Работники культуры на Зельвенщине – люди всесторонне одарённые – Зельва. Праца. Районная газета\nВоскресенье, 29 ноября 2020 г. 07:17\nРаботники культуры на Зельвенщине – люди всесторонне одарённые\nОпубликовано: 15 октября, 2012 г. 72\nЯк правіла, прафесію культработніка выбіраюць натуры творчыя, няўрымслівыя, усебакова адораныя. Адна з іх – дырэктар Чырванасельскага Дома культуры Алена Мікалаеўна Суша.\n36 гадоў таму выпускніца дырыжорскага харавога аддзялення Гродзенскага культасветвучылішча Алена Колас прыехала на працу ў Чырвонае Сяло. У хуткім часе знайшоўшы тут сваю палавінку, засталася ў вёсцы назаўсёды. Трывалым і надзейным аказаўся саюз Алены Мікалаеўны і Леаніда Іванавіча. Абое стараліся быць падтрымкай адзін аднаму і на працы, і ў хатняй гаспадарцы, і ў выхаванні дзяцей. Часам непаразуменні ў маладых сем’ях узнікаюць з-за недаверу да спадарожніка жыцця. Алене часта даводзілася затрымлівацца на працы і звыш нарматыўных гадзін: не вельмі проста спыніць разгарачаную танцамі і песнямі моладзь напамінам аб познім часе. Муж разумеў спецыфіку жончынай работы, не папракаў, а калі меў магчымасць, то і сам прыходзіў у Дом культуры. Алена была яму вельмі ўдзячна.\nДобрымі раслі і дзеці, гледзячы на лад між бацькамі. Зараз Сушы цешацца ўжо з чатырох унукаў: дзяўчынкі і трох хлопчыкаў.\nПрацаваць у Доме культуры няпроста, а зараз – тым больш: моладзі і дзяцей у наваколлі мала, а старэйшых людзей заахвоціць да ўдзелу ў гуртках намнога цяжэй. І ўсё ж Алене Мікалаеўне ўдаецца наладзіць работу з усімі катэгорыямі насельніцтва. Амаль сорак гадоў жывучы ў гушчы людзей, яна добра ведае густы і здольнасці кожнага аднавяскоўца. А маючы вопыт і педагагічныя здольнасці, ведае, як згуртаваць усіх разам, зрабіць іх сваімі памочнікамі.\nТак, у Доме культуры даўно і плённа працуе жаночая фальклорная група, без якой не абыходзіцца ні адно свята ў вёсцы, выступленне на раённай сцэне. Нядаўна калектыў паспяхова выступіў на абласным конкурсе фальклору “Сустрэча ў “Верасе”, на летняй пляцоўцы раённага Дома культуры ў Зэльве.\nДзякуючы вельмі таленавітай удзельніцы групы Алене Кароль (зэльвенцы былі ў захапленні ад яе сольнага выступлення), створаны квартэт, у рэпертуары якога загучала духоўная музыка. Алена Мікалаеўна лічыць, што ў нованароджанага калектыву – вялікая будучыня. І сапраўды: людзі цягнуцца зараз да духоўнага. Ды і нагодаў для выступлення хопіць: то ў Сынкавічах, то ў Дзярэчыне, то ў Зэльве.\nВельмі любяць у Чырвоным Сяле выступленні членаў аматарскага аб’яднання “Мелодыя душы”. Рыхтуючыся да канцэртаў, яны вывучаюць запыты аднавяскоўцаў. Напрыклад, ведаючы папулярнасць “Золотого кольца”, падрыхтавалі цэлую праграму “Песні Надзеі Кадышавай”. А аматары песень 80-х гадоў з задавальненнем ідуць на вечар адпачынку “Пад мелодыі 80-х”.\nЁсць чым заняцца ў Доме культуры і дзецям: працуюць гурткі сольных спеваў і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Маленькія артысткі вельмі любяць новыя творы, падабаюцца ім рэпетыцыі, на якіх развучваюць і прадстаўляюць іх на суд гледачоў. Выступалі яны і на зэльвенскай сцэне, а нядаўна ездзілі са справаздачным канцэртам у Елку, былі вельмі задаволены прыёмам суседзяў.\nА дзеці з гуртка дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва вучацца ў дарослых таму, што тыя любяць і ўмеюць рабіць самі. Алена Мікалаеўна пераканана, што, незалежна ад узросту, кожны павінен мець адно або некалькі захапленняў (ці, як зараз кажуць, хобі). “Тады чалавек у самыя цяжкія хвіліны жыцця зможа дастойна справіцца з любой стрэсавай сітуацыяй і не стане шукаць выйсце ў шклянцы віна ці цыгарэце”, – кажа яна.\nСама Алена Мікалаеўна з дзяцінства прыглядалася да ўсяго, што рабілі спрытныя матуліны рукі. А калі прыехала ў Чырвонае Сяло, літаральна ўлюбілася ў вышыўку. Запаланіла яе гэтым відам творчасці тэхработніца СДК Марыя Сяргееўна Антановіч. Гэтая жанчына валодае не толькі дарам вышывальшчыцы, але і вопытнага педагога. Менавіта з яе лёгкай рукі і засела Алена Мікалаеўна за вышыванне. Пачала збіраць узоры з часопісаў. Навучылася змяняць аб’ёмы, падбіраць колеры, вар’іраваць адценні. Выкарыстоўвае як рускі, так і балгарскі віды вышывання “крыжыкам”, асвоіла ажурнае. Многа вырабаў аздобіла сваімі рукамі майстрыха: абрусы, сурвэткі, ручнікі, фіранкі. Калі аддавала замуж дачку, падрыхтавала сватам дзівосныя ручнікі, а ў пасаг – мноства абрусаў, сурвэтак, адзення.\nПасля таго, як набыла вялікі вопыт у вышыванні, “замахнулася” на абраз Божай Маці. Унучцы так спадабалася бабуліна работа, што яна папрасіла: “Нікому не аддавай, падары мне”. Хіба адмовіш сваёй пястушцы?\nРаботы майстрыхі ўпрыгожваюць інтэр’ер Дома культуры, пакоі ўласнай кватэры. нядаўна імі маглі любавацца зэльвенцы на Ганненскім кірмашы. Каб паказаць усё, як належыць, Алена Мікалаеўна заказала ў вопытнага майстра рамкі, а ў мужа – прыстасаванні для кожнай карціны і рэчаў. Леанід Іванавіч, працуючы над увасабленнем задумы жонкі, улічыў, што выставы могуць ладзіцца і ў далейшым. Таму пасля свята ўсё акуратна расклаў на паліцах майстэрні, каб у любы момант зноў быць гатовым да паказу жончыных тварэнняў.\nВылучалася Алена Мікалаеўна сярод іншых на Ганненскім кірмашы і сваім арыгінальным касцюмам. Увасабляла яна жанчыну з Усходу. Каб адзенне было прынадным не толькі на хвіліну шэсця па плошчы, перабрала мноства варыянтаў. Спынілася на касцюме, дэталі якога можна будзе выкарыстаць неаднаразова. Спадніцу пашыла са старога атласнага абруса. Накідку ўпрыгожыла выразанымі з розных кускоў тканіны прыгожымі кветкамі, замацаваўшы іх ажурнай вышыўкай. Падабрала адпаведны шалік, каралі, на галаву пашыла шапачку-таблетку. “У сваім касцюме я і пад праліўным дажджом не змерзла”, – смяецца жанчына (так, сёлетні кірмаш выпрабоўваў і людзей, і іх вырабы).\nУ таленавітых “рукастых” бацькоў такія ж адораныя і дзеці. Дачка Сушаў з маленства палюбіла вязанне: заўсёды выдзялялася звязанымі для сябе сукенкамі, спаднічкамі ці блузкамі. Сын, як і бацька, майстар і па дрэве, і па метале. Ёсць надзея, што і малодшыя не падвядуць, знойдуць сваё месца ў жыцці і будуць радаваць людзей гэтак жа, як паважаныя ў Чырвоным Сяле Леанід Іванавіч і Алена Мікалаеўна Сушы.\nЖитель Зельвенщины собрал богатую коллекцию подков\nМногодетных мам-учителей в гимназии №1 г.п.Зельва стало больше


ДТЗ у Мінску: сутыкнуліся тры аўтамабілі\n20.05.2015 / 20:50\nУдзень 19 мая на вуліцы Ціміразева ў Мінску сутыкнуліся тры легкавыя аўтамабілі: «Фольксваген Пола», «Форд Фокус» і «УАЗ-3909», паведамляе прэс-служба МНС.\n«УАЗ» у выніку сутыкнення перакуліўся. Работнікі МНС прадухілілі ўзгаранне паліва ў выніку ДТЗ.\nПасля агляду брыгадай хуткай дапамогі ў бальніцу былі дастаўленыя кіроўца «УАЗа» з папярэднім дыягназам «чэрапна-мазгавая траўма лёгкай ступені, удар сцягна і грудной клеткі», і пасажыр (папярэдні дыягназ — удар грудной клеткі).\nРазгляд па факце здарэння праводзіць УДАІ ГУУС Мінгарвыканкама.


Ведаюць, але парушаюць — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nНа чарговым пасяджэнні камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама былі разгледжаны адміністрацыйныя пратаколы, прыняты адпаведныя рашэнні.\nЛета, познія прагулкі, пратаколы\nНягледзячы на папярэджанні і рэгулярныя публікацыі ў газеце, у час канікулаў і дзяржаўных святаў узрастае колькасць падлеткавых правапарушэнняў, звязаных са знаходжаннем дзяцей па-за жыллём пасля 23 гадзін без суправаджэння дарослых. Норма заканадаўства, якая абмяжоўвае з 6 да 23 гадзін час знаходжання дзяцей ва ўзросце да 16 гадоў на двары, уведзена, каб абараніць непаўналетніх ад супрацьпраўных замахаў і небяспекі. Пра гэта патрабаванне ведаюць і дарослыя, і дзеці, але не ўсе яго выконваюць. Калі дзіця затрымліваецца ў сяброў ці родных надоўга, можна папрасіць, каб хто-небудзь з дарослых праводзіў яго дахаты або самім бацькам пайсці і забраць яго. На жаль, так адбываецца не заўсёды, таму на пасяджэнні камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама часта разглядаюць падобныя адміністрацыйныя пратаколы.\nДва з іх былі складзены на бацькоў непаўналетняга, якія адпусцілі сына на Купалле з паўналетнім суседам. Дарослыя паспадзяваліся, што ўсё будзе добра і хлопцы пасля свята разам вернуцца дахаты. Але сусед – не нянька. Падлетак на свяце адышоў ад дарослага сябра, у выніку чаго быў затрыманы работнікамі міліцыі. Незадоўга да гэтага сыну тэлефанавала маці, і хлопцы паабяцалі ёй, што хутка будуць дома. Жанчына была непрыемна здзіўлена, даведаўшыся аб здарэнні. Паколькі аматар позніх прагулак і яго сям’я характарызуюцца станоўча, на першы раз дарослых папярэдзілі аб недапушчэнні падобных сітуацый у далейшым.\nТаксама два пратаколы на сваіх бацькоў за несуправаджэнне ў позні час “зарабіў” яшчэ адзін непаўналетні жыхар нашага раёна. Сітуацыя класічная: хлопца міліцыя затрымала таксама на Купаллі. Бацькі дазволілі яму схадзіць на свята з сябрамі, збіраючыся пазней забраць хлопца адтуль, аднак гэта ў іх не атрымалася. Парушальнік усвядоміў свой учынак, яго бацькоў таксама папярэдзілі.\nНе хачу вучыцца – буду працаваць\nКамісія па справах непаўналетніх райвыканкама разгледзела паводзіны сямнаццацігадовага жыхара нашага раёна, навучэнца аднаго з Лідскіх ліцэяў. Хлопец сёлета “актыўна” прапускаў заняткі, дрэнна сябе паводзіў у інтэрнаце, за што быў адтуль выселены. Размова выкладчыкаў ліцэя з бацькамі навучэнца не дала станоўчых вынікаў: юнак катэгарычна заявіў, што не збіраецца прадаўжаць вучобу. Пры гэтым, праўда, ён сцвярджаў, што наняўся на работу ў бар. Члены камісіі праверылі версію з працаўладкаваннем, аказалася, што хлопец не схлусіў. Паколькі занятасць пацвердзілася, бацькам нашага земляка дазволілі забраць яго дакументы з навучальнай установы. Цяпер у былога навучэнца пачнецца працоўнае жыццё з усёй яго адказнасцю. Хлопцу пажадалі быць больш абачлівым, бо праз некалькі месяцаў яму споўніцца 18 гадоў, і за любыя ўчынкі давядзецца адказваць па-даросламу.\nПасварыўся з дзяўчынай і выпіў піва\nНа непаўналетняга жыхара нашага раёна былі складзены два адміністрацыйныя пратаколы: за распіццё спіртнога ў грамадскім месцы і за знаходжанне п’яным на вуліцы, якая таксама з’яўляецца грамадскім месцам. На жаль, дакладна высветліць, адкуль узялося піва, не ўдалося, паколькі падлетак агучваў некалькі версій, праверку якіх ажыццяўляла міліцыя. А вось медыцынскае асведчанне затрыманага дакладна пацвердзіла, што ў той вечар ён быў нецвярозы. Юнак патлумачыў, што напярэдадні пасварыўся са сваёй дзяўчынай, таму і вырашыў выпіць алкаголь. Вядома, гэта ніколькі яго не апраўдвае, як і той факт, што ён не знайшоў у сабе смеласці сказаць усю праўду да канца.\nПа рашэнні камісіі па падвух адміністрацыйных пратаколах хлопца на першы раз папярэдзілі, расказаўшы, наколькі значнай будзе сума штрафу пры паўторным аналагічным парушэнні на працягу года. Да таго ж з юным аматарам спіртнога будзе праводзіцца індывідуальная прафілактычная работа.\nЗакон ёсць закон\nМіжраённая дзяржаўтаінспекцыя затрымала ў вёсцы юнака, 2002 года нараджэння, які кіраваў трактарам без адпаведнага пасведчання. Трактар дазволіў узяць сыну бацька, паколькі хлопец з дзяцінства цікавіцца тэхнікай і збіраецца паступаць у аграрна-тэхнічны каледж. На жаль, нават такія добрыя памкненні бацькі з’яўляюцца парушэннем дзеючага заканадаўства, таму мужчыну давялося заплаціць штраф. Маладому “трактарысту” члены камісіі па справах непаўналетніх райвыканкама параілі садзіцца за руль толькі на спецыяльна адведзеных для гэтага пляцоўках. На першы раз хлопца папярэдзілі, а таксама пажадалі яму поспехаў у вучобе і атрымання вадзіцельскага пасведчання.


