Беларусь – не Егіпет. Але… – Еўрапейская Беларусь\nБеларусь – не Егіпет. Але…\n28.02.2011 15:11 08.05.2021 15:29\nВонкавае падабенства падзеяў, што разгортваюцца цяпер у арабскім свеце, паняволі падштурхоўвае да правядзенне аналогіяў паміж імі і тым, што адбылося на прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі.\nПасля звяржэння кіроўных рэжымаў у Тунісе і Егіпце паўстанні на Блізкім Усходзе працягваюцца. Канец мінулага тыдня быў адзначаны новымі пратэстамі рознай ступені інтэнсіўнасці – у Алжыры, Бахрэйне, Іярданіі, Емене, Лівіі, Кувейце, Марока.\nВонкавае падабенства падзеяў, што разгортваюцца цяпер у арабскім свеце, паняволі падштурхоўвае да правядзенне аналогіяў паміж імі і тым, што адбылося на прэзідэнцкіх выбарах у Беларусі. Зразумела, не з нейкай абстрактнай цікавасці, а для таго, каб зразумець, наколькі рэальнае рэпрадукаванне такой рэвалюцыйнай сітуацыі ў нашай краіне.\nЧыннікі рэвалюцыяў на Блізкім Усходзе\nВідавочна, што гэтая праблема выклікае турботу і ў беларускага кіраўніцтва. Не выпадкова такую значную ўвагу надаў блізкаўсходнім крызісам Аляксандр Лукашэнка.\nНагадаем, 19 лютага ў Раўбічах ён заявіў пра неабходнасць атрымаць урокі з падзеяў у Егіпце і Тунісе: «Мы яшчэ будзем усё гэта назіраць: ад гэтай тунісізацыі і каірызацыі ды іншай ревізацыі мір яшчэ здрыганецца і не адзін раз».\nЯшчэ праз два дні, падчас наведвання другой інжынернай брыгады Узброеных сілаў, ён зноў вярнуўся да той жа тэмы: «Вазьміце Егіпет з 80-мільённым насельніцтвам. Што, тамака 80 мільёнаў чалавек паўсталі? Мільёна не было, называлі лічбу каля 100 тысячаў чалавек. Нават калі 100 тысячаў – у адносінах да 80-мільённага Егіпту гэта які адсотак? – перавярнулі краіну і сітуацыю тамака».\nДля адказу на згаданае пытанне трэба ацаніць, у якой ступені для Беларусі ёсць характэрнымі чыннікі, што ляжалі ў аснове блізкаўсходніх узрушанняў. У самім агульным выглядзе яны могуць быць вызначаныя як сацыяльна-эканамічныя, нацыянальныя, рэлігійныя і палітычныя.\nЗразумела, яны дзеюць у сукупнасці, аднак пры гэтым у кожным выпадку ўдзельная вага іх розная.\nЁсць пагрозы, агульныя для амаль усіх краінаў, – гэта цяжкія сацыяльна-эканамічныя ўмовы: высокі ўзровень беспрацоўя, асабліва сярод моладзі, вялікая інфляцыя, рост коштаў на харчы і паліва, дэфіцыт жыццёва важных паслугаў. Таму практычна ўсюды галоўным патрабаваннем было паляпшэнне ўмоваў жыцця большасці насельніцтва.\nАкрамя таго, у Егіпце, Алжыры і Емене сітуацыю істотна пагоршылі намеры лідараў ажыццявіць незаконную пераемнасць улады. У Кувейце людзі без грамадзянства, якіх у краіне налічваецца каля 100 тысячаў, патрабавалі доступу да медыцынскага абслугоўвання і адукацыі.\nУ Бахрэйне шыіцкая большасць выступіла супраць прыгнёту з боку суніцкай меншасці. Наадварот, у Іярданіі стасункі з ісламістамі, што ў апазіцыі, адносна нядрэнныя: там яны фактычна могуць браць удзел у дзейнасці палітычнай сістэмы, хоць і не ў той ступані, як яны б жадалі.\nРэвалюцыі згубленых надзеяў\nПры ўсіх лакальных асаблівасцях можна зрабіць агульную выснову: вялікая частка насельніцтва гэтых краінаў ужо згубіла надзею, што патрабаванні лепшага жыцця могуць быць задаволеныя без сыходу абрыдлых кіраўнікоў, і паспрабавала гэты працэс фарсіраваць. А як у гэтым плане выглядае беларуская сітуацыя? Як уяўляецца, можна адразу ж адкінуць міжнацыянальныя і канфесійныя звады, якія, да шчасця, тут цалкам адсутнічаюць і ў перспектыве не праглядаюцца.\nУ выніку застаюцца эканоміка і палітыка. Як вядома, усё пазнаецца ў параўнанні, таму прывядзем некаторыя звесткі па Егіпце. Паводле статыстыкі, у 2010 г. краіна вырабляла на душу насельніцтва 10 кг пшаніцы, 7 кг кукурузы і 6 кг рысу на месяц і была змушаная імпартаваць практычна ўсе выгляды харчовых прадуктаў, у тым ліку збожжавыя, мяса, рыбу, малочныя прадукты і нават гарбату ды цукар. Леташнія неспрыяльныя ўмовы надвор’я і высокі кошт энергарэсурсаў прывялі да росту коштаў на харчы, таму для большай часткі насельніцтва краіны, якая зарабляе менш за чатыры даляры на дзень, гэта азначала катастрофу.\nУрад Мубарака не змог таксама справіцца з праблемаю хранічнага беспрацоўя: лічба беспрацоўных складае 7-8 млн чалавек або 8-11% працаздольнага насельніцтва краіны.\nНароднае абурэнне і яго ўрокі\nДумаецца, няма патрэбы даводзіць, што на сённяшні дзень аналагічныя паказнікі ў Беларусі істотна лепшыя.\nУ палітычным сэнсе для афіцыйнага Мінску таксама не бачна нейкіх адмысловых праблемаў. У параўнанні з савецкімі часамі жыхары краіны маюць нашмат больш асабістых свабодаў: магчымасць выехаць за мяжу, чытаць любую літаратуру, слухаць любую музыку і глядзець любыя фільмы.\nПры ўсіх існых складанасцях можна ўсё ж займацца бізнесам. Што ж тычыцца правоў чалавека і грамадзянскіх свабодаў – слова, мітынгаў і дэманстрацый, сумленных выбараў – дык іх недахоп асноўную масу насельніцтва не надта хвалюе. Тых жа, для каго гэтыя каштоўнасці важныя, як выявілася 19 снежня, пакуль відавочна не дастаткова.\nТакім чынам, калі разважаць лагічна, у нашай краіне рэальна не праглядаюцца чыннікі, якія прывялі да цяперашніх арабскіх рэвалюцыяў. Усё нібыта выдатна, і ў беларускіх уладаў не мусіць быць ані найменшых падставаў для трывогі.\nРазам з тым, нельга не адзначыць, што ўсе прыведзеныя вышэй тлумачэнні «арабскага бунту» даюцца мінулаю датаю, ужо пасля таго, як падзеі пачалі разгортвацца ў шырокіх маштабах. А яшчэ за тыдзень да таго ніхто з спецыялістаў па Блізкім Усходзе не прадказваў нічога падобнага, хоць усе фактары незадаволенасці і тады былі ў наяўнасці.\nАдсюль вынікае, што падзеі такога кшталут далёка не заўсёды пачынаюцца і развіваюцца ў адпаведнасці з фармальнаю логікаю. Народнае абурэнне ёсць шмат у чым рэч ірацыянальная і, адпаведна, непрадказальная. Так што сцвярджаць, што ў агляднай будучыні ў Беларусі нічога падобнага не адбудзецца, было б, бадай што, залішне неразважліва.\nГэта значыць, што блізкаўсходні ўрок палягае ў тым, што калі не адкрываць палітычную сістэму, дык раней ці пазней рэжым усё роўна паваліцца. Іншая рэч, што змена ўлады зусім не абавязкова азначае пераход да дэмакратыі ды хуткае павышэнне ўзроўню жыцця.\nДарэчы, якраз у арабскім свеце ўсталяванне дэмакратыі заходняга ўзору падаецца малаімаверным.\nУ святле гэтага зусім не ясна, у які бок хіснецца грамадская думка, калі выявіцца, што сацыяльна-эканамічная сітуацыя для пераважнай большасці не змянілася да лепшага. Каб гэтага не адбылося, апанентам дзейснай улады трэба быць у пастаяннай гатоўнасці да такога павароту падзеяў. Інакш нечаканая перамога можа лёгка апынуцца піравай.\nКаддафи теряет контроль над Ливией (видeo)


Царква ў гонар Казанскага абраза Маці Божай Беражна\n2012.06 Фота: Арабей В.\nНа могілках. Пабудавана ў 2-й палавіне 19 ст. з цэглы і бутавага камяню.\nПомнік архітэктуры рэтраспектыўна-рускага стылю. 3-часткавую падоўжна-восевую кампазіцыю складаюць узнятыя на высокі цокаль 3-ярусная (васьмярык на 2 чацверыках) званіца, прамавугольная ў плане малітоўная зала і апсіда з бакавымі рызніцамі. Званіца завершана цыбулепадобным купалам, 2-схільны дах асноўнага аб'ёма — паўсферычным купалам на 8-гранным светлавым барабане і вуглавымі меншага памеру. Атынкаваныя пабеленыя фасады і грані званіцы расчлянёны строенымі і адзіночнымі броўкамі нішамі. У дэкоры выкарыстаны крыжыніцы, вуглавыя калонкі, буйнапрафіляваныя карнізы. У інтэр'еры адкрыты 8-гранны барабан, абапёрты праз ветразевыя скляпенні на 4 слупы.\n231444 Гродзенская вобласць, Карэліцкі раён, в. Беражна


ПАБУДАВАЛА СВОЙ ЗАВОД — Techkrait . "",\n26.03.2012 272 Анжелика 0 Comment\nГэтым матэрыялам рэдакцыя адкрывае цыкл замалёвак і інтэрв’ю пра людзей, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё раёна.\nМаленькімі шрамамі і глыбокімі маршчынамі паставіла цяжкая праца свой аўтарскі подпіс на руках Надзеі Апанасаўны Чапурка. На далонях яна намалявала свае лініі, паралельныя лініі жыцця, і знайшла кропкі перасячэння з лініямі сэрца і лёсу, ўсё жыццё падсілкоўваючы жанчыну і не дазваляючы ёй старэць душой.\nПрацаваць, не падзяляючы работу на мужчынскую і жаночую, для Надзеі Апанасаўны было справай звычайнай. Яна адным махам закідвала мяшок бульбы на спіну і горда ішла наперад, не чакаючы дапамогі. Жанчына ніколі не баялася работы, наадварот, любіла яе, знаходзіла ў ёй супакаенне.\nЗ ранніх гадоў Надзея была прывучана да працы. Яе бацькі мелі вялікі ўчастак зямлі, які трэба было паспець апрацаваць. Памятае Надзея Апанасаўна, як усёй сям’ёй сеялі грэчку і ячмень, з ранку да самых прыцемак збіралі ўраджай.\nУжо ў сем гадоў дзяўчынка ўмела працаваць не толькі ў полі, але і па гаспадарцы бацькам дапамагала. А апошняя была немаленькая: і коні, і каровы з цялятамі, і свінні. Быў ля дома і сад, таму і па догляду за ім клопатаў хапала, як і з тым, каб прадаць ураджай. Трэба было ехаць у Брэст, толькі дабірацца ў Брэст з Маларыты тады было няпроста, даводзілася да Пажэжына пешшу ісці.\nСамы яркі момант з дзяцінства, які так і не сцерлі з памяці гады, — будаўніцтва дома, у якім Надзея Апанасаўна жыве і сёння. Яна дапамагала бацьку, падавала інструменты. Прыемна было прыкладаць сваю руку да будаўніцтва сямейнага ачага. Магчыма, гэтая першая “будоўля” і прадвызначыла будучыню Надзеі…\nШчасце, разбітае вайной…\nУсе светлыя Мары перарвала вайна. Адзінаццаць гадоў тады было Надзеі, і яна ўжо многае разумела. …Зрабіўшы ўсю работу, Надзя з сяброўкамі звычайна спяшалася ў царкву. Вось і ў той дзень, каб скараціць шлях, дзяўчынкі пайшлі праз лясок. Не ведалі яны, што якраз тая сцежка, па якой звычайна ішлі, замініравана. Адна з дзяўчынак наступіла на міну. Выжыць пашчасціла толькі Надзеі, якую, як лічыць яна, выратаваў толькі цуд. Немцы знайшлі параненую дзяўчынку і, пашкадаваўшы яе, аднеслі ў шпіталь. Надзеі нельга было рухацца, але яна, не разумеючы да канца, што з ёю, усё хацела бегчы да сябровак, каб убачыць іх у апошні раз. Шмат гора і хваляванняў прынесла вайна, якую ніколі нельга забыць. Самае страшнае – яна забрала ў малой яшчэ Надзі яе матулю.\nЗ будоўлі — у сушыльны цэх\n1952 год… Надзею Апанасаўну ён назаўжды звязаў з Маларыцкім гароднінасушыльным заводам, які тады пачалі будаваць. Як успамінае яна, будаўніцтва ішло хутка, калектыў быў дружны, працавіты. Чацвёра мужчын клалі цэглу, а дзяўчаты падавалі яе, падносілі раствор. Надзея была адной з тых дзяўчат. Працавала, не шкадуючы сябе, не звяртаючы ўвагу на стомленасць і дрэннае надвор’е. Голымі рукамі падкідала цэглу наверх, хлопцам. Цяжкія насілкі з растворам насіць даводзілася. Спачатку балелі рукі, а потым прывыкла. Усялякае, як расказвала Надзея Апанасаўна, было. Іншы раз ад стомленасці дзяўчаты падалі, але падымаліся і працягвалі працаваць. У такія моманты Надзея ўспамінала сваю першую “бацькаву” будоўлю і словы таты, які вучыў дачку ніколі не здавацца…\nПрацавітую дзяўчыну, якая з такой упартасцю і любоўю будавала завод, заўважыла кіраўніцтва прадпрыемства. Ёй прапанавалі адправіцца вучыцца на сушыльшчыцу, каб потым вярнуцца на гароднінасушыльны завод. Год вучобы праляцеў хутка, але Надзеі здавалася, што ён ніколі не закончыцца. Вельмі ўжо хацелася ёй працаваць. З першых дзён дзяўчына працавала не пакладаючы рук. За ёй замацаваны быў участак сушкі бульбы і цыбулі, якія потым вялікімі партыямі адпраўлялі па ўсім Савецкім Саюзе. Надзея проста жыла работай. Усе бралі сабе адну норму, а яна дзве і заўжды старалася перавыканаць іх. Для гэтага выходзіла працаваць у дадатковыя рабочыя змены. Час ад часу працавала яшчэ і расфасоўшчыцай.\nРаботу на сучасных заводах цяжка параўнаць з той, якая была раней. Нялёгка даводзілася, але працаваць абы-як Надзея не ўмела, яна ўсю сябе аддавала рабоце, а на адпачынак і асабістае жыццё часу амаль не заставалася…\nУ 1966 годзе Надзея Апанасаўна была ўзнагароджана ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга. Гэта давала стымул маладой жанчыне працаваць так, каб і далей ва ўсім быць першай. За ўпартую і сумленную працу Надзея Апанасаўна і ў будучым атрымала нямала ўзнагарод. Ёй было прысвоена званне “Ударнік камуністычнай працы”, уручаны медаль “За доблесную працу”. А імя яе занесена ў абласную Кнігу працоўнай славы.\nЗ будучым мужам Надзею пазнаёміла яе сястра. Статны быў механізатар, прыгожы хлопец, але на 16 гадоў маладзейшы за яе. Але гэта не перашкодзіла каханню. Яны пажаніліся. Пайшлі дзеткі – спачатку дзяўчынка, а праз год – хлопчык. Крыху падраслі дзеці, зноў выйшла на работу і працавала з тым жа энтузіязмам.\n— Я заўжды здзіўлялася, як мама можа столькі працаваць. Мы яе амаль не бачылі. Падымалася рана, спраўлялася па гаспадарцы, ішла на работу, калі вярталася, — мы ўжо амаль спалі, — расказвае дачка Надзеі Апанасаўны Святлана Дзяркач. – Недаатрымлівалі мы пяшчоты, ды і тата, напэўна, таксама. Толькі ведалі, што па-іншаму мама не можа, бо яна жыла працай. Нават на “бальнічны” яна не хадзіла, усе хваробы пераносіла на нагах.\nЗа гадоў пяць да пенсіі здароўе Надзею Апанасаўну стала сур’ёзна падводзіць, давялося перайсці на больш лёгкую працу ў лабараторыю. Там яна і працавала, пакуль дазвалялі сілы.\nСёння Надзеі Апанасаўне ўжо 82, а яна зусім не змянілася. Усё гэтак жа жыве нястомным жаданнем працаваць.\nНА ЗДЫМКУ: Надзея ЧАПУРКА.\n← АРЭХАЎСКІЯ СЮЖЭТЫ “КОБРЫНСКАГА ХІМІКА”\nВясеннi час — на вагу золата →\nМаларытчына — этнаграфічны рай\nэхосинускоп , смотрите на сайте .


