“Рыжская” мяжа і “фашысцкая” Польшча — пра што пісалі савецкія газеты, якія выдавалі ў Заслаўі ў 1930-я гады - Беларуская Праўда\n“Рыжская” мяжа і “фашысцкая” Польшча — пра што...\nУ міжваеннай савецкай Беларусі выдавалася шмат газет. Амаль у кожным раёне было сваё невялічкае перыядычнае выданне.\nА памежныя з Польшчай тэрыторыі былі на асаблівым палажэнні. Там на савецкія газеты ўскладалася дадатковая роля ідэалагічнай зброі ў барацьбе супраць капіталістычнай прапаганды і распаўсюдзе інфармацыі пра поспехі і перамогі сацыялістычнага будаўніцтва. Асаблівае месца ў гэтым кантэксце займаюць газеты “На ахове граніцы”, “Камунар Заслаўшчыны” і “Калгаснік Заслаўшчыны”.\nПра поспехі калектывізацыі і барацьбу з ворагамі\nУсе тры газеты выдаваліся Заслаўскім раённым камітэтам кампартыі Беларусі і шмат ў чым паўтаралі адна адну. Аднак былі і свае асаблівасці.\nТак, у пачатку 1930-х гадоў на старонках “Камунара Заслаўшчыны” актыўна абмяркоўваўся працэс эканамічнай мадэрнізацыі краіны Саветаў. “Удзесяцярым тэмпы бальшавіцкай настойлівасцю і энтузіазмам за выкананне і перавыкананне планаў 1932-га году — чацвёртага заключнага году пяцігодкі. […] Агульную пасяўную плошчу яравых культур давесці да 102 млн га супраць 97,4 млн га вясновай сяўбы 1931 г. План азімых культур ў 1932 годзе давесці да 42 млн. га супраць 39,2 млн. га, што былі пасеяны ў 1931 годзе. […] У 1932 годзе дабіцца павышэння ўраджайнасці з 1 га зернавых да 8,5 цэнтнераў”, — адзначалася ў перадавіцы выдання за студзень 1932 года. У сваю чаргу камсамольцы Заслаўшчыны рапартавалі пра жаданне ўдзельнічаць у мабілізацыі народных мас на сяўбу. Перыядычныя выданні стракацелі паведамленнямі пра сходы камсамольскіх і камуністычных арганізацый рэгіёна.\n“Канчаткова ачысціць калгасы ад кулацка-варожых элементаў, мабілізуючы бядняцка-серадняцкую частку калгасу на паспяховае выкананне пастаўленых задач партыі”, — падкрэслівалася ў адным з нумароў “Камунара Заслаўшчыны”.\nМяса- і лесанарыхтоўкі, сяўба і касьба, а яшчэ сацспаборніцтвы былі галоўнымі тэмамі перадавіц заслаўскіх (і не толькі) перыядычных выданяў пачатку 1930-х гадоў.\n“Жыць стала лепей, жыць стала весялей,” — фраза, якую Сталін прамовіў у лістападзе 1935 года на з’ездзе стаханаўцаў, стала лозунгам жыцця савецкіх грамадзян. А ўсе, хто з гэтым быў не згодны, запісваліся ў шэраг шкоднікаў, ворагаў і іншых “агентаў імперыялізма”.\n“Навадворскі сельсавет стаіць на першым месцы, але маюцца калгасы, якія ганебна адстаюць ў выкананні планаў 3-й бальшавіцкай сяўбы. Калгас “Чырвоны будаўнік” замест разгортвання сацспаборніцтва і ўдарніцтва ў пасяўной ганебна адстае на 25 мая на 11 працэнтовае выкананне сяўбы. Праўленне калгасу на гэта глядзіць вельмі з халадком: “яшчэ справімся, вясна вялікая”. Такое разважанне служыць можа толькі кулаку, а не на паспяховае выкананне 3-й бальшавіцкай. Партыйнай і камсамольскай ячэйкам, а таксама сельсавету неабходна звярнуць самую сур’ёзную ўвагу на калгас “Чырвоны будаўнік”, — пісалі ў адным з заслаўскіх выданняў на пачатку 1930-х гадоў.\nЧаста ў газетах друкавалася так званая “Чорная дошка” — спіс гаспадарак, якія “падрываюць” сацыялістычную эканоміку. “За ганебнае адставанне, за слабую рэалізацыю ў практычнай рабоце шасці ўмоў таварыша Сталіна пакідаем на чорнай дошцы: 1. Шапялеўскі сельсавет — 55 працэнтаў выканання плану (старшыня Крыванос); 2. Гатовінскі сельсавет — 61 працэнт выканання плану (старшыня Крыванос); 3. Гуцянскі сельсавет — 64 працэнта выканання плану (старшыня Руткоўскі). Гэтыя сельсаветы павінны мабілізаваць усю грамадскасць, каб зняцца з чорнай дошкі”, — пісалі аўтары “Камунара Заслаўшчыны”.\nА вось як праблемы на месцах апісваліся ў газеце “Калгаснік Заслаўшчыны”: “Дарожнае будаўніцтва па Навадворскаму сельсавету пад пагрозай зрыву. План выкананы ўсяго на 3-4 працэнта. Невыкананне гэтага плану інакш як недаацэнкай дарожнага будаўніцтва не назавеш. Некаторыя калгасы не лічаць дарожнае будаўніцтва важнай справай. Так, калгас “Новае жыццё”, павінен быў адпрацаваць на дарожным будаўніцтве 192 працадні, а адпрацаваў ўсяго 10 працадзён. Самае горшае становішча з калгасам “Чырвоны Захад”. Ён цалкам зрывае дарожнае будаўніцтва: павінен быў вырабіць 174 працадні, а паслаў за ўвесь час штурму 5 падвод. Трэба сказаць, што і дарожны стараста гэтага сельсавету таварыш Берман дрэнна адносіцца да сваёй справы. Калі аднаго разу камсамольцы і актыў калгаснікаў хацелі зрабіць васкрэснік на дарбудаўніцтва, дык таварыш Берман не прыйшоў своечасова, у гадзін 7-8, а прыйшоў у дзесяць гадзін, калі ўсе раз’ехаліся. Партыйная і камсамольская ячэйка, калгасы, сельсаветы павінны забяспечваць выкананне планаў будаўніцтва”.\nНа жаль, невядома, чым скончылася справа таварыша Бермана і іншых жыхароў Заслаўшчыны, якіх “разбіралі” на старонках мясцовай прэсы. Аднак такія “кейсы” маглі скончыцца абвінавачаннем у “службовым злачынстве”. Паводле Артыкула 196 Крымінальнага кодэкса БССР ад 1928 года (са змяненнями ад студзеня 1940 года) нядбайнае ці недобрасумленнае стаўленне службовай асобы да сваіх абавязкаў, цяганіна, пратэкцыянізм, а таксама не выкананне службовай асобай дзеяння, якое яно па сваіх службовых абавязках павінна было выканаць, цягнулі да пазбаўлення волі на тры гады, ці накіраваннем на папраўча-працоўныя працы на год. Але органы НКУС маглі вельмі лёгка перакваліфікаваць абвінавачанне на Артыкул № 69, які гучаў, як “Падрыў дзяржаўнай прамысловасці, транспарта, гандлю, грашовага абарачэння ці крэдытнай сістэмы, здзейсненных у кантрэвалюцыйных мэтах шляхам адпаведнага выкарыстання дзяржаўнай установы ці супрацьдзеяння іх нармальнай дзейнасці”. Абвінавачаныя ў гэтым злачынстве звычайна прысуджаліся да “вышэйшай меры сацыяльнай абароны” — растрэла. Такой была рэчаіснасць у міжваеннай БССР.\nІншая група публікацый у міжваенных газетах Заслаўшчыны тычылася “аналіза” падзей міжнароднай палітыкі. Асабліва шмат увагі надавалася падзеям у суседняй дзяржаве — Польшчы, якую аўтары беларускіх савецкіх газет называлі не інакш, як “фашысцкай”. Выданні пільна сачылі за ўсімі фактамі рэпрэсій польскіх улад супраць насельніцтва Заходніх Беларусі і Украіны.\nАсаблівую ўвагу надавалі арыштам дзеячаў КПЗБ і КПЗУ, а таксама камсамола. У адным з нумароў “Камунара Заслаўшчыны” ў пачатку 1930-х гадоў чытаем:\n“Вільня. Віленскі акруговы суд разглядаў справу пяцёх абвінавачаных нібы ў “шпіянажы” на карысць СССР. Гэта папулярнае цяпер у польскіх судах абвінавачанне, на падставе якога выносяцца смяротныя і катаржныя прысуды рабочым і сялянам. Прыгавораны: Ядвіга Казлоўская на 10 год катаргі, Ян Мордасі і Галена Дыдзінская — на 8 год, Ян Дыдзінскі — на 3 гады і Амельян Герасімёнак — на два гады”.\nУ іншым нумары газета “Камунар Заслаўшчыны” інфармавала пра тое, што “польскі фашызм рыхтуе ліквідацыю Таварыства беларускай школы”.\nПаводле інфармацыі выдання, у складзе ТБШ на той момант было 10 тысяч членаў. Савецкія газеты імкнуліся паказаць гэтую арганізацыю чыста камуністычнай і супрацьпаставіць яе “беларускім нацыянал-фашыстам”, якія дзейнічалі заадно з “польскімі акупантамі”.\n“Гэтымі днямі віленская дыфензіва разграміла гурток ТБШ у Вільні, які складаўся амаль выключна з рабочых заводаў і фабрык. Кіраўніцтва гуртка і звыш 10 членаў арыштаваны”, — падкрэслівалася ў выданні.\nВарта адзначыць, што сапраўды ў пачатку 1930-х гадоў польскія ўлады актыўна змагаліся супраць беларускага нацыянальнага руху на тэрыторыі Заходняй Беларусі. Прычына была і ў тым, што ў беларускіх нацыянальных арганізацыях дзейнічала вялікая колькасць савецкіх агентаў і выведнікаў, якія імкнуліся накіраваць дзейнасць гэтых стурктур у патрэбным для Масквы накірунку.\nБеларуская справа, распаўсюд і развіццё беларускай мовы і культуры бальшавіцкіх агентаў не цікавілі.\nРазам з гэтым, не варта думаць, што беларускія арганізацыі ў Заходняй Беларусі складаліся толькі з “агентаў Крамля”. Там было шмат адданых беларускай справе людзей, якія стануць ахвярамі польскіх, а потым і сталінскіх рэпрэсій.\nНе меньш папулярнымі ў савецкіх газетах, якія выходзілі ў Заслаўі ў 1930-я гады, была тэма эканамічнага заняпаду заходняй суседкі БССР. У газеце “Камунар Заслаўшчыны” друкаваўся артыкул, пра тое, што польскія сяляне на Віленшчыне харчуюцца крапівой, а ў выданні “На ахове граніцы” публікавалася нататка, пра тое, што працоўным у польскай Сілезіі не выплочваюць заробкі і яны паміраюць з голаду. Зразумела, што танальнасць гэтых матэрыялаў была накіравана на тое, каб паказаць, як добра жывецца працоўным і сялянам у краіне Саветаў.\nУ 1932 годзе савецкая беларуская прэса і, у тым ліку, газеты Заслаўшчыны, актыўна абмяркоўвалі забойства прэзідэнта Французскай рэспублікі Поля Думэра прадстаўніком рускай эміграцыі Паўлам Гаргулавым. Услед за маскоўскімі газетамі бээсэсэраўская перыёдыка спрабавала ачысціць забойцу ад абвінавачанняў у супрацы з савецкімі спецслужбамі і называла гэтага чалавека “агентам белагвардзейшчыны, якая імкнецца стравіць Францыю з СССР”. У сярэдзіне 1930-х гадоў вялікую ўвагу газеты Заслаўшчыны надавалі падзеям Грамадзянскай вайны ў Іспаніі. У “Калгасніку Заслаўшчыны” і “На ахове граніцы” публікаваліся апошнія навіны з франтоў, здымкі рэспубліканскіх жаўнераў і карыкатуры на Франка і яго памагатых.\nВялікая колькасць матэрыялаў, якія публікаваліся ў даваенных газетах Заслаўшчыны, было прысвечана памежнай тэматыцы, а менавіта таму, як жыхары памежжа дапамагаюць “зялёным фуражкам” ахоўваць савецка-польскі памежны кардон. “Шпіёнаманія” была вельмі распаўсюджанай з’явай у памежных з Польшчай раёнах Заслаўшчыны.\nУ траўні 1936 года газета “Камунар Заслаўшчыны” пісала:\n“Трывожная вестка маланкай абляцела ўвесь калгас. На нашу тэрыторыю перайшоў парушальнік мяжы. Ціха, адзін за другім, знікалі ў цемры асенняй ночы калгаснікі. У канцы калгаснай вёскі, каля густых кустоў прытаіўся калгасны вартаўнік Пётр Чабатар. Навокал было ціха. Толькі асенні вецер цяжка калыхаў вялікія калматыя верхавіны сасоніка. Марасіў невялікі халодны дожджык. […] Далёка прыдушана трэснула галінка, ледзь чутна ўсплеснула вада. Праз некаторы час таямнічыя гукі паўтараліся ўжо бліжэй. Нехта ішоў. Праз некалькі хвілін з-за кустоў вынырнула постаць. Крадучыся ўсё бліжэй і бліжэй яна набліжалася ў накірунку Пётры. Яшчэ хвіліна і невядомая постаць апынулася каля яго. Моцнай камандай “лажыся” Пётра змусіў легчы незнаёмца. Невядомы чалавек аказаўся парушальнікам нашай граніцы. […]\nПадобных фактаў у жыцці калгаснага вартаўніка Пётры Чабатара былі дзесяткі. Ён нараўне з аховай сацыялістычнай калгаснай маёмасці пільна ахоўвае межы нашай вялікай радзімы. […] Калі вораг пераходзіць нашу мяжу, тады ўсе калгаснікі разам з памежнікамі стараюцца затрымаць яго. Нічога іх не ўтрымлівае перад гэтым: ні суровая зіма, ні даждлівая восень. Затрымаць праклятага ворага — вось мэта ўсіх калгаснікаў. […] Такім героем, такім патрыётам нашай радзімы з’яўляецца Пётр Чабатар. За яго рэвалюцыйную пільнасць, за баявы гераізм па ахове межаў у яго зараз на грудзях красуецца Ордэн “Знак пашаны”. Такіх пільных калгаснікаў хапала ў кожнай савецкай вёсцы на “рыжскай мяжы”.\n“Ноччу, калі людзі пасля напружанай працы спяць, ворагі, нібы тыя ваўкі, туляцца па лесе. А праз гушчу леса ім лягчэй прабірацца да мяжы, а наша задача, не прапусціць іх. Для гэтага нам трэба быць пільнымі”, — падкрэслівалася ў выданні “Калгаснік Заслаўшчыны” ў лістападзе 1936 года.\nУ памежных населеных пунктах ствараліся брыгады садзейнічання памежным войскам НКУС БССР. “І калі вораг сапраўды прайшоў мяжу, то па першаму сігналу байцоў, будзь гэта ў дзень, ці ў ноч, усё насельніцтва бліжэйшых вёсак: мужчыны, жанчыны, а то і дзеці ідуць, каб яго злавіць. У такі час яны захоўваюць ваенную дысцыпліну, і які б вораг не быў, ён заўсёды бывае злоўлены”, — адзначалася ў адной з публікацый газеты “На ахове граніцы”.\nУ верасні 1939 года Заходняя Беларусь была далучана да БССР. “Небяспечнага” польскага суседа ўжо не было, але старую мяжу працягвалі трымаць. А на Захадзе “першая краіна працоўных і сялян” ужо мяжавала з нацысцкай Германіяй. У студзені 1941 года газета “Калгаснік Заслаўшчыны” публікавала заметкі з назвамі “Аб заключэнні дагавора паміж СССР і Германіяй аб савецка-германскай граніцы ад ракі Ігорка да Балтыйскага мора” і “Камюніке аб заключэнні гаспадарчага пагаднення паміж СССР і Германіяй”. Да нападу Гітлера на Савецкі Саюз заставалася меньш за паўгода. Увогуле варта адзначыць, што ў гэты час заслаўскія газеты амаль нічым не адрозніваліся ад цэнтральных савецкіх выданняў, кшталту “Правда” і “Известия”. Мясцовыя навіны “выштурхоўваліся” на апошнія старонкі перыёдыкі, а на перадавіцах друкаваліся паведамленні “агульнасаюзнага значэння”.\nЧырвонаармейцы на вучэннях ля Заслаўя\nПасля Другой сусветнай вайны ў БССР “забыліся” пра даваенную “рыжскую мяжу”. Адныя даваенныя газеты зніклі, а іншыя засталіся. Так, “Калгаснік Заслаўшчыны” ператварыўся спачатку ў “Шлях сацыялізма”, а потым “Шлях камунізма”. Апошняй савецкай назвай “раёнкі” было “Наша жыццё”, а зараз выданне, якое бярэ свой пачатак з міжваеннага дваццацігоддзя, носіць назву “Прысталічча”.


