індывідуальныя клеткі-домікі. Згодна з даведзеным заданнем і з улікам пагалоўя кароў, іх неабходна пабудаваць 1388. На сёння ёсць ужо 1165 (84%). Вырабам клетак займаюцца дзве арганізацыі: ААТ “Брагінскі КБА” і ДЛГУ “Камарынскі лясгас”.\nПершыя суткі пасля нараджэння цяля знаходзіцца разам з каровай. У першыя дзве гадзіны даярка або дзяжурны даглядчык пояць яго малодзівам, на другія пераводзяць у сваю “кватэру”. Тут яно таксама атрымлівае малодзіва тры разы ў суткі, а аслабленыя цяляты і тыя, якія з’явіліся на свет з малой вагой – пяць разоў дробнымі дозамі. Пад апекай даяркі знаходзяцца тры дні, потым іх перадаюць даглядчыцы. Нагрузка на кожную – 25 галоў. З трэцяга дня выдаецца камбікорм КР-1, зерне кукурузы і аўса, абавязкова пояць цёплай вадой. У індывідуальных клетках-доміках утрымліваюцца 20 дзён, на 21-шы пераходзяць у групу дарошчвання.\nСена ім выдаюць з дваццатага дня. Увесь посуд, соскі, якія выкарыстоўваліся для выпайвання, дэзінфіцыруюцца аднапрацэнтным растворам марганцоўкі. Здалі цяля – і клеткі-домікі не выкарыстоўваюць тры месяцы пасля ачысткі і дэзінфекцыі, каб забяспечыць разрыў “пуста –занята”.


Версія ад 15:50, 15 верасня 2017\nВерсія ад 16:38, 18 лютага 2017 (правіць)\nВерсія ад 15:50, 15 верасня 2017 (правіць) (адкат)\nАстатняя фаза бітвы над Сома стала першым у гісторыі эпізодам калі былі ўжыты танкі. Саюзнікі правёўшы наступленне не дасягнулі значных вынікаў, танкі былі няздольныя змяніць сітуацыю, з-за сваёй малой колькасці і частых паломак на поле бітвы. Вырашальная бітва на Соме адбылася ў кастрычніку і пачатку лістапада. Як вынік невялікі зрух фронту і велізарныя страты з абодвух бакоў (саюзнікі страцілі 600 тысяч чалавек, немцы 460 000.).\nТаксама, у жніўні 1916 года адбыліся значныя перамены ў Германскім вярхоўным камандванні, дзе пасля адстаўкі Фалькенхайна, кіраўніцтва прынялі прыбылыя з Усходняга фронту [[ПаульПаўль фон Гіндэнбург]] і [[Эрых Людэндорф]]. Два новых камандуючых пасля прыбыцця заявілі, што бітва пад Вердэнам і наступленне пад Сома значна знясілілі нямецкую армію на ўсіх кірунках фронту. Па гэтай прычыне, яны вырашылі застацца ў стратэгічнай абароне на захадзе, аднак кіраўніцтва саюзных дзяржаў планавала нанесці ўдар у іншым месцы.\nПадчас бітвы над Сома і падчас зімы немцы пачалі будаўніцтва новых абарончых пазіцый, па-за асноўнай лініяй фронту, абарончая лінія атрымала назву [[Лінія Гіндэнбурга]]. Будаўніцтва лініі мела на мэце скарачэнне нямецкага фронту і вылучэнне пэўнай колькасці салдатаў для новых заданняў. Фартыфікацыі цягнуліся ад Араса да Сен-Кантэн. Брытанскія лётчыкі-разведчыкі даведаліся аб будаўніцтве лініі ў лістападзе 1916 года.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/2771149"


15 кастрычнік 2015, 16:36\nЗаснавальнік petitions.by Уладзімер Кавалкін\nУ Менску прэзэнтавалі некамэрцыйную вэб-плятформу «Зручны горад» petitions.by. Тут можна ствараць і зьбіраць подпісы пад зваротамі ў дзяржаўныя органы па самых праблемных пытаньнях. Адна зь першых пэтыцыяў, зьмешчаных на сайце, — зварот да Міністэрства культуры з просьбай надаць званьне Героя Беларусі першай у краіне ляўрэатцы Нобэлеўскай прэміі Сьвятлане Алексіевіч.\nЗаснавальнік petitions.by, якая на лякальным узроўні працягвае традыцыі глябальнай плятформы change.org, — Уладзімер Кавалкін неабходнасьць такой пляцоўкі тлумачыць «безданьню», якая ўтварылася паміж народам і ўладай:\n«Спадзявацца на чыноўнікаў, якія паводле азначэньня мусяць клапаціцца пра камфортнае і зручнае жыцьцё для грамадзянаў, у абсалютнай бальшыні выпадкаў не даводзіцца», — лічыць Уладзімер Кавалкін. Пры гэтым ён кажа, што ня варта чакаць, калі нехта з вэртыкальшчыкаў сам заўважыць і вырашыць нейкую праблему — трэба адразу ж рабіць яе здабыткам галоснасьці.\nЦяпер на вэб-плятформе зьмешчана паўтара дзясятка пэтыцыяў: ад забароны на начны продаж алькаголю да «беларусізацыі» паветраных варотаў краіны — Нацыянальнага аэрапорту. Суразмоўца не сумняецца: разам з раскруткай рэсурсу тэматычнае кола праблемаў будзе імкліва пашырацца:\n«Першы этап — гэта „ціхі запуск“, калі мы з прадстаўнікамі грамадзянскай супольнасьці, НДА стваралі пэтыцыі і тэставалі іх ужывую. Другі этап — тое, што адбываецца цяпер, то бок афіцыйны, мэдыйны старт праекту. Да гэтага моманту мы пастараліся сабраць некаторую колькасьць пэтыцыяў, каб чалавек, які пачытае пра наш сайт, мог ня проста зайсьці і ўбачыць пустыя старонкі, а адразу ж падпісацца пад нейкімі ідэямі, паралельна думаючы пра свае. Гэта інструмэнт, які не выключае ўсе іншыя, якія мы выкарыстоўвалі дагэтуль. Але ён дапамагае сабраць больш подпісаў і выйсьці на прынцыпова новы ўзровень. Бо калі фізычна на збор, умоўна кажучы, 250 подпісаў вы патраціце тры дні, то, закінуўшы на наш сайт і запосьціўшы гэта ў Фэйсбуку, Твітэры, „Укантакце“, гэтыя галасы рэальна сабраць за паўгадзіны».\nАдзін з самых рэзанансных зваротаў на petitions.by зьмясьціў грамадзкі актывіст, аўтар шэрагу гучных пэтыцыяў Уладзь Сташкевіч. Ён ініцыяваў збор подпісаў на адрас Міністэрства культуры, каб яно хадайнічала аб наданьні першаму беларускаму ляўрэату Нобэлеўскай прэміі Сьвятлане Алексіевіч найвышэйшай дзяржаўнай адзнакі — Героя Беларусі:\n«Зварот запушчаны каля сутак таму, пад ім ужо 24 подпісы. І гэта пры тым, што сам па сабе рэсурс зусім мала вядомы, ён яшчэ ня быў „разрэклямаваны“ ў СМІ, хутчэй, дзейнічае ў рэжыме тэставаньня. Нягледзячы на гэта, ужо ўдалося сабраць дастатковую колькасьць подпісаў пад гэтай пэтыцыяй і дзьвюма іншымі, якія таксама падрыхтаваў я».\nУладзь Сташкевіч кажа, што ня зьвязваўся са Сьвятланай Алексіевіч, каб даведацца, як яна сама ставіцца да падобнай ініцыятывы. Але ён перакананы, што гэта акурат той выпадак, калі выразную пазыцыю павінна акрэсьліць найперш грамадзтва:\n«Перакананы, што такая ініцыятыва павінна ісьці зьнізу, ад беларускага народа. Асабіста я лічу (і шмат хто мяне падтрымлівае), што чалавек, які прынёс Беларусі першую ў яе гісторыі Нобэлеўскую прэмію, варты таго, каб атрымаць найвышэйшае ганаровае званьне. Да сораму, у Сьвятланы Алексіевіч на дадзены момант няма ніводнай высокай узнагароды ці прэміі ад роднай краіны».\nНягледзячы на тое, што ў мэдыйнай прасторы плятформа petitions.by пачала працаваць толькі сёньня, а дагэтуль кароткі час функцыянавала ў тэставым рэжыме, арганізатары ўжо сьвяткуюць першую перамогу. Як расказаў каардынатар праектаў Менскага роварнага таварыства Павал Гарбуноў, удалося разьвярнуць на свой бок ажно цэлую Беларускую чыгунку:\n«Ужо ёсьць удалы прыклад выкарыстаньня плятформы — мы атрымалі станоўчы адказ на скаргу ў Беларускую чыгунку. Нашага актывіста няправільна аштрафавалі ў цягніку за перавоз ровара, ён зьвярнуўся да нас, мы дапамаглі скласьці скаргу. Праз плятформу зварот пайшоў да адрасата, неўзабаве атрымалі адказ: інспэктар сапраўды ня меў рацыі, выпісаўшы штраф. Вярнулі раварысту грошы. Для нас гэта стала своеасаблівай апорнай рэччу, бо ў такой жа сытуацыі, калі рэвізор выстаўляў неправамерныя патрабаваньні плаціць за ровар, хлопец проста адкрыў сайт і паказаў — вось адказ вашага ведамства. Кантралёр адразу ж адстаў».\nЗаснавальнік petitions.by, кіраўнік праекту «Кошт ураду» Ўладзімер Кавалкін удакладняе, што вэб-партал стварае ўмовы для каардынацыі дзеяньняў, дапамагае актывістам і проста неабыякавым беларусам у правядзеньні грамадзкіх кампаніяў. Пакуль праца будзе сканцэнтраваная пераважна ў Менску, але ёсьць спадзяваньне на далучэньне рэгіёнаў, дзе праблемаў ня меней, чым у сталіцы. У камандзе працуе прафэсійны юрыст, які дапаможа правільна аформіць тэкст электроннага звароту.\nЯк сьведчаць дадзеныя Апэратыўна-аналітычнага цэнтру, толькі 11,5% рэспандэнтаў выкарыстоўваюць электронную пошту для звароту ў дзяржаўныя органы. З улікам больш як 70-працэнтнага пранікненьня інтэрнэту ў Беларусі патэнцыял падобнай формы вялікі.\nУ Магілёве людзі дамагліся адкрыцьця амбуляторыі. Замест «румачнай»


Галоўная ➠ Будаўніцтва і рамонт ➠ Коркавы падлогу ў дзіцячым пакоі\nПры выбары падлогі для дзіцячага пакоя варта звярнуць увагу на шэраг прынцыповых характарыстык. Да прыкладу, падлогавае пакрыццё павінна быць прыемным для басаногіх ног і адносна мяккім, каб ваш дзіця не пацярпеў, калі зваліцца. Таксама прынцыповая прастата уборкі, мы павінны прыняць да ўвагі і той факт, што маляня можа праліць на яго напой альбо перакуліць ежу. Акрамя таго, прынцыповым момантам у выбары полу з'яўляецца верагодная алергія малога на дадзены матэрыял.\nПрымаючы пад увагу ўсе пералічаныя вышэй прычыны, дызайнеры, спецыялісты і звычайныя продкі нярэдка прыходзяць да звычайнага высновы - найлепшым падлогавым пакрыццём у дзіцячым пакоі будзе рэальны коркавы падлогу. І, сапраўды, натуральная корак не толькі душыць шумы звонку, ды і паніжае шум, які ўзнікае ў памяшканні. Яна ўстойлівая да ўвагнутасць і механічных пашкоджанняў. Паветра, які складае каля 50% ад аб'ёму коркі, робіць яе мяккім і гнуткім матэрыялам, таму яна нейтралізуе ўдары падчас падзення малога. Коркавыя падлогі бездакорнае рашэнні для людзей, якія пакутуюць алергіяй, таму што гэта на сто адсоткаў натуральны матэрыял, які да таго ж не электрызуецца і, такім чынам, не прыцягвае пыл. Корак цалкам не ўбірае ваду, таму няма неабходнасці хвалявацца аб цвілі і гніласці.\nШырокі дыяпазон кветак і арнаментаў робіць коркавыя падлогі бездакорным рашэннем, якое падыдзе для любога інтэр'еру.\nПраектаванне асабнякоў галоўныя моманты\nРамонт і аздабленне гасцініцы нейкія асаблівасці\nПадлогу з паркетнай дошкі натуральна, даступна, даўгавечна


