22 жнівень 2007, 12:10\nРадыё Свабода, Магілёў За разбурэньне аднаго з самых старых будынкаў Магілёву адміністрацыйная камісія Ленінскага раёну гораду пакарала прадпрымальніцу Антаніну Абарыну штрафам на шэсьцьдзясят базавых велічыняў – гэта адзін мільён васемсот шэсьцьдзесят тысяч рублёў. Прадпрымальніца мусіць пад наглядам архітэктараў адбудаваць дакладную копію будынку, узьведзенага ў 1790 годзе.\nСправу супраць прадпрымальніцы завялі пасьля звароту ў пракуратуру актывістаў Магілёўскага аддзяленьня Беларускага таварыства аховы помнікаў. Актывісты зьвінавацілі бізнэсоўку ў парушэньні закону “Аб захаваньні гісторыка-культурнай спадчыны”. Пры канцы ліпеня гарадзкі аддзел культуры накіраваў адпаведны пазоў у адміністрацыйную камісію Ленінскага раёну гораду.\nУ Магілёўскім аддзяленьні Таварыства аховы помнікаў устрымліваюцца камэнтаваць вырак адміністрацыйнай камісіі – спасылаюцца на занятасьць.\nНа тэрыторыі разбуранага помніка, ад якога засталіся дзьве сьцяны, будаўнічых работ цяпер не вядуць. Пляцоўка абнесена драўляным плотам. Прыкладна за дваццаць мэтраў ад зруйнаванай будыніны аднаўляецца магілёўская ратуша.\n Магілёў: штраф за разбурэньне помніка архітэктуры – 930 тысяч рублёў 30.08.2007\n Магілёў: ад помніка архітэктуры застаўся толькі фасад 25 07.2007


У Росіцы адбыліся ўгодкі памяці благаславёных пакутнікаў — Верхнедвинск | Двинская правда | Дзвінская праўда | Районная газета\n26.02.2016 Дзвiнская праўда4861 комментарий к записи У Росіцы адбыліся ўгодкі памяці благаславёных пакутнікаў\nТрадыцыйныя лютаўскія ўгодкі памяці благаславёных пакутнікаў Антонія Ляшчэвіча і Юрыя Кашыры адбыліся ў Росіцы.\nПадчас урачыстасці ў Росіцкім касцёле. У цэнтры біскуп Алег Буткевіч і пробашч Часлаў Курэчка.\nДвойчы ў год, узімку і летам, у Росіцкі касцёл Святой Троіцы збіраюцца пілігрымы з розных куткоў Беларусі і свету, каб ушанаваць памяць святароў, якія ў лютаўскія дні 1943 года здзейснілі подзвіг духа – прынялі пакутніцкую смерць, не пакінуўшы сваіх прыхаджан. Сёлета, нягледзячы на холад і завіруху, сюды прыбыло асабліва многа людзей – касцёл ледзь змяшчаў жадаючых пакланіцца святому месцу. Увага да яго ўзрастае дзякуючы вялікай рабоце, якая праводзіцца тут у імя ўмацавання хрысціянскіх каштоўнасцяў. Напачатку бягучага года аб гэтай працы даведалася ўся Беларусь – пробашчу Росіцкага касцёла айцу Чаславу Курэчка ўручана прэстыжная ўзнагарода за важкі ўклад у захаванне міжканфесійнага міру і нацыянальнай згоды, актыўны ўдзел у духоўна-асветніцкай дзейнасці і прапагандзе здаровага ладу жыцця – прэмія Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь “За духоўнае адраджэнне”. Гэта падзея яшчэ больш натхніла людзей наведаць унікальнае беларускае мястэчка, дзе сыйшліся разам смерць і жыццё, боль і гонар, пакуты і веліч духа.\nВітаючы гасцей, айцец Часлаў Курэчка заўважыў, што ў Росіцу прыехалі пастаянныя пілігрымы з Мінска, Жодзіна, Барысава, Глыбокага, Пастаў, Браслава, Полацка, Наваполацка, Лучая, Верхнядзвінска. Сёлета да іх далучыліся вернікі з Астраўца, Шаркаўшчыны, Будслава, Дзісны і іншых мясцін.\nСюды прыбыла і вялікая колькасць духоўных асоб на чале з біскупам Віцебскай дыяцэзіі Алегам Буткевічам. Год назад менавіта ў Росіцы яны распачыналі Год кансэкраванага жыцця. Па рашэнні біскупа на гэты раз да росіцкіх урачыстасцяў была прымеркавана сустрэча духавенства Віцебшчыны на заканчэнне Года вернасці пастырскаму служэнню. Віцебскі ардынарый адзначыў, што менавіта росіцкія пакутнікі даюць самы высокі прыклад адданасці пакліканню, а тытанічная праца айца Часлава Курэчкі служыць узорам служэння ў справе захавання духоўнасці на нашай зямлі.\nЗ уручэннем прэміі «За духоўнае адраджэнне»\nа. Часлава Курэчку павіншавала Т. В. Севалкіна.\nУдзел ва ўрачыстасцях прымалі прадстаўнікі свецкай улады і высокія духоўныя асобы: генеральны вікарый Віцебскай дыяцэзіі ксёндз-прэлат Францішак Кісель, апостальскі адміністратар грэка-католікаў Беларусі архімандрыт Сяргей Гаек, святары і сёстры законныя з розных парафій.\nЗвяртаючыся з прамовай да вернікаў, біскуп Алег Буткевіч адзначыў, што Росіца – месца, якое з’яўляецца сімвалам перамогі жыцця над смерцю, дабра над злом. Гэта месца, якое прымушае разважаць над моцай нашай веры і дапамагае шукаць дарогу да Бога. Вытрываць у полымі выпрабаванняў можа толькі той, хто з’яўляецца сапраўдным хрысціянінам, а не толькі вонкава ім здаецца. Сэнс сапраўднага хрысціянства ў любові і служэнні іншым — гэтаму вучыць подзвіг росіцкіх святароў.\nНягледзячы на непагадзь, працэсія\nда мемарыялу памяці была шматлюднай.\nРазважаючы над жорсткасцю сучаснага свету, біскуп адзначыў, што яна выклікана бязбожнасцю, бо дзе Бог – там няма месца злу, хцівасці, подласці, экстрэмізму. Дзе Бог – там любоў. Мы павінны выхоўваць у сабе гэтыя хрысціянскія пастулаты і аб’ядноўвацца на дарозе да Хрыста. Айцец Алег нагадаў гістарычную сустрэчу Патрыярха Кірыла і Папы Францішка на Кубе, якая з’яўляецца сведчаннем гэтага паяднання і дае надзею на ўмацаванне хрысціянскай веры з яе гуманнымі памкненнямі.\nАсаблівую ўвагу іерарх надаў пашырэнню культа міласэрнасці. Калі мы хочам адчуваць на сабе праявы міласэрнасці, то павінны і самі быць міласэрнымі ў адносінах да іншых. У сучасным свеце з яго прагнасцю да матэрыяльных каштоўнасцяў не хапае служэння іншаму чалавеку. Прыкладам такога служэння з’яўляецца праца айца Часлава, які ператварыў святыню ў прывабнае месца, праводзіць тут вялікую духоўную работу, згуртоўвае людзей на карысныя справы. Біскуп падзякаваў росіцкаму пробашчу за вернае служэнне і за тое, што сваёй працай ён спрыяе павышэнню прэстыжу касцёла на Беларусі.\nСловы падзякі за працу і віншаванняў з нагоды ўручэння высокай узнагароды святару адрасавалі духоўныя асобы, прадстаўнікі ўлады, пілігрымы. Намеснік старшыні райвыканкама Т.В. Севалкіна нагадала трагічную гісторыю Росіцы, дзе падчас карніцкай экспедыцыі загінула 1528 чалавек, і подзвіг ксяндзоў Юрыя Кашыры і Антонія Ляшчэвіча, якія сталі духоўнай апорай для людзей і не пакінулі іх да канца зямнога жыцця. У раёне свята захоўваецца памяць аб ахвярах вайны і яе героях. А святар Часлаў Курэчка з паплечнікамі ператварылі Росіцу ў прыцягальнае месца паломніцтва тысяч людзей. Т. В. Севалкіна ад імя выканаўчай улады выказала падзяку пробашчу касцёла за вялікі ўклад у справу ўмацавання духоўнасці, адзначыла, што раённая ўлада і працоўныя калектывы заўсёды аказваюць дапамогу прыходу ў арганізацыі і правядзенні неабходных работ і запэўніла, што гэта сумесная праца будзе працягвацца.\nДзякуючы за віншаванні, айцец Часлаў падкрэсліў, што прэмія “За духоўнае адраджэнне” – гэта супольная ўзнагарода ўсім, хто любіць Росіцу і працуе над тым, каб яна квітнела. Святар лічыць, што благаславёныя мучанікі паспрыялі гэтай узнагародзе з тым, каб людзі кіравалі свае позіркі і шляхі ў Росіцу і атрымлівалі ласку веры.\nПадчас урачыстасці біскуп асвяціў абраз з выявай благаславёных Юрыя і Антонія, напісаны мастаком Валерыем Шчасным. Абраз зойме пачэснае месца ў Верхнядзвінскім касцёле, дзе пасля расстрэлу фашыстамі дрысенскага ксяндза Мечыслава Багаткевіча нёс службу Антоній Ляшчэвіч.\nПасля Імшы вялікая працэсія са свечкамі рушыла на месца пакутніцкай смерці, дзе вернікі ўшанавалі памяць загінуўшых.\nНапрыканцы ўрачыстасці айцец Часлаў запрасіў усіх у Росіцу на свята буслоў, якое адбудзецца 30 красавіка, і на свята магнолій – у маі. А таксама заклікаў прыязджаць у Росіцу ў любы час – працаваць, маліцца, прасіць у благаславёных заступнікаў патрэбных ласкаў. Гэта святая зямля абуджае і ачышчае душу – кожны з нас мае ў тым пастаянную патрэбу.\n1 комментарий по теме “У Росіцы адбыліся ўгодкі памяці благаславёных пакутнікаў”\n26.02.2016 в 6:37 пп\nУважение священнику из Росицы! Труженик и просто добрый человек.


МЗС КНР: неабходна пазбягаць навешвання цэтлікаў у пытанні паходжання каранавіруса\n2020-03-05 17:22:22 cri [ Паслаць сябру ] [ Раздрукаваць ] [ шрыфт : A A A ]\nЗараз няма адзінага разумення аб крыніцы ўзнікнення COVID-19 і невядома, хто стаў нулявым пацыентам. Некаторыя СМІ называюць COVID-19 «кітайскім вірусам», і гэта вельмі безадказна. Кітай выступае рашуча супраць гэтага, заявіў прадстаўнік Міністэрства замежных спраў КНР Чжаа Ліцзянь.\nСААЗ неаднаразова заяўляла, што COVID-19 -- глабальны феномен, яго крыніцу трэба будзе вызначыць, а ў сапраўдны момант неабходна надаваць увагу супрацьстаянню гэтаму вірусу, пазбягаць навешванне цэлікаў. СААЗ дала назву каранавірусу новага тыпу -- COVID-19, і яна не звязана з якім-небудзь рэгіёнам ці краінай.\nЭпідэмія пнеўманіі -- агульны выклік для ўсіх краін; міжнародная супольнасць сумеснымі намаганнямі павінна змагацца з хваробай, а таксама з чуткамі, паклёпам і забабонамі. Ва ўмовах распаўсюджання эпідэміі неабходна кіравацца навукай, здаровым розумам і падтрымліваць супрацоўніцтва. - Р -


Мастацтва - Мінскія вечары англійскага кампазітара\nСярод эпахальных леташніх юбілеяў — Рыхарда Вагнера, Джузэпэ Вердзі, Аляксандра Даргамыжскага — асаблівае месца заняло 100-годдзе з дня нараджэння Бенджаміна Брытэна, аднаго з самых значных творцаў ХХ стагоддзя. Ён — аўтар знакамітых опер «Пітэр Граймс», «Смерць у Венецыі», «Паварот вінта», «Білі Бад», «Сон у летнюю ноч», стваральнік камерна-вакальных, інструментальных і сімфанічных опусаў. Кампазітар, творчасць якога неверагодна актуальная і мае высокі міжнародны аўтарытэт. Цікавасць да яе ўвесь час расце.\nСусветнай музычна-тэатральнай супольнасцю юбілей Брытэна адзначаўся шырока — оперныя прэм’еры, канцэртныя праграмы, выданне манаграфій. Не засталіся ўбаку ад падзеі і дзеячы беларускай культуры: два вечары музыкі кампазітара (у камернай зале Тэатра оперы і балета і малой зале Белдзяржфілармоніі) прайшлі дзякуючы вядомаму дырыжору і піяністу Дзмітрыю Зубаву. На рахунку музыканта — выдатныя канцэрты барочнай музыкі, стварэнне і дзейнасць ансамбля «Камерныя салісты Мінска». Галоўная каштоўнасць цікавых і бездакорна складзеных праграм — выбітныя па сваіх магчымасцях выканаўцы, вакалісты і інструменталісты. Такія мерапрыемствы робяцца запамінальнымі падзеямі музычнага жыцця сталіцы. Не выключэнне — вечар музыкі Брытэна, дзе Дзмітрый Зубаў выступіў як аўтар праекта, вядучы і піяніст.\nПраграма прадэманстравала разнастайнасць інтарэсаў кампазітара і гнутка сумясціла блокі «рускі» (у якім адлюстравалася эпапея сяброўскіх і творчых сувязей англійскага майстра з Дзмітрыем Шастаковічам, Святаславам Рыхтарам, Галінай Вішнеўскай і Мсціславам Растраповічам) і «еўрапейскі» (прыклад брытэнаўскага інструментальнага і вакальнага поліфанічнага мастацтва).\nВобразна глыбокі, інтанацыйна зменлівы цыкл «Рэха паэта» на вершы Аляксандра Пушкіна, з напружанай лініяй вакальнай партыі, бліскуча выканала салістка оперы Тамара Глаголева. І пераканаўча выказала сябе ў сучасным камерным рэпертуары.\nТрадыцыйна бездакорна і тонка прагучала Сюіта для арфы сола ў Кацярыны Жураўлёвай, якая паглыбіла слухача ў адметную гукавую аўру брытэнаўскай арфавай музыкі. Але кульмінацыяй вечарыны зрабіўся Canticle II «Aўраам і Ісаак» у выкананні лепшага беларускага барочнага мецца Наталлі Акінінай і пецярбургскага тэнара Сяргея Далгушава. Гэты твор — усхваляваная і эмацыйная гутарка з Богам на мове ХХ стагоддзя, стагоддзя войн і сацыяльных узрушэнняў. Опус дэманструе, што выкарыстанне голасу — як элемента гукавога свету кампазітара — можа адлюстраваць ператварэнне яго ўнутранага жыцця ў дасканалую драматургію.\nУ змененым і пашыраным выглядзе праграма паўтарылася ў зале імя Шырмы нашай філармоніі. Драматычна і містычна-загадкава прагучалі шэсць рамансаў пушкінскага цыклу ў выкананні Тамары Глаголевай і ўразілі глыбінёй пранікнення ў мелодыку пушкінскага верша. Нечаканыя фарбы і акцэнты набыла віяланчэльная Саната ў інтэрпрэтацыі Аляксея Афанасьева.\nАдкрыццём вечарыны стаў саліст Опернага тэатра, тэнар Юрый Гарадзецкі. Выдатны голас, здольнасць перадаць найскладаную гаму пачуццяў, асаблівая інтэлігентнасць, высокая сцэнічная культура — якасці, якія робяць яго адным з самых яскравых выканаўцаў апошняга дзесяцігоддзя. Сэнсавай і мастацкай кульмінацыяй праграмы ў інтэрпрэтацыі Гарадзецкага сталіся творы Canticle II «Аўраам і Ісаак» (з Наталляй Акінінай) і Canticle III «Усё яшчэ падае дождж» (сумесна з валтарністам Паўлам Кузюковічам). Нельга не адзначыць асобна працу Дзмітрыя Зубава. Выдатны піяніст, які адчувае стылістыку брытэнаўскіх сачыненняў, тонкі ансамбліст і натхнёны апавядальнік, ён зрабіў вечары музыкі кампазітара нечаканым адкрыццём для слухачоў.\nПадобныя праекты выклікаюць захапленне, але адначасова акрэсліваюць кола пытанняў не зусім вясёлых. Бо імя і творчасць Брытэна, на жаль, не на слыху ў шырокага кола беларускіх аматараў музыкі. Чаму творы кампазітара не гучаць ні ў тэатры, ні ў філармоніі? Чаму не ставяцца яго оперы? Чаму яго дзівосных прыпавесцей і вакальных цыклаў няма ў канцэртных праграмах салістаў оперы? Чаму згаданыя два вечары прыцягнулі ўвагу толькі прафесіяналаў — музыказнаўцаў і інструменталістаў? Бо абодва разы залы былі амаль пустыя — ні дырыжораў, ні вакалістаў, здольных ацаніць працу калег. Нарэшце, чаму ў прынцыпе ў Беларусі так мала і рэдка гучыць музыка тых, хто ў свеце даўно лічыцца класікам ХХ стагоддзя? На гэтыя пытанні пакуль няма адказаў. Але варта спадзявацца, што ўвесь неабсяжны пласт і сачыненняў Брытэна, і музыкі ХХ стагоддзя яшчэ будзе адкрыты нашымі выканаўцамі. А значыць, і намі.