Нумар № 60 (9912) — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nМетка: Нумар № 60 (9912)\n19.08.2014 18.08.2014 Admin668Комментарии on З надзеяй – пасля «Гарадзеі»\nУ Гарадзеі, пасёлку, размешчаным недалёка ад Стоўбцаў, ажно дзве сталыя футбольныя каманды. Першая стала знакамітай і ў рэспубліцы, настойліва імкнецца трапіць у вышэйшую лігу першынства Беларусі. А ФК «Гарадзея-2» сярод лідараў у першынстве вобласці. Як і стаўбцоўскі «Нёман-Агра», ставіць задачай на першым этапе спаборніцтваў трапіць у чацвёрку мацнейшых у падгрупе. Прыемна, што сваю баявую задачу […]\n19.08.2014 18.08.2014 Admin952Комментарии on Чыстая вадзіца з празрыстай крыніцы\nРэкі Беларусі – Богам дадзены скарб. Бацька наш Нёман – ласкава, хораша ўслаўлены Якубам Коласам і Адамам Міцкевічам, Уладзіславам Сыракомлем і Янкам Лучынай, класікамі сучаснай беларускай літаратуры. Ды і сёння ці масціты паэт, ці пачатковец не абыдзе вечную, хвалюючую тэму, выказваючы думкі і пачуцці на лірычным фоне вечнай ракі. Сула, Уса таксама знакамітыя, адметныя рэкі. […]\n19.08.2014 18.08.2014 Admin642Комментарии on Перад вераснем\nАГЛЯД: З ВЫДАЧАЙ ПАШПАРТА Адбыўся аб’езд устаноў адукацыі раёна камісіяй у складзе спецыялістаў аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама, цэнтральнай раённай бальніцы, раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, энерганагляду і энергазбыту. Кожны год перад новым навучальным годам праводзіцца такое абследаванне школ і дзіцячых садоў на гатоўнасць да 1 верасня. Тыя ўстановы адукацыі, якія паспелі ўжо належна […]\n19.08.2014 18.08.2014 Admin660Комментарии on Ці гатова дзіця да школы?\nХутка 1 верасня. Для хлопчыкаў і дзяўчынак наступае новы перыяд у жыцці – школьная пара. Некаторыя бацькі хочуць, каб дзіця абавязкова пайшло ў першы клас – чым раней, тым лепш. Іншыя не хочуць скарачаць сваім любімым перыяд бесклапотнага дзяцінства і адпраўляюць малыша ў школу пазней. Хтосьці наогул не можа вызначыць, калі іх дзіця павінна пайсці […]\n18.08.2014 15.08.2014 Admin739Комментарии on Настрой ствараюць і вітрыны\nІмгненна збягаюць летнія дзянькі, і неўзабаве наступіць верасень. Бацькі, якія маюць дзяцей-школьнікаў, заклапочаны тым, як сабраць іх у школу. У многім пазітыўны настрой вучням і бацькам могуць стварыць гандлёвыя прадпрыемствы, якія чакаюць школьнікаў за пакупкамі. У нашым горадзе спецыялізаваным магазінам з’яўляецца «Дзіцячы свет». Апошнім часам магазін настолькі пераўтварыўся, папрыгажэў, што яго проста не пазнаць. Ствараецца […]\n18.08.2014 15.08.2014 Admin602Комментарии on Падзеі і здарэнні\nЗАГСам зарэгістраваны па раёне дзесяць шлюбаў. Зроблены тры адзнакі аб скасаванні сямейнага саюза. Пасведчанні аб нараджэнні атрымалі восем маленькіх жыхароў Стаўбцоўшчыны: Аліса Баранава, Софія Сотнікава, Ганна Каралец, Андрэй Дзядзюля, Марыя Паляніца, Імран Эль-Надзі, Марыя Галімава. Зямны шлях закончыўся для 21 чалавека. У пажарнай часці згадалі пра вогненнае здарэнне ў Залужжы, дзе ад прамога пападання маланкі […]\n18.08.2014 15.08.2014 Admin661Комментарии on На прасторах Стаўбцоўшчыны\nПЕРАДАВЫЯ ТЭХНАЛОГІІ: СЯНАЖ У РУЛОНАХ рулоны працаўнікі ААТ «Каганец» – каля 4500 тон, ПДСУП «Профі-Аграцэнтр» – звыш 4300 тон, ААТ «Агранёманскі» – каля 3800 тон, «Шашкі» – звыш 3400, «Радзіма Якуба Коласа» – звыш трох тысяч тон. НОВАЯ СУШЫЛКА У рамках дзяржаўнай праграмы перааснашчэння і пераўзбраення збожжатакоў, у ААТ «Шашкі» завяршылася будаўніцтва новага збожжасушыльнага […]\n18.08.2014 15.08.2014 Admin604Комментарии on Сто балаў Караліны Сілко\nІ ў гэтым годзе сярод выпускнікоў нашага раёна ёсць абітурыентка, якая атрымала на цэнтралізаваным тэсціраванні вышэйшы бал – 100 балаў па грамадазнаўстве. Гэта выпускніца Навасвержанскай СШ, залатая медалістка Караліна Сілко. Што ж, Караліна праславіла не толькі сваю школу, але і наш раён. Па ўсёй рэспубліцы сярод тысяч выпускнікоў, абітурыентаў, якія атрымліваюць на цэнтралізаваным тэсціраванні вышэйшы […]\n16.08.2014 19.08.2014 Admin708Комментарии on На новы ўзровень


БелаПАН. Два чалавекі загінулі ў ДТЗ у Іўеўскім раёне\nАдрас старонкі: https://by.belapan.by/archive/2013/03/25/613622_613623/\n25.03.2013 18:58 Грамадства\nДва чалавекі загінулі ў ДТЗ у Іўеўскім раёне\nМінск, 25 сакавіка. Два чалавекі загінулі ў дарожна-транспартным здарэнні ў ноч на 25 сакавіка ў Іўеўскім раёне Гродзенскай вобласці.\nЯк паведамілі ва ўпраўленні ДАІ УУС Гродзенскага аблвыканкама, на 113-м кіламетры аўтадарогі Мінск — Гродна сутыкнуліся аўтацягнік "ДАФ" і грузапасажырскі мікрааўтобус "Івека". Буйнагабарытная фура проста падмяла пад сябе другую машыну. Дваццацітрохгадовы вадзіцель і дваццаціаднагадовая пасажырка (абодва гандлёвыя прадстаўнікі адной з фірм) загінулі на месцы.\nПольскі дальнабойшчык, які кіраваў аўтацягніком, праехаў мяжу, рухаўся ў напрамку беларускай сталіцы і, відаць, заснуў за рулём. Вадзіцель сустрэчнага мікрааўтобуса спрабаваў ухіліцца, але не атрымалася. Удар прыпаў у яго правы бок.\nВадзіцель грузавой фуры зараз знаходзіцца ў хірургічным аддзяленні Іўеўскай райбальніцы. Растлумачыць штосьці адносна аварыі не дазваляе яго становішча: ён атрымаў шматлікія траўмы галавы і рук, а таксама пракусіў язык. Раней гэты вадзіцель трапляў у поле зроку супрацоўнікаў ДАІ ў якасці парушальніка. На тэрыторыі Беларусі прыцягваўся да адказнасці за перавышэнне хуткасці больш чым на 20 кіламетраў за гадзіну.