Замежную тэлерэкламу заменяць на сацыяльныя ролікі | Новы Час\n— Прапанова складаецца ў наступным. Калі замежнае СМІ транслюе ў нас свае перадачы без права паказваць рэкламу, то добрасумленнае СМІ і кабельныя аператары абавязаныя яе выразаць. Мяне абурае заўсёды, калі праглядаю кабельныя каналы, што там даволі часта сустракаецца рэклама замежных вытворцаў. Па дадзеным законапраекце будзе дазволена сацыяльная рэклама, то бок сацыяльныя ролікі, устаўленыя ўжо беларускім аператарам у гэты кантэнт, — сказаў Генадзь Давыдзька.\nЯк дадаў старшыня Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы і будаўніцтве Віктар Нікалайкін, камерцыйная рэклама на замежных ТБ-каналах, якія трансліруюцца ў Беларусі, нярэдка выклікае нараканні ў грамадзян.\n— Мы часта бачым камерцыйную рэкламу прадукцыі іншых краін. Людзі кажуць: навошта мне гэта? Я хачу ведаць, якія акцыі праводзяць нашы вытворцы і гэтак далей. Рэклама павінна быць актуальная для нашай аўдыторыі і ўспрымацца гледачом.\nПраект закона «Аб змяненні законаў па пытаннях рэкламы» рыхтуецца да разгляду ў другім чытанні на вясновай сесіі Палаты прадстаўнікоў.\nУ 2004 годзе Аляксандр Лукашэнка ехаў па цяперашняму праспекце Незалежнасці і звярнуў увагу, што на рэкламе гадзіннікаў намаляваная амерыканская супермадэль Сіндзі Кроўфард. Лукашэнка зрабіў разнос тагачаснаму мэру сталіцы Міхаілу Паўлаву:\n— Каб у Паўлава не віселі гэтыя францужанкі з завэдзганымі тварамі на кожным перакрыжаванні, нават там, дзе прэзідэнт ездзіць, павывешвалі невядома чаго. Сваіх туды фатаграфуйце і хай рэкламуюць гадзіннікі нашага прадпрыемства. А імпартныя гадзіннікі няхай плацяць нашым дзяўчатам. І пачынайце гэта ўжо заўтра рабіць.\nРэкламу гадзіннікаў з Сіндзі Кроўфард, якая трапілася на вочы Лукашэнку і яго картэжу, знялі. Наўзамен павесілі сацыяльную рэкламу з табуном коней і з гэтага часу дазволілі ў рэкламе для беларускіх прадуктаў выкарыстоўваць фота толькі беларускіх грамадзян. Адмянілі гэтую дзіўную забарону толькі ў кастрычніку 2019-га года.


BestQuality Лепшы Кітай ПВХ электрычных каналаў вытворцаў завода\nЛепшыя Кітайскія вытворцы электрычных каналаў з ПВХ\nЭлектрычныя каналы з ПВХ выкарыстоўваюцца для абароны кабеляў ад пашкоджанняў і для схавання непрывабных кабеляў ад вачэй. ... Канал звычайна квадратнай або прастакутнай формы, у той час як забяспечваючы лёгкі доступ да кабеля, калі гэта неабходна, праз шарнір або высоўную сістэму.\nShingfong лепшае якасць Лепшы Кітай ПВХ электрычных каналаў вытворцаў завода\nПадчас вытворчага працэсу Shingfong прайшоў праз апрацоўку прадукцыйнасці. У гэтым працэсе былі прынятыя сродкі супраць паху, растваральнікі ўстойлівасці да бактэрый і антыстатычныя сродкі.\nSihui Shingfong Plastic Product Factory Co., Ltd., з'яўляецца прафесійным вытворцам, які займаецца высокапалімернымі матэрыяламі, яго асноўнай прадукцыяй з'яўляюцца кабельныя каналы з ПВХ, ПВХ-канал, дрэнажныя трубы з ПВХ, трубы для водазабеспячэння ПВХ-U і спадарожныя аксэсуары. Shingfong была створана ў 1996 годзе, размешчаная ў № 68, QingDong Road, Dongcheng раёна, горада Sihui, правінцыя Гуандун, якая займае плошчу ў 38,8 акраў. Shingfong мае 30 камплектаў аўтаматычных вытворчых ліній, гадавая вытворчая магутнасць складае 30 000 тон, аб'ём вытворчасці складае 200 мільёнаў юаняў і больш.