Культура - Ван Дэйк “...прызямліўся ў Гародні”\n№ 32 (850) 09.08.2008 - 15.08.2008 г\nПартрэт Лукаса Ворстэрмана.\nПасля 1627 г.\nГалерэя графічных партрэтаў “Іканаграфія” стваралася на працягу васьмі гадоў бесперапыннай працы з 1626 (усяго былі створаны партрэты ста дваццаці шасці асоб). Гравюры з выявамі манархаў і палкаводцаў, дзяржаўных дзеячаў і філосафаў, мастакоў і калекцыянераў майстар выконваў па-рознаму. Адна частка з іх была зроблена з натуры, другая — з уласнааўтарскіх малюнкаў ці твораў, напісаных іншымі мастакамі.\nНа выстаўцы ў Гродне экспануецца толькі пэўная частка яго здабытку — трыццаць гравюр. Загадчык мастацкага аддзела музея Святлана Янчалоўская пракаменціравала гэта наступным чынам: “Музей дэманструе ўсе шэдэўры гравёра ван Дэйка, якія маем з арыгіналаў ва ўласных фондах. Афорты выкананы на паперы XVII стагоддзя з металічных пласцінак-арыгіналаў, што знаходзяцца ў Луўры. Аўтэнтычнасць копій пацверджана, дзякуючы даследаванням спецыялістаў у галіне малекулярнай і атамнай фізікі НАН Беларусі”.\nУ межах выстаўкі “Ван Дэйк і яго эпоха” таксама можна пазнаёміцца з афортам, звернутым да рэлігійнай тэматыкі. Дарэчы, мастак вырашыў выказаць удзячнасць і прыхільнасць да свайго геніяльнага настаўніка ў справе. З гэтай нагоды гравёр даў “другое жыццё” малюнкам Рубенса, узнавіўшы іх у сваіх творах.\nНазва “Ван Дэйк і яго эпоха”, па логіцы рэчаў, павінна несці не толькі дакладнае і яскравае адлюстраванне традыцый гравёрскага мастацтва. Гэта ўплывае на атачэнне, у якім павінны падавацца шэдэўры кожнай значнай асобы свайго часу. Выставачную залу Гродзенскага дзяржаўнага гісторыка-археалагічнага музея ўпрыгожваюць рарытэтныя кнігі таго ж XVII стагоддзя. Яны выдаваліся сучаснікамі жывапісца ў Антверпене, Амстэрдаме, Гаазе і Рыме. Многія з экзэмпляраў змяшчаюць гравюры знакамітых тагачасных майстроў. Дапаўняюць інтэр’ер таксама рэчы і мэбля XІХ стагоддзя.


Кампанія гатовая прадставіць тэлевізар пад незалежнай маркай Redmi. Як абвясціла Redmi, новы тэлевізар будзе мець цалі 70 з дазволам 4K і падтрымкай HDR. Чакаецца, што ў кампаніі будуць і меншыя памеры.\nПасля некалькіх уцечак, якія трапілі ў сетку, кампанія вырашыла, што дата прэзентацыі новага тэлевізара Redmi адбудзецца ў гэтым месяцы ў Кітаі 29. Плануецца, што ў той жа дзень брэнд прадставіць свае новыя тэлефоны Redmi 8 і Redmi 8 PRO. Спрабуючы палепшыць сваю пазіцыю на рынку, каб павялічыць ліміт продажаў у апошнія месяцы года.\nНовыя тэлевізары Redmi будуць прадаваць толькі ў Кітаі і Індыі. На дадзены момант няма намеру брэнд выпускаць гэтыя мадэлі за межамі абедзвюх краін, як Xiaomi рабіў з Mi Tv у Іспаніі.\nЛу Вэйбінг, генеральны дырэктар кампаніі Redmi, адзначыў, што кампанія хоча стварыць уласную прадуктную экасістэму. Прыкладам гэтага можа служыць кампанія Xiaomi, якая шмат гадоў працуе з Redmi. Паступова кампанія будзе прадаваць больш электронных прадуктаў па прымальных цэнах, як і дагэтуль.\nНовы прадукт Новая тэхналогія навіны редми RedmiTV TV\nPatryk Жнівень 19, 2019\nApple схавала порт Lightning на Apple TV 4K\nRedmi працуе над танным смартфонам з падтрымкай 5G


Змяшальнік для ракавіны для ваннай пакоі з алейнай уціранай бронзай\nГалоўная / Змяшальнікі для ваннай пакоі / Падвойныя ручкі краны для ваннай пакоі / Шырока распаўсюджаны змяшальнік для мыйкі ў ваннай WOWOW-Oil\nКран WOWOW-бронза, шырока распаўсюджаны ў мыўцы для ваннай пакоі\nнамінальны 4.81 з 5 на аснове 16 водгукі кліентаў\n(16 Водгукі кліентаў)\nЛёгкія рэгуляванні вады\nЗмешчаны просты, абцякальны дызайн, кран дазваляе лёгка рэгуляваць як аб'ём вады, так і тэмпературу сваімі двума папярочнымі ручкамі.\nГазавы паток для штодзённай уборкі\nДадаючы да 1.5 галонаў у хвіліну, кран для ваннай пакоі забяспечвае пастаянны газавы струмень, што робіць яго ідэальным для штодзённай уборкі. Носік па вышыні, даючы вам вялікі зазор пад носікам.\nІнструкцыя па ўсталёўцы 2320300ORB\nЗ 4 да 16 цаляў шырока распаўсюджаны змяшальнік для ваннай пакоі 2320300ORB у мантажы з 3 адтулінамі, адлегласць рэгулюецца ў залежнасці ад вашых рэальных патрабаванняў.\nНевысокая раскоша з чыста чорнай аздабленнем, унікальны дызайн з высокім квадратным носікам падыходзіць для стварэння сучаснага і класічнага стылю ўпрыгожвання ваннай пакоі.\nПадыходзіць для арэнды дома, новага кватэры, аднапакаёўкі, дома для дамоў, вандроўкі і сямейнага выкарыстання.\nПрамыя ручкі ў эрганамічнай канструкцыі, падыходнага памеру, зручныя для кіравання, зручныя для павароту.\nВы можаце выкарыстоўваць яго толькі з невялікімі намаганнямі і проста.\nАсаблівасць вады: змешаная гарачая і халодная\nЦіск вады: рэкамендуецца мінімум 0.5 бар, рэкамендуецца 1.0 бар\nАсноўны матэрыял корпуса: канструкцыя з цвёрдай латуні\nКлапан: картрыдж з керамічным дыскам\nМатэрыял ручкі: Цынк-сплаў\nАздабленне: бронза змазаная алеем\nТып ўстаноўкі: усталяваны на палубе\nКолькасць неабходных адтулін: 3\nМаксімальная таўшчыня палубы: 1.38 ″\nКропкі з гарачай і халоднай вадой можна здымаць, вы можаце прымусіць ручкі накіроўваць у любы бок, калі вам трэба.\nВысокаэфектыўны аэратар можа прапанаваць бесперашкодны расход, зэканоміць больш за 50% вады.\nЛёгка дакладна кантраляваць аб'ём вады і тэмпературу.\n360-градусная дызайн кручэння для зручнага выкарыстання.\nАрыгінальная крэатыўная канструкцыя хуткага злучэння.\nПрастата ўстаноўкі самастойна без сантэхнікаў.\nЗлучальнікі герметычна герметызуюцца з дапамогай тэхнікі, без уцечкі.\nЦвёрды латунны матэрыял\nСуцэльны латунны матэрыял лепш, чым іншы метал\nНе трэба турбавацца пра іржу, праблемы з карозіяй.\nЯкасны матэрыял, прастата ў сыходзе, высокая стабільнасць, працяглы тэрмін эксплуатацыі.\nАртикул: 2320300ORB катэгорыі: Змяшальнікі для ваннай пакоі, Падвойныя ручкі краны для ваннай пакоі Ключавыя словы: змяшальнік для тазіка, тры адтуліны, Дзве ручкі\n11.14 х 10.08 3.11 х цаляў\nБронза, змазаная алеем\nДа *** е2020-06-11\nЯ крыху вагаўся, купляючы гэты тавар з-за вельмі нізкай цаны. Я заўсёды купляў такія краны ў крамах па дому і плаціў не менш за 300 долараў за кожны з іх. Пасля ўстаноўкі гэтага ў маёй свабоднай ваннай пакоі я быў вельмі ўражаны яго вырабам. Усе злучэння былі з латуні, і ўсе пракладкі былі зроблены вельмі добра. Здаецца, металічная аздабленне таксама зроблена вельмі добра. Усталяваць было вельмі проста.\nL *** і2020-06-16\nЯ замовіў іх, бо яны былі падобныя на некаторыя ў Home Depot і Lowe за палову кошту. Мне вельмі спадабалася, як яны выглядалі пасля ўстаноўкі.\nB *** о2020-06-19\nВыкарыстоўваў гэта ў пудравай пакоі. Вельмі рады, асабліва за заплачаную цану. Прыбыў у бяспечнай упакоўцы. Прыемны стыль, падгонка і аздабленне. Сам кран адчувае сябе даволі лёгкім, што прымусіла мяне паставіць пад сумнеў якасць, але ён выдатна працуе. Гарачыя / халодныя ручкі плаўна круцяцца і працуюць належным чынам. Набор для ўстаноўкі і хуткія падключэнні зрабілі яго лёгкім. Не ўпэўнены на 100%, што я выкарыстаў бы гэта для інтэнсіўнай, патрабавальнай абстаноўкі, але ведаючы, што я ведаю, я б купіў гэта зноў.\nПрыемная аздабленне, якая здаецца трывалай. Ручкі адчуваюць сябе цвёрда, і гэта выглядае на месцы з астатнімі ў пакоі. Добрае значэнне, асабліва для шырока распаўсюджанага. Чыстая ўстаноўка ў новы гардэроб. Звярніце ўвагу, што зліў выскоквае ўверх / уніз, націскаючы на корак, а не націскаючы / цягнучы за планку. Мне падабаецца гэтая функцыя, таму што яна захоўвае чысты выгляд крана.\nА *** л2020-06-27\nПа цане гэтага крана я сапраўды задаволены нашай пакупкай. Мой муж паклаў яго на нашу стальніцу, перш чым мы ўсталявалі шафу, так што ўстаноўка была простай. Ён мае больш прамысловы выгляд, але мне гэта падабаецца. Ён быў таксама вельмі ўважліва расфасаваны, і я любіў пераконвацца, што нічога не падрапаецца.\nZ *** т2020-06-29\nЯ купіў два з іх, і кошт для іх вялікая. Змяшальнік трывалы і добра складзены. Сувязі добрыя, і ў мяне ніколі не было праблем з уцечкай. Ён просты ў мантажы, добра выглядае і лёгка чысціцца. Я б рэкамендаваў яго.\nL *** е2020-07-12\nЯ вельмі задаволены гэтым кранам. Я хацеў абнавіць нашу ванную і меў невялікі бюджэт. Мне спадабаўся знешні выгляд гэтага, але іншыя супастаўныя былі $ 100 +. Набыў гэта па прыхамаці, заснаваны на іншых станоўчых водгуках, і быў так рады, што і зрабіў. Я планую купіць яшчэ адзін для майго наступнага абнаўлення ваннай!\nR *** п2020-07-24\nЗусім ашаламляльныя краны. Супер простая ў ўстаноўцы. Сучасны і гладкі. Цяжкі і добра зроблены таксама. Купіў бы іх прадукцыю яшчэ раз!\nB *** да2020-07-26\nЯ меў справу з кранам, які не прапускаў праз яго дастатковую колькасць вады. Я купіў гэта для круглай асадкі, і розніца дзіўная. Гэта была простая ўстаноўка, і яна выглядае казачна, а таксама настолькі функцыянальная, што вельмі дарагая, якую я замяніў. Настойліва рэкамендуецца!\nА *** г2020-07-28\nЗусім каханне! Любое падобнае ў краме каштавала 150 долараў і больш, і яно не было з каналізацыяй, гэта выглядае дзіўна ў маёй ваннай! Варта кожнай капейкі\nJ *** г2020-07-30\nПрыемны кран! У камплекце было ўсё, што трэба было ўсталяваць, у тым ліку шлангі для сціску ад 1/2 да 3/8, каля 15 цаляў. Першы раз мне не трэба было ісці ў краму, каб атрымаць больш дэталяў!\nЯ не быў зацікаўлены плаціць сто даляраў за змяшальнік для ваннай, але вельмі хацеў прыемны.\nЗа 80 долараў гэты быў лепшы, чым я калі-небудзь разлічваў .. Выглядае дорага, выдатна працуе, шчаслівы, што рызыкнуў\nP *** у2020-08-13\nЭканамічнае рашэнне для ваннай пакоі, сучасны дызайн, ручкі рычагоў і бездакорнае сцёк без дурной цягі.\nI *** л2020-08-18\nАбсалютна люблю гэтыя краны! Такое выдатнае суадносіны кошту і якасці. Так проста ўсталяваць! З імі нельга памыліцца.\nN *** п2020-08-24\nМне падабаецца знешні выгляд крана, ён мне проста маленькі. Прастата ўстаноўкі, шкада, што яна была крыху большай. Але каштуе грошай.\nP *** і2020-08-29\nГэты кран дзіўна выглядае ў маёй ваннай. Абавязкова замоўлю яшчэ 2 для маёй гасцявой ваннай !!


