صفحه نتایج جستجو و مشکلات در رسیدن به آن - SISARV\nبهینه‌سازی برای موتورهای جستجو و دستیابی به صفحه نتایج جستجو به عوامل بسیاری مثل کلمات کلیدی، محتواها، اطلاعات متا، بک لینک‌ها، موضوعات فنی، الگوریتم های موتور جستجو و … وابسته است. به همین دلیل تشخیص این که چرا سایت شما در رتبه‌های بالاتر صفحه تنایج جستجو دیده نمی‌شود بسیار مشکل است. اگر شما نیز از این مشکل رنج می‌برید پیشنهاد می‌کنیم این بلاگ را که شرکت تبلیغاتی سی‌سرو تهیه شده را مطالعه فرمائيد.\nدر این مقاله تلاش کردیم با به معرفی ۶ دلیل عدم حضور شما در صفحه نتایج موتورهای جستجو بپردازیم و راه‌حل هر کدارم را بررسی کنیم.\n۱- نداشتن اطلاعات متا:\nیکی از رایج‌ترین دلایل برای این که سایت شما در صفحات SERP دیده نمی‌شود. نداشتن اطلاعات متا است. اطلاعات متا شامل عناوین متا و توضیحات متا برای هر صفحه وب‌سایت شما است. درست است که متا دیتاها به اندازه‌ای که در دهه گذشته مورد توجه بودند، اهمیت ندارد. اما هنچنان یکی از مهم‌ترین عوامل در رتبه‌بندی در صفحات SERP هستند. به همین دلیل شما نمی‌توانید از این متا دیتا‌ها چشم پوشی کنید.\nما از قرار دادن اطلاعات متا در سایت خود دو هدف داریم. هدف اول ما این است که با اطلاعات متا، اطلاعات بیشتری را درباره مطالب خود به موتورهای جستجو ارائه دهیم تا آن‌ها بتوانند ساده‌تر درباره مطالب ما تصمیم‌گیری کنند و رتبه‌های بهتری به ما تعلق گیرد. هدف دوم نیز این است که با کمک این اطلاعات کاربران را تشویق کنیم تا بر روی لینک ما در صفحات SERP کلیک کنند. هر چه تعداد کلیک‌های ما بالاتر برود، علاوه بر این که ورودی ارگانیک سایت‌مان بیشتر می‌شود، می‌توانیم رتبه بهتری را نیز در موتورهای جستجو کسب کنیم.\nپس تلاش کنید که برای تمامی صفحات سایت خود اطلاعات متای خاص و مخصوص آن‌ها را تولید کنید. از یاد نبرید که کلمه کلیدی اصلی و کلمات کلیدی فرعی شما باید هم در عنوان متا هم در توضیحات متا دیده شود. در کنار این موارد باید دقت داشته باشید که اطلاعات متای شما برای کاربران نیز جذاب باشد تا بتوانید بیشترین ورودی را کسب کنید.\n۲- محتوای کوتاه یا بی کیفیت:\nتقریبا تمام موتورهای جستجو استراتژی خود را بر این پایه طراحی کرده‌اند که بهترین محتواها را به کاربران خود معرفی کنند. ممکن است شما سایر تکنیک‌ها و روش‌های بهینه سازی را به خوبی انجام داده باشید. اما اگر نتوانید به خوبی محتوا تولید کنید، به سختی به رتبه‌های بالا در صفحات SERP دست پیدا خواهید کرد. اگر شما نمی‌توانید به رتبه‌های بالا دسترسی پیدا کنید، بد نیست تا کیفیت و عملکرد محتوای تولید خود را بررسی کنید.\nبا کمک گوگل آنالیتیکس قوی‌ترین و بهترین محتوای خود را مشخص کنید و تلاش کنید از روی آن الگویی برای سایر مطالب سایت خود ایجاد کنید. طول متن، موضوع و استفاده از طرح‌های گرافیکی همه مواردی اند که می‌توانند در موفقیت یک محتوای با کیفیت تاثیر گذار باشند. در عین حال نکاتی وجود دارند که می‌توانند به موفقیت محتوای شما کمک بسیاری کنند.\nبا محتوای تولیدی خود راه‌حلی برای حل مشکلات مخاطبانتان ارائه کنید. تولید محتوا صرفا جهت وجود آن نیست.\nمحتوای خود را تا حد ممکن طولانی کنید. هر چه مطلب شما بلندتر باشد، شانس بیشتری برای قرار گرفتن در اولین صفحات SERP دارد. تحقیقات نشان می‌دهد که مقالاتی با ۲۰۰۰ کلمه یا بیشتر، شانس بالاتری برای قرار گیری در صفحات اول نتایج جستجو دارند.\n۳ – پروفایل بک لینک ضعیف شما را از رسیدن به صفحه نتایج جستجو دور می‌کند\nیک پروفایل بک لینک ضعیف نیز می‌تواند جلوی شما را برای رسیدن به رتبه‌های بالا در صفحات نتایج جستجو بگیرد. بک لینک‌ها به عنوان رای‌های اعتماد سایت‌های دیگر به سایت شما شناخته می‌شود. هر چه سایت شما بک لینک‌های بیشتر و از طرف سایت‌های معتبرتری داشته باشد، ساده‌تر می‌توانید به رتبه‌های بالا در صفحات SERP برسید. اگر چندین سایت معبتر به سایت شما لینک دهند، موتورهای جستجو از آن‌ها این برداشت را می‌کنند که سایت شما نیز یک سایت معتبر است. اما هنگام ساخت بک لینک‌ها شما باید به چند نکته بسیار مهم که در ادامه آن‌ها را بررسی می‌کنیم، دقت داشته باشید.\nپروفایل بک لینک‌های شما باید طبیعی باشد. هر چه ترکیب پروفایل بک لینک‌های شما طبیعی‌تر باشد راحت‌تر می‌توانید به رتبه‌های بالاتر دست پیدا کنید. یک پروفایل لینک قوی، ترکیبی از لینک‌ها از سایت‌های مشهور و معتبر همراه با لینک‌هایی از سایت‌های غیر معتبر است.\nلینک‌های دریافتی شما باید از سایت‌های مرتبط باشد. زیرا بی‌معنی است که از سایت‌هایی که ارتباطی به سایت شما ندارند، لینک دریافت کنید. به همین خاطر گوگل از الگوریتمی استفاده می‌کند تا سایت‌هایی که لینک‌های بسیاری از سایت‌های غیر مرتبط دارند را مجازات کند.\nکیفیت بک لینک‌های شما بسیار بیشتر از تعداد آن‌ها است.\n۴ – سایت شما کند است\nسرعت بارگذاری سایت شما تاثیر بسیار زیادی در رتبه سایت شما دارد. نمودار زیر رابطه سرعت بارگذاری سایت‌ها را با رتبه‌بندی آن‌ها در صفحه نتایج جستجو نشان می‌دهد.\nسرعت بارگذاری وب‌سایت عاملی بسیار تاثیرگذار در تجربه کاربری است. موتور‌های جستجو نیز نمی‌خواهند نتایجی به کاربران نشان دهند که موجب تاثیر منفی در تجربه کاربری آن‌ها شود.\nعلاوه بر این، سرعت بارگذاری یک وب‌سایت تاثیر مستقیمی بر نرخ تبدیل و در نتیجه درآمد می‌گذارد. تقریباً 79 درصد از کاربران اینترنت می‌گویند که اگر از عملکرد سایتی رضایت نداشته باشند از آن خرید نمی‌کنند. به عنوان می‌توانیم به یک تحقیق درباره فروشگاه اینترنتی آمازون اشاره کنیم. اگر بارگذاری سایت آمازون تنها یک ثانیه بیشتر به طول بینجامد، میزان فروش سالیانه آن ۱.۶ میلیارد دلار کاهش پیدا خواهد کرد.\n۵-موبایل محور نبودن سایت تاثیر بسیار زیادی در صفحه نتایج جستجو دارد:\nتلفن‌های همراه به جزئی جدا نشدنی در فضای دیجیتال و تکنولوژي تبدیل شده‌اند. علاوه بر این میزان استفاده از تلفن همراه برای جستجو در موتور‌های جستجو از میزان استفاده از کامپیوترهای شخصی، بیشتر شده است. گوگل نیز استراتژي‌های خود را به سمت رتبه‌بندی بر اساس موبایل (mobile-first indexing) برده است. پس منطقی است که اگر سایت شما به خوبی در تلفن‌های همراه اجرا نشود، نمی‌توانید در صدر صفحات SERP قرار بگیرید.\n۶-از قوانین گوگل وب مستر پیروی نمی‌کنید:\nGoogle دستورالعمل‌هایی ارائه کرده است که دارندگان وب سایت باید از آن‌ها پیروی کنند تا شانس بهتری برای رتبه‌بندی در موتورهای جستجو داشته باشند. تاکید گوگل در این دستورالعمل‌ها، تولید محتوای با کیفیت جهت ارائه ارزش به کاربران است، نه موتورهای جستجو. شما باید تلاش کنید تا بهترین تجربه ممکن را برای کاربران خود ایجاد کنید تا بتوانید بهترین رتبه‌ها را در صفحه نتایج جستجو به دست آورید.\nنتیجه‌گیری: دلایل بسیاری وجود دارد که برای شما در راه رسیدن به رتبه‌های بالا در صفحات SERP مشکل ایجاد می‌کنند. اما در غالب اوقات، مشکل یکی از این شش مورد است. پس تلاش کنید با بررسی و رفع این مشکلات، خود را در مسیر رسیدن به بهترین رتبه‌ها در موتورهای جستجو قرار دهید.


جدال بر سر تعیین رییس جمهوری ایران- ۲\n• تحریم «انتخابات» بازتاب آگاهی به این واقعیت‌ها و گامی است در راستای مبارزه با نظام و تضعیف آن. به جای رفتن به پای صندوق‌های رأی و قبول تحقیر و سلطه پذیری و کمک ناخواسته به نظام، باید با خودداری از رفتن به حوزه‌های رأی، «انتخابات» را به امکانی برای بیان ایستادگی بر حق طبیعی و انسانی خود و مخالفت با نظام خودکامه تبدیل کرد ...\nدوشنبه ۲ دی ۱٣٨۷ - ۲۲ دسامبر ۲۰۰٨\nدر بخش نخست مقاله به درگیری‌های درونی بر سر تعیین رئیس جمهوری و ابعاد این درگیری‌ها پرداخته شد و اشاره گردید که با وجود اعلام نشدن رسمی نامزدهای اصلی ریاست جمهوری ، محمود احمدی نژاد و سید محمد خاتمی به عنوان دو نماینده و شاخص دو جبهه رقیب و بازیگران اصلی در نمایش انتخابات در تلاشند مردم را به پای صندوق‌های رای بکشانند بنابراین، برای بررسی بیشتر نمایش انتخابات و ماهیت آن لازم بود ابتدا به این دو شاخص اصلی بپردازیم.\nدر بخش اول مقاله، کارنامه‌ی سه ساله‌ی ریاست جمهوری احمدی نژاد را مرور کردیم، در این بخش پس از بازنگری ٨ سال ریاست جمهوری خاتمی و موانع واقعی و «قانونی» در برابر حق انتخاب و حق مشارکت مردم، سراب «انتخابات» در جمهوری اسلامی را بررسی می‌کنیم.\n۲- خاتمی و ٨ سال آزمون ریاست جمهوری\nدر آستانه‌ی «انتخابات دوره‌ی هفتم ریاست جمهوری»، آقای خاتمی با شعارهای «حاکمیت قانون»، «حفظ حرمت انسان و حقوق و آزادی‌های مردم»، «عدالت و تامین حق مشارکت مردم» و وعده¬ی استقرار « جامعه‌ی مدنی» وارد میدان فعالیت انتخاباتی شد.\nدر دوران ریاست جمهوری نیز کماکان وفاداری به این شعارها را در حرف همواره تکرار می‌کرد. در عمل اما، ما شاهد ادامه‌ی تجاوزات علیه حقوق و آزادی‌های مردم ، ادامه تعرض‌های آشکار دستگاه‌های نظامی، انتظامی، امنیتی، قوه‌ی قضاییه و چماقداران « شخصی پوش» تحت حمایت حاکمیت، حمله به گردهمایی‌ها و تجمعات ، دستگیری و شکنجه‌ی روشنفکران، دانشجویان، نویسندگان، روزنامه نگاران، تعطیل مطبوعات و سازماندهی جنایت‌هایی چون یورش وحشیانه به کوی دانشگاه و قتل‌های سیاسی بودیم.\nاقای خاتمی از همان نخستین روزهای آغاز کار و تعیین هیات وزیران و مشاوران در حالی که از نیرومندترین اهرم قدرت یعنی حمایت گسترده‌ی مردم در صحنه برخوردار بود بی اعتنا به خواست و رأی مردم، سیاست سازش و تسلیم را در برابر شبکه‌ی مافیای مسلط بر جمهوری اسلامی و شکست خوردگان دوم خرداد در پیش گرفت و تعدادی از وزیران (از جمله وزیر اطلاعات) و مشاوران (از قبیل مسیح مهاجری مدیر روزنامه جمهوری اسلامی و محمد هاشمی برادر هاشمی رفسنجانی) بنا به خواست آنان برگزیده شدند.\nگام بعدی در سنجش «قانون گرایی» را جریان محاکمه کرباسچی و دستگیری و شکنجه‌ی معاونان شهرداری تهران نشان داد. حاکمان واقعی جمهوری اسلامی با این اقدامات هم گفتارهای مبتنی بر «حاکمیت قانون» را به مسخره گرفتند و هم ناتوانی و تسلیم پذیری خاتمی و اصلاح طلبان را- آن هم در اوج قدرتشان- نشان دادند. پس از این تعرض‌های اولیه اقتدارگرایان، نقض خشن حقوق مردم هر روز دامنه‌ی بیشتری گرفت. سلب حقوق و آزادی‌های مردم تا سلب حقوق و آزادی‌های وابستگان به رئیس جمهور و نزدیک‌ترین همکاران او گسترش یافت. آقای عبدالله نوری وزیر کشور و مقام اصلی تحقق «حاکمیت قانون» قربانی «بی قانونی ذاتی» نظام گردید. او ابتدا از طریق نمایش «بازخواست نمایندگان» و استناد صوری به «حق استیضاح» از کار برکنار شد. اما از آن جا که در نظام ولایت فقیه انتقام جویی می‌بایستی تا حد خفه کردن ادامه یابد، بار دیگر هنگامی که مقام معاونت ریاست جمهوری را عهده دار بود ، توسط «دادگاه روحانیت»، دادگاهی که موجودیت آن طبق همین «قانون اساسی» جمهوری اسلامی «غیرقانونی» است به اتهامات واهی محاکمه و در برابر سکوت و بی عملی رئیس جمهوری به ۵ سال زندان محکوم گردید. آقای خاتمی سکوت خود را در قبال این تسویه حساب‌ها و خودسری‌های دستگاه قضایی بنام «استقلال قوه‌ی قضاییه» توجیه می‌کرد.\nدر تمام دوران ریاست جمهوری خاتمی تعرض علیه نیروهای منتقد و متعرض، علیه زنان و علیه جنبش‌های اجتماعی و مطالباتی بی وقفه ادامه داشته است. مطبوعات غیر وابسته به مافیای حاکم، ده‌ها روزنامه، هفته نامه و ماهنامه- که از دستاوردهای مهم مبارزه مردم و روشنفکران آزادی خواه بود- بدون رعایت هیچ «قانونی» با فرمان «رهبر» توسط دستگاه قضایی تعطیل شدند و مدیران و نویسندگان آن‌ها دستگیر، محاکمه و از ادامه‌ی کار محروم گشتند. ده¬ها نویسنده و روشنفکر از جمله محسن کدیور، عمادالدین باقی، یوسفی اشکوری...- که از یاران رئیس جمهور بشمار می‌رفتند- به جرم پافشاری بر اصلاحات و قانون گرایی که آقای خاتمی وعده داده بود، توسط قاضی‌های مستقل از قانون محاکمه و به زندانبانان نظام سپرده شدند. البته دیگر کسی از آقای رئیس جمهور «قانون گرا» انتظار اقدام و واکنش جدی را نداشت.\nدر دوران ریاست جمهوری «مدافع» حقوق و حرمت و منزلت انسان، اعمال شکنجه و فشار برای گرفتن اقرار، آن هم با بی اعتنایی نسبت به وضعیت جسمی و سنی قربانیان، بدون هیچ گونه مانعی رواج داشت. نمونه‌ی آن شکنجه و اقرارگیری از سیامک پورزند، عزت‌الله سحابی و فعالان ملی مذهبی در سنین ۶۰ تا ٨۰ سالگی است که پس از ماه‌ها شکننجه سرانجام آن‌ها را به شرکت در نمایش تلویزیون ساخته‌ی مشترک نیروهای امنیتی ، انتظامی ، قضایی و صدا و سیمای جمهوری اسلامی وادار نمودند.