На Масленіцу сенненцы будзілі мядзведзя. — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nНа Масленіцу сенненцы будзілі мядзведзя.\nПонедельник, 28 фев., 2011 118 admin\nЯк і заўсёды ў канцы зімы пачатку вясны, Масленіца сабрала сенненцаў і гасцей горада ў парку 40-годдзя Перамогі. І дарослыя, і дзеці прыйшлі сюды, каб адпачыць і павесяліцца. А паглядзець было на што. Кожны мог знайсці сабе занятак па душы.\nКаля ўваходу ў парк размясціліся гандлёвыя рады Сенненскага спажыўтаварыства. Самых азартных запрашала бяспройгрышная латарэя. Усяго за адну тысячу можна было стаць уладальнікам і даволі каштоўнага прыза. Але чамусьці ігракам больш трапляліся тонкія сшыткі, папяровыя сурвэткі, накрыўкі, капронавыя і для кансервацыі.\nПатраціўшы колькі тысяч, са смехам госці свята ішлі далей аглядаць палаткі з прысмакамі. Дымок з мангалаў прыемна казытаў нос — значыць, там шашлыкі. І шашлыкамі, і традыцыйнымі для Масленіцы блінамі розных відаў, і яшчэ ўсялякай усячынай частавалі прыйшоўшых на свята гасцінныя гаспадыні-гандляркі.\nПрама ўздоўж дарожкі, якая вяла ўглыб парку, прапаноўвалі свае сувеніры ў плеценых кошыках прыгожыя дзяўчаты з Цэнтра пазашкольнай работы. Непадалёк размясціўся столік са швейнымі вырабамі Сенненскай школы-інтэрната.\nНа паркавай пляцоўцы пад гукі беларускай народнай музыкі распачалося святочнае дзейства, падрыхтаванае раённым метадычным цэнтрам аддзела культуры. Героі прадстаўлення вясковыя Суседкі і Скамарох у вясёлай жартоўнай форме тлумачылі суседу Сцяпану, а заадно і гледачам, што за свята Масленіца. Тут жа, на сцэне, праходзілі конкурсы для ўсіх жадаючых. Выхаванцы з дзіцячага сацыяльнага прытулка, напрыклад, з задавальненнем наперагонкі выпілі смачнае малачко, а за ўдзел у конкурсе атрымалі яшчэ і прызы.\nБудзілі Мядзведзя, які «заснуў» прама на сцэне. Бо раней лічылася, як толькі мядзведзь прачнецца, так і вясна пачнецца. І артысты, і гледачы дружна, разам з Мядзведзем, танчылі беларускую польку. І нарэшце спалілі чучала Зімы.\nПраграма прадоўжылася канцэртам, адкрылі які ўдзельніцы ансамбля «Вечарынка». Добра павесялілі народ вакальныя групы Белаліпскага, Нямойтаўскага, Полыменскага сельскіх Дамоў культуры, салісты Ніна Варанцова, Валянціна Бельская і Алена Малахава.\nА тым часам ахвотнікі завалодаць прызам, выкарыстаўшы сваю сілу і спрыт, абступілі слуп з падарункамі на самым версе. Першаму вышыня скарылася Васілю Малчанаву, жыхару Беліцкага сельсавета. Хлопец ахвотна паказваў усім жадаючым паглядзець сваю «здабычу» — прыгожы сервіз.\nА дзятва, не доўга чакаючы, наладзіла катанні з горкі на санках і розных спадручных сродках. Крыху старэйшыя дзеці «атакавалі» снегаход. Гэты транспартны сродак сёлета замяніў традыцыйных коней, запрэжаных у санкі. Але аказаўся не менш запатрабаваным. А яшчэ вялікай папулярнасцю ў дарослых і дзяцей карыстаўся Мядзведзь. Многія хацелі сфатаграфавацца з Касалапым на памяць пра свята Масленіцы.\nУ гэты ж час у парку 40-годдзя Перамогі прайшла зімовая спартакіяда працоўных калектываў і сельсаветаў. Пра яе будзе расказана асобна.\n← Сенненские «снайперы» попали в победители!\nЗ менталітэтам не паспрачаешся. Усё больш сірот аддаюць перавагу адпачынку на радзіме. →\nУ Ходцах вылучылі кандыдатаў ад раёна на Усебеларускі сход\nВторник, 9 ноя., 2010 admin Комментарии к записи У Ходцах вылучылі кандыдатаў ад раёна на Усебеларускі сход отключены


Улады Берасця тлумачаць, чаму не забароняць канцэрт шансанье Каліны\nУлады Берасця тлумачаць, чаму не забароняць канцэрт шансанье Каліны – belsat.eu\nКанцэрт Віктара Каліны ў Берасці запланаваны на 15 лістапада. Берасцейцы звярнуліся да мясцовых уладаў з патрабаваннем адмяніць выступ. Некаторыя ўжо атрымалі адказы за подпісам намесніка старшыні гарвыканкаму Сяргея Жукава і начальніка ідэалагічнага аддзелу Генадзя Іванчына.\nДзясяткі зваротаў да органаў улады, 1000 подпісаў беларусаў пад адмысловай петыцыяй з патрабаваннем забараніць канцэрт Віктара Мілько (Каліны) – не сталіся аргументам для берасцейскага гарвыканкаму, прадстаўнікі якога ў сваіх адказах паведамілі, што для забароны канцэрту павіны быць важкія падставы.\n«Я атрымала адказ з аддзелу ідэалогіі гарвыканкаму, там сказана, што для адмены канцэрту павінны быць важкія падставы, прадугледжаныя Кодэксам Рэспублікі Беларусь аб культуры. Вось толькі падобна, што той хто адказваў сам гэты кодэкс і не чытаў. Бо тыя довады, што я прывяла ў сваім звароце, наконт дзейнасці Каліны на Данбасе і творчасці ўхваляючай тамтэйшых сепаратыстаў, а таксама ягоныя агрэсіўныя выказванні ў сацсетках, менавіта гэта ўсё супярэчыць нашаму культурнаму кодэксу. У законе напісана, што падставай для забароны культурніцкай дзейнасці ёсць распальванне нецярпімасці, варожасці, прапаганда экстрэмісткай дзейнасці, вайны, гвалту, падбухторвае да ўчынення злачынстваў. Я калі гэта пералічваю ў мяне адчуванне, што гэта не пункт закону, а рэцэнзія на творчасць Каліны, тут усё супадае» – гаворыць берасцейская журналістка Мілана Харытонава.\nТэлефон гарачай лініі Міністэрства культуры аказаўся нумарам сакратара прыёмнай – там нам па пытанні адмены канцэрту параілі звярнуцца ў мясцовыя органы ўлады, а таксама паведамілі, што Віктар Мілько не мае на тэрыторыі Беларусі статусу творчага работніка.\nНа зварот берасцейца Мікалая Савейкі адказаў намеснік старшыні гарвыканкаму Сяргей Жукаў, але напісана ў адказе тое ж самае, што напісаў Мілане Харытонавай берасцейскі ідэолаг.\n«У Воршы i Рэчыцы былі падставы для забароны, затое берасцейскія ідэолагі маюць асаблівае меркаванне. Выглядае, што на словах улада не падтрымлівае ДНР і ЛНР, а на справе «няма важкіх падстаў для забароны». Затое лёгка «не пущают» Вайцюшкевiча, Вольскага ды іншых дзеячаў культуры, чыя погляды не супадаюць з афiцыйнымi». – пракаментаваў «Белсату» афіцыйны адказ спадар Савейка.\nЧытайце таксама: Шансанье Каліна просіць Лукашэнку абараніць ад «апазіцыі, радыкалаў і бандэраўцаў»\n«Выказванні і дзеянні Каліны недапушчальныя і гэта паказчык яго стаўлення да беларускага народа і непавага да сваіх слухачоў і тых людзей якія слухаюць яго песні. А тое што Каліна выступаў перад забойцамі грамадзянаў Украіны ў так званых ДНР ды ЛНР наводзіць на думкі, што ён сюды прыязджае дзеля таго, каб настроіць жыхароў Беларусі супраць Украіны. З боку нашай улады дазваляць гэтаму псеўдаспеваку выступаць у Беларусі – гэта знак нянавісці і непавагі да грамадзянаў Беларусі падтрыманне баевікоў ва Украіне, што наводзіць на думку што калі ў нашай краіне з’явіцца такія «вызваленцы», дык наша ўлада будзе сустракаць іх з хлебам, соллю ды чакушкаю». – кажа берасцейская актывістка Наталля Папкова.\nТэгі: Віктар Каліна шансон


Улады Каталоніі назвалі тэрміны рашэння пра абвяшчэнне незалежнасці\n02.10.2017 / 16:31\nУлады Каталоніі назвалі тэрміны рашэння пра абвяшчэнне незалежнасці 17\nКіраўнік урада Каталоніі Карлес Пучдэмон заявіў пра тое, што мясцовыя ўлады абвесцяць рашэнне пра абвяшчэнне незалежнасці аўтаноміі цягам 24 гадзін пасля публікацыі вынікаў рэферэндуму. Пра гэта ён паведаміў падчас прэс-канферэнцыі пасля надзвычайнага пасяджэння жэнералітата (урада Каталоніі), перадае La Vanguardia.\nПадчас выступу Пучдэмон, у прыватнасці, запатрабаваў вываду з тэрыторыі аўтаноміі Нацыянальнай паліцыі і Грамадзянскай гвардыі Іспаніі. Пасля беспарадкаў, якія адбыліся падчас рэферэндуму, улады рэгіёна, па яго словах, «вырашылі стварыць спецыяльную камісію для расследавання парушэнняў асноўных правоў» мясцовых жыхароў. У гэты орган, як дадаў кіраўнік жэнералітата, павінны будуць увайсці «эксперты і члены юрыдычнай каманды ўрада» Каталоніі.\n«Я мяркую, што мы заслужылі права быць пачутымі, каб [на нашы праблемы] наўпрост звярталі ўвагу еўрапейскія інстытуты», — таксама адзначыў Пучдэмон.\nКанфлікт паміж Барселонай і Мадрыдам ён назваў «не ўнутранай справай» адной краіны. «Відавочна, што [для ўрэгулявання сітуацыі] неабходна пасярэдніцтва трэцяга боку», — падкрэсліў ён, дадаўшы таксама, што для гэтага «павінен быць створаны клімат разрадкі».\nЯкія менавіта краіны або арганізацыі, на яго думку, маглі б выступіць падобнымі пасярэднікамі, Пучдэмон не ўдакладніў.\nДадзеных пра тое, што такую функцыю мог бы выканаць Еўрасаюз, ва ўладаў Каталоніі, як заўважыў кіраўнік жэнералітата, няма. Зразумела, што [далей] усё так не можа працягвацца», — сказаў таксама Пучдэмон.\n«Нельга адмаўляцца ад пасярэдніцтва гэтак жа, як і [нельга] адкідаць дыялог», - адзначыў ён, падкрэсліўшы, што ў Барселоне не бачыць «больш эфектыўны спосаб» для вырашэння сітуацыі, чым перамовы.\nАдсутнасць дыялогу паміж Каталоніяй і міжнароднымі арганізацыямі Пучдэмон назваў «часткай памылкі, якая заключаецца ў непрызнанні палітычнай праблемы» у рэгіёне. «Гэта сапраўды адбываецца, і чым пазней прызнаць гэтую рэальнасць, тым будзе горш», — сказаў палітык, чарговы раз адзначыўшы важную, на яго думку, ролю Еўрасаюза ва ўрэгуляванні сітуацыі. «Існуе праблема, якая закранае іх [ЕС] наўпрост, і яны проста не могуць глядзець у другі бок [і ня ўбачыць гэтага]», — адзначыў ён.\n«Я не абвяшчаю незалежнасць [рэгіёна проста зараз]», - таксама заўважыў Пучдэмон. «Урад [Каталоніі] ўсвядоміў, што настаў час звярнуцца да пасярэдніцтва», — сказаў на заканчэнне кіраўнік жэнералітата.\nПучдэмон - гэта Вам не Пуцін і Дзімон. Два ў адным.\n02.10.2017 / 17:32\nЮрась Беларус, лякуйся.\n02.10.2017 / 17:42\nАГЛ завiце у пасярэднiкi - вёдры кавы у яго заусёды напагатове)\nТэнгіз Думбадзэ, адзіны дэпутат у масцы: Я спытаў у Караніка, ці не будзе нам сорамна праз 2-3 месяцы?\nАблвыканкам: У Брэсцкай вобласці 41 чалавек з каранавірусам. Мінздароўя пісала пра 17 шпіталізаваных 2\nЛівянт пра прымусы ў школе: Бацькі не гатовыя абараніць сваё дзіця, а патрабуюць гэтага ад настаўніка 1\nБеларусь прапануе Расіі знізіць цану на газ 1\nЛіміт па бескантактавых картках без уводу ПІН-кода павялічаны да 80 рублёў 2\n«Спасіба, дзеда, за бяседу». Стась Карпаў адказвае Мукавозчыку 44\nВы ўсе разам і кожны на сваём месцы зрабілі такія дзяржаўную, ме…


З Калядамі і Новым годам! У кожнага з нас быў свой 2009 год. Са сваім зместам, радасцямі і непрыемнасцямі, дасягненнямі і няўдачамі, віражамі і ўзлётамі, сустрэчамі і растаннямі. І будзе свой 2010-ы. Падводзім вынікі. Плануем новае. Што адбылося і прайшло — не перайначыць і наноў не пражыць. Тое, можа, і добра. Мінулае — мінуламу. А вось тое, што з года сышоўшага будзе мець працяг у годзе новым, у кожнага з нас ёсць шанец адбудаваць па-... Więcej »\nБюджэтнікам абяцаюць дабрабыт. На наступны год урад запланаваў рост заработнай платы працаўнікам бюджэтнай сферы ў да 420 долараў, работнікам вытворчасці — да 500 у эквіваленце. Міністр фінансаў Андрэй Харкавец лічыць, што дасягнуць гэтай планкі магчыма, але толькі з умоваю, што эканоміка краіны выйдзе на прагнозныя паказчыкі. Фінал бягучага года паказвае, што стартавая пляцоўка для росту, мякка кажучы, выглядае кепска. За некалькі тыдн... Więcej »\nВойцэх Бародзіч-Смаліньскі: За санкцыямі супраць Беларусі стаяць не толькі пытанні правоў чалавека. Польшча была адным з ініцыятараў актывізацыі стасункаў паміж Беларуссю і Еўрапейскім саюзам. Цяперашні кіраўнік еўрапейскага парламента Ежы Бузэк перыядычна звяртаецца да тэмы супрацоўніцтва з Беларуссю, пытанняў унутранай і знешняй палітыкі дзяржавы. Пра прагматычныя разлікі і ідэалістычныя чаканні ад дыялогу Беларусі і Еўрапейскага саюз... Więcej »\nМясцовыя выбары па новым заканадаўстве. Улады Беларусі вырашылі прадэманстраваць Захаду імгненную гатоўнасць да дэмакратыі. У першым чытанні 104 дэпутаты Палаты прадстаўнікоў аднагалосна выказаліся за ўнясенне змяненняў і дапаўненняў у выбарчае заканадаўства Беларусі. 130 паправак у 45-ці артыкулах Выбарчага кодэкса закранаюць працэдуру выбараў ад фарміравання выбарчых камісій да вылучэння кандыдатаў. Па словах старшыні Цэнтрвыбаркама Л... Więcej »\nПлан Дзмітрыя Мядзведзева. 23 лістапада прэзідэнт Расіі Дзмітрый Мядзведзеў у фармаце прэсавай канферэнцыі сустрэўся з беларускімі журналістамі. А на наступны дзень кіраўнік Беларусі Аляксандр Лукашэнка пракаментаваў гэту сустрэчу як «абсалютна бессэнсоўную». Чым, па сутнасці, пацвердзіў яе значнасць. Было відавочна, што сам факт запрашэння на сустрэчу з Мядзведзевым незалежных журналістаў, прычым на парытэтных пачатках — 7 дзяржаўных, ... Więcej »