Востраў Сіцылія (Sicilia, Італія), славутасці і пляжы якога штогод прыцягваюць мільёны турыстаў, сабраў на сваёй тэрыторыі мноства гістарычных і архітэктурных памятак, што ставяцца да розных эпох чалавечай цывілізацыі. Яго сталіца называецца Палерма. Пра яе больш падрабязна і пойдзе гаворка далей.\nАгульнае апісанне горада\nЯк ужо было адзначана вышэй, сталіца Сіцыліі (Італія) - Палерма. Горад уяўляе сабой адзін з самых старажытных населеных пунктаў ўсёй краіны. Ён з'яўляецца найбуйнейшым портам Італіі, а па колькасці насельніцтва знаходзіцца на пятым месцы ў дзяржаве. У прыватнасці, па стане на сённяшні дзень тут жыве каля 655 тысяч жыхароў. Знаходзіцца Палерма на Міжземнаморскім узбярэжжы, ва ўсходняй частцы вострава, побач з падножжа гары Пелегрино. Заходняя яго частка з'яўляецца параўнальна малады. Разам з гэтым жыллё тут каштуе нашмат даражэй у параўнанні з цэнтральнымі раёнамі. У цэлым горад можна назваць хаатычным, шумным і каларытным. Ён можа пахваліцца непаўторнай атмасферай, ветлымі людзьмі, выдатнай архітэктурай і смачнай ежай.\nГалоўнае пытанне, якое цікавіць ўсіх падарожнікаў, мэтай наведвання якіх з'яўляецца Палерма (сталіца Сіцыліі) - як дабрацца да горада лепш за ўсё. Зручней гэта зрабіць на самалёце. На жаль, прамыя рэйсы з нашай краіны на востраў не прадугледжваюцца. Такім чынам, неабходна ажыццяўляць камбінаваны пералёт праз Рым, Венецыю або Мілан.\nГісторыя падставы і першыя заваёўнікі\nПаводле афіцыйных гістарычных звестак, горад быў заснаваны фінікійцамі ў 734 годзе да нашай эры. Першапачаткова ён насіў назву Сус, што перакладаецца як «кветка». Дзякуючы ўдаламу геаграфічнаму становішчу тут імкліва развівалася камерцыя і гандаль. Крыху пазней тут з'явіўся порт, які стаў потым галоўнай стаянкай карфагенскага флоту. Гэта, у сваю чаргу, яшчэ больш паскорыла яго развіццё. З моманту прыходу сюды ў 254 годзе рымлян горад стаў сапраўднай жытніцай імперыі. Як бы там ні было, гэта былі далёка не лепшыя часы яго існавання, і ён паступова прыходзіў у заняпад. Пачынаючы з 535 года тут кіравалі візантыйцы, аднак сітуацыя кардынальна не змянілася.\nУ дзевятым стагоддзі горад быў заваяваны сарацынамі, якія адразу ж абвясцілі, што Палерма - сталіца Сіцыліі. Гісторыя яго развіцця, пачынаючы з гэтага моманту, павярнула зусім у іншае рэчышча. Горад хутка здабыў сваё цяперашняе пышнасць і пераўтварыўся ў адзін з найважнейшых гандлёвых цэнтраў ўсяго Міжземнага мора. За час панавання сарацынаў тут быў узведзены больш чым 300 мячэцяў. Разам з гэтым заваёўнікі не пераследавалі ні хрысціян, ні габрэяў, таму гісторыкі называюць гэты час перыядам талерантнасці. З арабамі сюды прыйшлі новыя тэхналогіі па арашэння зямель. Тады ж тут з'явіліся знакамітыя на ўвесь свет цытрусавыя гаі.\nУ 1072 годзе востраў Сіцылія (сталіца ў тым ліку) быў захоплены войскамі Нармандскія караля Руджеро Д'Альтавиллы. Новыя кіраўнікі апынуліся вельмі таленавітымі і рознабаковымі. Больш за тое, яны дазволілі мясцовым першабытнікам захаваць сваю самабытнасць. У 1130 годзе тут заснавана Сіцылійскае каралеўства, а яго сталіцай застаўся горад Палерма. Архітэктура нармандскага перыяду з'яўляецца лішнім пацвярджэннем вялікі прыстасоўвальнасці кіраўнікоў гэтага перыяду да мясцовых традыцый, бо ў ёй гарманічна аб'ядналіся і захаваліся рымскія, візантыйскія, арабскія і новыя нармандскія павевы.\nЎ 1266 горад заваяваў Карл Анжуйскі. Аднак ужо пятнаццаць гадоў праз мясцовае насельніцтва падняло паўстанне супраць урада, якое перарасло ў вайну. Яна доўжылася дзевяць гадоў, на працягу якіх тут нішчыліся абсалютна ўсе французы. Пасля яе заканчэння стартавала эпоха іспанскага валадарства. 1618 год адзначыўся пачаткам у Еўропе Трыццацігадовай вайны. Неспрыяльным гэты перыяд стаў і для выспы Сіцылія. Сталіца, як і іншыя гарады, пакутавала ад высокіх падаткаў, а пагоршылі сітуацыю вельмі дрэнныя ўраджаі. Як вынік, нянавісць да іспанцаў сярод мясцовага насельніцтва расла, у выніку чаго паўстала чарговае паўстанне. У выніку яго Сенат быў распушчаны, а падаткі паніжаны. Зрэшты, вельмі хутка віцэ-кароль вярнуў свае правы і ўвёў жорсткія меры ў адносінах да мясцовых жыхароў.\nУ 1734 годзе ўлада на востраве захапілі прадстаўнікі Бурбонаў. У пачатку дзевятнаццатага стагоддзя яны аб'ядналі Сіцылію і неапалітанскія каралеўства, абвясьціўшы Каралеўства Двух Сіцылій.\nУ траўні 1860 году разам з адной тысячай добраахвотнікаў на востраве высадзіўся Джузэпэ Гарыбальдзі. Усяго толькі за тры дні разлютаваных баёў горад здаўся і ўвайшоў у склад аб'яднанай Італіі. На працягу наступных дзесяцігоддзяў тут пастаянна ўзнікалі бунты, паўстання і рэпрэсіі, падчас якіх жыхары выспы паступова прывыкалі да сумеснага існавання з каралеўствам. У гэты ж час з'явілася сусветна вядомая сіцылійскіх мафія, што першапачаткова падтрымлівала ўлада над сялянамі землеўладальнікаў.\nКалі ў часы Першай сусветнай вайны Палерма не пацярпеў, то ў гады Другой сусветнай сталіца Сіцыліі неаднаразова падвяргалася бамбардзіроўкам саюзных войскаў. Без жылля тады засталося больш за 14 тысяч мясцовых грамадзян. У пяцідзесятых гадах мінулага стагоддзя горад накрыла хваля імігрантаў, якія прыехалі ў пошуках працы. У іх не было жылля, таму ў гэты час тут адбыўся будаўнічы бум, які ўвайшоў у гісторыю як «спусташэнне Палерма». Гэта і нядзіўна, бо зносіліся унікальныя будынкі і будынкі, на месцы якіх ўзнікалі шматпавярховыя бетонныя дома і аўтастаянкі. Разам з гэтым найбольш пацярпелы цэнтр заставаўся ў руінах. Колькасць мясцовага насельніцтва ў гэтыя гады вырасла амаль на 20%.\nАгульнае апісанне славутасцяў\nЧасам Палерма называюць раскінуліся пад адкрытым небам музеем. Гэта і нядзіўна, паколькі тут налічваецца 295 капэл і цэркваў, чацвёртая частка якіх раней была манастырамі. Дадзенымі помнікамі ганарыцца ўся Італія, а асабліва жыхары выспы Сіцылія. Славутасці (гісторыя некаторых з іх налічвае амаль тры тысячы гадоў) ствараліся пад уплывам розных культур і эпох. Варта адзначыць, што сваё зачараванне горад здабыў дзякуючы цікавай планіроўцы: тут дзве галоўныя мясцовыя вуліцы размешчаны перпендыкулярна адна да іншай, а перасякаюцца на плошчы Квантро Канті, якая з'явілася ў сямнаццатым стагодзьдзі. Больш падрабязна найбольш значныя месцы горада апісаны далей.\nАдной з галоўных славутасцяў, якой можа пахваліцца сталіца Сіцыліі, лічыцца Кафедральны Сабор Палерма. У яго архітэктуры адначасова пераплятаюцца арабскі і нарманскі стыль, а таксама барока і готыка. Згодна з праведзеным даследаваннях, гэта звязана з тым, што збудаванне перабудоўваўся і рэканструяваўся некалькі разоў. Калі больш канкрэтна, то першапачаткова на гэтым месцы знаходзілася візантыйская царква, ператвораная ў дзевятым стагоддзі арабамі ў мячэць. Пасля заваёвы горада норманамі яна была асвечаная ў гонар Багародзіцы. У дванаццатым стагоддзі мясцовы арцыбіскуп узвёў тут кафедральны сабор, які на працягу наступных сямі стагоддзяў не раз перабудоўваўся і пашыраўся. Сваё цяперашняе аблічча ён здабыў ў 1801 годзе.\nАфіцыйная назва гэтай славутасці Палерма гучыць як царква Санта-Марыя дэль Аммиральо. Яна размяшчаецца на плошчы Беліні і была ўзведзена ў дванаццатым стагоддзі норманамі. Аблічча храма таксама падвергнуўся за ўсю яго гісторыю шматлікім зменам. Да нашых дзён сваю першапачатковую знешнасць захавала званіца і інтэр'ер. Ўнутранае ўбранне проста дзівіць уяўленне сваёй незвычайнасцю і пышнасцю. Асобных слоў заслугоўваюць Норман-візантыйскія мазаікі, што ўпрыгожваюць сцены і купал. На працягу дзевяці стагоддзяў яны не згубілі яркасць фарбаў. Гэты факт сапраўдным цудам называюць нават навукоўцы.\nСамай загадкавай і таямнічай славутасцю, якую мае сталіца Сіцыліі, лічацца Катакомбы капуцынаў. Яны ўяўляюць сабой старадаўнія пахавання пад аднайменнай кляштарам. Дзякуючы ўнікальнаму клімату тутэйшых падзямелляў, цела памерлых, пахаваных у перыяд з чатырнаццатага па дзевятнаццатае стагоддзе, захаваліся да нашых дзён. У агульнай складанасці тут налічваецца каля васьмі тысяч мумій людзей, што ставіліся да розных саслоўяў (манахі, святары, шлюбныя пары, багацеі і дзеці). Хоць катакомбы і знаходзяцца за межамі гістарычнага цэнтра горада, дабрацца сюды можна нават пешшу. Гэта месца лічыцца адным з самых папулярных сярод турыстаў у Палерма. Разам з гэтым, наведваць яго рэкамендуецца толькі вельмі дапытлівым людзям з моцнымі нервамі.\nАсобных слоў заслугоўвае нарманскіх каралеўскі палац. Яго будынкаў першы погляд з'яўляецца вельмі простым. Але пры трапленні ўнутр пачатковае ўражанне пра яго кардынальна мяняецца. Тут перад наведвальнікамі адкрываецца раскошны інтэр'ер. Некаторыя з залаў захаваліся ў першапачатковым выглядзе, аднак значная частка замка ў іспанскую эпоху была перабудавана. У нашы дні тут засядае мясцовы парламент. На другім паверсе размяшчаецца Капэла Палаціне, сцены якой ўпрыгожвае мазаіка, прысвечаная Біблейскай тэматыцы. Яна выкладзеная мясцовымі і візантыйскімі майстрамі ў перыяд з дванаццатага па пятнаццаты стагоддзе. Нічога падобнага нельга знайсці нават у канстанцінопальскіх старажытных храмах.\nІншыя вядомыя царквы\nСталіца Сіцыліі Палерма мае некалькі знакаў, адным з якіх лічыцца царква Сан Джавані дэль Эремитти, збудаваная ў 1142 годзе. У цяперашні час тут можна ўбачыць некалькі імператарскіх і каралеўскіх саркафагаў, а таксама знойдзеныя ў магільнях манархаў каштоўнасці.\nУ царкве Святога Францыска Ассизкого прадстаўлена мноства твораў мастацтва. У розныя эпохі яны ствараліся такімі знакамітымі майстрамі, як Джакама Серпотта, сям'я Гаджини, Франчэска Лаурана, П'етра Навэла і іншыя.\nАдміральскі царква збудаваная ў 1143 годзе, у часы праўлення караля Рожера Другога. Такое найменне яна атрымала ў сувязі з тым, што ўзводзілася на грошы адмірала Георга Антыёхійскага. Асаблівую цікавасць тут выклікае унікальная калекцыя рэліквій, сярод якіх - старажытныя мазаікі з яго выявай.\nСапраўднай жамчужынай сіцылійскага барока можна назваць Храм Ісуса, будаўніцтва якога стартавала ў 1590 годзе. У 1636 годзе ён быў асвячоны, а ў 1892 годзе - ганараваны статусу нацыянальнага помніка.\nЯк бы там ні было, сталіца Сіцыліі славіцца не толькі сваімі храмамі і палацамі. Тут ёсць мноства іншых цікавых месцаў, якія прыцягваюць турыстаў з усяго свету. Да прыкладу, адкрыты ў 1555 годзе фантан Прэторыя збудаваў фларэнтыйскі маньерысты Франчэска Камильяни. Сам па сабе ён прадстаўляе кампазіцыю, якая складаецца з шэрагу басейнаў, якія адрозніваюцца па памеры. Яны акружаны мармуровымі статуямі алегорый, фантастычных пачвар, жывёл і міфалагічных персанажаў.\nЛюдзі, якія хочуць адпачыць ад велічных помнікаў і архітэктуры, могуць наведаць Батанічны сад, на тэрыторыі якога сабрана ўнікальная калекцыя раслін, якія з'яўляюцца прадстаўнікамі ўсіх кантынентаў. У агульнай складанасці іх тут налічваецца каля 12 тысяч адзінак.\nЯк і многія іншыя рэгіёны Італіі, востраў Сіцылія адрозніваецца вялікай любоўю мясцовых жыхароў да нацыянальнай оперы. Нядзіўна, што тут функцыянуе 21 тэатр. Самым вядомым і велічным сярод іх з'яўляецца збудаваны ў 1897 году «Тэатр Масіма». Гэта найбуйнейшае такога роду опернае ўстанова ў Еўропе з цудоўнай акустыкай, якое змяшчае адначасова да трох тысяч гледачоў.\nАпісаць коратка усе славутасці горада немагчыма - іх трэба проста ўбачыць хоць бы раз у жыцці.\nНягледзячы на вялікую значнасць і турыстычны цікавасць да Палерма, ёсць і іншыя цікавыя і годныя наведвання месца на востраве Сіцылія. Гарады-курорты, славутасці якіх, як і сталічныя, не могуць пакінуць абыякавымі нават выдасканаленых падарожнікаў, раскінуліся па ўсім узбярэжжы.\nАгриджетто з'яўляецца самым буйным курортам на міжземнаморскім узбярэжжы. Горад славіцца не толькі тэрмальнымі крыніцамі, але і выдатнымі пяшчанымі пляжамі. Да яго ставяцца тры Пелагийских выспы, што вабяць аматараў непаўторных пейзажаў, марскіх шпацыраў, рыбалкі і дайвінга.\nНа ўсходнім узбярэжжы вострава раскінуўся горад Катання, омываемый Іанічным морам. Галоўнай яго славутасцю лічыцца паласа пляжаў, адукаваных з вулканічнага пяску. Яе даўжыня дасягае дзевяці кіламетраў.\nГалоўным курортам ўсёй выспы з'яўляецца Таарміна, размешчаная ў правінцыі Месіна і абмываецца водамі Тырэнскага і Іанічнага мораў. Вобласць знакамітая сваімі пляжамі, самы папулярны з якіх называецца Спьяджа-Саббие-Нерея. Ён цалкам складаецца з чорнага вулканічнага пяску.\nІншымі папулярнымі курортамі лічацца Сіракузы і Рагуза.\nШоў Сіям Нирамит, Пхукет: водгукі\nВоткінск: славутасці і апісанне\nМзымта (рака): набярэжная, пляж (фота)\nЯчмень грывасты: характарыстыка, пасадка, догляд\nДаўжыня моста праз Керчанскі праліў яшчэ дакладна не вядомая. Гісторыя, сучаснасць і будучыню моста праз Керчанскі праліў\nЭскапады - гэта ... Што азначае слова?


Галоўная » Навіны » Міхась Андрасюк: Я маю абавязак захаваць у сваіх кнігах тутэйшы свет\nУ Беластоку ён прадставіў літаратурную навінку ў межах фестывалю «Zebrane». З Міхасём Андрасюком пагутарыў Алесь Аркуш.\nМіхась Андрасюк: Гэта вельмі складанае пытанне. І шмат хто ў мяне пра тое пытае, чаму па-польску. А чаму людзі пытаюць? Таму і пытаюць, што я беларускі пісьменнік і апошнім часам пішу па-польску. Тым не менш першыя ўсе мае кнігі былі на беларускай мове. Адказаць на гэтае пытанне вельмі складана. І нават не ведаю чаму. Мова – проста інструмент. У маім выпадку, я нарадзіўся ў Польшчы, мае бацькі нарадзіліся ў Польшчы, усё жыццё я пражыў у Польшчы, і польскую мову паралельна з беларускай лічу сваёй мовай. Магу карыстацца дзвюма мовамі. Але адна з прычынаў, што я пішу час ад часу на польскай мове, такая: на Беласточчыне ў калялітаратурным і літаратурным асяроддзі ўзнікла такое меркаванне, што гэтыя беларускія пісьменнікі ў Польшчы, гэта чорт ведае што, – самі пішуць, самі сябе выдаюць, самі сябе хваляць, што яны такія цудоўныя аўтары. І мне захацелася проста даказаць, што справа не ў мове. Такім чынам з’явілася мая першая кніга па-польску, гэта быў 2010 год, а кніга называлася “Wagon drugiej klasy”. І аказалася, што яна выклікала вялікае зацікаўленне польскамоўнага чытача. І ў цэлым польскага асяроддзя. Кніга адразу патрапіла ў фінал літаратурнай прэміі Казанэцкага, самай прэстыжнай літаратурнай прэміі на Беласточчыне. А праз год Марцін Рэмбач пераклаў маю беларускую кнігу “Белы конь” на польскую мову, і аказалася, што гэтая кніга атрымала прэмію Казанэцкага. Гэта быў першы выпадак за 20 гадоў існавання прэмія імя Веслава Казанэцкага, калі перамагла беларуская кніга ў перакладзе на польскую мову. Такім чынам, я думаю, што неяк даказаў нашым польскім сябрам, што мы, беларускія аўтары, усё ж такі не горшыя.\nРР: На літаратурным фестывалі «Zebrane», які нядаўна адбыўся ў Беластоку, твой выступ быў перад выступам Анджэя Стасюка, і ты пабачыў, што на яго сабралася больш людзей. Я, дарэчы, пацікавіўся, колькі кніг напісаў Стасюк – недзе каля 20-ці. Выглядае, што табе трэба яшчэ шмат пісаць?\nМіхась Андрасюк: Канечне, Анджэй Стасюк у сучаснай польскай літаратуры значная асоба. Гэта вельмі важны аўтар. І ніякае дзіва, што больш людзей прыйшло паслухаць і паразмаўляць са Стасюком, чым з Андрасюком. Гэта нармальна. Тым не менш, я не думаю, што справа ў колькасці кніжак. Але ўсё наперадзе. І я думаю, што яшчэ можа дагонім не толькі Стасюка. (абодва смяюцца)\nРР: Вернемся да тваёй новай кнігі, якая мае назву „Krzyżyk”. І ў мяне адразу ёсць два пытанні. Першае, чаму „Krzyżyk”? А другое пытанне наступнае. Якраз на сустрэчы на «Zebrane» прагучала такая думка, што ўсе твае кніжкі ў прынцыпе можна аб’яднаць у адну вялікую кнігу. І такое пытанне ўзнікае: а чым усе твае кніжкі павязаныя, што там ёсць агульнага? Сюжэту агульнага нібыта няма, а нешта агульнае ёсць, і гэтае агульнае пазнаюць чытачы.\nМіхась Андрасюк: Агульнае – месца, у якім усе гэтыя літаратурныя гісторыі адбываюцца. Гэта Падляшша. Беларускае Падляшша. Гайнаўшчына. Наваколле Белавежскай пушчы. Тое месца, дзе я нарадзіўся і дзе пражыў амаль усё сваё жыццё. І вось гэтае месца і гэтыя людзі – героі ўсіх маіх кніжак. Па-першае, таму што, калі не я, дык хто? Калі мне дадзеная такая магчымасць, магчымасць пісаць, быць пісьменнікам, то я павінен гэтую магчымасць скарыстаць. Скарыстаць, каб захаваць, каб перадаць неяк, праз кнігу, праз літаратуру, гэты наш свет. Калі не я, то хто гэта зробіць? Другое, мне вельмі зручна рухацца ў гэтым свеце, які я добра ведаю, але не ведаю яго да канца. І гэта таксама добра. Бо ўсё яшчэ застаецца нагода для чарговай кнігі. Гэты наш прыпушчанскі, беларускі, падляшскі, польска-беларускі таксама, свет. Я гартаю, гартаю, адкрываю чарговыя пласты і стараюся суб’ектыўна яго запісаць. Запісаць і перадаць свету, такім чынам, што гэтыя мае запісы ідуць у свет. У выпадку польскамоўных – яны вандруюць у Польшчы, і палякі ў Познані, у Варшаве, і дзесьці там яшчэ даведваюцца, што ёсць такі беларускі свет у Польшчы, на ўскраіне Белавежскай пушчы. Гэта таксама яшчэ адна прычына чаму я карыстаюся польскай мовай.\nМіхась Андрасюк: А чаму „Krzyżyk”? „Krzyżyk” – гэта тое, што ідзе з намі ад пачатку да канца. Калі чалавек выходзіць на свет, нараджаецца, ён атрымлівае імя, хрост, так можна сказаць. Калі памірае, над магілай яму ставяць крыжык. А паміж першым і апошнім крыжыкам чалавек таксама робіць пэўныя выбары, менавіта ставячы крыжык. Хаця б гэтыя палітычныя выбары, калі ён выбірае сваіх прадстаўнікоў у парламент, ці ў мясцовае самакіраванне. І ставіць крыжык побач з прозвішчам нейкага кандыдата. Гэта розныя крыжыкі. Але, тым не менш, усе яны важныя.\nРР: Ёсць такі наваполацкі празаік Вінцэсь Мудроў. Усе падзеі ў ягоных аповедах адбываюцца прыкладна ў адным часе – у 1970-я гады. Гэта заўважна па антуражы, як размаўляюць, што п’юць ягоныя галоўныя героі. А ў якім часе адбываюцца падзеі ў тваіх кнігах?\nМіхась Андрасюк: Ну, па-першае, хачу сказаць, што Вінцэсь Мудроў адзін з маіх улюбёных аўтараў. Мая апошняя кніга адбываецца цягам аднаго дня, нават аднаго вечара. Тым не менш, ніколі чалавек не жыве толькі актуальнай хвілінай. Таму што ў яго заўсёды ёсць успаміны і ёсць планы на будучыню. І такім чынам ён вяртаецца ўспамінамі ў мінулае, а ў сваіх планах, марах, меркаваннях выходзіць у будучыню. Гэта толькі фізічна ён знаходзіцца ў хвіліне сёння. А скажам псіхічна, псіхалагічна чалавека стварае тое, што было і тое, што будзе. Ну і спадзяюся, што атрымалася мне гэта паказаць у новай кнізе, хоць падзеі нібыта зафіксаваныя толькі ў адным адвячорку.\nРР: На апошняй сустрэчы з чытачамі ты абмовіўся пра тое, што пачалася праца над новай кнігай. І ты нават сказаў, які жыццёвы досвед збіраешся скарыстаць у яе напісанні. Ці мог бы паведаміць штосьці пра свае творчыя планы?\nМіхась Андрасюк: Канечне. Быў такі час у маім жыцці, калі ў мяне была свая фірма і я займаўся каменячоствам. Што мы рабілі? Між іншым, надмагільныя помнікі. Могілкі – гэта вельмі важнае месца ў жыцці нашага грамадства, гайнаўскага таксама. І таму мая новая кніга, якая выйдзе не ведаю яшчэ калі, тым не менш, яна адбудзецца на гэтых могілках. Могілкі ў Гайнаўцы -- гэта вельмі файнае месца. На ўскраіне Белавежскай пушчы, дзе выходзіць дарога на Белавежу. Па правы бок – савецкія вайсковыя, затым, па правы бок, – праваслаўныя, і па левы бок – каталіцкія. І гэта дае своеасаблівыя магчымасці для літаратуры. Дзе гэтыя могілкі спалучаюцца? У небе, пад зямлёй, пад дарогай, над пушчай, пад пушчай?.. Думаю, зашмат пакуль няма пра што казаць. Але вось гэтая тэма мяне хвалюе, цікавіць. Рана-позна кніга будзе.