\nدر دوران ریاست جمهوری خاتمی، خفه کردن منتقدین تا حذف فیزیکی که یک وسیله سرکوب و ارعاب و عبرت دیگران در جمهوری اسلامی می‌باشد، همچنان ادامه داشته است. سعید حجاریان مشاور رئیس جمهور و نظریه پرداز اصلاح طلبی توسط عناصر شناخته شده ، ترور شد، بدون این که آمران و عاملان اصلی جنایت مورد بازخواست قرار گیرند. آن‌ها در پناه «قانون» از هرگونه تعرض و مجازات مصون ماندند و رئیس جمهور پرچمدار «حاکمیت قانون» فقط نظاره‌گر صحنه‌های « قانون شکنی » و خودسری‌ها و تجاوزات نیروهای خودکامه علیه حقوق و آزادی‌های مردم بود.\nقتل‌های سیاسی موسوم به قتل‌های زنجیره‌ای یعنی سلسه جنایت‌هایی که ایران و جهان را تکان داد؛ در همین دوران ریاست جمهوری آقای خاتمی سازماندهی و اجرا شد و پرونده‌ی آن در حالی که تمام شواهد رد پای بالاترین مقامات نظام را در این جنایت‌ها به روشنی نشان می‌داد؛ سرانجام در یک «دادگاه» دربسته، با محکومیت ظاهری چند مهره‌ی کوچک مختومه اعلام گردید. جنایتکاران، آمران و عاملان اصلی، از هر گونه تعقیب و تعرض مصون ماندند و به جای آن‌ها وکیل مدافع خانواده‌ی قربانیان و کسانی که بر پی‌گیری پرونده پافشاری کردند به گناه این پی‌گیری و به جرم نابخشودنی مبارزه برای قانون گرایی به تحمل شکنجه و زندان محکوم شوند.\nیورش وحشیانه به کوی دانشگاه نیز در همان دوران ریاست جمهوری روی داد. در روزهای ۱٨ تا ۲۰ تیرماه ۷٨ هنگامی که دانشجویان به خاطر آزادی و علیه متجاوزان به حقوق آن‌ها و حقوق مردم بپا خاستند، کوی دانشگاه با چنان سبعیتی مورد تهاجم قرار گرفت که «رهبر» از هراس خشم و واکنش مردم از «جریحه دار شدن قلب» خود و «رسیدگی قاطع و فوری» سخن گفت. به رغم تهاجم وحشیانه‌ی خشونت‌گران، دانشجویان آزادی خواه به مقاومت ادامه دادند و در خارج از دانشگاه به گروههای وسیعی از مردم محافل دانشگاهی، فرهنگی و سیاسی، روشنفکران و بخش‌هایی از روحانیت ضمن اعلام حمایت از مبارزه و خواست‌های دانشجویان، حمله و تجاوز به کوی دانشگاه را محکوم کردند و شناسایی و دستگیری مسئولان و آمران و عاملان این یورش وحشیانه را خواستار شدند، مطبوعات مستقل از حاکمیت با انعکاس جریان هجوم به کوی دانشگاه و وحشی‌گری «شخصی پوش‌ها» و نیروهای انتظامی و نشان دادن نفرت و انزجار نسبت به این تهاجم، همبستگی خود را با دانشجویان و مبارزه آن‌ها اعلام داشتند.\nابعاد وحشی‌گری مهاجمان آن چنان بود که رئیس دانشگاه و وزیر آموزش عالی در اعتراض به این توحش استعفا دادند و عده‌ای دیگر از وزیران و مقامات دولتی تهدید به استعفا نمودند. سازمان دهندگان خشونت و حامیان آن‌ها در راس حاکمیت پس از مشاهده مقاومت دانشجویان و همبستگی‌های گسترده با آن‌ها بیش از پیش در فشار و تنگنا قرارگرفتند. به دنبال وعده‌ی رهبر که «برخورد قاطع» با متجاوزان را وعده داد، رئیس قوه‌ی قضاییه تاکید کرد که «در محاکمه مجرمان کوی دانشگاه کوتاهی نخواهد شد.» دبیرخانه «شورای عالی امنیت ملی» عزل سرتیپ احمدی و معاون او را به عنوان مقصر در حادثه و همچنین «آزادی تمامی‌دانشجویان دستگیر شده» را اعلام نمود و وعده داد که «با گروه‌های فشار و حرکت‌های غیر قانونی آن برخورد قاطع خواهد شد.»\nدر ۲۰ تیر پس از تظاهرات دانشجویان که بنا بر برخی گزارش‌ها قریب ٣۵ هزارنفر در آن شرکت داشتند، دانشگاه توسط نیروهای انتظامی محاصره شد. به دنبال این محاصره و ایجاد «آرامش» در دانشگاه‌ها صحنه به یکباره تغییر کرد. حمایت از دانشجویان و قربانیان جای خود را به تشدید فشار علیه آنان داد. آقای خاتمی و بخش‌هایی از جبهه دوم خرداد که از حرکت خود جوش و مستقل دانشجویان به وحشت افتاده بودند و در گسترش آن احتمال «لطمه خوردن به نظام» را می‌دیدند، دانشجویان را به «حفظ نظم و آرامش» لزوم «رعایت قانون» و «پرهیز از خشونت» فراخواندند. گویی عامل خشوت و «بی قانونی» دانشجویان بودند و نه اوباش مهاجم و نیروهای انتظامی جمهوری اسلامی .\nبا تغییر شرایط و ایجاد فضای تهدید و ارعاب ، اقتدارگرایان حاکم، برای گرفتن ابتکار عمل و تسلط کامل بر اوضاع دست به کار شدند و نیروهای خود را جهت نمایش قدرت در برابر مردم و جنبش دانشجویی، به شرکت در تظاهرات اعلام وفاداری به «رهبر» و نظام فراخواندند. رئیس جمهوری که قرار بود مدافع «آزادی و حقوق مردم»، مدافع « قانون» و فضای باز باشد، همگان را به شرکت در این تظاهرات که خشونت‌گران و سرکوب‌گران مبتکر و سازمانده‌ی آن بودند و هدفش ایجاد محیط رعب و وحشت و خفه کردن فریادهای آزادی و آزادیخواهی بود، دعوت کرد. پس از برگزاری تظاهرات مشترک «رهبر» و رئیس جمهور او، پیکان حمله‌ها به جای خشونت گران و فجایع آن‌ها، متوجه دانشجویانی که قبلاً از «مظلومیت» آن‌ها سخن می‌رفت. آن‌هایی که سه روز قبل «فجایع و خشونت نیروهای انتظامی و گروه های فشار» را محکوم کرده بودند، این بار از ضرورت برخورد شدید با دانشجویان، «از محاکمه فوری» و حتا «به دار آویختن دانشجویان متمرد» سخن گفتند.\nشورای امنیت ملی که رئیس جمهور ریاست آن را به عهده داشت، و چند روز پیش، رسیدگی فوری، برکناری و مجازات عاملان حمله به کوی دانشگاه، آزادی همه‌ی دانشجویان باز داشت شده و برخورد قاطع با مجرمان و گروه‌های فشار را وعده داده بود همانند سایر نهادها، دانشجویان را «مفسد» و «محارب» و «اشرار» خواند، برخورد قاطع با دانشجویان را در دستور کار خود قرار داد و از «مردم» یعنی از همان دسته‌های اوباش مهاجم خواست که «با حضور خود در هر صحنه‌ای که حضور آنان لازم است، این دشمنان زبون را مرعوب و منکوب سازند.» برای آقای خاتمی که وظیفه‌ی اصلی خود را حفظ منافع نظام می‌دانست، غیر عادی نبود که در برابر مصالح نظام «قانون»، «جامعه مدنی» و حقوق و آزادی و منزلت انسان فراموش گردد و یا بهتر بگویم قربانی شود. رئیس جمهور هم صدا و همراه با تمامی گروه‌های حاکم، منتها با زبان خاص خود، اعلام کرد: در حادثه‌ای که پنجشنبه رخ داد، بعد از یکی دو روز جریانی انحرافی پیدا شد [!!] و به نظر من این جریان خیر کشور را نمی خواهد. هدفش لطمه زدن به اصل نظام و ایجاد تشنج در جامعه است» (تکیه از ماست).\nسرانجام به دنبال زمینه سازی فضای وحشت و ایجاد محیط ارعاب، وابسگان به این «جریان انحرافی» یعنی قریب ۱۴۰۰ دانشجوی خواستار آزادی دستگیر شدند که چند نفر از آن‌ها سال‌ها در زندان باقی ماندند. وکیل مدافع دانشجویان نیز طبق روال کار دستگاه قضایی، به جای حضور در دادگاه، روانه زندان گردید و جنایتکاران و «شخصی پوش‌ها» که عامل تجاوز به کوی دانشگاه بودند و نماد تجاوزهای غیر رسمی حاکمیت بشمار می‌روند، تحت حمایت قوه قضاییه و گروه‌های حاکم از هر گونه تعقیب و مجازات مصون ماندند.\nدوسال و نیم پس از آغاز ریاست جمهوری خاتمی، با توجه به ادامه‌ی حضور مردم در صحنه سیاسی و ادامه‌ی توهم اصلاحات در میان بخش‌هایی از مردم، جبهه دوم خرداد توانست اکثریت کرسی‌های مجلس ششم را تصاحب کند. بدین ترتیب رئیس جمهوری از حمایت کامل قوه‌ی مقننه نیز برخوردار گردید و ساختار آن قوا در ظاهر به سود جبهه‌ی اصلاحات تغییر یافت و قاعدتاً چنانچه در محدوده‌ی این نظام امکان اصلاحات و تغییر جدی ممکن بود و اصلاح طلبان در پی آن بودند، قرار داشتن دو نهاد «انتخابی» یعنی قوای مجریه و مقننه در دست آن‌ها، زمینه‌ای مساعد برای انجام آن بشمار می‌رفت؛ اما تجربه‌ی عملی و سیر رویدادها نشان داد که ابزارهای قدرت در دست‌هایی خارج از نهادهای «انتخابی» قراردارد و این نهادها به ویژه رئیس جمهوری نه می‌خواهند و نه می‌توانند گامی جدی بر ضد خواست آن‌ها بردارند و حفظ نظام و منافع و مصالح آن دغدغه‌ی اصلی همه‌ی آن‌هاست.\nپیش از برگزاری انتخابات دوره‌ی ششم مجلس و به ویژه پس از تسخیر مجلس به وسیله‌ی اصلاح طلبان، اقتدارگرایان که ابزارهای اصلی حاکمیت را در دست داشتند، با نمایش‌های گوناگون این واقعیت را نشان دادند که در نظام جمهوری اسلامی نهادهای «انتخابی»، نهادهای صوری و فاقد قدرت‌اند. گرفتن مجلس توسط یاران رئیس جمهور، نمی‌تواند در تناسب واقعی قدرت تغییری ایجاد کند. برای اثبات این واقعیت ابتدا ابزارهای ارعاب و ترور و خشونت بکار گرفته شد. سپاه پاسداران با صدور بیانه‌ای فرا رسیدن روزی را هشدار داد که دشمنان «صدای پتک انقلاب را در فضای جمجه‌ی خود حس کنند». به دنبال این تهدیدها پرونده قتل‌های سیاسی و ترور حجاریان بسته شد. ۱۶ نشریه پس از سخنرانی «رهبر» و اظهارات او که «برخی روزنامه‌ها به پایگاه دشمن تبدیل شده‌اند» توقیف شدند. مسئولین قوه قضاییه‌ی «مستقل»، شاهرودی رئیس قوه‌ی قضاییه و مقتدایی رئیس دیوان عالی کشور با صراحت اعلام داشتند که توقیف مطبوعات به دستور رهبر انجام گرفته است و «دستورات رهبری برای همه‌ی مقامات مربوطه و سیاست‌های دستگاه‌های حکومتی لازم الاجراست.»، «دستورات و سخنان رهبر در حکم قانون است.»\nموج تهدید و ارعاب، تعطیل تقریباً تمامی مطبوعات مستقل از حاکمیت و یا وابسته به اصلاح طلبان، بازداشت مسئولان و نویسندگان آن‌ها و فعالان دوم خرداد، از جمله احضار محمد رضا خاتمی برادر رئیس جمهور و نماینده‌ی اول تهران و دستگیری‌های گسترده، پاسخ اقتدارگرایان به «پیروزی» اصلاح طلبان و اقدامات اولیه جهت اخته و بی مصرف نشان دادن مجلس ششم و هشدار به مردم بود. به دنبال این اقدامات، مجمع تشخیص مصلحت و شورای نگهبان با تصویب مصوبه‌هایی مجلس را از حق تحقیق و بررسی در باره‌ی نهادهای تحت نظر «رهبری» از قبیل «صدا و سیما»، «بنیاد مستضعفان»، یا بنیاد جانبازان «کمیته‌ی امام خمینی»، سپاه پاسداران و سایر نهادهای نظامی و انتظامی، یعنی نهادهای مهم رسانه‌ای، تبلیغاتی، اقتصادی و نظامی محروم کردند. به عبارت دیگر بی ارزش بودن انتخابات و رای مردم و بی مصرف بودن قوه‌ی مقننه و نهاد انتخابی را با صراحت اعلام داشتند.\nدر همه‌ی این موارد واکنش خاتمی سکوت و تمکین بود. او هم کماکان از «قانون مداری» سخن گفت، هم از «استقلال» قوه‌ی قضاییه که مسئولان آن «دستور رهبری» را در «حکم قانون» می‌دانستند، دفاع می‌کرد و هم خود را «مطیع رهبری » می‌خواند.\nمجلس ششم با وجود یک اکثریت اصلاح طلب وظیفه داشت «مطیع رهبر» و خواست او و مافیای حاکم باشد و هنگامی که در نخستین آزمون از این خواست تخطی کرد با «حکم حکومتی رهبر» مواجه گردید. « رهبر» با این « حکم» مخالفت خود را با تغییر « لایحه اصلاح مطبوعات» که مجلس پنجم شتاب زده در ماه‌های پایانی کار خود تصویب کرده بود اعلام داشت و مجلس اصلاح طلبان بدون هیچگونه پافشاری بر حق « قانونی » خود عقب نشینی کرد و موظف به رعایت خط قرمزها گردید و حکم حکومتی را پذیرفت و از تغییر لایحه‌ی اصلاح مطبوعات منصرف شد.\nاقای خاتمی برای انجام بخشی از وعده های انتخاباتی، دو تن از یاران خود را در راس وزارتخانه‌های کشور و ارشاد قرار داده بود. وزیر کشور تسلیم خواست‌های مافیای حاکم نشد، در نتیجه در همان آغاز کار با استیضاح مجلس برکنار و پس از مدتی به زندان گسیل داده شد. وزیر دوم را هم پس از قریب به سه سال اخلال و کارشکنی و فشار مجبور به کناره گیری ساختند. پذیرش استعفای مهاجرانی، وزیر ارشاد، ناتوانی کامل خاتمی را نشان داد و آشکار ساخت که در رژیم جمهوری اسلامی رئیس جمهور باید در چارچوب امیال و خواست‌ها و منافع « رهبری» و « دولت واقعی » عمل کند و نمی‌تواند از این حدود فراتر رود. برکناری مهاجرانی در حقیقت آخر خط نویدهای اصلاحات و بازتاب شکست قطعی آن بود. طبیعی است که ریشه‌ها و علل اصلی این سرنوشت را نه تنها در ناتوانی رئیس جمهور و روش‌های سازش و مماشات و عقب نشینی‌ها و تسلیم او بلکه باید به ویژه در ماهیت نظام در قانون اساسی و ساختارهای آن جستجو نمود.\nدر چارچوب این نظام نمی‌توان وعده‌هایی را متحقق ساخت که با ماهیت آن در تناقض‌اند. در این نظام طبق قانون اساسی، ولی فقیه حکومت می‌کند و نه «قانون» و رای مردم یا رئیس جمهور و قوه مقننه «انتخابی». در این نظام «نهادهای انتخابی» نهادهایی صوری و تزئینی و پوشش خودکامگی‌های حاکمیت‌اند و نقش آن‌ها مشروع جلوه دادن نظام است. به همین دلیل است که مجلس اصلاحات نیز سرنوشتی بهتر از رئیس جمهور اصلاح طلب نداشت. این مجلس نه تنها قادر نبود قانونی مغایر با خواست «دولت واقعی» تصویب کند بلکه نمایندگان حتا حق نداشتند فراتر از حدود تعیین شده سخن بگویند. آن‌ها همان گونه که تجربه نشان داد به جرم برخی اظهارات، به جرم تخلف‌های کوچک یا عدم فرمانبرداری کامل به محاکمه و زندان تهدید می‌شدند. سرانجام نیز هنگامی که نمایندگان علیه انتخابات فرمایشی مجلس هفتم و روند رسوای رد صلاحیت‌های گسترده از جمله رد صلاحیت عده‌ای از آن‌ها در صحن مجلس به تحصن نشستند حق نامزد شدن برای دوره های بعد نیز از آنان گرفته شد.