Дзяніс Марціновіч (№58)\nБеларускі дзяржаўны акадэмічны музычны тэатр з’яўляецца адным з вядучых айчынных калектываў, які з зайздроснай рэгулярнасцю запрашае гледачоў на новыя прэм’еры і праграмы. Але мінае час. Учарашнія шэдэўры сыходзяць з репертуару і паступова пераўтвараюцца ў тэатральную гісторыю. У савецкія часы яе вывучэнне з’яўлялася адным з галоўных накірункаў у дзейнасці акадэмічных інстытутаў. Але цяпер такія даследаванні амаль не ладзяцца, саступаючы месца бягучай крытыцы. Напрыклад, раздзел “Музычная камедыя і аперэта”, напісаны даследчыкам Надзеяй Юўчанка для двухтомніка “Музычны тэатр Беларусі”, даведзены толькі да пачатку 1990-х.\nМіж тым, два апошнія дзесяцігоддзі прынеслі шмат пераўтварэнняў у дзейнасці Музычнага тэатра: ад змены назвы, кіраўніцтва да навацый у рэпертуарнай палітыцы. Акрамя таго, на сцэну прыйшло новае пакаленне выканаўцаў, а ў залу – зусім іншыя гледачы.\nКуды рухаецца тэатр? Ці адпавядае ён назве Музычнага? Ці варта казаць пра перыяд яго адраджэння? Дадзены артыкул з’яўляецца спробай адказаць на такія пытанні. Аўтар паспрабаваў таксама акрэсліць тэндэнцыі развіцця гэтага калектыву на сучасным этапе і ўвесці іх у кантэкст беларускай тэатральнай гісторыі.\nСтаронкі гісторыі. На шляху да Музычнага тэатра\nУласная гісторыя трупы налічвае чатыры дзесяцігоддзі. Аднак у цяперашняга Музычнага існавалі папярэднікі, дзейнасць якіх была звязана з Бабруйскам. Спачатку там працаваў гарадскі драматычны тэатр, на аснове якога ў 1962 годзе быў створаны Бабруйскі музычна-драматычны тэатр. У яго складзе існавала дзве трупы (драматычная і музычна-камедыйная). Праз тры гады аказалася, што ім цесна пад адным дахам. Таму музычная трупа стала асновай Магілёўскага абласнога тэатра музычнай камедыі. А на аснове часткі яго трупы ўжо ў 1970-м быў заснаваны Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР. У 1971-м ён адкрыўся прэм’ерай гераічнай музычнай камедыі Ю. Семенякі “Пяе “Жаўранак”.\nПерыядам назапашвання вопыту і творчага патэнцыялу зрабіліся 1960--1970-я гады, калі калектыў арыентаваўся на пастаноўкі музычнай камедыі (і яе разнавіднасць – гераічную камедыю), а таксама класічнай аперэты. Балетная трупа ў тэатры існавала, але выконвала пераважна ўстаўныя нумары ў венскіх і неавенскіх аперэтах. Оперных спектакляў наогул не было. Такія асаблівасці з’яўляліся тыповымі для большасці калектываў савецкай прасторы. Аднак лепшыя з іх паступова пашыралі ўласны дыяпазон за кошт іншых жанраў.\nУ 1980-я гады сталі складвацца перадумовы для пераходу калектыву на больш высокі мастацкі ўзровень. Пра гэта сведчыла адкрыццё жанру мюзікла: як заходняга, першым увасабленнем якога стала “Мая цудоўная ледзі” Ф. Лоў у пастаноўцы С. Штэйна, так і мюзікла для дзяцей (“Трубадур і яго сябры” Г. Гладкова). Нельга не згадаць адну з самых вядомых і скандальных пастановак тэатра – “Гора ад розуму” ў рэжысуры Р. Вікцюка. На сцэне тэатра адбылася першая і адзіная за савецкі час харэаграфічная прэм’ера. Гаворка пра балет “Паненка і хуліган” Д. Шастаковіча (пастаноўка Віктара Саркісьяна). У другой палове 1980-х яркія спектаклі былі ажыццёўленыя рэжысёрам Вячаславам Цюпам: “Сірано” С. Пажлакова, “Гуляем у прынца і жабрака” А. Журбіна і асабліва фолк-опера “Клоп” У. Дашкевіча.\nУ 1987-м у трупе здарыўся канфлікт паміж галоўным дырыжорам А. Лапуновым і В. Цюпам. Абодва, як і асобныя салісты (у прыватнасці прымадона тэатра Наталля Гайда), былі вымушаны часова або назаўсёды сысці з калектыву. Зрэшты, няпростая сітуацыя паўплывала на прыход у музкамедыю Сяргея Косціна, які спалучыў пасады дырэктара і мастацкага кіраўніка (1990-1995). На думку многіх, гэта быў лепшы кіраўнік за ўсю гісторыю тэатра. З аднаго боку, чыноўнік, тагачасны намеснік старшыні Саюза тэатральных дзеячоў, з другога боку, творчы чалавек, выпускнік Белдзяржкансерваторыі з дыпломам “педагог па вакалу”. Пры непасрэдным удзеле С. Косціна адбыўся прарыў адразу ў некалькіх накірунках.\nПа-першае, гледачам адкрыўся феномен “беларускага мюзікла”. Пастаноўкі ў гэтым жанры былі ажыццёўлены яшчэ ў 1980-я. Але менавіта спектаклі 1990-х – “Джулія” і “Шклянка вады” У. Кандрусевіча, у якіх галоўныя партыі выконвала непараўнальная Н. Гайда – сталі надзвычай яркімі падзеямі музычнага жыцця таго часу. Высокі ўзровень пастановак, які выяўляўся ў арганічным адзінстве музыкі, рэжысуры, сцэнаграфіі і акцёрскай ігры, абумовіў яшчэ большую цікавасць да жанру. Неўзабаве на сцэне тэатра з’явіліся спектаклі “Хэло, Долі” ў рэжысурыцы В. Цюпы і “Мая дарагая Памэла”– Б. Уторава.\nПа-другое, дзякуючы намаганням новага галоўнага балетмайстра тэатра Ніны Дзьячэнка з’явіўся “Мінск-балет”, фактычна самастойная трупа з паўнавартасным рэпертуарам, якая абнавілася і павялічылася пераважна за кошт выпускнікоў Беларускага харэаграфічнага каледжа. У выніку на сцэне тэатра паўстала як класіка (“Дон Кіхот”, “Жызэль”, “Зачараваны прынц”), так і новыя, сучасныя пастаноўкі (“Мефіста”, “In pivo veritas”). Ярка раскрыліся індывідуальнасці Юліі Дзятко і Канстанціна Кузняцова, Рыны Івакіры і Рыгора Крукоўскага, Віталя Краснаглазава і Вольгі Лядскай і іншых.\nПа-трэцяе, прэм’ерай “Viva la mamma! Ці пікантныя кашмары тэатральнага жыцця” Даніцэці (1993), увасобленай рэжысёрам Ю.Аляксандравым, была зроблена заяўка на ўваходжанне ў рэпертуар новага жанра – камічнай оперы.\nІ нарэшце, апошняе. Асобным, унікальным накірункам стала дзейнасць Дзіцячай музычна-тэатральнай студыі “Казка”, стварэнне якой ініцыяваў дырыжор Глеб Аляксандраў. У 1991-1996 гадах на сцэне тэатра было пастаўлена ажно 7 спектакляў (“Дзіцячы альбом”, “Гісторыя Кая і Герды”, “Вясновая песня” і іншыя), у якіх разам з прафесійнымі акцёрамі на сцэну выходзілі музычна адораныя дзеці. Фактычна ў краіне нараджаўся дзіцячы музычны тэатр.\nУ сярэдзіне 1990-х з-за тэатральных інтрыг С. Косцін быў вымушаны сысці з калектыву. Новым дырэктарам стаў мастацтвазнаўца Расціслаў Бузук, галоўным рэжысёрам і мастацкім кіраўніком – Барыс Лагода (1997-2001). Кіраўніцтва адмовілася ад падтрымкі ДМТ “Казка”, але спрыяла развіццю іншых накірункаў. Сярод пастановак таго часу прыкметныя прэм’еры мюзіклаў (“Дарагая Памэла”, «Цалуй мяне, Кэт!»), камічнай оперы (“Даратэя”), балетаў (“Новыя амазонкі”, “Жызэль”). На жаль, стан тэатра істотна залежаў ад не лепшай фінансавай сітуацыі. Напрыклад, у 1999-м адбылася ўсяго адна прэм’ера (“Севастопальскі вальс”).\nУ 1990-я гады трупа афіцыйна яшчэ заставалася Тэатрам музычнай камедыі, але па ўзроўню, патэнцыялу ўжо з’яўляўся правобразам будучага Музычнага тэатра. Падкрэслю, пад апошнім неабходна разумець калектыў, у рэпертуары якога гарманічна прадстаўлены самыя розныя музычныя жанры – аперэта, мюзікл, камічная і нават “сур’ёзная” опера, балет, сімфанічныя праграмы. У 2000-м тэатр атрымаў сучасную назву і стаў Беларускім дзяржаўным музычным тэатрам. Гэта ўспрымалася як заканамернае прызнанне заслуг яго калектыва і выхад на прынцыпова новы ўзровень.\nЗ 2001 года новым дырэктарам Музычнага стаў Аляксей Ісаеў. Былы саліст Растоўскага тэатра музкамедыі, ён працаваў у нашым калектыве з 1991 года і пасля ад’езду Рыгора Харыка ў ЗША з’яўляўся выканаўцам партый герояў у аперэтах. Але першыя гады яго ўладу абмяжоўвалі традыцыі, мастацкі густ лепшых салістаў і асоба рэжысёра Б. Уторава, які з 2001-га стаў выконваць абавязкі мастацкага кіраўніка. Здавалася, тэатр выйшаў на новую прыступку свайго развіцця. З’яўляліся новыя балеты і варыянты класічных аперэт (у 2003-м Утораў паставіў “Каралеву Чардаша” Кальмана). Назіраўся зварот да новых жанраў: у 2003 годзе адбылася прэм’ера “Бураціна.by”, мюзікла для дзяцей і дарослых, а ў 2004-м – рок-оперы-балета “Арфей і Эўрыдыка”. Тым не менш два кіраўнікі былі антыподамі. Глыбіня і маштаб таленту Уторава, лёгкасць і музычнасць яго спектакляў, якія былі прасякнуты еўрапейскім стылем і духам, ніяк не стасаваліся з новымі павевамі. У выніку канфліктнай сітуацыі Утораў у 2003-м сышоў з тэатра, а праз чатыры гады – з жыцця. У выніку адзіным кіраўніком застаўся Ісаеў.\nВяртанне да Музкамедыі\nДля чалавека, далёкага ад праблем тэатра, перыяд знаходжання А. Ісаева на пасадзе дырэктара (2001-2010) нібыта завяршыўся на высокай ноце. На пачатку 2010-га калектыву быў нададзены ганаровы і доўгачаканы статус “акадэмічнага”. У якасці здабыткаў можна назваць і някепскую фінансавую сітуацыю. Але грамадскае прызнанне было вынікам папярэдняга развіцця, а прыбыткі дасягаліся празмерна насычанай афішай. Таму тэатр часам нагадваў прадпрыемства па выкананні фінансавых планаў, а не ўстанову культуры.\nУ рэальнасці той перыяд характарызаваўся крызіснымі тэндэнцыямі і імклівым адкатам да ўзроўню савецкіх часоў. У выніку творчыя набыткі калектыву былі зруйнаваныя літаральна за некалькі сезонаў. Паўнавартасная балетная трупа стала не патрэбная тагачаснаму кіраўніцтву. З калектыву сышла Н. Дзьячэнка, за ёй вядучыя выканаўцы Ю. Дзятко і К. Кузняцоў, потым яшчэ больш за 20 артыстаў. У выніку трупа “Мінск-балет” апынулася пад пагрозай распаду, а яе рэпертуар скараціўся да некалькіх назваў.\nСалісты, якія яшчэ не так даўно складалі гонар калектыву, – Герман Казлоў, Зінаіда Вяржбіцкая, Арнольд Ранцанц, Ірына Скорабагатава, Валянціна Пятліцкая, нязгодныя з палітыкай А.Ісаева, былі адпраўлены на пенсію. Нарэшце, спектаклі, да з’яўлення якіх спрычыніўся сам Ісаеў, адкінулі тэатр далёка ў мінулае. Сімваламі таго перыяду сталі, бадай, тры пастаноўкі. У першай з іх, мюзікле І. Левіна “Рускі фантом” (2008), А. Ісаеў выступіў адначасова рэжысёрам-пастаноўшчыкам, мастацкім кіраўніком і выканаўцам галоўнай ролі. Замест сапраўды мастацкага прадукта гледачам прапанавалі “папсу”, кітч, разлічаную на тых наведвальнікаў тэатра, густ у якіх далёкі ад ідэальнага. Амаль усе героі “Фантома” (акрамя, можа, Машы ў яркім выкананні К.Дзегцяровай) аказаліся абсалютна схематычнымі. Усё разам забяспечыла спектаклю поўны мастацкі правал і наогул дыскрэдытавала мюзікл як жанр. Гэткімі ж напаўудалымі, схематычнымі, сталі музычныя камедыі “Бабін бунт” (пастаўлены Ісаевым разам з А. Грыненка) і “Нябесны ціхаход” (рэжысёр Л. Дзяменцьева) – пастаноўкі 2009 года. Спектаклі прадэманстравалі горшыя прыклады савецкай стылістыкі.\nДа творчых удач калектыва можна было аднесці хіба толькі мюзікл для дзяцей і дарослых “Прыгоды брэменскіх музыкантаў” (2007, пастаноўка А. Грыненка), які працягнуў лінію “Бураціна.by”, а таксама ажыццёўленае ёю ж узнаўленне мюзікла “Шклянка вады” (2007). Але самай скрушнай з’явай былі нават не правальныя пастаноўкі, а атмасфера затхласці, душнасці, застою, непрыманне любой крытыкі, якія панавалі ў тэатры ў тыя гады.\nНа пачатку 2010 года ў Музычным адбыліся доўгачаканыя змены. Пасля сыходу Ісаева новым дырэктарам стаў Аляксандр Пятровіч, які быў вопытным менеджарам і раней працаваў галоўным адміністратарам Нацыянальнага тэатра оперы. Першыя крокі ажыццяўляла калектыўнае кіраўніцтва. На пачатку ліпеня 2010 года пасаду мастацкага кіраўніка тэатра заняў вядомы педагог Адам Мурзіч, які больш за 30 гадоў з’яўляўся загадчыкам вакальнага аддзялення Мінскага музычнага вучылішча імя М. Глінкі. Галоўным балетмайстрам стаў вядомы танцоўшчык, народны артыст Беларусі Уладзімір Іваноў, галоўным рэжысёрам – Сусана Цырук, галоўным дырыжорам – Алег Лясун. Галоўным хормайстрам засталася Святлана Пятрова. Так склалася каманда, якая паставіла мэту вярнуць тэатр на былыя вышыні. Паколькі вынікі іх працы з’яўляюцца не гісторыяй, а сённяшнім днём Музычнага тэатра, паспрабуем ахарактарызаваць яго развіццё, здабыткі і праблемы ў розных жанравых накірунках.\nУ жанры класічнай аперэты\nУ адрозненні ад іншых жанраў, аперэта мае дакладную дату нараджэння: 5 ліпеня 1855 года французскі кампазітар Жак Афенбах адкрыў на Елісейскіх палях у Парыжы тэатр “Буф-Парыз’ен”. З таго часу аперэта пачала сваё пераможнае шэсце па свеце. На сцэне нашага тэатра яна прадстаўлена досыць разнастайна. Гэта “Ноч у Венецыі” і “Лятучая мыш” І. Штрауса-сына, “Марыца” І. Кальмана і “Вясёлая ўдава” Ф. Легара. Прычым дастаткова паглядзець адзін ці два спектаклі, каб мець уяўленне пра ўсе астатнія, бо ўсе класічныя аперэты існуюць па адных і тых жа законах. Працягласць кожнай звычайна тры гадзіны, яны падзелены на 3 дзеянні. Першае абавязкова заканчаецца аптымістычна, другое мае драматычнае гучанне, але ў трэцім героі, вядома ж, зноў сустрэнуцца, каб больш не разлучацца. Кульмінацыяй спектакля будзе пышны баль, на якім пакажуць устаўны харэграфічны нумар.\nГледачы, якія ўпершыню трапляюць на спектаклі, пастаўленыя ў жанры аперэты, захапляюцца іх пышнасцю, маляўнічасцю сцэнаграфіі і напалам пачуццяў, што выпраменьваюць вядучыя выканаўцы: Маргарыта Александровіч і Лідзія Кузьміцкая (“гераіні”), Антон Заянчоўскі (“герой”), Леся Лют і Ала Лукашэвіч (“субрэткі”), Дзмітрый Якубовіч, Дзяніс Нямцоў, Віктар Цыркуновіч (“прасцякі”), камічныя немаладыя выканаўцы (Аляксей Кузьмін, Васіль Сердзюкоў). Але сапраўдныя знаўцы і прыхільнікі Музычнага тэатра справядліва заўважаць, што некаторыя са спектакляў састарэлі як маральна, так і ў мастацкім плане. У іх знасіліся дэкарацыі і касцюмы. Бо названыя аперэты ідуць на сцэне тэатра вось ужо некалькі дзесяцігоддзяў: “Лятучая мыш” пастаўлена ў 1981-м (узнаўленне ў 2001-м), “Ноч у Венецыі” – у 1983-м, “Марыца” – у 1992-м, “Вясёлая ўдава” – у 1995-м.\nВа ўсіх класічных аперэтах шчасцю галоўных герояў заміналі лёс або правілы вышэйшага свету. Зразумела, арыстакраты ахвотна наведвалі закуліссе, кабарэ і вар’етэ, але ніколі не пагадзіліся б пусціць іх прадстаўнікоў у свае сем’і. У савецкія часы пастаноўшчыкі любілі рабіць акцэнт на саслоўнасці, на непераадольнай дыстанцыі паміж элітай і “працаўнікамі сцэны”. Адсутнасць новых павеваў раней ці пазней пераўтвараецца ў архаіку. Але сюжэты класічных твораў вечныя і актуальныя заўсёды. Толькі распавядаць іх трэба так, каб у гледача склалася ўражанне асабістай прысутнасці ў гэтай гісторыі, каб ён бачыў у героях або сваіх сучаснікаў, або асоб, якіх хвалююць тыя ж праблемы, што і яго. У новай “Сільве” гэта атрымалася цудоўна.\nДзве пары з трох (бацькі і сябры) адышлі на другі план. У цэнтры апынуліся менавіта галоўныя героі. І акцэнт зроблены на тым, што яны самі павінны вырашаць уласны лёс. Нельга забываць і пра жаданне дзяўчыны працягваць тэатральную кар’еру (хоць Эдвін марыць, каб яго будучая жонка пакінула сцэну). Чым не аналогія з сучаснасцю? Акрамя таго тры дзеі трансфармаваліся ў дзве, зніклі ўстаўныя нумары, у выніку чаго сюжэт набыў лёгкасць і дынамізм. Пра спектакль можна спрачацца, згаджацца ці не прымаць рэжысёрскае прачытанне. Але для тых, хто імкнецца адкрываць для сябе новыя далягляды, пастаноўка стала сапраўдным адкрыццём у жанры аперэты.\nЧым адметныя брадвейскія мюзіклы? Па трапным выразе знакамітага музыказнаўцы Марка Янкоўскага, “муза заходняй аперэты прыкметна пастарэла ў Парыжы, пасля амаладзілася ў Вене, а зараз, здаецца, шукае сакрэт трэцяй маладосці на нью-йорскім Брадвеі”. Можна ўпэўнена сказаць, што брадвейскія мюзіклы істотна паўплывалі на рэпертуар музычных тэатраў па ўсім свеце.\nТак, яны ставіліся на сцэне Музычнага і раней: «Хэло, Долі!» Джэры Германа (1992) і «Цалуй мяне, Кэт!» Кола Портэра (1998). Але найбольшыя спадзяванні тэатральная грамадскасць звязвала з першымі спробамі выпускнікоў эксперыментальнага курса Б. Уторава, якія вучыліся ў Беларускай акадэміі мастацтваў (рэжысёр Анастасія Грыненка, салісты Ілона Казакевіч, Кацярына Дзегцярова, Дзмітрый Якубовіч i Аляксей Грыненка).\nЦікава, што ў час дырэктарства А. Ісаева вучні Уторава ажыццяўлялі свае творчыя пошукі на самых розных пляцоўках, але толькі не дома. Цягам апошняга дзесяцігоддзя імі былі паказаны мюзікл «Мэры Попінс збірае сяброў» Р. i Р. Шэрманаў у малой зале Палаца Рэспублікі, «Папялушка» Р. Роджэрса ў канцэртнай зале «Мінск», рэвю «Прывітанне, Брадвей!» на сцэне Белдзяржфілармоніі (рэжысёр усіх пастановак – А. Грыненка). Амерыканскія павевы досыць доўга былі незапатрабаваныя ў Музычным. І толькі пасля апошняй змены кіраўніцтва нечакана высветлілася банальная ісціна: без амерыканскіх мюзіклаў, якія ставяцца па ўсім свеце і патрабуюць ад выканаўцаў высокай тэхнікі – спеўнай, танцавальнай, размоўнай, творчае жыццё калектыву будзе абмежаваным і няпоўным.\nЧым жа адметны мюзікл? Для яго характэрныя вострыя драматычныя калізіі, вялікая дынамічнасць дзеяння, разнастайнасць музычна-песенных форм. Даследчыкі лічаць, што вытокі мюзікла – у такіх жанрах, як рэвю, мюзік-хол, шоу, а сам ён з’яўляецца адной з разнавіднасцей рок-оперы. Мюзікл – вядучы камерцыйны накірунак на лонданскіх і нью-ёркскіх сцэнах, які моцна ўплывае на развіццё сусветнай забаўляльнай культуры. Да найбольш папулярных твораў гэтай плыні належаць мюзіклы Э. Л. Уэбера «Cats» («Коткі») і «Phantom of the Opera» («Фантом оперы»). Лонданская прэм’ера першага адбылася амаль 30 гадоў таму, першы паказ другога – больш за 20 гадоў таму. Невыпадкова з таго часу яны не сыходзяць з вядучых сцэн свету.\nЗ апошніх прэм’ер Музычнага да названага накірунку пакуль можна аднесці толькі рэвю “Аднойчы ў Чыкага” (аўтар лібрэта і рэжысёр-пастаноўшчык С.Цырук). Нягледзячы на пэўныя спрэчныя моманты, яна прадэманстравала высокі ўзровень прафесіяналізму. “Аднойчы ў Чыкага” сапраўды трымае глядацкую ўвагу. Паміж музычнымі фрагментамі рэвю нельга знайсці прыкметных швоў. Дзеянне ўспрымаецца на адным дыханні. Дыялогі змяняюцца музычнымі нумарамі, прычым ніводны з іх не выглядае як устаўны і дывертысментны нумар.\nУ тым выпадку, калі музычны тэатр пэўнай краіны некаторы час існаваў адасоблена ад еўрапейскіх або амерыканскіх традыцый, ён вымушаны праходзіць шлях паўтарэння і засваення дасягненняў сусветнай музыкі. Толькі тады тэатр можа зрабіцца паўнавартасным. Пастаноўка «Аднойчы ў Чыкага» далучыла нашага гледача да лепшых прыкладаў сусветнага мюзікла, амаль незнаёмага айчыннай публіцы. У любым выпадку, гэта толькі першыя крокі ў засваенні брадвейскай спадчыны.\n“Папса” і савецкае рэтра\nПасля сыходу з тэатра А. Ісаева існавала спадзяванне, што яго спектаклі сыдуць разам з ім. І сапраўды, у рэпертуары цяпер застаецца толькі “Бабін бунт”. (Што датычыцца відовішчнай рок-оперы “Юнона і Авось” А.Рыбнікава, якая таксама захоўваецца ў рэпертуары, дык пастаноўка вельмі нагадвае маскоўскую версію “Ленкома”, каб можна было казаць пра творчую самастойнасць рэжысёра). Але нечакана высветлілася, што “музкамедыйная” аснова дужа трывалая і заўсёды жывая: на сцэне тэатра з’явілася некалькі пастановак, якія цалкам адпавядаюць такой традыцыі.\nДа катэгорыі “савецкага рэтра” могуць быць аднесены дзве камедыі. “Аршын мал Алан” быў напісаны на пачатку ХХ стагоддзя азербайджанскім кампазітарам У. Ганджыбекавым. У аснове сюжэта – гісторыя купца Аскера, які жадае ўзяць шлюб з прыгажуняй Гюльчохрай. Паколькі на Усходзе ў той час было прынята выбіраць нявесту, не бачыўшы яе, юнак пераапранаецца ў вопратку гандляра і такім чынам трапляе ў дом да дзяўчыны. На вялікі жаль, адзіным элементам спектакля, вартым увагі, стала прыгожая музыка. Усё астатняе не вытрымлівае ніякай крытыкі. Прымітыўны сюжэт з прадказальнымі і прамалінейнымі хадамі. Статычнасць. Слабы тэкст лібрэта, які не змяшчаў ніводнага патэнцыйнага “хіта”. Замест гледачам прапаноўваліся такія “бессмяротныя” радкі, як “ох ты моя дорогая, ох ты моя золотая”, “мой цветочек, ой, спелый персик, ой”. Выклікае пытанне і актуальнасць спектакля. Выбар нявесты не па сваёй волі практыкаваўся ў Беларусі ў лепшым выпадку ў часы прыгоннага права (150 гадоў таму). Застаецца толькі пашкадаваць, што менавіта “Аршын мал Алан” прадстаўляў тэатр на I Нацыянальнай тэатральнай прэміі. Мяркую, у гледачоў і крытыкаў пасля прагляду засталося не лепшае ўражанне пра калектыў.\nАкрамя таго, да катэгорыі “рэтра” можна часткова аднесці спектакль “Мая жонка – ілгуння”. Ён з поспехам ішоў на сцэне тэатра яшчэ ў савецкі час. Але новая пастаноўка рэжысёра Г. Галкоўскай не пераканала гледачоў у неабходнасці вяртання “Ілгунні”.\nГоршым прыкладам “музкамедыйнасці” стаў мюзікл “Блакітная камея”. Напісаны расійскім кампазітарам-песеннікам К. Брэйтбургам, ён ужо ставіўся ў Башкірыі і Краснаярску. Пасля гэты “шэдэўр” дабраўся да Мінска. Асновай сюжэта “Блакітнай камеі” сталі падзеі другой паловы ХVІІІ стагоддзя, якія адбываліся ў Расійскай імперыі, калі падчас кіравання імператрыцы Кацярыны ІІ за мяжой з’явілася княжна Тараканава… На маю думку, спектакль стаў горшым прадуктам Музычнага тэатра за апошнія сезоны. Музыка характарызавалася стракатасцю, імклівымі пераходамі ад лірыкі да шансона, ад вальса да хіп-хопа. Сцэнограф Г. Бялоў сваімі моцнымі ляпістымі мазкамі наблізіў сцэнаграфію спектакля да апошніх дасягненняў народных майстроў з правінцыйных дамоў культуры. А сама пастаноўка ўяўляла сабой горшыя ўзоры папсовай культуры на акадэмічнай сцэне.\nАдрасаваныя дзіцячай аўдыторыі\nНа cцэне тэатра на працягу яго гісторыі перыядычна ставіліся дзіцячыя спектаклі. У першай палове 1990-х гадоў паспяхова працаваў Дзіцячы музычны тэатр “Казка”. Сучасны этап у пастаноўцы дзіцячых спектакляў звязаны з асобай рэжысёра Анастасіі Грыненка, якая паставіла ў тэатры мюзіклы “Айбаліт-2002” І.Левіна, “Бураціна.by” і “Чырвоны каптурок. Пакаленне next”А. Рыбнікава, “Прыгоды брэменскіх музыкантаў” Г. Гладкова. У 2000-я гады ва ўмовах відавочнага крызісу Музычнага тэатра менавіта працы Грыненкі зрабіліся візітнай карткай калектыву.\nУ стварэнні спектакляў удзельнічала адна і тая ж каманда: аранжыроўшчык Леў Карпенка (у “Каптурку” яго суаўтарам таксама выступіў Уладзімір Ткачэнка), дырыжор Мікалай Макарэвіч, сцэнограф Андрэй Меранкоў, мастак па касцюмах Юлія Бабаева і балетмайстар Дзмітрый Якубовіч.\nГрыненка арыентавалася на класічныя казкі, правераныя часам, якія карыстаюцца заслужанай любоўю не аднаго пакалення маленькіх гледачоў. Ва ўсіх названых спектаклях (акрамя “Айбаліта-2002”) рэжысёр сама пісала лібрэта, дзе адаптавала сюжэт да сучасных рэалій. Напрыклад, у “Бураціна.by” пудзель Артэмон, каб даведацца пра планы Карабаса Барабаса, заходзіць праз ноўтбук на яго асабісты сайт. З ноўтбкам вандруе па лесе і Чырвоны Каптурок і г.д. Такія дасціпныя штрыхі заўжды набліжаюць сюжэт і герояў да цяперашняга гледача.\nПрычынай поспеху спектакляў сталі здольнасць увасобіць казачную атмасферу цуду, а таксама граматная рэжысёрская праца, ідэальна вытрыманы стыль, давер да актрыс-травесці, якім А. Грыненка даручае галоўныя ролі (Ала Лукашэвіч – Бураціна, Ілона Казакевіч – Чырвоны каптурок); не пазбаўленыя абаяльнасці адмоўныя персанажы; лёгкая, ненавязлівая дыдактычнасць. Надзвычай яркай работай аказаўся спектакль “Бураціна.by” (2003). Досыць блізкімі па духу былі і “Прыгоды брэменскіх музыкантаў” (2007).\nЗаўважу, што ў “Чырвоным каптурку”, дзе хапала арыгінальных рашэнняў, быў прыкметны і ўплыў масавай культуры. Гэта ўстаўныя нумары і эпізоды, выкліканыя пэўнай адасобленасцю музычных фрагментаў, штучныя рэплікі і фразы, мільгаценне святла, празмерная стракатасць касцюмаў і перанасычанасць дзеяння, разлічаныя на знешні эфект. Як патлумачыць менавіта такі мастацкі вынік? “Бураціна.by” ставіўся рэжысёрам у атмасферы творчай свабоды, пад уплывам і пры спрыянні свайго настаўніка Б. Уторава. “Чырвоны каптурок” – пасля доўгіх сумесных гадоў працы з Ісаевым, калі трэба было шукаць кампрамісы і захоўваць уласнае творчае крэда. Так, “Чырвоны каптурок” і да гэтага часу з’яўляецца касавым і запатрабаваным спектаклем. Але атрымаўся ён шмат у чым эклектычным: лепшая частка ў ім звязваецца з “музычнай” традыцыяй, больш слабая – з “музкамедыйнай”.\nУ мінулым годзе галоўны рэжысёр Музычнага С. Цырук таксама паспрабавала сябе ў жанры мюзікла для дзяцей і дарослых. Аднак у пастаноўцы “Чароўная лямпа Аладзіна” яна, на жаль, не наблізілася да узроўню сваіх лепшых спектакляў.\nУ рэпертуары трупы маюцца і два спектаклі, арыентаваныя, па сутнасці, на дашкольнікаў. Гаворка пра мюзікл “Залатое кураня”, што ідзе на сцэне чвэрць стагоддзя, і мюзік-фэнтэзі “Чароўны гадзіннік, або Хто выратуе Новы год” (прэм’ера адбылася ў снежні 2011 года – рэжысёр А. Грыненка). Зразумела, у дзіцячых пастаноўках ёсць свае законы. Таму некаторыя павароты сюжэта і агульная драматургія спектакля, якія выклікаюць захапленне ў маленькага гледача, могуць падацца даросламу прасталінейнымі, неабгрунтаванымі і з мастацкага пункту гледжання супярэчлівымі. Застаецца спадзявацца, што гледачы такіх пастановак, калі падрастуць, будуць больш патрабавальнымі да таго, што адбываецца на сцэне.\nКуды рухаецца балет?\nДалейшае развіццё харэаграфічнай трупы – адна з праблем Музычнага тэатра. У яго рэпертуары прадстаўлена класіка пазамінулага (“Жызэль”, “Шахеразада”) і мінулага стагоддзяў (“Кармэн-сюіта” ў харэграфіі А. Алонса і “Шчаўкунок” – В.Вайнонена), сучасныя пастаноўкі (“Мефіста” – прэм’ера новай версіі ў 2010-м, а таксама “12 крэслаў”), існуюць канцэртныя праграмы (“Іспанскія мініяцюры”, “Класіка і сучаснасць”).\nКласічныя пастаноўкі проста неабходныя, каб захаваць належны тэхнічны і артыстычны ўзровень трупы. Адзін з магчымых шляхоў рэалізацыі праблемы – паступовае аднаўленне спектакляў, што ішлі ў 1990-я гады. Праўда дамінаванне ў рэпертуары тэатра аперэт і мюзіклаў, нешматлікасць калектыву яшчэ больш замацоўваюць за балетнай трупай Музычнага ўзровень, які пакуль рана параўноўваць з Нацыянальным тэатрам оперы і балета. Прыкладам такой сітуацыі стаў балет П. Чайкоўскага “Шчаўкунок”. Калісьці ён ішоў на сцэне Музычнага тэатра з купюрамі пад назвай “Зачараваны прынц”. У снежні 2011 года У. Іваноў ажыццявіў новую пастаноўку. У выніку атрымаўся цудоўны касавы спектакль, адрасаваны дзецям. Але па вялікім рахунку ён не з’яўляецца арыгінальнай мастацкай з’явай і наўрад ці яго можна параўноўваць з “Шчаўкунком” у харэаграфіі В. Елізар’ева, што ідзе ў Нацыянальным тэатры оперы і балета.\nБольш лагічнай здаецца лінія на новыя пастаноўкі, эксперыменты, імкненне здзіўляць публіку і замацоўваць у яе свядомасці ўласны, адметны імідж трупы. Сярод такіх пастановак можна назваць балеты “Мефіста” і “12 крэслаў”. Першы з іх з’явіўся безумоўным творчым поспехам Музычнага тэатра і, без перабольшвання, найбольш яркім балетам апошняга дзесяцігоддзя. На маю думку, асноўныя складнікі творчай удачы “Мефіста” – лібрэта Юліі Чурко, музыка Уладзіміра Кандусевіча і харэаграфія Уладзіміра Іванова. Партытура, здаецца, ідэальна створана для ўвасаблення праз пластычныя вобразы – нараджала фантастычнае адчуванне моцнай энергетыкі. Усе складнікі пастаноўкі забяспечылі дакладную драматургію, відовішча, дзе ўдала чаргуюцца лірычныя і драматычныя, сольныя і масавыя сцэны. Спектакль прадэманстраваў бясспрэчны мастацкі густ, гуманістычнасць погляду на чалавека, і тады аказалася, што старую легенду пра Фауста і Мефістофеля можна прачытаць па-сучаснаму. Такія спектаклі могуць і павінны станавіцца візітоўкай сучаснага айчыннага мастацтва, трапляць на прэстыжныя міжнародныя харэаграфічныя фестывалі.\nБалет “12 крэслаў” (на музыку Г. Гладкова), быў пастаўлены творчым дуэтам: Д.Якубовіч выступіў у якасці харэографа, А. Грыненка – рэжысёра. Яны прапанавалі ўласнае прачытанне спектакля. Яго дзеянне адбываецца ў канкрэтны гістарычны перыяд: у другую палову 1920-х гадоў, у эпоху НЭПа, калі ў грамадстве адбывалася сутыкненне масавай і асабістай свядомасці. Галоўнай ідэяй пастаноўкі сталі ўзаемаадносіны паміж чалавечай індывідуальнасцю і дзяржавай. Стваральнікаў “12 крэслаў” цікавіў, паводле слоў рэжысёра, «новы тып асобы – “чалавек-вінцік” у велізарным дзяржаўным механізме». Менавіта таму вандроўкі Астапа Бэндэра (Артур Іваноў) і Кісы Варабьянінава (Віталь Краснаглазаў) з’яўляліся не толькі банальным пошукам скарбаў, схаваных у крэслах. Бэндэр паказаны, акрамя таго, і арыгінальным, творчым чалавекам, чые думкі і ідэі не знаходзяць водгуку і разумення ў тагачасным грамадстве.\nД. Якубовіч, для якога “12 крэслаў” сталі дэбютам у якасці харэаографа цэлага спектакля, падзяліў балет на дванаццаць сцэн. Такая пабудова выконвае адначасова некалькі функцый. Па-першае, развівае сюжэт, калі глядач паслядоўна знаёміцца са знакамітымі героямі рамана (мадам Грыцацуевай, Элачкай Шчукінай, студэнтамі Колькам і Лізай, мастаком Ізнурэнкавым), у якіх знаходзяцца крэслы. Па-другое, рознахарактарныя сцэны яднаюцца эксцэнтрычнасцю агульнай дзеі, даюць выканаўцам магчымасць выявіць іх уласны стыль. Здавалася б, гэта праява характараў дзейных асоб. Але тэатралы з асалодай сустракаюць у харэаграфіі прамыя адсылкі на стылістыку і харэаграфію часу, калі адбываецца дзеянне балета. Больш за тое, “12 крэслаў” успрымаюцца як вяртанне да эксперыментаў знакамітых расійскіх балетмайстраў Л. Якабсона і К. Галейзоўскага.\nЧаму ж поспех абодвух балетаў пакуль не знайшоў працягу? “Мефіста” быў пастаўлены на пэўных выканаўцаў, якія здолелі ўвасобіць складаную харэаграфію і шматпланавыя вобразы. Гаворка ідзе пра В. Краснаглазава, Р. Івакіры і Р. Крукоўскага. Аднак са ўзгаданай тройкі ў трупе застаўся толькі першы саліст. З’ехаў у іншую краіну дуэт – давялося часова адмовіцца ад “Мефіста”. Галоўныя ролі проста няма каму танцаваць, маладыя танцоўшчыкі яшчэ не дасягнулі ўзроўню былых прэм’ераў. Таму харэографы (Д. Якубовіч у “12 крэслах”, У.Іваноў у “Шчаўкунку”) вымушаны сачыняць пластычны малюнак, улічваючы магчымасці трупы.\nРазмовы пра крызіс у беларускай харэаграфіі ідуць ужо не першы год. Вядома, ён не спрыяе развіццю нашых акадэмічных калектываў. Застаецца спадзявацца, што праблемы будуць пераадолены, і балетная трупа Музычнага раней ці пазней дачакаецца новага росквіту.\nЗ чаго складаецца “Калейдаскоп”?\nНовыя праекты, ажыццёўленыя на сцэне за апошнія некалькі сезонаў, адлюстравалі самыя розныя музычныя накірункі. Тут зварот да праверанай класікі: праект “Чароўны свет аперэты” і гала-канцэрт “Казкі венскага лесу” (з твораў І. Кальмана, Ф. Легара, І. Штрауса). Увагу да рэпертуару для дзяцей адлюстраваў праект “Энцін-шоу”, цалкам складзены з твораў, напісаных расійскім паэтам Юрыем Энціным. “Музычныя вечары з Аляксандрам Анісімавым” прадэманстравалі намер пашырыць прастору тэатра і аўдыторыю наведвальнікаў праз увагу да класічнай музыкі. Да рознай катэгорыі слухачоў звернуты Вечары класічнага і старадаўняга рамансу, мюзік-шоў “Summertime” і “Мелодыі неапалітанскага кварталу”.\nАсабліва адметнай, на маю думку, зрабілася праграма “Музычны калейдаскоп”, якая прэзентавала здабыткі беларускіх кампазітараў (песні, урыўкі з опер і фрагменты сімфанічнай музыкі). Прычым з вуснаў салістаў тэатра гучала беларуская мова. Парадокс, але ў савецкія часы выхадцы з іншых рэгіёнаў СССР цудоўна ўвасаблялі нацыянальныя характары ў музычных камедыях “Паўлінка” Ю. Семенякі, “Несцерка” і “Судны час” Р. Суруса. У апошні час беларускія салісты выконвалі цалкам “інтэрнацыянальны” рэпертуар. Нацыянальных твораў няшмат – “Шклянка вады” і “Мефіста” У. Кандрусевіча, а таксама “Чароўны гадзіннік, або Хто выратуе Новы год” А. Атрашкевіч.\nУважлівы наведвальнік Музычнага тэатру звярнуў ўвагу, што кожная канцэртная праграма прэзентавала пэўны накірунак і адрасавалася мэтавай аўдыторыі. Большасць з іх былі зроблены па-майстэрску, адпавядалі высокім крытэрыям. Таму шкада, што часцей за ўсе яны паказваюцца толькі адзін раз. А ў той жа час глядач вымушаны ацэньваць узровень трупы па рэпертуары, які не заўсёды адпавядае сучасным тэндэнцыям і стылю.\nКуды ідзеш, Музычны?\nАкрэсліўшы развіццё калектыву ў розных жанравых накірунках, паспрабуем звярнуцца да агульных праблем. Так, яго кіраўніцтва абвясціла высакародны намер будаваць паўнавартасны Музычны тэатр. Аднак увасабленне такой праграмы на практыцы пакуль сутыкаецца з пэўнымі цяжкасцямі.\nПа-першае, далёка не ўсе пастаноўкі сталі бясспрэчным мастацкім поспехам. Статусу акадэмічнага Музычнага тэатра, безумоўна, адпавядаюць “Мефіста”, “Сільва”, “Аднойчы ў Чыкага”, “12 крэслаў”. Некаторыя іншыя могуць лічыцца адносна прымальнымі. Аднак такія пастаноўкі, як “Аршын мал Алан”, “Блакітная камея”, “Чароўная лямпа Аладзіна”, на маю думку, рэзка зніжаюць агульную планку.\nПа-другое, статус Музычнага тэатра прадугледжвае адпаведны ўзровень аркестра і салістаў. Зразумела, ідэальнага не існуе. Тым не менш у кулуарах час ад часу гучаць нараканні з вуснаў музыказнаўцаў.\nСтатус Музычнага тэатра таксама прадугледжвае пастаноўку опер. Што датычыцца гэтага жанру, дык з 2000 года на сцэне тэатра ідзе камічная опера Ціхана Хрэннікава “Даратэя” (пастаноўка Б. Лагоды). У ліпені 2011 года адбылася прэм’ера спектакля ў тым жа жанры. Гаворка ідзе пра “Званочак, або вясельная ноч аптэкара” Г. Даніцэці (пастаноўка Г. Маторнай). Аднак апошні спектакль паказаў, што нягледзячы на арыгінальнае рэжысёрскае прачытанне, салісты пакуль не адчуваюць сябе дастаткова свабодна ў жанры.\nКалі паспрабаваць абагуліць дасягненні і праблемы тэатра, мяркую, на яго сцэне па-ранейшаму сутыкаюцца і суіснуюць традыцыі музычная і музкамедыйная. Першая звязана з высокім выканальніцкім узроўнем, мастацкім густам, жанравай разнапланавасцю, арыгінальнай інтэрпрэтацыяй партытур. Другая – з савецкім “рэтра” і сучаснай масавай культурай, з павярхоўным або стандартным прачытаннем сюжэта і музыкі. Хто акажацца пераможцам? Ад гэтага залежыць далейшае развіццё ўсяго калектыву. Хочацца верыць, што трупа Музычнага тэатра здолее ажыццявіць свае планы і пабудаваць еўрапейскі тэатр еўрапейскай краіны.