На ранішніку ў садку | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nНа ранішніку ў садку\n01.04.2016 490 Нясвiжскiя Навiны Комментариев нет\nПрацавала я ў сферы адукацыі: настаўнікам у школе, потым — у дзіцячым садку. І ведаю, што гэта вельмі адказная, нялёгкая, але патрэбная і пачэсная работа. Цяпер я — на заслужаным адпачынку. І бываю ў Сноўскім дзіцячым садку не часта. Але вось унук Аляксей запрасіў мяне на ранішнік, прысвечаны Дню жанчын. Тое, што я ўбачыла, вельмі ўразіла і захапіла.\nПа-святочнаму ўпрыгожаная зала. Прыйшло на ранішнік шмат бабуль і матуль. Праграма мерапрыемства была змястоўная, павучальная і цікавая. Усе дзеткі, без выключэння, стараліся паказаць, на што яны здольныя. У агульнай дзеі выступалі і работнікі садка, мамы. Напрыклад, матуля Наталля Аляксандраўна Раковіч выконвала ролю Клоўна. Супрацоўнікі ўстановы Іна Іванаўна Плышэўская і Ірына Мацвееўна Зізіка былі адпаведна Капрызулькай і Бабай Ягой. Праграму вяла выхавацель Марына Уладзіміраўна Сургель. Музычнае суправаджэнне ладзіў Уладзімір Канстанцінавіч Сарока. Дзеткі пераапраналіся ў бабуль, дасціпна і з гумарам выконвалі свае ролі.\nАдчувалася зладжанасць ва ўсім. А гэтага можна дабіцца, калі выхавацелі адносяцца да дзяцей з душой, з любоўю.\nГэты дружны калектыў падарыў нам хвіліны вялікай асалоды.\nЗінаіда Міхайлаўна ШЫМАНОВІЧ.\n← «С книжкой вы не расставайтесь»\nСлаўны шлях у 65 гадоў →


Магілёўскі ўкраінец: «Тое, што Януковіч сыдзе — пытаньне часу, цяпер важна абараніць краіну»\n23 студзень 2014, 19:04\nЯк ставяцца да ўкраінскай рэвалюцыі магілёўскія ўкраінцы? Чым, на іхную думку, можа скончыцца палітычнае супрацьстаяньне на гістарычнай радзіме? Чаму могуць навучыцца беларусы на прыкладзе падзеяў у Кіеве?\nКіраўнік культурна-асьветніцкага аб’яднаньня ўкраінцаў Магілёва «Дніпро» Генадзь Гузій нарадзіўся ў тым жа горадзе, што і Віктар Януковіч — у Стаханаве Данецкай вобласьці. Ён зазначае, што прэзыдэнт Украіны падмануў украінцаў, не падпісаўшы асацыяцыі з Эўразьвязам.\n«Віктару Фёдаравічу народ украінскі паверыў у 2010 годзе. Ён ішоў зь якімі лёзунгамі? „Мы ідзём дэмакратычным шляхам разьвіцьця ў Эўрапейскі зьвяз“. І калі надышоў час — ён адмовіўся. Людзі, вядома ж, былі абураныя. Больш за два месяцы чакалі, што Віктар Фёдаравіч пачуе іх. Віктару Фёдаравічу цяпер трэба тэрмінова ў Брусэль. Пакуль яшчэ „ляжыць“ дамова з ЭЗ на стале. І падпісаць яе. І хлопцы на барыкадах усё прывядуць у парадак і брукаванку адновяць. Усё на гэтым скончыцца. Але ён гэтага ня робіць. І гэта дужа кепска», — лічыць Генадзь Гузій.\nПадзеі ў Кіеве суразмоўца называе трагічнымі. Пасьля гібелі людзей на Майдане, кажа ён, вяртаньне назад наўрад ці магчымае.\n«Ужо рукі ў крыві, а гэта зусім іншая гаворка. І калі ўвесь народ украінскі падымецца, то будзе шмат крыві. 52 працэнты ўкраінцаў выказваюцца за эўрапейскае разьвіцьцё Ўкраіны. Ад 1991 году, ад дня абвяшчэньня незалежнасьці Ўкраіны вырасла новае пакаленьне. Для іх бліжэй Польшча, Нямеччына. Яны едуць туды — і бачаць тамтэйшы ўзровень жыцьця і стаўленьне да людзей. Едуць у Расею — і бачаць, што там. Усё пазнаецца ў параўнаньні. Расея — добрая краіна, але няхай яны самі сабе жывуць».\nГенадзь Гузій кажа, што сам меўся быць на майдане, але ня можа дзеля сямейных прычын. Ён лічыць, што ўкраінцы самі разьбяруцца ў сваіх праблемах, і асуджае замежнае ўмяшаньне ў справы сувэрэннай Украіны:\n«Неўмяшаньне — гэта дужа разумна. Але калі зьбіраецца Дума маскоўская і прымае жорсткую заяву па Ўкраіне — хлопцы, а якая вам справа, што робіцца ва Ўкраіне? Калі ў вас адбываюцца нейкія падзеі на Балотнай плошчы — хіба Вярхоўная Рада зьбіралася і прымала нейкія адмысловыя заявы па Расеі? Хлопцы, вы паводзьце сябе талерантна! Лезьці да нас нядобра!»\nТрагічнымі лічыць падзеі ў Кіеве і Валер Беразіенка. Ён згодны з спадаром Гузіем, што Януковічу больш не давярае ўкраінскі народ — разам з тым засьцерагае:\n«На першы плян выйшлі заходнія ўкраінцы. А яны дужа моцныя нацыяналісты. Клічко і іншыя — яны не валодаюць сытуацыяй. І вось гэтыя заходнія ўкраінцы твораць вэрхал у сталічным горадзе Кіеве».\nНа пытаньне — «Чаму могуць навучыцца беларусы на прыкладзе падзеяў ва Ўкраіне?» — спадар Беразіенка адказаў:\n«Дэмакратыі. Народ павінен быць разьняволены. Каб ведаў свае правы. Каб ведаў, што можна дамагчыся посьпеху, калі будзеш пратэставаць супраць тых рашэньняў, якія прымаюцца ўладай».\nМагілёўскі ўкраінец Аляксандар Сізоненка выказвае захапленьне сваімі землякамі, якія выйшлі на Майдан. Ён асуджае кровапраліцьце, адзначаючы пры гэтым, што ўкраінцы бароняць сваю свабоду.\n«Я рады за іх, што яны могуць выйсьці на вуліцы і выказаць сваё меркаваньне. Мы ж у Беларусі, нават адзін чалавек, на жаль, выйсьці і выказаць сваё меркаваньне ня можам. За Ўкраіну цяпер Расея ўзялася. Дый сама Ўкраіна падзялілася — нехта за Расею, нехта — за Эўропу. Але вінаватыя расейцы разам з тым. Калі б яны туды ня ўмешваліся, то ва Ўкраіне зусім іншыя былі б падзеі. Украінцы павярнуліся б у Эўропу».\nЯшчэ адзін магілёўскі ўкраінец Андрэй Дзьвігун заяўляе, што ня сьпіць ужо некалькі начэй, сочачы за падзеямі на гістарычнай радзіме:\n«Вельмі перажываю за сваю бацькаўшчыну. Тое, што адбываецца ва Ўкраіне, — гэта спэцапэрацыя расейскіх спэцслужбаў. Тое, што ня будзе Януковіча — гэта пытаньне часу. Цяпер асноўнае пытаньне — захаваць краіну. Не аддаць яе ў рукі бандытам. Кіруе ўжо там далёка не Януковіч, не Азараў, а кіруюць расейскія спэцслужбы. Працуе расейскі спэцназ...»\nПадпалкоўнік міліцыі Казлоў: У нас Майдан таксама магчымы\nМаці Жызьнеўскага: Дапамажыце пахаваць сына на радзіме. АБНОЎЛЕНА\nСьвечкі і кветкі ля помніка Шаўчэнку\nБеларускія ўкраінцы — пра падзеі ў Кіеве


Пусть родной Лепель растет и процветает! | Лепель. Лепельский край. Районная газета\nПусть родной Лепель растет и процветает!\n26.09.2019 117 Лепельскi край Комментариев нет\nНе спыняюцца работы па навядзенні парадку на зямлі і ў Лепелі. На вуліцах і ў парку шчыруюць калектывы арганізацый і прадпрыемстваў, робяць усё магчымае, каб раённая сталіца выглядала чыстай і дагледжанай.\nВось і на гэтым тыдні па ініцыятыве старшыні райвыканкама Міхаіла Кісялевіча да 75-годдзя Вялікай Перамогі ў гарадскім парку высаджана 75 маладых ліп. Старыя аварыйныя дрэвы, што стваралі небяспеку, былі спілаваны. На іх месцы з’явіліся новыя, якія праз некалькі гадоў будуць абараняць прахожых ад спёкі ў летні дзень. У парку не сціхаюць дзіцячыя галасы нават у пахмурнае надвор’е, таму абноўленыя дрэвы тут будуць вельмі дарэчы.\nЗ самага ранку пачала кіпець праца. Работнікі дзяржаўнай установы “Тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Лепельскага раёна” на чале з дырэктарам Наталляй Івановай, узброіўшыся інструментам, рушылі ў самае маляўнічае месца нашага горада — парк. У добрым настроі ўзяліся за працу. А папрацаваць трэба было нямала. Для таго, каб выкапаць 75 лунак, патрэбна шмат часу. Аднак у дружным, зладжаным калектыве вялікая праца заўсёды кіпіць. Асабліва гэта важна ў Год малой радзімы.\nАд працы работнікаў сацыяльнай службы залежыць жыццё многіх лепяльчан, якім патрэбны дапамога і падтрымка. Яны ўмеюць выслухаць, падбадзёрыць у цяжкую хвіліну, падарыць упэўненасць людзям, што яны не пакінуты сам-насам са сваімі праблемамі. Разам з тым яны ад душы працуюць на карысць роднага краю.\nПарк у любым горадзе лічыцца цэнтрам здаровага ладу жыцця і вячэрніх прагулак. Спецыялістамі даказана, што дзякуючы насаджэнням зніжаецца ўзровень шуму. І гэта на самой справе так: у парку амаль не чуваць гулу аўтамабіляў.\nЯк адзначыла Наталля Іванова, пасадка дрэваў — вельмі важная справа. Дзякуючы зеляніне, у нашым горадзе — чыстае паветра і прыгожыя вуліцы.\nНа абуладкаванні прылеглай тэрыторыі да ясляў-сада №4 г. Лепеля таксама кіпіць праца. Уздоўж установы размешчаны дзесяць прыгожых лавак, вырабленых у ААТ “Лепельскі рамонтна-механічны завод”. Якасныя канструкцыі многія лепяльчане ўжо бачылі ў шматлікіх месцах Лепеля. Хутка тут будзе сапраўдная зона адпачынку для дзяцей і іх бацькоў.\nМногія прахожыя звяртаюць увагу на парапет для бяспекі выхаванцаў установы адукацыі, які аддзяляе дзіцячы сад ад праезнай часткі. Вельмі патрэбная рэч, бо часам цяжка заўважыць, як хутка можа дзіця выбегчы на дарогу. Канструкцыя ўстаноўлена на сродкі аддзела па адукацыі райвыканкама.\nНа тэрыторыі ясляў-сада №4 плённа папрацавалі на разбіўцы газону, пасадцы дрэваў, устаноўцы лавак работнікі гаспадарчай групы гэтай і іншых устаноў. Адчуваецца сапраўдная сяброўская ўзаемавыручка. Зусім нядаўна была абуладкавана належным чынам тэрыторыя ясляў-сада №6, дзе таксама папрацавалі работнікі розных устаноў адукацыі. 18 туй і 25 канадскіх клёнаў ужо прыжыліся і набіраюць моц.\nУ бліжэйшы час будзе пасеяна газонная трава і ўстаноўлены дэкаратыўны мосцік. Тут жа размешчана металічная канструкцыя банера. Праведзены дэмантаж старых бардзюраў, а таксама старога пашкоджанага асфальтавага пакрыцця. Хутка з’явяцца новыя прыгожыя бардзюры і тратуарная плітка.\nНа тэрыторыі ясляў-сада таксама размесціцца інфармацыйны стэнд — вельмі важная рэч для бацькоў, дзе будзе змешчана меню на бягучы дзень, нагадана пра бяспеку на дарогах і дома, размешчана цікавая інфармацыя і аб’явы.\nПрацягам важнай работы па добраўпарадкаванні стала і пасадка кампенсацыйных маладых бярозак ад установы адукацыі да перакрыжавання вуліц Калініна і Інтэрнацыянальная. Усяго пасаджана 25 саджанцаў. Сама жыву ў гэтым мікрараёне і заўсёды захапляюся, як уздоўж праезнай часткі растуць стройныя белыя дрэўцы, якія ствараюць невялічкі бярозавы гай. Вясной многія дзяўчаты любяць фатаграфавацца ля іх.\n— Ад свайго імя, а таксама работнікаў ясляў-сада, выхаванцаў і іх бацькоў хочацца выказаць вялікую падзяку прадстаўнікам мясцовай улады, аддзелу па адукацыі райвыканкама за тое, што тэрыторыя ля нашай установы значна папрыгажэла, — кажа загадчыца ясляў-сада №4 г. Лепеля Раіса Навуменка.\nЗаўважыла, як змянілася і сама тэрыторыя ўстановы дашкольнай адукацыі. Тут размешчаны альтанкі, у якіх дзеткі могуць адпачыць у спякотны дзень. За заробленыя грошы ўстанова закупіла піламатэрыялы ў ДЛГУ “Лепельскі лясгас”, а рабочы па комплексным абслугоўванні будынкаў і збудаванняў Сяргей Дзерваед сам зрабіў альтанку. Над стварэннем даху на ёй папрацаваў адзін з бацькоў Міхаіл Шляжко. Летась аддзелам па адукацыі райвыканкама была набыта яркая горка для дзяцей. Нават ідучы дадому, выхаванцы бягуць да яе, каб яшчэ раз пазабаўляцца. Бацька аднаго з выхаванцаў Артур Быкаў дапамог набыць фарбу, каб абнавіць усе гульнявыя элементы на тэрыторыі.\nПамятаю, як раней тут раслі вялікія дрэвы. Некаторыя бацькі былі не задаволены, што іх ліквідавалі, бо ў спёку пад дрэвамі заўсёды была прахалода.\nЯк адзначыла Раіса Сяргееўна, дрэвам каля пяцідзесяці гадоў, з часам яны сталі аварыйнымі. І перш чым іх спілаваць, быў праведзены комплекс спецыяльных мерапрыемстваў.\nЧасам мы не задумваемся над такімі пытаннямі, як бяспека дзяцей. Ва ўстановах адукацыі за работу ў гэтым накірунку адказваюць загадчык і работнікі ўстановы. Аднак калі сабе ўявіць, як пад павевам вялікага ветру аварыйнае дрэва ўпадзе…\nА калі казаць пра спёку, то на тэрыторыі сада цяпер шмат альтанак. Акрамя гэтага, у пясочніцах устанаўліваюцца вялікія спецыяльныя парасоны.\nЯшчэ раз хочацца нагадаць лепяльчанам, што далучыцца да навядзення парадку на зямлі і ўнесці свой уклад у агульную справу можа кожны. Для гэтага дастаткова прыбраць каля свайго дома, на тэрыторыі арганізацыі і прадпрыемства. У гэтым і заключаецца асабісты ўклад у добраўпарадкаванне роднага горада і ўсёй краіны ў цэлым.\nПарадак на вуліцах і зялёных тэрыторыях пачынаецца перш за ўсё з чысціні думак. І тут кожны павінен сам зрабіць выбар — быць абыякавым да свайго дома альбо любіць і берагчы яго.\n← Среди претендентов на сенаторские кресла — глава Минского областного управления юстиции, директор школы из Молодечно и глава Столинского района\nНачало деятельности бригады «Железняк»\n16.03.2020 Лепельскi край Комментариев нет


Культура - Час развітацца\nНейкі час мы з ім ладзілі слоўныя бітвы ў інтэрнэце — па самых розных прычынах. І ніхто не хацеў саступаць. Але, на шчасце, да абразаў, пасля якіх мяжу разладу назад ужо не перайсці, не даходзіла. Першым звычайна рабіў крок насустрач ён — увесь вытканы з супярэчнасцяў, з кіданняў ад плюсу да мінуса і наадварот, з перманентна пераменлівым настроем. Умераны аптыміст па-за творчасцю, у песнях ён быў, у асноўным, беспрасветным песімістам. Так і ішоў па жыцці: і смеючыся, і пакутуючы — ад уласнай недасканаласці і ад недасканаласці навакольнага свету.\nЁн не быў вялікім рок-паэтам. Хутчэй, быў майстрам вобразаў — кліпавага мыслення ў песнях. Яго асобныя радкі — быццам бы, няскладныя, ды што там, нярэдка проста каравыя — у выніку збіраліся ў цэльны твор, у якім раптам усё станавілася зразумела — хоць бы на ўзроўні адчування. Ён любіў распавядаць гісторыю, якая некалі адбылася з ім у Маскве, калі ён праходзіў кастынг у знакамітых расійскіх прадзюсараў, што падумвалі ўзяць пад сваё крыло беларускi альтэрнатыўны гурт. “Як гэта разумець?” — пыталіся яны і цытавалі яго хіт: “А судьба в ушанке синее переехала комбайном”. Так і не змог франтмэн нічога ім растлумачыць. І застаўся беларускім альтэрнатыўшчыкам.\nI ён быў вялікім рок-музыкантам. З гэтым яго анархісцкім “бязмежжам” на сцэне, з меладычнымі кампазіцыямі. Гурт, у якiм ён верхаводзіў, аказаўся на іх дзіўна багаты — пры тым, што граў пераважна агрэсіўную музыку.\n“Пока еще всё в порядке и есть ниоткуда руки. Немерено под глазами любви и забытой разлуки. В прихожей ненужные вещи — на многие синие годы. Я был бы любезен народу, если был бы любезен. И так можно жить, и так можно жить, и так…” — спяваецца ў адной з маіх найулюбёных яго песень. У Аляксандра Башлачова быў “Час званочкаў”, у Барыса Грабеншчыкова з “Аквариума” — “Час Месяца”, у Канстанціна Кінчава з “Алисы” — “Час мяняць імёны”, ва Уладзіміра Шахрына з “Чайфа” — “Час не чакае”. У Аляксандра Кулінковіча з “Нейро Дюбеля” — “Час развітацца”. І вось ён прыйшоў…\n“Я памру тут” — спяваў гэты анфан тэрыбль айчыннага андэрграўнда. Сваё абяцанне ён выканаў.