Сяргей Луканін: Суды працягваюць выконваць загады зьверху\n08 сьнежань 2009, 19:37\nНабажэнства ў будынку царквы «Новае жыцьцё»\nВышэйшы гаспадарчы суд адмовіў вернікам суполкі «Новае жыцьцё», якія намагаліся адмяніць судовае рашэньне аб перадачы іхнага будынка на балянс гарадзкіх уладаў, паводле якога яны абавязаны вызваліць памяшканьне.\nЦяпер вернікаў могуць выселіць з будынку царквы ў любы дзень. Яны заявілі, што будынак не аддадуць.\nЮрыст царквы «Новае жыцьцё» Сяргей Луканін лічыць, што судзьдзя загадзя ведаў, якое рашэньне будзе прынята ў спрэчцы вернікаў і ўлады. Судзьдзя Сьцяпан Турмовіч зачытаў толькі рашэньне, не патлумачыўшы прычынаў адмовы.\nПадчас працэсу ў вернікаў была магчымасьць распавесьці, як разьвіваліся падзеі і якая сытуацыя склалася вакол царквы. Але судзьдзя прапанаваў засяродзіцца толькі на судовай справе.\nСяргей Луканін: «Калі судзьдзя застаўся ў кабінэце для вынясеньня судовага рашэньня, у нас не было іншых думак, апроч той, што суд прыме рашэньне не на карысьць нашай царквы.\nВідавочна, што суды працягваюць выконваць тыя загады, якія ім даюць зьверху. Пазыцыя ўладаў наконт нашай царквы не зьмянілася. Суды працягваюць прымаць незаконныя рашэньні супраць вернікаў.\nНа жаль, у нашай краіне ня толькі наша царква, але пратэстанцкія суполкі ўвогуле знаходзяцца пад моцным ціскам з боку ўладаў. Яны апынуліся пад пагрозай ліквідацыі».\nВячаслаў Ганчарэнка і Сяргей Луканін, архіўнае фота.\nПастар «Новага жыцьця» Вячаслаў Ганчарэнка падзяляе думку юрыста аб тым, што судовае рашэньне цалкам упісваецца ў палітыку ўладаў у дачыненьні да пратэстанцкіх рэлігійных суполак.\n«Судовае рашэньне ёсьць прыкладам таго, што ў нашай краіне існуе сур’ёзная праблема са свабодай рэлігіі. Улада перашкаджае рэлігійнай дзейнасьці, што тычыцца дакладна нашай царквы.\nЧас ад часу ўзьнікаюць праблемы ў іншых пастараў, якія ня могуць зарэгістраваць царкву ці пабудаваць храм. У большай ступені гэта тычыцца, канечне, пратэстантаў, бо рэлігійны закон больш закранае пратэстанцкі рух».\nВернікі судзяцца з уладамі ад 2005 году, калі ў іх забралі зямельны надзел і будынак (былы калгасны кароўнік на ўскрайку Менску). Яны трымалі галадоўку пратэсту і вялі перамовы з уладамі. Вернікам прапанавалі грашовую кампэнсацыю за храм у памеры 37 мільёнаў рублёў. Усе суды адмовілі вернікам па ўсіх пазыцыях. Сёньняшняе паседжаньне было 30-м па ліку.\nЦяпер вернікам застаецца зьвяртацца ў наглядныя інстанцыі. Але пасьля сёньняшняга суду іх могуць выселіць з будынка царквы ў любы момант. На сходзе вернікі прынялі рашэньне не аддаваць будынак.


Краска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Сине-сиреневый 4005\nКод: 000031288 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Аллюминиево-белая 9006\nКод: 000025758 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Бежевая 1001\nКод: 000031266 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Шоколадно-коричневая 8017\nКод: 000031258 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Цинково-желтый 1018\nКод: 000031268 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Фиолетово-красная 3004\nКод: 000027245 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Желтая дыня 1028\nКод: 000031269 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Сигнально-желтый 1003\nКод: 000031267 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Зеленая 6002\nКод: 000016963 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Оранжевый 2004\nКод: 000031270 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Рубиново-красная 3003\nКод: 000031271 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Коричнево-красная 3011\nКод: 000031272 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Вересково-фиолетовый 4003\nКод: 000031273 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Голубой 5012\nКод: 000031274 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Водная синь 5021\nКод: 000031275 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Сигнально-белая 9003\nКод: 000031285 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Бежево-коричневая 8024\nКод: 000031284 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Серо-коричневая 8019\nКод: 000031283 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Белая 9010\nКод: 000016971 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Белая матовая 9010М\nКод: 000016972 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Бордовая 3005\nКод: 000016957 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Огненно-красная 3000\nКод: 000016954 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Желтая 1021\nКод: 000016952 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Желто-зеленая 6018\nКод: 000016966 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Зеленая елка 6009\nКод: 000016965 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Мятно-зеленая 6029\nКод: 000031257 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Золотисто-желтая 1004\nКод: 000016950 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Кармин 3002\nКод: 000016956 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Коричневая 8011\nКод: 000016968 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Небесно-голубая 5015\nКод: 000016962 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Оранжевая 2002\nКод: 000016953 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Синяя 5002\nКод: 000016960 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Серая 7001\nКод: 000016967 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Слоновая кость 1015\nКод: 000016951 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Темно-зеленая 6005\nКод: 000016964 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Темно-синя 5010\nКод: 000016961 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Красная 3020\nКод: 000016958 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Черная 9005\nКод: 000016969 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Черная матовая 9005М\nКод: 000016970 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Ярко-фиолетовая 4008\nКод: 000016959 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Ярко-красная 3001\nКод: 000016955 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Медно-коричневая 8004\nКод: 000031282 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Светло-серая 7035\nКод: 000031281 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Черно-графитная 9011\nКод: 000031286 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Черно-транспортная 9017\nКод: 000031287 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Темно-синяя 5022\nКод: 000031276 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Бирюзовая 6033\nКод: 000031277 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Серый антрацит 7016\nКод: 000031278 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Серый графит 7024\nКод: 000031279 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Каменно-серый 7032\nКод: 000031280 88 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Желтая флуоресцентная 0017\nКод: 000031262 209 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Красная флуоресцентная 0016\nКод: 000031261 209 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Розовая флуоресцентная 0020\nКод: 000031265 209 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Синяя флуоресцентная 0018\nКод: 000031263 209 грн. + − В корзину\nКраска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл Зеленая флуоресцентная 0019\nКод: 000031264 209 грн. + − В корзину\nКупить Краска аэрозоль Maxi Color эмаль 400мл в Киеве, Харькове, Одессе, Днепре, Донецке, Запорожье, Львов, Кривой Рог, Николаев, Мариуполь, Луганск, Винница, Макеевка, Херсон, Полтава, Чернигов, Черкассы, Житомир, Сумы, Хмельницкий и по всей Украине по доступной цене. Так же вы можете выбрать и купить Краски художественные для художников и творчества. Широкий ассортимент, быстрая доставка по всей Украине. Гарантии! Заказывайте в Мастер Кисти!


МЭДЫЧНАЯ ПЕРАДАЧА "ЖЫВІЦЕ ДОЎГА". ЦІ МОГУЦЬ МАБІЛЬНЫЯ ТЭЛЕФОНЫ ВЫКЛІКАЦЬ РАК МОЗГУ?\nСпачатку бяздротавыя тэлефоны былі дарагой цацкай толькі для заможных людзей. На амэрыканскім рынку першыя мабільныя тэлефоны зьявіліся ў 1984 годзе, а ў 1993 годзе іх ужо было зарэгістравана 15 мільёнаў, а цяпер іхная колькасьць пераваліла за 100 мільёнаў. Найбольш у сьвеце, амаль адзін тэлефон на кожнага жыхара, прыпадае ў Фінляндыі, дзе вырабляюць славутую “Нокію”. У некаторых посткамуністычных краінах мабільнікаў ужо амаль гэтулькі, што і звычайных, стацыянарных тэлефонаў.\nВерагоднасьць шкоднага ўплыву мабільнікаў на арганізм пачала разглядацца пасьля таго, як у 1992 годзе ў амэрыканскі суд паступіў пазоў ад Дэйвіда Рэйнарда. Ён цьвердзіў, што прычынай раку мозгу і сьмерці ягонай жонкі быў мабільны тэлефон. Пасьля гэтага на тэлефонныя кампаніі паступалі іншыя пазовы, аднак суды не задаволілі ніводнага – бо не было неаспрэчных доказаў. Тым ня менш, шэраг супярэчлівых гіпотэзаў прымусіў навукоўцаў заняцца грунтоўным вывучэньнем уплыву мабільнікаў на арганізм чалавека.\nТрэба адзначыць, што вынікі першых дасьледаваньняў даволі супярэчлівыя. Згодна зь некаторымі навукоўцамі, частае карыстаньне мабільнымі тэлефонамі павялічвае рызыку хваробаў мозгу.\n“Прычына ў паталягічным паскарэньні рэакцыі мозгу, вынікі якога могуць быць вельмі адмоўныя”, – чытаем ў мэдычным разьдзеле амэрыканскай газэты “Washington Post”. Спасылаючыся на найноўшыя дасьледаваньні брытанскіх навукоўцаў, газэта зьвяртае ўвагу на тое, што выпраменьваньне мабільных тэлефонаў можа выклікаць рак мозгу. Шкоднасьць, паводле цытаваных дасьледчыкаў, палягае ў тым, што зьмяняюцца нармальныя хімічныя працэсы арганізму.\nВынікі незалежных дасьледаваньняў шасьці навуковых цэнтраў паказалі, што радыёчастоты, якія ўзьдзейнічаюць на мозг у часе тэлефоннай размовы, пэўна паскараюць хімічныя і фізіялягічныя рэакцыі ў арганізме. Радыёхвалі моцна павялічваюць вытворчасьць “пратэінаў стрэсу”. У нармальных умовах “пратэіны стрэсу” вытвараюцца тады, калі ўзрастае тэмпэратура цела. Аднак спэцыялісты заўважылі, што нават пры нармальнай тэмпэратуры цела падобную рэакцыю могуць выклікаць радыёхвалі мабільных тэлефонаў.\nВынікі іншых дасьледаваньняў магчымага ўплыву мабільных тэлефонаў на здароў’е апублікавалі ў “Journal of The National Institute” Джон Бойс зь Міжнароднага эпідэміялягічнага Інстытуту ў Рокўіл у штаце Мэрылэнд і Крыстафэр Ёгансэн з Дацкага Навуковага Таварыства Ракавых Хваробаў. Яны ня выявілі падвышанай рызыкі захворваньняў на рак мозгу, хваробаў сьлінавай залозы і ці нэрвовай сыстэмы ў тых, хто карыстаецца мабільнымі тэлефонамі. “Аднак мы толькі дакрануліся да гэтага пытаньня. Нельга выключыць, што працяглае ўжываньне мабільнікаў можа выклікаць шум у галаве, мігрэні, галаўны боль ды іншыя сымптомы”. Яны ня выключылі, што ёсьць сувязь паміж карыстаньнем мабільнікамі й хваробай Паркінсана, амнэзіі пры хваробе Альцгэймэра і некаторымі хваробамі скуры.\nАўстралійскі Цэнтар Імуналягічных Дасьледаваньняў апісаў мэханізм рызыкі, якая зьвязаная з падвышэньнем тэмпэратуры арганізму. Падвышаная тэмпэратура паскарае вытворчасьць у клетках гэтак званых “бялкоў тэрмічнага шоку”. Арганізм вытварае іх увесь час, а іхнае заданьне палягае ў “выпраўленьні” пашкоджаных бялкоў. Аднак празьмерная колькасьць “шокавых бялкоў” узмацняе падатлівасьць клетак на ракавыя зьмены. Брытанскія навукоўцы высунулі тэзу, што для паскарэньня вытворчасьці шокавых бялкоў не патрэбнае падвышэньне тэмпэратуры: хопіць наяўнасьці электрамагнітнага поля.\nЭкспэрты са Швэцыі й Швайцарыі ўпэўненыя, што выпраменьваньне з мабільных тэлефонаў разладжвае сон. Паводле навукоўцаў, асобы, якія рэгулярна карыстаюцца мабільнымі тэлефонамі цягам 10 гадоў, на 26% часьцей больш схільныя да раку мозгу, чым тыя, хто зусім імі не карыстаецца. Такім чынам, яны лічаць, што сувязь паміж ракам і мабільнымі тэлефонамі не падлягае сумневу. Застаецца толькі пытаньне: якая ступень небясьпекі? Навукоўцы кажуць, што патрэбныя далейшыя дасьледаваньні.\nМікрахвалі, імітаваныя мабільнымі тэлефонамі, падвышаюць плоднасьць у чарвякоў, паведамляе навуковы журнал “New Scientist”. Дагэтуль было толькі вядома, што мікрахвалі з мабільнага тэлефону могуць падаграваць мазгавыя клеткі. Аднак дасьледуючы некаторыя віды чарвякоў, брытанскія навукоўцы на чале з Дэйвідам дэ Помэрам з Унівэрсытэту Нотынгэм упершыню выявілі, што мікрахвалі выклікаюць у іх памкненьне да пладненьня. Колькасьць рабакоў, якія складвалі яйкі, імкліва расла. Гэта ніяк не магло быць выклікана падагрэвам, таму што падвышаная тэмпэратура ў гэтых чарвякоў зьмяншае плоднасьць.\nПоўнасьцю загадка яшчэ не разьвязаная, але відавочна, што мабільныя тэлефоны ўплываюць на жывыя арганізмы.\nУплыў мабільнікаў на здароў’е яшчэ не зусім вядомы, аднак ужо навукова абгрунтаваныя плюсы і мінусы мабільнікаў у іншых, жыцьцёвых сытуацыях. Многім пацярпелым у катастрофах і аварыях (напрыклад, засыпаным лавінамі) яны выратавалі жыцьцё. Яшчэ часьцей здараюцца аўтамабільныя аварыі. Паводле дасьледчыкаў з Унівэрсытэту ў Таронта, 39% кіроўцаў, якія трапілі ў дарожныя аварыі ў малазаселеных месцах, здолелі па мабільніках выклікаць паліцыю, хуткую дапамогу і паінфармаваць сям’ю.\n11 верасьня летась адзін з пасажыраў самалёту здолеў дазваніцца з самалёту дадому, што значна разладзіла пляны тэрарыстаў і не дазволіла ім нацэліць самалёт на вызначаны аб’ект. Паводле дасьледаваньняў, дзякуючы мабільнікам у 30 мільёнаў амэрыканцаў палепшыліся вынікі працы й выйграла асабістае жыцьцё.\nГэта несумненныя плюсы, але ёсьць і мінусы. Згодна найноўшым дасьледаваньням, якія правялі на трэнажорах, рэакцыя кіроўцы, які размаўляе па тэлефоне, – запозьненая і неадэкватная. Бяда ня ў тым, што падчас язды мы ня можам засяродзіцца на размове, але ў тым, што ня сочым за сытуацыяй на дарозе, піша “New England Journal of Medicine”.\nПаводле амэрыканскай Управы Бясьпекі Дарожнага Руху, 3% усіх амэрыканскіх кіроўцаў у часе язды размаўляюць па тэлефоне. Прыкладна 30% усіх дарожных аварыяў выкліканыя тым, што кіроўцы былі ня надта ўважлівыя падчас язды. Паліцыя кажа, што ад 6% да 12% аварыяў былі вынікам тэлефонных размоваў на дарозе. Паводле дасьледчыкаў з Таронцкага Ўнівэрсытэту, рызыка дарожных аварыяў у часе тэлефоннай размовы ўзрастае ў чатыры разы. З гэтай прычыны ў шэрагу краінаў тэлефонная размова падчас кіраваньня аўтамабілем строга забароненая, а парушальнікі плацяць высокі штраф.\nПакуль у шэрагу краінаў дасьледчыкі вывучаюць уплыў мабільных тэлефонаў на арганізм, навукоўцы настойліва рэкамэндуюць не даваць карыстацца ім дзецям, а некаторыя вядомыя людзі ўжо адмовіліся ад мабільных тэлефонаў і забаранілі рабіць гэта сваім блізкім. Хаця й няма неаспрэчных доказаў шкоднасьці мабільных тэлефонаў, на ўсялякі выпадак навукоўцы раяць:\n- не карыстацца мабільнымі тэлефонамі бяз важнай прычыны,\n- каб прадухіліць небясьпеку непасрэднага ўплыву выпраменьваньня на галаву, пажадана ўжываць слухаўкі або гукавыя сыстэмы,\n- варта пазьбягаць размоваў пры слабым сыгнале антэны, які найбольш шкодны.\nУ кожным разе, навукоўцы раяць абмежаваць карыстаньне мабільнымі тэлефонамі. Такое рашэньне найлягчэй прыняць, атрымаўшы вялізны рахунак ад тэлефоннай кампаніі.\nКалі хочаце палепшыць стан свайго здароў’я, уключыце ў сваю рэгулярную дыету аліўкавы алей. У тых, хто як найменш тыдзень спажываў гэты алей, выразна паменшыўся ўзровень халестэрыну ў крыві. Пасьля сямі дзён малекулы “дрэннага” халестэрыну ў артэрыях і венах стабілізаваліся на бясьпечным узроўні, што зьмяншае верагоднасьць атэрасклерозу. Калі заміж высокалярыйнага тлушчу вы будзеце спажываць расьлінны – у прыватнасьці, аліўкавы алей, ваш біялягічны ўзрост будзе на 6 гадоў малодшы.\nВельмі карысныя для прафіляктыкі раку бразыльскія арэшкі. У адрозьненьне ад іншых арэшкаў, бразыльскія зьяўляюцца выключным антыаксыдантным прадуктам. Ешце на сьняданак сярэднюю порцыю гэтых арэшкаў – гэта дасьць арганізму 800 міліграмаў надзвычай карыснага мінэралу – сэлену. Згодна з найноўшымі дасьледаваньнямі, сэлен выдатна прадухіляе захворваньне ракам грудзей і прастаты.\nБольш увагі трэба зьвяртаць нават на здароўе ног, бо нават лёгкія недамаганьні прывесьці да сур’ёзных ускладненьняў. Нават пазногаць або балючы мазоль могуць выклікаць боль сьпіны і сьцёгнаў. Асабліва трэба глядзець сябе старэйшым людзям – калі ў іх хворыя ногі, яны часьцей падаюць і калечацца. “RealAge” раіць больш дбаць пра ногі, насіць выгодны абутак і з кожнай праблемай зьвяртацца да спэцыяліста. Калі стала сачыць за свавім здароўем, вы будзеце адчуваць сябе на 12 гадоў маладзейшымі.