Падстанцыю 110 кВ «Дуброва» пабудуюць на Гродзеншчыне | zviazda.by\nПадстанцыю 110 кВ «Дуброва» пабудуюць на Гродзеншчыне\nБуйны міжнародны праект па будаўніцтве падстанцыі будзе рэалізаваны ў Свіслацкім раёне сіламі спецыялістаў Гроднаэнерга і славенскай кампаніі Rico d.o.o., якая стала генпадрадчыкам. Аб’ект будзе гатовы праз 14,5 месяца: з верасня 2022-га па лістапад 2023-га плануюць выканаць будаўніча-мантажныя работы, а высокавольтную лінію (ВЛ) 110 кВ — за 10 месяцаў. Пакуль на Гроднаэнерга паступаюць на ўзгадненне тэхнічныя параметры абсталявання для ўключэння гэтай інфармацыі ў будаўнічы праект.\nЯк паведамляюць энергетыкі, падстанцыя мусіць забяспечваць электразабеспячэнне аб’ектаў, якія змяшчаюцца ў свабоднай эканамічнай зоне «Гроднаінвест». Плошча, на якой плануюць рэалізаваць шэраг бізнес-праектаў, — звыш 420 гектараў.\nНа праектуемай падстанцыі прадугледжана ўстаноўка двух трансфарматараў 110/10 кВ з расшчэпленай абмоткай ніжэйшага напружання. Магутнасць кожнага трансфарматара, які аснашчаецца прыладамі РПН, — 63 МВА. Падстанцыя будзе сілкавацца па адной паветранай і дзвюм кабельна-паветраным лініям 110 кВ.\nПры распрацоўцы праекта ўлічвалася таксама будаўніцтва дзвюх ВЛ 110 кВ ад падстанцыі 330 кВ «Рось» да праектуемай падстанцыі 110 кВ «Дуброва» і будаўніцтва атпайкі ад існуючай высокавольтнай лініі 110 кВ «Свіслач-Грыцэвічы» да падстанцыі «Дуброва».\nУ падстанцыі 330 кВ «Рось» прадугледжана ўстаноўка пераходных кабельных апор для падключэння кабельнай устаўкі, паведамляюць гродзенскія энергетыкі. Участак ВЛ 110 кВ № 1, які ствараецца па трасе існуючай высокавольтнай лініі 110 кВ «Рось-Вярэйкі», робіцца ў двухсцэпным выкананні, як і атпайка на ПС «Дуброва». Паколькі існуючыя і непрацуючыя ВЛ 220 кВ «Рось-Беласток» (Польшча) і ВЛ 220 кВ «Рось-Гродна Паўднёвая» будуць дэманціравацца, частка іх трас выкарыстоўваецца для праектуемых падстанцый.\nЭфект ад праекта «Горкі — здаровы горад» адчула дзве трэці насельніцтва рэгіена\nПраект «Глыбінкай жыве Беларусь» — з павагай да старажылаў раёна\nБудучыня планеты — у нашых руках!