Канвертаваць Калюмбійскія песа (COP) і HoboNickels (HBN) : Калькулятар абменнага курсу\nКалумбійскі песа (COP) і HoboNickel (HBN) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Калумбійскі песа і HoboNickel пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 22 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Калумбійскі песа. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць HoboNickel валюты па змаўчанні. Націсніце на HoboNickels або Калюмбійскія песа канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКалумбійскі песа гэта валюта, у Калумбія (Калумбія, СА, COL). The HoboNickel гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал COP можа быць запісаная Col$. Сімвал HBN можа быць запісаная HBN. Калумбійскі песа дзеліцца на 100 centavos. Абменнага курсу Калумбійскі песа Апошняе абнаўленне 20 верасень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу the HoboNickel Апошняе абнаўленне 22 кастрычнік 2018 ад coinmarketcap.com. COP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. HBN каэфіцыент мае 2 ўважаецца лічбаў.


Галоўная ➠ Лячыць ➠ Навукоўцы маюць намер распрацаваць гма-клеткі для лячэння рака крыві\nАпублікавана 04.02.2016 10:16\nНавуковыя работнікі маюць намер распрацаваць унікальныя ГМА-клеткі, якія дапамагаюць лячыць пацыентаў з ракам крыві.\nАўтары праектаў заявілі, што ў гэтым годзе медыкі правераць эфектыўнасць створаных клетак, атрыманых з донарскай крыві.\nІніцыятарамі комплексных эксперыментаў стануць супрацоўнікі з бальніцы Грэйт Ормонд-стрыт, размешчанай у Лондане. Даследчыкі сцвярджаюць, што з дапамогай генетычна мадыфікаваных Т-клетак спецыялісты змогуць пазбавіць людзей ад смяротных захворванняў.\nІмунныя сыроваткі ствараюцца шляхам выкарыстання малекулярных злучэнняў з крыві донараў. Гэтыя кампаненты апрацоўваюцца з дапамогай спецыяльных тэхнік геннай інжынерыі. Новыя даследаванні паказалі, што выкарыстанне донарскай крыві дапамагае знізіць выдаткі на лячэнне цяжкахворых мужчын і жанчын.\nНавуковыя работнікі сцвярджаюць, што кроў аднаго донара можа быць медыкаменты для сотні пацыентаў. Даследчыкі заявілі, што на вытворчасць унікальнага прэпарата, заснаванага на ГМА-клетках, спатрэбіцца 4 тысячы даляраў.\nПаскарэнне дзялення ракавых клетак дапамагае знішчыць пухліна


29 люты 2008, 23:53\nЯк адзначаюць назіральнікі, сёлетняя цырымонія “Рок-каранацыі” суправаджаецца шэрагам нюансаў, якія дадаюць праўдападобным вынікам самой цырымоніі дадатковую інтрыгу.\nПа-першае, пасьля памятнай сустрэчы беларускіх рок-музыкаў з кіраўніком дзяржаўнай ідэалягічнай службы “Рок-каранацыя” адбываецца, так бы мовіць, у поўным фармаце: ніхто з забароненых раней калектываў ня быў адхілены ад удзелу ў падвядзеньні вынікаў музычнага 2007 году.\nПа-другое, як ніколі раней лідэры айчыннай рок-музыкі, быццам змовіўшыся, выдалі летась новыя альбомы, таму ўдзельнікі журы цырымоніі, напэўна, мелі клопат з вызначэньнем найлепшых у розных катэгорыях.\nПа-трэцяе, адзін з найбольш заслужаных чальцоў журы, рэдактар “Музыкальной газеты” Алег Клімаў публічна заявіў пра сваю нязгоду з мэтодыкаю адбору намінантаў і пакінуў склад журы.\nУ той жа час сярод тых, хто вызначаў найлепшых, упершыню апынуліся арганізатары рок-фэстаў, што адбыліся летась па-за межамі Беларусі: Радак Дамброўскі (“Басовішча”) і Давід Блюўштэйн, прадусар фэстывалю “be2gether”, які адбыўся ў Літве.\nЖывы рэпартаж з “Рок-каранацыі” слухайце ў нашым начным эфіры.


Купить книгу «Мова - наша спадчына. Урокі беларускай мовы ў 4 класе. II паўгоддзе» 2012, Г. Шпаковская - Учебная литература\n—Мова - наша спадчына. Урокі беларускай мовы ў 4 класе. II паўгоддзе\nРаспрацоўкі ўрокаў прызначаны для арганізацыі вучэбна-пазнавальнай дзейнасці. Форма і метады арганізацыі заняткаў арыентаваны на самастойнае адкрыццё ведаў вучнямі, развіццё іх здольнасцей і пазнавальнай актыўнасці.Вялікая ўвага надаецца развіццю вуснай і пісьмовай мовы, маўленчай дзейнасці. Падабраныя для кожнай тэмы заданні выклікаюць цікавасць у дзяцей, садзейнічаюць развіццю іх творчасці.Кніга адрасавана настаўнікам пачатковай школы з рускай мовай навучання.


Абласны конкурс лялечных тэатраў і батлеек пройдзе ў Сянно | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАбласны конкурс лялечных тэатраў і батлеек пройдзе ў Сянно\nУ Сянно 22 сакавіка пройдзе пятае абласное свята-конкурс лялечных тэатраў і батлеек, паведамілі ў Сенненскім райвыканкаме.\nШтогадовая тэатральная падзея адбудзецца на сцэне раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці. На працягу ўсяго дня спаборнічаць у сцэнічным майстэрстве будуць калектывы з 12 раёнаў Віцебскай вобласці агульнай колькасцю больш за 100 чалавек. На свяце яны пакажуць новыя пастаноўкі паводле вядомых народных казак. Уважлівымі і ўдзячнымі гледачамі традыцыйна стануць школьнікі і выхаванцы дзіцячых садоў райцэнтра і бліжэйшых населеных пунктаў.\nЯшчэ адна добрая традыцыя свята – дабрачынная акцыя „Падарунак дзецям”, у час якой творчыя калектывы вобласці дораць падарункі для выхаванцаў Сенненскай школы-інтэрната для дзяцей, якія засталіся без апекі бацькоў.\nАрганізатары мерапрыемства – упраўленне культуры Віцебскага аблвыканкама, Віцебскі абласны метадычны цэнтр народнай творчасці і Сенненскі райвыканкам.\nУ Гомлі паказалі Батлейку для маленькіх гледачоў\n“Палеская батлейка” па матывах Евангелля на драгічынскай гаворцы


Гарбуз | Расліны супраць Зомбі ВІКІ community | Fandom\nРасліны, Расліны Plants vs. Zombies, Роўні Дах,\nПершае з'яўленне: Пасля праходжання ўзроўню 4-7\nАсаблівасць: абараняе расліны сабой\nГарбуз (англ.: Pumpkin) - расліна з серыі гульняў Plants vs. Zombies.\nВонкава нагадвае Свяцільню Джэка - аднаго з атрыбутаў свята Хэлоўін. У гарбуз можна пасадзіць расліну ці грыб, і яна будзе абаронена з двух бакоў. Гарбуз выдатна спалучаецца з Высокім арэхам, а таксама дазваляе зэканоміць клетку, абараняючы Расцельнік і Магніт-грыб. Трываласць-72 ўкусу, а дэградацыі выяўляюцца на 24-ым і 42-ым пашкоджаннях. Ён нямоглы да нападаў Зомбі на тарзанцы (крадзе расліну ў гарбузу, калі яго няма, крадзе гарбуз). Зомбі з лесвіцай можа ўсталяваць лесвіцу, і зомбі будуць пераходзіць праз яго (нават калі ў ім расліна ці грыб), таксама ён не можа абараняць расліны ад баскетбольных мячоў Зомбі на катапульце.\nДругая дэградацыя (взлом)\nАпісанне у онлайн Альманасе\nКусок пазла у Plants vs. Zombies: All Stars\nГэта адна з нямногіх раслін, якое не мае вачэй, аднак мае прарэзы ў выглядзе іх.\nПры яго пашкоджанні на яго можна пасадзіць гарбуз, тым самым ацаліўшы яго, калі ў гульца ёсць паляпшэнне сцен "Арэхавая Першая Дапамога".\nКалі Зубацік пампуецца направа ў ім, то частка яго рота праходзіць скрозь гарбуз.\nУ файлах гульні ёсць іншая версія другой дэградацыі дадзенага расліны, аднак па нейкіх прычынах, яна не праяўляецца ў гульні.\nУ апісанні з Альманах а гаворыцца, што гарбуз Рэнфілд - яго стрыечны брат, і ёсць згадка пра гульню Peggle — гэта адна з гульняў, якая створана кампаніі PopCap Games.\nУ гульні Peggle 2007 года ёсць гарбуз з імем Рэнфілд.\nСтрыечны брат Рэнфілд\nУзята з "https://plantsvs-zombies.fandom.com/be/wiki/%D0%93%D0%B0%D1%80%D0%B1%D1%83%D0%B7?oldid=1268"


Што будзе пасля выбараў? | Новы Час\nПрагнозы — справа вельмі няўдзячная. Тым не менш, некаторыя рэчы можна прадказаць.\nРасейскі палітолаг Андрэй Піянткоўскі, які на мінулым тыдні выступіў у Менску з лекцыяй, заўважыў, што ўкраінскі крызіс стаў моцным каталізатарам перамен ва ўсім рэгіёне. Ён ужо не будзе такім, якім быў раней, усё прыйшло ў рух.\nНекаторыя змены нават анансаваныя. Вось першы намесьнік старшыні праўленьня Нацыянальнага банку Беларусі Тарас Надольны заявіў, што ў сярэдзіне кастрычніка беларускія ўлады абнародуюць праграму структурных рэформаў на 2016–2020 гады. Праўда, з ягоных словаў цяжка зразумець, што ўлады збіраюцца рэфармаваць. Адзіная канкрэтная рэч, пра якую ўзгадаў Тарас Надольны, гэта змяненьне механізму рэгулявання дзейнасці прадпрыемстваў. «Гаворка, у прыватнасьці, ідзе аб падзеле функцыяў органаў дзяржкіравання, якія рэгулююць дзейнасць прадпрыемстваў і адначасова выконваюць функцыі ўласніка», — адзначыў намеснік кіраўніка Нацбанку. Цяжка ўявіць, як у беларускіх умовах гэта магчыма. Бо ручное кіраванне эканомікай — гэта фундамэнтальны прынцып беларускай сацыяльнай мадэлі.\nВідавочна, што анонс гэтай праграмы трэба разглядаць у кантэксце канкрэтных перамоваў з МВФ, якія пачнуцца пасля выбараў. Беларусі патрэбныя крэдыты, а Міжнародны валютны фонд патрабуе рэформаў. Ну вось вам, глядзіце, «структурныя рэформы». Беларускія чыноўнікі ўжо навучыліся вымаўляць гэтыя забароненыя словы. Не выключаю, што такая праграма нават будзе падпісаная. Але вось наконт выканання ў мяне ёсць вялікія сумневы.\nДарэчы, адновяцца і сур’ёзныя перамовы аб крэдыце з Эўразійскім фондам стабілізацыі і развіцьця (ЭФСР). Дакладней, перамовы будуць з кіраўніцтвам Расеі, якая кантралюе фонд. А яно выставіць ў якасці ўмовы стварэнне на тэрыторыі Беларусі расейскай вайсковай авіябазы. Думаю, менавіта пытанне пра базу стане галоўным на парадку дня адносін паміж Мінскам і Масквою. А вось прагназаваць вынік гэтага торгу не бяруся. Бо вельмі сур’ёзныя стаўкі ў гэтым палітычным казіно.\nДаволі лёгка прагназаваць падвышэнне камунальных тарыфаў, рост коштаў на грамадскі транспарт. Бо гэтага патрабуюць і МВФ, і ЭФСР. Увогуле адбудзецца рост цэнаў, бо на час выбарчай кампаніі ўрад штучна іх стрымліваў. Асабліва вырастуць кошты на імпартныя тавары — у сувязі з аслабленнем беларускага рубля ў жніўні.\nНаконт адносін з Захадам. Назіральнікі АБСЕ зробяць выснову, што, з аднаго боку, выбары ў Беларусі не адпавядалі еўрапейскім стандартам, а з іншага боку, ёсць прагрэс. Гэты апошні тэзіс будзе грунтавацца на тым, што пасля галасавання не арыштавалі кандыдатаў у прэзыдэнты, апазыцыйных актывістаў, і ў краіне — нябачаная рэч — упершыню за шмат гадоў няма палітзняволеных. Менавіта за гэтую выснову пра прагрэс учэпіцца ЕС, каб працягваць працэс нармалізацыі дачыненняў з беларускім рэжымам. Адменяць санкцыі. Ці ўвядуць мараторый на іх прымяненне. У любым выпадку пад канец году Лукашэнка атрымае права ездзіць па еўрапейскіх сталіцах. Праўда, як і ці хутка ён скарыстаецца гэтай магчымасьцю, — гэта пытаньне.\nАпазіцыя пасля выбараў застанецца расколатай, у стане канцэптуальнага крызісу. Адбудзецца ўзмацненне пазіцый кампаніі «Гавары праўду». Тацяна Караткевіч атрымае самы высокі рэйтынг сярод апазіцыйных палітыкаў. Шмат хто выказвае версіі, што яе Лукашэнка прапусціць у Палату прадстаўнікоў. Асабіста я ў гэтым сумняваюся.\nУвогуле, магчыма, пасля прэзідэнцкай кампаніі палітычнае жыццё стане нават цікавейшым.