Будзьма беларусамі! » МУС апублікаваў афіцыйную версію затрыманняў каля symbal.by\nМУС апублікаваў афіцыйную версію затрыманняў каля symbal.by\nПрэс-служба МУС выступіла з афіцыйным тлумачэннем затрыманняў каля крамы symbal.by, якія адбыліся ўвечары 23 чэрвеня — паведамляе Еўрарадыё.\n«Учора некаторыя інтэрнэт-рэсурсы распаўсюдзілі інфармацыю аб затрыманні каля крамы ТАА "Сімвал Бэй" у Мінску, нібыта звязаных з масавымі затрыманнямі.\nПаведамляю, што звесткі скажоныя. Увечары 22 чэрвеня на лінію 102 патэлефанавалі некалькі чалавек і распавялі, што каля дома №18 па праспекце Машэрава адбываецца масавая бойка, удзельнікі якой пашкодзілі аўтамабіль. Праз некалькі хвілін у папулярных месенджарах з'явілася відэа з месца здарэння», — гаворыцца ў паведамленні ў Telegram-канале МУС.\nМаўляў, супрацоўнікі міліцыі затрымалі ўдзельнікаў канфлікту і даставілі ў Савецкі РУУС Мінска. Там праводзіцца праверка па факце бойкі і пашкоджанні аўтамабіля.\n«Цяпер высвятляюцца прычыны здарэння, у сувязі з чым пачаты адміністрацыйны працэс у дачыненні да яшчэ некалькіх чалавек», — падкрэслівае прэс-служба МУС.\nДа паведамлення дададзеныя запісы тэлефанаванняў. Сярод іх — жаночы голас, які распавядае, што пад акном каля крамы стаяць падлеткі і праходзіць "мітынг ці што". Жанчына кажа, што ў краме прадаюць падарункі з надпісам "Лукашэнка", а падлеткі каля яе фатаграфуюць і машыны сігналяць...\nДарэчы, у пратаколе, які атрымаў на рукі адзін з затрыманых, — няма ні слова ні пра бойку, ні пра машыны. Затое там гаворыцца, быццам мінчук удзельнічаў у мітынгу і выкрыкваў лозунгі.\nДарэчы, сёння пакупнікі зноў прыйшлі да крамы symbal.by з самай раніцы.


“Канёк-Гарбунок” у Вялікім тэатры\n04.11.2021 16:26 Культура\nУ час асенніх канікул сталічны Маладзёжны тэатр эстрады прапаноўвае школьнікам свой варыянт баўлення вольнага часу — захапляльнае падарожжа адразу ў тры дзіцячыя казкі: “Ох і Ах і Гаргамель”, “Той самы Карлсан і Малыш” і “Катавасія і Пёсасторыя”.\nУсе тры музычныя пастаноўкі — рэпертуарныя спектаклі Тэатра эстрады. Прадстаўлены яны былі ў розны час, але зараз вырашана парадаваць гледачоў і паказаць іх адзін за адным.\nГероі дзіцячага мюзікла “Ох і Ах і Гаргамель” запрашаюць у вясёлае падарожжа, у час якога злая вядзьмарка Гаргамель паспрабуе захапіць чароўны свет, а маленькія казачныя чалавечкі Ох і Ах будуць супрацьстаяць ёй. “Гэта добрая гісторыя пра сяброўства, сямейныя адносіны і каштоўнасці. Яна расказвае, як сябар прыходзіць на дапамогу сябру. Такая гісторыя будзе цікавая кожнаму маленькаму гледачу. Наш мюзікл можна ўбачыць сёння, а таксама 5 і 27 лістапада”, — падкрэсліў галоўны рэжысёр тэатра Іван Клешчанка.\n6 лістапада ў тэатры адзначаць дзень нараджэння гарэзлівага хлопчыка пастаноўкай “Той самы Карлсан і Малыш”. “Падзеі ўсім вядомай гісторыі гэтым разам разгарнуцца ў новых умовах, праўда, са старымі персанажамі: Малышом, Карлсанам, мамай, татам і Фрэкен Бок. Адзінае, мы ўвялі такога персанажа, як Дзяцінства, які дапамагае дарослым пераасэнсаваць каштоўнасць аднайменнага перыяду і нагадвае ім, што, нават пасталеўшы, трэба часам рабіць нейкія неабдуманыя ўчынкі і радавацца жыццю”, — дадаў І.Клешчанка.\nУсе ведаюць, што паміж катамі і сабакамі вядзецца вечная барацьба, але Тэатр эстрады раскрыў сакрэт, як можна іх памірыць. Усе падрабязнасці дапытлівыя гледачы даведаюцца з музычнай казкі “Катавасія і Пёсасторыя”, паказ якой адбудзецца 20 лістапада. “Гэтая казка — сапраўдны брадвейскі мюзікл для дзяцей, у цэнтры якога таксама сяброўства, а яшчэ — узаемаадносіны паміж катамі і сабакамі, якія дазваляюць кожнаму гледачу правесці сваю аналогію, хто ж маецца на ўвазе пад гэтымі вобразамі, — сказаў рэжысёр. — Пастаноўка насычана яркай музыкай, цікавымі песнямі і прыгожымі балетнымі пастаноўкамі. Дарэчы, гэта наш своеасаблівы эксперымент, таму што ўпершыню ў гэтай казцы задзейнічаны не толькі артысты размоўнага жанру, але і прафесійныя вакалісты. Да таго ж наблізіць пастаноўку да дзіцячай аўдыторыі дапамагаюць і юныя артысты шоу-тэатра Таццяны Пановай “Хвілінка”. Раю ўсім прыйсці на нашы казкі, каб адпачыць ад штодзённай мітусні, паглядзеўшы яркія дзіцячыя гісторыі”.\nАкрамя таго, Тэатр эстрады ўжо рыхтуецца да зімовых канікул і навагодніх свят, у час якіх маленькія гледачы змогуць пабачыць музычную навагоднюю казку “Чароўнае слова” і паўдзельнічаць у казачным навагоднім квесце “Сем жаданняў”.\nдзіцячыя казкіКатавасія і ПёсасторыяМаладзёжны тэатр эстрадыМінскОх і Ах і ГаргамельТой самы Карлсан і Малыш