Толкін Джон Рональд Руэл. Уладар Пярсьцёнкаў (кніга 1). Зьвяз Пярсьцёнка | Prastora.by - iнтэрнэт-крама кнiгаў на беларускай мове. Вялiкi выбар мастацкай i навукова-папулярнай лiтаратуры. Таксама ў продажы аўдыёкнiгi, музычныя кампакт-дыскi, вiдэа, сувэнiры ды iншае. Даступныя цэны.\nТолкін Джон Рональд Руэл. Уладар Пярсьцёнкаў (кніга 1). Зьвяз Пярсьцёнка\nПераклад з ангельскае мовы Дзьмітрыя Магілеўцава й Крысьціны Курчанковай. – Менск, 2008. – 422 с. : іл.\nThe Lord of the Rings. The Return of the King / Властелин Колец. Возвращение короля\nНапрасткі па грыбы\nУ хаце Тома Бамбадзіла\nТуманы над скляпеньнямі\nПад шыльдаю "Скаклівага коніка"\nЛязо ў цемры\nУцёкі ад броду\nРада ў Эльранда\nПярсьцёнак выпраўляецца на поўдзень\nПадарожжа ў цемры\nМост Казад Думу\nРазьвітаньне з Лорыйнам\nНяма сканчэньня для шляхоў.\nЛедзь рушыш да дзьвярэй –\nПавінен крочыць зноў і зноў,\nІмкнуцца ўсё далей\nПа сьцежцы, струмяні дарог\nВялікіх ды малых.\nКалі б даведацца я мог,\nКуды дайду па іх...\nКніга гэтая – пераважна пра хобітаў, і зь яе старонак чытач шмат чаго даведаецца пра іх характар ды звычаі, а таксама трохі пра іх гісторыю. Болей зьвестак можна знайсьці ў вытрымках з "Пунсовай кнігі Заходняга Краю", якія ўжо былі апублікаваныя пад назваю "Хобіт". Вытрымкі гэтыя, зь першых разьдзелаў "Пунсовай кнігі...", напісаныя самім спадаром Більба – першым хобітам, які стаў знакамітым на цэлы сьвет. Спадар Більба назваў іх "Вандроўка туды й назад", таму што яны распавядалі пра ягонае падарожжа на Ўсход ды пра вяртаньне. Гэтая ягоная прыгода потым уцягнула й усіх хобітаў у вялікія дзеі той эпохі, пра якія далей і пойдзе расповед. Шмат чытачоў, мажліва, пажадаюць ведаць пра гэты незвычайны народ з самага пачатку, а некаторыя, мажліва, ня маюць "Вандроўкі туды й назад". Для іх тут сабраныя найістотнейшыя звесткі пра хобітаў і іх краіну, і коратка распавядаецца пра Більбаву вандроўку.\nХобіты – ня надта прыкметнае, ды вельмі старажытнае племя. Раней іх было нашмат болей, чым цяпер. Ім даспадобы спакой, цішыня, а таксама добра апрацаваная зямля. Зручна ўладкаваныя, дагледжаныя вёскі й палі – улюбёныя іх мясьціны, найболей прыдатныя ім для жыцьця. Хобіты не разумелі й не разумеюць прыладаў больш складаных за кавальскія мяхі, вадзяныя млыны ды пральні, але ўжо зь імі яны ўпраўляюцца надзвычай добра. Нават у старажытнасьці яны трымаліся як мага далей ад Даўгалыгага народу – так яны нас клічуць, – а цяпер увогуле нас палохаюцца, і знайсьці іх даволі цяжка. У іх тонкі слых і востры зрок, і хоць яны схільныя таўсьцець, але застаюцца жвавымі й спрытнымі. Спрадвеку маюць яны звычку зьнікаць хутка й бязгучна, калі Даўгалыгія, зь якімі яны сустрэцца не жадаюць, раптам зьяўляюцца побач. Звычка й майстэрства гэтае распрацаваныя ў такой ступені, што людзям падаюцца чараўніцтвам. Але ж хобіты, фактычна, ніколі не вывучалі аніякай магіі, і майстэрства ў зьнікненьнях ёсьць рэч цалкам прафэсійная, кшталцаваная доўгімі практыкаваньнямі, натуральна ўзгадаваная прыроднай здольнасьцю й добрым веданьнем сваёй зямлі. У гэтым яны дасягнулі ўзроўню, неспасьцігальнага для плямёнаў больш вялікіх і нязграбных.\nХобіты – істоты маленькія, меншыя нават за гномаў (хоць і не нашмат), не такія моцныя ды каржакаватыя. Паводле нашых вымярэньняў, ростам яны дзесьці ад двух да чатырох стопаў. Цяпер зрэдку сягаюць і трох стопаў, але ж у старажытнасьці, як распавядаюць, яны расьлі й вышэйшымі. Як сьведчыць Пунсовая кніга, Бандабрас Хват Бугай-Роў, сын Ізэнгрыма Другога, быў ажно чатыры стапы пяць цаляў і езьдзіў на паўнамерным кані, а не на поні. Сягнулі вышэй за яго толькі дзьве знакамітыя асобы старажытнасьці. Пра тое, якім чынам гэта здарылася, гутарка далей.\nШырскія хобіты, якіх гэты расповед і тычыцца, у дні спакою ды росквіту былі народам жыцьцярадасным. Адзеньне апраналі зыркае, часьцей за ўсё жоўтае й зялёнае. Абутку звычайна не насілі, бо мелі на падэшвах тоўстую скуру, дый ногі ў іх зарасталі густой кучаравай поўсьцю, звычайна бурай, вельмі падобнай на тую, што расла ў іх на галовах. Таму адзіным рамяством, мала ў іх распаўсюджаным, было шавецтва. Але ж шмат чаго іншага яны рабілі добра й удала, бо рукі мелі здатныя ды спрытныя. Твары хобіцкія калі не прыгожыя, дык прыемныя й добразычлівыя: акруглыя, з бліскучымі вачыма й чырвонымі шчокамі, з ратамі, якія заўсёды гатовыя засьмяяцца, есьці й піці. І сапраўды, сьмяяліся яны, елі й пілі часта й ад пуза, пажартаваць любілі таксама, хоць і па-простаму, без асаблівых хітрыкаў, а ўжо сілкаваліся разоў шэсьць на дзень (вядома, калі толькі выпадала). Былі гасьцінныя, зь вялікай ахвотай ладзілі вечарыны зь бяседамі ды весяліліся на іх, любілі даваць падарункі й яшчэ болей – атрымліваць.\nЯсна, што хоць хобіты й падаюцца цяпер людзям чужынцамі, яны – блізкая іх радзіна, значна бліжэйшая за эльфаў і нават за гномаў. У старажытнасьці яны й размаўлялі людзкою моваю, хоць і па-свойму, а звычаі ды звычкі мелі вельмі падобныя да чалавечых. Але ж у якой менавіта ступені людзі радзіна хобітам, цяпер высьветліць цяжка. Крыніцы паходжаньня хобітаў губляюцца недзе ў Даўніх Днях, пазабытых і цьмяных. Хібы што эльфы яшчэ захавалі зьвесткі пра тыя дні, але ж толькі датычныя эльфавай гісторыі. Зьвесткі пра людзей трапляюцца зрэдку, а пра хобітаў і ўвогуле нічога няма. Хоць бясспрэчна: хобіты ціха жылі сабе ў Міжзем'і задоўга да таго, як на іх зьвярнулі ўвагу іншыя плямёны. У сьвеце шмат дзівосных пачвараў ды стварэньняў, і нейкае там племя маленькіх чалавечкаў нікому асабліва цікавае не было – пакуль дзякуючы Більба й ягонаму пляменьніку Фрода хобіты раптам (без уласнай на тое ахвоты) не зрабіліся знакамітымі й уплывовымі й праблемы іх сталі хваляваць Мудрых зь Вялікімі.\nЧас той, Трэцяя эпоха Міжзем'я, даўно мінуў, зьмяніліся нават абрысы земляў, але ж краі, дзе жылі хобіты, безумоўна, – тыя самыя, там яны жывуць і цяпер: паўночны захад Старога Сьвету, на ўсход ад мора. Дзе яны жылі да таго, нават у Більбавы часы аніякіх зьвестак не захавалася. Прыхільнасьці да навук (апрача вывучэньня радаводу) сярод хобітаў амаль не назіралася, хоць у старэйшых сямействах і сустракаліся тыя, хто дасьледаваў сямейныя запісы й нават зьбіраў ад эльфаў, людзей ды гномаў зьвесткі пра старажытнасьць і далёкія краіны. Адмысловыя хобіцкія запісы датуюцца засяленьнем Шыру, а самыя старыя паданьні распавядаюць толькі пра Вялікае Падарожжа перад засяленьнем. Тым ня менш з тых паданьняў, ды яшчэ з асобных словаў ды захаваных звычаяў, відавочна, што раней хобіты жылі на Ўсходзе – як і многія іншыя плямёны. У найстаражытнейшых паданьнях, здаецца, прамільгваюць водгукі тых часоў, калі хобіты жылі ў далінах паблізу верхавінаў Андуйну, між ускрайкам Вялікага Зеленалесься ды Туманнымі гарамі. Чаму яны выправіліся ў доўгую, цяжкую й недарэчную вандроўку ў Эрыядар, цяпер высьветліць цяжка. У паданьнях гаворыцца пра тое, што людзей стала зашмат і што на Вялікую пушчу лёг Цень і яна азмрочылася. Нават звацца стала па-новаму – Ліхалесьсе.\nЯшчэ да вандроўкі праз горы хобіты падзяляліся на тры крыху розныя роды: Скурланогі, Каранюкі ды Беласкуры. Скурланогі былі меншыя ростам і больш зграбныя постацьцю, цямнейшыя скурай, мелі асабліва спрытныя рукі й ногі й жытлом абіралі часьцей за ўсё схілы пагоркаў ды стромаў. Каранюкі мелі шырачэйшыя ды больш каранастыя постаці, ногі й рукі – большыя ды мацнейшыя, сяліліся Каранюкі па роўнядзях ды рачных берагах. Беласкуры былі насамрэч сьвятлейшыя скурай і валасамі, худзейшыя й вышэйшыя ростам за астатніх. Яны любілі дрэвы й жылі побач зь лесам.\nСкурланогі ў старажытнасьці жылі ў перадгор'ях і добра стасункавалі з гномамі. Скурланогі першыя рушылі на захад і бадзяліся па Эрыядары, дабіраючыся ажно да Наветранай стромы, пакуль астатнія яшчэ жылі сабе ў Дзіказем'і. Вось яны былі самыя хобіцкія хобіты й самыя сярод хобітаў шматлікія. Іх жаданьне ўкараніцца дый жыць спакойна на адным месцы было наймацнейшае, і яны даўжэй за ўсіх захавалі даўнюю звычку жыць у пячорах ды норах.\nБеласкуры былі самым малым племем і жылі на поўначы. Бліжэй за іншых сябравалі з эльфамі, імкнуліся да майстэрства ў мовазнаўстве ды сьпевах больш, чым у рамёствах, і здаўна паляваньне любілі болей за працу на зямлі. Яны перайшлі горы на поўнач ад Раздолу й спусьціліся ўздоўж ракі Інеі. У Эрыядары яны неўзабаве зьмяшаліся зь іншымі родамі, што прыйшлі раней за іх, але ж праз большую дзёрзкасьць ды авантурнасьць часта рабіліся правадырамі й верхаводамі каранюкоўскіх і скурланогаўскіх кланаў. Нават у Більбавы часы легкасхоўская кроў моцна адчувалася сярод такіх найвялікшых сямействаў, як Хваты ды гаспадары Прыбычча.\nУ заходніх землях Эрыядару, паміж Туманнымі гарамі ды хрыбтом Люн, хобіты сустрэлі й эльфаў, і людзей. Жылі яшчэ там дунаданы, нашчадкі Вышніх людзей, што прыйшлі з-за мора, з Заходняга Краю. Але ж іх заставалася ўсё меней, і іх землі Паўночнага каралеўства хутка ператвараліся ў пустэчу. Для прышлых месца хапала, і праз колькі часу хобіты пачалі сяліцца цэлымі пасёлкамі й вёскамі. Гэтыя ранейшыя селішчы большай часткаю зьніклі й былі забытыя задоўга да тых дзён, пра якія тут расповед, аднак адны зь першых дый найістотнейшых яшчэ існавалі, хоць і зьменшыліся, – вёскi Прыгор'е ды Прычыцы вёрстаў сорак на ўсход за мяжу Шыру.\nБясспрэчна, тады хобіты й вывучыліся пісьменнасьці, пераняўшы яе ў дунаданаў, якія, у сваю чаргу, калісьці навучыліся ад эльфаў. Тады яны забыліся на мовы, якімі карысталіся раней, і пасьля заўжды ўжывалі агульную мову, гэтак званая "заходніца", распаўсюджаная ва ўсіх каралеўскіх землях ад Арнору да Гондару й па ўсіх марскіх узьбярэжжах – ад Бэльфаласу да Люну. Вядома, яны захавалі й колькі ўласных словаў, а акрамя таго – назвы месяцаў і дзён тыдня й вялікую колькасьць імёнаў.\nТым часам хобіцкія паданьні сталіся гісторыяй і пачаўся адлік гадоў. У тысяча шэсьцьсот першым годзе Трэцяй эпохі браты-легкасховы Марка й Бланка атрымалі дазвол ад найвышэйшага караля ў Форнасьце, пакінулі Верасоўе й на чале натоўпу хобітаў пераправіліся праз бурую раку Барандуйн. Прайшлі яны праз Каменналучны мост, збудаваны яшчэ ў часы магутнасьці Паўночнага каралеўства, і занялі ўсе землі за ім ажно да Далёкіх нізінаў. Узамен ад іх патрабавалася толькі трымаць Каменналучны мост у парадку, як і астатнія масты й шляхі, спрыяць каралеўскім ганцам ды прызнаваць каралеўскую ўладу.\nТак пачаліся Шырскія гады, бо год пераходу праз Бранявін (гэтак хобіты перайначылі назоў) стаў першым годам Шыру й усе даты пачалі адлічвацца менавіта ад яго. Хобіты адразу ж палюбілі свае землі, абжыліся ў іх ды зноў зьніклі з эльфскай і людзкой гісторыі. Хоць і лічылі сябе каралеўскімі падданымі, але ж, фактычна, іх узначальвалі ўласныя правадыры, і ў справы за межамі Шыру яны аніякім чынам ня ўблытваліся. Лічыцца сярод іх, што на апошнюю бітву ля Форнасту з ангмарскім Каралём-Ведзьмаком Шыр выправіў колькі лучнікаў. Аднак у людзкіх летапісах ды паданьнях пра гэта ня згадваецца. Менавіта тая вайна й скончыла існаваньне Паўночнага каралеўства. Ад таго часу хобіты ўзялі зямлю ва ўласнае валоданьне й выбіралі сярод сваіх правадыроў тана, каб ён прадстаўляў каралеўскую ўладу ў адсутнасьць караля. Потым каля тысячы гадоў войны іх амаль не краналі. Пасьля Чорнага мору ў 37-м годзе хобіты памнажаліся й багацелі ажно да Доўгай зімы й галадамору сьледам за ёй. Тысячы й тысячы памерлі з голаду. Але ж падчас нашага расповеду нават і галодныя гады Недароду (1158 – 1160) засталіся далёка ў мінулым, хобіты зноў прызвычаіліся да дабрабыту й заможнасьці. Землі іх былі лагодныя й урадлівыя, і хоць дасталіся запустэчанымі, цяпер былі добра абробленыя. У часіны росквіту Паўночнага каралеўства тут было шмат фэрмаў, палёў, вінагроньнікаў ды лясоў.\nМела хобіцкая краіна сорак вёрстаў з усходу на захад, ад Далёкіх нізінаў да моста праз Бранявін, і пяцьдзясят вёрстаў ад верасовых пустэчаў на поўначы да паўднёвых балотаў. Назвалі яе хобіты Шыр, таму што была яна шырокая, падуладная хобіцкаму тану й добра ўпарадкаваная. Вось у гэтым прыемным кутку сусьвету яны ладзілі сваё файна ўладкаванае жыцьцё й зьвярталі ўсё менш і менш увагі на замежавы сьвет, дзе адбываліся падзеі даволі-такі змрочныя. Урэшце, хобіты палічылі, што дабрабыт і спакой – рэчы, уласьцівыя ўсяму Міжземнаму сьвету й кожнай разумнай у ім істоце. Яны забыліся ці не зьвярталі аніякай увагі нават і на тое невялікае, што ведалі пра Ахоўнікаў, чыім дбаньнем і зьберагаўся доўгі спакой Шыру. Фактычна, іх пільнавалі ды сьцераглі, аднак яны гэтага ня памяталі.\nАніколі аніякія хобіты не былі ваяўнічыя й адзін з адным ня біліся. У даўніну, вядома, ім давялося пастаяць за сябе й сваё месца ў суворым сусьвеце, аднак у Більбавы дні гэта была ўжо надта даўняя гісторыя. Апошняя перад часамі нашага расповеду бітва ў Шыры здарылася за межамі жывой памяці: у 1147 годзе, на Зялёных Палях, дзе Бандабрас Хват адбіў оркскае нашэсьце. Нават і надвор'е паступова мякчэла, і ваўкі, што калісьці ў асабліва лютыя зімы прыходзілі па здабычу з Поўначы, засталіся толькі ў прадзедаўскіх байках. Таму, хоць троху зброі й захоўвалася ў Шыры, трымалі яе большай часткай як хатняе ўпрыгожаньне, папаразьвешанае над агменямі ці па сьценах ці сабранае ў музэі Міхальскага Выкапу. Музэй той называўся Адметнік, бо рэчы, відавочна непатрэбныя, але якія шкада выкінуць на сьметнік, называліся адмецьце. У хобіцкіх хатах яно зьбіралася сапраўды дзівосным чынам, і шмат падарункаў, якія абыходзілі ўсё навакольле, былі менавіта адмецьцевага паходжаньня.\nЦікава, што нягледзячы на спакой і дабрабыт, хобіты заставаліся народцам даволі дужым ды моцным. Прыбіць ці запалохаць іх – калі ўжо да таго справа даходзіла – было ня так проста. Можа, і ўтульнасьць сваю з раскошай яны так любілі не ў апошняй ступені таму, што маглі някепска абыходзіцца й бяз гэтага, калі даводзілася. Усялякія напасьці ад ворагаў, надвор'я ці іншых недарэчнасьцяў пераносілі, моцна зьдзіўляючы тых, хто меркаваў пра хобітаў толькі па іх выдатна наетых брушках ды тварах. Нават і да свары справы ў іх даходзілі зрэдку, і для забавы яны ніколі не палявалі, аднак жа на зброю не зусім забыліся й пры неабходнасьці давалі супраціўнікам шмат клопату. Трапна стралялі, бо мелі востры зрок, дый пацэліць маглі ўдала – і не толькі з лукамі й стрэламі спрытна абыходзіліся. Калі ўжо хобіт нахіляўся па камень, усялякі шкадлівы зьвер ведаў, што трэба хутчэй хавацца.\nЯк лічылі самі хобіты, усе яны з даўніны жылі ў норах і нават цяпер утульней за ўсё пачуваліся менавіта там. Вядома, цягам часу ім давялося прызвычаіцца й да іншага жытла. Фактычна, напрыканцы Трэцяй эпохі ў Шыры толькі самыя багатыя ды самыя бедныя хобіты яшчэ трымаліся старога звычаю. Найбяднейшыя жылі ўвогуле ў зямлянках найпрымітыўнейшага кшталту: проста дзірка ў глебе з адным вакенцам ці ўвогуле безь яго. Багацейшыя ж будавалі шыкоўныя ўзоры традыцыйнага жыцьцясховішча. Але ж прыдатныя для гэткіх вялікіх ды шматгалінных тунэляў (называных сьміялы) месцы трапляліся не паўсюль, і па роўнядзях і далінах хобіты, памножыўшыся, будавалі наземныя дамы. На самай справе, цяпер і ў той мясцовасьці, дзе было шмат пагоркаў, і нават у старэйшых паселішчах – у Хобіцку й Хват-Гарадку ці галоўным шырскім гарадку Міхальскім Выкапе на Белых Панізьзях – было шмат драўляных, мураваных і цагляных пабудоваў. Яны асабліва падабаліся млынарам, кавалям, вазьнякам ды сучыльнікам і іншаму рамеснаму народу накшталт таго. Бо нават і жывучы ў норах, хобіты здаўна прызвычаіліся будаваць пуні й майстэрні.\nКажуць, звычка гэтая пайшла ад пасельнікаў Багнючынаў, што ў панізьзях ля Бранявіну. Хобіты гэтай часткі Шыру – Усходняга падзелу – былі й ростам крыху вышэйшыя, цяжканогія, а ў непагадзь насілі гномскія боты. Вядома ж, па крыві былі амаль што чыстыя Каранюкі – шмат у каго й валосьсе расло на падбародзьдзях. Ані ў Скурланогаў, ані ў Беласкураў аніякіх прыкметаў барады не зьяўлялася. І сапраўды, народзец на Багнючыны ды ў Прыбычча, што на ўсходнім беразе Бранявіну, прыйшоў аднекуль з поўдня й пазьней за астатніх. Таму й мелі яны шмат дзівосных імёнаў і словы такія ўжывалі, якія нідзе болей у Шыры не пачуеш.\nВерагодна, уменьне будаваць хобіты разам з шматлікімі іншымі рамёствамі перанялі ў дунаданаў. Зь іншага боку, маглі й вывучыцца прама ад эльфаў, першых настаўнікаў людзей на пачатку чалавечай гісторыі. Бо й Вышэйшыя Эльфы ў той час яшчэ не пакінулі Міжзем'е, асталяваўшыся ў Сівых Заванях на захадзе ды ў іншых мясьцінах непадалёк ад Шыру. За заходнімі балотамі на Вежавых гарах стаялі тры эльфскія вежы, пабудаваныя ў пракаветныя гады. У месяцовым сьвятле яны зьзялі далёка навокал. Найвышэйшая зь іх была найдалейшая, яна стаяла самотна на зялёным кургане. Хобіты Заходняга падзелу казалі, што зь вяршыні гэтай вежы можна пабачыць мора, аднак жа ніхто ня памятае, ці ўскараскваліся на яе хобіты хоць калі-небудзь. Сапраўды, зусім няшмат хобітаў бачылі мора ці плавалі па ім і яшчэ меней вярнуліся дахаты, каб пра гэта распавесьці. У большасьці хобіты нават на рачулкі ды чоўнікі паглядалі з глыбокім недаверам і самі плаваць ня ўмелі. Гады Шыру доўжыліся, і зь іх цягам хобіты ўсё радзей размаўлялі з эльфамі, сталі баяцца іх і зь недаверам ставіліся да тых, хто яшчэ стасункаваў зь імі. Самое слова "мора" стала вызначаць для хобітаў нешта жудаснае, і яны нават і пазіраць перасталі на заходнія горы.\nХоць рамяство будаваньня, мажліва, і прыйшло ад людзей ці эльфаў, будавалі хобіты на свой асаблівы лад. Аніякіх вежаў – а хацінкі нізкія, доўгія й надзвычай утульныя. Спачатку хаты ўвогуле нагадвалі сьміялы – зь сьценамі, якія пучыліся вонкі, з стрэхамі, крытымі саломай ці дзірваном. Аднак гэтак будавалі толькі ў першыя шырскія гады. З таго часу многае зьмянілася, бо шмат перанялі ў гномаў, вынайшлі самі й навучыліся рабіць лацьвей і зручней. Хоць даўняя й непераадольная звычка да круглых вокнаў і круглых дзьвярэй так і засталася адметнай рысай хобіцкай архітэктуры.\nУ вялікія хатах ды норах у хобітаў звычайна жылі немаленькія сем'і (Більба й Фрода ў сваім бабыльстве былі вельмі адметным выключэньнем – як і ў іншых рэчах, напрыклад, у сяброўстве з эльфамі). Часам у адным шматтунэлевым продкавым жытле – у хватаўскіх Вялікіх Сьміялах, напрыклад, ці бронь-бычаўскай Прырэчнай Сядзібе – жылі сабе мірна (ну, ці амаль што так) мноства сваяцкіх пакаленьняў. Ва ўсялякім выпадку, хобіты вылучаліся сямейнасьцю й да ўсялякага сваяцтва ставіліся вельмі паважліва. Высьвятлялі ўсё, малюючы доўгія ды незьлічона разгалінаваныя генэалягічныя дрэвы. У зносінах з хобітамі надта істотна памятаць, хто каму радзіна ды ў якой ступені. У гэтай кнізе было б немагчыма прывесьці генэалягічнае дрэва, якое ўлічвала хоць бы найістотнейшых прадстаўнікоў найістотнейшых родаў на той час, пра які пойдзе расповед. Генэалягічныя дрэвы, што ў канцы Пунсовай кнігі Заходніх земляў, – кніга сама па сабе, якую ўсе апрача хобітаў прызнаюць надзвычай нудотнай. А хобітаў гэткія рэчы, насупраць, задавальняюць – пры ўмове, вядома, што напісана дакладна й без памылак. Хобіты любяць чытаць пра тое, што й так ведаюць, – і жадаюць, каб распаведзена было проста й прама, і безь якіх-кольвек супярэчнасьцяў.\n2. Пра люлькавую траву\nТрэба ўзгадаць яшчэ адну асаблівасьць хобітаў старадаўнасьці, дзіўны іх звычай – удыхаць ці ўцягваць у рот праз драўляныя ці гліняныя люлькі дым ад травы, якую яны называлі люлькавая трава, ці проста лісьце, – верагодна, разнавіднасьць нікацыяны. Паходжаньне гэтага звычаю (ці мастацтва, як яго завуць самі хобіты) даволі загадкавае. Усё, што было мажліва выведаць пра яго вытокі, было сабранае Мэрыядокам Бронь-Бычам (які пазьней зрабіўся Гаспадаром Прыбычча). Ён і табака Паўднёвага падзелу адыгрываюць пэўную ролю ў нашым расповедзе, таму няшкодна будзе працытаваць уводзіны да ягонага "Травазнаўства Шыру":\n"Гэнае майстэрства – адзінае, што мы бясспрэчна можам лічыць нашым уласным вынаходніцтвам. Калі хобіты ўпершыню пачалі паліць, не гаворыцца ані ў адным паданьні ці сямейнай гісторыі. З часоў незьлічоных хобіцкі народ паліў розныя зёлкі, больш ці менш смуродлівыя. Але ж усе пагаджаюцца, што Тобальд Рагадзьмуўца з Доўгіх Панізьзяў, у Паўднёвым падзеле, першы ўзгадаваў сапраўдную люлькавую траву ў сваім садзе ў часы Ізэнгрыма Другога – недзе каля 1070-га году паводле шырскага адліку. Найлепшая ва ўсім Шыры табака й цяпер менавіта адтуль – асабліва ж гатункі, вядомыя як Панізовае лісьце, Стары Тобі ды Паўночная зорка.\nПра тое, як старына Тобі натрапіў на сваю зёлку, зьвестак не захавалася, і не распавёў ён пра гэта нават перад сьмерцю. Безумоўна, пра зёлкі ён ведаў шмат, але ж асабліва не вандраваў. Кажуць, што ў маладосьці заносіла яго ў Прыгор'е, аднак бясспрэчна – далей ад Шыру ён не трапляў. Таму цалкам верагодна, што сваю траву ён знайшоў у Прыгор'і, дзе яна й цяпер добра расьце на паўднёвых схілах пагоркаў і стромаў. Прыгорскія хобіты сьцьвярджаюць, што яны першыя прыдумалі па-сапраўднаму паліць люлькавую траву. Вядома, яны пра ўсё баюць, што вынайшлі ды прыдумалі раней за шырскіх хобітаў, якіх завуць "каляністамі". Але ж менавіта ў гэтым выпадку яны, як я лічу, маюць рацыю. Бясспрэчна, менавіта зь Прыгор'я звычка паленьня распаўсюдзілася цягам апошніх стагодзьдзяў сярод гномаў і да іх падобнага народу – Сьледапытаў, Чараўнікоў – дый проста ўсялякіх вандроўнікаў, якія й патудзень часта сустракаюцца на гэтым старажытным скрыжаваньні шляхоў. Радзіма й цэнтр майстэрства паленьня, гэткім чынам, – стары прыгорскі шынок "Скаклівы конік", якая належыць сям'і Масьлякоў з пракаветнай даўніны.\nУ той самы час, мае ўласныя назіраньні падчас шматлікіх маіх вандровак на поўдзень пераканалі мяне, што люлькавая трава паходзіць ня з нашых кутоў, а патрапіла на поўнач зь ніжніх плыняў Андуйну. А туды, падаецца мне, завезьлі яе з-за мора людзі Захаду. Яна паўсюць расьце дзічком у Гондары й вырастае нашмат буйнейшай і больш сакавітай, чым на поўначы, дзе ўвогуле яе па-за садамі ці гародамі ня знойдзеш, дый там яна добра расьце толькі ў цёплых, схаваных ад халадоў месцах накшталт тых самых Доўгіх Панізьзяў. Людзі Гондару называюць яе салодкі галенас і цэняць хіба што за водар кветак. З Гондару, верагодна, траву цягам доўгіх стагодзьдзяў – ад Элендыля да нашых дзён – завезьлі па Травашляху на поўнач. Але нават дунаданы Гондару прызнаюць: хобіты першыя дадумаліся класьці траву ў люлькі ды паліць. Нават Чараўнікі такога ня ўцямілі. Хоць адзін вядомы мне Чараўнік засвоіў нашае майстэрства даўным даўна й дасягнуў у ім ня меншых вышыняў, чым у любой іншай справе, за якую толькі браўся".\n3. Аб уладкаваньні Шыру\nСкладалі Шыр чатыры чвэрткі, ці падзелы, пра якія ўжо згадвалася: Паўночны, Паўднёвы, Заходні ды Ўсходні. Яны, у сваю чаргу, падзяляліся на часткі. Тыя ўжо называліся па імёнах найвыдатнейшых і найгалоўнейшых родаў, хоць падчас нашага расповеду ня ўсе гэтыя назвы адпавядалі рэчаіснасьці. Хваты амаль усе жылі ў Хват-Гарадку, але ж тое наўрад ці мажліва казаць пра Торбінсаў ці Мудрагеляў. Акрамя падзелаў, у складзе Шыру лічыліся Ўсходняя ўкрайна, ці Прыбычча, ды Заходняя ўкрайна, далучаная да Шыру ў 1462-м годзе.\nШыр падчас нашага расповеду амаль што й ня меў аніякага "ўраду". Рады самі вырашалі свае справы. Вырасьціць ежу ды зьесьці яе – гэта й займала большасьць хобіцкага часу. У іншых справах хобіты былі звычайна шчодрыя, не зайздросьлівыя й на лёс асабліва не наракалі, таму сядзібы, фэрмы, майстэрні ды крамкі мірна пераходзілі ад бацькоў дзецям з пакаленьня ў пакаленьне.\nВядома, яшчэ памяталі й пра ўладу караля ў Форнасьце, ці, як яго называлі хобіты, Паўночнай Гародні. Між тым, караля на поўначы не было ўжо болей за тысячу гадоў і руіны Паўночнай Гародні парасьлі травой. Але ж хобіты яшчэ казалі пра разбэшчаных ды нягодных істотаў (накшталт троляў), што яны – без караля ў галаве. Самі хобіты лічылі, што ўсе законы паходзяць з старажытнасьці, менавіта ад каралёў, і законам гэтым падпарадкоўваліся з уласнага жаданьня, таму што былі каралеўскія законы Правільнымі статутамі (як самі хобіты кажуць) – і старажытнымі, і справядлівымі.\nЗдаўна Хваты былі, бясспрэчна, найвыдатнейшым родам Шыру. Некалькі стагодзьдзяў таму пасада тана перайшла да іх ад Старабычаў, і найстарэйшы Хват дасюль носіць тытул тана. Тан склікае агульнашырскі сход і ўзначальвае шырскае рушэньне й шырскае войска. Але робіцца гэта толькі падчас вялікай небясьпекі, якой ужо даўно не здаралася, і таму танства цяпер, хутчэй, проста ганаровае прозьвішча. Хваты карысталіся й карыстаюцца асаблівай павагай, бо яны й шматлікія, і надзвычай заможныя. Яшчэ ў кожным іх пакаленьні абавязкова нараджаўся які-небудзь дзіўнаваты ці нават авантурнага складу Хват. На гэткія рысы характару хобіты паглядалі кепска, аднак ставіліся ўсё ж досыць цярпліва (дзівосы багатых, вядома). Усталяваўся звычай клікаць найстарэйшага ў гэтым родзе Наш Хват, дадаюча да імя, калі трэба, і нумар: напрыклад, Ізэнгрым Другі.\nАдзіным сапраўдным прадстаўніком шырскай улады ў той час быў галава Міхальскага Выкапу (і ўсяго Шыру), якога выбіралі раз на сем гадоў на Вольным кірмашы ў Белых Панізьзях, на Ліпкі – сьвята паловы лета. Галава меў адзіны афіцыйны абавязак у якасьці менавіта галавы – ачольваць бяседы з нагоды шырскіх сьвятаў, даволі частых. Аднак жа пасады Галоўнага Паштмайстра ды Шырыфа сумяшчаліся з кіраўніцтвам, і таму яму даводзілася й Пошту даглядаць, і Ахову. Толькі гэтыя дзьве афіцыйныя ўправы ў Шыры й меліся. Пошта рабіла нашмат болей клопатаў за Ахову. Пісьменнасьцю валодалі далёка ня ўсе хобіты, але ж тыя, што валодалі, няспынна пісалі й пісалі ўсім сваім сябрам (і выбранай частцы сваякоў), калі толькі тыя жылі за межамі шпацыру пасьля сьняданку.\nШырыфамі хобіты называлі сваіх ахоўнікаў, вартаўнікоў спакою й дабрабыту. Вядома, нейкай асаблівай уніформы ў іх ня мелася (бо што такое "ўніформа", хобіты ня ведалі), насілі на капелюшы пяро й вартавалі пераважна зьвяроў – каб у якую шкоду ня ўлезьлі. Было іх па тры ў кожным падзеле – для Ўнутраных справаў, як кажуць. Крыху болей склікалася – у залежнасьці ад патрэбы – даглядаць за межамі ды сачыць, каб прышлыя, вялікія ці малыя, шкоды не нарабілі.\nНа пачатку нашага расповеду колькасьць прымежнікаў, як іх называлі, значна павялічылася. Тут і там пасяляне скардзіліся на чужынцаў ды ўсялякіх пачвараў, што шлындаюць ля межаў ці нават па-за імі. Бо падступалі часы небясьпечныя, вядомыя толькі з даўніх паданьняў ды казак. Зрэдку хто зьвяртаў увагу на трывожныя прыкметы пераменаў, нават і сам Більба. Шэсьцьдзесят гадоў мінула зь яго помнай вандроўкі, ён сягнуў узросту вельмі старога нават паводле хобіцкіх вымярэньняў – а хобіты звычайна дажывалі да сотні й болей. Скрыні з здабыткам, прывезеным з той вандроўкі, відавочна, былі далёка да спусташэньня – а ў якой ступені далёка, Більба не распавядаў нікому, нават свайму найулюбёнейшаму пляменьніку Фрода. А яшчэ Більба захоўваў, анікому не паказваючы, дзівосны пярсьцёнак, які прыдбаў падчас той вандроўкі.\n4. Пра знаходку пярсьцёнка\nЯк пра тое распаведзена ў "Хобіце", аднойчы ля Більбавых дзьвярэй зьявіўся вялікі чараўнік Гэндальф Сівы, а зь ім – трынаццаць гномаў: сам нашчадак каралёў Торын Дубатарч і дванаццаць спадарожнікаў яго выгнаньня. Зь імі Більба, не перастаючы зьдзіўляцца гэткай сваёй дзёрзкасьці, красавіцкай раніцаю 1341-га году паводле шырскага адліку выправіўся па вялікі скарб гномскіх Каралёў-пад-Гарой да Эрэбару ў Доле, далёка на ўсходзе. Авантура завершылася пасьпяхова, цмок, які ахоўваў скарб, загінуў. Пасьля гібелі цмока адбылася Бітва Пяці Войскаў, у якой загінуў Торын. Шмат гераічнага зьдзейсьнілася, але ж усё было б вартае ня болей як некалькіх радкоў у доўгім летапісе Трэцяй эпохі, калі б не маленькі выпадак (магчыма, зусім не выпадковы выпадак). На высокім перавале праз Туманныя горы па шляху да Дзіказем'я на вандроўнікаў напалі оркі. І так здарылася, што Більба згубіўся ў чорных оркаўскіх тунэлях глыбока пад гарамі й там, у паўнюткай цемры, навобмацак натрапіў на пярсьцёнак, які ляжаў на падлозе. Більба падалося – пашанцавала, дый усё. Ён схаваў пярсьцёнак у кішэню.\nНамагаючыся знайсьці выйсьце, Більба спусьціўся да самых горных каранёў і ня ведаў, куды ісьці далей. А там на выспачцы пасярод халоднага цёмнага возера жыў Глыкс – агідная маленькая пачварка. Глыкс плаваў у чоўніку, падграбаючы пляскатымі ступакамі, углядаўся ў цемру бляднымі пранізьлівымі вачыма, лавіў сьляпую рыбу доўгімі пальцамі ды жэр яе жыўцом. Ён што заўгодна мог зжэрці жыўцом, нават орка, калі толькі шанцавала цішком ухапіць і прыдушыць без асаблівых намаганьняў. Ён здаўна, калі яшчэ жыў пад сонцам, валодаў дзівосным скарбам – залатым пярсьцёнкам, які рабіў свайго гаспадара нябачным. Адзін гэты пярсьцёнак ён любіў, называў "мая каштоўнасьць", размаўляў зь ім, нават калі ня меў з сабою. Бо трымаў яго ў патаемнай дзірцы на сваім востраве й насоўваў на палец, толькі калі выходзіў паляваць ці віжаваць за оркамі ў тунэлях.\nМажліва, ён адразу напаў бы на Більба, калі б меў з сабою пярсьцёнак, аднак пярсьцёнка не было, а хобіт да таго ж трымаў руку на эльфскім кордзе. Таму, каб выйграць час, Глыкс прапанаваў згуляць у загадкі: калі Більба не адкажа, Глыкс яго зжарэ, а калі Глыкс прайграе, то пакажа, як жадае Більба, шлях на паверхню.\nДругой надзеі Більба ня меў, дзе выхад, ня ведаў – і таму згадзіўся. Яны загадалі адзін аднаму мноства загадак, і ўрэшце Більба выйграў, хутчэй, выпадкова (ці так падалося), чым розумам. Бо ён ня мог прыдумаць, што загадаць Глыксу, і мацаючы ў задуменьні па кішэнях, натрапіў на пярсьцёнак, пра які ўжо быў забыўся, і сказаў, зьдзівіўшыся, уголас: "А што ж гэта такое ў маёй кішэні?" Глыкс адгадаць ня здолеў, хоць і патрабаваў тры спробы.\nНапэўна, можна й паспрачацца, сапраўдная гэта была "загадка" ці проста "пытаньне", а не загадка паводле суворых правілаў гэтай гульні. Тым не менш, усе пагаджаюцца, што раз Глыкс прыняў загадку й спрабаваў адказваць, ён быў ужо абавязаны падпарадкавацца правілам. Більба прымушаў яго стрымаць слова, бо аніякага даверу да сьлізкага пачварня не меў, – але ж марна. Хоць гульня ў загадкі лічылася вельмі істотнай і непарушнай, блізкай да клятвы, і толькі самыя злаўмысныя ды нягодныя істоты асьмельваліся парушыць яе правілы, Глыкс і сапраўды задумаў здраду, бо за доўгія гады адзіноты й цемры душа яго зрабілася чорнай. Глыкс уцёк, дабраўся да недалёкай сваёй выспачкі, пра якую Більба не здагадваўся, і палез па пярсьцёнак. Глыкс згаладаўся, раззлаваўся, а з сваёй "каштоўнасьцю" на пальцы мог ужо не баяцца аніякай зброі.\nАле ж пярсьцёнка на востраве не было. Глыкс згубіў яго, пярсьцёнак зьнік. Ад Глыксавага ляманту Більба скалануўся. У чым справа, ён не зразумеў. Затое Глыкс зразумеў – позна. Ён загаласіў: "Ш-што ў ягоныхх кішэнікаххх?!" Яго вочы зазьзялі зялёным полымем. Ён шалёна ірвануў назад – забіць хобіта ды ўратаваць сваю "каш-штоўнасссьць". Більба адчуў небясьпеку й кінуўся наўцёкі па тунэлі, наўздагад, толькі каб далей ад вады – і зноў яму пашэнціла. Уцякаючы, сунуў руку ў кішэню, а пярсьцёнак нібы сам сабою насунуўся на палец. Гэтак і выратаваўся, бо Глыкс прабег, не заўважыўшы хобіта, і памчаўся да выхаду, каб ля яго падпільнаваць "злодзея". Більба асьцярожненька пракраўся за ім, чуючы, як Глыкс лаецца й размаўляе сам з сабою пра сваю "каштоўнасьць". З той размовы Більба й здагадаўся пра пярсьцёнкавы ўласьцівасьці, і пасярод цемры ў яго нарадзілася надзея: разам зь дзівосным кляйнодам знайшоўся й шанец уцячы ад оркаў і Глыкса.\nУрэшце, абодва дабраліся да непрыкметнага праходу, які вёў да ніжняй гоблінскай брамы на ўсходнім краі гор. Там Глыкс стаў на кукішкі, прынюхваючыся ды прыслухоўваючыся. Більба хацеў пырнуць яго кордам. Аднак пашкадаваў небараку. Хоць ад пярсьцёнка ня мог адмовіцца, бо той быў адзінай надзеяй выратавацца, – выкарыстаць яго, каб забіць няшчасную пачвару, ня мог. Нарэшце, сабраўшыся з духам, хобіт пераскочыў праз Глыкса ў цемры й памчаўся прэч па тунэлі, пачуўшы за сьпінаю крыкі адчаю й нянавісьці: "Злодзей! Злодзей! Торбінс-с-с!! Назаўс-сёды ненавісс-с-ны!!!"\nЦікава, што спадарожнікам Більба распавёў цалкам іншае: нібыта Глыкс паабяцаў яму "падарунак", калі Більба выйграе. А калі Глыкс выправіўся на востраў па "падарунак", то ўбачыў, што ягоны кляйнод, чароўны пярсьцёнак, падараваны яму шмат гадоў таму на дзень народзінаў, зьнік. Наш хобіт здагадаўся, што ягоная знаходка й ёсьць той самы пярсьцёнак. Выйграўшы гульню, Більба меў права ўтрымаць яго. І анічога не сказаў пра яго Глыксу, бо, вядома, трэба ж было выратоўвацца, і таму замест падарунку прымусіў Глыкса паказаць шлях да выхаду. У Більбавых запісах засталася менавіта гэтая вэрсія, і ён яе не зьмяніў нават пасьля рады ў Эльранда. Відавочна, так яна ўвайшла і ў арыгінал Пунсовай кнігі, і ў яе сьпісы-копіі, і ў скарочаныя пераказы. Але ж шмат у якіх сьпісах распаведзеная й сапраўдная гісторыя (як іншая вэрсія), складзеная, безумоўна, паводле нататкаў Фрода ці Сэмвайза. Абодва вызналі праўду, аднак (як падаецца) не хацелі выкрэсьліваць анічога напісанага рукою старога хобіта.\nГэндальф жа адразу не паверыў у Більбаву гісторыю й вельмі зацікавіўся пярсьцёнкам. Урэшце, пасьля доўгіх допытаў ды роспытаў праўду ён зь Більба такі выцягнуў – ледзь не пасварыўшыся зь ім. Але чараўнік палічыў тое вартым праўды. Таксама надта істотным – і трывожным – яму падалося, што хобіт не сказаў праўды адразу. Ня ў звычцы гэта было ў Більба. І ўвогуле, ідэю гэткага "падарунку" хобіт ня сам вынайшаў, а падхапіў, падслухоўваючы Глыксаву балбатню. Глыкс шмат разоў назваў пярсьцёнак "падарункам на дзень народзінаў". І Гэндальф занепакоіўся, і зьвярнуў асаблівую ўвагу на гэта, аднак – як будзе бачна ў нашай кніге – поўную праўду ён ня ведаў яшчэ шмат гадоў.\nПра астатнія Більбавы прыгоды распаведзена ў іншай кнізе, і тут мы пра іх згадваць ня будзем. Дастаткова сказаць, што пярсьцёнак дапамог яму ўцячы ад оркаў-вартаўнікоў ды знайсьці сваіх паплечнікаў. Потым Більба неаднойчы карыстаўся пярсьцёнкам, у асноўным, каб выратаваць сяброў, – але ж трымаў яго ў сакрэце, пакуль толькі мог. Вярнуўшыся дахаты, не распавёў пра яго нікому акрамя Гэндальфа ды Фрода, і ніхто болей у Шыры пра пярсьцёнак ня ведаў, – ці так Більба падавалася. Толькі Фрода ён паказаў свае нататкі пра вандроўку.\nКорд – Джала – Більба павесіў над агменем, дзівосную кальчугу, гномскі падарунак з цмокавай скарбніцы, аддаў на выставу ў музэй – аніякі іншы, як міхальвыкапскі Адметнік. Аднак у Торбе-пад-Стромай, у шуфлядзе, трымаў стары плашч ды капялюш, якія апранаў падчас вандроўкі. А пярсьцёнак, прычэплены да файнага тонкага ланцужку, заўсёды трымаў у кішэні.\nВярнуўся Більба дахаты дваццаць другога чэрвеня на свой пяцьдзясят другі год (1342-гі паводле шырскага адліку), і з таго часу анічога адметнага ня здарылася ў Шыры датуль, пакуль спадар Торбінс не пачаў падрыхтоўку да сьвяткаваньня свайго стоадзінаццатага дня народзінаў. Вось тут і пачынаецца наш расповед.\nПадрабязьней пра кнігу "Зьвяз Пярсьцёнка" тут.\nSun, 07/10/2011 - 17:37 — barney_brest\nКалі гэтая кніга зьявіцца? Не\nЦі гэтая кніга зьявіцца наагул?\nTue, 03/20/2012 - 09:07 — root\nці зьявіцца кніга\nвідаць, што зьявіцца толькі тады, калі будзе зробленае дадатковае выданьне або перавыданьне. на дадзены момант наклад першага тому цалкам скончыўся, і яшчэ можна неяк набыць тамы 2-гі і 3-ці, але і іх ужо няшмат...