\nآقای خاتمی با وجود همه‌ی این واقعیت‌ها و آن کارنامه، پس از پایان دوره‌ی چهار ساله در روزهای آخر ثبت نام برای دوره‌ی بعد با چشمانی اشگ آلود نامزد چهار سال دیگر با سرنوشتی غم انگیز‌تر از دوره‌ی پیشین و با نمایش ناتوانی و ناکارآمدی مطلق به کار ادامه داد.\nپس از پایان دوره ٨ ساله خاتمی، احمدی نژاد جای او را گرفت. برگماری احمدی نژاد در شرایطی انجام گرفت که خاتمی مواضع خود را یکی پس از دیگری به اقتدارگرایان تسلیم و جاده را برای آن‌ها هموار ساخته بود، حتا می‌توان گفت که روی کار آمدن احمدی نژاد به گونه‌ای برآمد کار حکومت خاتمی، نتیجه‌ی ناکارآمدی و ناکامی او و نتیجه‌ی سیاست و عقب نشینی و تسلیم او در برابر تعرض‌ها و تجاوزات اقتدارگرایان علیه جنبش‌های آزادی خواهانه، بستن مطبوعات وخفه کردن صداها بود.\nسیاستی که از یک سو در حرف با پند و اندرز نیروهای مافوق قانون را به «رعایت قانون» فرامی‌خواند و از سوی دیگر در عمل برای «لطمه نخوردن به نظام»، در جلوگیری از گسترش جنبش‌های اجتماعی و اعتراضی با اقتدارگرایان در سرکوب آن‌ها با اقتدارگرایان حاکم همراه می‌شد و میدان را به آن‌ها می‌سپرد. پی آمد این سیاست‌ها و رفتارها از دست رفتن فرصت‌های تاریخی متعدد، عقب نشینی پی در پی اصلاح طلبان، خاموش کردن صداهای انتقاد و اعتراض و مخالفت، تعطیل مطبوعات و بسته شدن فضایی بود که با خرداد ۷۶ گشوده شده بود. حضور پر شور مردم در صحنه‌ی سیاسی و شکوفایی جنبش زنان، دانشجویان، جوانان و روشنفکران جای خود را به فروکش این امواج آزادی خواهی، به سرخوردگی و نومیدی و انفعال داده و سنگرهای مقاومت یکی پس از دیگری برچیده شدند و میدان به تمامیت خواهان خشونت‌گرا سپرده شد. پس از مشاهده‌ی نتایج وعده‌های خاتمی بخشی از مردم نومید ا ز اصلاحات و اصلاح طلبان به انفعال افتادند و بخشی دیگر از لایه‌های محروم جامعه که بیش از دیگران قربانی تورم، بیکاری و فساد گسترده بودند و مشکلات اقتصادی و تامین معیشت آن‌ها را از پا در اورده بود و در عملکرد رئیس جمهور اصلاح طلب روزنه‌ای برای رهایی از این مشکلات نیافته بودند، به امید معجزه‌های دیگر، طعمه‌ی جادوگر دیگری شدند که به آن‌ها وعده‌ی آوردن پول نفت بر سفره‌شان را می‌داد.\nنمی‌توان نادیده گرفت که ناکامی و ناتوانی خاتمی و حکومت اصلاحات تنها در عرصه‌ی سیاسی و وعده‌های «آزادی»، «قانون گرایی» و استقرار «جامعه مدنی» نبود. آمارهای رسمی دوران ریاست جمهوری او در عین حال حاکی از نابسامانی‌های اقتصادی ، گسترش بیکاری، افزایش مشکلات زندگی و معیشت اقشار پایین جامعه، توسعه‌ی ناامنی، فحشا و اعتیاد است. طی این دوران برغم وعده‌های اشتغال‌زایی، آمارها گزارش‌گر افزایش بیکاری و گسترش بیش از پیش فقر بوده است. در این دوران در سیاست‌ها و برنامه‌های اقتصادی هیچ تغییر جدی و موثر صورت نگرفت. «ساختار اقتصادی، ساختار اداری و مدیریتی کشور» طبق اعتراف خاتمی کماکان بیمار بود. شبکه مافیای حاکم اهرم‌های قدرت اقتصادی را همچنان در دست داشت. بخش عمده‌ی اقتصاد کشور، خارج از سیاست گذاری و تصمیم‌گیری دولت، در اختیار نهادهایی بود که بدون هیچگونه کنترل و بدون پاسخگویی به دولت و نهادهای نظارتی و بدون پرداخت مالیات عمل می¬کردند.\nدر دوران ریاست جمهوری خاتمی اقتدارگرایان مواضع خود را در تمامی عرصه‌ها بیش از پیش تحکیم کردند و هر روز بیشتر نشان می‌دادند که « دولت واقعی» آن‌ها هستند. این واقعیت که احمدی نژاد در «انتخاباتی» رئیس جمهور شد که مسئولیت قانونی و برگزاری آن در اختیار خاتمی و وزارت کشور او قرار داشت و حامیان احمدی نژاد و کسانی که مصمم بودند او را به ریاست جمهوری برگزینند، توانستند تقلب‌ها را بدون مانع و مشکل جدی سازمان دهند، خود گویای اقتدار آن‌ها و ناتوانی و بی اختیاری رئیس جمهور، در دوران «انتخابات» و پیش از «انتخابات» است. طرفه این که با وجود انکارناپذیری تقلب‌ها و دستکاری‌ها و شواهد مستند در این زمینه، با وجود اعتراض شدید کسانی چون کروبی نسبت به این تقلبات و اعتراض‌های هاشمی رفسنجانی که از «انتخابات» به دلیل نبودن مرجع رسیدگی «به خدا شکایت برد»! آقای خاتمی وظیفه خود را در آن می‌دید که از «سلامت انتخابات» سخن بگوید.\nبرای کسانی که به کارنامه گفتار و کردار خاتمی در دوران ٨ ساله‌ی ریاست جمهوری توجه داشته‌اند، این سخنان در روزهای پایان کار، در دفاع از «حیثیت و مصالح نظام» و «انتخابات» آن، به هیچ وجه غیرعادی و غیر منتظره نیست. برای آقای خاتمی دغدغه اصلی همواره این بوده است که به «نظام لطمه وارد نشود». او به حدی در این زمینه حساسیت داشت و نگران بود که وقتی شماری از فعالان سیای منجمله کسانی از وابستگان به او به منظور کاهش قدرت مطلقه‌ی «رهبر» از ضرورت تغییراتی در قانون اساسی سخن به میان آوردند؛ سخن گفتن از تغییر در قانون اساسی را «خیانت» نامید. طبیعی است دفاع از این نظام می بایستی با دفاع از همه‌ی نهادها از جمله نهادهای سرکوب و خیانت همراه باشد. به همین جهت در گزارش به مردم به مناسبت هفته‌ی دولت «دستگاه اطلاعاتی» نظام را که عامل جنایت‌های بی شمار و ابزار پیگرد و شکنجه و قتل آزادی خواهان بوده است و سالیان دراز جنایتکارانی چون علی فلاحیان و سعید امامی‌در راس آن قرار داشته‌اند، «دستگاهی خادم، مومن و در خدمت انقلاب» می‌خواند که «بینشی دوستانه و منطقی بر آن حاکم است.»! باز در رابطه با همین دفاع از «نظام و حیثیت و مصالح» آن است که رئیس جمهور «مدافع» حقوق و آزادی و منزلت انسان، از اسدالله لاجوردی جنایتکار و شکنجه‌گر درنده خو به عنوان «یکی از سربازان سخت‌کوش انقلاب و خدمتگزاران مردم» نام می‌برد و طی بیانیه‌ای این جنایتکار علیه بشریت و عامل کشتار آزادیخواهان را «شهید سرفراز» می‌داند و مرگ او را «به مردم بزرگوار ایران تسلیت» می‌گوید. در دفاع از نظام و تلاش برای بزک کردن چهره‌ی «رهبر» و تبرئه‌ی او، هنگام اشاره به قتل‌های سیاسی، قتل‌های زنجیره‌ای می‌گوید «این حادثه واقعاً تکان دهنده بود، هم برای من وهم برای رهبری »!!\nاین تکاپو برای دفاع از نظام و ارائه تصویری دروغین از آن به ویژه در حوزه‌ی مناسبات با خارج چشمگیر است. آقای خاتمی در این عرصه تنها در پی کسب اعتبار برای جمهوری اسلامی بود. وظیفه‌ی او در سفرهای خارج قبل از هر چیز دگرگون نشان دادن چهره‌ی جمهوری اسلامی و تبلیغ برای آن بود. خود او با مباهات به فعالیت در این بخش آن را یکی از زمینه‌های موفقیت خویش می‌شمرد و در مصاحبه با نمایندگان تلویزیون و خبرگزاری ایرنا و ایسنا در ٣۱ مرداد ۷۹ می‌گوید: یکی از موارد کامروایی و موفقیت دولت در عرصه‌ی بین المللی بوده است. من از این جا شروع بکنم که افکار عمومی‌در دنیای امروز بسیار مهم است... از جمله کارهایی که شد در ظرف ده بیست سال [گذشته] شدیداً افکار عمومی در غرب را نسبت به جمهوری اسلامی بدبین بکنند، به عنوان کشور خشن، کشوری که حمایت می‌کند از تروریسم، کشوری که حقوق بشر را رعایت نمی‌کند... یکی از مسایل مهمی که در این سه چهارسال رخ داد ایجاد رخنه به نفع ملت ایران و به زیان این سیادت ۱۰-۱۵ سال گذشته است، البته نمی‌گویم که افکار عمومی عوض شد اما افکار عمومی لااقل بخش‌های قابل توجه‌اش دچار تردید شد. در صحت تبلیغاتی که علیه جمهوری اسلامی ایران می‌شود... با کمترین هزینه بیشترین دستاورد را ما در عرصه‌ی جهانی پیدا کردیم... امروز جمهوری اسلامی ایران حداقل در بخش قابل توجهی از افکار عمومی دیگر یک کشور صادر کننده‌ی ترور نیست که البته اصل‌اش هم دروغ بود.»!!\nآقای خاتمی دستاورد بزرگ خود را در صحنه‌ی بین المللی این می‌داند که سیاست و تبلیغاتی را که گویا به دروغ جمهوری اسلامی را حامی و صادر کننده ی تروریسم و نقض کننده‌ی حق بشر می‌دانستند، خنثا کرده است. در مصاحبه‌ی بالا می‌گوید «چهره‌ی سیاهی» که از جمهوری اسلامی ساخته شده است، محصول تبلیغات کشورهای غربی است و «اصلاً وجود ندارد». البته آقای خاتمی به عبث در این تصور است که با قلب حقایق که کشتارهای پس از خرداد ۱٣۶۰، جنایت‌های هولناک شهریور ۶۷ و قتل عام چند هزار از زندانی سیاسی در فاصله‌ی چند هفته، جریان کار دادگاه میکونوس و آشکار شدن نقش رهبران جمهوری اسلامی در ترورهای داخل و خارج از کشور نمونه‌های غیر قابل انکار آن است، می‌تواند داوری افکار عمومی را نسبت به جمهوری اسلامی تغییر دهد. داوری افکارعمومی نه ساخته دولت‌های غربی، بلکه نتیجه‌ی اعمال و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی و خشونت‌های مستمر آن است که شواهد و اسناد، مدارک و واقعیت‌ها گواه انکار ناپذیر آن ست. معرفی چهره‌ی واقعی جمهوری اسلامی نه با تلیغات کشورهای غربی، بلکه با تلاش پی گیر آزادی خواهان ایرانی در خارج از کشور و گزارش‌های متوالی سازمان‌های حقوق بشر، عفو بین الملی... انجام گرفته است و تا زمانی که این نظام وجود دارد، داوری افکار عمومی نسبت به آن، با تلاش‌های کسانی چون خاتمی تغییر نمی‌یابد.\nطرفه این که آقای خاتمی که خود بارها از فشار اقتدارگرایان شکوه داشته است و بارها از ناتوانی و بی اختیاری رئیس جمهوری سخن گفته و طبق اظهارات او گروه‌های فشار یا به عبارت درست‌تر گروه‌های قدرتمند حاکم «هر ۹ روز یک بحران» برایش ساخته‌اند، در خارج از کشور همه چیز را فراموش می‌کند و دغدغه او فقط دفاع از نظام است. او در نیویورک در مصاحبه با خبرنگاران در دفاع از قوه‌ی قضاییه‌ای که همکاران او نیز از تعرض آن در امان نماندند و حسینیان یکی از قاضیان آن، به درستی می‌گوید: «ما هم آدمکش بودیم»، و مسئولان آن خود را فرمانبردار «رهبر» می‌دانند، از استقلال و بی‌طرفی این دستگاه سخن می‌راند و حتا آن را با سویس مقایسه می‌کند!! و در برابر این پرسش یک خبرنگار که «در غرب گفته می‌شود در ایران دو دولت وجود دارد، دولتی که شما رئیس آن هستید و دولتی که مقام رهبری بر آن تسلط دارد» پاسخ می‌دهد: در ایران دو دولت وجود ندارد. جایگاه رهبر و رییس جمهور کاملاً مشخص است... در کشورهایی مانند ما یا شما گروه‌هایی به نام گروه‌های فشار وجود دارند که تلاش می‌کنند مشکلاتی به وجود آورند... اما ما مصمم هستیم که به لطف خداوند با دولتک‌های موجود در درون دولت رسمی و قانونی برخورد کنیم.\nبنا بر این گفته‌ها گروه‌های فشار پدیداری عادی است که هم در ایران و هم در کشورهای غربی وجود دارد! در حالی که مردم ایران و جهان می‌دانند که در جمهوری اسلامی این گروه‌ها و دولتک‌ها قادرند برخلاف خواست و میل رییس جمهور و دولت رسمی و قانونی وزیر کشور را برکنار نماید، معاون رئیس جمهور را برغم برخورداری کامل از حمایت رئیس «دولت رسمی و قانونی» به حبس محکوم کند و به زندان افکند، مشاور رئیس «دولت رسمی را ترور کند و از مجازات عاملان اصلی ترور جلوگیری بعمل آورد، وزیر ارشاد «دولت رسمی و قانونی» را وادار به استعفا نماید و بسیاری از یاران و همکاران رییس «دولت رسمی و قانونی» را بدون جرم و اتهام قابل توجیه به زندانبانان بسپارد. دولتک در حقیقت دولت رسمی و قانونی و «دولت واقعی» همان شبکه‌ی مافیایی است که ابزارهای اصلی قدرت را در دست دارد و آقای خاتمی به خاطر حفظ نظام، وظیفه خود را توجیه جنایت‌های آن قرار داده است.\nآن چه در بالا آمد نگاهی گذرا به دوران ریاست جمهوری خاتمی و گوشه ای از اعمال و کردار او در این سال‌هاست. با توجه به این کارنامه، در واقع به میدان آمدن مجدد وی شگفت انگیز است. او با کدام پشتوانه، با کدام امید و کدام ارزیابی به میدان آمده است؟\nآن چه مسلم است در شرایط کنونی، در شرایطی که جمهوری اسلامی با مشکلات بزرگ داخلی و فشار و انفراد در جامعه‌ی جهانی روبروست، آقای خاتمی برای نجات نظام از این اوضاع تهدید آمیز، برای جلوگیری از انفجار‌های احتمالی داخلی، کاهش بحران در روابط خارجی و خارج ساختن جمهوری سالامی از انزوا و کسب اعتبار برای آن به میدان آمده است. نخستین گام نیز گرمی بخشیدن به «انتخابات» و «رقابت انتخاباتی»، مشروعیت دادن به نظام از طریق نمایش انتخابات و آوردن مردم به پای صندوق‌هاست. البته ممکن است بخشی از مردم که خود را زندانی مدار بد و بدتر می‌پندارند، برای رای دادن به خاتمی یا نامزد دیگری از اصلاح طلبان به پای صندوق‌های رای بیایند، اما بی تردید این تصور که بتوان خرداد یا چیزی نزدیک به آن را تکرار کرد، تصوری باطل است. تجربه ٨ سال ریاست جمهوری و سرنوشت پروژه‌ی اصلاحات در محدوده‌ی این نظام، هم خاتمی را با تمامی اندیشه‌ها، ضعف‌ها، ناتوانی‌ها، دوگانگی و دورویی‌ها و دغدغه‌ی اصلی‌اش برای حفظ نظام به حد کافی شناساند و هم سراب اصلاحات در رژیم ولایت فقیه را به روشنی نشان داد.