Штык супраць песні | Новы Час\nШтык супраць песні\nКанфлікт творцы з соцыумам заўжды быў непазбежнай, а часам нават і неабходнай умовай творчасці. Але калі творца патрапляе ў канфлікт з дэспатычнай уладай, то ў сілу ўступаюць ужо іншыя законы. Паспрабуем паназіраць, як гэта адбывалася ў музычнай сферы.\nКалі пачынаць ад самага пачатку, дык трэба сказаць пра непрыязнасць савецкага таталітарызму да любой мастацкай з’явы, якая выходзіла за межы ім жа ўсталяваных ўзораў і нормаў. І ў гэтым ён не быў арыгінальны: нешта падобнае назіралася і ў нацысцкай Германіі, і ў фашысцкай Італіі, і ў франкісцкай Іспаніі.\nНе будзем забываць, што бальшавікі самі прыйшлі да ўлады пад акампанемент добрага тузіна рэвалюцыйных песень, адна з якіх нават нейкі час была гімнам савецкай імперыі. Таму ўжо хто-хто, а яны цудоўна ведалі і разумелі сілу палымянага песеннага слова.\nПад таталітарным каўпаком\nАле першымі сур’ёзнымі ахвярамі крамлёўскага музыказнаўцы тады сталі не выканаўцы заакіянскага джазу, асацыяльнага адэскага фальклору ці артысты кабарэ, а якраз савецкія кампазітары-сімфаністы паваеннага часу — узгадаем артыкул «Сумбур вместо музыки» ў галоўнай газеце краіны ды ўсе яго наступствы. Да такіх сур’ёзных прэтэнзій да сур’ёзнай музыкі ніводны дыктатар ні да гэтага, ні, здаецца, пасля яшчэ не ўздымаўся! Але навальніца над савецкімі класікамі тады скончылася практычна нічым, музыказнаўцы неўзабаве не стала. Шастаковіч, Пракоф’еў і Шнітке засталіся жывыя.\nКалі мінуць барацьбу з выключна пераймальнай музыкай плыні стылягаў 1950-х гадоў (арыгінальныя творы гэтага руху з’явіліся значна пазней) і звязаных з гэтым новых ганенняў на джаз, то наступным пунктам супрацьстаяння стала аўтарская песня 1960–1970-х гадоў. Не магла не стаць. Яна не была з чужога пляча, не абмяжоўвалася лірыкай, звярталася да слухача наўпрост, сам-насам, і гаварыла пра тое і той мовай, пра што думалася і гаварылася на кухнях, у аўдыторыях і рабочых курылках.\nЯе слухала студэнцтва і інтэлігенцыя. Ёй не існавала межаў і бар’ераў. Для яе не было забароненых тэмаў. Асаблівасцю таго перыяду аўтарскай песні ў СССР стаў нечаканы выбух папулярнасці блатной песні («Блатные песни поет интеллигенция». Сёння б сказалі — «рускі шансон», хаця першасны тэрмін, здаецца, больш дакладны). Аўтарская песня стала нават уплываць на савецкую эстраду — яна тады раптам зрабілася больш спакойнай, лірычнай, уцямнай і душэўнай. Многія песні прафесійных кампазітараў былі напісаныя абсалютна ў стылі аўтарскай песні, і тэксты паэтаў-песеннікаў таго часу былі вартыя тых мелодый.\nЦікава, што «за бугром» у гэты ж час было практычна тое ж самае: думкамі пратэстуючай супраць в’етнамскай вайны моладзі валодалі не Элвіс Прэслі і «Біч бойз», але Боб Дылан, Джоан Баэз, Піт Сігер ды іншыя выканаўцы амерыканскага варыянту аўтарскай песні. У Брытаніі былі Донаван, Мелані. І ўсе яны таксама не былі сваімі ў машыне шоў-бізнэсу. Гэта была сапраўдная контркультура. Менавіта пад іх уплывам амерыканскі і брытанскі рок-н-рол сталі тым, чым яны тады сталі, — музыкай пратэстнага пакалення.\nУ СССР гэты працэс зацягнуўся на дзесяцігоддзі. Таму перакананы: магільшчыкамі савецкай імперыі сталі не Салжаніцын і не тыя 7 чалавек, што выйшлі ў жніўні 1968-га на Красную плошчу ў знак пратэсту супраць уварвання войскаў савецкага блоку ў Чэхаславакію. Дысідэнты, «Хроника текущих событий» ды падобная перыёдыка не мелі тады шырокай вядомасці і ўплыву на масавую свядомасць.\nАўтарская песня супраць імперыі\nРазбурыла СССР тое пакаленне, якое вырасла, пасталела і ўсвядоміла сябе грамадзянамі краіны пад песні Візбара, Высоцкага, Акуджавы ды іншых менш вядомых і цяпер ужо забытых аўтараў. Элітарнае мастацтва — сур’ёзная проза, выяўленчае мастацтва, тэатр — у сілу сваёй элітарнасці не было здольнае ўздзейнічаць на масы так інтэнсіўна, як музыка, як песня. Кіно было здольнае. Але ў СССР тое кіно, якое несла зарад таленавітасці, шчырасці, тым больш нейкага нонканфармізму, непазбежна рабілася або элітарным, або надоўга клалася на паліцу. Хаця цяпер, з-за смугі гадоў, камедыі Леаніда Гайдая падаюцца больш значнымі, больш уплывовымі на свядомасць гледача, чым здавалася тады.\nПраўда, быў кароткі перыяд, калі новая генерацыя савецкіх паэтаў (найперш Еўтушэнка, Вазнясенскі) пачалі збіраць цэлыя стадыёны. Але запал 1960-х гадоў у іх творчасці хутка выветрыўся, і стадыёны апусцелі. Рускі рок усё ніяк не мог вырасці з кароткіх штонікаў: апрача Градскага, які ўжо з пачатку 1970-х пачаў больш-менш прыстойна запісвацца, гучаць у фільмах («Раманс аб закаханых») і нават сёе-тое афіцыйна выдаваць на пласцінках, не было на чым вока спыніць. Здаецца, гэта дзякуючы яму тады нарэшце спынілася дыскутаванне: ці можна быць рок-н-рол на рускай мове.\nУ задушлівай атмасферы брэжнеўскага праўлення аўтарская песня дамінавала сярод неафіцыйнай песеннай, ды і не толькі песеннай творчасці. Прычым нельга сказаць, што гэтаму асабліва спрыяў унікальны для СССР рух КСП ці Грушынскі фестываль аўтарскай песні. Нават не беручы ў разлік вострага, але маладаступнага тады Галіча, здавалася б, нават бяскрыўдныя песні пад гітару «пра жыццё» настолькі адрозніваліся ад панаваўшай бадзёранькай лірыкі савецкай эстрады, што непазбежна пазначаліся ў падсвядомасці слухача як нешта сапраўднае, нефальшывае, шчырае. Галоўнае адрозненне іх ад эстрады было ў тым, што яны цвяроза глядзелі на рэчы, прымушалі думаць, давалі для гэтага глебу. Аднак парадокс: «прасаванне» органаў тады было скіраванае якраз не столькі на іх, колькі на афіцыйную эстраду. І тычылася не зместу песень, а зместу «левых» ганарараў ідалаў савецкай папсы кшталту Магамаева ці Абадзінскага... Але саджалі чамусьці выключна канцэртных адміністратараў.\nБеларусі гэта доўга не датычыла. У той ступені, у якой можа не датычыць дамініёна культура метраполіі. Прыклад таму — джазавы аркестр Эдзі Рознэра і затым аркестр Мінскага цырка. Самымі вострымі пытаннямі музычнага жыцця БССР 30–40-х гадоў была крытыка опер «Міхась Падгорны» і «Кветка шчасця» за недастатковую сувязь з цудоўнай сталінскай сучаснасцю ды падрыхтоўка грандыёзнай дэкады дзён культуры БССР у Маскве ў 1939–1940 гадах.\nТут існавала афіцыйная абойма сваіх сур’ёзных ды эстрадных кампазітараў і артыстаў, а пазней выключна пераймальная рок-музыка, якая далей выканання вядомых стандартаў англа-амерыканскага рок-н-ролу не сягала. №1 беларускай эстрады 70-х гадоў Віктар Вуячыч хаця і гастраляваў па свету, але ніяк не цягнуў на «зорку», параўнальную з Ільвом Лешчанкам ці Марыяй Пахомавай.\nАле быў феномен «Песняроў». Песенны фальклор у новым прачытанні поруч з высокай культурай выканання нечакана зрабіў іх кумірамі, прыцягнуў увагу моладзі да першароднай прыгажосці народнай песні. Упершыню за многія гады беларуская моладзь пачала слухаць беларускія песні. І гэта стала першым сігналам трывогі для каманды Машэрава. Здаецца, не ў апошнюю чаргу, каб зняць прывідныя падазрэнні ў нацыяналізме, Мулявін тады зрабіў кампрамісны ход канём: былі запісаныя некалькі даволі бясколерных і эклектычных праграм, сярод якіх «Через всю войну» сталася бадай самай няўдалай у песняроўскай творчасці.\nБылі дзе-нідзе і КСП, і аўтарская песня, якая практычна нічым не вылучалася ад аўтарскай песні Свярдлоўска ці Петразаводска.\nБеларуская аўтарская песня шырока загучала практычна поруч з беларускай рок-музыкай. І гэта ўжо былі 80-я гады. Калі «Мроя», створаная ў 1981-м, пазней яшчэ неяк магла быць даступная шырокаму колу слухачоў праз адну вечаровую перадачу на радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная» (называлася «Хіт-парад»), то нацыянальная аўтарская песня ішла практычна самастойна. Праўда, была яшчэ камсамольская газета «Чырвоная змена» і дзіцячы (!) часопіс «Бярозка», якія пазней больш-менш перыядычна пачалі пісаць пра гэта. Не забуду добрым словам згадаць і часопіс «Крыніца».\nЗдаецца, першым беларускім бардам у класічным разуменні гэтага слова стаў Эдуард Акулін, і адбылося гэта значна раней за хіт-парады Віталя Сямашкі і «Чырвоную змену» з «Бярозкай» з опусамі Вітаўта Мартыненкі. Але гэта быў самы пачатак, таму ні нацыянальнай рок-музыцы, ні аўтарскай песні не давялося перажыць нічога падобнага ціхаму прасаванню Высоцкага і разгону з вайсковымі верталётамі Грушаўскага фестывалю ў 1970-х гадах, ні чарненкаўскага пагрому рускага рок-н-ролу пачатку 80-х (калі ўпершыню пачалі саджаць не за ганарары, а за музыку), ні спісаў забароненых савецкіх і «забугорных» выканаўцаў, што гулялі па камітэтах камсамолу, аддзелах культуры і рэпертуарных камісіях.\nНашых у тых спісах не было. «Мрою», «Магістрат» і «Бонду» папросту ніхто не пускаў у канцэртныя залы і без спісаў, Акулін, Цярэшчанка, Камоцкі, Сокалаў-Воюш ды іншыя барды выступалі раз-пораз перад вузкім колам слухачоў. У нас гэтага нібыта не было. Таму ў «ружовым доме» ідэолагі спакойна спалі, і гэтым карысталіся тыя калякамсамольскія дзеячы, што яўна пачалі адбівацца ад рук і ўзяліся за арганізацыю рок-канцэртаў і нават фестываляў.\nПраўда, «ружовы дом» у студзені 1984 года са старонак «Советской Белоруссии» наехаў на моладзевы часопіс «Рабочая змена», што даў сабе занадта вольніцы, і не ў апошнюю чаргу адносна рок-музыкі. Але пры ўсіх тых вольнасцях там практычна ніколі не пісалі пра нацыянальных выканаўцаў рок-музыкі ці пра аўтарскую песню, калі не адносіць да такіх «Сузор’е» ці дуэт Вайханскіх.\nВа ўсялякім выпадку наехалі тады на «Рабочую змену» зусім не за гэта. «Гэта» да часу не патрапляла ў поле зроку ўлады. Павевы ішлі з метраполіі, найперш з Піцера і Масквы. ЦК КПБ даволі вяла зрэагаваў на пастанову ЦК КПСС ад 19 чэрвеня 1984 года па пытанні ўпарадкавання дзейнасці вакальна-інструментальных ансамбляў, і тут у цэлым даволі фармальна правялі рэгістрацыю, пашпартызацыю і атэстацыю ВІА.\nІдэалагічнае суправаджэнне гэтай кампаніі было гэткім жа вялым: напрыклад, і сёння без смеху нельга чытаць пагромны артыкул нейкага Н. Пазднякова «Куміры з перакошанымі ратамі» ў газеце «Знамя юности» (май 1984 года), прысвечаны заходняй рок-музыцы, дзе пераблытана літаральна ўсё — імёны, назвы, стылі...\nАўтарская песня ў сілу сваёй спецыфікі ўвогуле даволі доўга не трапляла пад нейкія пастановы. Аднак праз 3 гады тут сітуацыя ўжо была іншая: запісы, выступы, кружэлкі, фестывалі — «На доўгім бродзе», «Тры колеры»... Рэакцыя была адпаведная: артыкулы «пра рок», цяпер ужо свой, у прэсе рознага калібру і рознай кампетэнцыі. І як вынік — пастанова ЦК КПБ у чэрвені 1988 года «Аб дадатковых мерах па паляпшэнні эстэтычнага выхавання моладзі... і мерапрыемстваў па пытанні ўпарадкавання дзейнасці ВІА, павышэнні ідэйна-мастацкага ўзроўню іх рэпертуару». Як бачна, тон і стыль пастаноў тых часоў практычна ідэнтычныя сённяшнім, што выходзяць з таго ж самага дому ці ягоных структур. Хаця пішуць іх ужо іншыя людзі, але школа адчуваецца. Здаецца, за рок-музыкаў тады хацелі ўзяцца ўсур’ёз.\nВясна беларускага року\nАле тут ужо не паспявалі за часам. Час падганяў, і падзеі хутка завіравалі так, што ўладзе стала не да музыкі. Залаты час быў для музыкаў, скажу я вам. Не было асаблівай апаратуры ды інструментаў, але які быў росквіт творчасці! Усё, што трымалася ў душы за сямю пячаткамі доўгі час, пачало выплёсквацца ў песнях. «Гаспадары краіны, / Навошта вы мне, навошта я вам? / Сум свой я адчуваю сам, / Толькі я сам!» («Іржавыя дні», рок-гурт «Уліс»). Наогул, творчы альянс «Улісу» з паэтам Феліксам Аксёнцавым даў тады вынік такога ўзроўню, да вышынь якога «Улісу» пасля ўжо ўзняцца так і не ўдалося: «Тады Прага была, / Ды спытаў мяне нейкі карчмар: / Адкуль ехаў мой танк, / Ды чаму я хаваю свой твар?/ Чаму хакі мой джут, / Ды чаму мая зброя зноў тут?/ Прабач, пражскі карчмар, / Прабач, што ты бачыш мой твар» («Будапешт—Прага—Кабул», рок-гурт «Уліс»). «Колькі год марылі, / Каб прыйшлі маскалі / З мовай, праўдай, сваім урадам. / Колькі год марылі, / Урэшце рэшт даждалі — / Дзякуй вам, дарагія браткі!» («На полі Аршанскае бітвы», Андрэй Мельнікаў). «Такое жыццё даў пан Бог нам ласкавы, / Без добрых сяброў, без кахання, без славы. / Жыццё, але ж хіба зграшу, будзь і можна, / Такое паскудства жыццём называць?!» («Добрай раніцы, жлобская нацыя!» Віктар Шалкевіч).\nСёння можна бясконца цытаваць песні таго часу, часу вясны народаў савецкай імперыі. Новыя палітыкі напоўніцу карысталіся той творчай вольніцай: не было такога мітынгу, дзе б ні выступалі Сокалаў-Воюш ці Мельнікаў. Як з-пад зямлі ўзнік недзяржаўны фестывальны рух: у 1990 годзе прайшло першае «Басовішча» на Беласточчыне, якое з таго года рэгулярна праходзіць там кожнае лета. У першыя гады там гучала і аўтарская песня, але хутка рок выцесніў бардаў адтуль цалкам. І яны перацяклі на іншы фестываль — «Бардаўская восень», які праходзіць з 1991 года ў Бельску-Падляскім.\nСпецназам па музыцы\nІншы лёс чакаў падобныя фестывалі ў РБ. Амаль ніводны з іх не дажыў да сённяшняга дня. Напрыклад, полацкае «Рок-кола» таксама нарадзілася ў 1990-м. Сімпатычнай рысай гэтага папулярнага фэсту было тое, што ў конкурснай праграме абавязковай умовай была наяўнасць беларускага твора. І вось у 2007 годзе без тлумачэння прычын, як сказаў яго нязменны арганізатар і дырэктар Сяргей Анішчанка, фестываль быў уладамі скасаваны.\nПершы разгон адкрыты фестываль беларускай аўтарскай песні «Аршанская бітва» (год нараджэння 1991) спазнаў у тым жа 2007-м: тады прыдумалі байку, што ў Дняпры блізу традыцыйнага месца фэсту ляжаць снарады. Снарадаў там не знайшлі, але па размаху сіл і сродкаў, прыцягнутых тады для разгону, міліцэйскую аперацыю можна смела параўнаць з экспедыцыямі супраць партызан 1943–1944 гадоў. З таго часу «Аршанская бітва» праходзіць фактычна ў напаўпадпольных умовах — выявілася, што з бардамі справіцца не так проста, як з рокам. Строга кажучы, спецыфіка жанру не патрабуе ў прынцыпе нічога, апрача акустычнай гітары ды вогнішча. Улада нават заканадаўства пасля першага разгону падагнала адмыслова пад «Аршанскую бітву». Каб не давялося зноў шукаць міфічныя «снарады»...\nПапса «за», рок і барды — «супраць»\nАднак першай ахвярай улады сталася тады не песня, а тагачасны самы эфектыўны яе праваднік: урад Кебіча скасаваў напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў 1994 года радыёстанцыю «Беларуская маладзёжная» — найбольш адданага і паслядоўнага прапагандыста беларускай музыкі новай генерацыі, хаця першапрычына рашэння была іншая. Уводзіць прамую цэнзуру тады яшчэ баяліся. А вось да песень, і галоўнае — выканаўцаў — рукі яшчэ не даходзілі; песня «Новага неба» «Прэзідэнт, ідзі дамоў» у 1995 годзе па вялікаму рахунку засталася незаўважанай. Як і «Партызанская» рок-гурта «N.R.М.» у 1996-м...\nДалей стала больш складана. Але ўпершыню аб чорных спісах усур’ёз загаварылі перад выбарамі–2006, калі разгарнулася кампанія «Голосуй за Беларусь!». Хаця рэальна яны былі задзейнічаныя, канешне, яшчэ раней. Цікава, як тады ўсё расклалася: «За Беларусь» пайшла агітаваць выключна адна прыкормленая беларуская папса, а, паводле логікі, супраць Беларусі — рок ды месцамі і момантамі аўтарская песня.\nЯшчэ больш цікава, што ва Украіне адбылося практычна тое ж самае — у час аранжавай рэвалюцыі ўкраінскі рок павальна стаў на бок аранжавых, а пераважна рускамоўная папса — за бела-блакітных. У нас гэты падзел стаў яшчэ больш яскравым. Адзін наш сябра вялікай сцэны і тэлеэкрана, які некалі з таго ж экрана прынародна абвяшчаў, што будзе цяпер гаварыць толькі на мове, раптам радасна зашчабятаў на «великом и могучем», а ягоная каманда заспявала вернападданую песеньку «Слушай батьку!». А тая папсовая «зорка», што ў прынцыпе не адмаўлялася, але па маладосці і глупству не зразумела, што за ўдзел у «голосуе» нельга патрабаваць яшчэ і грошы, вокамгненна павылятала і са сцэны, і з радыёэфіру, і з тэлеэкрану. І мала хто тады на ягоную «адсутнасць прысутнасці» звярнуў асаблівую ўвагу. Так што калі наступным разам «зорак» паклікалі «За Беларусь!», то недаходлівых ужо не назіралася. Тэндэнцыі, як той казаў, наводзяць на роздумы.\nАле ў адрозненні ад манапалізаваных вялікай сцэны, FM і «скрынкі», жыццёва неабходных для папсы, рок-музыка і аўтарская песня могуць існаваць і ў малым фармаце, на якім яны і выраслі. Найперш «Беларуская музычная альтэрнатыва» ды шэраг іншых, часам і не камерцыйных структур, наладзілі выпуск альтэрнатыўнай дзяржпапсе музыкі самых розных кірункаў і стыляў на СD. А сетка музычных клубаў сталася той правадной сістэмай, што забяспечыла жывую сувязь паміж выканаўцам і слухачом. Асабліва гэта стала відавочным у час Плошчы–2006, з небывалым поспехам складанак «Песні Свабоды».\nЗ таго часу рознага кшталту складнікі ды альбомы перыядычна выходзяць у Беларусі, мінуючы цэнзурна-ідэалагічнае сіта. Плошча–2006 і чорныя спісы ледзь не сталі нагодай своеасаблівай рок-эміграцыі: у адказ на зачыненыя дзверы канцэртных залаў, радыёстанцый і ТV на радзіме, ва Украіне, у Луцку, у 2007 годзе быў арганізаваны фестываль «Be free» («Будзь вольны»), дзе беларускія выканаўцы склалі аснову ўдзельнікаў. Сярод усяго іншага гэты фэст паставіў за мэту прыцягнуць увагу шырокай грамадскасці да парушэння правоў чалавека ў Беларусі, наяўнасці ў нас палітзняволеных і чорных спісаў забароненых выканаўцаў.\nРэзананс таго фэсту прымусіў уладу на наступны год, калі «Be free» мусіў паўтарыцца, арганізаваць на ўкраінскай мяжы сапраўдны мытны тэрор, каб не выпусціць непаслухмяных рокераў на мяцежны фестываль. Аднак наверсе зразумелі, што супрацьстаянне набывае непажаданыя нюансы і розгалас, і неўзабаве самі прапанавалі рокерам мір. Той мір на паверку стаўся даволі хітрым ходам і датычыўся далёка не ўсіх: напрыклад, пасля апоўначы на тэлеэкране калі-нікалі можна было ўбачыць «Краму» ці зрэдку пачуць на FM «Partyzone» далёка не ў самы зручны час. Аднак выручалі да часу фестывалі самага рознага кшталту, якіх распладзілася з-за недагляду «вертыкалі» багата і пералічыць якія даволі складана. Але цяпер, здаецца, і да іх нарэшце дабраліся.\nУ гэтай сувязі давайце звернем увагу на самыя афіцыйныя эстрадныя фэсты РБ нашага часу. Можа, яны квітнеюць у практычнай адзіноце з-за мінімальнай канкурэнцыі з боку недзяржаўных? Асабліва, калі паглядзець на тыя грошы, якія штогод дзяржава выдаткоўвае ў падтрымку існавання буйнейшага з іх — «Славянскага базару» ў Віцебску.\nКалі апусціць тыя мыльныя піяр-бурбалкі, якімі пастаянна стараюцца засланіць сапраўднае становішча спраў, то выяўляецца няўхільнае зніжэнне цікавасці гледача да яго і, як вынік, зніжэнне і без таго не дужа высокага прэстыжу гэтага міжнароднага эстраднага форуму з немалой гісторыяй. Калі квіткі на канцэрты «Базару» распіхваюцца ў добраахвотна-прымусовым парадку праз прафкамы розных прадпрыемстваў гарадоў Віцебскай вобласці з арганізаваным імі ж завозам такіх гледачоў аўтобусамі, а радасны ажыятаж у зале віцебскага амфітэатра прафесійна ствараюць пераапранутыя ў цывільнае курсанты ВНУ сілавых структур, дык куды ўжо далей!\nНе нашмат лепш і з маладзечанскім фестывалем беларускай песні. Кожны год амаль адзін і той жа набор артыстаў і песень, а многія выканаўцы, адспяваўшы належнае, пастаянна «спасібкаюць» зале ды пытаюцца: «Где ваши ручки?»\nВыяўляецца цікавая рэч: нацыянальная мова становіцца адным з устойлівых фактараў творчага нонканфармізму, у першую чаргу ў музычнай сферы.\nА пакуль што на тле з кожным новым абломам усё больш навязлівага імкнення беларускай улады засвяціцца на «Еўрабачанні» абвешчанае замірэнне з нацыянальным рокам становіцца ўсё больш фальшывым. Гэта асабліва заўважна, калі напаўслове ў эфіры спыняецца трансляванне песень апальных выканаўцаў, а галоўнага «Ляпіса» беларуская пракуратура гатовая тузануць да адказу «за базар» і з-за мяжы.\nЗ аўтарскай песняй жа гэтага замірэння практычна і не было. На памяць прыходзіць толькі адна спроба «зверху» арганізаваць фестываль-конкурс беларускай аўтарскай песні; гэта «Залатая Горка–94». Спроба была прызнаная няўдалай, і пасля былі толькі рэпрэсіі. Пры гэтым традыцыйны летні фестываль рускай аўтарскай песні на Бярэзіне пад Бабруйскам ніколі падобных наездаў не спазнаў.