"Хрыстос нарадзіўся! Славім яго!" - такія воклічы гучаць сёння ва ўсіх праваслаўных храмах\nНаперадзе 12 святых дзён - Каляды. Час, калі ў малітве трэба ўсхваляць з'яўленне Немаўляці Ісуса на свет. Радасць яднання з Богам падзяляецца ў хатняй атмасферы з сям’ёй. Дарэчы, праваслаўныя - самая шматлікая канфесія Беларусі: прыкладна адна другая насельніцтва. Пра традыцыі Раства раскажа Вольга Мядзведзь.\n"Хрыстос нарадзіўся! Славім яго!" - такія воклічы гучаць сёння ва ўсіх праваслаўных храмах. На свет з'явіўся Збавіцель! Раство Хрыстовае - адно з найглыбейшых хрысціянскіх святаў, якое сімвалізуе нараджэнне чалавека, якому наканавана ахвяраваць сабою дзеля выратавання людзей.\nІерэй Дзмітрый, клірык Свята-Духавага кафедральнага сабора г. Мінска: "Бог стаў да нас бліжэй, і вось такі ёсць выраз "лунае дух Раства", таму што мы прыходзім у храм і адчуваем гэтую Божую ласку, Божую літасць, так, радасць адчуваем, радасць свята. Таму што мы адчуваем, што Гасподзь знаходзіцца побач з намі, і мы закліканыя, хрысціяне закліканыя дзяліцца гэтай радасцю з навакольнымі".\nТрадыцыйна з нагоды такой радаснай і важнай для хрысціян падзеі ў храмах праходзяць святочныя набажэнствы. Прыходы па ўсёй Беларусі маліліся ў чаканні вялікага цуду. Галоўная Калядная служба адбылася ў Свята-Духавым кафедральным саборы Мінска, усяночнае дбанне ўзначаліў Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі.\nРаство - гэта найважнейшае царкоўнае свята пасля Вялікадня, уваходзіць у спіс дванадзясятых, прысвечаных падзеям зямнога жыцця Ісуса і Багародзіцы. Духавенства апранаецца ў белае адзенне як сімвал чысціні і бязгрэшнасці.\nАдрозніваецца і набажэнскі лад - чытаюцца так званыя Царскія гадзіны. Тэксты спеваў у перадкалядныя дні заклікаюць вернікаў ачысціцца ад грахоў і накіраваць позірк да Віфлеема. Пазней каноны нясуць у сабе весялосць аб цудзе, якое адбылося.\nСвята Нараджэння Божага мае працяглую падрыхтоўку - гэта сведчыць пра яго асаблівую важнасць. Храмы ўпрыгожвае сімвал надыходзячага свята - Хрыстовы яслі - і мноства хвойных кампазіцый. Цэрквы напоўненыя святлом у знак Віфлеемскай зоркі, якая ўзышла на небе ў момант нараджэння Божага Немаўляці.\nМенавіта пасля ўзыходу нябеснага свяціла завяршаецца і 40-дзённы пост.\nСям'я Баравік з Віцебска на куццю абавязкова збіраецца за сталом. У меню традыцыйна 12 страў. Асаблівая і сервіроўка: пад абрус кладуць сена. І толькі потым ставяць прыгатаваныя пачастункі, прычым выключна нішчымныя. Пачынаюць вячэру з куцці. Малодшае пакаленне выпякае мядовыя пернікі, дорыць іх гасцям, а таксама ўпрыгожвае імі ёлку.\nЯловыя галінкі ў храме Святой Жыццепачатнай Тройцы дэкараваныя старажытнаславянскім народным мастацтвам. Цацкамі з выцінанкі займаецца адна з прыхаджанак.\nДля суполкі Святой Жыццепачатнай Тройцы гэтае Раство асаблівае. Вернікі ўпершыню адзначаюць свята ў сваім храме, асвячоным гэтым летам. Божы дом узводзіўся даволі доўга, выключна за сродкі вернікаў, набажэнствы праводзіліся ў прыбудаванай капліцы і ў крыптавым храме.\nПаводле праваслаўных канонаў, пасля Раства Хрыстовага пачынаюцца Каляды - святыя дні. Гэта той час, калі лепш адкласці сур'ёзныя справы: вернікі павінны ўзносіць малітвы, славячы народжанага Хрыста. 12 радасных дзён - і завершыцца калядны перыяд 19 студзеня святам Вадохрышча.\nНа добраўпарадкаванні Брэсцкай крэпасці сёння працавалі больш чым 200 чалавек\nФінансавая міліцыя Камітэта дзяржкантролю падвяла вынікі года\nСёння медыум Лістапада - роўна сярэдзіна кінафоруму