\nدوم خرداد نتیجه‌ی وجود پیش شرط‌ها و وضعیت تاریخی معینی بود. انتظار تکرار دوم خرداد بدون آن پیش شرط‌ها و وضعیت، آن هم پس از تجربه‌ای آن چنانی، انتظاری واهی و عبث است. آن‌هایی که پس از این تجربه و این همه آزمون‌ها به این «امامزاده» پناه می‌آورند، درماندگانی هستند که استیصال و درماندگی خود را به نمایش می‌گذارند. آقای خاتمی در کارزار تبلیغاتی مقابله با گروه‌های رقیب به ویژه بر وفاداری به «امام» و «خط امام» تاکید دارد و افتخار می‌کند که به «اندیشه‌های امام وفادار است» و می‌گوید: «در برابر انحراف از خط امام محکم ایستاده‌ایم». روشن است که امروز این سلاح کهنه دیگر کارآیی ندارد. این سخنان اگر بتواند در بخش‌هایی از طرفداران گروه‌های رقیب مخاطبانی بیاید، در تاثیر گذاری بر مردم نتایجی معکوس دارد. امروز اکثریت بزرگ مردم با آگاهی از رویدادهای گذشته و اسناد انتشار یافته، می‌دانند که جنایت و خشوت را در جمهوری اسلامی «امام» پایه ریزی کرده است. تعطیل مطبوعات، دستگیری، شکنجه و کشتار، اعدام جوانان و زنان آزادیخواه، خفه کردن صدای آزادی و ایجاد خفقان با فرمان او آغاز گردید. دستور قتل عام وحشیانه‌ی هزاران زندانی سیاسی را او صادر کرد. بنابراین، وفاداران به امام و اندیشه‌ی امام طبعاً نمی‌توانند مدافع آزادی و حقوق و منزلت انسان باشند و ادعاهایی از این گونه چیزی جز فریبکاری نیست و خاتمی نمی‌تواند با پرچم «وفاداری به امام» و ادعای دفاع از آزادی و حقوق مردم، آن‌ها را آن گونه که تصور می‌کند به پای صندوق‌های رای بکشاند. این بار ریاست جمهوری خاتمی بر خلاف خرداد ۷۶ نه با رای مردم، که با خواست «رهبر» و حاکمان نظام می‌تواند متحقق شود. حاکمیت جمهوری اسلامی چنانچه سرانجام به این ارزیابی برسد که با احمدی نژادها و ادامه‌ی سیاست تا کنونی ممکن است کنترل اوضاع را در دست بدهد، چه بسا به خاتمی به عنوان مهره‌ای مناسب برای نجات نظام و خروج از تنگناهای موجود روی آورد و ریاست جمهوری را به او واگذار نماید.\nانتخابات و مردم خواهان آزادی و رشد\nانتخابات تجلی اعمال اراده و حاکمیت مردم و یک وسیله‌ی مهم دخالت‌گری و مشارکت آن‌ها در زندگی سیاسی و اجتماعی است. در حالی که در جمهوری اسلامی:\nحق حاکمیت مردم طبق قانون اساسی از آن‌ها سلب شده است. طبق اصل دوم قانون اساسی «حاکمیت متعلق به خداست» و نظام بر «وحی الهی و امامت» مبتنی است و این «امامت» بنا بر اصل پنجم قانون اساسی بر «عهده‌ی رهبری» است. «رهبری طبق اصل ۱۱۰، وظیفه و اختیار تعیین سیاست‌های کلی نظام، فرماندهی کل قوا، عزل و نصب فرمانده‌هان عالی نیروهای نظامی، انتظامی، فرمانده‌ی سپاه و پاسداران... را به عهده دارد و قوای سه گانه‌ی کشور طبق اصل ۵۷ زیر نظر اوست.\nدر این نظام «انتخابات و مشارکت مردم در حیات جامعه پدیده‌ای صوری است. «انتخابات» طبق اصل ۹۹ زیر نظر شورای نگهبانِ برگزیده‌ی «رهبر» است. شورای نگهبان می‌تواند به استناد «حق نظارت»، صلاحیت نامزدها را بدون ارایه‌ی دلیل و مدرک و بدون نیاز به توضیح رد کند. به عبارت دیگر این نهاد انتصابی سدی غیر قابل عبور در برابر منتقدان و مخالفان و راه یافتن آنان به نهادهای ظاهراً انتخابی است. رییس جمهور بدون موافقت رهبری قادر به انجام کاری نیست و مصوبات مجلس طبق اصل ۹٣ و ۹۴ بدون موافقت شورای نگهبان فاقد اعتبار قانونی است.\n۲- انتخابات مستلزم وجود پیش شرط‌هایی است که بدون آن‌ها تجلی اراده‌ی مردم ممکن نمی‌گردد. نخستین شرط انتخابات، وجود آزادی و فضای دمکراتیک، وجود احزاب، سازمان‌ها و مطبوعات مستقل است. انتخابات بدون وجود این پیش شرط‌ها معنا ندارد و نمایشی بیش نیست.\n٣- در این نظام که نیروی تصمیم گیرنده و تعیین کننده «رهبر» و نهادهای انتصابی‌اند، کسانی که به «نهاد انتخابی» راه می‌یابند، نمی‌توانند از خواست و اراده‌ی «رهبری» تخطی کنند. تجربه‌ی ٨ سال «دولت اصلاحات» و ۴ سال مجلس ششم نشان داد که حاکمیت هیچگونه استقلال عمل «نهادهای انتخابی» را برنمی‌تاید. مجلس ششم هنگامی که بر آن شد قانونی مغایر با خواست «رهبری» و اقتدارگرایان تصویب کند، حق قانون گذاری با حکم «حکومتیِ رهبر» از آن سلب شد.\nبنابراین، در چنین نظامی که حق انتخاب کردن و انتخاب شدن به طور قانونی» از مردم گرفته شده است، شرکت در «انتخابات» به معنای صرف نظر کردن از حق طبیعیِ خود به عنوان انسان و به معنای سلطه پذیری و مطیع نظام خودکامه شدن است.\nشرکت در انتخابات فقط می‌تواند به نظام مشروعیت بخشد و به تداوم آن کمک کند. حاکمیت جمهوری اسلامی نیز با توجه به همین امر، همواره کوشیده است از «انتخابات» و از در صد بالای شرکت کننده (از جمله با تقلب و دست کاری در آمار و ارقام) به مثابه وسیله‌ای جهت نشان دادن مشروعیت خود بهره برداری کند. شرکت در انتخابات چیزی جز کمک به تأمین این نیاز حاکمان نیست.\nتحریم «انتخابات» بازتاب آگاهی به این واقعیت‌ها و گامی است در راستای مبارزه با نظام و تضعیف آن. به جای رفتن به پای صندوق‌های رأی و قبول تحقیر و سلطه پذیری و کمک ناخواسته به نظام، باید با خودداری از رفتن به حوزه‌های رأی، «انتخابات» را به امکانی برای بیان ایستادگی بر حق طبیعی و انسانی خود و مخالفت با نظام خودکامه تبدیل کرد.


مدرس دانشگاه و حوزه:تبلیغات غرب علیه فرزند آوری باید جدی گرفته شود - زنان خبر\nمدرس دانشگاه و حوزه:تبلیغات غرب علیه فرزند آوری باید جدی گرفته شود\nخطر کاهش رشد جمعیت بخصوص جمعیت جوان در کشور باید جدی گرفته شود که در این راستا شاهد نسخه‌های غربی برای عدم فرزندآوری در خانواده‌ها هستیم.\nشناسهٔ خبر: 54612 - ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ در ۳:۰۳ ب٫ظ\nبه گزارش زنان خبر، طیبه سادات فاطمی مدرس دانشگاه و حوزه به مناسبت روز ملی جمعیت در گفت‌وگو با خبرنگار\nزنان خبرگفت: بررسی‌های زیادی در خصوص مسائل جمعیت شناسی و روند کاهش رشد جمعیت در ایران خصوصا در دهه اخیر انجام شده است.\nوی افزود: یکی از معضلاتی که گریبان‌گیر خانوادههای ایرانی شده است عدم تمایل فرزند آوری بانوان است، متاسفانه آنان گرایشی به تولد فرزند بیش از یک یا دوتا ندارند.\nفاطمی فرزند را یکی از نعمتهای الهی برای والدین دانست و اذعان داشت: فرزندان یکی از نعمتها و برکتهای الهی برای والدین هستند، برخی از مادران عنوان می‌کنند که حوصله بچه داری، توان، شرایط نگهداری و… ندارند، در قرآن خداوند وعده روزی فرزندان را داده است.\nوی خاطرنشان کرد: عده‌ای مخالف فرزند آوری در کشور هستند که با صحبت‌هایی همچون عدم امکانات، از بین رفتن رفاه مادران، تغذیه، تحصیل و ایجاد ترس از آینده کودکان، والدین را نسبت به فرزند آوری دلسرد می‌کنند.\nمدرس دانشگاه و حوزه با اشاره به سیاست‌های فرزند آوری در دهه ۷۰ گفت: در دهه ۷۰ موضوع فرزند کمتر، زندگی بهتر با توجه به جمعیت آن زمان مطرح شد، در آن موقع برخی از مدارس ۳ شیفت بودند و امکانات نسبت به جمعیت کم بود.\nوی ادامه داد: اکنون با توجه به جمعیت کشور باید فرهنگ تولد فرزندان بیشتر در خانوادهها نهادینه شود تا جمعیت کشور با کهنسالی مواجه نشود.\nفاطمی در مورد آسیب‌های جمعیت کهنسال مطرح کرد: اگر جمعیت ایران رو به کهنسالی رود آسیبهایی همچون وابستگی به بیگانگان خواهیم داشت، با توجه به تاکید مقام معظم رهبری نباید چهره‌ی جوانی که امروز جامعه‌ی ایرانی دارد، از او گرفته شود.\nوی یادآور شد: متاسفانه در بین برخی بانوان فرزند بیشتر از دو تا را نوعی بی‌کلاسی میدانند، جنگ نرم دشمن حتی در این زمینه علیه خانواده و کشور برنامه‌ریزی کرده است که باید با بصیرت افکار پلید آنان را خنثی کنیم.\nمدرس دانشگاه و حوزه فرزند را باعث پیشرفت والدین دانست و افزود: نسخه‌های غلط غربی برای خانواده ایرانی این است که فرزند را مانع پیشرفت والدین می‌دانند، باید بدانیم که فرزند هیچ مانعی برای فعالیت‌های اجتماعی، اشتغال، فعالیت‌های فرهنگی، علمی، اقتصادی و… نخواهد شد بلکه فرزندان عامل موفقیت و تلاش خانواده برای زندگی بهتر\nفاطمی یادآور شد: دولت باید همزمان با تشویق خانواده‌ها برای فرزند آوری بیشتر امکانات رفاهی بهتر و مطلوب‌تری برای خانواده‌ها و کودکان را در سطح جامعه ایجاد کند.\nوی در مورد بانوان شاغل اظهار کرد: ایجاد مهد کودک در محل کار و مرخصی‌های زایمان برای مادران شاغل می‌تواند بسیاری از مشکلات آنان را رفع کند.\nمدرس دانشگاه و حوزه با اشاره به تبلیغات غرب گفت: تبلیغاتی که غرب علیه فرزند آوری بخصوص بر افکار بانوان دارد باید جدی گرفته شود و علاوه بر خنثی کردن اهداف آنان بهتر است با آگاه سازی خانواده‌ها در راستای حمایتهای تشویقی گام برداریم.\nوی در ادامه تصریح کرد: جمعیت یک کشور یعنی قدرت آن کشور، هرچه قدر جمعیت بخصوص آمار جوانان در کشور کمتر باشد ضعیف خواهد شد و نیازمند به بیگانگان خواهد بود.\nفاطمی خطاب به همه خانواده‌های ایرانی گفت: نگذارید که کشورمان با نسخه‌های غربی نابود شود؛ برای تقویت کشور تلاش کنیم و جمعیت جوان را افزایش دهیم، نسبت به سیاستهای غربی که در کشور ایجاد شده آگاه باشیم و مقابل آنها بایستیم.\nآمار جوانافکار بانوانجمعیتجمعیت شناسیجمعیت کهنسالخانواده ایرانیزندگی بهترفرزند آوریقرآنکاهش رشد جمعیت در ایراننسخه‌های غربی


به گزارش «شیعه نیوز»، بعد از آن که «فریزر آنینگ» سناتور استرالیا طی سخنانی مسلمانان را مجرمان اصلی حادثه تروریستی نیوزیلند معرفی کرد، در جریان مصاحبه خبری خود از سوی یک جوان در حلقه خبرنگاران با تخم مرغ مورد حمله قرار گرفت.\n«فریزر آنینگ» بعد از آن که در جریان مصاحبه خبری خود در ملبورن مورد اصابت تخم مرغ توسط یکی از خبرنگاران حار قرار گرفت واکنشی خشونت آمیز نشان داد و به شدت با ضارب برخورد فیزیکی کرد .\nاین واکنش سناتور مورد انتقاد شدید اصحاب رسانه استرالیا قرار گرفت.\nسناتور استرالیایی که پیش از این به دنبال حادثه تروریستی نیوزیلند مسلمانان را محکوم کرده و آنها را عامل اصلی بروز چنین خشونت هایی دانسته بود ، در واکنش به حمله یک نوجوان با تخم مرغ به خود با مشت بر دهان او کوبیده است.\nدر پی این رفتار سناتور راست‌گرای استرالیا ، موجی از خشم میان مردم در شبکه‌های اجتماعی ایجاد شده و برخی کاربران خواستار کناره‌گیری این سناتور شدند.\n«پول بری» خبرنگار برجسته شبکه خبری ABC استرالیا در مطلبی نوشت، سیاستمدار استرالیایی به محض پاک کردن سر خود از تخم مرغ باید از پارلمان کشور استعفا دهد.\nبه دنبال حمله تروریستی یک فرد مهاجم به دو مسجد در نیوزلند، «فریزر آنینگ» سناتور استرالیایی عامل اصلی این حمله تروریستی را مسلمانان خواند و افراد مسلح را از دست داشتن در این حمله مبرا دانست.\nدر جریان تیراندازی دیروز (جمعه) به دو مسجد در نیوزیلند 49 تن از شرکت کنندگان در نماز جمعه کشته و ده‌ها تن دیگر زخمی شدند.\n«جاسیندا آردرن»، نخست وزیر نیوزیلند این تیراندازی را یکی از تاریک‌ترین روزهای این کشور توصیف کرده و گفت، این رویدادها در شهر کرایستچرچ نمایانگر یک اقدام به خشونت غیر قابل منتظره و غیرعادی است.\n«مایک بوش»، فرمانده پلیس نیوزیلند تاکنون بدون اعلام رقم نهایی کشته شدگان و مجروحان حمله به مسجد نور و مسجد لینوود، از بازداشت چهار مظنون خبر داد.\nبرچسب ها: فریزر آنینگ نیوزلند اسلام ستیزی شیعه نیوز