Як беларусы Незалежнасць Літвы баранілі\nГалоўная » Навіны беларускага замежжа » Як беларусы Незалежнасць Літвы баранілі\nДата публікацыі: 21.01.2019\nКрыніца: Анатоль Міхнавец, belsat.eu\nКалі казаць пра значныя падзеі, які адбыліся ў нашым рэгіёне і паўплывалі на глабальныя змены ва ўсім свеце, то большасць узгадае Белавежскія пагадненні, калі 8 снежня 1991 году ў Пружанскім раёне ва ўрадавай рэзідэнцыі Віскулі прадстаўнікамі Беларусі, Украіны і Расейскай Федэрацыі была падпісана дамова, якая спыніла існаванне СССР. Напрыканцы 1991 году Савецкі Саюз памёр, краіна, якую Рональд Рэйган назваў «імперыяй Зла» і «цэнтрам Зла ў сучасным свеце» перастала існаваць, але значная падзея, пра якую я хачу зараз узгадаць, гэта падзея пачатку 1991 году, яна і стала пачаткам канца «турмы народаў».\n13 студзеня 1991 г. адроджаная Літоўская Рэспубліка змагла абараніць сваё права на Незалежнасць. Літоўскі народ сказаў НЕ імперыі, стаў супраць савецкіх танкаў і перамог, сярод тых герояў былі і беларусы.\nУжо дваццаць восем год запар, 13 студзеня, у цэнтры Вільні гараць вогнішчы. Зараз мы называем іх Вогнішчы Памяці, а тады ў далёкім 1991 годзе яны былі Вогнішчамі Волі і Барацьбы.\nСпрабуючы ўтрымаць уладу, кіраўнік Камуністычнай партыі СССР Міхаіл Гарбачоў распачаў Перабудову, спробу рэформаў у эканамічным і палітычным жыцці краіны. Цяжкая гаспадарчая сітуацыя, планавая эканоміка, дэградацыя «уладных эліт», татальная хлусня з выкарыстаннем цэнзуры, адсутнасць грамадзянскіх свабодаў прывяла да таго, што Савецкі Саюз пачаў разыходзіцца па швах. Ластаўкамі пераменаў у нашым рэгіёне сталі краіны Балтыі. Нашая суседка Літва 24 лютага 1990 г. абрала Вярхоўную Раду (Сейм) і ўжо 11 сакавіка 1990 г. усе 124 дэпутаты адзінагалосна прынялі Акт аб аднаўленні незалежнасці Літоўскай Дзяржавы. У адказ саюзныя ўлады пачалі сілавы шантаж і эканамічную блакаду Літвы, спынілі пастаўкі нафты і газу. Гэты прыём і надалей актуальны, усе мы помнім нядаўнія пагрозы з Масквы.\nЭканамічная блакада Літвы прывяла да калапсу гаспадаркі, падняліся кошты на асноўныя прадукты, былі абмежаваныя гадзіны падачы электрычнасці.\nБеларусы не кінулі Літву ў бядзе, хутка арганізавалі «кантрабандна-гуманітарную» дапамогу. Толькі не падумайце, што камуністычная наменклатура, якая надалей займала ўсе пасады ў Беларусі кінулася наладжваць гандлёвыя сувязі з Літоўскай Рэспублікай. Не, наадварот, яны пужалі беларускі народ БНФам, які хоча, каб у Беларусі было, як у Літве. Так, Беларускі Народны Фронт «Адраджэньне» хацеў, каб у нас было, як у Літве, там было вольна і ўтульна. Гэта ў Літве друкаваліся незалежныя газеты і кнігі, гэта ў Вільні можна было шпацыраваць па брукаванцы ўздоўж цэркваў і касцёлаў якія памяталі Скарыну, Астрожскага, Каліноўскага. Сённяшнія кантрабандысты са сваймі дронамі, дзеці ў параўнанні з мацёрымі смаргонскімі і ашмянскімі хлопцамі на Audi 100 ці VW Passat. Толькі не падумайце, што тэкст «Як беларусы Незалежнасць Літвы баранілі» гэты артыкул пра кантрабандыстаў, пра іх напішам некалі пазней.\nХачу ўзгадаць пра сотні беларусаў, якія ў тыя дні ехалі ў Літву, каб быць на пратэстах і барыкадах, пра тысячы людзей, якія выходзілі на акцыі салідарнасці ў Беларусі.\n1991 год, Вільня\nКаб не даць Літоўская Рэспубліцы жыць самастойным жыццём Масква ўсё мацней заціскала гаспадарку блакадай, рабіла вайсковыя і міліцэйскія правакацыя. Зараз усе чулі пра «АнтыМайдан» і гэта не наў-хаў. У тыя гады КДБ СССР ствараў свае «АнтыМайданы» у краінах Балтыі, у Эстоніі і Латвіі дзейнічаў ІнтэрФронт, а Ў Літве – арганізацыя «Адзінства». Гаспадарчая блакада не давала хуткага эфекту і маскоўскія стратэгі пачалі эскалацыю. 8-9 студзеня 1991 г. у Вільню былі перакінутыя байцы спецпрызначэння з групы «Альфа», Пскоўская дывізія ПДВ і іншыя часткі, адначасова распачаўся мітынг камуністычнай арганізацыі «Адзінства» каля Сейма Літвы пад лозунгам «Да здравствует СССР!».\nСпікер парламента Вітаўтас Ландзбергіс прызваў народ Літвы на абарону Сейму, Тэлецэнтру і ўрадавых будынкаў. Калоны савецкіх танкаў і БТРаў перасоўваліся па Вільні, вайскоўцамі былі захопленыя некалькі будынкаў. Людзі пачалі будаваць барыкады і спрабаваць блакаваць савецкіх акупантаў.\nНа барыкадах залуналі літоўскія сцягі і сцягі прадстаўнікоў іншых нацый, якія прыйшлі на дапамогу. Былі сярод іх і нашыя бел-чырвона-белыя. Сярод абаронцаў – сотні беларусаў, як тыя хто стала жыў у Вільні, так і тыя, хто ехаў з Беларусі.\nДэпутаты БНФ увесь час курсавалі паміж Сеймам Літвы і Вярхоўным Саветам Беларусі, паміж плошчамі Вільні і Менску. Прадстаўнікі БНФ выступалі ў Сойме, на літоўскім радыё, выказвалі салідарнасць з Літвой і сваім прыкладам паказвалі, што беларусы побач і будуць змагацца за Свабоду Літвы. Былі звароты да вайскоўцам савецкай арміі, каб яны не выконвалі злачынных загадаў, звароты да рускамоўных жыхароў Літвы, якіх спрабавалі ўцягнуць у канфлікт з абаронцамі Незалежнасці. У савецкія часы па разнарадцы і рознымі ільготамі завезлі дзясяткі тысяч грамадзянаў СССР і зараз спецы з КДБ іх запужвалі, што месца ў Літоўскай рэспубліцы ім ня будзе. Выступы беларусаў разбівалі гэтую хлусню.\nДэпутаты БНФ прымусілі Вярхоўны Савет выслаць групу дэпутатаў у Вільню, гэтая прысутнасць была неабходна для падтрымання Літвы, бо прысутнасць замежных парламентарыяў стрымлівала атакі вайскоўцаў. Моманты звязаныя з прыездам дэпутатаў добра апісаныя ў кнізе былога дэпутата Сяргея Навумчыка «Дзевяноста першы», якую раю ўсім прачытаць. З цікавостак, якія апісаныя ў кнізе, магу прывесці тое, што калі лічыць дэлегацыі з Беларусі, то іх адначасова было чатыры.\nСтаршыня Вярхоўнага Савету Мікалай Дземянцей паехаў па даручэнню М. Гарбачова, дэлегацыя Вярхоўнага Савету паехала пад прымусам парламенцкай фракцыі БНФ, дэпутаты БНФ дадаткова выехалі самі, бо ня вельмі спадзяваліся на афіцыйную дэлегацыю ад Вярхоўнага Савету і чацвёртая група, пра візіт якой мала вядома, у складзе Яўгена Глушкевіча, Віктара Ганчара і ўсім нам добра вядомага Аляксандра Лукашэнкі. Дэлегацыя БНФ у складзе Барыса Гюнтэра, Ігара Пырха і Сяргея Навумчыка прыехала самая першая і зрабіла больш за ўсіх, выклікаўшы гэтым незадаволенасць у іншых. Асабліва засмуціўся Старшыня Вярхоўнага Савету Мікалай Дземянцей.\nЦытата з размовы М. Дземянцея з С. Навумчыкам:\n– Вы што тут робіце? – здзіўлена спытаўся ў мяне Дземянцей, калі ўбачыў дэпутатаў БНФ.\n– Хто вас сюды паслаў?\n– А Вас, Мікалай Іванавіч?\n– Мяне сюды паслаў Гарбачоў.\n– А мяне – Пазьняк!\nМісія Мікалая Дземянцея ў Літве, як ён сам пазней сфармуляваў яе ў сваіх успамінах, была наступнай: «аказанне неабходнай дапамогі яе (Літвы) кіраўніцтву па падтрымцы грамадскага парадку ў адпаведнасці з дзейным заканадаўствам СССР», паколькі « у першай палове студзеня ў Літоўскай Савецкай Сацыялістычнай Рэспубліцы будынак, дзе размяшчаліся літоўскае радыё і тэлебачанне, захапілі сілы, якія выступалі за аддзяленне рэспублікі ад СССР».\nВось гэты будынак Тэлецэнтру ў ноч з 12 на 13 студзеня 1991 г. і пачалі штурмаваць вайскоўцы. Бяззбройныя людзі не змаглі спыніць танкі, загінула 14 чалавек і сотні былі параненыя, але людзі не разышліся, план Масквы адпрацаваны 9 красавіка 1989 г. у Тбілісі і 20 студзеня 1990 г. праваліўся.\nНарод Літвы мабілізаваўся, віленчукі ішлі да Сейму, які стаў цэнтрам супраціву. Будаваліся барыкады, рыхтаваліся так званыя «кактэйлі Молатава», шукалася зброя, ніхто не збіраўся здавацца.\nЛітоўцы прасілі дэпутатаў БНФ дапамагчы зброяй, якой у БНФ на жаль не было. Абаронцы Незалежнасці перамаглі Духам і Воляй да Жыцця і Барацьбы. Увесь свет гаварыў пра Літву. Улады СССР адхрысціліся ад штурму Тэлецентру, традыцыйна сказалі, што мы ніякія загадаў не давалі. Па ўсёй савецкай імперыі пачаліся мітынгі на знак падтрымання Літвы. Нават у Маскве выйшлі сотні тысяч людзей з транспарантамі «Гарбачоў – забойца», «Прабач нас, Літва».\nМасква 1991 год\nЛітоўская Рэспубліка выстаяла, дзякуючы ўсім тым, хто прагнуў жыць у вольнай краіне. Супраць танкаў і аўтаматаў стаялі звычайныя людзі, сярод якіх былі беларусы.\nЯ лічу, што яны героі і гэта яны абаранілі Незалежнасць Літвы. Ніякі ціск міжнароднай супольнасці не спыніць агрэсара, калі народ сам ня будзе прагнуць Волі і змагацца за яе. Гэта трэба памятаць нам беларусам!\nБеларусаў, якія ў 1991 г. змагаліся за Незалежнасць Літвы было шмат, нехта быў у Вільні і іншых гарадах Літвы, нехта ў Беларусі аддаваў усе сілы, каб нашыя браты выстаялі. І ўсе гэтыя людзі Героі, таму распытайцеся ў сваіх сваякоў і буду ўдзячны калі гэтыя ўспаміны буду недзе друкавацца, можаце даслаць мне на мэйл.\nЛітоўская Дзяржава адшукала некаторых удзельнікаў падзей 1991 г. і ўзнагародзіла іх медалём «13 студзеня» за «адвагу і самаадданасць, праяўленыя пры абароне незалежнасці Літвы», узнагароды ўручаў Альгірдас Бразаўскас.\nІмёны некаторых мы ведаем, вось яны: Сяргей Дубавец, Алег Аблажэй, Юры Шаўцоў, Валянцін Стэх, Уладзімер Кузьменка, Нона Русак-Якшцене, Крыстына Балаховіч, Станіслаў Зялёнка, Андрэй Балаховіч.\nКожны год, 13 студзеня, у Дзень абаронцаў Свабоды, у Літве палаюць вогнішчы ў памяць пра студзень 1991 г., у Менску Амбасада Літоўскай Рэспублікі так сама запальвае вогнішча ў памяць пра Герояў.\nПаведаміце калі ласка гэта ўсім, хто быў тады з Літвой, гэта іх дзень і мы ганарымся імі!\nНу а зараз без пафасу, злыя языкі з Крамля кажуць, што літоўцы хітрыя і вырваліся з «кіпцюроў ГПУ» толькі таму, што выкарыстоўвалі прыёмы, якія напісаны ў кнізе Джына Шарпа. Трэба будзе перачытаць…\nУ тэксце выкарыстоўваліся фота з архіву Сяргея Дубаўца, агенства Vida Press, Delfi, відэа з архіву Сяргея Чырыка і Кастуся Войткі\nАнатоль Міхнавец, belsat.eu\nТэгі: Беларусь, Вільня, Літва\n“Беларускамоўны”: Грамадская кампанія да перапісу насельніцтва 2019\nБеларускі каляндар памятных дат на кастрычнік 2019 года\n"Вядзьмар". Лімітаваны папярэдні заказ\n27 і 29 кастрычніка – "Вечар вечных вершаў" i "Ноч расстраляных паэтаў"\n16 чэрвеня – Шведскі літаратурны дэсант у Мінску\nНельга забіць: смяротнае пакаранне і беларуская літаратура\nКанада – Расклад мерапрыемстваў у Беларускім грамадзка-рэлігійным цэнтры, 2019-2020 сезон\nКультура як геапалітыка: вектары спадчыны Ежы Гедройца\nБеларусы Канады запісалі песню і знялі кліп у падтрымку абаронцаў Курапатаў\nНавіну праз свой фэйсбук паведаміла актывістка Згуртавання беларусаў Канады Валянціна Шаўчэнка.\nПесню Юрыя Шаўчука, перакладзеную на беларускую мову Сяржуком Сокалавым-Воюшам, выконвае сама спадарыня Валянціна. У відэашэрагу тым часам дэманструюцца архіўныя кадры розных гадоў, якія яскрава даюць зразумець значэнне гэтай беларускай нацыянальнай трагедыі і апавядаюць пра ганебны шлях беларускай дзяржавы да годнага ўшанавання ахвяраў сталіншчыны.


Навіны Германіі. Апошні салдат бундэсвера пакінуў Афганістан – Наша Слова штодзень\nНавіны Германіі. Апошні салдат бундэсвера пакінуў Афганістан\n13 ліпеня 2021, 23:21 У свеце 4\nАпошнія нямецкія войскі пакінулі Афганістан 29 чэрвеня, спыніўшы амаль дваццацігадовае знаходжанне вайскоўцаў бундэсвера ў гэтай краіне.\nНямецкія салдаты місіі НАТА “Рашучая падтрымка” былі вывезены з лагера “Кэмп Мармал” у Мазары-Шарыфе федэральнымі ваенна-паветранымі сіламі нямецкага міністэрства абароны. Па паведамленні інфармацыйнага агенцтва dpa, на борце самалёта знаходзіліся чальцы камандавання спецпрызна (KSK), якія былі перакінуты на поўнач Афганістана для забеспячэння бяспекі лагера.\nБяздзейнасць ЗША можа справакаваць генацыд больш за 70 тысяч афганцаў\n– Пасля амаль 20 гадоў службы апошнія салдаты нашага бундэсвера пакінулі Афганістан сёння ўвечар. Цяпер яны вяртаюцца дахаты, – сказала ў аўторак федэральны міністр абароны Анегрэт Крамп-Карэнбаўэр, якая ў гэты час знаходзілася з візітам у ЗША.\nПа дадзеных міністэрствы абароны Германіі, з 2001 года ў Афганістане служылі каля 150 тысяч немцаў, якія былі дыслакаваны ў Гіндукушы, многія з іх пабывалі з місіямі некалькі разоў. 59 нямецкіх салдат былі забіты ў краіне, 35 з іх загінулі ў баях ці ў нападах, удакладняе выданне Тagesschau.\nРазмяшчэнне ў Афганістане адзначыла новы раздзел у гісторыі бундэсвера. Ён пачаўся пасля тэрарыстычных нападаў 11 верасня 2001 года з мэтай аказання ваеннай падтрымкі Злучаным Штатам. У студзені 2002 года першыя нямецкія вайскоўцы прыбылі ў Кабул і 14 студзеня прынялі ўдзел у патруляванні разбуранага вайной горада. Нямецкі кантынгент быў накіраваны на поўначы Афганістана і да нядаўняга часу ўдзельнічаў у навучальнай місіі НАТА “Рашучая падтрымка”. Апазіцыя і камісар узброеных сіл ФРГ Ева Хегль неаднаразова заклікалі ўлады краіны да перагляду мэт і задач місіі, каб лепш зразумець прагрэс і няўдачы, і зрабіць высновы для будучых ваенных аперацый.\nАмерыканскія вайскоўцы завершаць вывад войскаў з Афганістана праз некалькі дзён, задоўга да 11 верасня – крайняга тэрміну, прызначанага прэзідэнтам Джо Байдэнам. Пра гэта Reuters паведамілі афіцыйныя асобы ЗША, знаёмыя з гэтым пытаннем. Канчатковы выхад будзе прымеркаваны да 4 ліпеня, Дня незалежнасці ЗША. Вывад войскаў і абсталявання не ўключае сілы бяспекі, якія застануцца ў амерыканскім пасольстве для абароны дыпламатаў і, магчыма, для забеспячэння бяспекі аэрапорта ў Кабуле. У гэтым кантэксце афіцыйныя асобы казалі прыкладна пра 650 салдат.\nПа словах высокапастаўленага амерыканскага камандуючага, Афганістан рызыкуе скаціцца да грамадзянскай вайны пасля выхаду амерыканцаў. У аўторак генерал Скот Мілер заявіў, што гэтая краіна можа сутыкнуцца з “вельмі цяжкімі часамі”, калі яе кіраўніцтва не зможа аб’яднацца пасля выхаду міжнародных войскаў, паведамляе ВПС.\nФота: AFP/FARSHAD USYAN.