Апазіцыя дамовілася пра каардынацыю падчас парламенцкай кампаніі\nАпазіцыйныя дэмакратычныя арганізацыі Беларусі 21 чэрвеня завяршылі працэс падпісання пагаднення аб каардынацыі сваёй дзейнасці падчас падрыхтоўкі і правядзення выбарчай кампаніі 2016 года.\nЯк паведамляе БелаПАН, пагадненне было падпісанае ў межах пастаянна дзейнага кансультатыўнага савета прадстаўнікамі Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Грамада), Беларускай партыі левых "Справядлівы свет", Руху "За Свабоду", руху "За дзяржаўнасць і незалежнасць", руху салідарнасці "Разам", незалежнага прафсаюза РЭП , аргкамітэтаў па стварэнні партыі "Беларуская хрысціянская дэмакратыя", Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада), Партыі працоўных, Партыі жанчын "Надзея", Партыі свабоды і прагрэсу.\nДакумент прадугледжвае прыняцце сумеснай заявы з прапановамі Цэнтрвыбаркаму аб павышэнні празрыстасці выбарчага працэсу, фармавання камісій і падліку галасоў.\nБакі дамовіліся распрацаваць сумесную частку паслання выбаршчыкам, узгадніць вылучэнне прадстаўнікоў ва ўчастковыя выбарчыя камісіі.\nПагадненне рэкамендуе прадстаўнікам апазіцыйных дэмакратычных арганізацый праводзіць сумесныя пікеты па зборы подпісаў за вылучэнне кандыдатаў у дэпутаты, сумесныя сустрэчы з выбаршчыкамі, а таксама ўзгадняць назіранне за падлікам галасоў.\nАкрамя таго, пагадненне прадугледжвае падрыхтоўку сумесных акцый пратэсту супраць фальсіфікацыі выбараў падчас і пасля выбарчай кампаніі. Пры гэтым бакі ўзгадняюць мэты, фарматы і планы акцый пратэсту, публічна прадстаўляюць узгодненыя планы акцый не пазней чым за тыдзень да іх правядзення.\n"Гэта максімальна, на што здольны пайсці сёння апазіцыйны рух у сумесных дзеяннях падчас выбарчай кампаніі", — заявіў БелаПАН лідар аргкамітэта па стварэнні Партыі працоўных Аляксандр Бухвостаў.\nБылы палітвязень Мікалай Статкевіч, які таксама падпісаў пагадненне, назваў гэты дакумент "досыць сціплай" формай каардынацыі. "Гэта і зразумела, бо кансультатыўны савет — гэта пляцоўка больш для дыялогу. Але тым не менш, ёсць і канкрэтныя важныя рашэнні, у прыватнасці што тычыцца рэакцыі на магчымыя фальсіфікацыі", — адзначыў палітык.\nПартыя БНФ падпісваць пагадненне адмовілася, прыняўшы адпаведнае рашэнне на пасяджэнні сойма 18 чэрвеня.\nПарламенцкія выбары ў Беларусі пройдуць 11 верасня.