کبد یکی از اندام‌های بزرگ سمت راست شکم است که حدود ۱٫۳۶ کیلوگرم وزن دارد. مهم‌ترین وظیفه این عضو، پالایه کردن خونی است که از دستگاه گوارش وارد آن می‌شود و قرار است در سراسر بدن جریان یابد. تمام مواد سمی و مضر خون در این عضو جدا می‌شوند. کبد با تولید صفرا، چربی غذا را تجزیه کرده و آن را تبدیل به انرژی می‌کند. ذخیره قند بدن نیز به عهده این عضو حیاتی بدن است.\nتولید و سنتز عناصر مهم پلاسمای خون و ذخیره برخی از مواد مغذی ازجمله ویتامین ها و آهن نیز به عهده کبد است. سم زدایی، تنظیم هورمون، سنتز پروتئین، هضم غذا و تجزیه سلول های قرمز خون نیز از مهم‌ترین وظایف آن به شمار می آیند.\n– بیماری‌های کبد در دوران بارداری\n– هموکروماتوز (تجمع آهن در بدن)\n– انسداد مجرای صفراوی\n– بیماری کیستیک کبد\n– هپاتیت نوزادان\nبرخی از بیماری‌های این عضو ژنتیکی هستند و برخی دیگر توسط ویروس یا سموم (مانند دارو یا الکل) بوجود می آیند. افرادی که در معرض خون یا ترشحات بیماران امراض ویروسی کبدی قرار دارند و بیماران دیابتی و مبتلا به تری گلیسیرید بالا و افراد چاق، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری‌های کبد قرار دارند. استفاده از سرنگ مشترک، خالکوبی غیربهداشتی و رابطه جنسی محافظت نشده نیز می تواند منجر به بیماری‌های کبد شود.\nزرد شدن پوست و چشم، شکم درد مزمن، تورم شکم، خارش مداوم پوست، ادرار تیره، مدفوع کم رنگ یا خونی، خستگی، تهوع، کبود شدن پوست و از دست دادن اشتها، مهم‌ترین علایم بیماری‌های کبد هستند.\nمایل به مطالعه این مطلب نیز هستید؟\nکبد چرب الکلی به دلیل مصرف الکل بوجود می آید و چاقی، رژیم غذایی نامناسب، دلایل ژنتیکی و هپاتیت، زمینه را برای کبد چرب غیر الکلی فراهم می کنند. کاهش وزن، زردی و خستگی مزمن، از مهم‌ترین علایم کبد چرب هستند. دیابت، اضافه وزن، کلسترول و تری گلیسیرید بالا، احتمال این عارضه را افزایش می دهند.\nزرد شدن پوست و چشم یکی از علائم بیماریهای این عضو حیاتی است.\nبزرگ شدن کبد (هپاتومگالی) عارضه ای است که به تنهایی بیماری محسوب نمی‌شوند ولی می تواند نشانه‌ای از یک بیماری جدی مانند مشکل کبد یا نارسایی قلب باشد. معمولا نشانه‌ای ندارد و توسط سی تی اسکن و ام آر آی تشخیص داده می‌شود. پزشکان برای حل این مشکل، بیماری‌های پس زمینه ای را درمان می کنند.\nمعمولا در سمت راست بالای شکم و درست زیر دنده ها احساس می‌شود و می تواند منجر به درد پشت شود. درد کبد معمولا با درد کلیه یا شکم اشتباه گرفته می‌شود و به محض مشاهده مراجعه به پزشک الزامی است.\nنارسایی کبد یک شرایط اضطراری پزشکی است که می تواند با تهوع، کاهش اشتها، خستگی، اسهال، یرقان و خونریزی همراه باشد. کما و سردرگمی ذهنی، از دیگر عوارض آن است. نارسایی کبد معمولا به دنبال بیماری‌هایی نظیر هپاتیت و سیروز و مصرف بیش از اندازه برخی دارو ها و اعتیاد به الکل بوجود می آید و تنها راه درمان آن، پیوند این عضو است.\n– بزرگ‌ترین ارگان داخلی بدن است.\n– بیش از ۵۰۰ عملکرد حیاتی بدن، ازجمله مبارزه با انواع ویروس و عفونت به عهده این عضو است.\n– با تولید پروتئین و هورمون در سراسر بدن، نقش مهمی را در حفظ سطح نرمال قند خون ایفا می‌کند.\n– تنها عضوی است که می تواند خود را بازسازی (ترمیم) کند؛ به همین دلیل است که افراد می توانند بخشی از کبد خود را اهدا کنند.\n– حدود ۱۰ درصد از جریان خون را مصرف می‌کند و در هر دقیقه حدود دو لیتر خون پمپاژ می‌کند.\nانواع سبزیجات، گریپ فروت، گردو، لیمو، آووکادو، چای سبز، سیر، چغندر، سبزیجات با برگ های سبز پررنگ و زردچوبه مهم‌ترین غذاهایی هستند که کبد را سالم نگه می دارند.\nاستفاده از غذاهای آماده و حاضری، الکل و سیگار، روغن و غذاهای سرخ کرده و عدم تحرک، مهم‌ترین دلایل آسیب به کبد هستند.\nلینک کوتاه: https://mankan.me/CuDeY


ترجمان - هرگز کاری نکرده‌ام که دوستش نداشته باشم - نسخه قابل چاپ\nیک عمر در جست‌وجوی عدالت\nهرگز کاری نکرده‌ام که دوستش نداشته باشم\nآمارتیا سن در ۸۷ سالگی از مسیر پرپیچ و‌خم زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش می‌گوید\nHarvard Gasette , 19 ارديبهشت 1401 ساعت 8:26\nمولف : آمارتیا سن\nمترجم : نسیم حسینی\nآمارتیا سن، استاد اقتصاد و فلسفۀ هاروارد، عالی‌ترین نشان‌های افتخار سراسر جهان را کسب کرده و بیش از صد مدرک افتخاری از مؤسساتی در هر پنج قاره دریافت کرده است. با‌این‌حال، او در ۸۷ سالگی هیچ میل ندارد به همین افتخارات درخشان بسنده کند. و علاوه‌بر اینکه هر ترم یک درس را تدریس می‌کند هنوز هم منتقدی تند وتیز است. کتاب وطن در جهان، زندگی‌نامۀ خودنوشت سن، به‌تازگی منتشر شده است. هاروارد گزت به همین بهانه با او دربارۀ مسیر پر پیچ و خم زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش گفت‌و‌گو کرده است.\nگفت‌و‌گویی با آمارتیا سن، هاروارد گزت— آمارتیا سن در خاندانی متولد شد که نسل‌اندرنسل از روشنفکران و معلمان هندو بودند. همین او را از مزیت‌ها و آزادی‌هایی برخوردار کرد که، در هندوستانِ به‌شدت طبقاتیِ واپسین روزهای امپراتوری بریتانیا در دهۀ ۱۹۳۰، فقط عدۀ اندکی از آن بهره‌مند بودند.\nمعلمی در خون او بود، و از کودکی تحت‌تأثیر نابرابری‌های اقتصادی تلخی بود که در پیرامون خودش و تحت حکومت راج بریتانیا شاهد بود. شناخت و درک او از علل بی‌عدالتی، مانند فقر و تبعیض جنسیتی، و اثراتی که بر زندگی افراد می‌گذارد، در تمام عمر، راهنمای فکریِ این اقتصاددان سیاسی، فیلسوف اخلاق و نظریه‌پرداز اجتماعی بوده است.\nبسیاری از اقتصاددانان تمرکز خود را بر توضیح و پیش‌بینی رخدادهای جهان می‌گذارند، ولی سن، که در تلاقیگاه اقتصاد و فلسفه چهرۀ مهمی به شمار می‌رود، توجه خود را بر این معطوف کرد که واقعیت چه باید باشد و چرا ما آن‌طور که باید باشیم نیستیم.\nاریک اس. ماسکین، استاد اقتصاد و ریاضیات [هاروارد]، می‌گوید «از نظر من او بزرگ‌ترین چهرۀ زنده در حوزۀ اقتصاد دستوری است، اقتصادی که نمی‌پرسد ‘چه می‌بینیم؟’، بلکه می‌پرسد ‘چه باید بخواهیم؟’ و ‘اصلاً از کجا باید بفهمیم که چه باید بخواهیم؟’».\nپژوهش‌ها و اندیشه‌های سن، طی ۶۵ سالی که از کارش می‌گذرد، به حوزه‌های مختلفی سرک کشیده‌اند. او را یکی از بنیان‌گذاران نظریۀ انتخاب اجتماعیِ امروزی می‌دانند. او اثر برجسته‌اش با عنوان انتخاب جمعی و رفاه اجتماعی۱ را در سال ۱۹۷۰، در همین زمینه، به چاپ رساند. این کتاب در ادامۀ اندیشه‌های استاد فقید اقتصادِ دانشگاه هاروارد، یعنی کنِت اَرو، از اوایل دهۀ ۱۹۵۰ بود، اندیشه‌هایی که به نحوۀ ادغام بهروزی افراد مختلف و تبدیلشان به معیاری برای بهروزی اجتماعی می‌پرداختند. این کتاب توجه‌ها به کارِ اَرو را افزایش داده و ایده‌هایش را برپایۀ اثر او بسط می‌دهد.\nماسکین برندۀ جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۲۰۰۷ است. او از سال ۱۹۹۰ با آمارتیا سن، صاحب کرسیِ «توماس دابلیو. لمونت» و استاد اقتصاد و فلسفه، همکار بوده است و می‌گوید «حقیقتاً، آمارتیا بود که این رشته را به چیزی که اکنون هست بدل کرد».\nمقالۀ «ناممکنی آزادی پارتوییِ»۲سن، در سال ۱۹۷۰، تأثیر عمیقی بر فلسفه و اقتصاد داشت. سن، در این مقاله، به کشمکش ذاتی میان دو چیز اشاره کرده بود: آزادی فردی و اصلی که می‌گفت دادن رفاهِ بیشتر به مردم همواره امری مطلوب است.\nکار او بر روی قحطی و دیدگاه بدیعش مبنی بر اینکه اقتصاددانان، برای ارزیابی دقیق بهروزیِ مردم، باید اطلاعاتی فراتر از میزان درآمد را در نظر بگیرند به تفکرات حوزۀ اقتصاد توسعه و اقتصاد رفاه شکل تازه‌ای داد. این دیدگاه جدید «رویکرد قابلیت‌ها» نامیده شده و به این می‌پردازد که سیاست‌ها چه تأثیری بر فرصت‌های زندگی افراد می‌گذارند، و حوزه‌ای از اقتصاد است که در سال‌های اخیر رشد کرده است. به گفتۀ ماسکین، این حوزه «تا حد زیادی مبتنی بر ایده‌هایی است که آمارتیا سال‌ها پیش مطرح کرده است».\nسن در سال ۱۹۹۸ به پاسِ کار نظری، میدانی و اخلاقی‌اش در اقتصاد رفاه، و به پاسِ پژوهش‌هایش، جایزۀ علوم اقتصادیِ یادبود آلفرد نوبل را دریافت کرد، پژوهش‌هایی که فهم ما را از نظریۀ انتخاب اجتماعی، فقر و اندازه‌گیری رفاه ارتقا دادند.\nاو عالی‌ترین نشان‌های افتخار سراسر جهان، ازجمله نشان شوالیۀ فرانسه (۲۰۱۲) و بهارات راتنای هند (۱۹۹۹)، را کسب کرده و بیش از صد مدرک افتخاری از مؤسساتی در هر پنج قاره دریافت کرده است. آمارتیا سن دکتریِ افتخاری حقوق را از مدرسۀ حقوق هاروارد، در سال ۲۰۰۰، کسب کرده و عضو ارشد انجمن همکاران دانشگاهیِ هاروارد است.\nسن حالا در ۸۷سالگی با همسرش، اِما راث‌چایلد، استاد کرسیِ جِرِمی و جین نولز در رشتۀ تاریخ، در نزدیکی هاروارد زندگی می‌کند و هیچ میل ندارد به همین افتخارات درخشان بسنده کند. او علاوه‌بر اینکه هر ترم یک درس را، چه اقتصاد باشد چه تاریخ یا فلسفه، تدریس می‌کند هنوز هم منتقد تندوتیز سیاست‌های معاصر هند است. کتاب جدید سن، وطن در جهان: شرح حال۳، به‌تازگی به اتمام رسیده و آماده است که در ماه ژوئیه در انگلستان و، اندکی بعد، در ایالات‌متحده به چاپ برسد.\nهاروارد گزت: کمی از خانواده و زندگی‌تان در هندوستان در دهۀ ۱۹۳۰ بگویید.\nآمارتیا سن: من در خانواده‌ای با سوابق دانشگاهی به دنیا آمدم. پدرم استاد شیمی دانشگاه داکا بود، [شهری] که الان پایتخت بنگلادش است. مادرم چندین حرفه را با هم داشت. زمانی رقصندۀ خیلی موفقی بود، اما ویراستار مجله‌ای هم بود و نزدیک به سی سال در آن مجله به ویراستاری مشغول بود. پدرش استاد شهیر زبان سانسکریت در دانشگاه ویسوابهاراتی در شانتی‌نیکتان بود، شانتی‌نیکتان شهر کوچکی در ۱۰۰ مایلی کلکته است. بچه که بودم، مدت زیادی پیش پدربزرگ و مادربزرگم در شانتی‌نیکتان ماندم، زمانی‌که جنگ با ژاپن هنوز ادامه داشت. من از ۷ تا ۱۷سالگی آنجا درس خواندم.\nوالدینم به‌خصوص سختگیر نبودند، بلکه نسبتاً مترقی بودند. خودشان هم اهل خانواده‌ای بودند که از هر دو طرف پیشینۀ دانشگاهی داشتند. همه‌شان دانشگاه‌رفته بودند، و اگرچه شغلشان همیشه تدریس نبود و مشاغل دیگری داشتند -پدربزرگ پدرم وکیل و قاضی بود- فکر می‌کنم بسیار شیفتۀ محیط دانشگاهی بودند. پدرم دانشمند علوم طبیعی و شیمی‌دان بود، درحالی‌که اقوام مادری بیشتر به علوم انسانی علاقه داشتند.\nهاروارد گزت: چرا با پدربزرگ و مادربزرگتان زندگی می‌کردید، نه با والدینتان؟\nسن: به این خاطر با پدربزرگ و مادربزرگم بودم که آن موقع جنگ بین ژاپن و قوای متفقین هنوز ادامه داشت. ارتش ژاپن از سمت بِرمه به مناطق شرقی هند آمده بود. همین دلیلی شد که من در شهر بزرگی مثل کلکته یا داکا نباشم و، درعوض، در شهر دانشگاهی کوچکی بمانم که پدربزرگم در آنجا سانسکریت تدریس می‌کرد. بمب‌های ژاپنی روی شهری دانشگاهی فرود نمی‌آمدند، اما ممکن بود بر سر کلکته یا داکا نازل شوند. درحقیقت، داکا اصلاً بمباران نشد؛ کلکته چند باری بمباران شد، ولی واقعاً زیاد نبود.\nاز جوّ آن شهر دانشگاهی خوشم می‌آمد. خیلی خوشحال بودم که به مدرسه‌ای مترقی می‌روم. مدرسۀ مختلطی بود با تعداد پسران و دختران تقریباً مساوی. کتابخانه‌اش قفسه‌باز بود، برای همین مدام می‌توانستم قفسه‌ها را بالا و پایین کنم و کتاب‌ها را نگاه کنم. به همین خاطر بود که، به‌طرزی باورنکردنی، زمان زیادی را در کتابخانه‌ها می‌گذراندم. مدلی از زندگی بود که دقیقاً دلخواهم بود.\nهاروارد گزت: مدرسۀ ویسوابهاراتی به دستِ رمان‌نویس، شاعر، نمایشنامه‌نویس و فیلسوف برندۀ نوبل، رابیندرانات تاگور، تأسیس شده است، همکار پدربزرگ شما که دیدگاه بدبینانه‌ای به تحصیلات غربی داشت. برنامۀ درسی و رویکرد مدرسه نسبت به آموزش برای آن دوران چقدر نامتعارف بود؟\nسن: از جهات بسیاری نامتعارف بود، حتی از نظرِ مختلط‌بودن. درواقع، کالج من در کمبریج، کالج ترینیتی، اولین مؤسسۀ آموزشیِ تک‌جنسیتی‌ای بود که در آن درس خواندم. اما از خیلی جنبه‌های دیگر هم پیشرو بود، مثلاً از لحاظ آزادیِ انتخابی که دانش‌آموزان داشتند. مادرم، که مثل من به همین دانشگاه رفته بود، حین تحصیل در این دانشگاه، جودو و چیزهای دیگری یاد گرفته بود که دخترانِ آن دوره چندان به سراغشان نمی‌رفتند. مادرم به‌عنوان رقصنده هم روی صحنه رفته بود. خانواده‌های اصیلِ طبقۀ متوسط در هند معمولاً برای رفتن روی صحنه تردید داشتند، ولی مادر من این کار را کرد. او حرفۀ رقص را ادامه نداد، خیلی در آن حرفه موفق بود اما وقتی من بچه بودم آن را کنار گذاشت. خلاصه، مدرسۀ پیشرویی بود. ما امتحانات و نمرات رسمی نداشتیم. هروقت هم که امتحانی در کار بود، نمره‌اش به‌هیچ‌وجه برای کسی جدی نبود. هیچ فشاری برای درس‌خواندن رویمان نبود.\nشش‌ساله بودم که به مدرسه‌ای در داکا، پایتخت بنگلادش، رفتم، مدرسه‌ای مذهبی به نام سنت گرگوری که بسیار قانونمند و منضبط بود و سطح آموزشی بسیار بالایی داشت. کمی بیش از یک سال به آنجا رفتم. و قبل از آن، بین سنین سه تا شش، در شهر ماندالای در برمه بودم، چون پدرم برای سه سال، به‌عنوان استاد مدعو شیمی، به آنجا رفته بود.\nهاروارد گزت: بیرون از مدرسه، علایقتان به‌عنوان یک پسربچه چه بود؟\nسن: من خیلی اجتماعی بودم و بیشتر اوقات مشغول صحبت با دیگران بودم. در میان فعالیت‌های موردعلاقه‌ام، صحبت‌کردن با دیگران تقریباً در بالای فهرست قرار می‌گیرد. دوچرخه‌سوار بودم، آن هم از نوع افراطی‌اش. همه‌جا را با دوچرخه می‌رفتم. در خیلی از پژوهش‌هایی که انجام دادم، مجبور بودم مسافت درازی را با دوچرخه طی کنم. یکی از سفرهای پژوهشی‌ام، در سال ۱۹۷۰، دربارۀ گسترش قحطی در هندوستان بود. قطحـی بنگال در ۱۹۴۳ را بررسی کردم که حدود ۳ میلیون نفر در آن جان باخته بودند. مثل روز برایم روشن بود که دلیل این قحطی کمترشدنِ ذخایر مواد غذایی نسبت به گذشته نیست، چون مواد غذایی کم نشده بود. چیزی که با آن مواجه بودیم پیشرفت اقتصادیِ برآمده از جنگ بود، به نحوی که دستمزد عده‌ای افزایش یافته بود، اما دستمزد برخی ثابت مانده بود، و آن‌هایی که دستمزدشان زیاد نشده بود همچنان ناچار بودند با قیمت بالاترِ موادغذایی کنار بیایند -به‌ویژه، با قیمت برنج که غذای اصلی منطقه است. این‌طور است که گرسنگی پدید می‌آید. برای انجام این پژوهش، باید می‌دانستم که مردم، در ازای فعالیت‌های مختلف اقتصادیِ روستایی، چقدر دستمزد می‌گیرند. درضمن، باید می‌فهمیدم که قیمت مواد غذایی اساسی در بازارهای عمده چقدر است. برای همۀ این‌ها ناچار بودم به جاهای مختلف بسیاری بروم و بایگانی‌هایشان را ببینم، به همین دلیل، همۀ این راه‌ها را با دوچرخه طی کردم.