Генуэская фартэцыя (Судак) — Вікіпэдыя\nГенуэская фартэцыя (Судак)\nГенуэская фартэцыя ў Судаку\nГенуэ́ская фартэ́цыя (па-ўкраінску: Генуезька фортеця) — фартэцыя ва ўкраінскім горадзе Судак, што на паўвостраве Крым. Пабудавана генуэзцамі з 1371 да 1460 году на былым каралявым рыфу — гары Кыз-Куле-Бурун, або Крэпасная. Плошча фартэцыі каля 30 га.\n2 Фартэцыя ў савецкім кіно\nПершыя фартыфікацыйныя збудаваньні сучаснага Судаку былі ўзьведзеныя бізантыйцамі ў VI—VII стагодзьдзях. Потым фартэцыяй завалодалі хазары, у X—XII стагодзьдзях — зноў бізантыйцы. У XIII стагодзьдзі Сугдэя становіцца вэнэцыянскай калёніяй, але апошнія былі хутка выцесьнены з Крыму генуэзцамі. У 1365 годзе яны захапілі Сугдэю, а крыху пазьней — і ўвесь поўдзень Крыму. Менавіта ў гэты пэрыяд была пабудавана асноўная частка сучаснай фартэцыі, таму за ёй і замацавалася назва генуэскай.\nУ 1475 туркі распачалі аблогу фартэцыі, у выніку чаго консул з войскам уцёк морам, а жыхары здаліся заваёўнікам. На некалькі стагодзьдзяў Сугдэя апынулася ў складзе Атаманскай імпэрыі, пакуль у XVIII стагодзьдзі Крым ня быў далучаны да Расейскай імпэрыі. У 1960-я гады савецкія ўлады спрабавалі надаць фартэцыі першасны выгляд, але беспасьпяхова.\nПанарама генуэскай фартэцыі\nФартэцыя ў савецкім кіно[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nКольцы Альманзора (1977)\nПіраты XX стагодзьдзя (1979)\nАдысэя капітана Бляда (1991)\nМайстар і Маргарыта (тэлесэрыял) (2005)\nГенуэская фартэцыя (Судак) — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Генуэская_фартэцыя_(Судак)&oldid=1708212»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 21 красавіка 2014 году ў 13:32.


Хатняя старонка > Падчас зімовага пасяджэння ПА АБСЕ адбылася прэзентацыя нашай краіны\nУчора парламенцкая дэлегацыя Беларусі на чале з намеснікам старшыні Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Баляславам ПІРШТУКОМ завяршыла ўдзел у зімовым пасяджэнні Парламенцкай асамблеі АБСЕ. Яно праходзіла ў сталіцы Аўстрыі Вене з 23 па 24 лютага.\nАдна з найважнейшых для нас падзей на гэтым мерапрыемстве — прэзентацыя Беларусі ў якасці краіны правядзення 26-й штогадовай сесіі Парламенцкай асамблеі АБСЕ. Яна будзе праходзіць у Мінску з 5 па 9 ліпеня бягучага года. Асноўная тэма — «Умацаванне ўзаемнага даверу і супрацоўніцтва ў імя міру і працвітання ў рэгіёне АБСЕ».\nНа стэндзе, які арганізаваў Нацыянальны сход Беларусі, размешчаны лістоўкі з агульнай інфармацыяй пра будучую сесію, пра нашы атэлі, пра краіну, яе эканамічны і турыстычны патэнцыял. Ёсць прэзентацыйная прадукцыя прадпрыемстваў — брэндаў Беларусі.\nШто да самога зімовага пасяджэння ПА АБСЕ, то, як паведамляе прэс-служба ніжняй палаты, Баляслаў Пірштук прыняў удзел у пасяджэнні Пастаяннага камітэта арганізацыі. Сярод іншага, там была агучана інфармацыя аб падрыхтоўцы маючых адбыцца сёлета мерапрыемстваў ПА АБСЕ.\nНа пасяджэнні Агульнага камітэта ПА АБСЕ па эканамічных пытаннях, навуцы, тэхналогіі і навакольным асяроддзі адбылося выступленне старшыні Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па міжнародных справах Нацыянальнага сходу Беларусі Валерыя ВАРАНЕЦКАГА на тэму «Кіраванне прыроднымі рэсурсамі: рашэнне праблем воднай бяспекі і барацьба са зменай клімату». Валерый Варанецкі адзначыў важную ролю, якую адыгрывае Беларусь у агульнаеўрапейскіх маштабах у справе захавання водна-балотных угоддзяў, падкрэсліўшы, што беларускія балоты называюць «лёгкімі» Еўропы. Ён таксама звярнуў увагу замежных калег на яшчэ адно ўнікальнае багацце нашай краіны — значныя запасы прэсных падземных водаў, якія экспертамі прызнаюцца аднымі з найлепшых у свеце.\nПадчас зімовай сесіі нашы дэлегаты правялі сустрэчы з кіраўніцтвам ПА АБСЕ і сваімі калегамі — парламентарыямі краін — удзельніц арганізацыі.\nФота прэс-службы Палаты прадстаўнікоў\nЗагаловак у газеце: Паказаць сябе


Будзем разам. У год свайго 75-годдзя «ЛВ» падрыхтаваў падарунак для землякоў на Дзень Незалежнасці Беларусі — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n10/07/2018 89 redakcyja 1 Комментарий\nЯго проста нельга не заўважыць – наш новы банер памерам пяць на сем метраў упрыгожвае сцяну жылога дома, што выходзіць на плошчу Леніна ў райцэнтры. Літаральна напярэдадні Дня Рэспублікі ён заняў месца, на якім і раней гараджан і гасцей горада сустракаў знаёмы лагатып «ЛВ».\nСустрэнем юбілей раёнкі разам, дарагія землякі!\n← Што ў сухім астатку\nУ школу за здароўем. Акцыя «Здаровае сэрца – залог поспеху!» у Ляхавічах прайшла ў форме комплекснага медпрыёму →\nВ Ляховичском районе сгорела дача без хозяев\nБудзем разам. У год свайго 75-годдзя «ЛВ» падрыхтаваў падарунак для землякоў на Дзень Незалежнасці Беларусі: 1 комментарий\n11/07/2018 в 22:14\nМая сям’я сябруе з газетай даўно. Мінула недзе ўжо паўстагоддзя. Вучыла дзяцей па газеце роднай мове. Зараз ужо яны вучаць сваіх і выпісваюць оаёнку па сваім месцы жыхарства — па Баранавіцкім адрасе. Віншую газету з юбілеем. Няхай не пакідае натхненне, а тыраж расце!


Кіраўнік абласной філіі БНФ Кастусь Смолікаў на волі. Суд – 30 сакавіка - Віцебская вясна\nНядзеля, 28 Сакавік 2021\nКіраўнік абласной філіі БНФ Кастусь Смолікаў на волі. Суд – 30 сакавіка\nКастусь Смолікаў. Дзень волі, 2018 год\nКіраўнік віцебскай абласной філіі партыі БНФ Кастусь Смолікаў увечары 28 сакавіка быў вызвалены з ізалятару часовага ўтрымання, куды трапіў пасля затрымання на Дзень волі. Выйшлі таксама на волю затрыманыя разам з ім віцябляне Алесь Вендт і Іван Казлоў. Яны адбылі за кратамі ІЧУ трое сутак (72 гадзіны) без суду. Суд прызначаны на 30 сакавіка.\n«За што затрымалі? Сітуацыя тупая да жаху і тыповая для нашага часу – нас затрымалі ні за што. Сустрэліся з Алесем, а ў яго быў шалік, яшчэ стары, з надпісам «За Беларусь! За Мілінкевіча» . Пайшлі да помніку Альгерду, і праз пару літаральна хвілін да нас падышлі міліцыянты. І паехалі...» – расказаў Кастусь Смолікаў.\nПа словах Смолікава, У Кастрычніцкім РАУС на іх былі складзеныя адміністрацыйныя пратаколы за несанкцыянаванае пікетаванне (арт. 24.23 КаАП). Потым мужчын змясцілі ў віцебскі ізалятар часовага ўтрымання. У пятніцу, 26 сакавіка, суду не адбылося. Таму віцяблян вызвалілі з ІЧУ па сканчэнні 72 гадзін. Алесь Вендт і Іван Казлоў таксама на волі.\nСправу Кастуся Смолікава разгледзяць 30 сакавіка ў судзе Кастрычніцкага раёну Віцебску (пачатак – у 14.30).


Працаўнікі Гомельскага мясакамбінату: Нават сваім падсоўвалі супавыя наборы з душком\n04 сьнежань 2015, 20:26\n2 сьнежня ў Гомелі праваахоўнікі затрымалі каля дзясятка службоўцаў і спэцыялістаў мясной галіны, у ліку якіх апынуліся дырэктар мясакамбінату Рычард Стэфановіч і куратар аграпрамысловага комплексу рэгіёну, першы намесьнік старшыні аблвыканкаму Аляксандар Максіменка.\nНі Сьледчы камітэт, ні міліцыя нейкай інфармацыі на гэты конт не даюць, адмаўляючы датычнасьць сваіх ведамстваў да затрыманьня мясных махінатараў. У Камітэце дзяржаўнай бясьпекі даваць камэнтары для СМІ адмаўляюцца.\nМясакамбінат наўпрост падпарадкоўваецца камітэту па сельскай гаспадарцы і харчаваньні Гомельскага аблвыканкаму. Аднак і тут ня хочуць размаўляць на тэму затрыманьня кіраўнікоў і спэцыялістаў свайго прадпрыемства.\nТым часам некаторыя працаўнікі мясакамбінату жартуюць наконт чарговага затрыманьня сваіх кіраўнікоў — яны, маўляў, цяпер адпачываюць:\n«Чытайце ў газэтах, у інтэрнэце — мы ня можам выдаваць вам „ваеннай таямніцы“, бо мы таксама сядзем. А мы гэтага ня хочам».\nІншыя працаўнікі, не зьвязаныя сындромам «ваеннай таямніцы», на ўмовах ананімнасьці апавялі, што затрыманыя 8 кіраўнікоў і спэцыялістаў прадпрыемства. Гэта дырэктар мясакамбінату Рычард Стэфановіч, яго намесьніца па кадрах і ідэалёгіі Надзея Трус, якая нядаўна выконвала абавязкі дырэктара, а таксама начальнік халадзільніка, галоўны вэтэрынарны лекар, некаторыя тэхнолягі й майстры.\nПадставай для затрыманьня, паводле неафіцыйнай інфармацыі, паслужылі махінацыі зь мясам: пратэрмінаваная прадукцыя з крамаў вярталася на прадпрыемства, тут яе перараблялі на фарш і зноў накіроўвалі ў гандаль.\nЗгадвалі працаўнікі і пра такі выпадак: нават свайму пэрсаналу, які штомесячна атрымлівае за добрую працу мясныя пайкі прыкладна на 300 тысяч рублёў, падсоўвалі так званыя «супавыя наборы» з душком.\nУ фірмовай краме мясакамбінату\nПа ўсім відаць, згаданыя факты — толькі вяршыня айсбэрга, іначай камбінатам наўрад ці займаліся б супрацоўнікі дзяржбясьпекі. Гэта вынікае і зь нядаўняй гучнай гісторыі пра мясных махінатараў, калі на лаве падсудных апынуліся цяпер ужо былыя дырэктар мясакамбінату Валер Дземідзенка, галоўны інжынэр Анатоль Муха ды яшчэ два з паловай дзясяткі драбнейшых кіраўнікоў і спэцыялістаў. На прадпрыемстве была створана злачынная групоўка, якая пяць гадоў крала так званыя лішкі прадукцыі на шкоду тэхналёгіі й якасьці. У крымінальным ланцужку кожнаму адводзілася свая роля — кіраўніку, начальніку цэху, тэхнолягу, забойшчыку жывёлы, кіроўцу. Мяса, каўбасы ды іншая «левая» прадукцыя выкарыстоўвалася дзеля ўласнага абагачэньня і «падкормкі» патрэбных людзей ва ўладных структурах. Тут кралі ўсе, хто меў магчымасьць.\nВыглядае, што нейкія «цёмныя схемы» выкарыстоўваліся і цяпер, калі ўжо дайшло да затрыманьня амаль дзясятка кіраўнікоў і спэцыялістаў.\nДарэчы, пры цяперашнім кіраўніцтве прадукцыя мясакамбінату ня раз бракавалася ў Расеі, на якую прыпадае найбольшая доля экспарту. Рассельгаснагляд меў прэтэнзіі да гомельскіх каўбасаў і ялавічыны з прычыны павышанага ўтрыманьня ў іх шкодных мікраарганізмаў. Кіраўнікі прадпрыемства пры гэтым сьціпла адбіваліся ад прэтэнзіяў:\n«Ня нам рабіць высновы й заключэньні. Працуем над гэтым».\nНе зусім зразумелая пакуль у цяперашніх мясных махінацыях роля куратара аграпрамысловага комплексу Гомельшчыны, першага віцэ-губэрнатара Аляксандара Максіменкі, які таксама затрыманы разам з кіраўнікамі і спэцыялістамі мясакамбінату. Ён толькі летась у кастрычніку заступіў на пасаду. Да гэтага быў старшынём Акцябрскага райвыканкаму, затым тры гады ачольваў Дэпартамэнт фінансавага маніторынгу Камітэту дзяржкантролю Беларусі.\nНекаторыя блізкія да мясаперапрацоўчай галіны спэцыялісты выказваюць здагадкі, што інфармацыя магла «пратачыцца» з Магілёўскага абласнога суду, дзе судзяць папярэдніка Максіменкі — былога першага віцэ-губэрнатара Віктара Банчука разам з проста віцэ-губэрнатарам Віктарам Трызнам. Абодва яны былі замяшаныя ў мясных махінацыях з расейскімі камэрцыйнымі структурамі.


“Мара” – гэта маленькае жыццё – NG-PRESS.BY\nВосень не радуе вас добрым надвор’ем? На двары сумна, холадна і непагодліва? А ў лагеры “Мара” заўсёды было весела, шумна і цікава. Што можа быць лепш, чым сабрацца разам з сябрамі ў вялікай вясёлай кампаніі! Тым больш, лагер радаваў цікавымі мерапрыемствамі, займальнымі падарожжамі, творчымі заняткамі і вясёлымі гульнямі.\n“Мара” –так называўся аздараўленчы лагер дзённага знаходжання ў Гудзевіцкай сярэдняй школе Мастоўскага раёна. Падчас школьных восеньскіх канікул у ім адпачывалі, набіраліся сіл, з карысцю праводзілі вольны час вучні малодшых класаў.\nНа працягу ўсёй змены дзеці былі ўцягнутыя ў калейдаскоп розных падзей. Вялікая ўвага надавалася прапагандзе культуры здаровага ладу жыцця, вывучэнню правілаў дарожнага руху, пажарнай бяспекі. Праводзіліся гульні на згуртаванне і праяўленне індывідуальных якасцей.\nДзеці ўдзельнічалі ў спартыўна-забаўляльных мерапрыемствах “Падарожжа ў далёкія краіны”, “Кліч джунгляў” і інш. Выхаванцы ярка праявілі сябе і ў творчасці. З азартам спявалі, танцавалі, рабілі вырабы. Штодня праводзілася зарадка, танцавальныя размінкі. Яркія ўражанні засталіся пасля экскурсіі ў наш літаратурна-краязнаўчы музей, у якім дзеці змаглі ўбачыць на ўласныя вочы майстэрства сваіх продкаў.\nПрыемна было пахадзіць па восеньскім парку і паслухаць музыку восеньскай лістоты пад нагамі. А потым, здавалася б, са звычайных чырвона-жоўтых кляновых лісточкаў зрабіць пад чулым кіраўніцтвам выхавальніка выдатную ружу ў падарунак маме.\nСпадзяемся, што дні, праведзеныя ў прышкольным лагеры, надоўга запомняцца дзецям і застануцца напоўненымі незабыўнымі ўражаннямі, карыснымі справамі і прыемнымі ўспамінамі.\nвыхавальнік Гудзевіцкай сярэдняй школы\nВучымся берагчы прыродныя рэсурсы з дзяцінства


Нарада бібліятэкараў | Централизованная библиотечная система Браславского района\n19 снежня ў Цэнтральнай бібліятэцы адбылася чарговая нарада бібліятэкараў “Дзень прафесійных зносін”. Пачалася яна з наведвання выставы “Калядныя ўзоры” у Музеі традацыйнай культуры.\nПрадоўжылася нарада ў чытальнай зале. Дырэктар бібліятэчнай сістэмы Вольга Ляснеўская пазнаёміла бібліятэкараў з асноўнымі палажэннямі адзінага дня інфармавання, прысвечанага пытанням падрыхтоўкі да выбараў у мясцовыя Саветы дэпутатаў. Затым дырэктар акрэсліла асноўныя планы работы бібліятэк на 2018 год, патрабаванні да работы клубаў па інтарэсах ў бібліятэках і да арганізацыі кніжных выстаў, пытанні ўзаемадзеяння бібліятэк з іншымі арганізацыямі.\nПотым пачала сваю работу Школа прафесійнага росту “Перспектыва”. Загадчык аддзела бібліятэчнага маркетынгу Ірына Макарэвіч дала кансультацыю па падрыхтоўцы бібліятэк да справаздачнай кампаніі 2017 года. У рубрыцы “Прафесійная майстэрня” выступілі Жана Анісімовіч з Дрысвяцкай і Людміла Бялюн з Мяжанскай бібліятэк.\nПераднавагодняя нарада завяршылася традыцыйнай прафсаюзнай старонкай. Прафсаюзны актыў падрыхтаваў “салодкі стол” і музычныя падарункі для работнікаў сістэмы. Актыўны ўдзел у вясёлых віншаваннях прынялі работнікі Друеўскай бібліятэкі Ганна Маслякова і Галіна Патуткіна. Галіна Іванаўна выступіла з вобразе сучаснай Бабы Ягі, роля якой удалася вельмі добра.