Апошні летні нумар часопiса “Маладосць” чакае сваiх чытачоў. Захапляйцеся!\nУ ім няма традыцыйнай для “Маладосці” лёгкасці і юнацкага запалу.\nНа гэты раз сур’ёзныя аўтары ўздымалі сур’ёзныя тэмы.\nПерш за ўсё трэба адзначыць артыкул “Паводле Пімена Панчанкі”, прысвечаны 100-годдзю з дня нараджэння нашага Народнага паэта. Гэты своеасаблівы тэкст-экскурсія па музею юбіляра: “Асабістыя рэчы паэта. Бела-блакітны кубак са сподачкам, акуляры і брытва, алоўкі, ручкі і нататнікі з запісамі, зробленымі яго рукой, фотаапарат, сувеніры з вандровак і ключыкі ад чамаданаў, гальштукі-стужкі з арнаментам, шэры пінжак... У адной вітрыне захоўваецца запэцканы чарніламі піянерскі гальштук, побач — разгорнутая кніжачка з вершам пра яго. Кранальную гісторыю пра тое, як расчуленая дзяўчынка на сустрэчы з паэтам у Бухары падбегла да яго і аддала яму свой гальштук, расказваецца тут заўсёды з асаблівым уздымам і выклікае асаблівы настрой. Напэўна, не толькі настрой, але і ўспаміны — у кожнага свае”. Ёсць нешта сімвалічнае ў тым, што пра колішняга галоўнага рэдактара “Маладосці” піша сённяшні галоўрэд часопіса. Вось яна, пераемнасць пакаленняў!\nАдны – чытаюць класіку, іншыя – ствараюць яе. А як увогуле становяцца пісьменнікамі, і што рухае тымі, хто адмаўляецца ад спакойнага жыцця і з галавой нырае ў бязлітаснае мора айчыннай літаратуры? На гэтыя пытанні паспрабаваў адказаць Канстанцін Касяк, які дзеліцца з чытачом сваім досведам: “Пісаць мне захацелася тады, калі я пачаў рэгулярна прыходзіць на працу да сваёй маці — бібліятэкаркі. На паліцах стаялі кнігі, і я ўяўляў, што аднойчы абавязкова стану героем адной з іх. Я і цяпер веру ў тое, што рана ці позна гэта адбудзецца. Пісьменнікі тым і адрозніваюцца ад звычайных людзей: на працягу ўсяго свайго жыцця яны не толькі вераць у казкі, але і ствараюць іх. Прыдумляюць рэальнасць, як сапраўдныя фантазёры, у якой многія пасля і жывуць”.