Адным з самых доўгачасовых і надзейных з усіх сучасных будаўнічых матэрыялаў спяцы называюць цэглу. Пагадзіцеся, цагляныя будынкі, пабудовы, хаты нашмат трывалей, чым тыя, якія, напрыклад, былі пабудаваныя з дрэва небудзь іншага будаўнічага матэрыялу.\nВідаў цэглы, абавязкова, існуе некалькі, але мы б цяпер жадалі абмеркаваць усе плюсы і плюсы абліцавальнага цэглы. Дарэчы, некаторыя лічаць, што цэгла абліцавальны - гэта ўсяго толькі матэрыял аздаблення, але па сутнасці гэты выгляд цэглы валодае досыць велізарным спісам істотных плюсаў, акрамя вонкавай прывабнасці.\nЦагліна абліцавальны вельмі надзейны. Ён валодае таксама такой якасцю, як марозаўстойлівасць, іншымі словамі вонкавае аблічча вашага дома ніяк не пацерпіць, нават калі на яго абваліцца шматлікія нядобрыя ўздзеяння асяроддзя.\nЯшчэ адным з плюсаў, якімі валодае дадзены матэрыял, з'яўляецца яго маленькая цана. Напрыклад, на вэб-сайце ВВВ. ввкз. ру вы заўсёды можаце набыць цагліна абліцавальны са значнай эканоміяй для ўласнага бюджэту. Кошт цэглы тут нашмат ніжэй за тую, што можа «сустрэцца» для вас у краме. Спяшайцеся набыць найвышэйшую якасць па нізкай кошты.


Музеі ў анлайн-фармаце: віртуальныя экспазіцыі, актыўнасць у сацсетках і супрацоўніцтва на перспектыву\nЗнаёмства праз інтэрнэт\nМузейных устаноў, якія актыўна сябруюць з інтэрнэтам і рэкламуюць сябе праз Сеціва, з кожным днём робіцца ўсё больш і больш. Доказам таму — і вялікі пералік музеяў краіны, змешчаны днямі на сайце Міністэрства культуры Беларусі, у якіх можна ўбачыць віртуальныя экспазіцыі. Прычым, гэта не толькі буйныя музеі, такія як Нацыянальны гістарычны музей Рэспублікі Беларусь ці Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны, а і абласныя ды раённыя музейныя ўстановы.\nНапрыклад, яшчэ з сакавіка мінулага года музейшчыкі Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея пачалі ладзіць анлайн-стрымы экскурсій па экспазіцыях усіх аб’ектаў музея. Таксама імі быў распрацаваны праект “Віртуальныя экскурсіі”, які знаёміць наведвальнікаў з экспазіцыямі музея і філіялаў у рэжыме анлайн, ды віртуальны выставачны праект “З цемры на святло”, падчас якога можна пазнаёміцца з найбольш каштоўнымі прадметамі з музейных калекцый.\nАктыўнічаюць у інтэрнэце і ў Віцебскім абласным краязнаўчым музеі: напрыклад, музейшчыкі запісваюць відэа пра ўнікальныя музейныя прадметы, ладзяць віртуальныя экскурсіі па музейнай экспазіцыі ці па самім Віцебску. Дарэчы, цікавасць да падобных ролікаў трымаецца на даволі высокім узроўні.\nЁсць свая анлайн-экспазіцыя і ў Ашмянскім краязнаўчым музеі імя Францішка Багушэвіча. Па словах дырэктара ўстановы Алены Жастковай, падобная экспазіцыя мае, у першую чаргу, азнаямляльны характар.\n— Гэта, можна сказаць, своеасаблівае першае знаёмства з музеем, — кажа Алена Жасткова. — І, натуральна, нам бы хацелася, каб нашы віртуальныя наведвальнікі потым завіталі да нас у музей, каб пабачыць усе нашы экспазіцыі і шматлікія музейныя прадметы ўжо на свае вочы. Мы заўсёды рады гасцям!\nВіртуальны, а не рэальны\nСапраўды, знаёмства з музеем праз інтэрнэт-рэсурсы — сённяшняя паўсядзённая практыка. Але часам бывае і так, што віртуальная экспазіцыя падмяняе сабой і рэальны музей.\nМенавіта так адбылося ў Клецкім раёне, дзе мясцовы музей сёння, на жаль, не мае свайго асобнага памяшкання.\n— Будынак, у якім размяшчаўся наш музей, быў не так даўно прызнаны аварыйным, — адзначыла “К” дырэктар Музея гісторыі Клеччыны Марына Бабко. — Таму цяпер у нас няма дзейснай экспазіцыі, ладзім толькі выязныя мерапрыемствы ва ўстановах адукацыі, культуры, на розных прадпрыемствах горада.\nПа гэтай прычыне, кажа кіраўнік музейнай установы, віртуальная праца праз сайт або на старонках музея ў сацыяльных сетках, зрабілася вельмі важнай і запатрабаванай.\n— Можна сказаць, што ў гэтыя рамкі працы з віртуальнымі наведвальнікамі нас паставіла само жыццё, — адзначае Марына Бабко. — Таму мы цяпер актыўнічаем у інтэрнэце, выкладаем у Сеціва віртуальныя выставы, запрашаем наведвальнікаў на нашыя квэсты, рэкламуем сувенірную прадукцыю.\nСярод віртуальных выставаў, напрыклад, ёсць праект “Клеччына памятае”, прымеркаваны да рэспубліканскіх акцый “Беларусь памятае” і “Вялікай Перамозе — 75”. Таксама на старонцы музея ў адной з сацыяльных сетак можна паглядзець віртуальную фотавыставу фатографа Вячаслава Алешкі.\nДадам, што нават ва ўмовах, калі музейная экспазіцыя не працуе, у музеі можна набыць сувеніры з выявай Клеччыны, заказаць выраб сувеніраў з індывідуальным малюнкам, а таксама замовіць шэраг іншых платных паслуг, сярод якіх ёсць раздрукоўка, брашуроўка і ламініраванне.\nНа сайце музея можна ўбачыць і запрашэнне да супрацоўніцтва ў рамках гуманітарнага праекта “Рэканструкцыя з рэстаўрацыяй будынка былой іешывы пад Музей гісторыі Клеччыны”. Агульны аб’ём фінансавання названага праекта складае 970 тысяч долараў. Што і казаць, сума даволі важкая. І ці знойдзецца ахвочы айчынны ці замежны інвестар, каб укласці сотні тысяч долараў у рэканструкцыю гістарычнага будынка — гэта пытанне, як кажуць, з даволі няпэўным адказам.\nАнлайн — запатрабаваны\nМногія мае тэлефанаванні ў музейныя ўстановы Беларусі пачыналіся з пытання пра тое, ці запатрабаваны анлайн-выставы і анлайн-экскурсіі ў наведвальнікаў. І літаральна ўсе суразмоўцы запэўнівалі, што падобная форма работы карыстаецца заўсёдным попытам у наведвальнікаў.\n— Магу сцвярджаць з упэўненасцю, што віртуальны тур па экспазіцыі музея “Дарогай сустрэч” карыстаецца значнай цікавасцю, — расказала навуковы супрацоўнік, а цяпер і часова выконваючая абавязкі дырэктара Смаргонскага гісторыка-краязнаўчага музея Вольга Самаркіна. — Усяго для віртуальных наведвальнікаў мы можам паказаць нашы чатыры музейныя залы, прадэманстраваць асобныя экспанаты. Але ж, натуральна, чакаем не толькі віртуальных, але і рэальных гасцей.\nЯк кажа Вольга Самаркіна, віртуальная экскурсія разлічана, у першую чаргу, на знаёмства людзей з музейнай экспазіцыяй. Безумоўна, рэальны прыезд у Смаргонскі гісторыка-краязнаўчы музей, дзе з дапамогай вопытных экскурсаводаў можна значна палепшыць свае веды і пра гісторыю краю, і пра Крэўскі замак ці Смаргонскую акадэмію, будзе больш карысны і больш пазнавальны.\nРазам з тым, эпідэміялагічная сітуацыя ў краіне яшчэ досыць няпростая. Таму цяпер многія айчынныя і замежныя турысты не ездзяць па нязведаных шляхах, а сядзяць па дамах і, у лепшым выпадку, толькі складаюць пакручастыя маршруты будучых паездак. Таму праца з віртуальнымі экспазіцыямі — гэта, у першую чаргу, работа на перспектыву.\nДадам, што віртуальныя музейныя экскурсіі па экспазіцыйных залах лепш рабіць якасна і грунтоўна. Так, напрыклад, як гэта робяць у Лідскім гісторыка-мастацкім музеі.\n— Мы аб’ядналі свае намаганні з мясцовым тэлебачаннем, — кажа дырэктар музейнай установы Вольга Піліпчук. — Супрацоўнікі тэлебачання змаглі зрабіць для нас якасныя здымкі, якасна запісаць гук, стварыць, што называецца, “карцінку”. Лічу гэта вельмі важным для ўспрыняцця нашых віртуальных праектаў.\nШто ж, на мой погляд, гэты сапраўды цікавы вопыт супрацоўніцтва мясцовых музейшчыкаў маглі б пераняць і іншыя іх калегі з рэгіёнаў. Бо, што ні кажы, а якасныя відэаздымкі можна атрымаць, звярнуўшыся да прафесіяналаў. А мясцовае тэлебачанне, наколькі мне вядома, ёсць цяпер ці не ў кожным раёне Беларусі, прычым, як дзяржаўнае, так і прыватнае. Так што за падобным узаемадзеяннем паміж супрацоўнікамі музеяў і тэлебачання — рэальная перспектыва. Да таго ж, гэта і ўзаемная рэклама, якая ідзе на карысць кожнаму боку.\nДарэчы, як і яе калегі з іншых раёнаў Беларусі, Вольга Піліпчук звярнула ўвагу на тое, што віртуальныя музейныя экскурсіі “Прырода Лідчыны” і “Сучаснае мастацтва краю” карыстаюцца заслужаным попытам у анлайн-наведвальнікаў. У перспектыве плануецца стварыць падобны віртуальны тур і па Лідскім замку.\nЗварот да віртуальных наведвальнікаў, да слова, невыпадковы. Справа ў тым, што ў сувязі з неспрыяльным эпідэміялагічным становішчам, у музеі значна скарацілася колькасць ахвотных далучыцца да ведаў па гісторыі Ліды і Лідчыны. Па словах Вольгі Піліпчук, музейшчыкі цяпер працуюць з невялікімі групамі наведвальнікаў. Да таго ж, замежныя госці, якія раней складалі прыкладна трэцюю частку ад усіх турыстаў, па вядомых прычынах, звязаных з закрыццём межаў з-за каранавіруса, не могуць прыехаць у Беларусь. Так што віртуальныя экспазіцыі — той прыярытэт, на які мясцовыя музейшчыкі звяртаюць самую пільную ўвагу.\nЗразумела, што ўсе названыя формы працы з музейнай аўдыторыяй — віртуальныя выставы, віртуальныя экскурсіі і праекты — не з’яўляюцца выключнай з’явай, характэрнай толькі для мінулага ці гэтага года. Але ж не варта і казаць, што гэта перспектыўныя напрамкі развіцця камунікацыйных формаў, якія будуць актуальныя і далей.\nНагадаю, што менавіта пра гэта казаў на нядаўняй калегіі Міністэрства культуры Беларусі дырэктар Брэсцкага абласнога краязнаўчага музея Аляксей Міцюкоў.\n— Безумоўна, віртуальныя экскурсіі і выставы не змогуць замяніць непасрэдны кантакт наведвальніка і музейнага прадмета, эмоцыі ад цікавай экскурсіі і зносін з экскурсаводам, — адзначаў падчас пасяджэння ў Мірскім замку Аляксей Міцюкоў. — Тым не менш, гэтыя формы работы дапамагаюць пастаянна падтрымліваць цікавасць да музея і музейнай дзейнасці, дапамагаюць музею заставацца ў інфармацыйнай прасторы.\nА менавіта прысутнасць у інфармацыйнай прасторы, згадка пра сябе і сваю дзейнасць у інтэрнэце, “піяр” сваіх віртуальных праектаў — гэта ўсё тое, на што найбольш звяртаюць увагу патэнцыйныя турысты, хоць замежныя, хоць айчынныя. Без падобных рэкламных нагодаў музей будзе безаблічны і нецікавы. І, адпаведна, наўрад ці зможа разлічваць на значную плынь турыстаў — наведвальнікаў экспазіцыйных залаў і, магчыма, адданых сяброў таго ці іншага музея нават у часы сусветнай пандэміі.\nРэальны наведвальнік прыходзіць туды, куды завітаў віртуальны. Падаецца, гэтую аксіёму сённяшняга жыцця айчынныя музейшчыкі засвоілі паспяхова.\nУ калажы выкарыстаны фрагменты віртуальных экспазіцый Музея гісторыі Клеччыны, Лідскага гісторыка-мастацкага, Смаргонскага гісторыка-краязнаўчага і Ашмянскага краязнаўчага музеяў


11 красавік 2011, 20:37\nАляксандар Фядута, фота — «Гавары праўду»»\nПалітоляг Аляксандр Фядута кажа, што стаўленьне да яго ў «амэрыканцы» было такое ж, як і да іншых вязьняў. Мікалай Статкевіч «выглядае сівым і вельмі схуднелым». Лісты ад Аляксандра Класкоўскага-малодшага даходзяць на волю часткова скрэсьленыя цэнзурай. Адвакат Андрэя Саньнікава хадайнічае аб зьмене для яго меры стрыманьня.\nПалітоляг, сябра штабу Ўладзімера Някляева Аляксандар Фядута, які быў вызвалены зь СІЗА КДБ пасьля больш як трох месяцаў зьняволеньня, заявіў журналістам, што да яго ў вязьніцы не ўжывалі катаваньняў. 11 красавіка Аляксандар Фядута сказаў «Свабодзе», што хоць на кароткі час, але таксама зазнаў, што такое «расьцяжка»:\nФядута: «Са мной гэта было максымум на 10 хвілін. Ня ведаю, мажліва, з кімсьці інакш абыходзіліся, але са мной вось гэтак».\nКарэспандэнт: «Анатоль Лябедзька казаў, што найгорш абыходзіліся ў сьнежні-студзені, у лютым пачалося паляпшэньне, а ў сакавіку становішча нармалізавалася. Гэта так?».\nФядута: «У мяне тое самае. Мяркую, гэтак было ўва ўсіх. Адразу пасьля 19 сьнежня ўлада была сама запалоханая і запалохвала ўсіх, нават тых, каго ня трэба было запалохваць, бо яны ўжо былі ў ізаляцыі».\nКарэспандэнт: «Ці было да вас нейкае асаблівае стаўленьне, улічваючы, што вы раней былі высокапастаўленым дзяржаўным чыноўнікам, нават уваходзілі ў каманду Лукашэнкі?».\nФядута: «Не. На адной сустрэчы сказалі, што вы ж усё разумееце, вы ж былі пры ўладзе. Я адказаў, што так, я быў пры ўладзе, але менавіта таму зараз не разумею, чаму ўлада абыходзіцца зь людзьмі гэтак, як яна абыходзіцца».\nАляксандар Фядута сказаў, што да суду разьлічвае паправіць здароўе, якое «ня стала лепшым» у «амэрыканцы». «Сваёй віны паводле выстаўленых абвінавачаньняў я ніколі не прызнаваў і не прызнаю», — дадаў «Свабодзе» Аляксандар Фядута.\nСваёй віны паводле выстаўленых абвінавачаньняў я ніколі не прызнаваў і не прызнаю.\nУ нядзелю 10 красавіка Беларускае тэлебачаньне ў адной з прапагандысцкіх перадач паказала кадры зь Мікалаем Статкевічам і Паўлам Севярынцам. Для грамадзянскай жонкі Статкевіча Марыны Адамовіч гэтыя кадры сталі пацьверджаньнем яе апасеньняў адносна здароўя мужа:\n«Страшэнна худы, сівы, пастарэў на 20 гадоў. Мабыць, здымалі схаванай камэрай падчас азнаямленьня з крымінальнай справай».\nМіж тым паводле апошніх лістоў Міколы Статкевіча Марына Адамовіч кажа, што «баявога настрою ён ня страціў і да суду актыўна рыхтуецца».\nСудзіць Мікалая Статкевіча будуць у Ленінскім раённым судзе Менску разам зь іншым кандыдатам на прэзыдэнта Дзьмітрыем Вусам і яшчэ 5 актывістамі. Сярод іх і былы міліцыянт Аляксандар Класкоўскі. Бацька вязьня кажа, што апошні ліст ад сына прыйшоў напалову скрэсьлены цэнзурай:\n«Палова закрэсьлена цэнзарам. Ён там спрабаваў нешта паразважаць наконт будучага працэсу, і гэта, відаць, не спадабалася гэтаму чалавеку, які сочыць за тым, каб нічога не прасачылася з гэтай вязьніцы».\nАдвакаты Андрэя Саньнікава падалі хадайніцтва аб зьмене яму меры стрыманьня на падпіску пра нявыезд. Гэта зроблена ў сувязі з тым, што Андрэй Саньнікаў завяршыў азнаямленьне з крымінальнай справай. Паводле зьвестак, справа экс-кандыдата на прэзыдэнта Андрэя Саньнікава налічвае 8 тамоў. Справа Мікалая Статкевіча, паводле крыніцаў, — ад 5 да 7 тамоў. Няйвялікшая справа, сабраная на Ўладзімера Някляева — нібыта 29 тамоў матэрыялаў. На мінулых выходных экс-кандыдат на прэзыдэнта Някляеў таксама скончыў азнаямленьне са сваёй справай.\nРаманчук: "Сёньня ў мяне сьвята"