Беларусь выбрала новую песню для "Еўрабачання-2021" - 26.03.2021, Sputnik Беларусь\nБеларусь выбрала новую песню для "Еўрабачання-2021"\nНовую песню для "Еўрабачання" прадставяць на наступным тыдні, а ў бліжэйшы час яе адправяць арганізатарам конкурсу. 26.03.2021, Sputnik Беларусь\nнавіны , у беларусі, у свеце, культура, галоўнае, беларусь, еўрабачанне\n© Photo : Telegram / ATN NewsГрупа "Галасы ЗМеста" (Galasy ZMesta)\n© Photo : Telegram / ATN News\nНовую песню для "Еўрабачання" прадставяць на наступным тыдні, а ў бліжэйшы час яе адправяць арганізатарам конкурсу.\nМІНСК, 26 сак – Sputnik. Беларусь выбрала новую песню для конкурсу "Еўрабачанне-2021" у Ратэрдаме (Нідэрланды), заявіў кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі Іван Эйсмант.\nБеларусь на песенным конкурсе павінна прадставіць баранавіцкая група "Галасы ЗМеста". Першапачаткова калектыў планаваў выканаць у Ратэрдаме кампазіцыю "Я навучу цябе", але арганізатары палічылі яе залішне палітызаванай і не дапусцілі песню да ўдзелу ў конкурсе. У Мінску заявілі, што не згодны з рашэннем Еўрапейскага вяшчальнага саюза (ЕВС), але змяніць песню ўсё ж такі пагадзіліся.\n"Група прапанавала выбар з двух новых песень. Мы выбралі адну з іх. У бліжэйшы час яна будзе ў зведзеным выглядзе адпраўлена ў ЕВС", - сказаў Эйсмант. Яго словы прыводзіць РІА Навіны.\nБаланс паміж глабалізмам і самабытнасцю: эксперт пра "Еўрабачанне - 2021"\n22 сакавіка, 17:55\nСтаршыня Белтэлерадыёкампаніі не ўдакладніў назву новай песні, таксама не стаў раскрываць падрабязнасці пра яе. Па словах Эйсмант, новая кампазіцыя ад Беларусі для "Еўрабачання" будзе прадстаўлена на наступным тыдні шырокай публіцы.\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка раней, каментуючы нядопуск песні "Я навучу цябе", звярнуў увагу, што гэта "добры піяр". "Ну, толькі аўтарытэту ім дадалі. Як кажуць, добры піяр. Ну, калі што, так песню мы зробім іншую. Не пытанне", - казаў беларускі лідэр.\nНагадаем, "Еўрабачанне-2021" пройдзе ў траўні ў Ратэрдаме, фінал конкурсу вызначаны на 22-е чысло.\n"Галасы ЗМеста" адправілі на "Еўрабачанне" дзве новыя песні\nАрганізатары Еўрабачання не прапусцілі песню ад Беларусі


КНІГА РОДНАЙ ЗЯМЛІ\nНе так даўно пабачыла свет цікавая змястоўная кніга з сімвалічнай назвай “Там, где Нёман рвёт берега”. Аўтарам яе з’яўляецца Аляксей Сазанчук, празаік, сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі, добра вядомы ў родным блакітным Прынямонні. Кніга ўяўляе сабой раман-хроніку і выдадзена яна Лідскай друкарняй у бягучым годзе. Са старонак новай кнігі загаварыла з чытачом наша родная старонка з яе багатай, жыццядайнай гісторыяй. Гэта вельмі добрае, арыгінальнае мастацкае даследаванне шматлікіх людскіх лёсаў, славянскіх творчых дасягненняў, здабыткаў светлага роздуму і гарачых памкненняў шчырага чалавечага сэрца. Перад намі праходзяць запамінальныя постаці тых сапраўдных сыноў і дачок Прынямоння, якія складаюць цвет роднага Краю. Па меры чытання кнігі, яны становяцца душэўна блізкімі для нас, і мы з імі крэўна парадніліся. Як жывы паўстае перад намі вядомы ў рэспубліцы Пронька-дэпутат, які так шмат зрабіў сваёй самаадднай працай для росквіту роднага, бацькоўскага краю. Займае пачэснае месца ў нашай душы і свядомы чалавек, які выйшаў з народа. Жыве гэты слаўны Багатырэвіч у вёсцы з красамоўнай назвай Багатырэвічы. Сапраўды волатаўскі дух пульсуе ў такіх людзей, асвячае іх упэўненасць, моцныя крокі ў жаданы заўтрашні дзень, у нашу чалавечую радасць, будні і святы. Руплівыя рукі і прамяністае сэрца з такіх нястомных гаспадароў, якія жывуць у вёсцы Падбараны Мастоўскага раёна, Леаніла Мікалаеўна Сідар – машыніст-трактарыст шырокага профілю. У гэтай цікавай жынчыны жыве неадольная прага да ведаў. У свой час яна закончыла індустрыяльна-педагагічны тэхнікум і стала добрасумленнай настаўніцай у Лунненскай сярэдняй школе імя Івана Шарамета, які аддаў сваё жыццё ў гераічным баі за Лунна, маючы ад роду дзевятнаццаць год. Вялікай павагай і любоўю ў аднавяскоўцаў карыстаецца дырэктар Лунненскай школы Мсціслаў Уладзіміравіч Сямак, настаўнік фізікі і астраноміі Браніслаў Браніслававіч Квяткоўскі. На падбаранскай зямлі кожны колас урадлівай нівы можа назваць многія імёны сваёй слаўнай гісторыі. Сапраўдныя таленты Прынямоння з’яўляюцца пуцяводнымі зоркамі і для тых, хто зрошчаны асабістай пупавінай з той жа мастоўскай зямлёй. У кнізе Алеся Сазанчука яны яскрава прадстаўлены, плённа даследавана прамяністае святло іх паэзіі. Гэта таленавітая паэтэса беларуска-польскага памежжа Элаіза Ажэшка, паэт трагічнага лёсу Міхась Явар, наша сучасніца Людміла Кебіч. Апошняя піша вершы і прозу. Выдала кнігі паэзіі “Па музычных законах”, “На беразе белай ракі”, “Ключы ад неба”, “Непераможны колер охры”, “Рай для адзіноты” і іншыя. Як заўважае вядомы беларускі крытык і літаратар Аляксей Пяткевіч: “Паэзія Людмілы Кебіч прыкметна арыентавана свёй эстэтыкай на беларускія народна-песенныя традыцыі і ў гэтым сэнсе багатая маральна-псіхалагічнымі адценнямі – чысцінёй душэўнасці, гумарам, апавядальнымі інтанацыямі, паэтычнай непасрэднасцю выказвання”. Варта ўспомніць і той творчы жэст, што Людміла Кебіч прымала непасрэдны ўдзел у фарміраванні кнігі Аляксея Сазанчука “Там, где Нёман рвёт берега”.\nЗусім недаравальна не прыгадаць і такую рахманую, добразычлівую жанчыну, як Ларысу Лук’янаўну Хацько, сапраўднага анёла з яснымі, пяшчотнымі вачыма. Доўгі час яна працавала намеснікам дырэктара каледжа бытавога абслугоўвання насельніцтва. Па яе шчырай ініцыятыве навучэнцы адчувалі радасць цёплай сустрэчы з творчымі людзьмі роднага горада. Чыталіся напеўныя беларускія вершы паэтамі Юркам Голубам, Міхасём Губернатаравым, Людмілай Кебіч і многімі іншымі, хто натхнёна сужыць Святлу роднага слова. Многія цікавыя, запамінальныя, культурныя, літаратурна-мастацкія мерапрыемствы праводзіліся Ларысай Хацько ў яе родных Падбаранах. Да хлеба заўсёды патрэбна лірычная, задушэўная песня, тады і каравай бывае намнога смачнейшым. Мяккія, лірычныя акорды часта ліліся з-пад добрых рук вядомага кампазітара і паэта Яўгена Канстанцінавіча Петрашэвіча, аўтара многіх беларускіх песень, якія глыбока кранаюць чалавечая сэрца, робяць яго больш высакародным, жыццястойкім, багатым на любоў да людзей і роднага краю. Песенная душа ў гэтага абаяльнага чалавека і нястомнага творцы. Жыццё і музыка ў яго асобе зліваюцца ў адзінае, вынашанае, выпакутаванае светлым гарачым сэрцам. Зусім слушна, істотна сказаў гэты сапраўдны таленавіты майстра пра сябе ў парыве вялікага, усепаглынальнага натхнення: “Музыка – маё жыццё”. Калі паслухаеш яго задушэўныя творы на ўласныя вершы і вершы другіх паэтаў, хочацца як мага больш жыць і жыць на гэтым, на жаль, не заўсёды лёгкім свеце. У кнізе Алеся Сазанчука шырока прадстаўлена лірыка Яўгена Петрашэвіча. Па-іншаму і не магло быць. Яўген Канстанцінавіч з’яўляецца ўтарам многіх спеўнікаў, паэтычных кніг: “Пасынкі”, “Віншаванкі”, “Байкі-непазяхайкі”. Шырокая, абаяльная яго душа шчыра любіць родны край, людзей са светлым, пяшчотным сэрцам, бязмежна адданым роднай маці-зямлі.\nШмат можна сказаць добрых слоў у адрас таленавітага мастака-публіцыста Аляксея Сазанчука і яго кнігі, у якога бацька-Нёман не згаджаецца са сваёй няроўнай, парывістай плынню і таму пачынае грацыёзна, а часам і грандыёзна, сваволіць, робіць рэчышча яшчэ больш шырокім, паўнаводным на шчасце простым людзям.


Міёрскія навіны> Версія для друку> Дисненская палитра\nГалоўная > Грамадства > Дзісенская палітра\n4-11-2014, 14:02. размясціў: gazeta\nСустрэчы ў працоўных калектывах Дзісны правялі 31 кастрычніка інфармацыйна- прапагандысцкія групы ў складзе медыцынскіх работнікаў і супрацоўнікаў органаў унутраных спраў пад кіраўніцтвам адказных асоб раённага звяна. Як звычайна, размова пачыналася аб надзённых справах краіны, вобласці, раёна, а працягвалася набалелымі мясцовымі праблемамі.\nТак было і ў ЛВДС "Дзісна", дзе сустрэчу вяла старшыня раённага Савета дэпутатаў М.М. Баніфатава. Тут прагучала пытанне, якое было паўторана ў іншых калектывах: чаму па мосце праз раку Дзісна не ходзяць аўтобусы. У прыватнасці, у школе яно дапоўнена іншымі падрабязнасцямі. Раней аўтобус, які рухаўся на Акунёва, падвозіў на заняткі дзяцей з Дарожкавіч, гэты было надта зручна. Цяпер школьнікі хо-дзяць пешшу і назіраюць, як па тым жа мосце міма іх ездзяць машыны, гружаныя драўнінай — гэтая ж тэхніка не лягчэйшая.\nПакуль вядома, што аўтобусам забаронена пераадольваць мост пасля даследаванняў, праведзеных спецыяльным інстытутам, а яны сведчаць: драўляны насціл не гарантуе бяспеку людзей. Атрымліваецца, што грузавой тэхнікі гэта не тычыцца? Ідзе ўдакладненне пазіцый.\nУ лясгасе, дзе выступала група пад кіраўніцтвам намесніка старшыні райвыканкама А.І. Баданіна, гаворка ішла не толькі пра справы ў эканоміцы, замацаванне здаровага ладу жыцця і барацьбу з карупцыяй. Падкрэслена надзённасць удзелу ў вакцынацыі супраць грыпу, прывіццё ў моладзі, якая з бацькоўскіх хат скіроўваецца на вучобу ў вялікія гарады, праблема ўжывання наркотыкаў, у першую чаргу спайсу. Нагадана пра флікеры.\nПрацяг у "МН" №88.\nНа здымках — моманты дня інфармавання ў Дзісне. Фота аўтара.


На Дзень Перамогі – праз металадэтэктар\nМесцы правядзення ўсіх масавых урачыстасцяў 9 траўня органы ўнутраных справаў возьмуць пад асаблівы кантроль. Пра гэта паведаміў першы намеснік начальніка ўпраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі МУС Беларусі Іван Кубракоў.\nПаводле яго, службу ў гэтых месцах і на сумежных тэрыторыях будуць несці ўзмоцненыя нарады міліцыі. Ува ўсіх месцах правядзення святкавання арганізуюць кантрольна-прапускны рэжым і відэадакументаванне «з мэтаю арганізацыі бяспекі нашых грамадзянаў».\nЯк паведаміў начальнік упраўлення аховы правапарадку і прафілактыкі ГУУС Менгарвыканкаму Юрый Сарокін, пропуск у месцы ўрачыстасцяў будзе арганізаваны з абавязковым надглядам з выкарыстаннем ручных і стацыянарных металадэтэктараў.\nУ Менску на шэсце 9 траўня арганізуюць 28 кантрольна-прапускных пунктаў, якія ўключаць у сябе 104 пункты пропуску. Прадстаўнік ГУУС папярэдзіў, што ў месцы правядзення масавых акцыяў не будуць прапускаць людзей з забароненымі прадметамі, а таксама з веласіпедамі і хатнімі жывёламі.\nСарокін паведаміў, што абмяжоўваць рух транспарту ў раёне правядзення святочнага салюту вечарам 9 траўня каля стэлы «Менск – горад-герой» не плануецца.