Твой стыль – Старонка 1427 – Навіны Гродна: палітыка, эканоміка, культура, адукацыя\nУладзімір Саўчанка дае паказанні ў судзе\nБылы старшыня гарадзенскага аблвыканкама з’явіўся сёння на судовае паседжанне па справе Мікалая Аўтуховіча, які, нібыта, рыхтаваў у 2005 г. замах на Саўчанку. Гэта першае з’яўленне былога галавы Гарадзеншчыны на публіцы з моманту яго нечаканага зыходу ў адстаўку “па стане здароўя”.\nАўтарка юбілейнага каментару атрымала ўзнагароду\nАўтаркай юбілейнага, 2000-га каментара да матэрыялаў “Твайго стылю” стала Аксана Савашынская. На гэтым тыдні яе чакала фірмовая кашулька нашага сайту.\nФантазіі кантрабандыстаў няма мяжы\nПадвойнае дно кошыка з лазы, кнігі, футбольныя мячы і многія іншыя прадметы выкарыстоўваліся беларускімі кантрабандыстамі цыгарэт, якія канфіскоўвалі польскія мытнікі. Днямі іх калекцыю арыгінальных спосабаў кантрабанды папоўніла жанчына, затрыманая на пераходзе ў Баброўніках.\nУ Гродне адбудзецца Фестываль маладзёвай журналістыкі\nГродна – Друскенікі: дэкларацыя аб намерах\nСучасныя кампутарныя класы, маладзёжныя студыі гуказапісу, сумесныя летнікі для таленавітай моладзі, велапаркінгі на базе школ-партнёраў – гэта толькі невялікі пералік ідэяў сумесных праектаў, якія за еўрапейскія грошы збіраюцца разам рэалізоўваць улады Гродна і Друскенікаў.\nТаямніцы гарадзенскага Фарнага касцёла\n“У свеце моцных ліхтароў агледзеліся і ўбачылі шмат трунаў. Адныя з іх стаялі акуратна састаўленыя, зачыненыя, іншыя былі адкрытыя і ў іх проста былі накіданыя чэрапы і косці” – так распавядае пра ўбачанае ў скляпеннях Фарнага касцёлу пробашч катэдры ксёндз Ян Кучынскі.\nГарадзенскія мытнікі ледзь не сарвалі спектакль у Магілёве\nНа памежным пераходзе ў Баброўніках быў затрыманы аўтамабіль, які вёз тэатральныя рэквізіты ў Магілёў, дзе мелася выступаць варшаўская Тэатральная студыя “Кола”. Цяпер польскія акторы сумняюцца, ці захочаць яны калі-небудзь яшчэ ехаць у Беларусь.\nПа вуліцах Гродна праехала “Крытычная маса”\n1 красавіка 2010 ТС |\nГарадзенскія веласіпедысты дамагаюцца роўных правоў з іншымі ўдзельнікамі дарожнага руху. У мінулую пятніцу яны ўпершыню ў гэтым годзе арганізавалі на вуліцах горада “Крытычную масу”. Пра тое, што гэта такое і чаму ўдзел у гэтай акцыі бяруць гарадзенцы – слухайце і глядзіце ў матэрыялах, падрыхтаваных карэспандэнтамі “Твайго стылю”.\nВакол Астравецкай АЭС кіпяць жарсці\nУ Літве сабрана 22 тысячы подпісаў супраць будаўніцтва Астравецкай АЭС. Украінскія эколагі заявілі ўчора, што гэты праект патэнцыйна небяспечны для Ўкраіны. Амбасадар Расіі ў Беларусь супраць удзелу кітайцаў у пабудове беларускай атамнай станцыі.


На чале беларускай дэлегацыі Алег Краўчанка прыняў удзел у пленарнай сесіі 33-й Міжнароднай канферэнцыі Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца (Канферэнцыі ЧКЧП).\nУ выступе на Канферэнцыі намеснік міністра падкрэсліў прыхільнасць Беларусі высокім ідэалам гуманізму, якія адстойвае рух ЧКЧП, а таксама выказаў падтрымку ўрада намаганням Міжнароднага Камітэта Чырвонага Крыжа і нацыянальных таварыстваў ЧКЧП, арыентаваным на дапамогу асобам, якія пацярпелі ў выніку ўзброеных канфліктаў і іншых гуманітарных катастроф і складаных жыццёвых сітуацый. Была таксама адзначана асаблівая роля міжнароднага гуманітарнага права і яго асноўнай крыніцы — Жэнеўскіх канвенцый 1949 году — як аднаго з найважнейшых элементаў у наборы сістэмных фактараў, што сфармавалі сучасную сістэму міжнароднага міру і бяспекі.\nНя памяншаючы важнасці працы з наступствамі гуманітарных катастроф, беларускі дыпламат выказаў перакананасць, што памяншэнню іх колькасці ў свеце будзе садзейнічаць толькі аб’яднаная праца міжнароднай супольнасці па ліквідацыі першапрычын.\nАлег Краўчанка таксама выступіў асноўным дакладчыкам на спецыяльным мерапрыемстве Канферэнцыі ЧКЧП, арганізаваным Групай краін, якія аб’ядналіся ў барацьбе з гандлем людзьмі. Задачай дыскусіі з’яўляўся разгляд шляхоў кансалідацыі міжнародных намаганняў па супрацьдзеянні гандлю людзьмі ва ўмовах узброеных канфліктаў.\nНамеснік Міністра правёў сустрэчы з Прэзідэнтам Міжнароднага Камітэта Чырвонага Крыжа Петерам Маурэрам, Генеральным дырэктарам Сусветнай арганізацыі інтэлектуальнай уласнасці Ф.Гары, намеснікам генеральнага дырэктара Сусветнай гандлёвай арганізацыі К.Браўнэрам, выканаўчым дырэктарам Кансультатыўнага цэнтра па праву СГА Н.Мігерам.\nНа сустрэчах разгледжаны пытанні развіцця супрацоўніцтва Беларусі з сакратарыятамі названых міжнародных арганізацый.\nУ Міжнарожнай канферэнцыі ў Жэневе прымае ўдзел Генеральны сакратар Беларускага Таварыства Чырвонага Крыжа Вольга Мычко. 12 снежня ў Жэнеўскім Міжнародным канферэнц-цэнтры (CICG, Red Talk Space) дэлегацыя Ўрада Рэспублікі Беларусь і дэлегацыя Беларускага Таварыства Чырвонага Крыжа правядуць сумесную прэзентацыю кнігі Уладзіміра Ліхадзедава «Місія міласэрнасці». Кніга-альбом прысвечана гісторыі міжнароднага руху Чырвонага Крыжа на тэрыторыі Беларусі з канца XIX стагоддзя да 1939 года. Выдадзеная ў траўні 2019 года пры падтрымцы Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь і змяшчае унікальны візуальны матэрыял аб дзейнасці Міжнароднага руху Чырвонага Крыжа.


Канвертаваць Шры-Ланка рупіі (LKR) і Сейшэльскія рупіі (SCR) : Калькулятар абменнага курсу\nШры-Ланка рупія (LKR) і Сейшэльскія рупіі (SCR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Шры-Ланка рупія і Сейшэльскія рупіі пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Шры-Ланка рупія. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Сейшэльскія рупіі валюты па змаўчанні. Націсніце на Сейшэльскія рупіі або Шры-Ланка рупіі канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nРупія Шры-Ланкі гэта валюта, у Шры Ланка (LK, LKA). Рупія Сейшэльскіх выспаў гэта валюта, у Сейшэльскія астравы (SC, SYC). Сімвал LKR можа быць запісаная Rs, , SLRs, і SL. Сімвал SCR можа быць запісаная SR. Рупія Шры-Ланкі дзеліцца на 100 cents. Рупія Сейшэльскіх выспаў дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу рупія Шры-Ланкі Апошняе абнаўленне 21 верасень 2020 ад MSN. Абменнага курсу рупія Сейшэльскіх выспаў Апошняе абнаўленне 21 верасень 2020 ад Yahoo Finance. LKR каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў. SCR каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


23 сьнежань 2015, 13:29\n22 сьнежня Міністэрства фінансаў ЗША заявіла пра ўвядзеньне санкцый у дачыненьні да 34 фізычных і юрыдычных асобаў з-за працягу расейскай агрэсіі ва Ўкраіне. Пераважна ў гэтым сьпісе расейскія чыноўнікі і кампаніі. Але ёсьць сярод іх і два беларускія банкі — санкцыі ўведзеныя супраць даччыных структур расейскіх банкаў — ВТБ і «БПС-Сбербанк».\nУ «БПС-Сбербанке» Свабодзе заявілі, што пакуль не гатовыя камэнтаваць сытуацыю з увядзеньнем супраць іх санкцый. Атрымаць камэнтар ад банку ВТБ (Беларусь) таксама не атрымалася.\nЭкс-кіраўнік Нацбанку Беларусі Станіслаў Багданкевіч у інтэрвію Свабодзе зазначыў, што з-за амэрыканскіх санкцый у банкаў «БПС-Сбербанк» і ВТБ (Беларусь) паўстануць праблемы з крэдытаваньнем на Захадзе, могуць узьнікнуць праблемы з правядзеньнем разьлікаў з заходнімі кліентамі банкаў. Пры гэтым матчыны банкі (расейскія «Сбербанк» і ВТБ) будуць мець менш магчымасьцяў дапамагчы сваім беларускім «дочкам» фінансавымі рэсурсамі.\n«Ведаю, што расейскія банкі заўсёды вылучалі рэсурсы для крэдытаваньня беларускай эканомікі праз свае „даччыныя“ банкі. Там у іх саміх паўстануць праблемы — і гэта адаб’ецца на дзейнасьці гэтых банкаў», — адзначыў Багданкевіч.\nАднак Станіслаў Багданкевіч лічыць, што амэрыканскія санкцыі ня стануць сьмяротным ударам для банкаў ВТБ і «БПС-Сбербанк», бо фінансава-эканамічныя сувязі Беларусі з ЗША невялікія:\n«Я ня думаю, што гэта для нас вялікая праблема, улічваючы долю нашых сувязяў з тымі ж Злучанымі Штатамі. Я думаю, гэта непрыемна, але ёсьць больш значныя праблемы ў беларускай эканоміцы, у беларускіх банках — праблемы зьвязаныя зь незваротам пазык у сувязі з велізарным крызісам эфэктыўнасьці ў Беларусі, з-за чаго нарастае доля сумнеўных у пляне пагашэньня крэдытаў. У гэтым галоўная праблема для беларускіх банкаў», — падкрэсьліў у інтэрвію Свабодзе Багданкевіч.\nФінансавы аналітык Валеры Палхоўскі таксама ўпэўнены, што санкцыі ЗША ня будуць катастрофай для беларускіх банкаў:\n«Я думаю, пераадоленьне праблем, якія ў іх могуць узьнікаць, ужо адпрацаваныя на базе матчыных кампаній. Калі мы паглядзім на дзейнасьць расейскага ВТБ і „Сбербанка“, то наўрад ці можна сказаць, што праца гэтых буйных расейскіх банкаў прыпынілася або яны неяк маюць праблемы з рашэньнем сваёй асноўнай функцыі — крэдытаваньнем эканомікі.\nУ беларускіх банкаў будуць складанасьці ў асноўным з абслугоўваньнем рахункаў экспарцёраў, якія працуюць з заходнімі краінамі, будуць абмежаваньні па працы з вонкавымі контрагентамі, будзе абмежаваны доступ на рынкі зьнешняга капіталу. Безумоўна, гэта ня вельмі пазытыўныя тэндэнцыі. Але так як гэтыя банкі наўрад ці былі сур’ёзнымі пазычальнікамі на рынках зьнешняга капіталу, то, напэўна, гэтая тэндэнцыя непрыемная, аднак наўрад ці будзе яна для банкаў сьмяротнай».\nПалхоўскі падкрэсьлівае, што праблем у працы на тэрыторыі Беларусі і краін ЭАЭС у ВТБ і «БПС-Сбербанка» ня ўзьнікне.