Лекцыя 18 Этнічныя групы і міжэтнічныя адносіны на Беларусі\n1 Этнічныя групы на Беларусі: гісторыя фарміравання, традыцыйная культура.\n2 Гістарычныя формы міжэтнічных адносін на Беларусі.\n3 Асноўныя праблемы сучаснай этналогіі.\n1 Этнічныя групы на Беларусі: гісторыя фарміравання, традыцыйная культура. Сярод этнічных груп Беларусі адной з вялікіх па колькасці з’яўляецца этнічная група рускіх. Своеасаблівы культурны партрэт маюць рускія, якия належаць да стараабрадництва. Важную ролю ў этнакультурным развіцці беларусаў адыграли паляки. Польская мова і культура ўзбагацілі скарбніцу культурных дасягенняў Беларусі. На этнакультурным ландшафце беларускіх земляў выдзяляюцца таксама ўкраінцы, літоўцы, яўрэі. Татары. Сучасны этап развіцця характарызуецца павышэннем колькаснага складу і ролі ў культурных традыцыях выхадцаў з азіяцкага рэгіёну і іншых частак свету.\nЯўрэі - старажытнейшы народ, патомкі іудзеяў, што жылі (яшчэ задоўга да новай эры) у Палесціне, адкуль яны ў пачатку новай эры рассяліліся па ўсяму беламу свету. 3 распадам Рымскай імперыі яны апы-нуліся ў розных краінах і размаўлялі на мове тых народаў, сярод якіх яны жылі, захоўваючы тым не меней свой самабытны культурна-бытавы ўклад. Аднак ужо ў XI ст. становішча яўрэяў амаль паўсюдна пагоршылася. Абвастрылася канкурэнцыя паміж яўрэямі і неяўрэямі ў сферах гандлю і рамеснай вытворчасці; яўрэйскія гандляры адцясняліся ад рынкаў збыту, расла напружанасць і ў міжэтнічных адносінах, што абярнулася рэлігійнымі ганеннямі. У час крыжовых паходаў пракаціліся яўрэйскія пагромы ў Германіі і Францыі. У 1215 г. Латэранскі сабор зацвердзіў каставае адлучэнне яўрэяў ад хрысціян і ўвёў асобны знак - шасціканцовую зорку, які павінны былі насіць яўрэі на адзенні.\nЯўрэі сяліліся пераважна ў гарадах асобнымі кварталамі (гета); у межах сваёй абшчыны (кагалу) кожны лічыўся паўнапраўным грамадзянінам. Такая сістэма арганізацыі і самакіравання існавала і на тэрыторыі Беларусі. Абшчына перыядычна выбірала калегію старшынь (парнэсім) з сямі чалавек. Духоўнымі справамі займалася калегія равінаў (яўрэйскіх святароў) і дайянаў (суддзяў). Яўрэйскі суд (бетдзін) вырашаў судовыя справы на аснове старажытнага звычаёвага права. Бадай, самым жорсткім пакараннем было адлучэнне ад абшчыны (хэрэм). У аснове яўрэйскай рэлігіі - іудаізму - ляжыць пакланенне адзінаму Богу-тварцу, які выбраў яўрэяў сярод іншых народаў у якасці сваіх місіянераў і слуг; народ зносіцца з Богам з дапамогай пасрэднікаў - прарокаў, галоўным прарокам лічыцца Маісей. Асноўны кодэкс жыцця для яўрэяў, які рэгламентуе ўсе чалавечыя ўчынкі - Талмуд.\nУ час ганенняў (канец XI - XIII ст.) яўрэі перасяляліся з Германіі ў Польшчу. У першай палове XIV ст. яўрэі мелі свой гасціны двор у Вільні. Вітаўт ахвотна запрашаў заможных яўрэяў на жыхарства.\nПершыя яўрэйскія абшчыны з’явіліся ў Брэсце і Гародні. Масавая міграцыя яўрэяў у Польшчу і на Беларусь пачалася ў канцы XV ст. пры Казіміры Вялікім. Прыхільнае стаўленне польскіх і літоўскіх улад тлума-чыцца не толькі талерантнасцю і верацярпімасцю, што панавалі ў гэтых краінах, але і эканамічнымі інтарэсамі. Разам з яўрэйскімі перасяленцамі тут асядалі і іх багатыя капіталы, наладжваліся ажыўленыя гандлёва-эка-намічныя сувязі не толькі ў Літве і Польшчы, але і з многімі еўрапейскімі краінамі, дзе гаспадарыў яўрэйскі капітал, а манархі многіх еўрапейскіх краін не раз звярталіся да яўрэйскіх банкіраў за грашовымі пазыкамі.\nАднак пераважная частка яўрэяў займалася дробным гандлем і рамяством. Асабліва значная ўдзельная вага яўрэяў назіралася ў такіх рамёствах, як кушнерства, шавецкае, кравецкае, сталярна-мэблевае, апрацоўка каштоўных металаў. Даволі распаўсюджанымі былі прадпрымальнікі розных рангаў - крамнікі, шынкары, скупшчыкі, пасрэднікі, так званыя фактары (давераныя асобы, слугі і саветнікі ў паноў), дробныя ліхвяры, арандатары карчмы, млына, парома; пазней землеўласнікі сталі здаваць яўрэям у арэнду за плату лясы і азёры. Законы Вялікага княства Літоўскага забяспечвалі яўрэям пэўныя прывілеі - свабоду гандлю і прамысловых заняткаў, а таксама недатыкальнасць асобы і капіталаў. У гарадах і мястэчках для іх былі адведзены асобныя вуліцы, дзе дазвалялася будаваць дамы, прамысловыя памяшканні, сінагогі, уладкоўваць могілкі. Аднак з пашырэннем уплыву яўрэйскіх капіталаў расла незадаволенасць мясцовых улад і мяшчан-хрысціян. Гарадскія магістраты імкнуліся абмежаваць правы яўрэйскіх прадпрымальнікаў, гандляроў, арандатараў. Цэхі-брацтвы вялі рашучую барацьбу супраць свабодных рамеснікаў (партачоў) і іх гандлёвай дзейнасці. Да іх далучалася і дробная павятовая шляхта.\nУ час казацкіх выступленняў (1648-1651) і захопа Беларусі маскоўскім войскам (1654-1667) яўрэйскае насельніцтва падвяргалася пагромам і падзяляла трагічны лёс беларусаў. У складзе Расійскай імперыі рассяленне яўрэяў было абмежавана тэрыторыяй беларускіх губерняў («межы аселасці»). Тут яны сяліліся ў гарадах і мястэчках і вялі ўласцівы ім кагальны лад жыцця з захаваннем старажытных традыцый, абрадаў і запаветаў сваіх продкаў.\nПаводле старажытных канонаў становішча кожнага яўрэя вызначаецца трыма акалічнасцямі: паходжаннем, адукаванасцю і багаццем. Да багатых людзей яўрэі ставился з вялікай пашанай: багацце не сорам; таму ўменне зарабляць вялікія грошы яны лічылі праявай мудрасці і Боскага промыслу. Яўрэі насілі доўгі чорны сюртук (лапсярдак), падпяразаны шырокім поясам, на галаве - цюбецейка (ярмолка). Ярмолка была абавязковым галаўным уборам у час малітвы: рэлігія не дазваляе яўрэю вымаўляць імя Божае з непакрытай галавой. Да абрадавай вопраткі адносіцца кіцель - кашуля з доўгімі рукавамі і шырокім каўняром, які дорыць нявеста свайму жаніху, калі выходзіць замуж. Ён адзяваецца толькі двойчы: у час жаніцьбы і пасля смерці. Асобы старасвецкі стыль адрозніваў і традыцыйныя прычоскі. Яўрэі адпускалі пышныя бароды, разам з тым астрыгалі на галаве валасы, пакідаючы пры гэтым доўгія пасмы (пэйсы) на скронях. Замужнія жанчыны таксама стрыглі валасы, надзяваючы парык. Сімвалам дзявочай годнасці лічылася каса, якую адразалі пасля замужжа («каб не спакушаць іншых мужчын»).\nЕжа, паводле іудзейскай традыцыі, падзяляецца на дзве катэгорыі: кашэр (дазволеная) і трэфа (забароненая). Да апошняй адносіцца свініна, зайчаціна, а таксама рыба без лускі (уюны, вугры). Існавала павер’е, што душа жыве ў крыві любой істоты, таму мяса павінна быць чыстае ад крыві, наогул, яўрэі пазбягалі есці дзічыну, забітую не асвечаным нажом. Мясная і малочная ежа лічыліся несумяшчальнымі, таму іх дазвалялася есці толькі паасобку, нават посуд для іх прыгатавання павінен быць розны. Абрадавая ежа - маца (тонкія праснакі з пшанічнага цеста) была абавязковай на яўрэйскі Вялікдзень (кучкі). У харчовым рацыёне важную ролю адыгрывалі гародніна і розныя спецыі.\nПасля скасавання кагальнай сістэмы кіравання (1844) значная частка яўрэйскага насельніцтва адказвалася ад ранейшых канонаў і засвойвала еўрапейскія нормы гарадской культуры. У другой палове XIX ст. прыкметна павялічылася колькасць яўрэйскага насельніцтва ў Беларусі: у 1863 г. іх налічвалася 350 тыс. чалавек, у 1897-1890 тыс., у 1914 г.- 1250 тыс. Яўрэі займалі другое месца па колькасці насельніцтва ўслед за беларусамі, складаючы 14 %, а ў гарадах і мястэчках – 50-60 % жыхароў і больш.\nПасля рэвалюцыйных падзей 1917 г. была адменена мяжа аселасці для яўрэяў, і яны ў вялікай колькасці рассяліліся па абшарах СССР, шмат іх пасялілася ў Маскве і Ленінградзе (Санкт-Пецярбургу). Яны атрымалі тыя ж правы, што і астатняе насельніцтва; у Беларусі яны мелі нацыянальна-культурную аўтаномію (скасавана ў канцы 30-ых гг.), на яўрэйскай мове (ідыш) выходзілі газеты і часопісы, працавалі тэатральныя трупы, дзейнічалі яўрэйскія школы (у іх навучалася 6,4 % вучняў).\nУ час Другой сусветнай вайны яўрэйскае насельніцтва панесла вялікія страты. У канцы 50-ых гг. доля яўрэяў сярод жыхароў Беларусі складала 1,8 %. Праўда, нельга не ўлічваць, што ва ўмовах закрытага грамадства не ўсе яўрэі імкнуліся засведчыць сваю нацыянальную прыналежнасць; расла колькасць міжнацыянальных шлюбаў, нашчадкі яўрэяў у гэтым выпадку часцей за ўсё запісваліся рускімі ці беларусамі. Яўрэі па-ранейшаму пражывалі ў гарадах, шмат іх працавала ў савецкіх адміністрацыйных, культурна-асветных і навучальных установах. Яўрэйская інтэлігенцыя вядома сваімі плённымі дасягненнямі ў галіне культуры і навукі. У 80- 90-ых гг. у сувязі з нарастаннем негатыўных з’яў і крызіснай сітуацыі ў грамадстве шмат яўрэяў пакінула СССР і эмігрыравала ў Ізраіль, ЗША, Канаду і інш.\n2 Гістарычныя формы міжэтнічных адносін на Беларусі. На беларускіх землях ў XV-XVI ст. Складваліся традыцыі этнаканфесійнай талерантнасці. Іншая сітуацыя характэрна для перыяду ўваходжання ў склад Рэчы Паспалітай, стварыўся іншы палітычны і культурны падмурак для ўзаемадзеяння прадстаўнікоў розных народаў. Міжэтнічныя адносіны ў XIX - пачатку XX ст. Знаходзіліся пад моцным уплывам нацыянальнай і канфесійнай палітыкі царызму. У 20-30-ыя гады XX ст. у БССР існавалі формы нацыянальна-культурнай аўтаноміі этнічных груп. Сучаснае становішча этнічных груп характарызуецца спрыяльнымі ўмовамі для развіцця і пазітыўнага характару міжэтнічных адносін у краіне.\n3 Асноўныя праблемы сучаснай этналогii. Да іх належыць вывучэнне праблем міграцыі, культуры здароўя, міжэтнічных канфліктаў, этнакультурных наступстваў экалагічных катастроф, этнічнага аспекта дэмаграфічных працэсаў, краху палітыкі мультыкультуралізма і інш.


Обольская СШ показала мастер-класс — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\nОбольская СШ показала мастер-класс\n03.05.2016 05.05.2016 shumilino768Комментарии on Обольская СШ показала мастер-класс\nЗа вопытам – у Обальскую школу\n20 красавіка ў Обальскай школе прайшоў семінар кіраўнікоў навучальных устаноў на тэму “Педсавет як форма кіравання” і ўрок для дарослых “Сёрфінг па аблоках”. У Обаль на чале з начальнікам аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканкама Валянцінай Мяньковай, спецыялістамі аддзела, дырэктарамі школ прыехалі і настаўнікі для таго, каб абмяняцца вопытам.\nІнфармацыйныя тэхналогіі – не раскоша, а жыццёвая неабходнасць\nСёння нават самаму кансерватыўнаму і вопытнаму педагогу наўрад ці ўдасца праігнараваць у сваёй рабоце магчымасці, якія адкрывае выкарыстанне інфармацыйных тэхналогій. Нават калі не браць пад увагу тое, што сучасныя сродкі камунікацыі істотна палягчаюць работу, дазваляюць выкарыстоўваць у навучанні дадатковыя рэсурсы, надаюць уроку такія важныя якасці, як дынамічнасць, аператыўнасць, разнастайнасць, то факт, што любы школьнік даўно і з поспехам імі, гэтымі тэхналогіямі, карыстаецца, не можа пакінуць сапраўднага настаўніка раўнадушным. І хаця б для таго, каб быць са сваім вучнем ды і з усім прагрэсіўным светам на адной хвалі, ёсць сэнс зацікавіцца і прымяняць у навучанні інфармацыйна- камунікатыўныя тэхналогіі. Раней за іншых гэта зразумелі педагогі Обальскай школы, таму сёння яны ўжо могуць гаварыць пра вынікі такой работы, дзяліцца вопытам і напрацоўкамі.\nРэсурсны цэнтр як база для настаўніка\nУ школе падыходзіць да завяршэння работа па стварэнні рэсурснага цэнтра замежнай мовы – пятага па ліку. З поспехам ужо працуюць інфармацыйна-бібліятэчны рэсурсны цэнтр, прафарыентацыйны, пачатковай школы, рускай мовы і літаратуры. Дырэктар школы Іна Чарнічэнка падзялілася з калегамі вопытам па стварэнні такіх цэнтраў, расказала пра магчымасці, якія яны адкрываюць перад настаўнікамі. Найперш, збіраюцца матэрыялы, у тым ліку электронныя і медыя, сістэматызуюцца, ствараецца каталог, які, дзякуючы школьнай лакальнай сетцы, даступны для любога педагога з любога камп’ютара. Дарэчы, камп’ютары ў школе ёсць амаль у кожным кабінеце, створаны чат, які пашырае магчымасці камунікацыі паміж калегамі.\nКалі такая база створана, цэнтр атрымлівае матэрыяльна-тэхнічную падтрымку – камп’ютар, прынтар, тэлевізар і іншае неабходнае для работы. Потым кіраўнік цэнтра прапануе праект па эстэтычным афармленні, увасобіць у жыццё які дапамагаюць Ніна Штокіна – дызайнерскімі ідэямі, Мікалай Фядура – іх рэалізацыяй. Наогул, стварэнне рэсурсных цэнтраў – гэта клопат і работа ўсіх педагогаў школы, заўважыла дырэктар.\nАбсалютная большасць настаўнікаў Обальскай школы мае сертыфікат карыстальніка інфармацыйна-камунікатыўнымі тэхналогіямі, і ўсё, што робіцца ў школе ў гэтым напрамку, мае шырокі попыт сярод настаўнікаў. Некаторыя магчымасці былі прадэманстраваны і ў гэты дзень.\n“Урок на 10”\nУ рамках семінара, акрамя ўласна абмеркавання форм і метадаў правядзення педсавета, ладзілася такая форма работы, як “урок на 10”, калі пэўны ўрок, падзяліўшы яго на этапы, вялі тры настаўнікі з розных школ. Гэта была выдатная магчымасць прадэманстраваць разнастайныя формы работы на ўроку, абмяняцца вопытам, пераняць добрыя ідэі калег, і наогул, набрацца азарту і імпэту для новых педагагічных здзяйсненняў.\nНапрыклад, урок гісторыі ў 7 класе (на здымку) правялі Ніна Штокіна, “родная” настаўніца, Сяргей Сахончык, гісторык СШ №1, і Дзяніс Арлоў, настаўнік Башнёўскай СШ. Ніна Васільеўна якраз і прадэманстравала перавагі выкарыстання інфармацыйна-камунікатыўных тэхналогій. Незадоўга да гэтага на электронную пошту дзецям прыйшлі творчыя дамашнія заданні, якія яны выканалі і адаслалі настаўніцы зноў жа па пошце. А ўжо на ўроку, не бавячы час на класічную праверку, з дапамогай мультымедыйнага праектара настаўніца паказала, як можна правяраць дамашняе заданне. Апантанымі сваім прадметам паказалі сябе і маладыя педагогі. Як заўважыла дырэктар Обальскай школы, падалося, быццам яны вялі ўрок у сваім класе. Паказалі выдатнае валоданне прадметам, жывы тэмп і гарэнне. Усяго ў гэты дзень прайшло восем такіх урокаў.\n“Сёрфінг па аблоках”\nНамеснік дырэктара Таццяна Мамыка, каардынатар інфармацыйнай прасторы школы, чалавек, які добра разбіраецца ў сучасных тэхналогіях і пастаянна працуе над удасканаленнем і пашырэннем інтэрактыўных магчымасцяў школы, правяла для настаўнікаў майстар-класы па выкарыстанні сэрвісаў Web 2.0 і воблачных тэхналогій. Атрымаўся такі ўрок для дарослых. Яна дэманстравала разнастайныя інструменты, тлумачыла, як імі карыстацца, расказвала, у якіх выпадках іх можна прымяняць. Сёння вялізная колькасць веб-сэрвісаў распрацавана спецыяльна для напаўнення адукацыйнага працэсу. Іх выкарыстанне дазваляе зрабіць урокі больш разнастайнымі, расшырыць магчымасці выкладання прадмета, выклікаць цікавасць у дзяцей і разуменне таго, што інтэрнэт – гэта найперш невычэрпная крыніца інфармацыі. Стварэнне рэбусаў, крыжаванак, інтэрактыўных плакатаў, прэзентацый, малюнкаў, схем – пералічыць усе магчымасці сацыяльных сэрвісаў складана. Зразумела адно: гэта вельмі цікава, карысна і для настаўніка, і для вучня.\nДзень, праведзены ў Обальскай школе, аказаўся надзвычай насычаным для гасцей. Дырэктары школ і настаўнікі з радасцю выкарысталі магчымасць зносін і абмену вопытам, высока ацанілі работу калектыву Обальскай школы.\nВёска Лескавічы ў канцы мая традыцыйна ператвараецца ў цэнтр турысцкіх баталій