У выпрабаваннях адчуваць слодыч — Газета «Вместе!»\nРубрики : Блоги, Новости.\nОпубликовано: Пятница, Август 10\nРаней я пужалася тых выпадкаў, калі са мной нешта здаралася, – хваробы, страты банкаўскіх картак або раптоўнае пашкоджанне файла з магістарскай дысертацыяй за суткі да яе здачы… Я заўжды шукала адказ на пытанне: чаму так адбываецца? І праз тое, што са мной часта здараліся невясёлыя прыгоды, я стала думаць, што нешта са мной не так.\nЧым больш я так лічыла, тым больш намагалася рабіць добрыя ўчынкі, думаючы, што бед і прыгод у маім жыцці стане менш. Толькі менш іх не станавілася. Тады да мяне прыйшла зусім іншая думка: беды якраз і прыходзяць у маё жыццё таму, што я намагаюся рабіць нешта добрае для іншых. А я праз тое, што пазіцыянавала сябе ахвярай у гэтым жыцці, прайгравала ў жыццёвых бойках.\nПросты і паказальны прыклад, які пацвярджае гэтую думку, здарыўся са мной пару тыдняў таму. Я ехала ў камандзіроўку, каб разабрацца з лістом, які трапіў да нас у рэдакцыю, і падчас дарогі атрымала «па галаве» ў прамым і пераносным сэнсе гэтага слова. Не, мяне ніхто не пабіў. Проста так склаліся абставіны, што пабілася я сама. У выніку – сатрасенне мозгу і шпіталізацыя.\nЗвычайна, калі нешта здараецца, то задаеш сабе пытанне «За што?». Я ўжо навучылася адмаўляцца ад такіх думак і пытаць адразу «Для чаго?». Цікава, што людзі пасля рэанімацыі, якія ляжалі ў маім аддзяленні, таксама не запытвалі «Чаму і за што?». Дастаць з рэанімацыі – гэта дастаць з таго свету. Усе тыя людзі, з кім я кантактавала, задавалі сабе адно і тое ж пытанне: «Дзеля чаго мне далі другі шанс?»\nУ адной з камандзіровак я пазнаёмілася з цудоўнай і шчырай жанчынай, якая мае трое дарослых дзяцей. Так атрымалася, што ўсе яны маюць інваліднасць. Жанчына казала, што лю-дзі навокал дакаралі і разважалі над яе магчымымі кепскімі ўчынкамі, за якія ёй магло быць дадзена такое пакаранне. І прайшло нямала часу перад тым, як яна прыняла сябе і зразумела, што гэтыя абставіны ў яе жыцці ніякім чынам не звязаны.\nНа самой справе, калі ты робіш добры ўчынак, то мусіш быць гатовым за яго заплаціць. Гэта ісціна, якую чамусьці далёка не ўсе гатовы прыняць. Навучыцца адчуваць слодыч, калі прыходзіць час расплаты за добрыя ўчынкі, – гэта майстэрства. Не расчаравацца і працягваць рабіць выбар у бок дабра – гэта геройства.\nКалі жыццё нам дае чарговы крыж, мы не мусім пужацца. Бо нашыя крыжы найперш патрэбны нам. Крыж для таго і крыж, каб нас вучыць, напаўняць, асвячаць і ўзмацняць.\nКалі я ўсвядоміла гэта і прыняла сябе, то прыйшла слодыч. Выпрабаванняў менш не стала. Але аднекуль з’явілася сіла, каб я магла гэтыя выпрабаванні больш годна праходзіць. Калі перастаеш лічыць сябе ахвярай, а вучышся годна прымаць расплату за свае ўчынкі, тады і свет бачыцца іншымі вачыма. Бо кожнае выпрабаванне, як і пераплаўка металу, робіць тваё сэрца больш шырокім і мяккім. Таму, калі ты зараз церпіш па нейкай прычыне, усміхніся, бо гэта азначае толькі тое, што ты ўсё робіш правільна.