ЗАМЕЖНЫ ДРУК (16-18.10.2011) - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nЗАМЕЖНЫ ДРУК (16-18.10.2011)\nposted Oct 26, 2011, 10:17 AM by Адміністратар Навін [ updated Oct 26, 2011, 10:17 AM ]\n50-я ўгодкі трагічных падзеяў у Парыжы\n17 кастрычніка 2011 г. французкая газэта “Le Monde” напісала пра 50-я ўгодкі трагічных падзеяў у Парыжы. Тады французкія ўлады ўвялі забарону на перамяшчэньне па Парыжу “французаў-мусульманаў Алжыру”. Уначы 17 кастрычніка 1961 г. некалькі тысячаў алжырцаў выйшлі на мірную дэманстрацыю пратэсту ў цэнтры Парыжу. На іх напала паліцыя. Больш за сто чалавек былі забіты. Цяперашні мэр Францыі Франсуа Аланд усклаў вянок на месцы трагедыі. Ён сказаў таксама, што гэтую драму нельга забыць.\nНаш камэнтар: Жорсткія дзеяньні французкіх уладаў былі зьвязаны з тым, што ў Алжыры палала каланіяльная вайна. Улады меркавалі, што тэрор зломіць волю алжырцаў да супраціву. Але каланіялісты памыліліся. Ужо праз год алжырскі народ завяршыў перамогай шасьцігадовую рэвалюцыйную вайну за вызваленьне ад каланіяльнай акупацыі.\nГісторыя паказала, што імпэрыя ніколі не бывае дэмакратычнай. Імпэрыя і дэмакратыя несумяшчальныя. І яшчэ адна лекцыя: усе імпэрыі распадаюцца пад ударамі змагарных народаў.\nТысячу за аднаго свайго\n18 кастрычніка 2011 г. партугальская газэта “Diario de Noticias” паведаміла, што быў вызвалены і дастаўлены ў Ізраіль жаўнер Гілад Шаліт, які быў захоплены ў палон палестынскімі групоўкамі пяць з паловай гадоў таму. Ізраільскі ўрад вызваляе ў абмен на аднаго жаўнера больш за тысячу палестынскіх вязьняў.\nНаш камэнтар: Ізраільскае грамадзтва праявіла вялікую салідарнасьць у справе вызваленьня аднаго свайго палоннага. Людзі не давалі свайму ўраду забыцца на адну ахвяру канфлікту. Народная салідарнасьць прывяла да станоўчага выніку.\nПадманулі на мякіне\n18 кастрычніка 2011 г. іспанская газэта “La Razon” апублікавала артыкул пад тытулам “Эўразьвяз адкладвае візыт Януковіча ў Брусэль з прычыны справы Цімашэнкі”.\nНаш камэнтар: Пра гэта паведамляюць многія СМІ сьвету. Ніхто, аднак, ня бачыць сапраўднай сутнасьці падзеі вакол турэмнага прысуду былой прэм'еркі Украіны Юліі Цімашэнкі. Пад выглядам барацьбы з карупцыяй прамаскоўскі рэжым Януковіча пад дудку Масквы наладжвае такімі дзеяньнямі ізаляцыю Украіны ад Захаду. У выніку застаецца толькі Усход — імпэрская Масква. Усё гэта мы ўжо ня раз бачылі ў акупаванай Беларусі.\n18 кастрычніка 2011 г. славацкая газэта “Pravda” апублікавала артыкул пад тытулам “Пуцін хоча запабегнуць распаду Расеі ў стылі Савецкага Саюзу”. Цытуюцца выказваньні Пуціна на апошняй ягонай прэс-канфэрэнцыі ў Маскве пра “мы не дапусьцім паўтарэньня распаду”. Але газэта не забылася згадаць таксама аргумант, якім пакарыстаўся Пуцін. На закіды наконт ягонага вяртаньне ў прэзыдэнцтва ён адказаў, што Франклін Дэлана Рузвэльт чатыры разы быў прэзыдэнтам ЗША.\nНаш камэнтар: Лубянскі опэр не пасароміўся параўноўваць сябе з вялікім амэрыканскім палітыкам-рэфарматарам...\nБеларусы добра памятаюць, як пасьля 2000 года расейцы ў размовах з нашымі людзьмі паўтаралі завучаную фразу: “Мы любім Путіна. Мы много ждём от него...” Цяпер тон зьмяніўся. Расейцы ўсіх катэгорыяў сьмяюцца з падстаўнога кандыдат-прэзыдэнта, называюць выбары ў РФ “фарсам” і заяўляюць, што галасаваць ня пойдуць. Можа і праўда многія ў Расеі сасьпелі на электаральны байкот як форму супраціву дыктатуры. Толькі ці не надта позна?\n18 кастрычніка 2011 г. польская газэта “Gazeta Wyborcza” напісала: “Падчас свайго візыту ў Трыпалі дзяржсакратар ЗША Гілары Клінтан заявіла, што Злучаныя Штаты хацелі б, каб былы лібійскі дыктатар Муамар Кадафі быў бы забіты або арыштаваны”.\nНаш камэнтар: Дыктатары куражацца над сваім народам, зьневажаюць іншыя народы. У дачыненьні да іх міжнародная дыпламатыя ўжывае так званую дыпламатычную лексіку. Але калі дыктатар валіцца пад ударамі паўстанцаў, нават дыпламатыя пачынае гаварыць простымі і зразумелымі словамі. Няхай пра гэта задумаюцца зьнішчальнікі беларускага народу.


З чым насіць скураную спадніцу-сонца? - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЗ чым насіць скураную спадніцу-сонца?\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ З чым насіць скураную спадніцу-сонца?\nСкладана спрачацца з сцвярджэннем, што спадніца, пасля сукенкі вядома, з’яўляецца найбольш жаноцкія і стыльным прадметам гардэроба любой дзяўчыны. Да кожнага новага сезону дызайнеры спаборнічаюць, прапаноўваючы модніцам усе новыя мадэлі, эксперыментуючы з кроем і тканінамі. Але чорная скураная спадніца-сонца ў такіх «трансфармацый» не мае патрэбы, таму што ўжо атрымала статус класічнай. Упершыню на піку папулярнасці яна была ў 80-х гадах мінулага стагоддзя, а сёння дадзеная мадэль перажывае эпоху моднага Рэнесансу. З чым у сезоне вясна-лета можна насіць скураную спадніцу-сонца, каб вобраз быў стыльным і выразным?\nПроста і з густам\nМенавіта такімі словамі можна апісаць простай крой скураной спадніцы фасону «сонца-клеш». Па сутнасці, гэты прадмет гардэроба ўяўляе сабой ідэальную акружнасць з круглым адтулінай для таліі пасярэдзіне. Даўжыня можа быць самай рознай. Кароткая скураная спадніца-сонца заканчваецца на сярэдзіне сцягна, а даўжыня варыянту «медзі» вар’іруецца ад сярэдзіны клуба да калена. Прынята лічыць, што падобнага фасону спадніцы падыходзяць ўсім, але выключэння ўсё ж ёсць. Асаблівасці фасону такія, што ўладальніцы пышных сцёгнаў падкрэсліваюць іх паўнату яшчэ больш, апранаючы спадніцу-сонца.\nГарманічна спалучаецца скураная кароткая спадніца з лаканічнымі топами, блузкамі з шыфон, атласа і карункі, сарочкамі. Паўсядзённы урбаністычны лук можна дапаўняць скураной курткай або камізэлькай. Што надае ансамблю некаторую грубасць, але пісьменна падабранымі туфлямі на высокіх абцасах і вытанчанымі ўпрыгожваннямі выглядае цалкам дарэчы. Ўніверсальнасць скураных спадніц заключаецца ў тым, што насіць іх можна круглы год. Зімой і восенню яе можна спалучаць з водолазка, світэрам або кофтай. Галоўнае - адсутнасць дадатковага аб’ёму, хоць, па праўдзе кажучы, некаторым дзяўчатам, які валодае бездакорным густам, атрымоўваецца дасягнуць гармоніі, нават камбінуючы пышную спадніцу з вязаным світэрам.\nвыбары лепшай азадка Бразіліі, сэксуальны пышныя азадка, міс Bumbum, гарачыя мадэляў 2016 Відэа.\nПапярэдні Тэкст Джынсы 2014 года: модная гульня з векавымі традыцыямі\nНаступная Артыкул Жаночыя класічныя касцюмы для поўных\nМаленькія жаночыя хітрасці ў адносінах\nКніга пажаданняў сваімі рукамі\nЯк правільна зрабіць мужчыну камплімент\nTwitter: сакрэт папулярнасці мікраблогаў\nЯк зрабіць кар'еру юрыста


Абмен RUB Пайеер на Zcash — Курсы абмену валют — Маніторынг абменнікаў криптовалют\nКурсы абмену Пайеер Расійскі Рубель на Zcash\nПайеер RUB на ZEC\nНа гэтай старонцы наведвальнік можа даведацца, дзе можна вырабіць абмен Пайеер Расійскі Рубель на Zcash па лепшага курсе. Пры выбары лепшага курсу звяртайце ўвагу на рэзерв валюты ZEC. Пры недастатковай суме рэзерву валюты Zcash выбірайце абменнік з горшым курсам, але з дастатковым для вашага абмену рэзервам. Усе курсы ZEC і PR RUB атрыманы з экспартных файлаў абменных сэрвісаў. Дадзеныя ў табліцы адсартаваныя па прынцыпе - больш выгадны курс абмену Расійскі Рубель Пайеер на Zcash у пачатку табліцы.\nКанверсія PRRUB → ZEC ажыццяўляць 14 абменных пунктаў.\nПерайсці да абмену ў зацікавіў абменным пункце можна націснуўшы на кнопку са стрэлкамі. Памятаеце пра тое што не ўсе абменныя пункты мяняюць PR RUB на ZECу аўтаматычным рэжыме. Пункты абменьваюць валюту ў «ручным» рэжыме звычайна не вырабляюць аперацыі абмену ноччу, у выхадныя і святочныя дні.\nІншыя варыянты купіць ZEC і прадаць Пайеер RUB\nZcash на Пайеер RUB\nКурс Пайеер RUB на ZEC\nАбмяняць Пайеер Расійскі Рубель на Zcash


26 красавік 2010, 19:12\nСёньня ў рэгіёнах Беларусі апазыцыйныя палітыкі падсумоўваюць вынікі ўдзелу сваіх кандыдатаў у мясцовых выбарах. Амаль усе гавораць пра парушэньні, якія дапускалі выбарчыя камісіі пры галасаваньні і падліку бюлетэняў. Карэспандэнты "Свабоды" запісалі меркаваньні абранага апазыцыйнага дэпутата, назіральнікаў і сябраў камісіяў.\nБаранавічы: адна сьціплая перамога\nЖыхар Баранавічаў Аляксандар Галькевіч, лекар "Хуткай дапамогі", пісьменьнік, кандыдат у дэпутаты ад Беларускай партыі левых "Справядлівы сьвет" паводле папярэдніх вынікаў галасаваньня набраў амаль на 300 галасоў больш за свайго апанэнта — галоўнага рэдактара раённай газэты "Наш край" Міхаіла Шубіча.\nНягледзячы на тое, што і кандыдату, і назіральнікам стварылі падчас выбараў спрыяльныя ўмовы працы, не абышлося без кур'ёзных момантаў. Вось што кажа Аляксандар Галькевіч:\nГалькевіч: "Пасьля падліку галасоў старшыня камісіі сышоў дзесьці. Ажно 40 хвілінаў яго не было. Нам вынікі не абвясьцілі. Дзе ён быў гэтыя сорак хвілін, я ня ведаю. І які сакрэт? Далей яны павінны былі паводле закону асобна абвясьціць вынікі папярэдняга галасаваньня. Гэтага не было. Абвясьцілі агульныя лічбы".\n"Магчымасьці для кантролю за падлікам галасоў не было ніякай"\nЛічбы вынікаў папярэдняга галасаваньня засталіся невядомымі. Але пасьля падліку бюлетэняў выбарцаў, што галасавалі непасрэдна 25 красавіка, стала зразумела, што пераможца — Галькевіч.\nможа, вельмі яўная была перавага альбо, можа, нешта зварухнулася ў мазгах нашых уладаў, я ня ведаю ...\nГалькевіч: "Шчыра кажучы, стаміўся я ўжо ад гэтага беззаконьня, ад усяго гэтага бяспраўя нашага, ад гэтай непразрыстасьці выбараў. Усё гэта ўжо надакучыла. Я ня ведаю, што там ім рухала, можа, вельмі яўная была перавага альбо, можа, нешта зварухнулася ў мазгах нашых уладаў, я ня ведаю. Але паўтару яшчэ раз: магчымасьці для кантролю за падлікам галасоў у мяне абсалютна ніякай не было".\nАтрымалася, што ў Баранавічах перамог адзіны зарэгістраваны апазыцыйны кандыдат.\nГалькевіч: "Я ў гэтым горадзе нарадзіўся і ў гэтай краіне паміраць зьбіраюся. Толькі тут. Ні ў якія Ізраілі, Штаты я не зьбіраюся выяжджаць. Я буду толькі тут, чым змагу — тым дапамагу маім людзям. Можа, дасьць Бог, палепшыцца нашае жыцьцё ў пляне дэмакратыі, у пляне правоў чалавека. У пляне таго, каб мы сапраўды спакойна жылі ў сябе дома, а не былі тут гасьцямі. На тых жа кантрактах кожны амаль што сядзіць. І ня ведаеш — у наступным годзе будзеш працаваць ці ідзі шукай новую працу".\nНіводзін з актывістаў БХД ня трапіў у дэпутаты\nПаводле Тацяны Севярынец, віцебскай каардынатаркі аргкамітэту па стварэньні партыі БХД, усе вылучаныя кандыдаты, а іх было 15 чалавек, набралі, паводле афіцыйных зьвестак, 5-12% галасоў.\nЛідэрам па колькасьці галасоў стаў Яўген Самсонаў з Глыбоччыны, які балятаваўся ў Віцебскі абласны і Глыбоцкі раённы саветы. Ён набраў 30% галасоў.\nТацяна Севярынец была назіральніцай на 47 участку Тэхналягічнай выбарчай акругі № 9, дзе галасавалі за актывіста Ўладзімера Рамановіча:\n“На ўчастку — 1 600 выбарцаў. Прагаласавалі 1284 чалавекі, датэрмінова прагаласавалі 946 — больш за 60%! Гэта студэнцкая выбарчая акруга, таму студэнтаў гналі галасаваць шэрагамі і калёнамі. Вось гэтая лічба — галоўная і жахлівая: датэрміновае галасаваньне”.\nСтаршыня камісіі пры падліку галасоў адмовілася паведаміць назіральніцы, колькі галасоў і за каго выбарцы аддалі падчас датэрміновага галасаваньня. Менавіта на гэтым этапе падліку маглі здарыцца якія заўгодна фальсыфікацыі, мяркуе спадарыня Севярынец:\n“Вынікі па кожнай скрыні павінны абвяшчацца. Гэта ігнаравалася старшынёй камісіі. Яна і плакала, і выскоквала за дзьверы, і казала, што дрэнна сябе адчувае — бо ня ведала, як зрабіць усё і ня даць нам лічбы. Усё лічылася ў поўнай цішыні”.\nЦішыня на 47-м участку, дзе назіральніцай была Тацяна Севярынец, працягвалася тры з паловай гадзіны. На суседнім выбарчым участку, дзе назіральнікаў не было, лічбы ў камісіі сышліся за 40 хвілін.\nСябраў “Справядлівага сьвету” ў віцебскіх саветах таксама няма\nСтаршыня абласной арганізацыі партыі “Справядлівы сьвет” Мікалай Селівашка, які працаваў у абласной выбарчай камісіі, таксама пэўны, што менавіта на ўчастках “робіцца” вынік. І “робяць” яго кіраўнікі камісіі, а зусім не шараговыя чальцы:\n“Усе чальцы камісіі — гэта так, намінальна. Ніякай інфармацыі ўголас — ты ня ведаеш, што налічыў і напісаў другі чалец камісіі. На паперках усё падаюць, а потым старшыня і сакратар камісіі абвяшчаюць, што камісія нібыта налічыла. Так робіцца вынік, і праверыць яго ўжо немагчыма.\nВынікам для “Справядлівага сьвету” стала тое, што ніводзін з кандыдатаў гэтай партыі ня трапіў у дэпутаты — ні ў абласным цэнтры, ні ў рэгіёнах.\nКудлацкая: “Сёлета як ніколі шмат “сапсаваных” бюлетэняў\nУ Верхнядзьвінску сёлета ў саветы розных узроўняў балятаваліся пяцёра актывістаў. Для райцэнтру з 8-тысячным насельніцтвам гэта даволі шмат, на думку старшыні раённай суполкі БСДП (Грамада) Валянціны Кудлацкай.\nЯна мяркуе, што ў камісіях, апрача замоўчваньня прамежкавых вынікаў, ёсьць яшчэ адна “тэхналёгія” — пры падліку выяўляецца дужа шмат сапсаваных бюлетэняў:\n“Я бачыла бюлетэні, дзе птушка стаяла і “супраць усіх”, і дзе за кандыдата прагаласавалі. Гэта сапсаваныя бюлетэні. Вось у гэтых сапсаваных, дзе “супраць усіх”, як кажуць, “сабака зарыта”.\nАктывістка лічыць, што такую тэхналёгію выкарыстоўваюць, калі абвяшчаюць, што незалежны кандыдат прайграў праўладнаму невялікую колькасьць галасоў, як здарылася, да прыкладу, з актывістам Алегам Шульёй:\n“У Алега розьніца з супернікам усяго 40 чалавек. Дык “супраць усіх” налічылі 53 галасы, і сапсаваных бюлетэняў 30”.\nЗ усіх незалежных кандыдатаў Віцебшчыны ў дэпутаты Бараньскага гарсавету прайшоў толькі сябар БСДП (Грамада) Віктар Міхасёў.\nМясцовыя саветы без апазыцыйных дэпутатаў\nКандыдаты ад апазыцыі на Гарадзеншчыне пераконваюць, што ім удалося прасачыць тэхналёгію фальсыфікацыі выбараў.\nКандыдат ад АГП, кіраўнік абласной арганізацыі АГП Юры Істомін, прааналізаваўшы выніковыя лічбы, кажа, што на гэтых выбарах апазыцыйным кандыдатам у большасьці выпадкаў дазволілі набраць ад 15 да 25% галасоў.\nЗь яго слоў, асноўная фальсыфікацыя праводзілася падчас датэрміновага галасаваньня, паколькі на некаторых участкаў лічба тых, хто прагаласаваў, складала да 50%, і гэтага, як цьвердзіць Істомін, нельга было пракантраляваць.\nПа-другое, Юры Істомін асаблівую ўвагу зьвяртае на падлік галасоў.\nІстомін: “Зараз мы рыхтуем паперы ў пракуратуру і суды, бо самае галоўнае парушэньне — што ніводнага з нашых назіральнікаў не дапусьцілі, каб ён па-сапраўднаму мог бачыць тыя бюлетэні, якія падлічвалі. І гэта самая асноўная прычына, чаму мы не прызнаем вынікаў гэтых выбараў”.\nСкаргі пішуць Горадня, Слонім, Ліда, Масты, Астравец, Бераставіца…\nУ Слоніме, са слоў кандыдата ад БНФ Івана Шэгі, на ягоных участках амаль палова выбарцаў прагаласавалі датэрмінова. Падчас датэрміновага галасаваньня ён не набраў і 10%, а ў асноўны дзень выбараў перамог свайго канкурэнта.\nПаколькі на адным зь ягоных участкаў падчас падліку галасоў прысутнічалі дасьведчаныя назіральнікі з Горадні, працэс удалося пракантраляваць. Аднак сакратар камісіі, зь яго слоў, ад гэтага перанэрвавалася і самлела. Атрымалася недарэчная сытуацыя.\nШэга: “Потым жа трэба выніковы пратакол вывешваць, а зь сябраў камісіі ніхто ня ведае лічбаў, бо тэлефанавалі непасрэдна сакратару, якія яны павінны быць. Дык давялося вывесіць з тых лічбаў, якія былі ў маіх давераных асобаў”.\nМастоўскі актывіст Зьміцер Кухлей перакананы, што ён выйграў выбары, але вынікі, на яго думку, сфальсыфікавалі.\nКухлей: “Я, па-першае, рыхтую заяву ў раённую камісію аб непрызнаньні вынікаў выбараў, паколькі нашых давераных асобаў не дапускалі на ўчасткі. А па-другое, да мяне прыходзілі людзі з тым, каб паскардзіцца ў пракуратуру, бо калі яны прыходзілі галасаваць, высьветлілася, што за іх ужо прагаласавалі”.\nПадобныя скаргі пішуць кандыдаты ў Астраўцы, Бераставіцы, Лідзе, Горадні. У Лідзе сябра выбарчай участковай камісіі Станіслаў Карабан адмовіўся паставіць свой подпіс пад пратаколам выбараў у раённы Савет.\nКарабан: “Самая галоўная фальсыфікацыя праводзілася, калі выходзілі з вынасной скрыняй: тут яны кідалі. Я паглядзеў, што заявак у сьпісе было больш за 10, а яны прыцягнулі паўнюткую скрыню, больш за 200. І калі хацелі падкінуць на ўчастку, то пасылалі мяне, каб ішоў са скрыняй. Але я адмовіўся, то яны ўзялі скрыню і там ужо рабілі што хацелі…”\n"Зьмены ў заканадаўстве не палепшылі сытуацыю"\nПраваабаронца Віктар Сазонаў ажыцьцяўляў маніторынг выбарчай кампаніі ў Гарадзенскай вобласьці. Сёньня зроблена падсумаваньне працэсу галасаваньня, кажа ён.\nневядома — дзе знаходзіліся скрынкі, хто іх ахоўваў, хто да іх меў доступ ...\nСазонаў: “Перш за ўсё можна сказаць, што ўсё было зроблена, як і ў папярэднія гады. Ніякія зьмены ў заканадаўстве выбарчым не палепшылі сытуацыю. Вельмі непразрыста адбылося папярэдняе галасаваньне: невядома — дзе знаходзіліся скрынкі, хто іх ахоўваў, хто да іх меў доступ. Як высьветлілі назіральнікі, падлік галасоў быў абсалютна непразрысты. Як і ў мінулыя гады, сябры камісіі лічылі толькі сваю частку бюлетэняў, гаварылі лічбы старшыні камісіі. Іншыя ўдзельнікі камісіі ня ведалі — якія лічбы ў іхняга супольніка. Усё аддавалі старшыні камісіі, ён падсумоўваў як хацеў і агучваў іх”.\nЦі памянялася становішча назіральнікаў на выбарчых участках? Меркаваньне Віктара Сазонава:\n“Назіральнікі сядзелі дастаткова далёка, ня мелі магчымасьці назіраць за падлікам галасоў, не дапускаліся да стала. Яны перакананыя, што шараговыя ўдзельнікі камісій не валодаюць сапраўднымі лічбамі падліку галасоў. Карацей, ні ў якім разе нельга сказаць, што нейкія зьмены ў заканадаўстве паўплывалі станоўча на працэс выбараў. Яны як праходзілі ў вельмі закрытым рэжыме, так і праходзяць”.\nНічога не памянялася ў выбарчым працэсе на лепшае, лічыць таксама давераная асоба Алеся Зарэмбюка Аляксандар Пудаўкін, які раней быў дэпутатам Мастоўскага райсавету. Засталася ўстаноўка нікога з апазыцыйных прадстаўнікоў не прапускаць у саветы, кажа ён.\nПудаўкін: “На дадзены момант, не зважаючы на ўсе “паблажкі”, на тое, што яны заяўляюць, што гэта больш дэмакратычныя выбары, я магу сказаць, што, наадварот, назіраецца больш жорсткі падыход да нязгодных, да апазыцыі, хто вылучаецца і хоча стаць дэпутатам мясцовых саветаў. На нашым мастоўскім прыкладзе гэта асабліва заўважна”.\nАляксандар Пудаўкін удакладняе:\nКаманда Алеся Зарэмбюка зазнала жорсткі прэсінг напярэдадні выбараў ...\n“Каманда Алеся Зарэмбюка зазнала жорсткі прэсінг напярэдадні выбараў, былі выклікі на допыты, ператрусы, на Алеся нават нейкую крымінальную справу завялі. Была затрымка з друкам улётак, якія выдалі толькі ў пятніцу ўвечары — за дзень да галасаваньня. Плякаты ўвогуле не надрукаваныя. Нікога з каманды не ўключылі ў камісіі. Гэта больш падобна да ўзмацненьня рэпрэсіўных захадаў”.\nУ Менску затрымалі фітнэс-інструктара Лабжанідзэ, якога раней пакаралі за «ланцуг салідарнасьці»