Аляксандр Крутой застаецца ў СІЗА\n09.04.2012 / 21:28\nНягледзячы на прыгавор суда, які набыў моц, Аляксандр Крутой дагэтуль застаецца ў СІЗА МУС. Пра гэта паведаміла яго дачка Інэса, якая пацярпела падчас выбуху ў метро 11 красавіка 2011 года, інтарэсы якой спрабаваў прадстаўляць у судзе па тэракце яе бацька.\nПаводле слоў Інэсы Крутой, пасля суда ў бацькі «з’явілася надзея ўбачыць святло, у лістах ён спрабуе жартаваць». Апошні ліст сваякі атрымалі ў канцы мінулага тыдня. Вядома, што Аляксандр Крутой атрымаў матэрыялы суда.\nНагадаем, 20 сакавіка суддзя суда Маскоўскага раёна Мінска Яўген Хаткевіч пацвердзіў рашэнне гэтага ж суда, але іншага суддзі, прынятае 6 снежня мінулага года, аб неабходнасці прымянення мер бяспекі і лячэння да Аляксандра Крутога. Судовы разгляд праводзіўся без Крутога і як і першы раз у закрытым рэжыме. Суддзя задаволіў хадайніцтва аб гэтым дзяржабвінаваўцы Ваньковіча і пацярпелай — галоўнага ўрача паліклінікі № 32 Валянціны Чупрык. Пацярпелая заявіла, што закрыць працэс неабходна для прадухілення выдавання звестак, якія ўшчамляюць яе годнасць.\nЯк сказаў 21 сакавіка старшы памочнік пракурора Мінска Сяргей Балашаў, паводле пастановы суда, Аляксандр Крутой прызнаны асобай, якая ўчыніла грамадска небяспечныя дзеянні, прадугледжаныя часткай 1 артыкула 339 Крымінальнага кодэкса (хуліганства), у стане беспамяцтва і вызвалены ад крымінальнай адказнасці. Ён будзе адпраўлены ў псіхіятрычную бальніцу пасля таго, як набудзе моц пастанова раённага суда.\nЯк ужо паведамлялася, справа была зноў накіравана ў раённы суд Мінскім гарадскім судом пасля разгляду 10 лютага касацыйнай скаргі на прыгавор, вынесены 6 снежня судом Маскоўскага раёна. Мінгарсуд адмовіў у вызваленні Крутога з-пад варты, і ён працягвае знаходзіцца ў СІЗА № 1 МУС.\n20 верасня 2011 года Крутой, які актыўна выступаў на працэсе па тэракце, быў затрыманы міліцыяй у Мінску. 22 верасня Аляксандр Федарцоў, які старшынстваваў у судзе, часткова зачытаў пастанову аб яго затрыманні. У ім сказана, што Крутой «17 жніўня, знаходзячыся ў кабінеце адной з медыцынскіх устаноў Мінска, наўмысна ўчыніў хуліганскія дзеянні з асаблівым цынізмам і грэбаваннем нормамі маралі». Гэта выказалася ў тым, што ён выліў змесціва дзвюх банак — вадкасць з пахам мачы — на галоўнага ўрача. Па накіраванні пракурора Крутой быў адпраўлены ў РНПЦ псіхічнага здароўя. Экспертыза прызнала яго шалёным.\n6 снежня суд Маскоўскага раёна пастанавіў прымяніць да Аляксандра Крутога прымусовыя меры бяспекі і лячэння. Пасля РНПЦ ён знаходзіўся ў жодзінскай турме, затым быў пераведзены ў СІЗА № 1.


06 верасень 2017, 09:12\nПрэзыдэнтка Літвы Даля Грыбаўскайце. Ілюстрацыйнае фота ©Shutterstock\nЛітоўскі ўрад прапануе павысіць мінімальны заробак у краіне зь цяперашніх 380 эўра да 400, але прафсаюзы, прадпрымальнікі і працадаўцы дыскутуюць наконт аптымальнай сумы. Адзін з прафсаюзаў, Solidarumas, лічыць, што мінімальны заробак трэба падвысіць да 500 эўра, перадае Delfi.\nМінімальны заробак, паводле прафсаюзу, мае складаць палову ад сярэдняга заробку. Сярэдні ж заробак цяпер мае складаць ня меней за 1200 эўра (838,7 эўра налічаны, 659 пасьля выплаты падаткаў), а мінімальны ў такім разе — 600 эўра, мяркуюць у прафсаюзе.\nВа ўрадзе ж лічаць, што рост мінімальнага заробку не павінен абганяць рост сярэдняга заробку (апошні прагназуецца ў раёне 6% за наступны год), а большае павышэньне лічаць рызыкоўным, бо мінімальны заробак плоцяць толькі за «некваліфікаваную працу».\nУ Беларусі тым часам сярэдні налічаны заробак склаў каля 368,1 эўра ў ліпені (лічбаў за жнівень пакуль не публікавалі), а мінімальны заробак складае з пачатку году 265 рублёў — на момант публікацыі гэта 115,5 эўра. І пакуль афіцыйны сярэдні заробак расьце, рэальныя даходы беларусаў падаюць. 73,6% беларусаў цяпер маюць менш за 500 рублёў рэальных даходаў.


Як правільна даглядаць за мэбляй з дрэва - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯк правільна даглядаць за мэбляй з дрэва\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Як правільна даглядаць за мэбляй з дрэва\nПерш за ўсё, неабходна памятаць, што галоўны вораг драўлянай мэблі - гэта вільгаць. Паэтам ставіць тумбачкі і чапляць паліцы з дрэва ў ваннай непажадана. Калі ў памяшканні пастаянна мяняецца ўзровень вільготнасці, прадметы будуць то набракаць, то перасушвае. Таксама іх лепш не ставіць каля камінаў і батарэй ацяплення, каб не адбывалася пересушке дрэва. Калі ў вас драўляны стол, абавязкова выкарыстоўвайце падстаўкі для гарачай посуду. Гэта абароніць мэбля ад цяпла, якое зыходзіць ад гарачых страў. Да таго ж, калі выпадкова пральецца змесціва кубкі - гэта не нашкодзіць паверхні. Выкладвайце прыгожыя сурвэткі і пад вазы з кветкамі. Калі ўсё ж вы не ўсачылі, і след ад гарачай посуду застаўся на стале - ня засмучайцеся. Вазьміце крыху расліннага алею, намочыце ватовы дыск і працірайце пляма да яго поўнага знікнення.\nПадчас уборкі і рамонту акуратна перамяшчай мэбля, каб не расхістаць ножкі. Стол падымайце няма за стальніцу, а за ножкі, крэсла падымайце за сядзенне.\nВыціраючы пыл, кожную статуэтку прыпадымайце, а не рухаць па паверхні паліц. Для эфектыўнага збавення ад пылу выкарыстоўвайце спецыяльныя сурвэткі з микрофибры. Яны валодаюць антыстатычным ўласцівасцямі і прыцягваюць часціцы пылу. Акрамя таго, микрофибра выдатна паліруе паверхню.\nДля ўборкі пылу з дробных дэкаратыўных дэталяў: разьбяных рамак, ручак крэслы, спінак крэслаў, добра карыстацца вільготнымі сурвэткамі, якія не пакідаюць ворса пасля сябе. Сёння ў продажы можна знайсці адмысловыя цэлюлозныя сурвэткі, якія ідэальна падыходзяць для такіх выпадкаў. Яны далікатна чысцяць самыя разнастайныя ўчасткі.\nДля захавання бляску мэблі, якая пакрыта лакам, лепш выкарыстоўваць полироли для дрэва. Калі на паверхні ўтварыліся драпіны, для мэблі з светлых парод дрэва выкарыстоўвайце пчаліны воск. Акуратна заладзьце драпіну, разраўнуйце спецыяльнай лапаткай, а пасля гэтага вырабіце полироль. Для цёмнай мэблі больш падыдзе ёд - ён зробіць амаль незаўважнымі ўсе ўтварыліся заганы.\nКалі вы будзеце акуратна і асцярожна ставіцца да драўлянай мэблі, своечасова чысціць яе ад пылу, то яна праслужыць не толькі вам, але і вашым дзецям і нават унукам.\nПапярэдні Тэкст Хатнія аладкі на патэльні: 4 рэцэпту\nНаступная Артыкул Як прыгатаваць торт графскія разваліны\nМода: імідж сучаснай жанчыны\nПрактыкаванні на расцяжку ў хатніх умовах\nЗорны стыль: футболкі з надпісамі\nАд чаго залежыць яркасць і эмацыянальнасць сэксуальных адчуванняў?\nЯк прыбраць целлюліт з ляшек\nСайклинг для пахудання: асаблівасці методыкі\nАдкрытасць. Шчырасць як маніпуляцыя\nПалантын Louis Vuitton\nСінцепон або холлофайбер - што лепш?


У Ватыкане пачаўся семінар для вайсковых капеланаў - Vatican News\nУ Ватыкане пачаўся семінар для вайсковых капеланаў\nУ Ватыкане распачаўся фармацыйны курс для вайсковых капеланаў з розных краін свету, прысвечаны міжнароднаму праву. Форум праходзіць з 29 па 31 кастрычніка 2019 г.\nТэма семінару: “Пазбаўленне свабоды ў сітуацыях узброеных канфліктаў. Місія вайсковых капеланаў”, была выбрана ў сувязі з 70-годдзем падпісання Жэнеўскай канвенцыі аб абароне грамадзянскага насельніцтва ў ваенны час, якое адзначаецца сёлета.\nДа ўдзельнікаў сустрэчы звярнуўся кардынал Пітэр Тарксан, прэфект Дыкастэрыі па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека. Ён заўважыў, што праблема пазбаўлення свабоды падчас узброеных канфліктаў з’яўляецца важнай у актуальным кантэксце, калі – карыстаючыся словамі папы Францішка, – адбываецца “фрагментарная трэцяя сусветная вайна”.\nВатыканскі іерарх падкрэсліў, што сучасная міжнародная сітуацыя патрабуе людзей, гатовых прыкладаць канкрэтныя намаганні для будавання грамадства, заснаванага на свабодзе, праўдзе, справядлівасці і братэрстве. Ён заўважыў, што ахвярамі пазбаўлення свабоды падчас ваенных канфліктаў становіцца не толькі ўдзельнікі баявых дзеянняў, але ўсё часцей і часцей грамадзянскія асобы, якіх нярэдка выкрадаюць з мэтай атрымання выкупу.\nКардынал-прэфект звярнуў увагу на нечалавечыя ўмовы ўтрымання палонных, на тое, што часта вязні асуджаюцца без належнага прасэсу, а таксама застаюцца пазбаўленымі базавай апекі. Іерарх падкрэсліў, што ў такіх сітуацыях Касцёл пакліканы сведчыць міласэрнасць Бога ў тым ліку праз служэнне вайсковых капеланаў.\nКардынал нагадаў, што заданнем капелана з’яўляецца не толькі клопат пра духоўнае жыццё людзей, пазбаўленых свабоды, але таксама абарона іх годнасці і правоў, якія не перастаюць абавязваць у сітуацыі ўзбоенага канфлікту.\n30 кастрычніка 2019, 13:10