Падарункавы сертыфікат на мерапрыемствы XXXI Міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску»\n«Славянскі базар у Віцебску» падрыхтаваў падарункі, якім заўсёды рады сапраўдныя прыхільнікі.\nВерхнядзвінская бібліятэка за творчыя дасягненні стала лепшай у Віцебскай вобласці\nМузейны пакой вясковага побыту, паэтычныя зборнікі землякоў, вялікая краязнаўчая база, удзел у культурным жыцці рэгіёна - гэтыя і іншыя напрацоўкі далі магчымасць работнікам Верхнядзвінскай цэнтральнай раённай бібліятэкі (ЦРБ) вывесці ўстанову культуры ў лідары ў сваёй сферы ў Віцебскай вобласці. Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведамілі ў Верхнядзвінскім райвыканкаме.\nПраект новай Канстытуцыі Беларусі абмеркавалі ў Глыбоцкай ЦРБ\nМаючую адбыцца грамадска-палітычную падзею абмеркавалі з калектывам Глыбоцкай ЦРБ. Сустрэчу правёў старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Беларусі Уладзімір Андрэйчанка. Спікер ніжняй палаты парламента распавёў, што ў выпадку адабрэння беларусамі праекта Канстытуцыі, на працягу года прымуць Закон "Аб Усебеларускім народным сходзе", а на працягу двух гадоў трэба будзе ўнесці змяненні ў 20 кодэксаў і 60 законаў.\nДэлегацыя з Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта наведала Палац Незалежнасці\n2 лютага супрацоўнікі, выкладчыкі і студэнты Віцебскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта наведалі з экскурсіяй Палац Незалежнасці.\nЭксперт у лекцыі раскажа аб надпісах у полацкай царкве\nНацыянальная бібліятэка Беларусі (НББ) прадаўжае цыкл "Крыніцы гістарычнай памяці" ў фармаце сустрэч з вядомымі вучонымі. 2 лютага ў зале адукацыйных тэхналогій і ў YouTube дацэнт кафедры дапаможных гістарычных дысцыплін і методыкі выкладання гісторыі БДПУ імя Максіма Танка, кандыдат гістарычных навук, эпіграфіст Іна Калечыц выступіць з лекцыяй "Графіці Полацкай Спаса-Праабражэнскай царквы", паведамляе БЕЛТА.\nУ праекце «Полацкі рубеж» будзе ўдзельнічаць 23 школьных атрада\nСёння ў Полацкім раёне стартуе маштабны рэгіянальны гісторыка-адукацыйны праект "Полацкі рубеж". Аб гэтым карэспандэнту БЕЛТА паведамілі ў Полацкім райвыканкаме.\nПрыналежныя Віцебскай вобласці акцыі 30 прадпрыемстваў прапануюцца для продажу на аўкцыёнах альбо па конкурсе ў 2022 годзе, паведамілі карэспандэнту БЕЛТА ў камітэце "Віцебскаблмаёмасць".\nСтартаваў продаж сертыфікатаў на «Славянскі базар»\nПачаўся продаж сертыфікатаў на "Славянскі базар у Віцебску", паведамілі БЕЛТА ў дырэкцыі форуму.


Беларусь і Турцыя маюць вялікі патэнцыял для павелічэння тавараабароту\nБеларусь і Турцыя маюць вялікі патэнцыял для павелічэння тавараабароту. Аб гэтым заявіў Першы намеснік Прэм'ер-міністра Беларусі Уладзімір Сямашка на сустрэчы з турэцкай дэлегацыяй, якую ўзначальвае дзяржсакратар па знешняму гандлю Тунджэр Каялар. "За 5 гадоў наш тавараабарот павялічыўся у 4 разы, але гэтая лiчба адносная. Зо 2007 год ён склаў $260 млн., гэта вельмі мала для такіх краін, як Беларусь і Турцыя", - падкрэсліў першы віцэ-прэм'ер. "З другога боку, у краін ёсць вялікі патэнцыял для таго, каб павялічыць аб'ём тавараабароту ў разы літаральна на працягу 2-3 гадоў.\nЦяпер настаў той спрыяльны перыяд, калі мы можам гэта зрабіць сапраўды хутка і эфектыўна", - адзначыў Уладзімір Сямашка.\nУладзімір Сямашка таксама паведаміў, што эканоміка Беларусі развіваецца актыўна. Апошнія 4 гады ВУП павялічваўся ў сярэднім на 9,7 працэнта, у гэтым годзе прырост складзе 10,4 працэнта. Тэмп росту ВУП на ўзроўні 110-111 працэнтаў плануецца захаваць і ў бліжэйшыя гады. Сярэдні тэмп росту інвестыцый у асноўны капітал захоўваецца на ўзроўні 125 працэнтаў штогод.\n"Такія тэмпы эканамічнага развіцця сведчаць аб тым, што эканоміка Беларусі вельмі ўспрымальная для павелічэння тавараабароту, паступлення інвестыцыйнага капіталу", - сказаў першы віцэ-прэм'ер. Ён таксама адзначыў актыўнасць турэцкіх бізнесменаў і паведаміў аб тым, што цяпер у стадыі распрацоўкі знаходзяцца па меншай меры 4 беларуска-турэцкія інвестыцыйныя праекты.\nАб'ём беларуска-турэцкага тавараабароту за 2007 год склаў $206,8 млн. і павялічыўся ў параўнанні з 2006 годам на 35 працэнтаў. Экспарт вырас на 75,3 працэнта, імпарт - на 21,4 працэнта. У 2008 годзе ўпершыню за апошнія 5 гадоў Беларусь выйшла на ўстойлівае дадатнае сальда ў гандлі з Турцыяй, якое склала па выніках студзеня-красавіка $17,2 млн. (за аналагічны перыяд 2007 года сальда было адмоўнае - $12,7 млн.). Да 90 працэнтаў беларускага экспарту ў Турцыю складаюць стальныя загатоўкі, калійныя ўгнаенні, ільняныя тканіны, сінтэтычныя і штучныя ніці, сінтэтычныя валокны.\nУ Беларусі на 1 студзеня 2008 года было зарэгістравана 27 прадпрыемстваў з удзелам турэцкага капіталу, у тым ліку 4 сумесныя кампаніі і 23 замежныя.


Жыхары Мінска змогуць будаваць жыллё з дзяржпадтрымкай ва ўсіх гарадах-спадарожніках\nПрыярытэтны напрамак гэтага года - Смалявічы, дзе павінны пабудаваць 30 тыс. м2. Такім чынам кватэры атрымаюць амаль паўтысячы сем'яў.\nТаксама цікавасць уяўляе мікрараён Сокал, ён размешчаны недалёка ад аэрапорта. Тут пабудуюць квартал для шматдзетных сем'яў. Першая і другая чэргі - па 80 катэджаў. Ужо сфарміраваны інжынерныя сеткі і дарогі, развіваецца і сацыяльная інфраструктура. У планах будаўніцтва яшчэ адной школы і дзіцячых садкоў.\nУ тым ліку адразу некалькі дамоў для жыхароў сталіцы сёлета пабудуюць у гарадах-спадарожніках - Дзяржынску і Лагойску. Усяго ў планах у Мінскай вобласці за гэты год узвесці 1 120 000 м2 жылля.\n17.01.2020\t| Источник Паводле інфармацыі tvr.by


Сярэдняі заробак у Беларусі ў студзені знізіўся амаль на 10% - БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСярэдняі заробак у Беларусі ў студзені знізіўся амаль на 10%\nЗгодна са звесткамі Нацыянальнага статыстычнага камітэта, сярэдняя намінальная налічаны заробак у студзені 2020 года склаў 1.118,1 рубля і знізіўся ў параўнанні са снежнем 2019 года на 120,6 рубля, або на 9,7%.\nЯк паведамляе Белстат, рэальная зарплата (з улікам дынамікі спажывецкіх цэн на тавары і паслугі) у студзені 2020 года ў параўнанні са студзенем 2019-га павялічыўся на 7,9%.\nНайбольшая сярэднямесячная налічаны заробак работнікаў традыцыйна быў у Менску — 1.589,9 рубля, найменшы — у Магілёўскай вобласці (920,4). У Берасцейскай вобласці сярэдні заробак склаў 949,9 рубля, у Віцебскай — 947, Гомельскай — 991, Гарадзенскай — 947,1 рубля, Менскай — 1.109,4 рубля.\nСамую вялікі заробак па-ранейшаму атрымліваюць IT-спецыялісты: у студзені 2020 года ён склаў 4.766,8 рубля. Самая маленькі заробак быў у цырульнікаў — 546,2 рубля. Такім чынам, разрыў склаў 8,7 разу.\nУ катэгорыю найбольш высокааплатных уваходзяць: работнікі паветранага транспарту — іх сярэдні заробак у студзені 2020 года склаў 2.969,7 рубля (у тым ліку работнікаў пасажырскага транспарту — 3.131,4 рубля, грузавога — 1.405,4 рубля); фінансісты і страхоўшчыкі — 2.044; работнікі нафтаперапрацоўкі — 1.967,7; горназдабыўной прамысловасці — 1.807,9; хімічнай прамысловасці — 1.779,1; тэлекамунікацыйнай галіны — 1.747,6; інжынеры-праекціроўшчыкі — 1.707,7; работнікі галаўных арганізацый — 1.562,9; архітэктары, бухгалтары, юрысты — 1.594,5; навукоўцы — 1.453; аптавікі — 1.423,6; геолагі і картографы — 1.339,5 рубля.\nНізкі заробак у творчых і сацыяльных работнікаў — адпаведна 675,9 і 660,8 рубля, работнікаў бібліятэк, музеяў, архіваў — 645,5 рубля.\nСярэдняя студзеньская зарплата работнікаў транспартнай сферы склала 1.148 рублёў, прамысловасці — 1.148,2 рубля, будаўніцтва — 1.203,6 рубля, раздробнага гандлю — 947,4 рубля, аховы здароўя — 979,3 рубля, адукацыі — 804,2 рубля, сельскай, лясной і рыбнай гаспадаркі — 807 рублёў.\nВыступаючы ў красавіку з пасланнем народу і парламенту, Аляксандр Лукашэнка адзначыў, што ў Беларусі ўжо дасягнуты ўзровень прыблізна 500 долараў сярэдняй зарплаты за месяц. „Добра, калі ў нас калі-небудзь зарплата будзе адна тысяча долараў пры тым сацыяльным кошыку, сацыяльнай абароненасці, якая існуе ў краіне. Абсалютна нядрэнна. Але гэта ўжо задача не толькі дзяржавы, не столькі дзяржавы, колькі самога чалавека, працоўных калектываў, прадпрыемстваў”, — падкрэсліў ён.\n„Мы павінны стварыць людзям мінімальныя ўмовы для жыцця, а гэта найперш гэтыя няшчасныя 500 долараў. Далей будзем рухацца разам, наперадзе будуць тыя, хто хоча больш зарабляць. Мы стварылі гэты мінімум, але за ім — сацыяльныя работнікі, нянечкі ў дзіцячых садках, выхавальнікі, якія гадуюць нашых дзяцей. Таму стаіць задача цяпер іх падцягнуць да заработнай платы”, — сказаў Лукашэнка.\nЁн адзначыў, што летась зарплата ў сферы навукі, адукацыі, аховы здароўя вырасла. „Але, як паказваюць звароты, людзей усё яшчэ турбуе пытанне далейшага росту. Асаблівую ўвагу трэба надаць нізкааплатным катэгорыям работнікаў. Урад павінен забяспечыць суадносіны паміж сярэдняй зарплатай у бюджэтнай сферы і сярэдняй па краіне на ўзроўні не ніжэйшым за 80%”, — запатрабаваў афіцыйны лідар.


Напярэдадні 20 ліпеня ідэялягічныя кіраўнікі мясцовай выканаўчай вэртыкалі і дзяржаўныя мас-мэдыя атрымалі з адміністрацыі прэзыдэнта дэрэктыву, як належыць правільна растлумачваць вынікі пяцігадовага кіраваньня прэзыдэнта Лукашэнкі.\nПадрыхтоўка да пятай гадавіны прэзыдэнцтва Аляксандра Лукашэнкі была тэмаю некалькі закрытых нарадаў у адміністрацыі прэзыдэнта. Плён гэтых нарадаў, дырэктывы, якія атрымалі напярэдадні дваццатага ліпеня ўсе ідэялягічныя службы па, так бы мовіць, "правільнай" трактоўцы адметнай даты. Першым вынікам скаардынаванае кампаніі стала тое, што ўсе дзяржаўныя мас-мэдыя дружна пачалі пісаць і гаварыць пра дасягненьні рэжыму. Пералік дасягненьняў таксама быў даведзены зьверху  гэта адзін з самых далікатных і палітычна небясьпечных аспэктаў прапагандысцкае кампаніі, які выклікае шмат пытаньняў у самога ідэялягічнага апарату. Чым ганарыцца, калі жыцьцёвы ўзровень бальшыні людзей за апошнія гады зьнізіўся? Гэта галоўная праблема арганізатараў акцыі.\nГанарыцца, паводле вэрсыі кіраўніка прэзыдэнцкае адміністрацыі Міхаіла Мясьніковіча, трэба трыма дасягненьнямі:\nпа-другое, кіруемасьцю дзяржаўнага апарату і эканомікі, і\nпа-трэцяе, сацыяльнай падтрымкаю насельніцтва.\nГэты пералік цікавы тым, што, па сутнасьці, супадае з "сьпісам дасягненьняў" Вячаслава Кебіча, зь якім ў 94-м годзе тагачасны прэм'ер-міністар спрабаваў змагацца за пасаду прэзыдэнта. Становішча Кебіча тады было падобнае на цяперашняе становішча Лукашэнкі  на той час ён ужо пяць гадоў узначальваў урад, а сытуацыя ў эканоміцы год ад году толькі пагаршалася. Тады й вынайшлі гэтую ўнівэрсальную форму: "жывем дрэнна, затое ў нас стабільнасьць", ну і яшчэ пра сацыяльную падтрымку...\nКебічу перад выбарамі ў гэтай сфэры ўвогуле не было роўных  ільготнікамі ён зрабіў ледзь не палову насельніцтва краіны. Лукашэнка ўжо некалькі год па крысе тыя ільготы намагаецца "ўрэзваць", крыўдзячы ці чарнобыльцаў, ці вэтэранаў, ці вайскоўцаў  іх проста не вытрымлівае дзяржаўны бюджэт. Адметна тое, што Мясьніковіч выконвае сёньня тую ж функцыю, што й пяць гадоў таму. У 94-м годзе ён, намесьнік прэм'ер-міністра, гэтак жа інтарэсамі "стабільнасьці", "кіруемасьці" ды "сацыяльнай дапамогі" абгрунтоўваў неабходнасьць таго, каб пры ўладзе застаўся Кебіч.\nУвогуле, адтуль, з 1994 году пазычаны й іншыя прапагандысцкія штампы, многія зь якіх сёньня выглядаюць проста недарэчна. Традыцыйны аб'ект крытыкі  Станіслаў Шушкевіч, хоць у яго час узровень жыцьця ў Беларусі быў вышэйшы за цяперашні. Яшчэ адзін прыём  параўнаньне беларускае сытуацыі са становішчам у іншых краінах. Праўда, у 94 годзе сьведчаньнем нашых перавагаў лічылі цяжкое становішча ў краінах Балтыі  адтуль была тады прыкметная плынь эміграцыі. Цяпер у Беларусь эмігруюць з Казахстану, Таджыкістану й Афганістану, але й гэта падаецца як сьведчаньне стабільнасьці ды слушна абранага курсу.\nНэрвовасьць і заклапочанасьць улады датаю 20 ліпеня абумоўленая, галоўным чынам, дзеяньнямі апазыцыі, якая намагаецца нагадаць, што адведзены Канстытуцыяй пяцігадовы тэрмін, на які Лукашэнку выбіралі ў 1994-м годзе, сканчаецца. Імкнучыся абвергнуць гэта, улада прынамсі змушана, хоць і ў своеасаблівай форме, весьці дыскусыю й азірацца на мінулыя пяць гадоў, якія ўсё ж сталі рысаю, хоць для ўлады й непажаданаю.