Чарговы ўрок па фінансавай граматнасці прайшоў у музеі «Беларусбанка»\nТэматычны ўрок па фінансавай граматнасці для студэнтаў Мінскага дзяржаўнага каледжа сферы абслугоўвання прайшоў у Дзень ведаў у музеі «Беларусбанка».\nНавучэнцы каледжа змаглі пазнаёміцца з гісторыяй найбуйнейшага банка краіны: ад лічыльнікаў да інфармацыйных тэхналогій, ад ашчадных кас да сучаснай крэдытна-фінансавай установы. А трэба прызнаць, што музей найстарэйшага банка краіны – сапраўдная скарбніца, у якой захоўваюцца сімвалы эпохі, гісторыя ашчаднай справы, карпаратыўная культура, традыцыі.\nБудучыя спецыялісты банкаўскай справы акунуліся ў гісторыю грошай, паўдзельнічалі ў бяспройгрышнай латарэі, прадэманстравалі свае веды, атрымалі адказы на пытанні і прыемныя прызы ад банка і, магчыма, вызначылі для сябе будучае месца працы.\nСправа ў тым, што з 2009 года «Беларусбанк» для каледжа з’яўляецца базавай арганізацыяй на падставе заключанага дагавору аб узаемадзеянні пры падрыхтоўцы спецыялістаў. Каледж ажыццяўляе штогадовую падрыхтоўку навучэнцаў для далейшага працаўладкавання ва ўстановы банка, а банк са свайго боку выконвае абавязацельствы па забеспячэнні практыкі, далейшым размеркаванні і працаўладкаванні выпускнікоў у асноўным ва ўстановы банка на пасаду спецыяліста па аказанні рознічных банкаўскіх паслуг.


Гулялі дзеці ў “Арляня”\nВаенна-патрыятычная гульня “Арляня-2017” сабрала ў Ракітніцкай адзінаццацігодцы старшакласнікаў з васьмі школ раёна.\nУдзельнікаў гульні віталі і жадалі перамогі галоўны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і спраў моладзі райвыканкама Святлана Лысенка, галоўны спецыяліст аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама Аляксей Крук, начальнік абасобленай групы (Жабінкаўскага раёна) ваеннага камісарыята Кобрынскага і Жабінкаўскага раёнаў Аляксей Пятроў, першы сакратар РК ГА “БРСМ” Марыя Сянішына.\nПад гукі Дзяржаўнага гімна капітан каманды трэцяй гарадской адзінаццацігодкі падняў Дзяржаўны сцяг.\nПачаўся агляд строю, які ацэньваў начальнік абасобленай групы (Жабінкаўскага раёна) ваеннага камісарыята Кобрынскага і Жабінкаўскага раёнаў Аляксей Пятроў. Лепшымі ў гэтым спаборніцтве сталі вучні трэцяй школы. Няблага выступілі таксама навучэнцы гарадскога ліцэя і Ракітніцкай адзінаццацігодкі.\nНаступны конкурс – для самых трапных стралкоў. Тут не было роўных Настассі Калячка (СШ № 3) і Максіму Нікіфаруку (Ракітніцкая СШ).\nДа конкурсу “Баявы лісток” каманды падрыхтаваліся заранёў. Найбольш балаў – 10 з 10 магчымых – журы прысудзіла прадстаўнікам першай гарадской школы. Нядрэнна раскрылі тэму “72-годдзе Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне” таксама вучні Крыўлянскай і Хмелеўскай школ.\nЖывую цікавасць выклікала зборка-разборка аўтамата. Найхутчэй справіўся з заданнем Арцём Кірылюк з першай школы.\nВаенна-спартыўная эстафета стала, бадай, самым сур’ёзным выпрабаваннем для ўдзельнікаў. Прайсці лабірынт, пераскочыць бар’ер, утрымацца на бервяне, якое гойдаецца, – задача для вучняў аказалася няпростай. Найхутчэй і з найменшай колькасцю штрафных балаў завяршылі выпрабаванне хлопчыкі і дзяўчынкі з Крыўлянскай школы.\nСёлета ў “Арляняці” дадалося яшчэ адно цікавае выпрабаванне – конкурс “Формула бяспекі”. У ім прынялі ўдзел толькі юнакі, якім давялося на хуткасць разгортваць рукавы ад пажарнай аўтацыстэрны. У гэтыя моманты яны адчувалі сябе сапраўднымі пажарнымі!\nНарэшце ўсе этапы конкурсу пройдзены і падлеткі з нецярпеннем чакаюць падвядзення вынікаў. У агульнакамандным заліку перамогу святкавала каторы год запар каманда трэцяй школы. На другім месцы ліцэісты, “бронза” адразу ў дзвюх каманд – з Ракітніцкай і Ленінскай адзінаццацігодак. Пераможцам, акрамя дыпломаў, дасталіся салодкія прызы.\nНаперадзе – абласны тур ваенна-патрыятычнай гульні. Пажадаем нашым “арлянятам” поспеху!


Іванава Шчучын Ляхавічы Лёзна Война Камянец Детский дом Девальвация Пінск Импортозамещение Образование в Беларуси День Победы Белавежская пушча Віцебск Рагачоў Год культуры Чемпионат мира Слуцак Египет Вступительная кампания Соцзащита Адольф Янушкевіч БелДжи Белорусы в Казахстане Замки Беларуси\nАб гэтым паведамілі арганізатары праекта.\nКласічная музыка будзе гучаць у сталічнай падземцы. Культурны праект "Гукі метро. Слухай сваё" стаў адным з фіналістаў конкурсу Social Weekend.\nІдэю падтрымалі спонсары і Мінскі метрапалітэн. Такія ініцыятывы ўжо рэалізаваны ў іншых краінах і, як паказвае практыка, знаходзяць станоўчы водгук.\nТак, у метро Парыжа, Рыма, Нью-Ёрка, Лондана, Бруселя, Масквы класіка гучыць даўно на пастаяннай аснове. "Мы хочам паказаць мінчанам і гасцям сталіцы, што беларуская культура багатая, унікальная і заслугоўвае не меншай увагі, чым іншыя культуры.\nПраект азнаёміць з творчасцю таленавітых айчынных кампазітараў", - расказалі ініцыятары праекта Глеб Вайкуль і Дар`я Бараноўская.\nSocial Weekend - буйнейшы конкурс сацыяльных праектаў Беларусі. Упершыню ён прайшоў у 2013 годзе. Сума фінансавай дапамогі, аказанай мецэнатамі канкурсантам, перавышае Br200 тыс. У фінале конкурсу ў бягучым годзе былі прадстаўлены праекты, накіраваныя на дапамогу цяжкахворым і асаблівым дзецям, людзям з інваліднасцю, прапаганду здаровага ладу жыцця, паляпшэнне гарадскога асяроддзя, узаемаадносін паміж дзецьмі і бацькамі.\nТаксама на перамогу прэтэндавалі ідэі ў сферах культуры і мастацтва, адукацыі.\nSocial Weekend Мінск Метрополитен Классическая музыка\n15.06.2018 «Казахфильм» и «Беларусьфильм» подписали меморандум о сотрудничестве\n09.06.2018 Мастацтвазнаўца патлумачыў, чаму на Sotheby`s не змаглі прадаць Малевіча\n05.06.2018 Лепшыя шэф-повары Беларусі прэзентавалі нацыянальную кухню на фестывалі ў Францыі\n28.05.2018 Беларусь прыме міжнародны мота-аўтапрабег «Перамога без межаў»\n26.05.2018 Байкерский фестиваль в Бресте


24 кастрычнік 2016, 13:56\nТрэніровачны цэнтар Грузія-НАТО\nМіністэрства ўнутраных справаў Грузіі паведаміла імя чалавека, які быў забіты ў нядзелю пры спробе пранікнуць на ахоўную тэрыторыю трэніровачнага цэнтру Грузія — НАТО ў прыгарадзе Тбілісі, Крцанісі. Забіты — 23-гадовы жыхар западнагрузінскага гораду Зугдзідзі, бежанец з Абхазіі Гіга Шэнгелая. У міністэрстве абароны Грузіі лічаць інцыдэнт «узброеным нападам на ваенны абʼект», паведамляе карэспандэнт Радыё Свабода.\nГіга Шэнгелая і яшчэ некалькі чалавек спрабавалі трапіць на тэрыторыю навучальнага цэнтру і не рэагавалі на загады вартавога, які спачатку вусна папярэдзіў, некалькі разоў стрэліў у паветра і толькі затым адкрыў агонь на паражэньне. У выніку Гіга Шэнгелая забіты на месцы. Астатнім удалося ўцячы. Побач зь целам сьледчыя выявілі газавы пісталет, ліхтар, мабільны тэлефон і некалькі аўтаматных гільзаў.\nАб матывах Шэнгелая нічога не вядома. Аднак паведамляецца, што ягоны брат некалькі гадоў таму служыў на гэтай базе, але тады там яшчэ не было навучальнага цэнтру НАТО. Амбасадар ЗША ў Грузіі Ян Келі выказаў заклапочанасьць тым, што адбылося, заклікаўшы ўлады правесьці дбайнае расьсьледаваньне інцыдэнту. Падчас спробы пранікненьня на тэрыторыю вучэбнага цэнтра «Крцанісі» там не было замежных ваеннаслужачых або інструктараў. У верасьні ва ўрачыстай цырымоніі адкрыцьця цэнтру прыняў удзел генэральны сакратар НАТА Енс Столтэнберг.


ПРАПАЎШЫ БЕЗ ВЕСТАК ЗАГІНУЎ ГЕРОЕМ — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nВторник, 26 май, 2015 77 admin\nІ застаўся жыць у памяці родных, сяброў, землякоў\nУ вёсцы Маргойцы Беліцкага сельсавета на хаце, дзе нарадзіўся і жыў Аляксандр Звярковіч, устаноўлена інфармацыйна-памятная дошка ў яго гонар. У складзе абмежаванага кантынгенту савецкіх войскаў юнак прымаў удзел у баявых дзеяннях у Афганістане. У сакавіку 1984 года ён прапаў без вестак. Пазней стала вядома, што радавы Савецкай Арміі Аляксандр Звярковіч патрапіў у палон, утрымліваўся ў турме цэнтра падрыхтоўкі маджахедаў Бадабер на тэрыторыі Пакістана. 27 красавіка палонныя ўзнялі паўстанне, раззброілі ахову, захапілі вялізны арсенал узбраення і далі бой…\nЦырымонія адкрыцця прайшла праз 30 гадоў пасля тых падзей. Удзел у ёй прымалі афіцыйныя асобы, якія прадстаўлялі райвыканкам, ваенны камісарыят, грамадскія арганізацыі. Сабраліся вяскоўцы з Маргойцаў, Беліцы, іншых бліжэйшых вёсак. Прыйшлі школьнікі, настаўнікі Беліцкай ДССШ, якую ў 1982 годзе Аляксандр Звярковіч скончыў, яго былыя аднакласнікі. У цэнтры ўвагі былі родныя: маці — Соф’я Андрэеўна, брат — Міхаіл.\n— Калі Сашу прызвалі ў войска мне было 3 гады. Таму брата я фактычна не памятаю. Пасля атрымання паведамлення аб яго знікненні маці не хацела верыць, што ён загінуў. Але найбольшым патрасеннем для сям’і сталі падазрэнні аб пераходзе брата на бок маджахедаў, — расказаў ён.\nСям’я доўга змагалася за добрае імя Аляксандра. Шанц аднавіць яго павялічыўся, калі з афіцыйных крыніц стала вядома, што Аляксандр Звярковіч быў сярод тых «шураві», што не скарыліся і прынялі свой апошні бой у Пакістане.\nТады палонныя савецкія салдаты праявілі не проста гераізм, мужнасць, знішчыўшы сотні афганскіх маджахедаў, што знайшлі прытулак, карысталіся падтрымкай улады Пакістана, якая не раз заяўляла на ўвесь свет пра свой нейтралітэт.\nЮнакі ў ваеннай форме прадэманстравалі свае маральныя перавагі, не прыняўшы ўмовы капітуляцыі ў абмен на далейшае жыццё ў палоне.\nАсабліва шмат зрабіў дзеля афіцыйнага прызнання подзвігу Аляксандра Звярковіча яго дзядзька Мікалай Фёдаравіч Звярковіч, які жыве ў расійскім горадзе Кіраў. Ён сам прайшоў праз афганскую вайну, таму настойліва стукаўся ў беларускія дзяржаўныя ўстановы, у прыватнасці, звяртаўся ў аблвыканкам, грамадскае аб’яднанне воінаў-інтэрнацыяналістаў. У выніку прозвішча Аляксандра Звярковіча занесена на помнік загінуўшым афганцам, што ўстаноўлены ў Віцебску.\nІніцыятыва змясціць памятную шыльду на хаце, дзе нарадзіўся юнак, належыць камуністам раённай арганізацыі КПБ, у прыватнасці, Уладзіміру Бяляцкаму, першаму сакратару райкама. Яе падтрымалі ў райвыканкаме, мясцовыя «афганцы», проста нераўнадушныя людзі. Збор сродкаў на выраб шыльды вёўся не толькі сярод камуністаў і членаў грамадскай арганізацыі. Ахвяраванні ў суме 500 тысяч рублёў збіралі ў РВУ «Сяннорайгаз», раённым аддзеле надзвычайных сітуацый. Сяргей Лемешаў, які рабіў шыльду, з гэтай сумы зрабіў зніжку на суму 100 тысяч.\nДа адкрыцця шыльды рыхтаваліся доўга. Пафарбавалі хату, замянілі часткова агароджу. Работы рабілі, матэрыялы здабывалі ўсім мірам: школа, Бурбінскае лясніцтва, дэпутаты Беліцкага сельскага Савета, мясцовыя жыхары. Многія з іх добра памятаюць Сашу па вучобе ў школе.\n— Ён быў добрым, чулым чалавекам, з гатоўнасцю адклікаўся на просьбы аб дапамозе. Саша сябраваў больш з дзяўчатамі і заўжды станавіўся на іх абарону, калі нехта спрабаваў пакрыўдзіць, — успамінае Алена Дружына (Парэпка ў дзявоцтве). У Маргойцах яны жылі па суседстве, потым вучыліся ў адным класе Беліцкай школы.\nУ час цырымоніі адкрыцця памятнай шыльды цёпла гаварыла пра свайго вучня настаўніца рускай мовы і літаратуры Раіса Міхайлаўна Дзядзечкіна. Яна была класным кіраўнікоў у класе, дзе вучыўся Аляксандр Звярковіч.\nЖыццё працягваецца, прозвішча Звярковіч і зараз можна знайсці ў класных журналах Беліцкай ДССШ. У навучальнай установе вучацца 4 пляменнікі Аляксандра. Усе яны ў складзе сваіх класаў прымалі ўдзел у мітынгу ў гонар героя-родзіча. Для іх, зрэшты, як і для ўсіх вучняў школы, педагогаў, землякоў прызнанне подзвігу Аляксандра Звярковіча — гэта акт справядлівасці, сведчанне, што подзвіг, здзейснены салдатам па загаду Радзімы, не будзе забыты ніколі. Менавіта пра гэта гаварылі ў сваіх выступленнях Сяргей Галынчык, старшыня Беліцкага сельвыканкама, Сяргей Пінчук, ваенны камісар раёна, Валяр’ян Мацкевіч, падпалкоўнік у адстаўцы і кіраўнік абласной арганізацыі грамадскага аб’яднання воінаў-інтэрнацыяналістаў, іншыя афіцыйныя і неафіцыйныя асобы.\n… Калі палонныя, але непакораныя савецкія салдаты і афіцэры, не прынялі ўмовы, прапанаваныя маджахедамі, была прыменена авіяцыя. У час бамбардзіроўкі пазіцый паўстаўшых здэтаніравалі боепрыпасы, што захоўваліся ў крэпасці. Ад старажытных сцен турмы засталася вялізная варонка. Загінулі ўсе, хто там быў.\nМы не ведаем падрабязнасці апошніх дзён жыцця Аляксандра і яго таварышаў. Безумоўна адно — не здрадзілі прысязе. А значыць наш доўг, абавязак тых, хто іх ведаў жывымі, хто даведаўся пра іх подзвіг па газетных публікацыях, па інфармацыі з іншых крыніц, помніць.\nНА ЗДЫМКАХ: родныя Аляксандра Звярковіча, прадстаўнікі ўлады, землякі, воіны-інтэрнацыяналісты ў час мітынгу; пасля адкрыцця памятнай шыльды.\n← ДОБРЫХ КАМАНДЗІРАЎ ВАМ, ХЛОПЦЫ!\nЧАС НОВЫХ УМОЎ →\nСреда, 8 май, 2013 admin Комментарии к записи Символы мужества отключены