08 чэрвень 2017, 07:30\n36 вытворчасьцяў ствараюцца пад Магілёвам на тэрыторыі паўднёвага прамысловага вузла свабоднай эканамічнай зоны. Некаторыя зь іх ужо працуюць і пасьпелі нашкодзіць навакольлю.\nЗь відам на комін «Кранаспана»\n«Комін невысокі, таму ў нас тут і смурод стаіць», — заяўляюць жыхары вуліцы. На іхную думку, на тэрыторыі прамысловай зоны ня мусіла быць такой колькасьці вытворчасьцяў праз блізкасьць паселішча.\n«Вечарамі, калі вецер у наш бок, то дыхаць тут няма чым, — апавядае карэспандэнту адна з суразмоўцаў. — Акрамя таго, ад вытворчасьцяў пастаянны гул. Абяцалі ўзьвесьці шумапаглынальную сьцяну і лесапаласу, але пакуль нічога такога няма».\n«Мы тут жывём як ля Чарнобыля. Тыя, хто пабудаваўся тут, асуджаныя жыць зь відам на комін, бо дом жа нікуды не перанясеш адсюль. Яго не прадасі, бо каму патрэбная маёмасьць, якую ў выпадку чаго давядзецца кінуць? З другога боку, гэтыя вытворчасьці ня толькі праблема Вейна, але і гораду. Тут жа недалёка ўжо буйныя жылыя масівы гораду, мясакамбінат. Гараджане пакуль не ўсьвядомілі ўсёй небясьпекі ад прамысловага вузла. Рытм жыцьця змушае іх думаць пра надзённае, і толькі калі нешта здарыцца, тады яны задумаюцца. У гутарках гарадзкія кажуць, што нам, вяйнянцам, не пашанцавала. Іх цяжка пераканаць, што не пашанцавала нам усім».\nКомін «Кранаспану» зь яго белаватым дымам відаць і з гораду. Вейненцы, якія працуюць на прадпрыемстве, заўважаюць: «мэблевы» пах адчуваюць далёка ад пасёлка, але найбольш у ім самім.\n«Іншым разам думаеш, ці ісьці зь дзецьмі на вуліцу гуляць, ці адчыняць вокны, — далучаецца да гутаркі яшчэ адна жыхарка вуліцы. — Тое, што пачуюць наш пратэст, у нас веры ўжо няма. Жаданьне зьехаць ёсьць адсюль, толькі пытаньне, куды».\nЛесапаласу з сасонак ушчыльняюць саджанцамі, якія невядома, ці прымуцца\n«Ды ніхто нам ужо не дапаможа, — кажа яшчэ адна жыхарка. — Вейна кінулі на выжываньне. Прасьцей вёску згарнуць — і ўсіх на могілкі. Дзяцей малых шкада, бо тут няма чым дыхаць».\n«Саўгас збанкрутаваны, дык якія тут могуць быць пэрспэктывы. Таму закрыйце гэтую „хімічную“ тэму раз і назаўжды. Нам ніхто не дапаможа, — кажа гаспадыня аднаго з двароў на Савецкай. — Гэтыя прадпрыемствы ўсе замежныя. Чаго яны сюды папрыяжджалі? А таму, што тут для іх умовы стварылі і плюнулі на людзей. Узьвялі канструктар і гуляюцца ў яго. Вы прайдзіце да шашы і зь яе паглядзіце, колькі там лесу зьвезена на перапрацоўку. Нашага лесу. Яны яго перапрацуюць і сыдуць, а нам бруд застанецца».\n«Дык што тут паробіш. Мы на сходах пратэставалі, але плёну ніякага. Нас запэўнівалі, што найноўшыя тэхналёгіі гарантуюць бясьпеку. Веры гэтым словам няма, але ня пойдзеш жа зь віламі супраць улады», — выказаўся малады мужчына ў спартовым адзеньні.\n«Калі мы купілі дом тут, не было ніякіх шкодных прадпрыемстваў, а цяпер адно за адным іх будуюць, — кажа наступны суразмоўца. — Як вецер у наш бок, то адчуваецца пах новай мэблі з „Кранаспану“. А цяпер узводзяць яшчэ „Омск Карбон“, які нашмат небясьпечнейшы за „Кранаспан“. Таму зразумела, што няўпэўненасьць у заўтрашнім дні прысутнічае. Купілі дом, каб жыць, а як пачне сюды нешта дзьмуць, то куды падзецца? Сумна, што нашы ўлады ня думаюць пра людзей. На паперы выходзіць, што гэтыя прадпрыемства няшкодныя, а па факце зьбіраюць вейненцаў, каб супакоіць, але ад гэтага спакайней не становіцца».\nЧыноўнікі і прадстаўнікі адміністрацыі хімічнага прадпрыемства\n«Задача грамадзкага абмеркаваньня правільна пабудаваць завод, каб у нас не было ніякіх праблемаў са здароўем і ўсім астатнім», — супакойваў пасялкоўцаў старшыня Магілёўскага райвыканкаму Анатоль Дуцько на адным са сходаў, скліканым з нагоды павелічэньня вытворчасьці тэхнічнага вугляроду прадпрыемствам з расейскім капіталам «Омск Карбон Магілёў».\n«Аднак я вам скажу адно — будаваць мы будзем, бо без інвэстыцыяў ня будзе ніякай дзяржавы ў нас, — пераконваў чыноўнік. — Паглядзіце, у Астраўцы ўзводзяць атамную станцыю, там таксама выконваюцца ўсе захады бясьпекі. І мы мусім пабудаваць завод, каб не было ніякіх праблемаў і канфліктаў».\n«З вашага прадпрыемства, — вінаваціў супрацоўнікаў „Кранаспану“ на яшчэ адных грамадзкіх слуханьнях жыхар Вейна, — выцякае па прарытай канаве атрутная вада, якая зьнішчае ўсё жывое навокал».\n«Вы гэтую канаву закапалі, і пасьля гэтага там пачаў расьці чарот. А да таго там жабкі былі сінія», — казаў ён.\nВясковы краявід у Навасёлках\n«Вы абсалютна маеце рацыю, але выкіды, празь якія здохла і рыба, і чарот, — яны былі ня толькі з нашага прадпрыемства, — адрэагавала на абвінавачваньне прадстаўніца прадпрыемства. — Акрамя таго, гэта адбылося з прычыны парушэньня тэхналягічнага працэсу, і гэта ўсё спынена. І цяпер нічога ня скідваецца».\n«Зялёная зона была высечаная не дзеля нас, — спрабавалі супакоіць пасялкоўцаў супрацоўнікі замежнага прадпрыемства. — Нам гэты ўчастак быў выдзелены. Калі б не было нас, то было б іншае прадпрыемства. Акрамя таго, за тэрыторыяй нашага прадпрыемства ўжо пасаджана дзевяць радоў дрэў».\nШкодным рэчывам ёсьць дзе расьсеяцца\nЗа лесам — «хімія». Шкодныя выкіды расьсеюцца\n«Павелічэньне выкідаў у атмасфэру зусім не вялікае. Я ня думаю, што гэта неяк пагоршыць сытуацыю ў навакольным асяродзьдзі. Санітарная зона „Хімвалакна“ 2,5 кілямэтра, а гэта азначае, што шкодным рэчывам ёсьць дзе расьсеяцца», — адказала на пытаньне журналіста Свабоды адна з удзельніц абмеркаваньня.\nЗаводзкія карпусы з Гомельскай шашы\n«Нават калі вы складзяце тое, што выкідаецца з розных прадпрыемстваў, то ўсё роўна не атрымаецца сумарны эфэкт проста таму, што гэтыя рэчавы пад узьдзеяньнем атмасфэрных умоваў могуць узаемадзейнічаць, і што ў выніку атрымаем, дужа цяжка сказаць», — тлумачыць Фёдараў.\n«Магілёў застаецца адным з самых забруджаных гарадоў у Беларусі, і тое, што людзі выказваюць занепакоенасьць сытуацыяй — вельмі добра, — гаворыць Фёдараў. — Калі з боку грамадзкасьці заўваг няма, то гэта сыгнал для праектоўцаў, для замоўнікаў гаварыць на ўсіх узроўнях, што грамадзкасьць задаволеная. Грамадзкасьці варта дамагацца адкрытасьці інфармацыі, задаваць пытаньні, пісаць скаргі, калі не даюць адказаў».\nЛесапаласа, якія затуліць вейнянцаў ад «хіміі», калі падрасьце\nЗгаданае эколягам прадпрыемства «Омск Карбон Магілёў» зьбіраецца вырабляць тэхнічны вуглярод. Вытворчасьць яшчэ не запушчаная, але прапрацоўваецца магчымасьць павелічэньня магутнасьці. Яшчэ адно прадпрыемства прамысловага вузла «Кранаспан» вырабляе арыентавана-стружачныя пліты. Падобная вытворчасьць арганізаваная ў Смаргоні. Тамтэйшае прадпрыемства чатыры разы прыцягвалі да адказнасьці за парушэньне прыродаахоўнага заканадаўства. За зьліў у Вілію шкодных рэчываў яно было пакаранае штрафам амаль у 100 мільёнаў (старых рублёў).\nВід зь Вейна на коміны


(Пасля перасылкі з Качка-свіязь)\nДагледжаная версія была праверана 20 чэрвеня 2014. 2 змены чакаюць праверкі.\nIUCN 3.1 Least Concern : / 100600429\nПашырэнне: Паўночная Еўразія, ад Кольскага паўвострава да Камчаткі. Месцы пражывання: буйныя, зарастаючыя вадаёмы з вялікімі ўчасткамі адкрытай вады, невялікія лясныя азёры, вялікія вокны адкрытай вады сярод балот. Гняздуецца на сырых поймавых лугах, зрэдку ў лесе, на значнай адлегласці ад вадаёма. Гнёзды будуюць на сухім месцы і заўсёды добра маскіруюць. У канцы кладкі ў гняздзе з'яўляецца даволі многа шэра-попельнага пуху. Кладка з 7-10 яек памерамі 54,6 x 38,8 мм у траўні. Корміцца пераважна воднай расліннасцю, а таксама малюскамі і насякомымі.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Свіязь&oldid=3246076"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:46, 21 лістапада 2018.