Аўтар: Уладзіслаў Зарэцкі ASC\nСту 22, 2018\nІдэя стварэння гурта нарадзілася год таму, на працягу гэтага часу моладзь збіралася ў араторыі, рыхтуючыся да свайго першага канцэрта. Добрая падрыхтоўка прынесла свае плёны - выступленне прайшло выдатна, гледачы з захапленнем слухалі калядныя спевы ў выкананні гурта і нават выклікалі артыстаў на біс.\nВарта адзначыць, што, нягледзячы на сваю маладосць, “Крылы” ужо атрымалі сваю папулярнасць, паколькі назву гурта выбіралі карыстальнікі партала catholic.by.\nСпадзяемся, што гэта быў толькі першы крок на доўгім і паспяховым канцэртным шляху і што “Крылы” яшчэ доўга будуць праслаўляць Бога сваёй творчасцю і радаваць нас сваімі талентамі.\nІншыя матэрыялы ў гэтай катэгорыі: « У Мінску прайшла сустрэча для дзяўчат Свята зімовых імяніннікаў прайшло ў Смаргоні »


Галоўная » Артыкулы апошніх навін » Апошнія міжнародныя навіны » Апошнія навіны ЗША » CDC: Любая вакцына, зацверджаная СААЗ, падыходзіць для ўезду ў ЗША\nАвіякампанія • аэрапорт • Авіяцыя • Апошнія навіны Еўропы • Апошнія міжнародныя навіны • Галоўныя навіны падарожжаў • Дзелавыя падарожжы • навіны здароўя • індустрыя гасціннасці • Гасцініцы і курорты • навіны • Людзі • Перабудова • Адказны • Бяспека • турызм • транспарт • Абнаўленне прызначэння падарожжа • Навіны турыстычнага провада • актуальныя • Апошнія навіны ЗША\nІмунізацыі, распрацаваныя кампаніямі Pfizer-BioNTech, Moderna і Johnson & Johnson, у цяперашні час ухвалены ў ЗША-апошнія два толькі ў экстраных выпадках-у той час як СААЗ падтрымлівае ўдары з AstraZeneca/Oxford, Sinopharm і Sinovac у дадатак да трох ужо названых .\nШэсць вакцын, дазволеных/зацверджаных FDA або пералічаных СААЗ для экстранага выкарыстання, будуць адпавядаць крытэрам паездак у ЗША.\nКамэнтары CDC прагучалі праз некалькі тыдняў пасьля таго, як Белы дом заявіў, што здыме абмежаваньні на авіяпералёты з 33 краінаў.\nCDC таксама пацвердзіў, што праінфармаваў розныя авіякампаніі аб зацверджаным спісе ўколаў COVID-19.\nПрэс-сакратар Цэнтра па кантролі і прафілактыцы захворванняў ЗША (CDC) заявіў, што любая вакцына супраць COVID-19, зацверджаная Сусветнай арганізацыяй аховы здароўя (СААЗ), будзе дазволена замежным наведвальнікам, якія едуць у ЗША.\n"Шэсць вакцын, дазволеных/зацверджаных FDA або пералічаных СААЗ для экстранага выкарыстання, будуць адпавядаць крытэрам паездак у ЗША" CDC Пра гэта паведаміў прэс -сакратар, паведамляюць крыніцы навін.\nПрышчэпкі распрацаваны Pfizer-BioNTech, Сучасны і Johnson & Johnson у цяперашні час зацверджаны ў ЗША-апошнія два толькі на аснове экстранага выкарыстання-у той час як СААЗ падтрымала ўдары з AstraZeneca/Oxford, Sinopharm і Sinovac у дадатак да трох ужо названых.\nКамэнтары CDC адбыліся праз некалькі тыдняў пасля таго, як Белы дом заявіў, што адмяніць абмежаванні на авіяпералёты з 33 краін, першапачаткова ўведзеныя для спынення распаўсюджвання COVID-19, прыкладна ў лістападзе. Аднак тады не ўдакладнялася, якія вакцынацыі падыходзяць.\nПазней у пятніцу CDC таксама пацвердзіла, што праінфармавала розныя авіякампаніі аб зацверджаным спісе ўколаў, дадаўшы, што агенцтва аховы здароўя "апублікуе дадатковыя ўказанні і інфармацыю па меры завяршэння патрабаванняў да паездак".\nОрган, які прадстаўляе шэраг авіяперавозчыкаў, Airlines for America, пацвердзіў гэтую заяву, заявіўшы, што "задаволены рашэннем CDC зацвердзіць спіс дазволеных прышчэпак для падарожнікаў, якія ўязджаюць у ЗША".\nКастрычнік 9, 2021 на 19: 26\nТолькі Камірнаты зацверджаны FDA. Pfizer-BioNTech-гэта EUA, а таксама Moderna і J&J. Гэта выразна прапісана ў дакументах FDA (ліст аб зацвярджэнні, часта зададзеныя пытанні па Comirnaty (мРНК вакцыны супраць COVID-19) і ліст аб дазволе (перавыдадзены). Я пайшоў у дзве аптэкі, і яны, мабыць, ніколі не чулі пра Comirnaty.


Больш за 120 тыс. білетаў на цягнікі набылі праз Інтэрнэт пасажыры Беларускай чыгункі ў 2012 годзе - Беларуская чыгунка\nГалоўная / Карпаратыўны / Прэс-цэнтр / Навіны для пасажыраў / 2013 / Студзень /\nНавіны для пасажыраў\nБольш за 120 тыс. білетаў на цягнікі набылі праз Інтэрнэт пасажыры Беларускай чыгункі ў 2012 годзе\n18 студзеня 2013\nПраз анлайн-сістэму продажу праязных дакументаў Беларускай чыгункі ў мінулым годзе было набыта 124,2 тыс. праязных дакументаў на цягнікі. У тым ліку 20,8 тыс. білетаў было набыта з выкарыстаннем паслугі электроннай рэгістрацыі, уведзенай у рэжыме доследнай эксплуатацыі ў верасні і якая дазваляе не афармляць праязны дакумент у білетнай касе.\nУ 2012 годзе Беларуская чыгунка з мэтай павышэння якасці абслугоўвання пасажыраў правяла цэлы шэраг мерапрыемстваў, накіраваных на развіццё анлайн-сістэмы продажу праязных дакументаў. Акрамя электроннай рэгістрацыі пасажырам была прадастаўлена магчымасць аплачваць білеты праз Інтэрнэт з дапамогай картак ўсіх банкаў нашай краіны, якія прадстаўляюць паслугу «Інтэрнэт-банкінг», а таксама з дапамогай сістэм электронных грошай Easy Pay і WebMoney.\nУ выніку набыццё білетаў у рэжыме анлайн станавілася ўсё больш папулярным. На працягу мінулага года колькасць аплачаных праз Інтэрнэт білетаў ўзрасла амаль у 20 разоў. Калі ў студзені 2012 года праз Інтэрнэт было набыта 1,4 тыс. праязных дакументаў, то ў снежні — ужо 26,5 тыс. праязных дакументаў.\nУсё больш запатрабаванай становіцца і паслуга электроннай рэгістрацыі. Колькасць аплачаных з яе дапамогай білетаў павялічылася ў першыя чатыры месяцы эксплуатацыі ў 32 разы — з 308 білетаў у верасні да 9,9 тыс. білетаў у снежні.\nЗвяртаем увагу, што ў цяперашні час праз Інтэрнэт з наступным афармленнем ў білетнай касе можна набыць праязныя дакументы на ўсе цягнікі, якія курсуюць па беларускай магістралі. А паслуга электроннай рэгістрацыі, якая дазваляе пры пасадцы ў цягнік замест білета прад'явіць дакумент, які сведчыць асобу (на падставе якога быў аформлены электронны білет), пакуль даступная толькі пры куплі білетаў на 15 цягнікоў, якія курсуюць ў межах тэрыторыі Беларусі. Гэта цягніка — № 643/644 Гомель–Мінск, № 671/672 Гомель–Мінск, № 646/645 Брэст–Мінск, № 648/647 Мінск–Гомель, № 649/650 Магілёў–Брэст, № 652/651 Брэст–Мінск, № 653/654 Віцебск–Мінск, № 656/655 Гродна–Мінск, № 658/657 Брэст–Віцебск, № 659/660 Магілёў–Мінск, № 623/624 Віцебск–Гродна, № 630/629 Мінск–Гомель, № 632/631 Мінск–Гомель, № 640/639 Баранавічы–Калінкавічы, № 669/670 Гомель–Мінск.\nУ цяперашні час вядзецца праца па пашырэнню прымянення паслугі электроннай рэгістрацыі для праезду на цягніках, якія курсуюць ў межах тэрыторыі Беларусі. Беларуская чыгунка таксама плануе ў I квартале 2013 укараніць паслугу электроннай рэгістрацыі пры куплі білетаў праз Інтэрнэт на фірменныя міжнародныя цягнікі, якія курсуюць ў зносінах з Расіяй і на цягнік Мінск–Рыга.\nБеларуская чыгунка рэкамендуе пасажырам перад набыццём праязных дакументаў праз Інтэрнэт ўважліва вывучыць правілы і асаблівасці афармлення заказу, размешчаныя на сайце www.poezd.rw.by. Тут таксама прадстаўлена відэапрэзентацыя, якая пакрокава дэманструе працэс афармлення білетаў з электроннай рэгістрацыяй.\nНагадваем, анлайн-сістэма продажу праязных дакументаў Беларускай чыгункі была ўведзена ў эксплуатацыю ў лютым 2011 года.\nТэгі: анлайн-сістэма білет праязны дакумент электронная рэгістрацыя


Будзьма беларусамі! » Як завабіць на фэст архітэктараў з Афрыкі і аматараў драконаў з КНР?\nШто трэба для арганізацыі паспяховага фестывалю ў родным горадзе ці мястэчку? Ці ў кожным кутку Беларусі можна знайсці разынку, якая ператворыцца ў брэнд і зацікавіць людзей? Што рабіць, каб ад твайго фэсту “кайфанулі” і мясцовыя жыхары, і прыезджыя?\nАдказы на гэтыя і іншыя пытанні шукалі ўдзельнікі майстар-класа “Ад ідэі да справы: як зрабіць фестываль, цікавы кожнаму” ў Докшыцах, на Віцебшчыне. Дыскусія прайшла 19 красавіка ў раённым цэнтры культуры дзякуючы кампаніі “Будзьма беларусамі”.\nУ якасці “дэсанту” да жыхароў Докшыцаў прыехалі арганізатары фестываляў са стажам. Гэта Вольга Маханенка з Лепеля, арганізатар фэсту “У госці да Лепельскага Цмока”, а таксама Мацвей Сабураў — “архітэктар” фэсту ў вёсцы Белая Царква ў Чашніцкім раёне. Мадэратарам выступіў Уладзімір Булаўскі, каардынатар кампаніі “Будзьма беларусамі!” на Віцебшчыне.\n“Ведаеш, колькі грошай на чыстку парку пайшло?..”\nУ пачатку каардынатар распавёў пра кампанію агулам: “У нас не кампанія ў плане камерцыі, а кампанія як нервовы вузел цэлага спектру культурніцкіх мерапрыемстваў: ад стварэння культавага мультфільма да арганізацыі фестывалю беларускамоўнай рэкламы”. Прадмова аказалася дарэчнай, бо гэта першае такое мерапрыемства ў Докшыцах: суразмоўцам варта было разабрацца, хто ж да іх прыехаў.\nПершым спікерам стала Вольга Маханенка. Гісторыя яе фестывалю — гэта летапіс поспеху: ад ідэі, навеянай творчасцю Караткевіча, да ўдалага мерапрыемства, якое штогод прыцягвае тысячы гасцей з усёй Беларусі і замежжа. Тэма цмока нечакана зрабілася папулярнай, Вольга знайшла аднадумцаў па ўсім свеце: ажно да турыстаў з В’етнама і Кітая, дзе культ цмока — частка старадаўняй традыцыі.\nНягледзячы на тое, што фэст — цалкам грамадская ініцыятыва, ён зацікавіў і мясцовыя ўлады. Чаму? Бо гэта і прыцягненне турыстаў, і грошы, і стварэнне пазітыўнага вобразу горада, брэндам якога стаўся цмок. Скажам, летась фэст наведала каля пяці тысяч чалавек, адных флаераў было раздадзена тры тысячы.\n“Да мяне камунальшчыкі падыходзяць і кажуць: “Ведаеш колькі грошай на чыстку парку пайшло?..” — распавядае Вольга. — Фэст — гэта не аднамомантная акцыя, якая змяняе эканоміку раёна, не вырашэнне ўсіх пытанняў. Але гэта падзея, якая робіць горад лепшым па розных кірунках. Лепель ужо асацыюецца з гэтым брэндам, пагалоска і пра горад, і пра фэст ідзе ва ўсіх кірунках”.\nМедытатыўны фэст без піва і рок-музыкі\nМацвей Сабураў — рэжысёр, кампазітар, стваральнік кліпаў. Чатыры гады таму ён разам з жонкай пераехаў у Белую Царкву. Феномен выміраючай вёскі ў тым, што сёння туды пераязджаюць праграмісты, дызайнеры, людзі мастацтва — населены пункт аднаўляе жыццё, але ў цалкам новай форме: “Горад сонца”, не інакш.\nА пачалося ўсё даволі фантасмагарычна: сябры-цесляры з Германіі пабудавалі сцэну на паўвыспе, якая стаіць на возеры. На той жа паўвыспе — руіны старажытнай царквы, краявіды — фантастыка. І вось з гэтай драўлянай сцэны пачаўся фестываль: ідэя пад месца, а не месца пад ідэю. Фэст сапраўды незвычайны, не падобны ні на што, амаль медытатыўны, без алкаголю і рок-музыкі — месца адпачынку і перазагрузкі.\n“Фестываль для ўсіх зрабіць немагчыма, — тлумачыць Мацвей. — Гэта нават шкодна. Усе ж розныя. Наш фармат — гэта неўмяшальніцтва. Музыка без словаў, якая не кажа, што табе рабіць. Неакласіка, інструменталка, заснаваная на этнічнай традыцыі. Нават калі ёсць народныя песні кшталту “Цячэ вада ў ярок”, мы не спрабуем зразумець, пра што гэта. Патрэбны спакой. Не трэба ні да кога лезці з экспансіяй і агрэсіяй”.\n150 архітэктараў з ПАР і суп за 50 капеек\nФэст у Белай Царкве доўжыцца два дні. Працуе асноўная сцэна і эксперыментальная. Пікавы пункт — 500 чалавек, набіць народу па максімуме задачы не стаіць. А куды набіваць? Гэта ж паўвыспа… Тым больш танчыць і напівацца сюды ехаць сэнсу няма — для гэтага ёсць маса іншых пляцовак.\nЯшчэ адна асаблівасць — максімальная некамерцыйнасць. Усё на валанцёрскай аснове. Самым арыгінальным валанцёрам, паводле Мацвея, аказаўся настройшчык раяляў. Сцэна — валанцёры, ежа — валанцёры, пляж, які мае быць зроблены ў гэтым годзе, таксама стане плёнам працы валанцёраў. А цана талеркі супу з палявой кухні — усяго 50 капеек.\n“У чым наш поспех? — працягвае Мацвей. — Камерцыйна мы не паспяховыя. Затое мы стварылі супольнасць. Наша мэта — не фестываль. Звышмэта — культурны цэнтр. У якасці арт-базы можа быць мясцовы ДК, які цяпер выкарыстоўваецца толькі часткова. Хай людзі прыязджаюць з усяго свету, працуюць, ствараюць, адпачываюць. Напрыклад, сёлета да нас маюць прыехаць 150 архітэктараў з Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі — яны пачулі пра нас і загарэліся”.\n“Камерсант — Мацвей — Мацвейка…”\nА далей пасыпаліся пытанні. Скажам, як “разруліць” сітуацыю з алкаголем на фэсце? Фестываль у Белай Царкве, напрыклад, безалкагольны — гэты момант прынцыповы для арганізатараў. З плюсаў — цалкам адэкватныя наведнікі і адсотак смецця пасля фестывалю блізкі да нуля. Гісторыя масавых фэстаў кшталту шматтысячнага Lidbeer зусім іншая, таму вырашаць варта арганізатарам, які вынік ім патрэбны.\nЦі мае фэст быць цікавым мясцовым жыхарам? Як зрабіць, каб фэст не стаў для іх катастрофай з масавым наплывам “прыхадняў”? Тут мае працаваць і фінансавая матывацыя (жыхары могуць нешта прадаць, тавар ці паслугу), і момант дыпламатыі арганізатара. Скажам, Сабураў, які сам у Белай Царкве быў прыхаднем, з часам прайшоў тэст на давер, перажыўшы эвалюцыю ў вачах мясцовых ад “Камерсанта” да “Мацвея”, і ўрэшце стаў для іх “Мацвейкам”.\nЗрэшты, чаму фэст не можа быць доўгачаканай атракцыяй для тутэйшых, асабліва ў тужлівай атмасферы правінцыі? У выпадку фестывалю ў Белай Царкве ўваход для жыхароў найбліжэйшых вёсак быў наогул бясплатны, для прыезджых — 25 рублёў.\nЗ рэсурсамі — вельмі па-рознаму. У Сабурава галоўны рэсурс — валанцёры, якія дапамагаюць не грашыма, а працай: ад інфармацыйнай падтрымкі да побытавай дапамогі і арганізацыі майстар-класаў на месцы. Іншы выпадак — супраца са спонсарамі ды мясцовымі ўладамі. Ну і, канечне, момант камерцыі: платныя квіткі, продаж ежы і сувеніраў.\nЛебедзь, журавіны і красуні-рэкі\nА што ў Докшыцах? Тут у жніўні праводзіцца фестываль “Дзве ракі”: менавіта ў гэтай мясцовасці бяруць пачатак Бярэзіна і Вілія, што адлюстравана на гербе мястэчка — два збаны, з якіх цякуць струмені вады. Прынцыпам арганізацыі была абраная… геаграфія, а мэтавай аўдыторыяй — жыхары іншых гарадоў і мястэчак, якія стаяць на гэтых рэках: Барысаў, Бабруйск, Смаргонь, Вілейка ды інш. Атрымаўся ў выніку фэст творчасці і сяброўства.\nЦікавая візуалізацыя фэсту. Кульмінацыя — гэта шэсце да возера з белым лебедзем, побач з якой ідуць дзве красуні, што ўвасабляюць магутныя маляўнічыя рэкі. Дзеці-кропелькі ззаду нясуць шлейф убораў дзяўчат… феерыя! Госці едуць са сваімі “кейсамі”: яблыкамі, журавінамі, караваямі. Ткачыхі тым часам ствараюць вялізнае палотнішча, якое пасля дэманструюць прысутным.\n“Гэта хатні, цёплы фестываль, — тлумачыць Хрысціна Гмырак, кіраўніца Цэнтра традыцыйнай культуры і народнай творчасці. — Мы яго любім. Людзі прыбіраюць і ўпрыгожваюць свае падворкі, хаты, ім гэта важна. Мы адкрылі браму лебядзінай вернасці — два лебедзі сыходзяцца дзюбамі. Маладажоны цяпер там вешаюць замочкі. Маем конкурсы вакалістаў, кірмаш сямейных талентаў, выставы дэкаратыўнага мастацтва і іншае”.\nФестываль мае і міжнародны вектар. На дадзены момант партнёрам выступае горад Балві ў Латвіі, а таксама Дзмітрыеў у Курскай вобласці РФ. У перспектыве — гарады замежжа, якія стаяць на Віліі і Бярэзіне. Устойлівы сімвал фестывалю — белы лебедзь, выяву якога на магніціках, талерках і цішотках можна ўзяць з сабой на фэсце і прывезці дадому.\nПадводзячы вынікі, удзельнікі дыскусіі сышліся на тым, што базавы момант для ўдалага фэсту і галоўны рэсурс — гэта ўдалая камунікацыя і знаёмствы: бізнесмены, журналісты, піяршчыкі, чыноўнікі — кожны можа быць у нечым карысным. А яшчэ камунікацыя — гэта абмен досведам паміж арганізатарамі і менеджарамі фестываляў з розных куткоў Беларусі, сярод якіх няма ніводнага нецікавага.