16.04.2021 / 21:41\nСамая пашыраная мутацыя зрабіла каранавірус больш уразлівым — навукоўцы спадзяюцца скарыстацца гэтым падчас распрацоўкі будучых вакцын.\nМалекулярныя біёлагі высветлілі, што першае буйное змяненне ў геноме каранавіруса, мутацыя D614G, не толькі павялічыла яго заразнасць і ўстойлівасць да холаду, але і зрабіла яго больш уразлівым. Высновы навукоўцаў былі апублікаваныя ў артыкуле ў часопісе Science Advances.\n«Эксперыменты паказалі, што мутацыя D614G памяняла структуру бялкоў абалонкі каранавіруса так, што шанцы на яго ўдалае счапленне з рэцэптарам ACE2 і пранікненне ў клетку сталі вышэйшыя. Аднак гэтая ж змена дае антыцелам больш часу і магчымасцяў на злучэнне з часціцамі SARS-CoV-2», — пішуць даследчыкі.\nПершае сур'ёзнае змяненне ў геноме каранавіруса навукоўцы зафіксавалі ў пачатку сакавіка 2020 года, калі ў Еўропе пачалі пашырацца новыя штамы. Іх характарызавала агульная мутацыя ў так званым гене S, які кіруе вытворчасцю той часткі абалонкі SARS-CoV-2, што непасрэдна звязаная з пранікненнем віруса ў арганізм.\nЦяпер гэтую мутацыю, D614G, знаходзяць практычна ва ўсіх разнавіднасцях каранавіруса, якія цыркулююць сярод насельніцтва ўсіх кантынентаў Зямлі. Хуткае пашырэнне кажа, што яна можа быць карыснай для каранавіруса. Аднак дакладны характар яе ўздзеяння на вірус пакуль цалкам не вывучаны.\nМалекулярныя біёлагі пад кіраўніцтвам навуковага супрацоўніка Нацыянальнай паскаральнай лабараторыі ў Лос-Аламасе Сандрасегарама Гнанакарана дэталёва вывучылі наступствы з'яўлення гэтай мутацыі. Навукоўцы выявілі ў яе раней невядомую рысу, якая можа павялічваць эфектыўнасць вакцын і прыроднага імунітэту да SARS-CoV-2.\nНавукоўцы падрыхтавалі некалькі дакладных віртуальных мадэляў бялкоў абалонкі каранавіруса — з мутацыяй D614G і без яе. Далей даследчыкі з дапамогай суперкамп'ютара змадэлявалі іх узаемадзеянне з рэцэптарамі ACE2 на паверхні клетак лёгкіх.\nРазлікі паказалі, што мутацыя прыкметна змяніла тое, як S-бялок — ключавая частка абалонкі каранавіруса — разгортваецца падчас яго кантактаў з клеткамі. Гэтая малекула складаецца з дзвюх частак, S1 і S2. Першая з іх удзельнічае ў працэсе прымацавання віруса да мембраны непасрэдна, а другая адказвае за яе растварэнне і пранікненне віруснай РНК у клетку.\nКаб вірус прымацаваўся да мембраны, трэба, каб пэўныя сегменты S1 прынялі асаблівую прасторавую канфігурацыю, якую біёлагі называюць «верхнім» становішчам. Чым больш падобных сегментаў пераходзяць у гэты стан, тым вышэйшыя шанцы на тое, што адзін з іх злучыцца з клеткай і прымацуецца да яе.\nМутацыя D614G павялічыла верагоднасць таго, што адзін або некалькі сегментаў бялку S1 пры збліжэнні з клеткай пяройдуць у верхняе становішча. Гэта зрабіла вірус больш заразным, але пры гэтым павялічыла верагоднасць таго, што антыцелы змогуць далучыцца да іншых абласцей абалонкі SARS-CoV-2 яшчэ да таго, як ён паспее пракрасціся ў клетку.\nПадобная асаблівасць віруса можа тлумачыць, чаму ўсе існуючыя вакцыны, распрацоўка якіх пачалася яшчэ да таго, як з'явілася мутацыя D614G, дзейнічаюць на яе носьбітаў гэтак жа эфектыўна, як і на першыя версіі SARS-CoV-2. Даследчыкі мяркуюць, што гэтай «ахілесавай пятай» каранавіруса можна скарыстацца пры распрацоўцы новых вакцын і монакланальных антыцелаў.


Хатняя старонка > У канцы зімы, на пачатку вясны...\n...Калі гэта не каханне — тады што? А калі гэта каханне, чаму ўвесь час так балюча? Хто і ў якім законе напісаў, што закаханыя павінны пакутаваць? Чаму нельга кахаць лёгка і прыгожа, а абавязкова трэба дзяўбці адно аднаму мозг і рваць сэрца? Прычым не адразу рваць, а адшчыкваць па кавалку, пераконваючы сябе, што менавіта гэта і ёсць каханне, што менавіта так яно і павінна праяўляцца...\n— Ты чуеш, Марго, нас адпускаюць дадому!..\nЯна адарвалася ад сшытка, у якім малявала невядома каторы па ліку барадаты твар у акулярах, і паглядзела на аднакурсніка адчужаным позіркам.\nКуды іх адпускаюць? Хто? Навошта?..\nА, ну вядома! Палова курса хварэе і не ходзіць на заняткі. Гэта ўсё з-за неймаверна халоднай і снежнай зімы. Нават выкладчыкі пачалі здаваць пазіцыі. Гісторык Ігар Альбертавіч, спазніўшыся на пятнаццаць хвілін на ўласную пару, апошнюю ў раскладзе, з парога заявіў, што нарэшце зразумеў, чаму армія Напалеона прайграла вайну. І адпусціў рэшткі курса па дамах.\nАле замест таго, каб узрадавацца, Марго напружылася. Яны з Пецем дамовіліся, што ён будзе сустракаць яе з заняткаў толькі праз дзве гадзіны. І што цяпер рабіць? Патэлефанаваць? Не, ён не дазваляе тэлефанаваць яму на працу «з-за ўсялякай драбязы». Ды і нічога яе званок не зменіць: праца для Пеці — святое. Ці ўсё ж паспрабаваць? Ну можа ён хоць раз зробіць для яе выключэнне? Усіх хворых усё роўна не вылечыш, хоць Пецька і імкнецца і сядзіць у сваёй паліклініцы да апошняга, у сэнсе пакуль не прыме апошняга пацыента. А тыя ўсё ідуць і ідуць...\n— Пётр Андрэевіч, вас да тэлефона!\n— Альбіна Вікенцьеўна, я ж прасіў не турбаваць мяне падчас прыёму!\n— Сказалі, гэта тэрмінова, пытанне жыцця і смерці...\n— Так ужо і смерці... Хто сказаў?\n— Прыемны жаночы голас...\n— Жаночыя галасы, Альбіна Вікенцьеўна, усе прыемныя.\n— Дык вы падыдзеце?\nЛюдзі хуталіся ў футры і смешна перасоўваліся па заледзянелых дарожках сквера. Тысячы сняжынак мітусіліся вакол ліхтароў, выконваючы нейкі вар'яцкі танец... Марго, закінуўшы назад галаву і заплюшчыўшы вочы, чакала, пакуль яны апусцяцца на твар. Твар, нягледзячы на мінус пятнаццаць па Цэльсіі, быў гарачым.\nПеця мякка павярнуў яе да сябе. З валасоў пасыпаліся сняжынкі.\n— Маруська, ну колькі можна табе казаць? Надзень шапку!.. Замерзнеш, захварэеш, пачнеш хлюпаць носам... Нос, між іншым, распухне... Як тады з табой цалавацца?\nМарго прыціснулася да яго, зарываючыся тварам у каўнер цёплага світара. Світар ледзь улоўна пах ёдам і бальнічнымі бінтамі.\n— І наступным разам, калі ласка, не трэба так палохаць Альбіну Вікенцьеўну, — сказаў ён ужо больш строга.\n— Яе напалохаеш... Гэта ж доктар Хаус у спадніцы! Увесь час да цябе чапляецца, робіць заўвагі, а ў самой, напэўна, адно ў галаве...\n— Маша, як табе не сорамна! Альбіна Вікенцьеўна мае права рабіць мне заўвагі. Па-першае, яна ўжо сто гадоў працуе медсястрой, а па-другое, у яе залатыя рукі...\n— І зубы!\n— З чаго ты ўзяла?!\n— Ну, калі яна працуе сто гадоў і ўвесь час кагосьці грызе...\nЁн пачаў смяяцца, спачатку ціха, потым гучна і залівіста. Падхапіў яе на рукі, закружыў... Вакол кружыліся ліхтары і танцавалі сняжынкі. Марго саскочыла з рук і паваліла яго на снег. Удваіх яны качаліся ў гурбе і рагаталі. Выпадковыя прахожыя шарахаліся ў бакі.\n— Усё, Маруська, злазь, няма чым дыхаць, — узмаліўся ён.\nЯна неахвотна паднялася, страсаючы з курткі і боцікаў снег. Ён таксама ўскочыў на ногі і стаў побач з ёю — высокі і худы.\n— Вой, ты, напэўна, галодны? — спытала Марго.\n— Ну... калі можна лічыць вячэрай ранішні бутэрброд, то... не, не галодны.\n— Тады пойдзем вячэраць.\n— Вось дык сюрпрыз! Ты навучылася гатаваць?\n— Я — не, але мая сястра робіць гэта выдатна.\n— Угаварыла... Толькі надзень шапку, бо прастудзішся.\n— А ты не будзь занудам!\nВольга прыдзірліва агледзела іх з ног да галавы, фыркнула, загадала скідваць вопратку, пераабувацца ў тапачкі, мыць рукі (пра гэта можна было б і не нагадваць, але сястра такая) і садзіцца за стол. Стол, накрыты даўнейшым бабуліным абрусам, стаяў пасярод невялікай залы, абстаўленай у стылі мінімалізму — нічога лішняга, усё самае неабходнае. З кухні даносіўся водар пірагоў і карыцы...\nЯна што, кагосьці чакала?\n— Ты кагосьці чакала? — спытала Марго.\n— Чаму ты так вырашыла?\nГэта не вельмі ветліва — адказваць пытаннем на пытанне, але Вольга заўсёды так робіць.\n— З-за пірага.\n— Падумаеш, — сястра паціснула плячыма. — Я апошнім часам часта нешта гатую, гэта абсалютна нічога не азначае.\n— І вяжаш шкарпэткі?\n— У сэнсе? — яе акуляры спаўзлі на кончык носа, і Вольга глядзела на Марго паверх іх.\n— Ну, там, дзе ёсць пірагі, абавязкова павінны прысутнічаць\nі вязаныя шкарпэткі. Глядзі, сама не заўважыш, як ператворышся ў векавуху.\n— Закрый рот і ідзі мыць кубкі, інакш твой аднакурснік застанецца галодны.\n— Пеця не аднакурснік, ён хірург, — пакрыўдзілася Марго.\n— Як быццам хірургі не бываюць галоднымі! — адрэзала сястра.\n— Гэта азначае, што можна садзіцца за стол? — удакладніў Пеця.\n— Які ён у цябе здагадлівы!\nПірог з яблыкамі і карыцай аказаўся проста фантастыкай, таму Марго настроена міралюбіва. Яна амаль засынае, паклаўшы галаву на сашчэпленыя далоні. Галава перыядычна звальваецца, але Марго апошнім намаганнем волі вяртае яе ў зыходнае становішча. Вольга ўпарта і мэтанакіравана скануе Пецю, спрабуючы дакапацца да сутнасці і вычапіць нешта такое, што дасць ёй патрэбную інфармацыю пра «аб'ект» даследавання.\n— Пётр, вы любіце Маркеса?\n— Я не люблю Маркеса, я люблю Вішнеўскага.\n— Спадзяюся, не таго, які вынайшаў мазь? — кпліва ўдакладняе Вольга.\nНу ўсё, зараз яна з'есць Пецю і закусіць сваім пірагом. Неабходна тэрмінова яго ратаваць. Марго паднімаецца з крэсла.\n— Нам трэба ісці. Пецю заўтра рана ўставаць.\n— Не так ужо і рана, — пярэчыць ён. — У мяне другая змена, так што паспею выспацца.\n...Марго ляжыць у ложку пад тоўстай коўдрай у цёплай піжаме і вязаных шкарпэтках. У яе тэмпература і моцны кашаль, які не дае засяродзіцца на галоўным. Яна спрабуе злавіць гэта галоўнае, выхапіць яго з бяздоння думак, прэпарыраваць, раскласці па паліцах. Але яно ўвесь час выкручваецца і выслізгвае, быццам гуляе ў хованкі... Марго нікога не хоча бачыць, акрамя Пеці. А Пеця, як заўсёды, заняты працай. У яго, як заўсёды, процьма хворых...\nПатэлефанавала маці — зразумела, з камандзіроўкі. («Уяўляеш, тут цвітуць мімозы!.. Я купіла сабе цудоўную сумачку з кракадзілавай скуры, усяго за шэсцьдзясят еўра. Не сумуй!.. Цалую!») Заехала Вольга, прывезла курыны булён з піражкамі. Правяла пальцам па паліраванай паверхні стала, паморшчылася, сказала, што мікробы пры такіх умовах не гінуць, а атрымліваюць кайф, загадала залезці пад коўдру з галавой і расчыніла ўсе форткі...\nПеця забег праз некалькі дзён «на пару хвілін». Сеў побач, памераў ёй тэмпературу, папрасіў адкрыць рот і паказаць язык.\n— Жыць будзеце, хворая, — сказаў напаўжартам. — Прычым доўга і шчасліва.\nЯна ўзяла яго за руку — далонь была сухая і халодная з марозу, — прыклала да сваёй шчакі.\n— На ноч?\n— На ноч, на дзень... Назаўсёды. Хачу засынаць і прачынацца побач з табой, праводзіць цябе на працу, чакаць, гуляць вечарам па парку, шукаць на небе Вялікую Мядзведзіцу, слухаць дождж...\nЁн падняўся, пагладзіў яе па валасах і пацалаваў — некуды паміж носам і шчакой.\n— Ты ўся гарыш... Можа, выклікаць «хуткую»?\n— Баюся, яна мне не дапаможа.\n— Тады прымі вось гэтыя лекі...\n— У цябе ёсць лекі ад кахання?\n— Марго, я патэлефаную тваёй сястры і скажу, што ты...\n— А пры чым тут мая сястра?\n...Зіма скончылася гэтак жа нечакана, як і пачалася. Снег абсеў і стаў шэрым, з дахаў капала, пад вокнамі лямантавалі каты...\nНедзе ў сярэдзіне вясны Пеця перабраўся да Вольгі, і яго жыццё набыло, нарэшце, доўгачаканую ўпарадкаванасць. Вечарамі яна корміць яго баршчом і блінамі, а ён яе — гісторыямі хвароб сваіх пацыентаў. Здаецца, яны знайшлі адно аднаго.\nНе так даўно Марго была ў іх у гасцях... Ну, не тое каб была і не зусім у гасцях... Дайшла да дзвярэй, пастаяла, пераступаючы з нагі на нагу... Але так і не адважылася пазваніць.\n«Як-небудзь іншым разам», — падумала, спускаючыся ў ліфце на першы паверх.\nСапраўды, навошта перашкаджаць чужому шчасцю?