Апошняе абнаўленьне: 29 сакавік 2013, 11:51\nЯго пакаралі двума гадамі абмежаваньня волі. Аднак паколькі ён год адбыў пад вартай, яму гэта залічы паводле прынцыпу «адзін год за два».\nКамэнтуе Аляксей Ярмошын, адвакат Юрыя Дорна: «Юры Дорн прызнаны вінаватым у зьдзяйсьненьні злачынства, прадугледжанага часткай другой артыкула 343 „Ухіленьне ад сплаты падаткаў“. За гэта яму прызначылі пакарэньне ў выглядзе абмежаваньня волі. З улікам таго, што ён знаходзіўся пад вартай, то паводле закону адзін дзень знаходжаньня пад вартай — гэта два дні абмежаваньня волі. Атрымліваецца — ён свабодны».\nЮрыя Дорна вінавацілі ў нясплаце падаткаў і перавышэньні службовых паўнамоцтваў.\nСёньняшні прысуд Дорн назваў перамогай правасудзьдзя. Адказваючы на пытаньне Свабоды, ён сказаў, што не зьбіраецца пакідаць Беларусь.\nДорн сказаў журналістам, што яго ўтрымлівалі ў камэрах, дзе было 12 і 15 чалавек. Ён ня ведае пра якую-небудзь дапамогу ў ягонай справе з боку амбасады Ізраіля.\n21 сакавіка дзяржаўны абвінаваўца Тацяна Рак папрасіла ў суду пакараць Дорна пяцьцю гадамі пазбаўленьня волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму з канфіскацыяй маёмасьці, а таксама забараніць яму займаць пасады, зьвязаныя з арганізацыйна-распарадчай дзейнасьцю цягам 5 гадоў.\nРаней, выступаючы ў судзе Цэнтральнага раёну Менску з апошнім словам, Юрый Дорн часткова прызнаў сваю віну, у прыватнасьці ва ўхіленьні ад сплаты падаткаў.\nАбвінавачваньня ж у перавышэньні службовых паўнамоцтваў Дорн не прызнаў, назваўшы яго «надуманым», і заявіў, што яно «не вынікае з матэрыялаў справы».\nЮрый Дорн: «Трэба падзякаваць Усявышняму»\nДорна затрымалі летась 13 сакавіка. Сьледчы камітэт паведамляў, што Юрыя Дорна вінавацяць паводле сямі артыкулаў Крымінальнага кодэксу: апроч атрыманьня хабару, перавышэньне ўлады ці службовых паўнамоцтваў, ухіленьне ад выплаты падаткаў, выкраданьне альбо пашкоджаньне дакумэнтаў, штампаў, пячатак і службовы падлог, а таксама іншыя махінацыі з здачай маёмасьці ў арэнду.\nПаводле матэрыялаў сьледзтва, у 2001–2002 гадах Юрый Дорн незаконным чынам завалодаў домам у Радуні, дзе жыў Ісраэль Мэір Пупко, вядомы як Хафец Хаім. Гэты драўляны будынак разабралі з дапамогай мясцовых жыхароў, вывезьлі праз памежны пункт Беняконі, даставілі ў порт Клайпеды, а далей вывезьлі ў ЗША. Паводле сайту ешывы Хафеца Хаіма ў Нью-Ёрку, дом цяпер у іх і належыць рабіну Заксу.\nХафец Хаім — адзін з самых аўтарытэтных асьветнікаў габрэяў у XX стагодзьдзі. Адна зь ягоных кніг, «Мішна Брура», стала асноўным кодэксам жыцьця і паводзінаў рэлігійных габрэяў усяго сьвету. Хафец Хаім нарадзіўся ў Дзятлаве ў 1838 годзе. У Радуні ён стварыў ешыву, будынак якой захаваўся і дагэтуль. Цяпер там клюб. У Радуні таксама і магіла Хафеца Хаіма.\nЮрыя Дорна абараняе сын Ярмошынай\nПералом у судзе над Юрыем Дорнам\nАбарона спадзяецца на апраўданьне Дорна\nПракурор патрабуе для Дорна 5 гадоў турмы\nДорн часткова прызнаў віну


Бэнэдыкту XVI споўнілася 90 гадоў | Каталіцкі Веснік\nБэнэдыкту XVI споўнілася 90 гадоў\n16 красавіка Бэнэдыкту XVI споўнілася 90 гадоў. Сціплае святкаванне юбілею Папы на пенсіі пройдзе ў панядзелак у яго ватыканскай рэзідэнцыі – былым кляштары “Mater Ecclesia”. У ім прыме ўдзел невялікая дэлегацыя з Баварыі.\n“Час у кляштары вельмі ўпарадкаваны: не сакрэт, што папа Бэнэдыкт любіць такі лад жыцця. Гэта яснасць распарадку з’яўляецца вялікай падтрымкай у штодзённасці. У канцы свайго пантыфікату ён заявіў, што не імкнецца да прыватнага жыцця, каб рабіць тое, што яму больш за ўсё падабаецца, але будзе “ўзыходзіць на гару”. Гэта вобраз, які нагадвае пра Майсея”, — адзначыў у інтэрв’ю нямецкаму каталіцкаму “Radio Horeb” арцыбіскуп Георг Генсвайн, асабісты сакратар Бэнэдыкта XVI.\n“Папа на пенсіі моліцца – у меру сваіх сіл і магчымасцяў, згодна са сваімі перакананнямі – за свайго наступніка, Касцёл і свет. Менавіта гэта ён робіць. У ягоным жыцці малітва пераплятаецца з навукай, прыняццем гасцей, слуханнем музыкі, цэлебрацыяй Эўхарыстыі, прагулкамі, медытацыяй, падрыхтоўкай да канчатковай сустрэчы з Панам. Я бачу, што пасля свайго рашэння Бэнэдыкт XVI жыве з глыбокім унутраным спакоем”, — дадаў прэфект Папскага дома.\nБэнэдыкт XVI дзень нараджэння Папа Рымскі\t2017-04-17


Чалавек, які хоча добра правесці час і атрымаць пазітыўныя эмоцыі, можа адправіцца ў Валдай. База адпачынку «Вялікае возера» размяшчаецца на прыбярэжнай ўзвышша блізу а. Вельде.\nТут чалавек адчувае яднанне з прыродным светам. Славіцца як вельмі прыгожае месца база адпачынку «Вялікае возера» (Валдай). Фота комплексу - таму сведчанне. Мікраклімат камфортны, паветра валодае гаючымі ўласцівасцямі. Задавальненне дастаўляюць прагулкі па густым яловым нетрах, у якіх жывуць птушкі многіх відаў. Іх пошчакі даносяцца да турыстаў падчас падарожжа мясцовымі сцежкамі.\nБаза адпачынку «Вялікае возера» з'яўляецца кутком валадараньня чыстай прыроды, гармоніі і прыгажосці. Варта хоць бы аднойчы пабываць тут, каб убачыць усё гэта на ўласныя вочы.\nКалі толькі будавалася база адпачынку «Вялікае возера» (Наўгародская вобласць), праектанты скарысталіся прыгажосцю тутэйшай прыроды і ўдасканалілі яе шляхам дадання сучасных распрацовак у галіне будаўніцтва.\nЦяпер штогод вялікая колькасць турыстаў атрымлівае тут адпачынак і асалоду ад кантакту з спрадвечнай і натуральнай прыгажосцю. Вытрыманы архітэктурны стыль, уласцівы рускіх вёсках. Такім чынам аформленыя ўсе памяшканні турбазы, у прыватнасці гасцявыя дамы. Дрэва - найбольш натуральны матэрыял, тым больш калі знаходзіцца пасярод густога лесу, поўнага ігліцы.\nМноства розных варыянтаў жылля па суадносінах кошту і якасці прапануе база адпачынку «Вялікае возера» (Валдай). Водгукі сведчаць аб тым, што кліенты задаволеныя ўмовамі пражывання і сэрвісам.\nПадвышанай камфартабельнасцю характарызуюцца VIP-хаты. Іх выбіраюць сапраўдныя аматары выгод. Паселішча вырабляюць у нумары. Кухня тут ізаляванага тыпу. У ёй маецца неабходны інвентар, з дапамогай якога турысты гатуюць ежу самастойна. Да вашых паслуг халадзільнік, пліта і чайнік, стол з крэсламі, кухонныя прыборы. «Вялікае возера" - база адпачынку (Валдай), адрозная высокім камфортам.\nУ хатках людзі спяць на зручных ложках для двух або аднаго чалавека. Выбар залежыць ад асабістых пажаданняў кліентаў. Рэчы складаюць у тумбачкі, шафы і камоды. У кожным нумары ёсць люстэрка. Інтэр'ер прыемны, ўтульны, прымушае адчуваць сябе добра маральна.\nНепадалёк ад дамоў знаходзіцца душ і санітарныя вузлы. Хоць іх няма ў саміх дамах, невялікая аддаленасць не дасць гэтага адчуць. База збудаваная па добра прадуманаму плану ў максімальна падыходзіць для гэтага месцы. У селішчах падтрымліваюць чысціню. Трапляючы туды, адчуваеш утульнасць, клопат персаналу. Госці базы часцяком сцвярджаюць, што шматспадзеўная рэклама зусім не хлусіць датычна станоўчых якасцяў комплексу. Да арганізацыі адпачынку тут падыходзяць адказна, прадумваюць кожны крок, найменшыя дэталі. Праведзена спадарожнікавае тэлебачанне. Ёсць каналы для дзяцей.\nНават такі развітой і сур'ёзнай арганізацыі ёсць над чым працаваць. У прыватнасці, кліенты адзначаюць, што ручнікі занадта малыя, і выдаюць іх па адным на кожнага госця. Прыкметная недахоп крамаў паблізу. Ёсць толькі адзін гастраном ва ўсёй вёсцы, так што некаторыя прадукты днём з агнём не адшукаеш. На тое яна і глыбінка, далёкая ад шумнага мегаполіса. Але парачка маленькіх гандлёвых цэнтраў або адзін вялікі супермаркет былі б зусім не лішнімі.\nХаця многія людзі, перанасычаныя мітуснёй пастаянна кудысьці які спяшаецца горада, поўнага крыклівых шыльд і бліскучых вітрын, не лічаць гэта сур'ёзным недахопам.\nВалдай, база адпачынку «Вялікае возера» - месца арганічнага перапляценні жыццёвых выгод і прыроднага багацця. Прыязджаючы сюды, госці займаюцца паляваннем і рыбалкай, ажыццяўляюць прагулкі на конях. Эрудыцыю пашыраюць цікавыя экскурсіі. Напружанне ад працоўных будняў здымаюць ў лазні. У лесе шмат грыбоў і ягад, якія збіраюць, шпацыруючы і любуючыся прыродай. Спартыўны інвентар здаецца ў пракат.\nАматары стральбы добра праводзяць час у працяжнік. «Вялікае возера" - база адпачынку (Валдай), на тэрыторыі якой турысты выходзяць на водную шпацыр на катэры. Ваяж даволі камфартабельны. Працуюць катамараны.\nВозера Велье адкрыта для дзённых і начных шпацыраў, падчас якіх людзі атрымліваюць шмат пазітыву. Калектывы, якія займаюцца рускім народным творчасцю, праводзяць забаўляльныя мерапрыемствы. Тут вы многае даведаецеся аб старажытнарускіх традыцыях, звязаных з набліжэннем святаў. Супрацоўнікі розных арганізацый, кампаніі сяброў, сям'і прыязджаюць сюды, каб дакрануцца да рускім бытам. Пабываўшы тут аднойчы, хочацца абавязкова вярнуцца зноў.\nВалдай, база адпачынку «Вялікае возера" - прыродны куток, захаванне чысціні якога з'яўляецца важнай задачай. Адміністрацыяй ўсталяваныя правілы ўнутранага распарадку, захавання якіх патрабуюць ад кожнага госця. Пры набыцці пуцёўкі ў ёй паказваецца тэрмін пражывання. Па просьбе прыезджых ён можа быць падоўжаны. Каб ажыццявіць паселішча, варта прад'явіць дакумент, які сведчыць асобу: кіроўцы або пашпарт. Затым запаўняецца анкета засялення. Аплата ўносіцца на папярэдняй аснове наяўным і безнаяўным шляхам. З коштам кожнай паслугі госці знаёмяцца, гледзячы ў прайс-ліст. Падчас заезду разліковы гадзіну - 14:00, пры выездзе - 12:00 на наступны дзень. Калі прыезджыя ня пакідаюць домік своечасова, яны абавязаны аплаціць штраф.\nДля асабістага транспарту даецца бясплатная ахаваная стаянка. Ездзіць на машыне ў межах базы можна з хуткасцю не больш за 5 кіламетраў у гадзіну. У тым выпадку, калі сродак перамяшчэння прыпаркавана ў неналежным месцы, спаганяецца штраф. Для смецця прызначаныя спецыяльныя кантэйнеры, расстаўленыя па тэрыторыі і ў хатках.\nУ адміністратара можна пацікавіцца пералікам інвентара, абсталявання, здаецца ў пракат. Агаворваюцца тэрміны вяртання арандаванай маёмасці. Калі яму нанесеная шкода і псаванне, кліент плаціць штраф. У якасці арыентыру бярэцца максімальная рынкавы кошт. Калі ў нумары ёсць няспраўнасці, пра іх трэба паведаміць не пазней чым праз гадзіну пасля засялення. Калі гэта не зроблена, адказнасць за неадпаведнасці і дрэнную працу абсталявання кладзецца на кліента. Пры выездзе здаецца домік і аплачваюцца ўсе, што засталіся даўгі за перыяд пуцёўкі. Пра неабходнасць уборкі варта паведамляць. Яна вырабляецца раз у 3 дні па заяўцы гасцей. Выязджаючы з базы на некаторы час з намерам ў наступным вярнуцца, кліент павінен паставіць у вядомасць адміністратара аховы, перадаць яму ключ ад хаткі.\nПрад'яўляюцца патрабаванні да этычных нормаў. Забаронена празмернае ўжыванне алкагольных напояў у месцах, дзе ажыццяўляецца масавы адпачынак. Вольны час адных гасцей не павінен пакутаваць ад недахопу выхавання іншых. Зварот павінен быць ветлівым, не дапускаюцца канфлікты. Тое ж тычыцца персаналу. Работнікі базы не павінны быць абражаны словам ці дзеяннем.\nСтаўленне да маёмасці, інвентару, прадметах інтэр'еру, пабудоў пры сядзібах, тэхніцы бытавога прызначэння, спарты ¢ нага абсталявання, зялёным насаджэнням, мэблі таксама павінна быць асцярожным і акуратным.\nАдпачывальнікі, у сваю чаргу, маюць права на карыстанне кухоннымі прыборамі і іншым інвентаром, якім забяспечаны дома. У арэнду здаюцца лодкі. У карыстанне прадастаўляецца маёмасць базы: збудаванні для заняткаў спортам, альтанкі.\nКалі на прылеглай тэрыторыі не выконваецца чысціня, кліент можа заявіць пра гэта і запатрабаваць ад адміністрацыі навядзення парадку. Дапускаецца ўтрыманне хатняй жывёлы, калі гэта не перашкодзіць выкананню правілаў па ахове парадку. У выпадку наяўнасці свабодных месцаў час пражывання падаўжаецца па жаданні кліента.\nПажаданні аб паляпшэнні\nНа кожную бочку мёду знойдзецца свая лыжка дзёгцю. База адпачынку «Вялікае возера» (Наўгародская вобласць, Валдайскі раён) - не выключэнне з гэтага правіла. З Санкт-Пецярбурга трэба ехаць ажно 6 гадзін. Пакідаючы трасу, транспарт трапляе на пабітую дарогу. Так што многія вадзіцелі пакінулі тут падвеску. 50 кіламетраў прыйдзецца ўпарта трываць у чаканні з'яўлення нармальнага пакрыцця.\nДаехаўшы да жаданай мэты, многія госці базы бяруць стандартны нумар. Чысціня і ўтульнасць на вышыні, ёсць усё неабходнае. Аднак цяжка адмаўляць такія мінусы, як перыядычныя непаладкі тэлебачання падчас дрэннага надвор'я. Калі сувязь перарываецца, людзям даводзіцца сумаваць, калі яны не прывезлі уласны ноўтбук. Густы лес паблізу з'яўляецца візітнай карткай, якой ганарыцца база адпачынку «Вялікае возера» на Валдае. Людзей прыцягвае яго натуральнасць і некранутай. Хоць часам гэта перацякае ў банальную недахоп сыходу.\nУ некаторых месцах было б не лішнім скасіць траву. У дадзены момант акуратнасць выконваецца толькі побач з хаткамі. Лясныя сцяжынкі трэба расчысціць, бо многія людзі накіроўваюцца менавіта туды, каб дакрануцца да прыродай. У выніку якія гуляюць пэцкаюць ці нават псуюць абутак, а гумовыя боты з сабой бяруць далёка не ўсё.\nЛя возера таксама маюцца зараслі, і толькі невялікая тэрыторыя акультураны. Мангалы будзе не лішнім накрыць навесамі, арганізаваць тэрасы, вядучыя да дамоў. Калі ідзе дождж, даводзіцца сядзець у доміку, каб ня ўлезьці ў бруд і ня прамокнуць, а шашлык даводзіцца смажыць на ганку.\nВалдай, база адпачынку «Вялікае возера» славіцца сваімі воднымі забаўкамі. Але многія квадрацыклы старыя, маюць патрэбу ў рамонце або поўнай замене. На карпусах некаторых з іх ёсць расколіны. Кошт пракату складае 1000 рублёў за гадзіну. Забаронена выязджаць за тэрыторыю комплексу. Застаецца толькі плыць па крузе даўжынёй 400 м, што не вельмі цікава. Некаторыя госці адзначаюць, што ў дзень выезду іх занадта прыспешваюць ўжо з самай раніцы, што нельга назваць праявай ветлівасці. Бакі з смеццем каля дамоў перапоўненыя. Птушкі развалакаюць смецце па начах, так што з раніцы погляду з'яўляецца непрыемная карціна.\nКалі адміністрацыя ўлічыць гэтыя недахопы, база адпачынку будзе прыцягваць яшчэ больш кліентаў, якія будуць прыязджаць сюды зноў і зноў.\nЯкая сума патрэбна для наведвання Ізраіля? Ці патрэбна віза ў Ізраіль для расіян? Туры ў Ізраіль\nПапулярныя клубы Белгарада: апісанне\nЯк адфарматаваць флешку стандартнымі і не вельмі спосабамі?\nФільм «Вялікі Лебовскi»: акцёры і ролі\nБананы ў тартах: шакаладна бананавы торт без выпечкі і не толькі\nЛегалізацыя нерухомай маёмасці або што такое кадастр нерухомасці?\nДзіцячая калыска BMW, якая заваявала свет дарослых аўтааматараў!