25 чэрвень 2018, 11:10\nЯнуш і Люба з унучкамі\nАдну з вуліц у вёсцы Баршчоўка Добрускага раёну на Гомельшчыне паўжартам называюць «цыганскім праспэктам». Тут кампактна жывуць каля дзесяці цыганскіх сем’яў. Стала «атабарыліся» ромы і на іншых вуліцах. Працуюць у КСУП «Баршчоўскі» жывёлаводамі, даглядаюць і навучаюць коней, на цыганах трымаецца і паляводчая брыгада.\n«Лёгка ў хату нічога не прыходзіць»\nУ сямейнай цыганскай пары Януша Вераб’я і Любові Ануфрыевай багата агульнага. Яны аднагодкі, нарадзіліся ў адным і тым жа месяцы. Абаім сёлета стукнула «па паўсотні».\nДа сярэдзіны 2000-х Януш і Люба жылі ў Гомлі, мелі кватэру з усімі выгодамі. Горш было з працай. Януш перабіваўся пагрузачна-разгрузачнай працай на таварнай станцыі. Люба іншым разам гандлявала.\n«У горадзе мы нажыліся. Кватэру пакінулі дачцэ зь зяцем — няхай сваё жыцьцё самі ладзяць», — разважае Януш.\nЦыганская сям’я ў Януша хутчэй нетыповая — толькі адна дачка, хоць сам гаспадар рос у вялікім двары.\nЦыганская хата ў Баршчоўцы\nАмаль паўтара дзесяцігодзьдзя таму сямейная пара першай з гомельскіх цыганоў перабраліся ў Баршчоўку. Але спачатку ня надта паразумеліся з тагачасным кіраўніцтвам гаспадаркі. Сабралі манаткі і падалася ў Чачэрскі раён. Вярнулася ў Баршчоўку праз пару гадоў, калі сюды сталі прыяжджаць на сталае жыцьцё іншыя ромы.\nНаяўнасьць недарагога жытла і магчымасьць працаваць у гаспадарцы прыцягвала сюды цыганоў.\nЯнуша ўзялі ў саўгас даглядчыкам жывёлы, жонцы параілі ісьці ў брыгаду цялятніцай. Даглядае найменшых цялятак — ад нараджэньня і да трохтыднёвага ўзросту. Іх у Любы ажно шэсьцьдзесят.\n«Лёгка ў хату нічога не прыходзіць, — разважае цыганка. — Дзе ні жыві, трэба працаваць».\nЛюба Ануфрыева (справа) — найлепшая цялятніца\nЛюба і Януш кажуць, што ў вёсцы цыганам лацьвей. У горадзе іх рэдка бяруць на працу, бо ў бальшыні цыганоў, асабліва старэйшага пакаленьня, нізкі адукацыйны ўзровень, яны ня маюць прафэсіі. Сам Януш адолеў у школе за савецкім часам толькі пачатковыя клясы. Цыганы кіраваліся простым правілам: грошы навучыўся лічыць — і бывай, школа.\nУ Баршчоўцы Януш па першым часе пасьвіў саўгасных кароў. Калі скончыўся летні сэзон, стаў даглядаць жывёлу. Дый так і застаўся пры фэрме. Да сёлетняй вясны. З пачаткам пашавага сэзону Януша выправілі ў паляводчую брыгаду, дзе ён атрымлівае мінімальную заработную плату: за 26 выхадаў — 305 рублёў.\nВыручае сям’ю ўласная гаспадарка. Cадзяць гарод, завялі курэй, сьвіней.\n«Цыганы, як і беларусы, сала таксама любяць», — усьміхаецца Януш Верабей у свае прыкметна пасівелыя вусы.\n«Я з тых цыганоў, што ўмеюць грошы лічыць і расьпісацца», — расказвае пра сябе Рустам Галавацкі, мажны мужчына сярэдніх гадоў з дужымі напрацаванымі рукамі.\nЁн змалку хоць і жыў у абласным цэнтры, але ў школу практычна не хадзіў.\n«Час быў такі тупы», — адклікаецца Рустам на існаваньне апошняга дзесяцігодзьдзя былога Саюзу.\n«Сябе я лічу працоўным чалавекам і годным цыганом. Годны цыган не крадзе, не падманвае, а працуе», — фармулюе сваё жыцьцёвую пазыцыю Галавацкі.\nРустам толькі што вярнуўся з аддаленай вёскі Ніўкі, дзе разам зь іншымі цыганамі ачышчаў фэрму ад гною. Працуе, як і большасьць ромаў, на падраднай дамове: што зрабіў, тое й зарабіў. Нахвальвае «бацьку» Лукашэнку. Праўда, ягоную крылатую фразу пра «чарку й шкварку» інтэрпрэтуе па-свойму: «Лукашэнка ж сказаў: будзеш працаваць, будзе табе дарога і цяпло».\nГалавацкія, бацька з сынам\nУ Баршчоўку Рустам прыехаў з жонкай Радаю і дзецьмі шэсьць гадоў таму. Рада цяпер даяркаю на малочна-таварным комплексе. На падмене ў яе дачка Аліна. Сын Міця таксама доіць кароў.\nДва месяцы таму сям’я Галавацкіх перасялілася ў выдзелены саўгасны дом — па левую руку пры ўезьдзе ў Баршчоўку. Рустам сьцьвярджае, што дырэктар сельгаспрадпрыемства Алег Гарэлікаў спагадліва ставіцца да прыежджых цыганоў, якія працуюць у саўгасе.\n«Вышэй галавы ня скочыш»\nЦыганская сям’я Дзьмітрыя і Валянціны Канстанцінавых ці ня самая вялікая ў Баршчоўцы: васьмёра дзяцей, унукі. Жывуць яны на так званым «цыганскім праспэкце». Побач дзьве хаты. Адна невялікая, драўляная, другая — дыхтоўная, з цэглы.\n«Падзарабілі крыху з жонкай грошай і купілі, — дзеліцца хатнімі клопатамі Дзьмітры. — Прыйшлося, праўда, падрамантаваць, падправіць».\nХата ў Кастанцінавых прасторная, чыстая.\nВалянціна даглядае цялят на новым комплексе. Дзьмітры на падсобных работах — на фэрме, стайні, у полі, на сенакосе.\n«Мы прывыклі да Баршчоўкі за восем гадоў. Кіраўніцтва добрае, і людзі тут добрыя, спагадлівыя», — заяўляе Дзьмітры.\nБезумоўна, яго як галаву вялікай сям’і ня надта задавальняюць тыя 300 рублёў, якія зарабляе ў саўгасе: «Разумею, крызіс. Ды што ўжо цяпер зробіш? Вышэй галавы тут ужо ня скочыш».\n«Саўгас ня можа без цыганоў»\nЧэрвеньскае сонца завісла ў самым зэніце. Разам з заатэхнікам Мікалаем Сільчанкам кіруемся ў жывёлагадоўчы летнік. Да нядаўняга часу Мікалай Ціханавіч быў галоўным заатэхнічным спэцыялістам, але здаў пасаду з прычыны пэнсійнага ўзросту. Кажа, што саўгас ня можа абысьціся без цыганоў, бо яны выконваюць ладны кавалак працы.\nНа Любоў Ануфрыеву не нахваліцца.\n«Любоў Дзям’янаўна любое цяля дагледзіць, абы толькі жывое нарадзілася. У яе стоадсоткавая захаванасьць маладняку. І прывагі сутачныя выдатныя — 600-700 грамаў. Адпаведна і зарабляе 450 рублёў».\nУ летніку ідзе дзённая дойка кароў. У клетках-садках пояць цялят.\nБрыгадзір малочна-таварнай фэрмы № 1 Анатоль Лабачоў пагаджаецца з заатэхнікам: «Бяз ромаў нам цяпер нікуды».\nРасказвае, што раней брыгадзірыў у паляводзтве, дык ромы выручалі ў кожным выпадку. Насеньне да сеялак падвезьці, летнік паставіць, маладых коней прывучыць да плуга ці фурманкі — усё яны. Дапамагаюць і цяпер: жывёлу перагнаць, фэрмы пачысьціць, кармы нарыхтаваць.\n«Тэлефануеш на мабільнік аднаму, другому, а яны як штык: «Брыгадзір, мы тут».\nПаводле Лабачова, цыганоў нельга толькі чапаць на вялікія рэлігійныя сьвяты — Каляды, Вялікдзень. Яны любяць папрацаваць, але й любяць пасьвяткаваць, павесяліцца.\n«Куды беларусы ідуць неахвотна альбо наогул цураюцца ісьці, там выручаюць ромы, — кажа намесьнік дырэктара КСУП „Баршчоўскі“ Мікалай Жыгалаў. — Карэнных жыхароў у вёсцы менее, хаты застаюцца. Цыганы іх купляюць і жывуць тут на законных падставах — яны такія ж грамадзяне, як і беларусы. Ня ўсе, праўда, працуюць. Але хто прыходзіць на працу, той стараецца».\nНя п’юць і ня крадуць\nСтаршыня Баршчоўскага сельскага савету Ўладзімер Атаманчук расказаў, што ў вёсцы цяпер жывуць звыш паўсотні цыганоў. Стаўленьне да іх даволі прыязнае.\n«Цыганы ж на працы ня п’юць — хіба толькі пасьля яе піва якога возьмуць. І ня крадуць яны», — кажа Атаманчук.\nТурбуе старшыню сельсавету хіба толькі тое, што прыежджыя цыганы купляюць хаты, але далёка ня ўсе рэгіструюцца ў іх. У адных рэгістрацыя гомельская, у іншых — жлобінская і нават калінкавіцкая.\nУздоўж «цыганскага праспэкту»\nЗь гісторыі. Цыганскія калгасы\nПершыя зьвесткі пра цыганоў зафіксаваныя ў Беларусі ў самым пачатку ХVІ стагодзьдзя. Цэнтрамі цыганскай культуры ў той час былі Мір, Смаргоні, Эйшышкі ды некалькі цыганскіх вёсак. У Міры цыганы заснавалі шэраг мануфактур.\nСтатуты ВКЛ забаранялі цыганам займаць дзяржаўныя пасады. Традыцыйным месцам пасяленьня цыганоў былі ўскрайкі гарадоў і мястэчак, дзе яны займаліся сваімі звыклымі заняткамі.\nСавецкія пэрыяд меў для беларускіх цыганоў сваю адмеціну. У 1927 годзе ў Віцебскім раёне быў створаны першы ў СССР цыганскі калгас «Новае жыцьцё», другі зьявіўся неўзабаве ў Жлобінскім раёне. Дзейнічала ў Віцебску ў 30-я гады мінулага стагодзьдзя і цыганская школа-сямігодка, дзе навучаліся цыганы з розных мясцовасьцяў.\nПадчас Другой усясьветнай вайны нацысты жорстка зьнішчалі цыганоў.\nУ 1956 годзе выйшаў закон «Аб далучэньні да працы цыганоў, якія займаюцца бадзяжніцтвам». Ромаў сталі настойліва далучаць да аселага ладу жыцьця. У выніку ўзьнікла некалькі кампактных цыганскіх паселішчаў. Тыя ж Калодзішчы і Ратамка пад Менскам.\nАфіцыйна ў Беларусі цяпер налічваецца 15 тысяч цыганоў. Экспэрты прытрымліваюцца больш імавернай лічбы ў 60 тысяч. Нягледзячы на высілкі ўладаў, малая пісьменнасьць застаецца вострай праблемай для ромаў. Гэта нэгатыўна адбіваецца на якасьці іхнага жыцьця.\n«Хочам зламаць стэрэатыпы». Як у Гомлі сацыяльна інтэгруюць цыганоў\nДзяржаўны дэпартамэнт ЗША «глыбока занепакоены» затрыманьнямі актывістаў журналістаў у Беларусі\nКандыдат у прэзыдэнты Дзьмітрыеў правёў прэс-канфэрэнцыю па калена ў вадзе. ВІДЭА\nУ Віцебску суд скасаваў справу супраць актывісткі каманды Ціханоўскай. Прысуд сустрэлі воплескамі\nЦВК адказала на скаргі людзей з чаргі 15 ліпеня аб адмове ў рэгістрацыі Бабарыкі і Цапкалы\n«Білі гумовымі дубінкамі па нагах». Айцішнік расказаў пра затрыманьне ў цэнтры Менску. ВІДЭА


Бязвізавы рэжым павялічыў турпаток у Беларусь на 20% | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБязвізавы рэжым даў магчымасць павялічыць турыстычны паток у Беларусь прыкладна на 20 працэнтаў, паведаміў дырэктар Дэпартамента па турызме Міністэрства спорту і турызму Андрэй Молчан сёння на брыфінгу ў прэс-цэнтры БЕЛТА.\n„Бязвізавы рэжым паўплываў на прырост наведванняў прыкладна ў 20 працэнтаў. Увядзенне бязвізавага рэжыму адназначна звязана непасрэдна з павелічэннем патоку турыстаў”, – адзначыў Андрэй Молчан.\nПрадстаўнік Мінспорту звярнуў увагу, што прадаўжэнне тэрміну бязвізавага знаходжання з 5 да 30 дзён запатрабуе абнаўлення турыстычнай інфраструктуры і падрыхтоўкі кадраў з веданнем замежных моў. Калі раней асноўны турпаток прыпадаў на прадстаўнікоў Расіі і краін СНД, то цяпер больш увагі трэба ўдзяліць рабоце з турыстамі з далёкага замежжа.\nУ першую чаргу размова ідзе аб тым, каб большая колькасць прадстаўнікоў турыстычнай індустрыі валодала англійскай, французскай, кітайскай мовамі. Гасцініцам, санаторыям і аграсядзібам трэба забяспечыць магчымасць разліку праз міжнародныя сістэмы плацяжоў.\n„Зразумела, размова ідзе і аб павышэнні якасці і культуры абслугоўвання, нарошчванні сродкаў размяшчэння”, – падкрэсліў Андрэй Молчан. „Чарговы крок у справе лібералізацыі візавага рэжыму ў Беларусі вельмі і вельмі станоўчы. Мы абмяркоўваем з калегамі з Міністэрства замежных спраў, сілавым блокам магчымасці новых крокаў, але пакуль рана пра іх гаварыць”, – сказаў дырэктар Дэпартамента па турызме.