Што трэба для арэнды верталёта ў Польшчы - аренда вертолета с экипажем\nШто трэба для арэнды верталёта ў Польшчы\nКалі вам патрэбная арэнда верталёта ў Польшчы, сэрвіс браніравання ад еўрапейскага авіяброкера AVIAV TM (Cofrance SARL) дазволіць у лічаныя хвіліны знайсці прыдатную мадэль і самастойна забраніраваць яе па цікавім для вас маршруце.\nМы прадастаўляем паветраныя судны як унутры краіны, так і за яе межамі. Рэйсы ажыццяўляюцца ў буйныя гарады: Варшаву, Кракаў, Познань, Уроцлаў, Гданьск, Шчэцін, Лодзь, а таксама ў невялікія пасёлкі, калі там ёсць пасадачная пляцоўка. Пры жаданні лёгка ажыццявіць пералёт на тэрыторыю іншай еўрапейскай краіны.\nВызначыце свой маршрут і забраніруйце верталёт на сайце. Гэтая паслуга бясплатная, і вы ў любы момант можаце скасаваць замову да яе аплаты. Калі вы ўносіце патрэбныя звесткі, з вамі звязваецца менеджар AVIAV TM (Cofrance SARL), каб пацвердзіць рэйс і абмеркаваць дэталі падарожжа.\nЯк разлічваецца кошт рэйса\nКошт рэйса разлічваецца індывідуальна, ён залежыць ад:\n– далёкасці палёту,\n– узроўню камфорту паветранага судна,\n– магутнасці і мадэлі верталёта,\n– колькасці дадатковых паслугаў.\nПа найпапулярнейшых кірунках сэрвіс аўтаматычна паказвае цану для розных мадэляў. Калі гэтага не адбылося, вы ўбачыце яе ў лісце, які дашле менеджэр AVIAV TM (Cofrance SARL).\nПершарадную ўвагу нашая кампанія надае бяспецы пералётаў. У базе AVIAV TM (Cofrance SARL) – верталёты найвядомейшых сусветных вытворцаў:\nАвіяпарк перыядычна абнаўляюцца сучаснымі версіямі. Кліент мае магчымасць выбраць мадэль, якая адпавядае яго ўпадабанням. Можам прапанаваць як сціплыя эканамічныя, так і раскошныя магутныя VIP варыянты.\nАрэнда верталёта ў Польшчы ажыццяўляецца на выгодных для кліентах умовах, бо ў авіяброкера AVIAV TM (Cofrance SARL) цэны збольшага на 30% ніжэйшыя, чым у пасрэднікаў. Мы прапануем прайс вертадромаў і не бярэм з кліентаў платы за свае паслугі.\nКалі ў вас засталіся пытанні па браніраванні паветранага судна ў Польшчы, іх лёгка задаць у рэжыме анлайн менеджару AVIAV TM (Cofrance SARL). Арэнда верталёта – прыгожае, нестандартнае і эфектыўнае рашэнне!


П'яны кіроўца ўцякаў ад ДАІ і збіў жанчыну, яна памерла\nП'яны кіроўца ўцякаў ад ДАІ і збіў жанчыну, яна памерла абноўлена 2\nКаля 5 раніцы 20 красавіка на вуліцы Магістральнай у Гродна адбылося ДТЗ.\nМужчына, кіруючы аўтамабілем «Мазда», не выканаў патрабаванні супрацоўнікаў ДАІ спыніцца і паспрабаваў уцячы.\n«Парушальнік стаў з’язджаць па праспекце Касманаўтаў у бок вуліцы Кірава. На пуцеправодзе праспекта і вуліцы Будзёнага кіроўца дапусціў бакавы занос і заехаў на тратуар, дзе збіў жанчыну. У выніку наезду жанчына 1971 года нараджэння атрымала цяжкія траўмы і была шпіталізаваная ў рэанімацыйнае аддзяленне. Дактары змагаліся за яе жыццё, але жанчына памерла», — паведамляе прэс-служба ДАІ Гродна.\nПа папярэдняй інфармацыі, кіроўцам аказаўся раней судзімы за хуліганства 30-гадовы мужчына, які ніколі не атрымліваў пасведчання кіроўцы. Медыцынскі агляд выявіў, што мужчына п’яны. Утрыманне алкаголю больш чым у 6 разоў перавышала дапушчальныя межы.\nУ цяперашні час на месцы ДТЗ праводзяцца неабходныя працэсуальныя дзеянні.\nюла / Адказаць\nЖанчына сенная у бсмп раницою памерла,Нажаль...\nУпокой её душу, Господи


У мемарыяле “Хатынь” адкрылася выстава Валянціна Занковіча\nСавецкага і беларускага скульптара, архітэктара, аўтара знакавых для краіны, хрэстаматыйных аб'ектаў. Яго "Радзіма-маці" - цэнтральны элемент кампазіцыі “Мінск - горад-герой”. Скульптура "Арфей" сустракае на ўваходзе ў музычны каледж імя Глінкі. Ужо гатовыя праекты, а таксама ідэі невыпадкова прадэманстраваны ў фотадакументальнай экспазіцыі мемарыяльнага комплекса "Хатынь". Валянцін Занковіч - адзін з тых аўтараў, каму ўдалося ў камяні адлюстраваць увесь смутак беларускага народа па мірных ахвярах вайны. Наталля Кузьміцкая падрабязна.\nНазаўсёды захаваць памяць аб трагедыі Хатыні і іншых вёсак, якія паўтарылі яе страшны лёс, было вырашана у 1967. Праз два гады пасля таго як быў аб’яўлены конкурс на эскізнае рашэнне, на месцы поля з пустазеллем з’явіўся ўнікальны аб’ект.\n26 хат, адкрытыя брамы, на таблічках ля дамоў імёны ўсіх жыхароў, дах, які абваліўся на месцы трагедыі і непакорны чалавек - такім убачылі Хатынь архітэктары. Штогод наведваюць гэта сакральнае і памятнае месца. Валянцін Занковіч не раз вяртаўся да Хатыні і ў сваёй творчасці.\nАкурат да 50-годдзя ўзвядзення мемарыялу ў Хатыні (бадай, адной з галоўных прац архітэктара) адкрылася і яго выстава. Тут і міні-копія Радзімы-маці - цэнтральная фігура абеліска “Мінск - горад-герой, і скульптурныя кампазіцыя, якія ўпрыгожваюць розныя куткі беларускай сталіцы, і эскіз-праекта музея ахвярам фашызму, які, на думку Занковіча, павінен з’явіцца ў Хатыні.\nІдэю стварэння музея будуць абмяркоўваць і ў фармаце Саюзнай дзяржавы. Супрацоўніцтва дзвюх краін ў гэтым кірунку даволі прадукцыйнае. Зараз дзякуючы саюзным праектам выдаткаваны сродкі на рэстаўрацыю Брэсцкай крэпасці.\nАмерыканскія вайскоўцы выпадкова скінулі з самалёта шматтонны бранявік\nСвяточныя мерапрыемствы ў Дзень Незалежнасці будуць праходзіць у рэжыме нон-стоп\nЭстафету мерапрыемстваў да Дня Перамогі падхапіў мемарыяльны комплекс у Масюкоўшчыне


16:22 22.04.2018 (абноўлена 16:23 22.04.2018)\nКампанія не выканала патрабаванні Раскамнагляду - Google па-ранейшаму дазваляе выкарыстоўваць свае IP-адрасы для абыходу блакіроўкі Telegram.\nМІНСК, 22 кра — Sputnik. Некаторыя IP-адрасы Google заблакаваныя ў Расіі, з-за чаго ў расіян узніклі цяжкасці з выкарыстаннем некаторых сэрвісаў інтэрнэт-гіганта.\nБлакаванне Раскамнагляду датычыцца некаторых IP-адрасоў Google, уключаючы стартавую міжнародную старонку — google.com. На цяжкасці з выкарыстаннем сэрвіса IT-гіганта паскардзіліся ўжо тысячы чалавек.\n"Google на сённяшні дзень не выканаў патрабаванні Раскамнагляду і ў парушэнне судовага вердыкту працягвае дазваляць кампаніі Telegram Messenger Limited Liability Partnership выкарыстоўваць свае IP-адрасы для ажыццяўлення дзейнасці на тэрыторыі Расіі", — растлумачылі сітуацыю ў Раскамнаглядзе.\nНа гэтым тыдні карпарацыя Google аб'яўляла аб рашэнні закрыць доступ да тэхналогій, якія дазваляюць абыходзіць блакаванне інтэрнэт-сайтаў і мэсэнджараў. Зрэшты, пакуль кампанія сваё абяцанне не выканала.\nШэраг іншых буйных інтэрнэт-гульцоў, уключаючы браўзэры і сэрвісы, ужо абвясцілі аб спыненні дзейнасці сваіх VPN і іншых інструментаў, якія таксама дазваляюць абыходзіць блакаванне.\nМэсэнджар Telegram у Расіі блакуюць з-за адмовы кампаніі, створанай прадпрымальнікам Паўлам Дуравым, перадаваць ведамству ключы шыфравання перапіскі.\nРаскамнагляд, Google, Расія


Адкрываюць сезон палявання на бабра і выдру – RH.by\nАдкрываюць сезон палявання на бабра і выдру\nМядзельская міжраённая інспекцыя аховы жывёльнага і расліннага свету\nУ адпаведнасці з Правіламі палявання ад 1 верасня ў Беларусі адкрываюць паляванне на бабра і выдру. Сезон працягнецца да 31 сакавіка наступнага года.\nПаляванне на бабра і выдру дазваляецца ў светлы час як ружэйным (з засады, з падыходу, з пад’езда з маламерных судоў без рухавіка або з непрацуючым рухавіком, на норах), так і безружэйным спосабам.\nУ цёмны час дазваляюць ружэйны спосаб палявання: з засады, з падыходу толькі па паляўнічай пуцёўцы да дазволу тэрмінам дзеяння не больш за 24 гадзіны ў прысутнасці кіраўніка палявання.\nПры ружэйным паляванні дапускаецца выкарыстанне наразной (з дульнай энергіяй кулі звыш 1500 джоулей), гладкаствольнай (з выкарыстаннем патронаў, забяспечаных куляй або карцеччу) і кідальнай (паляўнічыя лукі і арбалеты) паляўнічай зброі.\nПры безружэйным паляванні дазваляецца ўжываць пасткі № 3-7, пасткі (акрамя петляў), а таксама паляўнічых сабак (акрамя ганчакоў і хартоў) пры адабранні пасткамі. Устаноўка, зняцце, праверка і выманне здабытых жывёл дапускаецца толькі ў светлы час сутак.\nДа ўвагі паляўнічых: паляванне на бабра і выдру дазваляецца ва ўсе дні тыдня.\nАле рашэннямі карыстальнікаў паляўнічых угоддзяў могуць скарачацца ўстаноўленыя ў Правілах палявання тэрміны (у тым ліку дазволеныя для правядзення палявання дні тыдня), а таксама можа абмяжоўвацца або забараняцца прымяненне відаў зброі і (або) спосабаў палявання. Аб усталяванні такіх абмежаванняў або забаронаў карыстальнік паляўнічых угоддзяў абавязаны праінфармаваць паляўнічага пры рэалізацыі (выдачы) яму дазволаў на здабычу паляўнічай жывёлы і паляўнічай пуцёўкі да іх.\nПры безружэйным паляванні на пушных паляўнічых жывёл з выкарыстаннем самаловаў паляўнічым дазваляецца ўстанаўліваць, здымаць і правяраць прылады палявання, у тым ліку даставаць з іх здабытых паляўнічых жывёл толькі ў светлы час сутак. Пры гэтым устаноўленыя паляўнічымі самаловы могуць знаходзіцца ў паляўнічых угоддзях ва ўзведзеным стане ўвесь тэрмін, пакуль дазваляецца здабыча паляўнічай жывёлы і паляўнічай пуцёўкі.\nБезружэйнае паляванне на бабра і (або) выдру з выкарыстаннем дазволеных пастак (акрамя петляў), прынцып дзеяння якіх прадугледжвае непасрэдны ўдзел паляўнічага, у тым ліку з дазволенымі паляўнічымі сабакамі або без іх выкарыстання, дазваляецца толькі ў светлы час сутак.\nПры выяўленні паляўнічым ва ўстаноўленым iм капкане ці іншай пастцы паляўнічай жывёлы нарміруемых відаў (акрамя выдры), на здабычу якога нама адпаведнага дазволу, або дзікай жывёлы, занесенай у Чырвоную Кнігу паляўнічы, не забіраючы жывёлу з пасткі, павінен праінфармаваць пра гэта карыстальніка паляўнічых угоддзяў.\nКалі ў пастку трапляе выдра, а дазвол выдадзены на бабра ці наадварот, дазвол зачыняецца па фактычна здабытай жывёле.\nНезаконная здабыча ў працэсе палявання бабра альбо выдры цягне адміністрацыйную (частка 1 артыкула 16.27 КаАП Рэспублікі Беларусь) або крымінальную (артыкул 282 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь) адказнасць, а таксама абавязак пакрыцця парушальнікам шкоды, нанесенай навакольнаму асяроддзю ў выніку незаконнай канфіскацыі жывёлы, і кошту незаконна здабытай прадукцыі карыстання аб’ектамі жывёльнага свету.\nПапярэдні артыкулОрганизация срочно ищет работников\nНаступны артыкулВосень. На гэтым тыдні пахаладае яшчэ больш