На паэтычнай хвалі — Климовичи. Новости города и района.\nНоя 20 Дек 2 Родная Нiва\nУ цэнтральнай раённай бібліятэцы працуюць творчыя, нераўнадушныя людзі. І без перабольшвання можна сказаць, што тут жыве не толькі мудрасць кніг, але і муза.\nБібліятэкай выдадзена больш за 20 розных зборнікаў: краязнаўчых, паэтычных. Адны з апошніх — «Восходы над Сожем» Сяргея Сяргеева, «Откровение» Юрыя Каравінскага, «Музыка дождя» Сяргея Барысенкі, «Белые метели» Міколы Кавалёва, «Тры малітвы» Яўгена Кукушкіна, «Сонечны зайчык» і «Вераснёвы ранак» Галіны Цыганковай.\nЛадзяцца тут у чытальнай зале розныя пасяджэнні, сустрэчы з цікавымі людзьмі. Вось і гэтым разам гасцінныя гаспадары запрасілі паэтаў Клімаўшчыны.\nЗ цікавасцю слухалі госці (у асноўным вучні сярэдняй школы № 3 разам з настаўніцай Ірынай Іртовай) аповед дырэктара цэнтральнай бібліятэчнай сістэмы Антаніны Сіліверставай, вядучых Ларысы Мамрыкавай і Людмілы Шведавай пра клімавіцкіх паэтаў, а пасля і саміх аўтараў, што прыйшлі на сустрэчу, расказалі пра сябе, сваю творчасць і працу, прачыталі вершы.\nСтарэйшы — Мікалай Кавалёў. Ён належыць да пакалення людзей, дзяцінства якіх было апалена вайной. Вершы пісаць пачаў у даволі сталым узросце. Але жыццёвы вопыт падказвае яму шмат тэм, таму і стварыць Мікалай Кавалёў паспеў багата. Спрабуе сябе аўтар і ў прозе.\nСяргей Сяргееў вершы піша даўно, многія з іх убачылі свет на старонках «Роднай нівы». З ахвотай сустракаецца аўтар з моладдзю, дзеліцца з ёй сваімі творчымі набыткамі.\nТрое паэтаў прадстаўлялі рэдакцыю раённай газеты.\nМэтр паэзіі, член Саюза пісьменнікаў і Саюза журналістаў Мікола Мінчанка — аўтар шасці паэтычных зборнікаў. Ён умее трымаць аўдыторыю, цікавы суразмоўца.\nМікола Глуздоў — паэт-песеннік, бард: ідзе па жыцці з аўтарскай песняй і гітарай. Два зборнікі вершаў, выдадзеныя раённай бібліятэкай, на яго рахунку. А пісаць пачаў яшчэ ў дзяцінстве, так што мае добры і працоўны, і творчы багаж.\nТры паэтычныя зборнікі, дзякуючы зноў жа клопатам работнікаў раённай бібліятэкі, мае і аўтар гэтых радкоў.\nНаогул, Клімаўшчына — багаты на творчыя таленты край. Шмат паэтаў і пісьменнікаў, якія сталі потым знакамітымі і ў нашай краіне, і за яе межамі, нарадзіліся тут або друкавалі свае творы ў мясцовай газеце. Мы ганарымся сваім земляком, ураджэнцам Недзведзі, Іванам Пехцеравым (яго вершы падчас гэтай сустрэчы прачытала вучаніца 10 класа сярэдняй школы № 3 Людміла Цыганкова). Ужо досыць стала сябруе з паэзіяй малады аўтар Сяргей Барысенка, неблагія вершы і замалёўкі атрымліваюцца ў вучня Ціманаўскай школы Аляксандра Дваракова (не раз ён друкаваўся на старонках «Роднай нівы»). Узгадваліся падчас сустрэчы Уладзімір Босаў і Уладзімір Загорскі — выкладчыкі Клімавіцкага дзяржаўнага каледжа. Яны таксама добра сябруюць з паэтычнай музай.\nПрыносяць у раённую газету творчыя спробы школьнікі, у тым ліку і пачатковых класаў, моладзь, дарослыя людзі. Значыць, не перасохне крыніца талентаў на клімавіцкай зямлі.\nДобра ацаніла ініцыятыўную працу супрацоўнікаў раённай бібліятэкі, пажадала паэтам новых творчых набыткаў галоўны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы райвыканкама Вікторыя Пракоф’ева.\nВыпісвайце, чытайце раённую газету, прыходзьце на творчыя сустрэчы — і вы пазнаёміцеся з літаратурнымі творамі і самімі аўтарамі-землякамі.\nЗдымак на памяць: Мікола Мінчанка, Галіна Цыганкова, Вікторыя Пракоф’ева, Ларыса Мамрыкава, Людміла Шведава, Мікалай Глуздоў, Сярей Сяргееў, Мікалай Кавалёў, Антаніна Сіліверстава.


Сям’ю бабруйскай актывісткі “Гавары праўду” выклікаюць у міліцыю\n26 верасень 2010, 20:48\nАктывістку кампаніі “Гавары праўду” Алену Мядзьведзеву 27 верасьня дапытаюць як сьведку у Ленінскім аддзеле міліцыі Бабруйска. Як паведаміла актывістка допыт будзе весьці менскі міліцыянт з прозьвішчам Тышчанка. Акрамя самой Мядзьведзевай міліцыянт выклікаў на допыт яе мужа, Сяргея Сініцкага, дачку Вераніку Папко ды суседку Алену Чарнову.\nПаводле актывісткі, дапытваць іх будуць па факце вобшуку яе кватэры 18 траўня. Ён праводзіўся ў межах гэтак званай справы “Гавары праўду”. Тады ў Мядзьведзевай канфіскавалі рэчаў з 83 пазыцыяў. Акрамя таго міліцыянты забралі 500 даляраў ды паламалі мэблю, у тым ліку й ложак унучкі.\nПератрус на кватэры Мядзьведзевай праходзіў безь яе прысутнасьці. Дзьверы адчынілі дзеці.\nПасьля вобшуку актывістка зьвярнула ў пракуратуру з патрабаваньнем пакараць міліцыянтаў, якія, як яна лічыць, праводзілі ператрус зь перавышэньнем паўнамоцтваў. Страты ад міліцыянтаў яна ацаніла на шаснаццаць мільёнаў рублёў.\nЦі зьвязаны допыт 27 верасьня са скаргай у пракуратуру, альбо наагул з расьсьледаваньнем справы “Гавары праўду” міліцыянт Алене Мядзьведзевай не паведаміў. Сказаў толькі, што ён для яго правядзеньня спэцыяльна прыехаў зь Менску ў Бабруйск.


Што такое ўнутраныя дзверы для грамадскіх будынкаў і чым яны адрозніваюцца ад дзвярэй, ужывальных для жылых памяшканняў?\nВядома, першым чынам, прад'яўлянымі да гэтых дзвярэй патрабаваннямі, якія вызначаюцца функцыянальным прызначэннем памяшкання, дзе дадзеныя дзверы будуць усталёўвацца:\nДзверы для офісаў павінны валодаць падвышанай гукаізаляцыяй, быць зручнымі ў эксплуатацыі і адпавядаць па дызайне агульнай ідэі інтэр'еру;\nБальнічныя дзверы павінны адказваць патрабаванням гігіены, валодаць палепшанай ізаляцыяй, бясшумна зачыняцца, абсталёўвацца герметызавальнымі пракладкамі;\nШкольныя дзверы павінны быць даўгавечныя, іх паверхня павінна быць устойлівая да механічных уздзеянняў, лёгка мыцца;\nГасцінічныя дзверы павінны спалучаць у сабе даўгавечнасць, устойлівасць да пашкоджанняў і добрую шумаізаляцыю, з палепшаным вонкавым афармленнем. Па адмысловым патрабаванні, яны могуць абсталёўвацца механічнымі і электроннымі сістэмамі падзеленага доступу, а таксама выконваць ролю супрацьпажарных;\nСкладскія і крамныя дзверы павінны валодаць падвышанай механічнай трываласцю, адрознівацца спрошчанай канструкцыяй і таннасцю;\nДзверы для адмысловых памяшканняў маюць свае адмысловыя патрабаванні.\nДзверы для волкіх памяшканняў. Дзверы, прызначаныя для вільготных і волкіх памяшканняў, падвяргаюцца, як правіла, высокім, а часам і доўгім гидротермическим нагрузкам. У такіх выпадках, дзверы з дрэва і драўняных матэрыялаў абсалютна непрыдатныя. Важнымі складнікамі падобных канструкцый дзвярэй з'яўляюцца пластыкі, якія выкарыстоўваюцца ў якасці пакрыцця. Полиуретан для рам і полістырол для асновы, са стабілізатарам, а таксама зачынены профіль з пластыка, ствараюць ідэальныя перадумовы для доўгай эксплуатацыі падобных дзвярэй.\nТаксама важна, каб усе выкарыстоўваныя дзвярныя скрынкі, ашалёўкі завес і самі завесы былі прыдатныя для ўжывання ў волкіх памяшканнях. Рэкамендуецца ўсталёўваць скрынкі з нержавеючай высокагатунковай сталі. У якасці запорного прылады падыдуць адмысловыя замкі з вонкавай пласцінай з нержавеючай сталі, медным корпусам, з заціскам і ўтулкай для ручкі з чыстай латуні.\nДзверы для грамадскіх будынкаў, па большай частцы, павінны валодаць падвышанымі гукаізаляцыйнымі якасцямі. Дасягнуць гэтага, можна надаючы падвышаную ўвагу: адмысловаму рашэнню дзвярнога палатна, стыку паміж скрынкай і сцяной, ушчыльненню паміж скрынкай і дзвярным палатном, прыладзе парога або ўжыванню адмысловых ушчыльняльнікаў .\nВажнымі момантамі, пры выбары ўнутраных дзвярэй для грамадскіх будынкаў, з'яўляюцца дызайн, матэрыял палатна дзвярэй і матэрыял вонкавага аздаблення. Якіх толькі мадэляў дзвярэй не прапаноўваюць вытворцы, гнуткія пластыкавыя дзверы і дзверы з скураным аздабленнем, дзверы з паверхняй з особопрочного ламінату, і нават дзверы незвычайнай сферычнай формы.\nНе меней важна правільна абраць спосаб адчынення дзвярэй. У гэтым пытанні ў архітэктараў і дызайнераў - моры магчымасцяў, яны могуць абраць любы з неабходных варыянтаў адчынення, які патрабуецца для ўвасаблення іх задум: ворны, рассоўны (з рознымі варыянтамі руху створак), складаны.\nРассоўныя дзверы, а сітавінай і цэлыя перагародкі (грань паміж сцяной і дзвярамі практычна сціраецца) даюць архітэктару велізарныя магчымасці па планоўцы ўнутранай трансфармуемай прасторы памяшкання, прыўносячы з сабой новую філасофію рашэння інтэр'еру.\nНеабходна адзначыць, што профільныя дзверы займаюць адмысловае месца ў інтэр'ерах грамадскіх будынкаў. Вельмі часта яны ўжываюцца, у якасці складовай часткі перагародак з сістэмных профіляў. Магчымасці па розных спосабах адчынення, выдатная праца ў ролі аўтаматычных, робіць гэты тып дзвярэй незаменным у пасажах, крамах, выстаўных залах і т.п. Для офісаў, інтэр'ер якіх вырашаны ў сучасным стылі, гэтыя дзверы таксама з'яўляюцца выдатным дадаткам.\nУнутраныя дзверы для грамадскіх інтэр'ераў могуць быць выкананыя з дрэва, сталі, шклы і сістэмных профіляў (з ПВХ, стеклопластика, алюмінія).\nАб дзвярах з усіх пералічаных матэрыялаў мы ўжо пісалі вышэй, за выключэннем дзвярэй з шкла. У апошняе дзесяцігоддзе цельностеклянные дзверы знаходзяць усё шырэйшае ўжыванне.\nДля дзвярэй без абвязкі выкарыстоўваюцца сцякла таўшчынёй не меней 8 мм з апрацаванай абзой і наступнай загартоўкай усяго палатна. Як правіла, абза апрацоўваецца ў форме трапецыі, а затым падвяргаецца якаснай паліроўцы. Якасць апрацоўкі абзы дзвярнога палатна, а адпаведна і якасць апрацоўкі неабходных адтулін у дзверы, уплывае, як на працэс термозакалки, так і на вонкавы выгляд самога вырабы.\nДля выраба цельностеклянных дзвярэй ужываюцца празрыстыя і таніраваныя ў масе шкла, а таксама празрыстыя і каляровыя ўзорыстыя шклы. Патрабаванні па бяспецы абумаўляюць неабходнасць выкарыстання ў якасці матэрыялу для цельностеклянных дзвярэй па-тэрмічнаму загартаванага шкла, так званага шкла бяспекі.\nЦельностеклянные дзверы могуць быць ворнымі, складанымі, рассоўнымі, а таксама аўтаматычнымі. Падобныя дзверы глядзельна аб'ядноўваюць некалькі памяшканняў у адзіную прастору, у той жа час, абмяжоўваючы доступ, а таксама служаць гукаізаляцыйнай перашкодай.\nЦікавым прыкладам рассоўных шкляных дзвярэй або хутчэй нават перагародак з'яўляецца сістэма DORMA HSW (фірмы DORMA). Сістэма ўяўляе сабой набор шкляных панэляў, здольных фармаваць перагародку зададзенай канструкцыі і, у выпадку неабходнасці, зрушвацца ў адмысловую паркавальную прастору. Кожная бакавая панэль можа выкарыстоўвацца ў якасці маятниковой дзверы, зоны паркоўкі могуць быць размешчаныя ў любым зручным месцы. Для перасоўвання панэляў не патрабуецца накіроўвалай у паў, а кожная рухомая панэль можа быць зафіксаваная ў неабходным становішчы з дапамогай зашчапак і замкаў.