Святлом павагі сон ваш ахаваем Урок - мітынг.\nН. I. КАРАБАНЬ, настаўніца вышэйшай катэгорыі сярэдняй школы № 1 г. Паставы. Беларуская мова і літаратура Красавік 2005 г.\nУрок - мітынг\nМэта:выхаванне патрыятызму, павагі да тых, хто абараніў мір, да тых, каго вайна пазбавіла шчаслівага дзяцінства.\nФорма правядзення:мітынг ля помніка загінуўшым воінам і партызанам.\nЛя помніка стаяць вучні з кветкамі ў "руках. Яны застылі ў хвіліне маўчання. Гучыць ціхая жалобная музыка.\nНастаўнік. Усім тым, хто стаў бессмяротным і перамог, і прысвячаецца наш мітынг.\nПершы чытальнік (выконвае верш Міколы Гамолкі "Магілы сяброў").\nУсюды ціш. Замоўклі песні звонкія,\nНавіс над лесам цяжкі небасхіл.\nВакол зямля, пакрытая варонкамі\nІ ўзгоркамі прытоптаных магіл.\nАдсюль на Беларусь дарогі вузкія\nНазад да родных хат нас павялі,\nІшлі грузіны, беларусы, рускія —\nУсе народы нашае зямлі.\nІшлі усе, не ўсім аднак жа суджана\nБыло дайсці у край мой дарагі.\nКаля варонак тых смяротнай сцюжаю\nУ многіх абарваліся шляхі.\nМы пахавалі іх, любіўшых горача\nСвой край, далёкую сваю сям'ю,\nІ з іх магіл, з маленькіх тых узгорачкаў\nМы родную убачылі зямлю.\nДругі чытальнік (выконвае верш Хведара Жычкі "Дзень Перамогі").\nЗапросім сёння мы на свята\nвітаць наступную вясну\nі нескупога старшыну,\nі маладога запявалу,\nі пасівелага шаўца,\nі медсястру, што ратавала\nжыццё параненым байцам, —\nхто лёг пад абеліскі,\nкаго не абудзіў салют,\nяк самых родных,\nпасадзім на пачэсны кут.\nІ будзем з імі, як з жывымі...\nуспамінаць апошні бой,\nспяваць аб тым,\nяк свішчуць кулі,\nяк часта сніцца бацькаў дом...\n... А пасівелыя матулі\nзноў будуць плакаць за сталом.\nТрэці чытальнік (выконвае верш Сяргея Чыгрына "Удава").\nЧакала з вайны — не прыйшоў.\nЧакае з вайны — не прыходзіць...\nІ дзесяць гадоў прайшло,\nІ дваццаць гадоў праходзяць.\nНаймае касцоў касіць,\nСама запрагае коні...\nПартрэт на сцяне вісіць —\nТакім маладым яго помніць.\nЧакала з вайны — не прыйшоў,\nІ Дваццаць гадоў прайшло,\nІ трыццаць гадоў праходзяць.\nСтарэе, а ён — малады,\nТакі, як тады на вяселлі.\nНа радасць яе,\nна яго пекнату\nЛюдзі шчасліва глядзелі.\nЗычылі згоды, кахання, дзяцей\nКаб нарадзілася многа...\nУ дом іх вясковы,\nУварвалася хмарай трывога...\nІ сорак гадоў прайшло,\nІ пяцьдзесят праходзяць...\nНастаўнік. Вось ужо прайшло 60 гадоў, як адгрымелі апошнія залпы вайны і фашысцкая Германія вымушана была капітуляваць. Дзень Перамогі назаўсёды застаецца для нашага народа і нас з вамі святочным і трагічным. Пачуццё перанесенай страты... Ахвяры вайны... Наўрад ці што больш узрушвала чалавечае сэрца ва ўсе часы. Таму і сёння мы помнім кожнага трэцяга...\nЧацвёрты чытальнік (выконвае верш Сяргея Крыўца "Вайна").\nСарвалася лавінай жалезнаю,\nУзвіліся дымы пад нябёсамі,\nБабы носяцца проставалосыя,\nПяты чытальнік (выконвае верш Уладзіміра Караткевіча "Нашы бярозы").\nПапала бярозка, танюткая, чыстая,\nШосты чытальнік (выконвае верш Пятра Прыходзькі "Не, не будзе мой край любімы...").\nНе, не будзе мой край любімы\nПад фашысцкай пятою\nБеларуса дастойнае імя\nЯ нікому не дам зганьбаваць.\nНе, не будзе пад белай бярозай\nМаці ўранку, пазбыўшыся сну,\nПраліваць там гаручыя слёзы\nІ спіну пад ярмом сваю гнуць.\nНе на тое матуля радзіла,\nКаб я трусам вярнуўся ў свой дом,\nІ дзяўчына заве мяне мілым\nНе за усмешку адну пад акном.\nЯ сваёю клянуся крывёю,\nШто ні кроку назад не ступлю,\nНенавіджу я зло ўсёй душою.\nІ жыццё ўсёй душою люблю.\nНастаўнік. Вялікае гора перажыў наш народ. Але выстаяла Беларусь — адважная партызанка, змагарка за свабоду.\nСёмы чытальнік (выконвае верш Анатоля Астрэйкі "Дзень Перамогі").\nЯкое сонца над зямлёю устала —\nІм любавацца будуць людзі век!\nЯкой красою ўся зямля заззяла,\nЗялёным шумам ніў і звонам рэк!\nНяхай гудзе, як першы гром вясною,\nУсцяж па ўсёй зямлі, па ўсіх марах\nЖывая слава пераможцам бою,\nПаборнікам і праўды, і дабра.\nХай слава асяніць, крылом атуліць\nІ хату воіна, і сінь нябёс,\nАдорыць шчасце кожную матулю,\nКаторай сын цяжар ваенны нёс.\nХай будзе ж славен наш народ навечна,\nШто цемру зброяй праўды перамог,\nНа белым свеце самы чалавечны\nІ грозны ў час вайны, у час трывог.\nВучань. На досвітку 3 ліпеня 1944 г. воіны ўзнялі над Домам урада сцяг Перамогі. 3 таго часу беларускі народ адзначае гэты дзень — 3 ліпеня — як свята вызвалення, свабоды і незалежнасці.\nВучаніца. Сёння наш святы абавязак — успомніць нашых землякоў-ветэранаў, выказаць слова ўдзячнасці салдатам, якія загінулі ў гады вайны.\nГорам успомнім сваім...\nГэта трэба не мёртвым!\nВучні чытаюць прозвішчы, якія ўвекавечаны на помніку, г ўскладаюць кветкі да падножжа. Затым называюць імёны землякоў-ветэранаў: Надзея Асяненка, Ганна Маслоўская...\nНастаўнік. А цяпер давайце паслухаем пра брацкую магілу воінаў і партызанаў на вуліцы Чырвонаармейскай, каля якой мы зараз стаім.\nВучаніца. Тут пахаваны 333 воіны і партызаны, якія загінулі ў баях супраць фашысцкіх захопнікаў ці памерлі ад ран. Сярод пахаваных — байцы 145-й стралковай дывізіі, якія аддалі свае жыцці за Радзіму пры вызваленні г. Паставы і Пастаўскага раёна ў ліпені 1944 года, у тым ліку і Герой Савецкага Саюза Васіль Паўлавіч Кірычук.\nВучань. В. П. Кірычук нарадзіўся 16 студзеня 1924 года ў сяле Славацічы Ківерцаўскага раёна Валынскай вобласці ў сялянскай сям'і. У Вялікую Айчынную вайну на фронце з сакавіка 1944 года. Вызначыўся 25 чэрвеня 1944 года на тэрыторыі Бешанковіцкага раёна Віцебскай вобласці. Наводчык супрацьтанкавай гарматы радавы В. П. Кірычук адным з першых пераправіўся праз Заходнюю Дзвіну, агнём прыкрываючы пераправу роты. Пры вызваленні Паставаў быў цяжка паранены. Памёр ад ран 13 ліпеня 1944 года. Дваццаць другога ліпеня 1944 года яму прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.\nЛюдзі! Перад абеліскамі і помнікамі\nГаловы нізка схіліце.\nЛюдзі! Маўчаннем вы\nСветлую памяць ушануйце\nТых, хто насмерць стаяў,\nХто наша жыццё адстаяў,\nХто нам мір на зямлі завяшчаў.\nНастаўнік. У смутку аб загінуўшых застыла скульптура воіна з прыспушчаным сцягам у руках. Святлом павагі ахоўваюць пастаўчане вечны сон салдатаў і партызанаў, загінуўшых пры вызваленні нашага горада.\nВосьмы чытальнік (выконвае верш Уладзіміра Някляева "9 Мая").\nСпытае нехта: як жывеш?\nІ ты ў адказ кіўнеш: нічога...\nПасля спытай сябе самога:\nЯк ты жывеш? Ці так жывеш?\nПрыйдзі да Вечнага агню\nІ, моўчкі стаўшы на калені,\nПравер агнём свае сумленне\nНа праўду і на чысціню.\nКалі ж устанеш прысягнуць\nУсім, хто не вярнуўся з бою, —\nТы не шукай іх за спіною.\nЯны наперадзе ідуць.\nДзевяты чытальнік (выконвае верш Змітрака Астапенкі "Паклянёмся любіць наш. край.'..").\nПаклянёмся любіць наш край!..\nПаклянёмся, што ў нашыя сэрцы\nНе ўкрадзецца ні страх, ні адчай,\nНі спалох немінучае смерці.\nМы у гэтым кляліся калісь —\nУ гады залатога юнацтва.\nГэты час і пара надышлі —\nКлятвы нашыя мусяць спагнацца.\nТой, хто вырас на гэтай зямлі,\nХто ўсмактаў яе цяжкія сокі, —\nВедай: час і пара надышлі\nНа геройства, на подзвіг высокі.\nІ цяпер, калі грому гармат\nКулямёт падпявае па-брацку,\nЎспомні брата забітага, брат,\nЎспомні, сын, скатаванага бацьку!\nБудзем помніць, як цяжкі кашмар,\nЯк баёў і нягоды выснову, —\nНенавіснага ворага твар,\nНенавісную ворага мову.\nПаклянёмся Радзіму любіць!\nЯна з верай на нас паглядае.\nЎ нашых сэрцах жыве й будзе жыць\nНаша даўняя клятва святая!\nНастаўнік. Дзеці, няхай гэты ўрок-мітынг будзе данінай павагі і ўдзячнасці героям вайны, усім тым, хто абараніў мір. Будзьма прадаўжальнікамі іх слаўных спраў, захаваем памяць пра іх подзвіг дзеля жыцця на зямлі. "Хто не спытаў хоць раз трывогі, жыццю не ведае цаны". Гэтыя словы Алеся Звонака будуць тэмай вашага дамашняга сачынення.\nВайна - боль і памяць народа Дарогай памяці


«Павіна мець душа работа» — Чашники. Новолукомль. Новости. Витебская область. Районная газета. Чашникский район. Чырвоны прамень.\n17.11.2015 101 editor Комментариев нет\nГэты радок з верша-пераклада вядомага твора расійскага паэта Мікалая Забалоцкага «Душа обязана трудиться», зробленага нашай зямлячкай Аляксандрай Грыцкевіч. Ёсць у варыянце перакладчыка нейкі асаблівы сэнс, падказаны ўласным жыццёвым вопытам. Жанчына не ведае адпачынку і між тым ніколі не стамляецца. Не так даўно яна адзначыла сямідзесяцігоддзе. Дзіця вайны не лічыць узрост перашкодай для творчых пошукаў. Вось і зараз завітала ў рэдакцыю з новым зборнікам вершаў «Рэха вякоў». Аляксандра Аляксандраўна даўно жыве ў Мінску. Але малую радзіму, Чашніччыну, ніколі не забывала.\nНаша апошняя размова. Госця прачытала верш, прысвечаны маці. Марыю Мацвееўну Грыцкевіч добра ведаюць чашнічане. Заслужаная настаўніца БССР пакінула светлы след у лёсах многіх сваіх вучняў. У неаплатным даўгу перад ёю – дачка.\nРаскіну абрус я ільняны,\nШаўковымі ніткамі шыты,\nУспомню тады я пра маму,\nЛёс ейны, бядою спавіты,\nУспомню я маміны вочы,\nУспомню я маміны рукі,\nЯкія заўжды да паўночы\nУ працы былі без дакукі.\nА вочы ласкава глядзелі,\nУсю душу да дна праглядалі,\nПад маміным крыллем мы, дзеці,\nСабе абароны шукалі.\nСпазнала я горкае долі,\nЯк маці на свеце не стала,\nІ коцяцца слёзы між волі\nУ абрус, што яна вышывала.\nПрафесійнае крэда маёй суразмоўніцы не надта звязана з літаратурай і паэзіяй. У далёкія 60-я скончыла механіка-матэматычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта (аддзяленне астраноміі). Але ці так многа можа расказаць пра чалавека дыплом нават самай прэстыжнай вну? Яшчэ ў студэнцкія гады дзяўчына захапілася вершамі. Менавіта тады да яе трапіў надрукаваны на машынцы зборнік з 39 санетаў Рыгора Шырмана. Нягледзячы на час адлігі, аўтар уваходзіў у спіс непажаданых паэтаў, і пазнаёміцца з яго творчасцю магчыма было толькі пры дапамозе так званага «самвыдата»( вершы перадрукоўвалі на пішучай машынцы і перадавалі з рук у рукі). Так 39 санетаў трапілі да маёй суразмоўніцы. І асоба, і паэзія Шырмана ўразілі студэнтку з Беларусі. Да таго ж аўтар аказаўся земляком.\nРыгор Шырман нарадзіўся ў 1898 годзе ў мястэчку Крычаў Магілёўскай губерні. Скончыў медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Да чэрвеня 1925-га быў лекарам пры радзільным доме імя Сечанава. Далей меў розную медыцынскую практыку. Пісаць вершы пачаў у дзяцінстве. Большую частку жыцця пражыў у Маскве. Сябраваў з Ясеніным, Марыенгофам. Чатыры разы быў арыштаваны.\nБольш за паўвека праляжалі ў Аляксандры Аляксандраўны 39 санетаў аўтара, трапіўшых да яе ў студэнцкія гады. Доўга не магла нічога даведацца пра аўтара. Адкрыць тайну атрымалася толькі ў 2008-м, калі дзеці паэта выдалі кнігу, у якую ўвайшлі 1500 паэтычных твораў бацькі, знойдзеных на антрэсолях. З іх толькі пяць – санеты. Між тым Шырмана лічаць лепшым санетыстам 20-га стагоддзя.\nНаша зямлячка, у апошні час вельмі захапіўшыся вывучэннем беларускай мовы, вырашыла перакласці захаваныя ў яе творы на родную мову. Як астраному ёй вельмі блізкі погляд паэта, душа якога імкнецца ў касмічную прастору. Так з’явіўся зборнік «Рэха вякоў». Сюды ўвайшлі не толькі санеты Шырмана, але і пераклады твораў Амара Хайяма, Цвятаевай, Лермантава і іншых класікаў. Вось, напрыклад, як пачынае перакладчыца вядомае ясенінскае:\nНе шкадую, не заву, не плачу.\nЗвее ўсё, як з белых яблынь дым.\nЗолата звядання я растрачу\nІ не буду болей маладым …\n← Курить или не курить\nОб иностранной безвозмездной помощи →