Пункт погляду журналіста: Калі ты не адзін — Кореличи. Новости Кореличского района. Газета Полымя\n11.01.2018 234 Админ Комментариев нет\nПерад навагоднімі святамі са сталіцы патэлефанавала аднакласніца. «Чым здзівіць на гэты раз?» — падумалася адразу, калі пачула знаёмы голас. У адну з апошніх размоў яна паведала пра тое, што стала індывідуальным прадпрымальнікам, мае свой магазін, і ў яе ўсё ладзіцца.\nШто можна яшчэ шукаць у сталым узросце? Сяброўка прадаўжала: «Я ўдзельніца творчага калектыву аднаго са сталічных прадпрыемстваў. Мы вырашылі дарыць песні жыхарам розных куточкоў Беларусі, асабіста хочацца завітаць на родную Карэліччыну».\nТэлефонны званок узрушыў. Што аднакласніца — творчы чалавек, ведала даўно. Толькі не да такой ступені, а тым больш у паважаным узросце. Хаця як гавораць, чалавеку столькі гадоў, на колькі ён выглядае. Існуе яшчэ адно меркаванне: душа бывае маладой і ў пяцьдзясят, і ў семдзясят. Чаму тады здзіўляюся памкненням сяброўкі, якая нядаўна выйшла на пенсію?\nУ наш імклівы і супярэчлівы час чалавек імкнецца паспяваць усюды. Як яму гэта ўдаецца, пытанне іншага кшалту. Праўда, у некаторых на сябе часу не хапае. Выйшаўшы на заслужаны адпачынак, яны мараць ажыццявіць задумкі. З’яўляецца шмат вольнага часу, выкарыстаць яго ў правільным рэчышчы — задача не з лёгкіх, але вырашальных.\nНекаторымі пажылымі людзьмі авалодвае адзінота, і яны шукаюць выйсце. А тут — творчы калектыў, у якім сабраліся аднадумцы, і грэх, як кажуць, не выкарыстаць магчымасці. Тым больш, будзеш дарыць іскрынку душы іншым, а для шчасця, як вядома, трэба няшмат.\nУ гэтыя калядныя дні разважаем аб сэнсе жыцця, чалавечых каштоўнасцях, заўтрашнім дні. У кожнага свае погляды, бачанне навакольнага свету, жаданне змяніць да лепшага. Хочацца, каб у адносінах паміж людзьмі было больш цеплыні, акружаючыя былі дабрэйшымі, змаглі падставіць плячо ў цяжкую хвіліну, парадавацца шчасцю іншых. Вядома, што толькі разам можна вырашыць найскладанейшую задачу — пра што нагадвае народная прымаўка «Адзін у полі не воін».\nВялікую ролю ў жыцці чалавека мае сям’я, і як добра, калі ў ёй ёсць мама, тата, браты, сёстры. Пануюць любоў і ўзаемапаразуменне, і ў сям’і дзеці растуць выхаванымі і працавітымі, і бацькам не прыходзіцца чырванець перад людзьмі. На старасці гадоў яны для старэйшых з’яўляюцца надзейнай апорай, спяшаюцца да бацькоўскага парога.\nЖыццё. Яно складанае і цікавае, і ў любым узросце яго пры жаданні можна змяніць да лепшага, зрабіць будні змястоўнымі і карыснымі. Як у маёй сталічнай сяброўкі: існуе творчы калектыў, дзе яна бавіць вольны час, нясе радасць людзям. Яшчэ для жадаючых штосьці змяніць у сваім жыцці могуць стаць таксама заняткі спортам, праца на дачы, напісанне карцін, вязанне, вышыўка… Галоўнае, каб любімая справа была чалавеку па душы і прыносіла задавальненне. Глядзіш — і аднадумцаў сустрэнеш, і будзеш у жыцці не адзін.\n← Беларусь ведет переговоры с рядом стран о введении безвизового режима\nЛауреатами премии имени Александра Дубко в сфере образования стали 39 молодых жителей Гродненской области →


Агляд прэсы: майстры маскіроўкі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАгляд прэсы: майстры маскіроўкі\nЯк Расея і Беларусь узбройваюць мігрантаў. ЕЦБ: базавая стаўка застаецца нулявой. Рыбалавецкая спрэчка: Парыж і Лондан на нажах. Падрабязнасці свежых матэрыялаў замежнай прэсы даведаемся ў аглядзе Вольгі Сямашкі.\n«Выглядае, што дыктатар Менску і яго сюзэрэн у Маскве вядуць скаардынаваную форму гібрыднай вайны супраць Заходняй Еўропы. Такая тактыка, вядома, не новая ні для Лукашэнкі, ні для Пуціна. Што новага, гэта тое, наколькі неспасцягальна чэрствымі і злымі яны сталі», – адзначае амерыканскае выданне Bloomberg.\nВыданне падкрэслівае, што ў мінулым Пуцін, напрыклад, быў больш вядомы гібрыднай вайной, якая ўключае сумесь кібератак, кампаній дэзінфармацыі і «зялёных чалавечкаў» — гэта значыць, баевікоў, якія з’яўляюцца рускімі, але носяць форму без знакаў, калі яны пранікаюць або ўрываюцца ў такія месцы, як Крым.\n«Гэтым разам Лукашэнка, відаць, з блаславення Пуціна, выкарыстоўвае ў якасці зброі адных з самых уразлівых людзей на свеце. Выпушчаныя ў цёмных лясах, гэтыя мужчыны, жанчыны і дзеці апынуліся на нічыйнай зямлі, у пастцы паміж беларускімі і польскімі ці балтыйскімі памежнікамі, якія спрабуюць не выпусціць іх. З набліжэннем зімы многія замерзнуць. Гэтым самым Лукашэнка і Пуцін падштурхнулі еўрапейцаў да стварэння новай жалезнай заслоны. Але ёсць яшчэ адно. Як адзначылі міністр замежных спраў Латвіі ды іншыя, выглядае, што Беларусь і Расія таксама незаконна перапраўляюць сваіх грамадзян, і, магчыма, тэрарыстаў, праз мяжу ЕЗ разам з мігрантамі. Імаверна, гэта агенты, якія маюць намер шпіёніць, справакаваць або нанесці іншыя свавольствы. Адным словам, «Зялёныя чалавечкі» змянілі камуфляж. У адказ еўрапейцы павінны перагледзець сваю агульную стратэгічную пазіцыю. У геапалітычным сутыкненні паміж Заходняй Еўропай і Масквой адзін бок шануе чалавечае жыццё, а другі-не. Пытанне ў тым, ці робіць гэтая асіметрыя, цяпер ці ў будучыні, Еўропу ўразлівай», – піша амерыканскае выданне.\nНягледзячы на інфляцыю, якая ўзмацняецца, Еўрапейскі цэнтральны банк замарозіў базавую працэнтную стаўку на нулявой адзнацы. Як заявіла старшыня ЕЦБ Крысцін Лагард, цяперашні рост коштаў – усяго толькі часовая з’ява, абумоўленая сярод іншага высокімі коштамі на энерганосьбіты. Рашэнне аб тым, ці варта спыняць мільярдныя скупкі аблігацый дзяржзайму, ЕЦБ прыме толькі ў снежні. Як доўга яшчэ зможа рэгулятар праводзіць мяккую грашова-крэдытную палітыку?\n«ЕЦБ парушае свае ж правілы», – піша нямецкая газета Cicero.\n«Першачарговай задачай Еўрапейскай сістэмы цэнтральных банкаў з’яўляецца гарантаванне стабільнасці коштаў. Гэта чорным па белым прапісана ў статуце ЕЦБ. Калі тэмп росту коштаў у еўразоне будзе заставацца высокім ці нават павялічыцца, то ЕЦБ давядзецца даваць нейкія тлумачэнні. Бо незадаволенасць, а разам з ім і ціск на палітыкаў, расце не толькі ў Нямеччыне, дзе страх перад абясцэньваннем грошай мае пад сабой гістарычныя прычыны. Становіцца ўсё больш відавочным, што ЕЦБ ужо даўно мае іншую «першачарговую мэту» – і гэта стабілізацыя не коштаў, але шэрагу дзяржаваў еўразоны, якія назапасілі велізарныя пазыкі», – піша нямецкае выданне.\nФранцузская берагавая ахова затрымала брытанскі траўлер з-за адсутнасці ў таго ліцэнзіі на адлоў рыбы. У адказ на гэта Лондан выклікаў французскага амбасадара. Такім чынам, спрэчка аб ліцэнзіях на адлоў рыбы ў Ла-Маншы пасля брэкзіту толькі абвастрылася. «Гэта, вядома, не вайна, але даводзіцца змагацца», – заявіла міністр марскога суднаходства Францыі Анік Жырардэн.\nІрландская газета The Irish Times з разуменнем ставіцца да незадаволенасці Францыі.\n«Пытанне аб рыбалоўстве аказалася апошнім з цэлага шэрагу цяжкіх баталій, якія адбыліся паміж Вялікабрытаніяй і ЕЗ падчас заключэння Пагаднення аб гандлі і супрацоўніцтве. У выніку быў знойдзены неадназначны кампраміс: прызнанне суверэнітэту Вялікабрытаніі над яе водамі, і ў той жа самы час гатоўнасць Лондана гарантаваць Еўразвязу права на адлоў рыбы ў сваіх водах у абмен на доступ брытанскіх рыбаловаў да рынкаў ЕЗ. Але на думку Францыі, выдача Вялікабрытаніяй ліцэнзій на адлоў французскім рыбакам прывяла да залішняга ўскладнення ўмоваў: французскія рыбакі і так спрадвеку лавілі рыбу ў гэтых водах. У выніку было ўзгоднена менш за трэць заявак французаў на атрыманні ліцэнзіі», – піша ірландскае выданне.\nУ нядзелю ў Глазга пачнецца 26-я сесія Канферэнцыі бакоў Рамачнай канвенцыі ААН па пытаннях змянення клімату. У СМІ з гэтай нагоды пераважае скепсіс. «Не варта меркаваць, што гэтая канферэнцыя ні да чаго не прывядзе», – піша брытанская газета The Economist.\n«Парыжскае пагадненне абавязала ўсе бакі, незалежна ад іх эканамічнай сітуацыі, прыкладаць намаганні да абмежавання тэмпаў глабальнага пацяплення двума градусамі па Цэльсію, зыходзячы з сітуацыі сярэдзіны ХІХ стагоддзя. Канферэнцыя ў Глазга паставіць перад краінамі новыя мэты. Рамачная канвенцыя ААН па змяненні клімату і канферэнцыі бакоў, якія ўдзельнічаюць у ёй, маюць такое важнае значэнне ў сілу таго, што навуковыя інстытуты, дыпламаты, актывісты і ў цэлым грамадскасць, якія ўдзельнічаюць у іх правядзенні, фарміруюць найлепшы механізм для таго, каб мы змаглі ўсвядоміць фундаментальную ісціну: мара аб планеце з амаль васьмімільярдным насельніцтвам, якое жыве ў дастатку, так і застанецца марай, калі наша эканоміка будзе па-ранейшаму абапірацца на вугаль, нафту і прыродны газ», – заклікае амерыканскае выданне.\nМайя Санду выйграла прэзідэнцкія выбары ў Малдове


14:50 04 Августа’20\nГлавнаяНовостиО редакцииЮбілейныя паштоўкі\n10:02 29 Ноября’18\nПавіншавалі з юбілеем «Свіслацкую газету» вучні 8 класа Навадворскай СШ.\nТэматычная інфармацыйная гадзіна «Свіслацкай газеце» – 75 гадоў» прайшла напярэдадні свята. Ад патрапіўшага на ўрок госця – Газеты – навучэнцы даведаліся пра гісторыю раёнкі, яе складаны лёс у гады Вялікай Айчыннай вайны, а таксама розныя цікавыя звесткі.\nРабяты высветлілі асноўны накірунак дзейнасці газеты, расказалі пра рубрыкі і матэрыялы, якія друкуюцца на старонках раёнкі. У кожнага з дзяцей свае перавагі: нехта любіць чытаць «Нашы конкурсы», а некага цікавіць рубрыка «У раёне», іншыя ўзгадваюць «Юбіляры». Таксама вельмі падабаюцца школьнікам тэматычныя старонкі «Літаратурная гасцёўня», «Школьная планета», «Гасцінец», «Навіны краіны», «На ўсякі пажарны». Вельмі радуюцца навучэнцы, калі бачаць сябе ў любімай раёнцы, а таксама артыкулы пра сваіх аднавяскоўцаў.\nЗавітала на інфармацыйную гадзіну школьны бібліятэкар Марыя Панотчык, якая пазнаёміла дзяцей са звесткамі аб падпісчыках раёнкі.\nЯркія і прыгожыя віншавальныя паштоўкі з найлепшымі пажаданнямі для «Свіслацкай газеты» і яе калектыва стварылі навучэнцы ў канцы мерапрыемства.\nНам 75! Новые вершины готовы покорять!\nУрокам – время, газете – час\nМы пішам пра вас і для вас!


Грэцыя высылае двух расейскіх дыпламатаў\nУлады Грэцыі пастанавілі выслаць двух расейскіх дыпламатаў, яшчэ двум забаронены ўезд у краіну. Дыпламатаў вінавацяць ва ўмяшанні ва ўнутраныя справы краіны і пытанні нацыянальнай бяспекі Грэцыі. Пра гэта сёння паведаміла газета «Kathimerini».\nПа версіі грэцкага боку, дыпламаты спрабавалі падкупіць грэцкіх чыноўнікаў. Крыніцы «Kathimerini» сцвярджаюць, што былі спробы паўплываць на муніцыпальныя і гарадскія структуры грэцкай праваслаўнай царквы з дапамогай узнагароджанняў.\nУ той жа час Расея ўжо рыхтуе адказ на высылку сваіх дыпламатаў.\n«Па практыцы, якая склалася ў аналагічных выпадках, ідзе люстэркавы адказ», – паведамілі Інтэрфаксу ў МЗС Расеі.