\nو زمانی‌که به حوزۀ نابرابری جنسیتی علاقه‌مند شدم، وزن کودکان پسر و دختر را بررسی کردم. اغلب اوقات، این‌طور بود که دختران و پسران با وزن یکسان به دنیا آمده بودند، اما همین که پنج‌ساله می‌شدند، وزن پسرها -به نسبتِ سن‌وسالشان- بیشتر از دختران بود. چندان به این خاطر نبود که دخترها خوب تغذیه نمی‌شدند، این احتمالاً فقط بخشی از مسئله بود. در اصل، مراقبت‌های بیمارستانی و درمان‌های پزشکیِ دردسترس برای دختران کمتر از پسران بود. برای پی‌بردن به این مسئله، می‌بایست به تک‌تک خانواده‌ها سرمی‌زدم و بچه‌هایشان را هم وزن می‌کردم تا ببینم وضعیتشان از لحاظ وزن نسبت به سن‌وسال چطور است. همۀ این خانواده‌ها در روستاهایی بودند که بیشترشان به شهر من نزدیک نبودند، آن‌طور جاها را باید با دوچرخه می‌رفتم.\nهاروارد گزت: شما در زمان تغییر و تحولات سیاسی عظیم در تاریخ هند خیلی جوان بودید. درگیری‌های خشونت‌آمیز بین هندوها و مسلمان‌ها، پیش از اینکه بریتانیا در ۱۹۴۷ از هند عقب‌نشینی کند، آغاز شده بود. از آن دوران چه چیزی به خاطر دارید؟\nسن: بریتانیا کار چندانی برای توقف شورش‌های هندوها و مسلمان‌ها نکرد. درواقع، عده‌ای معتقد بودند که بریتانیا خودش مشوق این شورش‌هاست، چون این شورش‌ها حضور بریتانیا را در هندوستان ضروری جلوه می‌دهد. بنابراین منتقدهای فراوانی بودند که سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن را سیاست امپریالیست‌ها می‌دانستند.\nهاروارد گزت: خشونت ناغافل درگرفت؟\nسن: بله. تا حدود هفت هشت سالگیِ من، کشمکش هندوها و مسلمانان خیلی کم بود. و بعد، به‌شکلی ناگهانی اما سهمگین و بهت‌آور، از غیب نازل شد. چنین اتفاقی تقریباً بر تمام زندگی آدم سایه می‌اندازد. از [ترس] اینکه کُشته شوی نمی‌توانستی از خانه‌ات بیرون بروی. یک بار، که احتمالاً ۱۰ یا ۱۱ ساله بودم، داشتم در باغ بازی می‌کردم که دیدم کسی از آن طرفِ حصارهای حیاطمان آمد تو، مردی بود بسیار مفلوک که معلوم بود از پشت چاقو خورده بود و به‌شدت خونریزی داشت. آمد توی خانه و طلب کمک و کمی آب کرد. من دویدم این طرف و آن طرف تا برایش آب بیاورم و پدرم را وادار کنم او را به بیمارستان ببرد، که البته پدرم همین کار را هم کرد. بدبختانه، نتوانستند نجاتش دهند. با همۀ تلاشی که کردند، مُرد. از تعدادی اوباش هندو چاقو خورده بود. او یک کارگر مسلمان بود، پس طعمۀ اوباش هندو شد، همان‌طور که کارگران هندو طعمۀ اوباش مسلمان می‌شدند.\nالبته من، درحالی‌که بی‌جان و بی‌جان‌تر می‌شد، کمی با او حرف زدم. با ناراحتی زیادی گفت که همه‌اش به خاطر این بوده که بچه‌هایش در خانه غذایی نداشته‌اند، و او مجبور بوده از خانه بیرون برود تا پولی دست‌وپا کند و بتواند کمی غذا برای بچه‌هایش بخرد. برای همین، جانش را از دست داد.\nضاربان و قربانیان مذاهب مختلفی داشتند، بعضی هندو و بعضی مسلمان بودند، اما همۀ قربانیان، یا تقریباً همۀ آن‌ها، از یک طبقه بودند. همه‌شان کارگرانی فلک‌زده بودند که در خانه پناهگاهی نداشتند، پس به‌آسانی می‌شد وارد خانه‌هایشان شد، خیلی راحت می‌شد در خیابان پیدایشان کرد، مثل همین کسی که به خانۀ ما آمد. به‌همین‌ترتیب، کارگران هندویی هم بودند که، همه جای شهر، به‌دست جانی‌های مسلمان کشته می‌شدند. این درگیری‌ها از حوالی ۱۹۴۳ یا ۱۹۴۴ به‌یکباره آغاز شدند و بعد از دَه سال و اندی هم تمام شدند. و هندوستان تقسیم شد.\nهاروارد گزت: آیا این تجربه در انتخاب حرفۀ آینده‌تان کمکی کرد؟\nسن: بله، البته که کمک کرد. به‌خصوص اینکه در بحبوحۀ خشونت و مرگِ نابهنگام آدم‌ها حاضر بودم. گاهی، مثل همین مورد، ناشی از قتل و جنایت بود؛ و گاهی ناشی از قحطی و مردن مردم از گرسنگی یا از بیماری‌های ناشی از قحطی. بنابراین، دغدغۀ این جنبۀ هولناک از زندگی بشر را داشتم. و بعدها در زندگی‌ام کمی رویش کار کردم. آمد\nهاروارد گزت: اقتصاد علاقۀ اولتان بود؟\nسن: در جوانی علاقۀ زیادی به اقتصاد نداشتم. مدت‌ها بعد علاقه‌مندش شدم. برای تحصیل، ریاضی و سانسکریت و فیزیک را دوست داشتم.\nهاروارد گزت: چه جذابیتی برایتان داشتند؟\nسن: ریاضی‌ام تا حد قابل‌قبولی خوب بود و خواندنش را دوست داشتم، پس این دلیل اصلی‌ام برای رفتن به‌سراغ ریاضی بود. استدلال انتزاعی را هم دوست داشتم. بنابراین، در کنار علاقه‌ای که به خواندن ریاضیات هند داشتم و دانستن زبان سانسکریت بسیار کمکم می‌کرد که بفهممش، به ریاضیات یونان باستان و اینکه چطور آن را به‌طور متعارف دنبال کرده‌اند هم علاقه داشتم.\nسانسکریت را دوست داشتم. به زبان علاقه‌مند بودم و هنوز هم هستم، اما از این هم لذت می‌بردم که نه‌تنها با سانسکریت می‌توانستم اشعار بزرگ، رمان‌های بزرگ و به‌ویژه نمایشنامه‌های بزرگ را بخوانم، بلکه می‌توانستم به آثار بزرگ علوم و ریاضیات که، در هند باستان، به زبان سانسکریت نوشته شده‌اند هم دسترسی داشته باشم.\nوقتی جایزۀ نوبل دریافت می‌کنید، کمیتۀ نوبل از شما می‌خواهد دو یادگاری یا دو شئِ مرتبط با کارتان را به آن‌ها بدهید؛ من دو چیز انتخاب کردم. یکی‌شان دوچرخه بود، که انتخابی بدیهی بود. و دیگری یک کتاب سانسکریت ریاضی قرن پنجمی، نوشتۀ آریابهاتا بود. از هر دوی این‌ها خیلی استفاده می‌کردم.\nهاروارد گزت: شما ۲۳ساله بودید که، برای اولین بار، در سال ۱۹۵۶به جایگاه تدریس اقتصاد در دانشگاه رسیدید. چطور به تدریس علاقه‌مند شدید؟\nسن: از زمانی که محصل بودم، به تدریس خیلی علاقه داشتم. آن‌زمان یک مدرسۀ شبانه را اداره می‌کردم. برای بچه‌های طوایف مدرسۀ شبانه‌ای ترتیب داده بودیم. طوایف محلیِ زیادی بودند که دور و اطراف خانه‌شان هیچ مدرسه‌ای نبود. برای همین من و چند نفر از دوستانم این مدرسه‌های شبانه را راه انداختیم. سه چهار نفری بودیم که این کار را دوست داشتیم، و همیشه از حوالی غروب، زمانی‌که بتوانیم با فانوس کار کنیم، به آنجا می‌رفتیم. و آخر هفته‌ها، به‌خصوص روزهای یکشنبه، کلاس‌های روزانه هم داشتیم. من بیشتر وقت‌ها ریاضی درس می‌دادم، بقیه هم انگلیسی و بنگالی درس می‌دادند.\nهاروارد گزت: شما از خانواده‌ای بسیار تحصیل‌کرده و ممتاز می‌آیید. اولین بار چطور مجذوب شرایط اقتصادی و انتخاب‌های فقرا شدید؟\nسن: من همیشه به اوضاع اقتصادی مردم بی‌بضاعت توجه داشتم. نسبت به زندگی مردمی که درآمد و رفاه بسیار اندکی داشتند حساس بودم، برایم سؤال بود که چطور دوام می‌آورند؟ در اصل، زمانی‌که مدرسۀ شبانه را می‌گرداندم، با آدم‌هایی دمخور شدم که دانش‌آموزانِ روستاهای طایفه‌ای آن حوالی بودند. خیلی فقیر بودند. و خیلی وقت‌ها دربارۀ این حرف می‌زدیم که درآمد خودشان یا والدینشان از کجاست؛ چطور هزینه‌ها را مدیریت می‌کنند؛ چطور برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنند، و سؤالاتی از این دست. برای همین به این مسائل علاقه‌مند شدم. فکر نمی‌کردم پول زیادی برای بخشیدن به آن‌ها داشته باشم، و واقعاً هم نداشتم. اما فکر کردم احتمالاً علاقۀ فراوانی به سیاست‌های مربوط به فقرا دارم. همین امر نقش مهمی داشت در اینکه با این حوزه از اقتصاد درگیر شوم.\nهاروارد گزت: علاقه‌تان به سیاست از زمانی شروع شد که در کلکته دانشجوی کالج بودید؟\nسن: نه، به گمانم پیش‌تر از آن. از شانتی‌نیکتان شروع شد. خانواده کاملاً سیاسی بودند، چون تقریباً همه‌شان به‌شدت دلشان می‌خواست از امپراتوری بریتانیا خلاص شوند. اقوام پدرم، دایی‌ام و اقوام مادرم، همه‌شان، تحت عنوانِ چیزی که بریتانیایی‌ها اسمش را «بازداشت پیشگیرانه» گذاشته بودند دستگیر شده بودند. بازداشت پیشگیرانه به این معنا بود که آن‌ها به جرمی متهم نشده‌اند و دولت هم الزامی نداشت که تصدیق کند جرمی مرتکب شده‌اند، بلکه این بازداشت فقط جنبۀ پیشگیری داشت، یعنی اگر دستگیرشان نکنی، ممکن است دست به جرمی بزنند. ایده‌اش این بود. بنابراین، فکر می‌کنم از میان اقوام والدینم حدود هفت هشت نفری بودند که، به‌صورت دوره‌ای، به این «بازداشت پیشگیرانه» می‌رفتند و بیرون می‌آمدند.\nهاروارد گزت: نگران بودند اقوامتان چه کار کنند؟\nسن: در اصل، دلیلش این بود که آن‌ها مقاله‌هایی می‌نوشتند و در آن از لزوم خروج بریتانیا از هند می‌گفتند. یادم است هفت هشت‌ساله بودم که همراه پدربزرگ و مادربزرگم رفتم که به آن افسر هندی، اما بریتانیاییِ، دولت التماس می‌کردند و می‌پرسیدند «چرا پسر ما را در زندان نگه داشته‌اید؟». آن افسر جواب داد «چون در روزنامه‌ها و مجله‌ها مقاله‌ها و یادداشت‌های ضدامپریالی می‌نویسد، و ما باید کاری کنیم که از این کار دست بکشد». مادربزرگم گفت «اما او اصلاً جرمی مرتکب نشده». و افسر جواب داد «نه، و مسلماً علت زندانی‌بودنش هم این نیست. ولی، به‌محض اینکه از نوشتن مقاله علیه راج بریتانیا دست بردارد، خوشحال می‌شویم که آزاد شود». خیلی تحت‌تأثیر این مکالمه قرار گرفتم [می‌خندد]، اما واقعاً سر درنیاوردم باقی ماجراها چیست.\nهاروارد گزت: بعد از آنکه پس از دو سال از پرزیدنسی کالج فارغ‌التحصیل شدید، در ۱۹۵۳، به ترینیتی کالج در دانشگاه کمبریج رفتید. از این تصمیمتان برایم بگویید.\nسن: مدرکی که در کلکته گرفتم مدرک لیسانس بودم، و در کمبریج با آن مثل «بخش اول» مدرک لیسانس برخورد می‌شد. و به نظرم درست بود. این مدرک سطح چندان بالایی نداشت، اما به‌هرحال من داشتمش، و با نمرات خوبی هم آن را گرفته بودم. برای همین وقتی به کمبریج رفتم، گفتند «بسیارخب، می‌توانی دورۀ سه‌سالۀ ما را در دو سال بگذرانی». بنابراین، دوساله لیسانس دیگری هم در کمبریج گرفتم. و در همین مدت، حوزه‌های مختلف اقتصادِ نسبتاً پیشرفته را هم می‌خواندم. یک جور شکاف عمیقی وجود داشت، چون من در کلکته بیشتر اقتصاد فنی می‌خواندم، و یک‌دفعه، در کمبریج خودم را در کلاس‌هایی یافتم که آدم‌هایش خیلی کم اقتصاد فنی می‌دانستند.\nهاروارد گزت: شما با کشتی کوچک و طی ۱۸ روز از هند به انگلستان رسیدید. آیا رفتن به دانشگاه کمبریج همان چیزی بود که همیشه رؤیایش را داشتید؟\nسن: در اصل ایدۀ پدرم بود. وقتی در کلکته دانشجو بودم، مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی در دهانم شدم. باید رادیوتراپی می‌کردم و این درمان خیلی از استخوان‌های دهانم را نابود کرد. برای همین دوران سختی بود. دکترها می‌گفتند فقط ۱۵ درصد احتمال دارد که بیشتر از پنج سال زنده بمانم؛ همین و بس. اما وقتی حالم بهتر شد، گمانم پدرم فکر کرد که شاید رفتن به خارج برایم خوب باشد. او معلم بود، اما آن‌قدری وسعش می‌رسید که سه سال من را در انگلستان حمایت کند. اولش قبول نشدم. ولی وقتی بالاخره قبول شدم، می‌توانست هزینه‌هایش را پرداخت کند، ازجمله سفر با کشتی کوچک را.\nهاروارد گزت: آیا شهرتی که کمبریج در آن زمان در اقتصاد داشت باعث شد به آنجا بروید؟\nسن: درست است. چندین دلیل داشت. من می‌خواستم اقتصاد بخوانم. در آن زمان، معروف بود که کمبریج بهترین گروه آموزشی اقتصاد را در دنیا دارد. این یک دلیلم بود. شاید واقعاً این‌طور نبود، اما مردم این‌طور عقیده داشتند. اما من از ریاضیات هم خوشم می‌آمد، و به‌خصوص در کالجی که انتخاب کرده بودم، یعنی ترینیتی کالج، اشخاصی بودند که تأثیرشان هنوز احساس می‌شد، مثل برتراند راسل، [آلفرد نورث] وایت‌هد، [لودویگ] ویتگنشتاین و چند نفر دیگر که به فلسفۀ ریاضی علاقه داشتند. من هم به این حوزه علاقه داشتم. علاقۀ دیرینی هم به سیاست داشتم، و چند تن از متفکران خوبِ جناح چپ در کمبریج حضور داشتند.\nهاروارد گزت: آن موقع چه کسانی راهنمایی‌تان می‌کردند؟\nسن: یکی از مربیانم اقتصاددانی ایتالیایی به نام پی‌یِرو سرافا بود. او، آن‌طور که می‌گفتند، سرپرست درس‌های من بود، بنابراین مسئول آموزش من در کمبریج بود. و رابطۀ خیلی خوبی با او داشتم. موریس داب هم بود که اقتصاددان مارکسیست بود و، احتمالاً، آن موقع اقتصاددان مارکسیست برجسته‌ای در بریتانیا بود. و بعد، دنیس رابرتسون بود که اقتصاددانی محافظه‌کار اما بسیار صمیمی و مهربان بود. این‌ها مربیان بزرگ من بودند. من زمان زیادی صرف گپ‌زدن با آن‌ها می‌کردم، و آن‌ها هیچ به رویم نمی‌آوردند. سرافا و من عادت داشتیم، به‌طور منظم و تقریباً یک روز در میان، بعد از ناهار برای پیاده‌روی به بیرون برویم. او گپ‌زدن با من را دوست داشت، و من گپ‌زدن با او را.