Збор твораў у васьмі тамах. Том 7 (pdf) | Либрусек\nГлавная » Книги » Збор твораў у васьмі тамах. Том 7 (pdf)\nЗбор твораў у васьмі тамах. Том 7 (pdf)\nЗбор твораў у васьмі тамах [be] - 7\nЗбор твораў у васьмі тамах. Том 7 [be] 2M, 512 с.\nУ сёмы том збору твораў знакамітага беларускага пісьменніка ўвайшлі раман "Чорны замак Альшанскі" і аповесць "Дзікае палляванне караля Стаха".\n...Я стары, я нават вельмі стары чалавек. І ніякая кніга не дасць вам таго, што на ўласныя вочы бачыў я, Андрэй Беларэцкі, чалавек дзевяноста шасці год. Кажуць, што доўгія гады лёс дае звычайна дурням, каб яны папоўнілі разумовы недахоп багатым вопытам. Ну што ж, я жадаў бы быць дурным удвая і пражыць яшчэ столькі, бо я дапытлівы суб'ект. Столькі цікавага адбудзецца на зямлі ў наступныя дзевяноста шэсць год!..


Сёння ўлада і народ крочаць рознымі шляхамі - Хартия'97 :: Новости Беларуси - Белорусские новости - Новости Белоруссии - Республика Беларусь - Минск\nХартыя 28 сентября 2020, понедельник, 2:01\nСёння ўлада і народ крочаць рознымі шляхамі\nСтыль кіравання Лукашэнкi сябе абсалютна не апраўдаў.\nГрамадзяне, занятыя будзённым выжываннем, не задумваюцца над тым, што чакае краіну, якая існуе ў рэжыме ручнога кіравання. Прапагандысцкая апрацоўка зверху і бясконцыя клопаты ўнізе замінаюць убачыць агульную знішчальную дэградацыю. А яна нарастае пры аўтарытарызме.\nГалоўная загана нашага жыцця ў тым, што грамадствам не ўсвядомлена і не распрацавана доўгатэрміновая стратэгія развіцця Беларусі. На працягу 25 гадоў, нягледзячы на прынятыя ўладай дакументы планавання, у тым ліку і маштабнага дзяржаўнага ўзроўню, дынамічнага поступу ў лепшую будучыню так і не адбылося.\nПатрыятычная, велічная і высакародная стратэгія развіцця краіны, роднай для амаль 9,5 мільёна людзей, звялася да вельмі вузкай, меркантыльнай і асуджанай на немінучы крах праграмы захавання абсалютнай улады адным чалавекам. Такая мадэль кіравання трымаецца на тактыцы: на лавіраванні, пазыках, пастаянным латанні «дзірак» у эканоміцы і іншых сферах, на адміністратыўным рэсурсе і сілавым дыктаце супраць іншадумцаў. Яна не дае свабоды народнай ініцыятыве, прадпрымальніцтву, самастойнасці.\nШто тычыцца знешняй палітыкі, то папулярнымі сталі хлусня, шантаж, матэрыяльны і маральны подкуп уплывовых міжнародных дзялкоў, цеснае сяброўства з такімі ж адыёзнымі рэжымамі, пошук замежных «ворагаў», якія нібыта перашкаджаюць краіне паспяхова развівацца.\nУ 90-х гадах ХХ стагоддзя адукаваны, культурны і палітычна прасунуты пласт грамадства не змог давесці да ўсяго насельніцтва незалежнай Беларусі важнасць усталявання дэмакратычнага ладу і рынкавай эканомікі.\nІніцыятыву тады перахапіла каманда папуліста з «наменклатурных нізоў». Дробны функцыянер, які стаў дэпутатам на рэспубліканскім узроўні, лічыў сябе недаацэненым і пачаў апантана прадзірацца ў «вялікія начальнікі». Людзям, звыклым, што над імі абавязкова павінен стаяць нейкі камандзір (ад брыгадзіра, начальніка ўчастка, старшыні калгаса, дырэктара саўгаса або прадпрыемства і да генеральнага сакратара ЦК КПСС), хітра падсунулі інстытут прэзідэнцтва, а кандыдатам на высокую пасаду «свайго хлопца», і яны бяздумна падтрымалі.\nЦяпер многія з тых, хто рваў глотку за цынічнага папуліста, змянілі любоў на гнеў і абуранасць, але нічога не вернеш. Аўтарытарызм схапіў запалоханае грамадства «мёртвай хваткай» за горла. Даводзіцца, як даўно кажуць у народзе пасля прагляду кінафільма «Семнадцать мгновений весны», сядзець «под колпаком у Мюллера». Крыўдна, што на пустапарожнюю балбатню, пыхлівую дэмагогію і сумніўныя пражэкты (напрыклад, з Венесуэлай) згублены каштоўны час.\nМне даводзілася на працягу дваццаці пяці гадоў выкрываць у друку яўную непераканаўчасць і немінучае банкруцтва аўтарытарнай улады. Засцярогі, прагнозы, датычныя дэградацыі пры ёй эканамічнага, сацыяльнагага і культурнага жыцця, спраўдзіліся. У мяне з гэтай прычыны няма злараднасці, проста канстатую. На жаль, канстатацыя горкая. А магло б быць зусім інакш.\nУ маёй новай паэме «Піке» ёсць раздзел «Дыктатура скончыла дактарантуру»:\n«За праўду станавіся смела!»\nДыктатура скончыла дактарантуру!\nНа табе, навіна якая!\nХто ж калісьці яе адважна пратурыць?\nЛюд тутэйшы да рабства лёгка звыкае...\nХто ад страху, а нехта і проста здуру,\nЗноў «жалезны кулак» зубамі праверыў…\nДыктатура скончыла дактарантуру,\nА няўгодных студэнтаў гоняць за дзверы.\nХоць вучылася кепска нават у школе.\nШто яна нашу нацыю ўрэшце разбурыць,\nБачна добра ў чарговым уладным прыколе.\nЯк не ліжаш начальства, то маеш правіну,\nА тваё меркаванне ніхто не спытае.\nДыктатура ў піке загнала краіну,\nІ смяротная хуткасць штодня — нарастае.\nМы ад гвалту страты яшчэ не злічылі,\nБо чвэрць веку праспалі ў зманлівых мроях.\nЗноў выпіхваюць тупа моладзь з Айчыны...\nХто ж паўстане на змену былым героям?\nПадобны лёс напаткаў нашых усходніх суседзяў. Расійскі літаратуразнаўца, перакладчык і сацыёлаг Б. Дубін (1946 — 2014) ацаніў сітуацыю так: «Россия, ее население, ее наиболее продвинутые, образованные и думающие группы, люди трибуны, экрана и подиума не знают, кто они, где и зачем существуют, куда идут. Страна упустила, профукала шанс стать другой (из эссе Борхеса 1971 года: «Сто пятьдесят лет назад мы приняли решение стать другими»). Не приняла вызов современности. Не сделала выбор. И осталась со своим не пройденным наново, не расспрошенным, не переработанным прошлым — осталась в прошлом. На своем, более никем не обитаемом острове. Смотреть на взрослого человека в таком состоянии мучительно, общаться с ним — если вы не родственник, не врач, не антрополог — крайне тяжко. Понятно, что все другие такого человека стараются избегать».\nБезумоўна, у сучасным свеце стасункі адбываюцца нават паміж краінамі з супрацьлеглымі палітычнымі і эканамічнымі сістэмамі, але быць пастаянна пад пагрозай міжнароднага ганьбавання, асуджэння, увядзення санкцый — доля незайздросная.\nПалітыкам, так званым дэпутатам, прыўладным бізнесоўцам, сілавікам Беларусі, якія дзейнічаюць у кругавой паруцы, надзвычай з’яднана, хочацца мець імгненны асабісты камерцыйны вынік. Мы бачым, што такой мэты яны дасягаюць. Але ўласнае абагачэнне, прытым пераважна незаконнымі спосабамі, закрывае перад імі гарызонты агульнага развіцця. Яны не ўсведамляюць важнасць працэсу нацыястварэння для беларускай будучыні, не хочуць вынікова рашаць праблемы не толькі роднай мовы, адукацыі, культуры, але і рынкавай эканомікі.\nАпошнія інспектарскія паездкі правіцеля па краіне паказалі, што яго стыль кіравання сябе абсалютна не апраўдаў, бо дысцыпліна знаходзіцца на нізкім узроўні, бюджэтныя народныя грошы і замежныя пазыкі трацяцца гранічна неэфектыўна або наогул раскрадаюцца. Правалы ў гаспадаранні былі заўсёды, але цяпер яны сталі яшчэ больш яўнымі і значнымі. Дык куды мы прыйшлі?\nСёння ўлада і народ крочаць рознымі шляхамі, адны — будуюць сабе палацы, раскашуюць, а другія — з цяжкасцю выжываюць. Паміж імі няма шчырай размовы, зваротнай сувязі. Тутэйшае жыццё пабудавана на адным заганным прынцыпе: мы вяшчаем — вы слухайце, мы нешта выдумляем, прымаем любое рашэнне — вы паслухмяна выконваеце.\nЧаму за абарону незалежнасці краіны людзей з шэрагаў мірных дэманстрацый судзяць і штрафуюць? Што гэта за парадкі, калі чалавеку правы і свабоды трэба рэгулярна вырываць з зубоў у аўтарытарных цэрбераў?\nЗ кожным годам у краіне падвышаецца трыбунная пахвальба, націск прапагандысцкай хлусні, расце начальніцкае жульніцтва і хамства, а таму становіцца ўсё складаней і цяжэй кожнаму быць прыстойным чалавекам. Так далей існаваць нельга.\nЯк грамадзянін Рэспублікі Беларусь я супраць боўтання ў аўральнай тактыцы дзеля захаванасці кіруючага клана. Нам патрэбна разумная нацыянальная стратэгія.\nБез патрыятычнага, свядомага і свабоднага грамадства, здольнага маральна і практычна падтрымліваць прагрэс, ніколі не зможа адбыцца дынамічнае і паспяховае развіццё краіны.\n23.09 Белорусы против самозванца 164,072\n24.09 Искусственный интеллект срывает маски с белорусских карателей 139,724\n24.09 Умерла мать 16-летнего подростка, которого пытали лукашенковские каратели 103,433\n23.09 Лукашенко втихаря провел «инаугурацию» 79,929\n21.09 Милиционер в штатском выстрелил в затылок дальнобойщику Геннадию Шутову 11 августа 79,842\n27.09 По всей Беларуси прошел Марш 97% (Онлайн) 77,448\n22.09 Представители микрорайонов белорусских городов призвали начать Генеральное наступление на узурпатора 72,789


Амаль усе — у дзясятку — Techkrait . "",\n02.02.2017 87 Анжелика 0 Comment\nУ сярэдняй школе № 2 з пачатку яе другога нараджэння, а гэта значыць з 1993 года, бесперапынна працуе аб’яднанне па інтарэсах “Юны стралок”. Створана яно для таго, каб выклікаць цікавасць да вучэбнага прадмета “Дапрызыўная падрыхтоўка”, а яшчэ, каб у юнакоў была магчымасць падрыхтавацца да выканання канстытуцыйнага абавязку па абароне Айчыны — службы ў радах Узброеных Сіл.\nДзеці на занятках аб’яднання вывучаюць зброю, прыёмы і метады трапнай стральбы, правілы тэхнікі бяспекі і бяспечных паводзін пры абыходжанні са зброяй, удзельнічаюць ў школьных і раённых спаборніцтвах.\nАб’яднанне ахвотна наведваюць не толькі хлопчыкі, але і дзяўчынкі. Між іншым, апошнія ставяцца да набыцця практычных навыкаў больш старанна, напэўна, таму, што і жанчыны цяпер маюць магчымасць служыць у дзяржаўных сілавых структурах. Не было нечаканасцю, калі ў час правядзення школьных спаборніцтваў аматараў стральбы пераможцай стала вучаніца 9 “Б” класа Вольга Скур’ят з вынікам 30 ачкоў з 50 магчымых. За перамогу яна была ўзнагароджана прыгожым навагоднім сувенірам – ёлачкай, вырабленай на занятках гуртка “Дэкаратыўна-прыкладная творчасць ”. Другое месца падзялілі паміж сабой вучаніца 10 ”А” класа Марыя Саланінка і вучань 6 “А” класа Андрэй Лук’янчук з вынікам 28 выбітых ачкоў.\nДарэчы, у гэтым навучальным годзе наведвальнік аб’яднання “Юны стралок” Уладзіслаў Катлоў, вучань 10 “Б” класа, на занятках па дапрызыўнай падрыхтоўцы ўпершыню паказаў самы высокі вынік пры выкананні другога практыкавання стральбы з пнеўматычнай вінтоўкі – 45 ачкоў з 50 магчымых.\nГенадзь ПІПКО, кіраўнік аб’яднання.\nНА ЗДЫМКАХ: трапны стралок — Вольга Скур’ят; удзельнікі спаборніцтваў.\n← “Мы разам”\nНа сустрэчу запрасіла “Юнацтва” →