Нецэнзурныя словы — мова вайны? | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nНецэнзурныя словы — мова вайны?\n07.10.2013 212 nneditor Комментариев нет\nУ нашым вірліва-імклівым свеце многае перавярнулася. Тое, што яшчэ ўчора было дрэнным, што баяліся агучваць, асабліва пры дзецях, сёння стала чамусьці модным, пераймальным. Нярэдка нават здаецца, што чалавецтва мэтанакіравана і асэнсавана коціцца ў бездань, самаруч капаючы сабе могілкі. Больш таго, многія на планеце Зямля ну проста перакананы, што найбольш прыгожа, сакавіта і вобразна мацюкаюцца на прасторах былога СССР. (Хоць у нечым мы можам паказваць прыклад!) Дайшло да таго, што нямецкі мовазнаўца Ханс-Марцін Гаўгер проста апантаны рускім матам, усяляк смакуючы яго шматлікія значэнні і адценні, называючы пры гэтым брыдкасловаў сапраўднымі паэтамі, стваральнікамі вышэйшай ступені чалавечай мовы… Як кажуць, прыехалі!..\nКалі мы звернемся да гісторыі, то ўжо рускія крыніцы Сярэднявечча ўтрымліваюць 67 тапанімічных назваў і цэлую “паўнаводную” плынь асабістых імён мацернага паходжання. Ды і сёння, у ХХІ стагоддзі, замежнікі менавіта па гэтым нялюдскім слоўкам могуць лёгка вызначыць нацыянальнасць нашага турыста, які прыязджае ў іх краіну.\nМяне, наадварот, заўсёды зачароўваюць людзі, якія цудоўна, нягледзячы на ўсялякія стрэсы, дэпрэсіі і гвалты, могуць свабодна абыходзіцца без мата. І я перакананы, што негатыў вакол нас ствараюць перш за ўсё мацюгальшчыкі. Лічу, што мастак, тым больш пісьменнік, пачынае гаварыць матам, калі іншым чынам не можа прывабіць увагу прысутных да сваёй творчасці… Пісьменнік павінен клапаціцца пра нацыянальнае прыгожае пісьменства, а не забруджваць творы розным слоўным смеццем…\nУспамінаецца маленства, калі я ўпершыню прачытаў на загароджы пахабнае слова і спытаў пра яго значэнне ў бабулі Таццяны. Яна, як сапраўдная захавальніца спрадвечнай народнай культуры, маралі, адразу сказала, што такія словы пішуць і гавораць толькі паганыя людзі, душы ў якіх чорныя і хворыя. І вельмі дрэнна, што ў сучасных сем”ях нашы дзеткі часта замест прачытаных бацькамі казак чуюць адборныя мацюкі з іх вуснаў. Як кажуць, усмоктваюць з малаком маці…\nПрайшло ўжо шмат дзесяці-годдзяў пасля таго бабулінага ўрока. Але і сёння я перакананы, што мудрасць майго народа – бессмяротная, а нялюд-ская мова – гэта справа нявыхаваных людзей, мярзотнікаў і паскуднікаў. Паверце: які чалавек на словах, такі часта і ў справе!\nМат – гэта мова вайны, агрэсіі, недружалюбнасці. Мат – гэта мова і некампетэнтных спецыялістаў, якія проста нярэдка не ведаюць, як правільна называецца тая ці іншая рэч.\nНецэнзурная лексіка стварае цэлую сістэму прыніжэнняў, якая ўжо трывала ўрасла ў субкультуру арміі, унутраных сіл, нашага быту і, як іржа, дзень за днём раз”ядае нашы душы. Разбурае прыгажосць нашых сэрцаў, выкрэслівае з нас добрыя эмоцыі і парывы.\nСучасныя вучоныя-філолагі выдзяляюць 27 функцый мацернай лексікі, сярод якіх і зніжэнне сацыяльнага і маральнага партрэта адрасата і … нават перадача апанента ва ўладу злых сіл… Я ўжо даўно перакананы, што забіць чалавека можна словам, а мацерным словам – можна забіваць доўга, па-вар”яцку, балюча і з доўгімі пакутамі. Па даных тых жа вучоных, чалавек ужывае нецэнзурныя выразы ў сярэднім 230000 раз на працягу жыцця. Уявіце: колькі забойцаў сярод нас!\nЯк педагог я перакананы, што страшныя нават не гэтыя словы самі па сабе, а тая страсна-са-дзісцкая эмоцыя, з якой яны прамаўляюцца. І, дарэчы, гэтыя «піп-піп» на ТВ – гэта не барацьба з матам, а сведчанне таго, што грамадства смяротна хворае на духоўнасць. На сапраў-дную культуру. Толькі той чалавек, які не чытае кніг, не чытае прыгожых вершаў, можа лічыць мат паэзіяй…\nЗгодна з праведзеным мной апытаннем, 80 працэнтаў беларусаў негатыўна ставяцца да мацяршчыны ў публічных выступленнях зорак шоў-бізнэсу, у праграмах і матэрыялах, разлічаных на масавую аўдыторыю, лічачы ўжыванне такіх выразаў недапусцімай праявай разбэшчанасці і амаральнасці. 13 працэнтаў апытаных дапускаюць ужыванне мата ў тых выпадках, калі ён выкарыстоўваецца ў якасці мастацкага сродку. 3 працэнты лічаць, што, калі мат часта ўжываецца ў зносінах паміж людзьмі, то спробы забараніць яго на эстрадзе, у кіно, на тэлебачанні – гэта двурушша, прытворства, падман саміх сябе. 7 працэнтаў суайчыннікаў з дапамогай мата змагаюцца са стрэсам. 5 працэнтаў выкарыстоўваюць мат для хутчэйшага ўзаемапаразумення – гэта характэрна асабліва для моладзевага асяродку. 29 працэнтаў апытаных пераконвалі мяне, што ніколі не ўжываюць у сваёй мове нецэнзурных выразаў. Але, дарэчы, толькі 1 працэнт апытаных заявіў, што мацярыцца можна штодзённа, штохвілінна, у любых жыццёвых сітуацыях. Апошняя малая колькасць усё ж такі не можа не радаваць: падставы для аптымізму не страчаны!\nДавайце ўсё ж вучыцца абыходзіцца без мата ў нашым жыцці. Глядзіш, тады і пахабнікаў, мярзотнікаў вакол нас стане значна менш. Тады і пахабных слоў на загароджах стане менш. А душы нашы, не зачмураныя пахабствам, адкрыюцца для дабрыні, спагады, сардэчнасці, неабыякавасці…\n← Санаторскія нататкі\nМасленичные гуляния устроят 5 марта на Логойском подворье\n28.02.2011 nneditor Комментариев нет\nСостоится единый день информирования населения\nБыть настоящими хозяевами


Фільм пра зомбі з Брэдам Пітам\nВайна светаў Z\nУ цэнтры сюжэту постапокалиптического блокбастара «Вайна светаў Z» - былы супрацоўнік ААН Джэры Лейн, сям'я якога апынулася ў эпіцэнтры ўспышкі небяспечнага віруса ў Філадэльфіі. Большасць жыхароў горада заражаныя невядомай хваробай, якая ператварае іх з людзей у крыважэрных зомбі. Разам з сям'ёй Джэры шукае шлях да выратавання.\nПрабірацца праз інфіцыраваных жыхароў горада яму дапамагаюць веды і спрыт, набытыя падчас работы ў ААН. Але не толькі Філадэльфія ахоплена небяспечным вірусам, ва ўсім свеце пануе хаос і ўсё больш людзей падвяргаюцца заражэнню. Атуліўшы жонку і дзіцяці ў бяспечным месцы Джэры вымушаны вярнуцца на службу, каб высветліць прычыны ўзнікнення віруса, а так жа спыніць масавую эпідэмію на планеце. © ГидОнлайн\nНіколі не разумеў, тых хто гэта глядзіць, здымае, здымаецца, піша, гуляе ў такія гульні. Трызненне апусціўся да ўзроўню гор.канализации.\nАдзін з лепшых фільмаў пра зомбаков !! 10/10\nУ цэлым глядзець можна ... Вядома фільм не з глыбокім сэнсам ды і спец эфектаў не так шмат, але думаю наўрад ці можна зняць што нешта сапраўды вартае на тэму зомбі апакаліпсісу, гэта ж абсурд, ці не так?) Тэма вядома можа і не такая заезджаная , але канцоўка ды і ў цэлым ход развіцця падзей у такіх фільмах вельмі прадказальны ... Увогуле фільм як фільм, відовішчы і драма маюць месца быць) 7/10.\nДобры фільм! Бязглуздзіца, як заўсёды, прыгажунчык!\nФільм перакладаецца з арыгінала як "Сусветная Вайна З" а не "Вайна Міраў З" таму што зомбі гэта не прышэльцы з іншых галактык, нашы Расійскія лакалізатары любяць вечна спаскудзіць сутнасць.\nДастатковы дарагі варыянт зомбоапокалипсиса з Пітам-героем-продюсером.Единственный мінус - непаражальнасць галоўнага героя. Ды і ў працягу няма смысла.Хотя пажывём - пабачым.\n6 з 10 з-за дзеянні і спецэфектаў.\nПы.Сы: Больш за ўсё спадабалася падзенне сцен Ерыхона\nВы хоць разумееце, што гэты фільм не адносіцца да кнігі Уэлса? Гэта проста "геніяльныя" рускія перакладчыкі не змаглі зразумець, што World war Z значыць Сусветнай вайна Z. А фільм вельмі годны 10/10\nБожа, якая пякельны скукотиища. Здужала з цяжкасцю падлогу фільма. Дапускаю, што ўвесь "замут" пачаўся як раз у другой палове, але няма, звольніце, нават часу на такое шкада. Увогуле вельмі на аматара.\nОх, я б на вас паглядзела ў зомбі-апакаліпсіс, гнеўныя каментатары\nНекаторыя тутэйшыя каментатары проста здзіўляюць - гледзячы экшн фільм пра зомбі, чакаюць ад яго чагосьці высокага ... вы ж ня чэхаўскую Чайку селі паглядзець ... Сюжэту няма? Так для асабліва адораных можна і растлумачыць сюжэт: вірус распаўсюдзіўся па ўсім свеце, людзі ператвараюцца ў зомбі. Навукоўцы і ваенныя спрабуюць захаваць рэшткі здаровых людзей і знайсці вакцыну (хоць чамусьці прагналі яго сям'ю з судна, як той казаў, паміраць, раз ужо яе муж больш не можа нічога для ўрада зрабіць). Вось сюжэт. Думкі? А якую думку вы хацелі ўбачыць у фільме пра зомбі? За думкамі да Л.Н. Тоўстаму, "Вайну і мір" чытаць! А для дадзенага жанру фільм вельмі нават не дрэнны. Адзінае, з чым сама не згаджаюся, гэта тое, што герою Брэда Піта чамусьці не прыдумалі нармальную прафесію .. хто ён? Не вучоны, не лекар, не вайсковец ... Аналітык? Аналітык, які ратуе свет))) Хаця можа быць я чагосьці не разумею))\nЛінія з Ізраілем - проста фиерия антысемітызму))) чорт! Кніга такая фантастычная, асабліва пасля 5ти гадоў ўстрымання ад добрага літаратуры гэтага жанру, такое асалода было яе чытаць і послевкусіе яшчэ доўга прыносіла задавальненне. А тут! Добра, з рысу кнігу. Сам фільм ... Столькі тупізм ... дагледзелі толькі з цікаўнасці, якая ж новая версія аб зомбі / заражаных, як, у якім напрамку развіваецца жанр. Новы спосаб барацьбы мне здаўся цікавым, але ўвесь фільм - гэта адна суцэльная двухгадзінная тупасць. 2.\nДобрае кіно! Ёсць дынаміка і ёсць моманты ціхага напружання. Паглядзець варта.\nГлядзеў фільм толькі з-за Піта, а хто тут думае, што яму толькі ў мелодраммы гуляць, дык выбачайце яго ў фільмах наогул не бачыў!) Але фільм 5 з 10.\nЗакос для школоты на "28 дзён праз" ... Дзеянне, 0 сюжэту, 0 мыслей.Форстер наогул нічога выбітнага не зняў.\n5 з 10 ... .Больше дадаць няма чаго.\nОооочень добры фільм вельмі перажываў за герояў! мая ацэнка 10/10\nАдзін з лепшых фільмаў жахаў за апошні пару гадоў! З сэнсам, сюжэт, вельмі актыўна усе - з 1. хвіліны фільма напружанне!\nЯк мінімум павучальны для чалавецтва\nПаглядзеў фільм толькі дзеля таго, каб потым паглядзець пародыю ў Паўднёвым Парку.\nНе стварылі яшчэ амерыканцы ніводнага годнага фільма пра зомбі. Ізноў нас хочуць пераканаць, што зграя зомбі, якія б'юцца толькі ў рукапашную, можа паставіць чалавецтва на край гібелі. Зноў паказаны дурныя і тупыя амерыканцы, не здольныя да адэкватнага мыслення. Ізноў усё некуды бягуць, панікуюць і зноў і герояў у крытычны момант усё валіцца з рук. Клішэ на клішэ. Сам сюжэт пачаўся дзіка тупа і нічога зусім не раслумачана. Адкуль у горадзе рэзка так ўзялося столькі зомбі, калі людзі яшчэ 5 хвілін таму на працу ехалі? Куды ўсё бягуць? Ад каго бягуць? Чаму ў амерыцы, дзе ў кожнага дома па пісталета, раптам рэзка ні ў каго не знаходзіцца зброі? Фільм проста тупы.\nСмешны і мітуслівы фільм. Чарговая бредятина, як і 28 тыдняў праз. Загадка. Без рук, без ног на бабу скок. Адказ: зомбі.\nстремная копія і пераробка фільма 28 Дзён праз.\nПлюс другая частка 28 тыдняў праз\nКласны фільм, раю паглядзець\nфільм отпадный !! вельмі клёвы! брэд піт милаха\nАрыгінальнае назва: World War Z\nжанр: жахі, фантастыка, баявік, трылер, драма\nЗаўвага: UNRATED версія даўжэй тэатральнай на\n7 хвілін. Поўны пераклад! Пашыраныя сцэны агучаны неафіцыйных дубляжом.


Як будаваўся касцёл у Параф'янаве - ФОТА | Весткі.info\nЯк будаваўся касцёл у Параф'янаве - ФОТА\nКалегі знайшлі фотаздымак касцёла Імя Найсвяцейшай Панны Марыі ў Параф’янаве (Вілейскі павет, цяпер Докшыцкі раён) падчас яго будаўніцтва. Фота зроблена, імаверна, летам 1903 года. Яно знайшлося ў калекцыі фотаздымкаў Яна Балзукевіча, які ў пачатку ХХ стагоддзя зафіксаваў на здымках хрысціянскія храмы ў розных мясцінах Беларусі.\nКасцёл пачаў будавацца ў 1899 годзе і быў скончаны ў 1904 годзе. Перад тым у Параф’янаве стаяў малы драўляны касцялок, асвечаны ў 1675 годзе. (Самы першы касцёл у Параф’янаве быў заснаваны ў 1624 годзе). У 1897 годзе ўлады Расійскай імперыі скасавалі забарону на будаўніцтва і рэканструкцыю касцёлаў, і ў Беларусі пачалося масавае будаўніцтва каталіцкіх святыняў.\nАўтарам праекта касцёла ў Параф’янаве, збудаванага ў стылі неабарока, быў Тадэвуш Раствароўскі. Ён таксама праектаваў палац Бішэўскіх у Лынтупах і касцёл у Лынтупах, галоўным фундатарам якога быў Бішэўскі. Падабенства архітэктуры касцёлаў у Параф’янаве і Лынтупах кідаецца ў вочы пры першым позірку.\nКасцёл у Параф’янаве быў асвечаны 20 лістапада 1904 года. Яго асвяціў ксёндз пралат Ян Курчэўскі з Вільні (аўтар гістарычнай манаграфіі “Biskupstwo wileńskie”). Ён жа звярнуўся да вернікаў з казаннем. Першую Імшу адслужыў ксёндз дзекан Дулько з Дунілавічаў. Пра гэта паведамляў варшаўскі тыднёвік “Gazeta Swiąteczna” №50 за 1904 год.\nСтары касцёл на час будаўніцтва быў адсунуты ўбок, у ім адбываліся набажэнствы. Паводле найстарэйшых жыхароў, той касцёл быў разабраны недзе каля 1925 года.\nНовы касцёл быў адабраны і зачынены ў 1962 годзе, яго выкарыстоўвалі як склад саўгаснага бровара. У 1988 годзе ўлады яшчэ Савецкага Саюза вярнулі касцёл вернікам, і 2 лютага 1989 года, на Грамніцы, там была адслужана першая Імша.\nДаслана Кастусь Шыталь, 30.06.17\nКраязнаўства, Лынтупы, Параф'янава, Тадэвуш Раствароўскі, Докшыцы