\nهاروارد گزت: مباحث اقتصادی مهم آن دوره چه بودند؟\nسن: از بین مباحث معمول، بحث خوبی وجود داشت دربارۀ اینکه آیا می‌شود با سیاست‌های کینزی -یعنی با هزینۀ دولت و اقدامِ برنامه‌ریزی‌شده- با بیکاری مقابله کرد یا نه. راه‌حل کینزی برای بیکاری یکی از مباحث اصلی در این موضوع بود. اینجا حدود یک دهه‌ای از اِف‌دی‌آر۴ می‌گذشت و، در زمینۀ نظریۀ اقتصادی، جان مینارد کینز که در انگلستان بود طرز فکر ما نسبت به بیکاری را تغییر داد. ما تصور می‌کردیم بیکاری حذف‌شدنی است.\nاما به اقتصاد فقرا هم علاقه داشتم، [مردمی] که جز کارشان چیزی برای فروختن نداشتند، چون هیچ مایملکی ندارند که بفروشند. آن‌ها چطور دوام می‌آورند؟ و دربارۀ مطالعات اقتصادی مربوط به آن‌ها چه می‌شود گفت؟ و از مسائلی که امروزه اینجا زیاد درباره‌شان بحث می‌شود، مثل دستمزدهای بسیار کم، چه می‌شود گفت؟ این‌ها من را به موضوعاتی مثل نظریۀ ارزش کار هم علاقه‌مند کرد، چون برای کسانی که فقط می‌توانند کارشان را به بازار ارائه کنند و به‌ندرت اموالی از خود دارند نظریۀ کار بسیار مهم است. بنابراین، به‌طور کلی اقتصاد مردم فقیر برایم جالب بود. بحث‌های فراوانی در جریان بود و من دوست داشتم در آن‌ها مشارکت کنم و می‌کردم.\nهاروارد گزت: گرایش سیاسی خودتان را چطور توصیف می‌کنید؟\nسن: مسلماً بسیار مایل به چپ، اما بسیار خواهان آزادی و جمع‌گرایی، یعنی فکر می‌کردم گرایش چپ چیزهای خیلی بهتری برای ارائه دارد -این، خیلی قدیم‌تر، قبل از اینکه به کمبریج بیایم، در کلکته هم صدق می‌کرد- و حرف‌های بیشتری برای گفتن دارد. اما چیزی که دوست نداشتم این بود که چپ‌ها غالباً آزادی و دادن حق انتخاب به مردم -مثل متمم اول- را نوعی تجملِ بورژوایی تلقی می‌کردند، و من فکر نمی‌کردم به‌هیچ‌وجه این‌طور باشد. خلاصه من چپ را انتخاب کرده بودم، اما با توجه بسیار به اختیار و آزادی.\nهاروارد گزت:شما در خیلی از کارهایی که انجام داده‌اید پیشگام بوده‌اید. قبل از اینکه شناخته شوید، آیا کسی به شما گفته بود که اگر روی حوزه‌های متعارف‌ترِ اقتصاد تمرکز کنید، سریع‌تر و شاید بیشتر در کارتان پیشرفت می‌کنید؟\nسن: وقت چندانی صرف فکرکردن به این چیزها نمی‌کردم، چون اول از همه، تا جایی که به زندگیِ محدود من مربوط می‌شد، اوضاع دشواری نداشتم. دانشکده من را بورسیه کرده بود. طی آن چهار سال، هیچ اجباری رویم نبود. هر کاری می‌خواستم می‌توانستم انجام بدهم، و حقوق استادیار، یا چیزی که در کمبریج به آن حقوق مدرس می‌گفتند، را دریافت می‌کردم. بنابراین اوضاعم خیلی خوب بود. تنها مشکلم این بود که معمولاً کسی را نداشتم که در حوزۀ مشابه کار کند و بتوانم با او دربارۀ کارِ خودم صحبت کنم. به همین دلیل، مجبور بودم به جاهایی سفر کنم. و خیلی زود، وقتی تازه مدرکم را از کمبریج گرفته بودم، تصمیم گرفتم که هر چهار سال یک بار، به‌مدت یک سال به آمریکا بروم و استاد مدعو باشم. یک سال در ام‌آی‌تی بودم، بعد به استنفورد رفتم. و به هاروارد و بعد به برکلی رفتم.\nسفر می‌کردم و واقعاً از تعامل‌هایی که داشتم لذت زیادی می‌بردم. پس همه‌چیز جور بود.\nهاروارد گزت: شغل آبرومند تدریس را در هند رها کردید تا برای خواندن دکتریِ فلسفه به کمبریج برگردید. چرا فلسفه؟\nسن: همیشه فلسفه را دوست داشتم. خودم به‌تنهایی زیاد فلسفه خوانده بودم، ازجمله فلسفۀ هندی. وقتی به‌اندازۀ کافی در سانسکریت ماهر شدم، توانستم متون فلسفی قدیمی به زبان سانسکریت را بخوانم. واقعاً هیچ‌وقت به مذهب علاقه‌ای نداشتم، بنابراین همۀ آن‌ها موضوعات غیرمذهبی داشتند، به‌ویژه معرفت‌شناسی و اخلاق. و واقعاً از خواندنشان لذت می‌بردم، ازجمله از خواندن فلسفۀ ریاضیات. اما وقتی کالج ناگهان گفت که «حالا، تا چهار سال، می‌توانید هر کاری دوست دارید انجام بدهید. ما به شما حقوق خواهیم داد»، گفتم «این فرصت خیلی خوبی است برای خواندن نظام‌مند فلسفه». و همین کار را هم کردم.\nهاروارد گزت: اندیشمندانی که آن روزها رویتان تأثیر می‌گذاشتند چه کسانی بودند؟\nسن: وقتی مدرسه می‌رفتم، به‌طور خاص، درگیر فلسفۀ فیلسوفی هندی به نام آریابهاتا بودم. او حدود سال ۵۰۰ پس از میلاد زندگی می‌کرد و ریاضی‌دان، منجم و فیلسوف بود. او، به‌جای اعتقاد به چرخش خورشید به دور زمین، در حرکت یومی زمین خبره بود. به نظریۀ کسوف و خسوف علاقه داشت. آریابهاتا باور داشت که چون زمین یک شئ مدور است، بیداربودن در یک سمت زمین برعکسِ بیداربودن در سمت دیگر زمین است. موقعیتی که شما می‌توانید روی زمین اتخاذ کنید، در مقایسه با موقعیت فردی دیگر، نسبی است. او مجذوبِ این ویژگی بود. آریابهاتا و شاگردش، برهماگوپتا، به گرانش نیز علاقه داشتند و سعی داشتند به کمک آن توضیح دهند که چرا اشیای کوچک، حین چرخیدنِ زمین، پرتاب نمی‌شوند.\nزمان خیلی زیادی را در روزهای مدرسه به مطالعۀ این متون معماگونۀ سانسکریت می‌گذراندم، تا ببینم چرا این اتفاق‌ها افتاده است. موضوعاتشان بیشتر ضدمذهبیاما مبتنی بر استدلال عقلی بودند. بنابراین همچنان بخشی از علاقۀ من ماندند. وقتی به کمبریج رفتم، این علایق کم‌کم تبدیل شدند به فلسفۀ ریاضیاتیِ مدرن، مثل فلسفۀ راسل و وایت‌هد و ویتگنشتاین و دیگران. اما، از آن موقع به بعد، شیفتۀ اخلاق و معرفت‌شناسی هم شدم. در اخلاقیات، جان رالز تأثیر زیادی روی اندیشۀ من داشت. از «منطق ریاضی»، به‌ویژه از [ویلارد ون اورمَن] کواین، که او هم همین‌جا بوده، و از هیلاری پاتنم زیاد می‌خواندم. این‌ها کسانی هستند که با تحسین و حظ فراوان می‌خواندمشان. هرچه جلوتر می‌رفتم، آثارشان را بیشتر و بیشتر می‌خواندم. و بالاخره، کارهایی تحت‌تأثیر آثارشان انجام دادم.\nهاروارد گزت: شما تمرکزتان را روی نابرابری‌های اقتصادی بین زنان و مردان گذاشتید، آن هم در زمانه‌ای که این کار تقریباً رایج نبود. چه چیز باعث شد به سراغ بررسی این مسائل بروید؟\nسن: من به‌طور خاص با این مسئله درگیر بودم که حتی در مدرسۀ من، که مدرسه‌ای مترقی بود، به نظر می‌رسید موفقیت‌های دختران و به‌طور کلی موفقیت‌های زنان، در مقایسه با موفقیت‌های مردان، با تقدیر و تحسین بسیار کمتری روبه‌رو می‌شد. علاوه‌براین، فکر می‌کردم بعضی از همکلاسی‌ها[ی خانم] ظاهراً دستاوردهای خودشان را بی‌اهمیت جلوه می‌دادند، چون نمی‌خواستند مردان را، به‌خاطر اینکه دارند پابه‌پایشان جلو می‌روند، عصبی کنند. درنتیجه، آن‌ها دلایل موفقیتشان را هم کوچک می‌شمردند. بنابراین، مدت زیادی به این فکر کردم که چطور می‌توانیم این را جا بیندازیم که زنان نباید این‌قدر تواضع به خرج بدهند. این یکی از دلایلم بود. دلیل دیگر این بود که با همۀ این معضلات بزرگ مواجه بودم، مثلاً ازدست‌رفتن زنان (اگر زنان از مراقبت‌های برابر برخوردار بودند، حالا تعدادشان بیشتر از تعداد فعلی بود). در زندگی روزمره آن‌قدر با زنان غیرمنصفانه رفتار می‌شود که به‌نظرم کار دربارهٔ نابرابری جنسیتی دلیلی جز این نمی‌خواهد.\nدر این فکر هستم که کتابی دربارۀ جنسیت بنویسم. تقریباً هر یکی دو سال باید یک کتاب بنویسم. مشکلات مختلف آن‌قدر فراوان‌اند که مردم با هم اشتباهشان می‌گیرند، برای همین فکر کردم شاید بهتر است مشکلاتی را که محرومیت جنسیتی را تشکیل می‌دهند کنار هم جمع کنم. این کتاب مبتنی بر پژوهش‌های قبلی خواهد بود، اما مجموعه‌ای از چیزهای جدید هم خواهد داشت.\nهاروارد گزت: به نظر می‌رسد کارهای شما، مستقیم یا غیرمستقیم، به مباحث عدالت اجتماعی می‌پردازند. این گرایش از کجا می‌آید؟\nسن: همیشه به مباحث عدالت اجتماعی علاقه داشتم، حتی در دوران مدرسه. و این علاقه تا زمان حضورم در کمبریج ادامه داشت. قبل‌تر دربارۀ پی‌یرو سرافا به‌عنوان یک اقتصاددان حرف زدم، اما او به فلسفه هم علاقه داشت، و بسیار دغدغۀ عدالت داشت. و بعد، تحت‌تأثیر جان رالز، عدالت اجتماعی به‌سادگی برایم تبدیل به موضوعی شد که درباره‌اش حرف بزنم و مشخص کنم که در کجا با جان رالز مخالفم، که همین کار را هم کردم. اما هیچ‌کدام از این کارها را بدون رالز قادر نبودم انجام بدهم. دربارۀ رالز می‌توانستم بگویم که «خب، بله، رالز برایم مهم است، اما در اینجا با او مخالفم. در آنجا با او مخالفم». تأثیر دیگر را از هیلاری پاتنم گرفتم، ولی بنیان تمام علاقۀ من به انتخاب اجتماعی را استدلال ریاضیاتی تشکیل می‌داد. کنت ارو، که این حوزه اساساً ابداع اوست، مسلماً، عامل مهمی در انتخاب کارم بود. در سال‌های ۶۹-۶۸ همراه با کنت ارو و جان رالز کلاسی برگزار کردم. اینجا در هاروارد استاد مدعو بودم. ارو آن موقع چند سالی عضو هیئت علمی هاروارد بود، و رالز بسیار در هاروارد شناخته‌شده بود. بنابراین هر سۀ ما کنار هم کلاسی در زمینۀ عدالت و انتخاب اجتماعی برگزار کردیم، که خیلی لذت‌بخش بود. یادم هست یک بار که با هواپیما برای جلسه‌ای به واشنگتن می‌رفتم، بغل‌دستی‌ام در هواپیما پرسید شغلم چیست. گفتم «در دهلی تدریس می‌کنم، اما در حال حاضر استاد مدعو هاروارد هستم». به او گفتم موضوعات موردعلاقه‌ام عدالت و انتخاب اجتماعی است که مستلزم تجمیع دیدگاه‌های مختلف افراد است. و او گفت «اوه، راستی، کلاس خیلی جذابی با کنت ارو، جان رالز و فرد ناشناسی درمورد این موضوع برگزار می‌شود. باید سری به آن بزنید!».\nواقعاً از همراهی‌شان لذت بردم، چون ذهن‌های اصیل و جذابی داشتند. رالز و ارو سؤالاتی طرح می‌کردند که دیگران فکرش را هم نمی‌کردند و با آن‌ها سروکار نداشتند، اما آن‌ها، هر دو، فکرش را کرده بودند. حتی قبل از اینکه به هاروارد بیایم تحت‌تأثیرشان بودم، اما مسلماً اینکه توانستم در کنارشان کلاسی برگزار کنم فوق‌العاده بود.\nهاروارد گزت: اثر پیشگامانۀ ارو، «انتخاب اجتماعی و ارزش‌های فردی» (۱۹۵۱)، زمانی چاپ شد که شما دانشجوی سال اول کارشناسی بودید. آن موقع چطور بر طرز تفکرتان اثر گذاشت؟\nسن: برای من مثل استحاله بود. می‌دانستم که افراد مختلف ارزش‌ها و اولویت‌های مختلفی دارند، و بنابراین سؤالی به‌آسانی به ذهن می‌آید: با توجه به تنوع دیدگاه‌هایی که ممکن است داشته باشیم، جامعه باید چه کند؟ اما این واقعیت که باید نظم نظام‌مندی از آن بیرون بکشیم به فکرم نرسیده بود. حدس می‌زنم آن موقع ۱۷ سالم بود. اما همین‌که به فکرم رسید و متوجه کاری که ارو کرده بود شدم، چاره‌ای جز علاقۀ جدی به این موضوع نداشتم. آثار این حوزه در آن زمان خیلی محدود بود. البته الان ادبیاتِ بحث به‌سرعت در حال گسترش است.\nهاروارد گزت: شما شاهد تحولِ، به تعبیری، خِرد متعارف در چندین حوزۀ اقتصاد بوده‌اید. طی این سال‌ها، شده در طرز تفکر خودتان بازنگری کرده باشید؟\nسن: خب، بله البته. این اتفاق حتی در نظریۀ انتخاب اجتماعی هم افتاده است. یعنی، در ابتدا، درست مثل ارو، مجاب شده بودم که مشکل ناشی از این واقعیت است که از جامعه می‌خواهیم اولویت سازمان‌یافته و نظام‌مندی داشته باشد. درحالی‌که، جامعه نمی‌تواند چنین اولویتی داشته باشد، چون جامعه فرد نیست. افراد به‌طور مجزا چنین اولویت‌هایی دارند. پس، به‌جای اینکه بپرسیم چطور باید از اولویت‌های شخصی به‌سمت انتخاب اجتماعی نظام‌مندی براساس اولویت اجتماعی حرکت کنیم، می‌توانیم بپرسیم که چطور می‌توانیم از اولویت‌های شخصی به‌سمت انتخاب اجتماعی حرکت کنیم، به‌طوری که، در هر گروه از گزینه‌های مختلفی که باید از میانشان یکی را انتخاب کنیم، گزینه‌ای باشد که، از بین تمام گزینه‌های آن گروه، انتخاب اکثریت افراد باشد. استنباط غالب این بود که هیچ ناممکنی نباید وجود داشته باشد. هر روز بیشتر متقاعد می‌شدم که خودِ همین می‌تواند به ناممکنی بینجامد. بنابراین، از این لحاظ، نظرم را نسبت به اینکه ناممکنی چطور در «نتیجۀ ناممکنیِ» ارو حاصل می‌شود تغییر دادم.\nهاروارد گزت: در گذشته، چه زمانی حس کردید که در این رشته مشهور شده‌اید؟ آیا بعد از انتشار انتخاب جمعی و رفاه اجتماعی بود که در نزد عموم متن پایه‌ای محسوب می‌شود؟\nسن: هنوز به چنین نقطه‌ای نرسیده‌ام. دارم سخت کار می‌کنم که به آن برسم! [می‌خندد]. انتخاب جمعی و رفاه اجتماعی کتابی است که باعث شد فکر کنم که موضوع، یا مشخصاً نظریۀ انتخاب اجتماعی، را فهمیده‌ام. تا پیش از آن، هیچ‌وقت حس تسلط بر موضوعی را نداشتم. تا زمانِ نوشتن انتخاب جمعی و رفاه اجتماعی، حس نمی‌کردم بتوانم همۀ آن کارها را انجام بدهم و تدریسشان کنم. و البته که تدریس کردم -همه‌جا؛ در دهلی، در ال.اس.