Карбалевіч: Статус саюзнай дзяржавы і яе атрыбуты зьмяншаюцца\n14 кастрычнік 2016, 21:56\nУдзельнічаюць: Валер Карбалевіч, Уладзімер Глод, Ігар Карней\nКарней: Масква ў аднабаковым парадку забараніла ўезд на сваю тэрыторыю грамадзянам Эўразьвязу транзытам празь Беларусь. Ці гэта крок на далейшую самаізаляцыю Расеі? Якая роля адводзіцца ў кантролі за транспартным патокам Беларусі?\nАхвярамі новых правілаў ужо сталі грамадзяне Аўстрыі, Даніі, Польшчы, а таксама Ўкраіны, зь якой Расея вось ужо два гады практычна ў стане вайны.\nПачынаючы ад верасьня на беларуска-расейскім пункце пропуску Рэдзькі — Чырвоная Горка па трасе Берасьце — Масква расейскія памежнікі пачалі разварочваць іншаземцаў, якія ехалі на прыватных аўтамабілях. У якасьці прычыны называлася адсутнасьць міжнародных пунктаў пропуску на мяжы так званай саюзнай дзяржавы. А грамадзяне замежных дзяржаў, акрамя Расеі і Беларусі, абавязаныя ўяжджаць менавіта празь іх.\nГэта пры тым, што ўсе гады незалежнасьці адсутнасьць такога пункту пропуску не перашкаджала транспартным кантактам — дарога М1 была і застаецца самым зручным спосабам, каб трапіць з Заходняй Эўропы ў Расею. Сытуацыя пачала мяняцца пасьля падзеяў у Крыме і на ўсходзе Ўкраіны. Спачатку пачалі выбарачна правяраць пашпарты. Цяпер, па словах відавочцаў, кантралююць усіх, хто перасякае мяжу.\nТакім чынам, тым, у каго няма расейскага ці беларускага пашпарта, давядзецца даць 500-кілямэтровага кругаля да бліжэйшага міжнароднага пункту пропуску. «Завернутыя» іншаземцы кажуць, што смаленскія памежнікі параілі ім вярнуцца назад у Менск, а адтуль ехаць у бок Латвіі і скарыстацца паслугамі міжнароднага пункту пропуску Бурачкі — Церахава. Іншая альтэрнатыва — адзіны пункт пропуску са статусам «міжнародны» на беларуска-расейска-ўкраінскай мяжы ў Весялоўцы Добрускага раёну на Гомельшчыне, якраз на сутыку межаў трох дзяржаў: Беларусі, Расеі і Ўкраіны, знакамітыя «Тры сястры». Адтуль рукой падаць да Кіева, але не да Масквы.\nГэта спроба пакараць Захад па ўсіх франтах: маўляў, вы нас санкцыямі, а мы вас — жалезнай заслонай\nМала таго, ёсьць папярэджаньне з боку расейскіх памежнікаў, што правілы будуць распаўсюджаныя і на іншыя віды транспарту, уключна з рэйсавымі аўтобусамі і цягнікамі міжнароднага фармаваньня. Калі дойдзе да такіх радыкальных захадаў, парушальніка будуць караць адміністрацыйным штрафам да 100 эўра і выдварэньнем з краіны за парушэньне правілаў уезду.\nДзеля справядлівасьці, правілы зусім ня новыя, фармальна яны дзейнічалі і раней. Але дагэтуль Маскву не бянтэжыла, што памежны кантроль іншаземцаў, якія ўяжджаюць у Расею празь Беларусь, дэ-факта рабіўся на мяжы Беларусі з Польшчай, Літвой ці Латвіяй. А грамадзяне Ўкраіны ўвогуле маглі ўехаць у Беларусь па ўнутраным пашпарце, а затым падацца ў Маскву, абмінаючы любы пашпартны кантроль.\nЧаму цяпер Расея вырашыла ўзмацніць жорсткасьць прымяненьня закону? З аднаго боку, лічаць экспэрты, гэта можа быць працягам палітыкі, скіраванай на далейшую самаізаляцыю, якая ў дадзеным выпадку падаецца як спроба пакараць Захад па ўсіх франтах: маўляў, вы нас санкцыямі, а мы вас — жалезнай заслонай.\nЁсьць і эканамічнае тлумачэньне: маўляў, гэта спроба выціснуць зь бізнэсу эўрапейскіх грузаперавозчыкаў, якім для працы на трасе М1 цяпер давядзецца наймаць беларускіх ці расейскіх кіроўцаў.\nУ сваю чаргу, Менск адмаўляе ўсялякую датычнасьць да расейскіх навацыяў. Так, прадстаўнік Дзяржаўнага памежнага камітэту Беларусі Аляксандар Цішчанка, якому я тэлефанаваў напярэдадні, запэўніў, што беларускіх рашэньняў у гэтым пытаньні няма. Кантроль на расейскім участку беларускія адмыслоўцы не ажыцьцяўляюць, бо гэта лічыцца ўнутранай мяжой. Дзейнічае закон аб парадку ўезду і выезду грамадзянаў, які выконваецца ў поўнай меры. Нюансы толькі ў тым, што з кімсьці рэжым візавы, з кімсьці бязьвізавы.\nПра зацікаўленасьць у пашырэньні эўрапейскіх кантактаў сьведчаць і апошнія захады беларускага ўраду. На разгляд у Савет міністраў накіраваны праект закону аб наведваньні Беларусі бязь візаў для жыхароў 80 краін (пакуль гаворка пра тых, хто прыбывае праз аэрапорт «Менск» і на тэрмін ня больш за пяць сутак). Летась адмененыя візы для паездак у Белавескую пушчу, нядаўна падпісаны аналягічны ўказ пра трохдзённае наведваньне Аўгустоўскага каналу. Магчыма, узмацненьне жорсткасьці правапрымяняльнай практыкі расейскім бокам зьвязанае і з гэтым: тэарэтычна грамадзянін любой краіны, якая мае зь Беларусьсю бязьвізавы ўезд, можа зь Менску паехаць у Маскву, не вымаючы пашпарт з кішэні.\nГлод: Гэтая справа набыла ровень міжнароднага скандалу. Месяц таму амбасада Польшчы ў Маскве накіравала ў расейскае Міністэрства замежных спраў спэцыяльную ноту. Расейцаў абвінавацілі ў тым, што яны не прапускаюць палякаў у краіну празь мяжу зь Беларусьсю. Зьнешнепалітычнае ведамства Расеі дало зразумець, што гэта дзеяньні ў адказ. Маўляў, Польшча з 4 ліпеня прыпыніла дзеяньне пагадненьня з Расеяй аб парадку мясцовага памежнага руху. Згодна з гэтым дакумэнтам жыхары Калінінградзкай вобласьці і памежных рэгіёнаў Польшчы мелі права на шматразовы ўезд і знаходжаньне на тэрыторыі дзьвюх дзяржаў. Палякі зрабілі такі крок сапраўды. Прычынай прыпыненьня называлася правядзеньне саміту НАТО ў Варшаве і Сусьветнага дня каталіцкай моладзі ў Кракаве. Але Масква заяўляе, што пасьля заканчэньня гэтых мерапрыемстваў спрошчаны рэжым польскімі ўладамі адноўлены ня быў.\nГаворка ідзе пра аднаўленьне жалезнай заслоны і вяртаньне да савецкіх стандартаў побыту\nГэта, як кажуць, дэталі. Галоўнае, што робіцца зразумелым, — расейскі бок прыняў прынцыповае рашэньне не пускаць у Расею празь Беларусь грамадзян усіх краін Эўразьвязу. Ніякіх новых дадатковых захадаў рабіць ня трэба. Фармальная падстава для гэтага ёсьць — расейскае заканадаўства ўжо даўно загадвае перасякаць мяжу толькі ў міжнародных пунктах пропуску. Таму лягічна ўзьнікае пытаньне: чаму ў Маскве ўспомнілі пра гэта менавіта цяпер?\nАдказ нескладаны. Рашэньне расейскіх уладаў прадказальнае і зьвязанае зь цяперашнімі прыярытэтамі Ўладзіміра Пуціна. Па сутнасьці, гаворка ідзе пра аднаўленьне жалезнай заслоны і вяртаньне да савецкіх стандартаў побыту. Але гэта вядзе да непазьбежных супярэчнасьцяў унутры інтэграцыйных абʼяднаньняў з удзелам Расеі. У рамках ЭАЭС Беларусі і Казахстану выгадна мець статус транзытных краінаў. На гэтым можна нядрэнна зарабіць, а Расея пазбаўляе іх гэтай магчымасьці.\nДарэчы, у рамках Эўразійскага эканамічнага саюзу межаў быць не павінна. Але супярэчнасьці ў спалучэньні памежных і візавых рэжымаў існуюць нават у самым «прасунутым фармаваньні» — у так званай саюзнай дзяржаве Беларусі і Расеі. Калі Расея ўвяла візы для грамадзян Грузіі, тыя траплялі ў Маскву празь Менск.\nЦяпер адкрываецца новае акно — Беларусь анансавала бязьвізавы ўезд на пяць сутак для грамадзян 80 краін, якія будуць прылятаць у менскі аэрапорт. У Маскве гэтым не задаволеныя. Там кажуць: Беларусь адчыняе замежнікам дзьверы, а ў Расеі не пытаецца.\nКарбалевіч: Я лічу, што гэтае рашэньне Расеі зьвязанае з канфліктам РФ з ЭЗ. Беларусь тут ні пры чым. То бок гэта не зьвязана з дачыненьнямі Беларусі і Расеі, гэта зьвязана з нарастаньнем варожасьці і канфрантацыі Расеі з Захадам і Ўкраінай. Калі казаць пра канкрэтную падставу гэтага рашэньня Масквы, то, сапраўды, гэта можа быць, напрыклад, адказам на прыпыненьне Польшчай рэжыму «малога памежнага руху» з Калінінградзкай вобласьцю.\nСтатус саюзнай дзяржавы і яе атрыбуты зьмяншаюцца\nГэта ўжо ня першы выпадак, калі Расея, робячы захады супраць тых краін, зь якімі яна ў канфлікце, рыкашэтам бʼе і па Беларусі. Напрыклад, Расея ўвяла санкцыі адносна прадуктаў харчаваньня з ЭЗ, адносна таварных груп з Украіны. Беларусь такіх мер ня ўводзіла. Але ў Беларусі з Расеяй няма паўнавартаснай мяжы. У выніку ўвесь час адбываюцца беларуска-расейскія канфлікты вакол паставак тавараў зь Беларусі ў Расею. Рассельгаснагляд абвінавачвае Беларусь у кантрабандзе эўрапейскага харчаваньня. Пад раздачу трапляе і ўласна беларуская прадукцыя. Расеі давялося выстаўляць мытныя пасты на беларуска-расейскай мяжы.\nТут цікава вось што. Колькі было сказана патасных слоў пра саюзную дзяржаву Беларусі і Расеі! Маўляў, тут існуе адзіная эканамічная, мытная, памежная, сацыяльная прастора, няма межаў. І гэта, маўляў, дэманструе вялізныя посьпехі беларуска-расейскай інтэграцыі.\nАле калі Масква вырашае свае глябальныя геапалітычныя праблемы, то такі інстытут, як саюзная дзяржава, проста ня ўлічваецца. Яе нібыта і няма. Вось і расейскія войскі набліжаныя да беларускай мяжы, нібы тут няма саюзнай беларускай арміі.\nУвогуле, па меры абвастрэньня адносін Расеі з Захадам статус саюзнай дзяржавы і яе атрыбуты зьмяншаюцца. Пра што і сьведчыць гэтая гісторыя з транзытам замежнікаў празь Беларусь.


23 чэрвень 2021, 00:01\nПадзеі 23 чэрвеня ў Беларусі, сьвеце, гісторыі\n23 чэрвеня 1938 году нарадзіўся Юры Хадыка, навуковец, мастацтвазнаўца, удзельнік нацыянальна-культурніцкага руху 1970–1980-х і нацыянальна-дэмакратычнага руху 1980-х — пачатку ХХІ стагодзьдзя.\nКалі ў Савецкім Саюзе пачаліся дэмакратычныя перамены, зьявілася азначэньне: «прарабы перабудовы». Да іх у Беларусі адносілі і прафэсара, доктара навук, ляўрэата прэміі Савету Міністраў СССР (за ўдзел у стварэньні сыстэмы раньняга папярэджаньня аб ракетным нападзе) Юрыя Хадыку. Але ён не зьбіраўся перабудоўваць камуністычную імпэрыю. Ён марыў пра беларускую незалежнасьць і стаў адным зь яе архітэктараў. Пры канцы 1980-х яго кабінэт у Інстытуце фізыкі ператварыўся ў сядзібу БНФ і фронтаўскае выдавецтва.\nМужыцкі Брэйгель трызьніць родным краем На вуліцах паміж абжорных крам. О крамы, крамы! Вы — душа радзімы...\nУладзімер Арлоў, «Імёны Свабоды», 4-е выданьне , с.694-695.\n1846 ― Адольф Сакс атрымаў патэнт на саксафон.\n1865 — завяршылася Грамадзянская вайна ў ЗША.\n1894 ― утвораны Міжнародны алімпійскі камітэт (МАК) у Парыжы з ініцыятывы П’ера дэ Кубэртэна.\n1944 — савецкія войскі пачалі апэрацыю «Багратыён», у выніку якой тэрыторыя Беларусі была вызваленая ад нацысцкай акупацыі.\n1991 ― Малдова абвясьціла незалежнасьць.\n2016 — грамадзяне Вялікай Брытаніі на агульнанацыянальным рэфэрэндуме прагаласавалі за выхад каралеўства з Эўрапейскага Зьвязу.\nМітынг прыхільнікаў Брэкзіту, Лёндан, чэрвень 2016\n1912 — Алан Мацісан Тʼюрынг, ангельскі матэматык, распрацоўшчык першых вылічальных машын, яго працы паслужылі асновай для стварэньня сучасных ЭВМ.\n1933 — Мікалай Шамяціла, япіскап, ахвяра сталінскіх рэпрэсіяў\nВыпускнік Менскай сэмінарыі й Маскоўскай духоўнай акадэміі, ён у 1914-м быў прызначаны настаяцелем Слуцкага катэдральнага сабору. Хоць дакумэнтаў пра сувязі айца Мікалая з кіраўнікамі Слуцкага збройнага чыну не захавалася, можна з пэўнасьцю сказаць, што яго патрыятычныя беларускамоўныя казаньні прывялі ў шэрагі паўстанцаў не аднаго случака. ....\nПа слуцкага ўладыку прыйшлі ў 1926-м. Празь сем гадоў ОГПУ зноў арыштавала яго ў справе «контрарэвалюцыйнай праваслаўнай паўстанцкай арганізацыі». Абвяшчэньне сьмяротнага прысуду ён перажыў усяго на два тыдні.\nУладзімер Арлоў, «Імёны Свабоды», 4-е выданьне , с.140-141.