якая не скарылася Манамаху\nУ старых летапісах запіс пра вёску Смаляны з'явіўся напрыканцы XV стагоддзя. Ні ў адной вёсцы Аршанскага раёна, ды і ўсёй Віцебшчыны, няма столькі архітэктурных помнікаў даўніны, колькі ў Смалянах. У свой час тут стаяў велічны замак з цэглы і камянёў з тоўстымі сценамі - больш за метр. Ён быў большы за Мірскі замак. У свой час падарваў яго Пётр I, каб не дасталася крэпасць шведам.\nКажуць, што назва вёскі пайшла ад імя дзяўчыны, што жыла ў гэтым краю. Праўда гэта ці не, ніхто не ведае. Але вось якую казку расказаў рэдакцыі «АіФ» наш чытач.\nЖыў-быў на свеце Дзегаток. Так звалі смалакура, што гнаў з паленаў бярозавых і хваёвых дрэў, з смалістых карчоў дзёгаць - чорную смалу. Гандляры прыходзілі за гэтай смалой з Кіева, Смаленска, Ноўгарада, ад Варажскага мора і іншых далёкіх зямель. Ёю насычалі ветразі, мачты, днішчы вялікіх і малых чаўноў.\nПлылі па Дняпры, а потым падымаліся па невялікай рэчцы да селішча, дзе жылі смалакуры. Госці па-свойму назвалі рэчку - Одраў, а паселішча, агароджанае моцнымі драўлянымі сценамі з высокімі вартавымі вежамі, - Одрскам.\nБыла ў Дзегатка дачка Смаляна. Пры нараджэнні ёй далі іншае імя. Але расла яна каля смалярні, дапамагала бацькам, вось і стала Смалянай.\nАднойчы прыбеглі па снезе ў Одрск з далёкіх паселішчаў людзі з дурной навіной.\n- Воіны ідуць вялікім натоўпам, - паведамілі яны старшыні Радаславу. - Усё на сваім шляху паляць, рабуюць, каго забіваюць, каго ў палон бяруць.\nСабраў Радаслаў сваю невялікую дружыну, прызначыў ваяводаў. Жонкам і дзяўчатам, дзецям загадаў запасацца дровамі, паліць вогнішчы, кіпяціць ваду, смалу ў катлах, зносіць да сцен камяні.\nПадыходзіла дружына Уладзіміра Манамаха, князя Чарнігаўскага. Пазней ён заняў Кіеўскі прастол. Манамах, набраўшы ў сваё войска полаўцаў, рушыў на Полацк. Але ў бітве панёс ад палачан нямалыя страты, раззлаваўся і пачаў разбураць усё на сваім шляху.\nОдрск браму яму не адчыніў. Стала цямнець. І князь вырашыў дачакацца раніцы і тады штурмаваць крэпасць.\nКалі бой скончыўся, Смаляна загадала жанчынам сабраць усіх жывых.\n- Я ведаю таемны выхад у лес. Бярыце дзяцей, параненых, усіх, хто жывы, збірайцеся каля вежы, якая на раку глядзіць.\nСмаляна вывела ўсіх абаронцаў Одрска.\nРаніцай дружыннікі Манамаха ўварваліся ў крэпасць. Але ніхто не пакланіўся князю, не папрасіў літасці, не паднёс багатых дароў. Паўсюль ляжалі толькі забітыя.\nЛютасці князя не было мяжы.\n- Каб ад гэтага месца нават памяці не засталося! - закрычаў ён. - Усё спаліць і попел развеяць у паветры!\nІ засталіся на месцы Одрска толькі чорныя вуглі.\nПрайшло нямала часу, перш чым Смаляна вырашыла весці людзей назад, да роднага Одрска. «Дружына Смаляны», так жартаўліва называлі сябе людзі, вярнулася на месца паселішча і нічога не знайшла: ні кала, ні двара, як кажуць.\n- Будзем хаты ставіць ды буданы ладзіць. Смалярню, кавальню адчынім. Толькі жыць будзем у іншым месцы: каля другой рэчкі. А тут застануцца могілкі для ўсіх нашых.\nНапрыканцы жніўня стаялі ўжо некалькі хат, у лесе дымілася смалярня. Прыбіліся да гэтага месца жыхары іншых спустошаных князем паселішчаў. Жыццё наладжвалася.\n- Цяпер нашае месца Смалянамі завецца, - казалі жыхары купцам, якія прыязджалі за смалой. - І ўсім скажыце, каб плылі ў Смаляны. Одрска больш няма. А назва «Смаляны» пайшла ад нашай лекаркі Смаляны, дачкі смалакура Дзегатка і жонкі нашага старшыні - смалакура Труворы. Так і вырашылі. Рэчка завецца Дзярноўкай. Ад Дняпра па Адроўцы, а потым па ёй - да нас шлях.\nПакінулі купцы нямала патрэбных для Смалянаў тавараў узамен бочак са смалой ды паплылі ў родныя краі, несучы новую назву выгаднага для гандлю паселішча.\nактрыса Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Я. Купалы, лідар гурта «S○unduk»


Імгненні, вартыя ўспамінаў | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Кніжны свет » Імгненні, вартыя ўспамінаў\nШмат гадоў над літаратурнай спадчынай Яна Скрыгана працуе яго дачка Галіна Скрыган. Сярод матэрыялаў з пісьменніцкага архіва, у тым ліку кароткіх запісаў, нататак, накідаў, знайшлося шмат фотаздымкаў, частка якіх захоўвалася паасобку, некаторыя — у канвертах, сістэматызаваныя па пэўных тэмах. Усе яны і склалі альбом «Фоталетапіс з хатняга архіва Яна Скрыгана: Шляхі, час, сустрэчы, імгненні гісторыі, старонкі жыцця ў рэтраспектыўным аглядзе. XX стагоддзе». Укладанне, прадмова і каментарый належаць Галіне Скрыган. Выданне пабачыла свет у выдавецтве «Кнігазбор» летась — да 115-годдзя з дня нараджэння пісьменніка.\nУ альбом уключаны здымкі з архіва Яна Скрыгана, фатаграфіі з мерапрыемстваў, прысвечаных ушанаванню яго памяці, галерэя партрэтаў пісьменніка і яго калег… «Я зноў і зноў іх адкладала ўбок і працягвала работу над архівамі, — распавядае пра сваю задуму Галіна Скрыган ва ўступным слове. — Але паступова недзе ў глыбіні душы ў мяне выспявала падсвядомая думка, што фота патрабуюць далейшай апрацоўкі, што нездарма так акуратна бацька іх раскладаў і падпісваў. Відаць, клапаціўся, каб пакінуць гэтае вельмі каштоўнае багацце нашчадкам. Ведаючы бацькава стаўленне да кожнай справы і ўласцівы яму педантызм, відавочна, што гэтая работа не закончана, яшчэ не прыйшоў на яе час». Так пачалася доўгая і карпатлівая праца, вынік якой — вялікі і змястоўны фотаальбом на 240 старонак.\nКніга складаецца з раздзелаў у залежнасці ад тэмы, а матэрыялы кожнага даюцца ў храналагічным парадку. Каментарыі да фота Галіна Скрыган імкнулася зрабіць як мага больш разгорнутымі і дакладнымі. Укладальніца заўважае: Ян Скрыган каментаваў лаканічна, быццам меў на ўвазе, што падрабязнасці ўсім вядомы. Аднак пакаленні змяняюць адно другое, і забыццё можа стаць незваротным. «Таму я пастаралася дапоўніць каментарыі датамі, грамадска-палітычнымі і агульнымі звесткамі, што, на маю думку, надае кнізе большую каштоўнасць і большую гістарычную вагу пісьменнікам і дзеячам літаратуры», — адзначае Галіна Скрыган.\nПачэснае месца — бо пачынае кнігу і першы раздзел «Гістарычныя групавыя фота» — займае фотаздымак Першага з’езда «Маладняка» (1925). Побач знаходзіцца рукапіс Яна Скрыгана — спіс імёнаў на здымку. Адразу кідаюцца ў вочы прозвішчы Трус, Дудар, Пушча, Дубоўка… Крыху ўбок глядзяць Ян Скрыган і Пятрусь Броўка «ў новых капелюшах» на фотаздымку 1929 года (Мінск). Ніжэй ідзе вялікі групавы здымак рэдкалегіі насценнай газеты педагагічнага факультэта БДУ «Кузня асветы» (1929, Мінск). На ім у шэрагу іншых можна знайсці Сымона Баранавых і Алеся Пальчэўскага. Найбольшую колькасць людзей заўважаеш на агульным фота аўтараў кнігі «На Цішоўскай пустэчы», зробленым у Магілёве. Твор прысвечаны гісторыі фабрыкі штучнага шоўку, куды пісьменнікі (звыш 50 чалавек) прыехалі ў сярэдзіне 1930-х. Арганізатарамі мерапрыемства былі Платон Галавач, Цодзік Даўгапольскі, Васіль Каваль і Янка Скрыган. Па зразумелых прычынах наступныя фота ў акружэнні калег датуюцца больш познім перыядам. Так, шэраг фотакартак прысвечаны III з’езду савецкіх пісьменнікаў у Маскве ў 1959 годзе. На адным з іх беларускія творцы стаяць каля Крамля, і відаць, што іх размову перапынілі — яны нібы збіраюцца пазіраваць.\nЗдаецца, адзін з найбольш значных здымкаў у жыцці самога Яна Скрыгана — той, што зроблены ў Маскоўскім заапарку 20 мая 1955 года — па дарозе з Сухабудзіма (Краснаярскі край) на радзіму ў Беларусь пасля рэабілітацыі. Пісьменнік сядзіць на лавачцы, усміхаецца і крышачку хмурыцца, нібы глядзіць на сонца. Ззаду стаіць сівавалосы мужчына з бародкай, імя якога, на жаль, не пазначана. Відаць, немагчыма пазначаць усіх прысутных на здымках. Але ў сітуацыі з двума асобамі гэта мэтазгодна рабіць, калі звесткі пра асобу чалавека маюцца. Таксама сапраўдны дакумент — фота сустрэчы са спевакомэмігрантам Міхасём Забэйдам-Суміцкім у Мінску ў пачатку 1960-х. Спявак, як і належыць, стаіць з кветкамі ў цэнтры, а побач — Пімен Панчанка, Янка Брыль, Максім Танк і іншыя.\nЧарговы раздзел мае назву «Фота дзеячаў літаратуры і мастацтва. Фота сяброў». Адкрываюць галерэю 6 партрэтаў: Францішка Багушэвіча, Андрэя Упіта, Якуба Коласа, Янкі Купалы, Змітрака Бядулі і Канстанцыі Буйло. Гэтыя старонкі найменш інфарматыўныя: тут не пазначаны ні месца, ні год, калі зроблены фатаграфіі. Дзе-нідзе сустракаюцца дарчыя надпісы, верагодна, пакінутыя на адваротным баку. Сярод іх — ад задуменнага і журботнага на здымку Сяргея Грахоўскага: «Дарагому Яну Скрыгану. А ў маладосці ўсё было інакш. З даўняю і вечнаю любасцю» (1.11.1980).\nНаступны — раздзел «У хатняй абстаноўцы. Жанравыя, сямейныя фота. Успаміны аб першай сям’і». Найбольш ранняе фота з першай жонкай Галінай зроблена ў 1936-м у Мінску ў год, калі Ян Скрыган будзе арыштаваны. Ён больш ніколі не ўбачыць ні жонкі, ні сына Севы, які нарадзіўся ў 1937 годзе. Ужо ў 1963 годзе пісьменнік атрымаў фота ад сына, які жыў у Германіі разам з маці і бабуляй. У альбом увайшло шмат фота Севы і яго сям’і, у тым ліку яго сустрэчы з Янам Скрыганам-малодшым і Галінай Скрыган.\nНайбольш раннія здымкі, што тычацца другой сям’і, датуюцца 1949 годам. На іх Ян Скрыган з дачкой Галяй і з другой жонкай Ганнай і яе сынам Алегам да другога арышту (Ківіылі, Эстонія). На фота 1952 года Ян Скрыган у ссылцы. Тут ён сядзіць з дачкой на руках сярод мноства людзей, якія сабраліся ў Дзень шахцёра. У ліку іншых — здымак «Гульня ў пераапрананне», зроблены на адпачынку ў Дубултах (Латвія) у 1959 годзе: пісьменнік стаіць у сукенцы.\nАсобныя раздзелы прысвечаны партрэтам Яна Скрыгана, сяброўству дзяцей пісьменнікаў, унукам і праўнукам творцы, ушанаванню яго памяці і г. д. Так, чытач мае магчымасць убачыць мемарыяльны камень у гонар пісьменніка (1998) у Ківіылі, дзе ён працаваў галоўным бухгалтарам на сланца-хімічным камбінаце ў 1948-1949 гг., як у пачатку 2000-х выглядала хата, у якой нарадзіўся (в. Труханавічы Капыльскага р-на), а таксама запалкавую пушку, выпушчаную ў Барысаве з нагоды выхаду ў свет кнігі «Скажы адно слова» (1961). Цікавым, асабліва для сучаснікаў, падаецца раздзел з запрашэннямі на мерапрыемствы.\nЗаверашана работа словам Яна Скрыгана (дадумкі з запісных кніжак, цытаты з дзённікаў і твораў і г. д.). Між тым далей знаходзіцца біяграфічны даведнік, а таксама думкі і ўспаміны пра Яна Скрыгана сучаснікаў. Сярод іх — словы Заіра Азгура: «…Ёсць у гэтага празаіка адно ўлюбёнае вызначэнне чалавечага стану — “смага”. Гэта і калі ты прагнеш выпіць глыток вады, і калі імкнешся спасцігнуць самога чалавека — хто ён?» Магчыма, гэтае «хобі» — карпатлівае збіранне фотаздымкаў — было яскравай характарыстыкай пісьменніка, якому заўсёды цікавыя чужыя лёсы, характары і, вядома, учынкі. А магчыма — уласцівасцю чалавека, які вельмі цаніў памяць. Так, каторы раз гледзячы на здымак Першага з’езда «Маладняка», дзе 70 удзельнікаў літаб’яднання, пісьменнік намагаўся ўспомніць імёны ўсіх паплечнікаў. Ён дбаў, каб ніводнае прозвішча не знікла, і пакутаваў, калі пераконваўся, што памяць не змагла захаваць некаторыя з іх.\nЯн Скрыган не хацеў, каб памяталіся крыўды, лічыў, што павінна ўспамінацца толькі добрае. Нават у «Кругах» ён пісаў: «…І ўсюды на сваім шляху сустракаў і добрых, і благіх людзей. Найбольш добрых, і найбольш гэта помніш, бо на добрым вучышся сам. Я маю на ўвазе не якую дабрачыннасць, а чуласць, сумленнасць і праўду, няхай сабе жорсткую, чалавечыя ўчынкі. А благія — гэта як памылкі друку». У нейкай ступені такая хада думак можа падацца пафаснай, але «Фоталетапіс» падкрэслівае: пісьменніку неабходны светлыя ўспаміны — каб натхніць і іншых бачыць светлае.