Галоўная ➠ Сваімі рукамі ➠ Плот з жалезнага штыкетніка разбор тэхналогіі будаўніцтва\nНе дзіўна, што ўсё часцей дачнікі выбіраюць паркан з жалезнага штыкетніка – ён цалкам адпавядае прад'яўленым патрабаванням.\nПеравагі такой канструкцыі\nДзякуючы сучаснаму вытворчасці складовых частак дачныя агароджы змяніліся: з няспраўных перекосившихся заборчиков з проржавленными слупамі яны пераўвасобіўся ў выдатныя, эстэтычна аформленыя агароджы.\nСкладовыя часткі – штакеціне і перакладзіны – апрацаваныя палімерным складам, танаваным ў розныя колеру. Гэта вельмі камфортна для стварэння каляровай гармоніі з катэджам – колер агароджы можна падабраць пад колер дахавай чарапіцы, сайдынгу альбо цэглы.\nМетал – матэрыял трывалы і зносаўстойлівасцю, таму жалезны штыкетнік праслужыць яшчэ даўжэй вырабаў з дрэва. Вытворца дае гарантаваны тэрмін службы пабудаванай агароджы – да 30 гадоў. Гарантыя распаўсюджваецца і на каляровае пакрыццё – да 10 гадоў, таму ў наиблежайшие гады можна не думаць ні аб афарбоўцы, ні аб рамонце.\nНягледзячы на дэмакратычную кошт матэрыялу, паркан з жалезнага штыкетніка глядзіцца ідэальна, у асаблівасці ў камбінаваным варыянце з цаглянымі апорамі\nВялікі выбар каляровых рашэнняў дазваляе выбудаваць плот, зыходзячы з дызайну ўсяго прыгараднага ўчастка: светлыя тоны робяць агароджу практычна непрыкметнай, калоритные – акцэнтуюць на ім увагу\nАдно з асноўных плюсаў жалезных дэталяў у іх нізкай кошту. Сярэдні кошт штакеціне вышынёй 170-180 см – 50 рублёў. Калі вылічыць кошт метра гатовай агароджы, то атрымаецца цалкам ўжываецца сума – каля трыста рублёў. Гэта яшчэ танней, чым аналагічны адрэзак каменнага або цаглянага плота. Нізкай коштам адрозніваюцца драўняныя агароджы, але яны патрабуюць нязменнага увагі: суровай апрацоўкі адмысловымі сродкамі, афарбоўкі, нередкого рамонту.\nШтыкетнік мацуецца да лагаў схаваным або адкрытым метадам, адпаведна, для фіксацыі нейкіх варыянтаў патрэбныя дэкаратыўныя жалезныя заклепкі\nАсаблівасці апорных і якія агароджваюць вырабаў\nАпорную частка дачнай жалезнай агароджы ўяўляюць слупы, а якія агароджваюць – штыкетнік з сталі. Для вытворчасці слупоў ўжываюць розныя матэрыялы, таму часта платы атрымліваюцца камбінаванымі: жалезны штыкетнік выдатна змешваецца з цэглай, бетонам і нават дрэвам. Але апоры з металу таксама патрэбныя - як правіла, гэта труба з дыяметрам шэсцьдзесят мм і вышэй. Неабходна трымаць у галаве, што элементы агароджы цяжэй, чым звычайныя драўняныя рэйкі небудзь сетка-рабіца, таму апорныя слупы павінны быць масіўнымі і моцна вкопанными.\nБез дапамогі іншых пабудаваныя цагляныя апоры, кошт якіх яшчэ вышэй жалезнага штыкетніка, можна памяняць эканомным варыянтам – пракатных слупамі, зробленымі на заводзе\nАдлегласці між апорамі запаўняюцца жалезным штакетнікам, зафіксаваным на ашэстак з прафіляванай трубы, памеры якой – 20х40 мм. Час ад часу ўжываюць і большае перасек, але звычайна даволі дадзенага.\nЖалезныя трубы, пафарбаваныя пад колер штыкетніка, з'яўляюцца самымі таннымі апорамі, да таго ж яны імкліва і проста ўсталёўваюцца\nСам штыкетнік – гэта элементы профілю пэўнай даўжыні, зробленыя з пакрытай цынкам сталі спосабам пракату і пакрытыя зверху дэкаратыўным палімерным пакрыццём. Палімер бывае кідкага небудзь больш нейтральнага колеру: чырвонага, цаглянага, блакітнага, шараватага, зелянявага. Таўшчыня лістоў ацынкоўкі – полмиллиметра.\nЖалезны штыкетнік бывае розным па форме профілю і колькасці выгінаў. Дадзены выгляд мае V-вобразную, трохі акругленыя форму\nВарыянтаў профілю некалькі. За кошт канфігурацыі даўжыні, шырыні, выгінаў і дызайну вышэйшай часткі вытворцы дасягнулі рознай стылёвай расфарбоўкі. Вось тры варыянты жалезнага плота, якія глядзяцца зусім па-рознаму.\nВарыянт «Класіка» адрозніваецца акругленымі канцамі штакеціне і іх шчыльнымі размяшчэннем – два шэрагу частак з абодвух бакоў раблю плот суцэльным\nЛёгкасць плота «Готыка» забяспечвае вастраверхая форма і размяшчэнне штакеціне: яны мацуюцца з абодвух бакоў у шахматным парадку, але з маленькімі інтэрваламі\nВарыянт «Няптун» адрозніваецца ад «Готыкі» толькі формай частак – верхнія канцы штакеціне рассечены на тры часткі і нагадваюць трызубец\nШтыкетнік «набіраюць» імкліва, выконваючы аднатыпныя руху. Асноўная ўвага – да дакладнасці разметкі і трываласці мацаванняў.\nКалі глядзець на паркан з жалезнага штыкетніка з розных кутоў, ён змяняе уласны знешні аблічча: з суцэльнага пераўтворыцца ў празрысты\nРаспрацоўка самастойнай ўстаноўкі плота\nЗдавалася б, такі роўненькі і выдатны плот нерэальна пабудаваць сваімі сіламі. Па сутнасці, усё вельмі проста. Ўстаноўка плота заключаецца ў дакладнай планіроўцы, мантажы апорных слупоў з перамычкамі і зборцы асноўнай часткі.\nПадрыхтоўка матэрыялаў, інструментаў і будпляцоўкі\nСпачатку трэба азнаёміцца з асартыментам штыкетніка ў краме і абраць падыходны. Каб не набыць залішні прадукт, варта старанна вымераць перыметр огораживаемого ўчастка, і потым, зыходзячы з разлікаў, браць патрэбную колькасць профілю і труб. Можна ўзяць неапрацаваную пакрытую цынкам сталь, але тады прыйдзецца асобна атрымліваць грунтоўку і фарбу, а потым марнаваць час на апрацоўку. Будзе трошкі танней, але даўжэй па часе, ну і дэкаратыўны пласт ляжа не так па-майстэрску, як на заводзе.\nУзброіўшыся рулеткай, трэба як мага дакладней размеркаваць штакеціне між апорамі – ад гэтага залежыць эстэтычная складнік агароджы\nАшэсткаў будзе дзве – зверху і знізу, таму пры падліку даўжыню перыметра трэба памножыць на два. Выбар лаг вялікі, іх даўжыня – 2-12 м. Купляем перакладзіны, беручы пад увагу найлепшае адлегласць паміж слупамі – ад 2,5 м да 4. Вялізныя інтэрвалы непрактычныя – будзе вельмі вялікая нагрузка на лагі, і яны могуць провиснуть. Разлік робіцца проста: на 20 5 м агароджы будзе трэба 10 апорных слупоў, столькі ж 5-метровых ашэсткаў (альбо 20, калі яны будуць удвая карацей – па 2, 5 м).\nАдлегласць ад штакеціне да зямлі абараняе элементы плота ад порсткага зносу. Усё ж, яно не павінна быць так велізарным, каб людзі альбо жывёлы проста пранікалі на мясцовасць ўчастка\nСтандартная шырыня штакеціне – 100 мм або 100 20 мм. Іх колькасць знаходзіцца ў залежнасці ад «празрыстасці» плота. Чым больш інтэрвал мацавання, тым воздушнее будзе агароджа. Ёсць і глухія варыянты, калі штыкетнік мацуецца ўсутыч альбо внахлест, але з абодвух бакоў. Для стварэння «празрыстага» плота даволі 5 вырабаў на адзін м – адлегласць між штакеціне будзе прыраўноўвацца іх шырыні.\nКрепеж, які ўжываецца для фіксацыі частак агароджы – шрубы небудзь асаблівыя шрубы з шайбамі, якія перашкаджаюць резвому зносу палімернага пакрыцця і падаўжаюць яго жыццё без рамонту. Час ад часу выкарыстоўваюць адмысловыя мацавання для плота, зробленыя таксама з профілю.\nДля мацавання жалезнага профілю да ашэстак выдатна падыходзіць пакрыты цынкам крепеж – ён такой жа доўгачасовы, як і элементы плота\nІнструмент лепш прыгатаваць загадзя. Для зямельных работ патрэбна рыдлёўка небудзь бур, для фіксавання дэталяў – шуруповерт. Можа быць, спатрэбіцца і зварачны апарат – гэта знаходзіцца ў залежнасці ад канструкцыі самага плота, таксама вароты і брамы. Шнур і лазерны ўзровень дапамогуць дакладна размеркаваць элементы.\nУчастак для будаўніцтва варта ачысціць ад смецця і траўкі, выраўнаваць. Перыметр пазначаюць калкамі, між якімі нацягваюць шнур. Абазначаюць дакладнае размяшчэнне слупоў і прыступаюць да працы.\nЗаймальны эфект атрымліваецца пры выкарыстанні двайны расфарбоўкі: звонку плот кідкі, а з унутранага боку – светлы, не кідаецца ў вочы\nВырываем ямы, глыбіня якіх павінна быць больш за 50 см. Для больш надзейнага мацавання слупа ў зямлі недастаткова проста засыпаць яму грунтам або пяском, трэба бетанаванне. Рыхтуем раствор па стандартнай схеме, пры ўсім гэтым можна набыць гатовую сумесь небудзь зрабіць сваю – з цэменту і пяску. Кожны слуп павінен стаяць строга вертыкальна, таму лепш як мага часцей скарыстацца будаўнічым узроўнем. Адлегласць між слупамі вымеряется з улікам даўжыні ашэсткаў. Ўсталяваную апору трэба зафіксаваць на нейкае час – да поўнага засыхания бетону (больш за 2-ух сутак). Для гэтага звычайна ўжываюць драўняныя падпоркі.\nБетанаванне жалезных апор – неотклонимый крок у будаўніцтве плота. Ад ўласцівасці ўстаноўкі слупоў залежыць даўгавечнасць і надзейнасць агароджы\nЗборка жалезнай канструкцыі\nНамячаем месцы мацаванняў ашэсткаў і пры дапамозе шруб мантаваны іх па ўсім перыметры, а заадно правяраем дакладнасць разметкі. Потым узбройваецца маркерам і па чарзе па ўсёй даўжыні пазначаем месцы фіксавання штыкетніка. На гэтым кроку спатрэбяцца цярпенне, увагу і дакладнасць.\nБеручы пад увагу стандартную шырыню штакеціне, вызначаем інтэрвал між элементамі плота. Чым шырэй адлегласць паміж профілямі – тым «лягчэй» агароджа\nПлот будзе глядзецца зусім у адзіным выпадку – калі адлегласць між штакеціне идиентично. Застаецца самае звычайнае – прыкруціць штакеціне шуруповертом. Выдатны і надзейны плот гатовы, можна заняцца мантажом вароты і брамы.\nМоцны плот з жалезнага штыкетніка – добры варыянт агароджы для дачнага ўчастка. Ён прыбыткова адрозніваецца ад драўняных аналагаў па суседстве\nЧас ад часу ў якасці гарызантальных ашэсткаў ўжываюць брус. Ён не такі моцны, як сталь з палімерным пакрыццём, таму просіць дадатковай апрацоўкі антысептыкам і афарбоўкі. Натуральна, адлегласць паміж апорамі павінна быць маленькім – дрэве цяжэй утрымаць вагу жалезнага штыкетніка.\nВідэа-прыклад пісьменнага мантажу\nЯк гаварыцца, лепш адзін раз убачыць сваімі вачыма і ўсё адразу стане зразумела:\nПравілы складання дендроплана ўчастка і перечетной ведамасці прыклады


Апублікавана 03.03.2015 12:05\nФрыцюрніца - гэта электрычны бытавой прыбор, які прызначаны для смажання ў вялікай колькасці тлушчу прадуктаў.\nПадобны спосаб падрыхтоўкі дае магчымасць на паверхні прадуктаў атрымаць храбусткую ломкі скарыначку.\nПа гэтай прычыне часцей падобны прыбор купляюць знатакі пахрумсцець бульбай фры, папесціць сябе каханага румянымі чабурэкамі або іншымі аналагічнымі смачнасцямі.\nПрыборы гэтыя можна падзяліць умоўна на чатыры ключавых выгляду:\n• 1. Класічныя - звычайная ёмістасць для смажання фіксуецца ўнутры пластыкавага корпуса. Дадзены корпус пры працы застаецца прахалодным (Cool Wall). Гэты выгляд мае найменшую аснашчанасць рознымі дадатковымі функцыямі. Бываюць мадэлі з ёмістасцю здымнай, і з няздымнай. Зона працы прыкрываецца вечкам, для таго каб пазбегнуць распырсквання ў розныя бакі кіпячага тлушчу.\n• 2. паўпрафесійнай. Ўнутранае будова гэтых фрыцюрніцы падобна з ўстаноўкамі, якія выкарыстоўваюцца ў установах грамадскага харчавання. Награвальны элемент замацоўваецца непасрэдна ў ёмістасці, куды наліваецца алей. Гэта павышае хуткасць прыгатавання ежы за кошт памяншэння часу, якое адводзіцца на нагрэў алею.\n• 3. фрыцюрніцы з фільтрам ад пахаў. Прылада абсталёўваецца стацыянарным альбо зменным фільтрам. Стацыянарны фільтр вырабляецца з металу, і патрабуе рэгулярнага ачышчэння. Зменныя прыстасаванні для збору макулінак прадуктаў і нагрэтага алею па меры забруджвання выкідваюцца і замяняюцца іншымі.\n• 4. З фільтрам для масла. Прылада для ачышчэння алею ад макулінак прадуктаў - ёмістасць фільтруе. Яна забяспечваецца папяровым фільтрам, на якім фрагменты ежы і збіраюцца. Пасля аперацыі ачысткі, алей можна выкарыстоўвацца другі раз. Яно будзе служыць даўжэй у два разы, чым не фільтраванае.


Цыкл адкрытых лекцый Святланы Воцінавай “Сны самотнага дзьмухаўца: па старонках біяграфіі Элізы Ажэшкі” | Дзяржаўны музей гісторыі беларускай літаратуры\nЦыкл адкрытых лекцый Святланы Воцінавай “Сны самотнага дзьмухаўца: па старонках біяграфіі Элізы Ажэшкі”\nПра Ажэшку без пафасу: як пра чалавека, а не бронзавы бюст.\n19 чэрвеня 2019 г. а 18-й у Дзяржаўным музеі гісторыі беларускай літаратуры адбудзецца трэцяя сустрэча з цыкла адкрытых лекцый Святланы Воцінавай “Сны самотнага дзьмухаўца: па старонках біяграфіі Элізы Ажэшкі”.\nКожную сераду на працягу чэрвеня і ліпеня Святлана Воцінава, галоўны рэдактар часопіса “Маладосць”, даследчыца жыцця і творчасці Элізы Ажэшкі, запрашае на свае лекцыі ўсіх зацікаўленых. Кожная лекцыя прысвечана пэўнаму перыяду жыцця беларускай польскамоўнай пісьменніцы, грамадскай дзяячцы і педагога эпохі пазітывізму.\n19 чэрвеня – лекцыя трэцяя: “Каханне першае і апошняе”.\nЭліза рассыпае па старонках лістоў і твораў лацінскія выразы, хоць без іх можна запраста абысціся, і насяляе творы высакароднымі лекарамі, на бюрках якіх апынаюцца падручнікі па фізіялогіі. Пазней захопіць яе і батаніка – на ўзроўні не толькі збору раслін для складання гербарыяў, але і на ўзроўні даследавання наменклатуры і сістэматыкі. “Па-сапраўднаму глыбокае пачуццё звычайна ад чужога вока схавана”, – напіша яна ў аповесці “У правінцыі”. Хочацца ўдакладніць: глыбокае пачуццё звычайна ад чужога вока схавана, але калі яго перажывае пісьменнік, а тым болей пісьменніца, ды яшчэ такога рамантычнага складу, то яно абавязкова праявіць сябе ў творах.\nФрэйд мае рацыю: жанчын прыцягваюць інтэлект і духоўнасць.\nШто перашкодзіла шчасцю? Версіі “паводле Адлера” і “клеткі”.\nАдзін сівы і з кіем, другі малады. Госці пані Элізы 28 кастрычніка 1899 года.\nПакуль смерць не злучыць нас…\nПра адзінае сапраўднае каханне ў жыцці Элізы Ажэшкі – праз новыя знаходкі паміж радкамі яе лістоў.\nКошт: 3 рублі\nКалі: 19 чэрвеня 2019 г. а 18-й гадзіне.


Якую выбраць тэхналогію нарошчвання пазногцяў - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯкую выбраць тэхналогію нарошчвання пазногцяў\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Якую выбраць тэхналогію нарошчвання пазногцяў\nПрыгожыя і дагледжаныя рукі часта ўспрымаюцца як візітная картка жанчыны. Усе хочуць, каб іх пазногці мелі здаровы выгляд і бляск, каб яны былі моцныя як сталь. Але не ўсім шанцуе ад прыроды настолькі. Таму спрэчка аб актуальнасці нарошчаных пазногцяў будзе працягвацца заўсёды.\nІ тут кожная дзяўчына робіць свой выбар. Тыя дамы, якія вырашылі задачу на карысць нарошчвання, становяцца перад выбарам: матэрыялы для нарошчвання пазногцяў падыдуць ім лепш. Найбольшай папулярнасцю карыстаецца акрыл і гель.\nМатэрыялы для нарошчвання павек і пазногцяў можна набыць у спецыялізаваных крамах самастойна. Але ўсё-ткі, каб зрабіць правільны выбар, неабходна звярнуцца па дапамогу да спецыялістаў. Па статыстыцы, каля 5% дзяўчат не падыходзiць акрыл, і каля 4% не падыходзiць гель. Калі вы плануеце праводзіць сур’ёзную карэкцыю пазногцяў, тады лепш зрабіць выбар на карысць акрылавай тэхналогіі. акрылавыя пазногці\nбольш трывалыя і дазваляюць ўвасобіць у жыццё любыя дызайн. Таксама акрылавыя пазногці ўстойлівыя да перападу тэмператур, не схільныя ўздзеянню бытавой хіміі. А дзякуючы таму, што для зняцця акрылавых пазногцяў выкарыстоўваецца спецыяльная вадкасць, выключана траўміраванне натуральных пазногцяў.\nГелевыя пазногці вонкава выглядаюць больш натуральна, чым акрылавыя, але горш пераносяць холад, і здымаюцца з дапамогай тэхналогіі отпиливания.\nМатэрыялы для нарошчвання пазногцяў, якія з’явіліся нядаўна, гэтак жа трывалыя, як акрылавыя, і гэтак жа натуральна выглядаюць, як і гелевыя. Гэта биогелем. Яны самовыравнивающихся эфектам, кіпрай структурай і досыць высокай трываласцю. У гэтым матэрыяле для нарошчвання пазногцяў сабраны лепшыя ўласцівасці акрылу і геля.\nВыкарыстоўваюць биогелем нават для таго, каб вярнуцца да натуральных пазногцям. Іх выкарыстанне дазволіць зрабіць працэс вяртання да натуральнасці больш хуткім і простым. Іх нават выкарыстоўваюць, калі неабходна забяспечыць абарону пазногцяў ад навакольнага асяроддзя. А дзякуючы таму, што ў іх склад уваходзіць пратэінавыя напаўняльнік, яны аднаўляюць натуральныя пазногці і аказваюць ўмацоўвае дзеянне.\nКожная тэхналогія нарошчвання пазногцяў мае свае перавагі і недахопы. Калі ў вас здаровыя і прыгожыя пазногці і вы ведаеце, як хутка адпусьціў пазногці, то вам вельмі пашанцавала і вы абышлі шмат праблем, звязаных з пазногцямі бокам. Але для таго каб нарошчаныя пазногці не дастаўлялі праблем, а толькі радавалі сваю уладальніцу, неабходна прытрымлівацца некалькім простым правілах. У першую чаргу выкарыстоўваць толькі якасныя матэрыялы. І нарошчваць пазногці трэба ў спецыяліста ў гэтай справе, з захаваннем усіх правіл і тэхналогій, для розных матэрыялаў адрозніваюцца. І тады вы застанецеся задаволеныя вынікам, незалежна ад таго, які матэрыял выбралі.\nТехнология наращивания ресниц. Ошибки! Объемное наращивание ресниц | YourBestBlog Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як эфектыўна схуднець\nНаступная Артыкул Шакаладнае абкручванне ў хатніх умовах\nМода - зіма 2015