Галоўная ➠ Усякае ➠ Адениум семена\nСумесь насення адениума розных гатункаў.\nНайбольш даступны, прыемны і незвычайна займальны працэс размнажэння Адениума складаецца ў вырошчванні яго з насення. У гэтым плане Адениум можна назваць рэкардсменам - насенне пачынаюць прарастаць ужо праз 24 гадзіны, а першае красаванне можа наступіць ужо праз 8 месяцаў!\nЕсли вас интересует адениум семена, стоит заглянуть на этот сайт adenium-smile.ru вы найдете адениум семена отличного качества и по доступной цене.\nВырошчваюць Адениум як з папярэдніх замочваннем насення, так і без яго. Пры любым спосабе пасеву ўсходжасць складае ад 70 да 100%, па-за залежнасці ад пары года (у летні час - на сонечным падваконніку, у астатнія часы года - з падагрэвам.\nТакім чынам, вы вырашылі купіць Сямёна адениум (Adenium) мікс (набор 10 шт), але што ж рабіць далей? Ідзем па парадку.\nНасенне адениум (Adenium) мікс замочваюць у вадзе з даданнем стымулятара росту на 4 гадзіны, апрацоўваюць фунгіцыдаў для прадухілення загнівання. Аднак, паўторымся, што гэта не абавязковая працэдура.\nДля пасадкі выкарыстоўваюць влагопроницаемую, воздухопроницаемую, дрэнаванай нейтральную глебу. У якасці вільгацяёмістасцю дабаўкі выкарыстоўваюць какосавую габлюшку, перліт, драўняны вугаль, пясок, вермікуліт.\nНасенне адениум (Adenium) мікс раскладваюць на увлажненный субстрат, можна злёгку ўціснуць ў грунт, але цалкам засыпаць ня трэба. Затуляюць плёнкай. Тэмпература паветра не павінна ў гэты час апускацца ніжэй +25 градусаў і не вышэй 35 (лепш пастаўце побач тэрмометр!).\nТаксама важна не забываць адкрываць і праветрываць.\nВентыляцыя неабходная для доступу паветра, каб пазбегнуць загнівання насення і ўсходаў. Пры пасадцы ранняй вясной і зімой трэба ўлічваць якое працуе цэнтральнае ацяпленне, рэгуляваць вільготнасць паветра апырскваннем. Варта асцерагацца скразнякоў, фортку адчыняць не рэкамендуецца.\nЦяпло забяспечваецца падагрэвам знізу, для чаго міні цяплічка ставяць на грэлку, батарэю, сушылку для абутку. Пасля з'яўлення ўсходаў гаршкі досвечивают галагенавых лямпай, усталёўваючы яе на адлегласць 10-12 см.\nДОГЛЯД ЗА сеянцы\nЎсходжасць насення залежыць ад гатунку і свежасці, наклевывание доўжыцца ад 1 сутак да 1 месяца.\nКалі сеянец з'явіўся з "шапачкай" на галаве, яе змочваюць і акуратна выдаляюць. Забяспечваюць добрае асвятленне на працягу 12 гадзін, тэмпература днём каля +30, ноччу - не менш за +18, ветранне - двойчы на ??дзень.\nЧастата паліву залежыць ад тэмпературы ўтрымання, глебу падтрымліваюць умерана вільготнай, ня пересушивая і ня заліваючы расліны.\nПікіравання вырабляюць пры з'яўленні пары сапраўдных лісця, пры гэтым прищипывают цэнтральны корань, каб у далейшым атрымаўся прыгожы каудекс.\nРассаджваюць ва ўзросце 2-3 месяцаў.\nКупіць Сямёна адениум (Adenium) мікс (набор 10 шт) можна ў нашым інтэрнэт-краме "Кактусёнок.РФ" па нізкай цане!


07 ліпень 2020, 19:05\nАкцыя салідарнасьці зь Беларусьсю ў Барсэлёне\nБеларусу Аляксандру Юрэвічу, які быў заяўнікам акцый салідарнасьці ў Барсэлёне, патэлефанавалі зь невядомага нумара і па-расейску «ветліва намякнулі», каб гэтага больш не рабіў, бо яму давядзецца яшчэ зьвяртацца ў беларускую амбасаду, рабіць дакумэнты.\nСвабода пагаварыла з Аляксандрам Юрэвічам пра акцыі салідарнасьці зь Беларусьсю і пра тое, як на іх рэагуюць у Барсэлёне.\n«Асаблівых пагрозаў не было, быў проста маналёг-папярэджаньне»\nАляксандар Юрэвіч кажа, што за пару дзён да меркаванай акцыі салідарнасьці яму патэлефанавалі са «схаванага нумара».\n«Гэта быў маналёг чалавека, які не прадставіўся. Ён манатонна вымавіў, што мне давядзецца яшчэ зьвяртацца ў амбасаду, рабіць дакумэнты, што я тут жыву і вельмі неабачліва ладзіць такія акцыі. Асаблівых пагрозаў не было, быў проста маналёг-папярэджаньне.\nЗванок гэты мяне не напалохаў. Я нават жадаў, каб нумар вызначыўся і я змог запытацца, хто ж мяне папярэджваў», — кажа Аляксандар.\nНекалькі дзён таму СМІ паведамлялі, як да беларускіх сваякоў іншага чалавека, Вадзіма Кіханы, якія стала жыве ў Гішпаніі, прыходзілі зь ператрусам. Вадзім лічыць, што прычына — ягоныя крытычныя выказваньні на адрас беларускіх уладаў у сеціве. Аднак Аляксандар кажа, што гэтыя папярэджаньні не напалохалі ні Вадзіма, ні яго.\nАкцыя салідарнасьці ў Барсэлёне\n«Я днямі зьвязваўся зь беларускімі сваякамі, пытаўся, ці не было ціску на іх. Дзякуй Богу, ніхто да іх не зьвяртаўся. Сваякі мяне падтрымліваюць, кажуць, няхай увесь сьвет даведаецца, што робіцца ў Беларусі.\nЯ, дарэчы, глядзеў стрым Свабоды, дзе вашых карэспандэнтаў затрымлівалі ў жывым эфіры. Наша калега расказвала пра гэта ў эфіры вельмі папулярнай каталёнскай радыёстанцыі, усе былі вельмі ўражаныя», — кажа Аляксандар.\n«Я раней удзельнічаў у акцыях, але заўсёды тут мы былі „прыдаткам старэйшага брата“. А тут беларусы выйшлі асобна»\nАляксандар Юрэвіч жыве ў Гішпаніі з 2006 году, пераехаў туды з Партугаліі. У Беларусі ў яго засталіся былая жонка і дачка. Кажа, што раней грамадзкай актыўнасьці амаль не праяўляў, зрэдку выходзіў на акцыі, якія ладзілі эмігранты з Расеі. Пасьля арышту прэтэндэнта ў кандыдаты ў прэзыдэнты Віктара Бабарыкі і жорсткага разгону і затрыманьняў людзей па ўсёй Беларусы эмігранты вырашылі зладзіць акцыю салідарнасьці. А апошняй кропляй асабіста для яго стала сытуацыя з каранавірусам у Беларусі, калі захварэлі сваякі.\n"Я раней удзельнічаў у нейкіх акцыях, але заўсёды тут мы былі „прыдаткам старэйшага брата“. А тут беларусы выйшлі асобна. І паліцыянтам расказалі, дзе знаходзіцца Беларусь, што там робіцца», — кажа Аляксандар.\nАкцыя ў Барсэлёне\n«У Гішпаніі вельмі зычлівыя паліцыянты — яны ж разумеюць, што заробкі атрымліваюць з нашых падаткаў»\nНа першую акцыю 25 чэрвеня каля Ганаровага консульства Беларусі сабралася 79 чалавек. «Мы за годнасьць, свабоду думак і сумленныя выбары. Мы супраць рэпрэсій, гвалту і хлусьні», — было напісана на транспарантах.\n«Мы прайшлі па „прамэнаднай“ вуліцы, людзі далучаліся да нашай калёны. Да помніка Калюмбу прыйшло ўжо 139 чалавек. Большасьць — беларусы, але далучаліся і мясцовыя, два беларускія турысты прыехалі адмыслова зь іншага гораду — даведаліся пра акцыю з фэйсбуку.\nУ Гішпаніі вельмі клясныя, зычлівыя паліцыянты — яны ж разумеюць, што заробкі атрымліваюць з нашых падаткаў. Каля помніка Калюмбу акцыя скончылася, а паліцыянты не разыходзіліся, жартавалі, што ў нас вельмі прыгожыя дзяўчаты. Мы праводзілі іх аплядысмэнтамі», — узгадвае Аляксандар.\nДругую акцыю салідарнасьці зь Беларусьсю ў Барсэлёне правялі 3 ліпеня. «Гішпанскі» беларус быў вельмі зьдзіўлены, што ў Беларусі, каб зладзіць акцыю, трэба атрымаць дазвол гарвыканкаму, а таксама аплаціць паслугі міліцыі, хуткай дапамогі, камунальнікаў. Кажа, што абавязкова раскажа гэта ў інтэрвію каталёнскаму тэлеканалу, куды яго запрасілі.\nАляксандар патлумачыў, што ў Каталёніі да 20 чалавек можна зьбірацца без усялякіх дазволаў і заявак. Калі мяркуецца, што ў акцыі возьмуць удзел больш за 20 чалавек, трэба падаць онлайн-заяўку ў Дэпартамэнт аховы бясьпекі: укласьціся ў 400 знакаў, каб патлумачыць сэнс акцыі. Потым з уладамі ўзгадняецца маршрут руху, усё каардынуецца паліцыяй. Заяўку трэба падаваць за 10 дзён, але калі штосьці здараецца, можна атрымаць дазвол і за 3 гадзіны, толькі трэба патлумачыць, чаму так тэрмінова.\nНаступныя акцыі беларусы Каталёніі зьбіраюцца правесьці ў дзень, калі будзе вядома, хто з прэтэндэнтаў зарэгістраваны кандыдатам, і ў Дзень незалежнасьці 27 ліпеня. А 9 жніўня, у дзень выбараў, плянуецца вялікая акцыя, на якую зьбяруцца беларусы з усёй Гішпаніі. Бо галасаваць яны могуць толькі ў беларускай амбасадзе ў Мадрыдзе. Паводле Аляксандра, у Каталёніі афіцыйна зарэгістраваныя 1124 беларусы, у Мадрыдзе — каля 2 тысяч, і яшчэ 1,5 тысячы — у астатніх гарадах Гішпаніі.\nАкцыя салідарнасьці зь Беларусьсю прайшла каля сядзібы Эўрапарлямэнту. ФОТА