«Варта было адзін раз паказаць прыклад, і ў краіне пачалася сапраўдная тэрарыстычная | Новы Час\nУчора зноў успаміналі пра замах і распавялі новыя падрабязнасці змовы, якія ледзяняць кроў. Усё як заўсёды: ворагі акружылі з усіх бакоў, кулі свісталі над галавой. Ну, звыклая справа, так?\nІ ведаеш, вось пра гэтую звыкласць я з табой даўно хацеў пагаварыць, але ўсё неяк дарэчы не прыходзілася. Мне здаецца, што гэтыя контртэрарыстычныя гульні — самая небяспечная задума беларускіх уладаў. Я не пра людзей, якіх вырашылі запісаць у фігуранты. І не пра вялікія рызыкі для грамадства. Я пра небяспекі для самой улады.\nВось уладам здаецца, што няма нічога больш бяспечнага, чым выкрываць імі ж прыдуманыя змовы і лавіць тэрарыстаў па загадзя складзеным спісе. На самай справе, якія ўжо тут рызыкі, калі зламыснік пазнае аб сваіх злачынных намерах постфактум? Але, ператвараючы ідэю тэрору ў прадмет паўсядзённага наратыву, улады рызыкуюць атрымаць яго ў якасці атрыбуту паўсядзённага жыцця. Бо пабочны эфект барацьбы з выдуманымі тэрарыстамі складаецца ў тым, што ўлады самі пераконваюць людзей у «нармальнасці» з’явы. А, як вядома, «ідэя, што авалодала масамі, становіцца матэрыяльнай». Калі ўвесь час крычаць «Воўк!», той можа пачуць і прыйсці.\nХацелася б, вядома, памыліцца, але, магчыма, улады таго і дамагаюцца. Спрабуюць справакаваць незадаволеных на якія-небудзь радыкальна нямірныя дзеянні. Упэўненыя, што справіцца з патэнцыяльнымі радыкаламі будзе проста. Таму што з аднаго боку ўся моц дзяржаўных красауцау, а з другога — неарганізаваны і няўдзячны народзец. Начальства атрымае новыя медалькі, а перад сусветнай супольнасцю можна будзе выяўляць ахвяру экстрэмізму і змагара з тэрорам. Але вось гэтая перакананасць уладаў у тым, што джына будзе лёгка і проста загнаць у бутэльку, можа апынуцца небяспечнай памылкай.\nСёння, вядома, не нядзеля, але, мабыць, без гэтага не абысціся. Я караценька, прабач. 24 студзеня 1878 года Вера Засуліч двума стрэламі ў жывот цяжка параніла Пецярбургскага кіраўніка горада Трэпава. Вядома, яе неадкладна арыштавалі. Адкуль у былой настаўніцы ўзяцца паняццям пра тое, як арганізоўваць замахі? Менш чым праз тыдзень, 30 студзеня паліцыя ў Адэсе прыйшла арыштаваць падпольную друкарню. Вось яшчэ тыдзень таму арыштоўваць падпольныя друкарні было гэтак жа небяспечна, як, да прыкладу, зразаць стужачкі крамольнай расфарбоўкі. А тут паліцэйскіх раптам сустрэлі кулямі. Далей — хваля тэрору падымалася, пакуль 4 жніўня ахвярай рэвалюцыянераў не стаў шэф жандараў Мезенцаў. А пасля гэтага рэвалюцыйныя тэрарысты вырашылі, што яны гатовыя, і пачалося паляванне на цара (якое ўвянчалася поўным поспехам).\nВа ўсёй гэта даўняй гісторыі ўражваюць нават не размах і маштабы. У гэтым сэнсе людзям XIX-га стагоддзя цяжка ўразіць людзей, якія жывуць у XXI-м. Па-сапраўднаму ашаламляе хуткасць, з якой усё адбывалася. Вось варта было Засуліч адзін раз паказаць прыклад, і літаральна за некалькі месяцаў у краіне, дзе і слова «тэрарыст» ніхто не ўжываў, пачалася сапраўдная тэрарыстычная вайна. Да канца 1878 года перастрэлкі, замахі і палітычныя забойствы адбываліся ўжо ў сярэднім раз на тыдзень. І, вядома, большасць тэрарыстаў былі арыштаваныя, а многія загінулі. Таму што з аднаго боку была гнілая інтэлігенцыя і студэнты, а з другога — уся моц Расійскай імперыі. Вось толькі тэрору ад гэтага менш не станавілася.\nЛепшае, вядома, што ўлады маглі б зрабіць для сябе і для нас — гэта спыніцца, пакуль не стала позна. Таму што злы джын тэрору спачатку разбурае палацы, але потым можа дабрацца і да хацін (у сэнсе, у сярэднетэрміновай перспектыве нясе вельмі вялікую пагрозу для грамадства). Але бяда, здаецца, у тым, што яны не могуць. Не таму, што не ўмеюць. Проста за гэтыя месяцы ўлады загналі сябе ў такое становішча, калі каб заставацца на сваім месцы, даводзіцца бегчы з усіх сіл.


Частыя пытанні - Mingming Intelligent Equipment Jiangyin Co., Ltd.\nУсе прадукты MingMing былі распрацаваны і выраблены, каб быць надзейнымі і простымі ў выкарыстанні. Аднак калі ў вас узніклі праблемы, часта задаюць пытанні, пералічаныя ніжэй для вашага прадукту, могуць дапамагчы вам знайсці прычыну. Калі вы не знойдзеце тут адказу на сваё пытанне або вам неабходна запытаць запчасткі, звярніцеся ў наш аддзел абслугоўвання кліентаў, і мы будзем рады дапамагчы вам.\n1. КУДА ВЫ АДПРАВЛЯЕЦЕ?\nГорад Цзяньінь, правінцыя Цзянсу, Кітай\n2. ЯК Я МОГУ ЗВАНТАЦЬ З Вамі?\nЖывы чат у WhatsApp: 0086-13861647053\nАбо патэлефануйце нам: 0086-13861647053\nАбо напішыце нам: abby@mmstandingdesk.com\n3. КОЛЬКІ ДОЎГА ТРЭБА ЗБРАЦЬ ПІСЛАВЫ СТОЛ?\nДля працоўнага стала патрабуецца ўмераная зборка, і мы даем інструкцыі па зборцы з кожным каркасам стала. Рэкамендуем сабраць пісьмовы стол разам з сябрам. Працэс зборкі звычайна займае каля 30 хвілін ад пачатку да канца.\n4. ДЗЕ Я МОГУ ЗНАЙЦІЦЬ ІНСТРУКЦЫІ ПА МАНТАЖКІ І ПАРАШЭННІ ПА УСТРАНЕННЯ НЕПАЛАДАМ У фармаце PDF?\nКожная купля будзе пастаўляцца з мантажным буклетам. Вы таксама можаце атрымаць PDF-версію тут.\n5. ЦІ МОГУ Я КАРЫСТАЦЦА СВАІМ НАСТУПНЫМ ПК?\nВы можаце выкарыстоўваць любы працоўны стол, які вы аддаеце перавагу, пакуль стол можна свідраваць.\n6. ЯК Я МОГУ САЧЫЦЬ МАЙ ЗАКАЗАМ, ПАСЛЯ АДПРАВЛЕННЯ?\nПасля таго, як ваш заказ будзе адпраўлены, вы атрымаеце лагістычныя дакументы з інфармацыяй для адсочвання. Звярніце ўвагу, што можа прайсці да 24 гадзін, перш чым рух будзе адлюстраваны ў гісторыі падарожжаў.\n7. ЯК Я МОГУ ЗАКАЗАЦЬ?\nПасля таго, як вы будзеце гатовыя аформіць заказ, вы можаце размясціць заказ у Інтэрнэце на вэб-сайце Alibaba. З любымі іншымі пытаннямі вы можаце звязацца з намі па электроннай пошце abby@mmstandingdesk.com або праз жывы чат у Alibaba.\n8. ЯК ЗМЕНІЦЬ КІЛЬКІСЦЬ АБО АДМЕНАВАЦЬ ТОВАР У МАІМ ЗАМАВЕ?\nДля любых змяненняў у замове, калі ласка, звяжыцеся з намі праз чат Alibaba або па электроннай пошце з нумарам замовы.\n9. АГУЛЬНАЯ ІНФАРМАЦЫЯ ВЯРТАННЯ\nПалітыка бясплатнага вяртання 30 дзён без праблем.\nМы прапануем 30-дзённае вяртанне без рызыкі на ўсе нашы электрычныя сталы ў арыгінальнай упакоўцы. Пакуль вы вяртаеце нам тавар у новым стане ў арыгінальнай упакоўцы, мы вернем вам грошы ў поўным аб'ёме. Звярніце ўвагу, што кліент нясе адказнасць за выдаткі па вяртанні.\nМы не можам прыняць вяртанне на наступныя пакупкі:\n- Масавыя заказы\n- Адсутныя або пашкоджаныя дэталі або ўпакоўка\n10. ЯК ВЯРНІЦЬ ЭЛЕКТРЫЧНЫ СТАЯЧЫ СТОЙ?\nУсе вяртанні павінны быць зацверджаны намі на працягу 30 дзён. Проста адпраўце нам ліст або ў чаце Alibaba, і мы дапаможам вам у гэтым працэсе.\nЦІ ЁСЦЬ ГАРАНТЫЯ НА СТАЛЫ?\nУ нас ёсць 3-гадовая гарантыя на ўсе кампаненты рамы, уключаючы рухавікі і электроніку.\n12. Метадычныя рэкамендацыі\nГарантыя дзейнічае толькі для першапачатковага пакупніка.\nМы адрамантуем або заменім любыя дэталі, якія палічым няспраўнымі.\nКаб атрымаць гарантыйнае абслугоўванне, звяжыцеся з намі па электроннай пошце abby@mmstandingdesk.com або ў чаце Alibaba.\n13. ШТО ПРАХВАЕ ГАРАНТЫЯ?\nСама рама стала MingMing, уключаючы электрарухавікі, блок кіравання і трубку.\nПрадукцыйнасць у адпаведнасці з апублікаванымі спецыфікацыямі.\nЛюбыя дэфектныя дэталі, якія выйшлі з ладу на працягу 3 гадоў.\n14. ШТО НЕ ПРАХВАТЫВАЕЦЦА ГАРАНТЫІ?\nНармальны знос стальніцы або лакафарбавага пакрыцця на раме стала.\nЛюбыя пашкоджанні або няспраўнасці ў прадукце, выкліканыя рамонтам або спробай рамонту, выкананым кім-небудзь, хто не звязаны з MingMing Standing Desk і не ўпаўнаважаны MingMing Standing Desk.\nНяправільная зборка або дэмантаж.\nЛюбая мадыфікацыя рамы або электрычных кампанентаў.\nПа любых іншых пытаннях, не саромейцеся звяртацца да нас па адрасе abby@mmstandingdesk.com.


Шарль Пэро. Чырвоны Каптурок\nЖыла сабе ў адной вёсцы дзяўчынка, і была яна такая прыгожая, што ва ўсім свеце другой такой не знайсці. Маці яе страх як любіла, а бабуля - дык наогул ледзь розум ад яе не траціла. І купіла добрая бабуля сваёй унучцы чырвоны каптурок, які так упасаваў дзяўчынцы, што пачалі яе з таго часу зваць паўсюль Чырвоным Каптурком. Неяк раз спякла маці праснакі дый кажа дачушцы:\n- Схадзі мо да бабулі, даведайся, як яна сябе пачувае. Бо нешта казалі мне, што яна хворая. Занясі ёй праснакоў ды гэты гарнушак масла.\nУстала Чырвоны Каптурок і пайшла да бабулі, што жыла ў суседняе вёсцы. Ідзе яна лесам, так ідзе, аж раптам выходзіць насустрач ёй Воўк. Дужа захацелася Ваўку яе з'есці, ды ён пабаяўся, бо недзе паблізу працавалі дрывасекі. Тады ён і пытаецца:\n- Куды гэта ты ідзеш?\nА маленькая дзяўчынка не ведала, што спыняцца ў лесе ды гаварыць з ваўкамі небяспечна, і адказвае яму:\n- Я іду да бабулі і нясу ёй праснакі ды гарнушак масла, што паслала ёй мая мама.\n- А ці далёка жыве твая бабуля? - пытаецца Воўк.\n- О, далёка, - адказвае Чырвоны Каптурок. - Вунь аж па-за тым млынам, што ўдалечыні. Там ёсць вёска, а ў крайняй хатцы ў той вёсцы мая бабуля і жыве.\n- Ну што ж, - кажа Воўк, - пайду і я да тваёй бабулі. Толькі давай я пайду гэтай вось сцежкай, а ты ідзі вунь тою: паглядзім, хто з нас паспее першы.\nІ Воўк з усяго духу кінуўся па сама кароткай сцежцы ў лесе, а дзяўчынка няспешна пайшла па сама доўгай. Па дарозе яна збірала арэхі, ганялася за матылькамі, складала букеты з кветак.\nА Воўк тым часам хутка прыбег да бабулінай хаткі і пастукаўся ў дзверы: стук-стук!\n- Хто там? - спыталася бабуля.\n- Гэта я, вашая ўнучка, Чырвоны Каптурок, - сказаў Воўк падробленым голасам. - Я прынесла вам праснакоў і гарнушак масла ад матухны.\nДобрая бабуля, якая ляжала ў ложку, таму што ёй трошкі нядужылася, крыкнула Воўку:\n- Цісні на клямку, слясак адскочыць!\nВоўк націснуў на клямку, і дзверы адчыніліся. Тады ён кінуўся на бедную бабульку і ўраз праглынуў яе, бо не еў ужо цэлыя тры дні. Потым ён зачыніў дзверы, лёг на бабуліным ложку і пачаў чакаць, калі прыйдзе Чырвоны Каптурок. Тым часам дзяўчынка якраз падышла да дзвярэй і пастукалася: стук-стук!\n- Хто там? - спытаў Воўк.\nАле голас у Воўка быў грубы, і Чырвоны Каптурок, пачуўшы яго, спачатку спалохалася. Але потым падумала, што бабуля, напэўна, прастуджаная, і адказала:\n- Гэта я, вашая ўнучка, Чырвоны Каптурок. Я прынесла вам праснакоў і гарнушак масла ад матухны.\nТады Воўк крыкнуў трошкі танчэйшым голасам:\n- Цісні на клямку, слясак адскочыць.\nЧырвоны Каптурок націснула на клямку, і дзверы адчыніліся.\nУвайшла дзяўчынка ў хату, а Воўк схаваўся на ложку пад коўдру і кажа:\n- Пакладзі, дзетка, праснакі ды гарнушак масла на дзежку, а сама хадзі прыляж побач са мною.\nЧырвоны Каптурок распранулася і сабралася ўжо класціся ў ложак, але яе ўразіла, што без адзежы ў бабулі нейкі надта ўжо дзіўны выгляд. Вось яна і кажа:\n- Бабуля, якія ў вас вялікія рукі!\n- Гэта каб лепей цябе абдымаць, мая ўнучанька!\n- Бабуля, якія ў вас вялікія ногі!\n- Гэта каб лепей бегаць, мая ўнучанька!\n- Бабуля, якія ў вас вялікія вушы!\n- Гэта каб лепей чуць, мая ўнучанька!\n- Бабуля, якія ў вас вялікія вочы!\n- Гэта каб лепей бачыць, мая ўнучанька!\n- Бабуля, якія ў вас вялікія зубы!\n- Гэта каб цябе з'есці!\nІ з гэтымі словамі злы Воўк кінуўся на Чырвонага Каптурка і з'еў дзяўчынку.\nНам гэта казка добра паказала,\nШто можа быць, калі малыя дзеткі,\nГалоўным чынам, панначкі-какеткі,\nГатовы слухаць ўсіх, каго папала.\nНе дзіва, што ў такім выпадку\nВоўк іх з'ядае часта быццам курапатку\nІ ўсё ж заўважыць мушу асабліва:\nНе ўсе ваўкі да нашага падобны,\nТакія ёсць, што з выгляду лагодны,\nІ нораў маюць ціхі, незласлівы,\nДы так паслужліва і так добразычліва\nПлятуцца за дзяўчатамі па пятах,\nПа цёмных вулачках праводзячы дахаты.\nАле з усіх ваўкоў - такія\nНайгоршыя і самыя ліхія!\nПераклад зроблены з выдання: Perrault Charles. Contes. Paris: Hazan, 1928.