ای، مدرسۀ اقتصاد لندن. یا همین‌جا در هاروارد، در سال ۱۹۶۸ که یک سال استاد مدعو بودم. علاوه‌براین، نتایجی که قبلاً به دست آمده بود را هم گسترش دادم. از آن کلاس‌ها لذت می‌بردم. هنوز هم از حل مسئله در نظریۀ انتخاب اجتماعی لذت می‌برم. در حال حاضر، در اینجا با اریک ماسکین و بری مِیزر [صاحب کرسیِ گرهارد گِید] تدریس می‌کنم، و هر از گاهی، به نظریۀ انتخاب اجتماعی می‌پردازیم. بعید است این علاقه مرا رها کند.\nهاروارد گزت: آیا باز هم چیزی هست که هنوز دوست داشته باشید درباره‌اش کندوکاو کنید؟\nسن: چند مسئله هست که خیلی دلم می‌خواهد رویشان کار کنم. بعضی از آن‌ها چیزهایی هستند که کمی بیشتر دنیا را عوض می‌کنند. برای مثال، می‌توانیم از فقر به‌سمت امنیت حرکت کنیم و ببینیم چه کمکی می‌توانیم از نظریۀ انتخاب اجتماعی بگیریم. غیر از این‌ها، چند مسئلۀ تحلیلی دیگر هم هست که شامل منطق ریاضی هستند که هنوز برایم جذاب‌اند. از کجا معلوم؟ شاید مسئله‌های دیگری هم به ذهنم رسید.\nهاروارد گزت: سال ۱۹۹۸ نوبل اقتصاد را به‌خاطر آثار فراوان نظری، عملی و اخلاقی‌تان در این رشته دریافت کردید. اما از قرار معلوم این جایزه برای شما، برخلاف دیگر برندگان آن، نقطۀ پایان کارتان نبوده است. شما همچنان مشغول نوشتن، کار، سفر و تدریس هستید. چرا؟\nسن: مردم دیگر از بازنشسته‌شدنِ من ناامید شده‌اند. اما باید بگویم که من عاشق کارکردنم. خیلی خوش‌شانس بوده‌ام. حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم هرگز کاری نکرده‌ام که دوستش نداشته باشم. این دلیل خیلی خوبی برای ادامه است.\nمن ۸۷ سالم است. چیزی که بیش از همه از آن لذت می‌برم تدریس است. به گمانم، احتمالاً سن عادی‌ای برای تدریس نباشد، اما من قطعاً عاشقش هستم. و ازآنجایی‌که دانشجویانم هم از درس‌دادنم ناراضی به نظر نمی‌رسند، فکر می‌کنم ادامه‌دادنش ایدۀ خیلی خوبی است.\n• این گفت‌وگویی است با آمارتیا سن در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۲۱ با عنوان «‘I’ve never done work that I was not interested in. That is a very good reason to go on.n» در هاروارد گزت منتشر شده است. و برای نخستین‌بار با عنوان «هرگز کاری نکرده‌ام که دوستش نداشته باشم» در بیست‌ویکمین شمارۀ فصلنامۀ ترجمان علوم انسانی با ترجمۀ نسیم حسینی منتشر شده است. وب سایت ترجمان آن را در تاریخ ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۱با همان عنوان منتشر کرده است.\n•• آمارتیا سن (Amartya Sen)، متولد ۱۹۳۳ در ایالت بنگال هند، استاد اقتصاد و فلسفۀ دانشگاه هاروارد است. او مدرک کارشناسی اقتصاد خود را از پرزیدنسی کالج کلکته و دکتری اقتصاد را از دانشگاه کمبریج دریافت کرده است. بیش از بیست کتاب از سن منتشر شده است که کتاب‌های توسعه به‌مثابۀ آزادی (Development as Freedom) و اندیشۀ عدالت (The Idea of Justice) از معروف‌ترین آن‌هاست. او افتخارات و جوایز بسیاری نیز کسب کرده که مهم‌ترین آن‌ها جایزۀ نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۸ است.\n••• این گفت‌وگو توسط کریستینا پاتزانیزه (Christina Pazzanese) انجام شده است. او از همکاران هاروارد گزت است.\n The Impossibility of a Paretian Liberal\n منظور دوران ریاست جمهوری فرانکلین روزولت است [مترجم].\nکد مطلب: 10541\nآدرس مطلب: https://tarjomaan.com/interview/10541/


امروز : شنبه ۱۶ آذر ۱۳۹۸ - 2019/12/07 - ۱۵:۴۷:۵۰\n۲۱ مرداد ۱۳۹۷ - ۰۷:۵۲\nمعاون وزیر راه و شهرسازی با اشاره به اینکه برنامه ضد تحریم ترانزیت کالا و نیز بسته تداوم همکاری های بخش کشتیرانی و دریایی با خارجی ها توسط سازمان بنادر و دریانوردی تدوین شده است، گفت: امیدواریم از این طریق بتوان محدودیت هایی را که در زمان اعمال تحریم ها محتمل هستند مدیریت کرد.\nمحمد راستاد در گفت وگویی با "دنیای اقتصاد" علاوه بر اینکه اولویت ها و چالش های سازمان متبوعش در زمان اعمال تحریم های آبان ماه آمریکا را تشریح کرد، راهکارهای گذر از این دوران سخت را مورد واکاوی قرار داد. به اعتقاد وی تسهیل "تردد ناوگان بین المللی دریایی به بنادر ایران" و "تردد کشتیرانی کشور به بازارهای بین المللی و بازار حمل ونقل دریایی" دو دغدغه ای هستند که باید در دوران جدید تحریم ها به آنان توجه کرد تا این دو بخش بدون چالش به فعالیت خود ادامه دهند.\nبه گفته راستاد، در همین راستا نیز بسته هایی در زمینه تداوم همکاری های بخش کشتیرانی و دریایی با خارجی ها تهیه شده که در قالب مختلفی ارائه خواهند شد تا بتوان محدودیت ها و تحریم ها را در بخش دریایی کشور مدیریت و بدون دست اندازی از سر گذراند. در ادامه مشروح این گفت وگو را می خوانید.\nبرنامه ها و اولویت ها در بخش بنادر و دریانوری از چه بخش هایی تشکیل شده است؟\nبنادر بازرگانی کشور در حال حاضر ۲۱۷ میلیون تن در سال ظرفیت دارند. این در حالی است که سال گذشته در بنادر تجاری کشور حدود ۱۵۰ میلیون تن کالا تخلیه و بارگیری شده است. در سال پیش رو نیز هدف سازمان بنادر و دریانوردی این است که ظرفیت کانتینری کشور را از ۵,۳ میلیون تی ای یو فعلی به ۸ میلیون تی ای یو برساند. به همین منظور توسعه پایانه های کانتینری بندر شهید رجایی از اوایل سال ۹۷ آغاز شده که تقویت زیرساخت های آن به حدود ۸۶۰ میلیارد تومان سرمایه گذاری نیاز دارد. این میزان سرمایه گذاری از سوی سازمان بنادر و دریانوردی کشور تامین می شود و تکمیل این طرح قریب به سه سال طول خواهد کشید. بنابراین یکی از اهداف مهم ما این است که ظرفیت بندر شهید رجایی را تقویت کنیم و سرمایه گذاری ها در بخش روبنایی، تجهیزاتی و اپراتوری آن را به دست بخش خصوصی بسپاریم. اما در آن سو برنامه های توسعه ای دیگری نیز برای بندر چابهار در نظر گرفته ایم. در همین راستا سال گذشته به واسطه موقعیت مناسب و راهبردی که بندر چابهار در میان سایر بنادر کشور داراست، همچنین به دلیل اینکه این بندر نقش استراتژیکی در بخش ترانزیت در میان کشورهای ساحلی اقیانوس هند و افغانستان و البته کشورهای CIS ایفا می کند، فاز نخست توسعه آن کلید زده شد. تکمیل فاز نخست توسعه ای بندر چابهار باعث شد میزان ظرفیت این بندر از ۲ میلیون تن در سال به ۸ میلیون تن افزایش یابد. در حال حاضر نیز مراحل تجهیز این بندر در دست اجراست. قرار است بخشی از روند توسعه این بندر به واسطه سرمایه گذاری ۸۵ میلیون دلاری یک اپراتور هندی و در قالب قرارداد BOT ۱۰ ساله انجام شود و بخش دیگر هم از طریق تامین تجهیزات از سوی خود سازمان بنادر و دریانوردی در دستور کار قرار دارد. تمام این سازوکارها به این دلیل است که بتوان بندر چابهار را به کانونی مهم در بخش صادرات و واردات ترانزیت در کشور تبدیل کرد. اخیرا هم بخش خصوصی برای سرمایه گذاری های روبنایی و پایانه های تخصصی در این بندر اعلام آمادگی کرده است.\nدر همین راستا نیز به تازگی قراردادی با سرمایه گذاری ۲۷۰ میلیارد تومان در زمینه پایانه تمام مکانیزه صادرات مواد معدنی با بخش خصوصی منعقد شده است. حدود دو هفته پیش نیز چهار قرارداد دیگر با خصوصی ها به امضا رسید که به موجب آن ۱۸۰ میلیارد تومان در بخش مخازن و برای فرآورده های نفتی و LPG بندر چابهار سرمایه گذاری انجام می شود. هدف از این اقدامات ایجاد ترافیک در این بندر و حرکت به سمت توسعه و رشد آن است. در بخش ترانزیت هم تاکنون هشت کشتی گندم از مبدا هندوستان به مقصد افغانستان از طریق بندر چابهار حمل شده که خوشبختانه روند موفقی هم داشته است. بنابراین می توان گفت بندر چابهار تقریبا در مسیر رشد قرار گرفته و یکی از بیشترین میزان افزایش تخلیه و بارگیری در میان بنادر کشور از آن بندر چابهار بوده است.\nبرای سایر بنادر از جمله بنادر شمالی و جنوبی کشور چه اهداف و برنامه هایی تدوین شده است؟\nدر رابطه با سایر بنادر کشور نیز باید گفت ظرفیت قابل توجهی در بنادر جنوبی و شمالی وجود دارد. ارزیابی ها نشان می دهد قریب به ۳۰ میلیون تن ظرفیت در بنادر شمالی کشور وجود دارد که در حال حاضر بیشتر به دنبال آن هستیم که بازار مناسبی برای استفاده و بهره گیری از این ظرفیت ها را فراهم کنیم. البته اخیرا این فضا برای فعالان اقتصادی و بخش خصوصی کشور فراهم شده تا از ظرفیت های بنادر شمالی برای صادرات ترانزیت استفاده کنند. در مجموع می توان گفت سازمان بنادر و کشتیرانی کشور این برنامه را دنبال می کند که ناوگان منطقه ای کشور را بیش از پیش توسعه و بهبود بخشد. در حال حاضر، عمده مراودات بین بنادر جنوبی و کشورهای حاشیه خلیج فارس توسط ناوگان سنتی انجام می شود که قاعدتا نمی تواند کیفیت و شرایط خوبی را برای واردات و صادرات کشور به همراه داشته باشد. در حال حاضر، اعمال یکسری مکانیزم های حمایتی و مخصوصا اعطای تسهیلات از محل وجوه اداره شده، مهم ترین ابزارهایی هستند که قرار است با به کار گرفتن آنها فعالان بخش خصوصی و صاحبان شناورها را ترغیب کرد تا به سمت ساخت کشتی های سایز کوچک استاندارد گام بردارند. به دنبال اجرایی شدن این اهداف مراودات تجاری دریایی از طریق بنادر جنوبی کشور با کیفیت بهتری انجام خواهد شد. در بندر امام خمینی (ره) نیز رویکرد و دیدگاه سازمان بنادر این است که بتوانیم از نظر دارا بودن پایانه های تخصصی غلات این بندر را توسعه دهیم. البته در کنار این موضوع رویکردهای توسعه ای نیز در بخش پایانه ای تخصصی صادرات مواد معدنی هم در بندر امام خمینی (ره) و هم در بندر شهید رجایی دنبال می شود. خوشبختانه تمایل و استقبال بخش خصوصی هم از سرمایه گذاری های روبنایی و تجهیزاتی بنادر تجاری کشور قابل توجه است و امیدواریم با این چارچوبی که دنبال می شود، فضای مناسب بهتری برای تجارت حمل و نقل دریایی کشور در بنادر تجاری کشور ایجاد شود.\nبه گفته شما سرمایه گذاری در بخش بنادر امری اجتناب ناپذیر است. آیا برای ترغیب سرمایه گذاران نیز برنامه ای در نظر دارید؟\nسازمان بنادر و دریانوردی یکسری مشوق هایی را پیش بینی کرده برای اینکه خطوط کشتیرانی و فعالان این حوزه تمایل داشته باشند در بنادر کشور فعالیت داشته باشند. بخشی از این مشوق ها در بخش اعطای تسهیلات به فعالان این حوزه مخصوصا مالکان شناورهاست و بخش دیگر هم تعرفه های خدمات بندری است. این سازمان مخصوصا برای بندر چابهار به واسطه اینکه می خواهد سهم این بندر را در حمل و نقل دریایی کشور افزایش دهد، تخفیف های بسیار خوبی در نظر گرفته و بعضا تا ۹۰ درصد تخفیف در حقوق و عوارض بندری بر کشتی و کالا اعمال کرده است. در بنادر دیگر هم به تناسب وضعیتی که دارند تخفیف ها اعمال خواهند شد، مخصوصا به دنبال این هستیم که با خطوط کشتیرانی شرایطی را مهیا کنیم که براساس میزان کالایی که به بنادر حمل می کنند، مشمول مشوق هایی شوند که در مجموع بتوانند میزان تردد کشتی ها به بنادر کشور را ارتقا دهند.\nآیا در حوزه گردشگری دریایی نیز فعالیت و برنامه ای داشته اید؟\nیکی از حوزه هایی که سازمان بنادر به عنوان یکی از مسوولیت های اجتماعی این سازمان دنبال می کند، توسعه گردشگری دریایی است. ایجاد امکاناتی که مردم بتوانند با شرایط مناسب تر و بهتر و ظرفیت های بالاتر از جاذبه های گردشگری دریایی استفاده کنند. یکسری امکانات و تجهیزات و زیرساخت ها را سازمان بنادر تامین می کند و یکسری هم با اعطای تسهیلات به سرمایه گذاران و فعالان بخش خصوصی واگذار می شود تا هم زیرساخت ها، هم روبناها و هم شناورهای گردشگری دریایی در طول سواحل شمال و جنوب کشور توسعه یابند. در استان هرمزگان و بوشهر در ایام نوروز امسال کارهای بسیار خوبی در این زمینه انجام شده است.\nچالش های فعالیت های بندری و دریایی کشور را در چه حوزه هایی می دانید؟\nیکی از مهم ترین عواملی که می تواند منجر به بهبود و رشد فعالیت های بندری و دریایی در کشور شود، فضای تجارت بین المللی است و تجارت خارجی که می توان با بسیاری از کشورها چه در زمینه صادرات، چه در زمینه واردات و چه در بخش ترانزیت برقرار کرد. بنابراین کلید موفقیت در عرصه فعالیت های بندری و دریایی این است که موتور حمل و نقل دریایی که تجارت بین المللی است را به خوبی به کار انداخت. اگر بخواهیم چالشی برای بخش بنادر و کشتیرانی کشور و برای سرمایه گذاری هایی که در زیرساخت ها و روبناهای بندری انجام شده قائل شویم، باید آن را در بخش تجارت بین الملل جست وجو کنیم. قاعدتا برای عبور از این وضعیت، باید به سمت تسهیل فرآیند تجارت بین الملل گام برداشت تا بتوان محصولات داخلی را به خوبی از کشور صادر کرد. با تسهیل تجارت بین الملل، مایحتاج مورد نیاز نیز به خوبی وارد کشور می شود و از این طریق اشتغال، درآمد و ارزش افزوده که در این حوزه وجود دارد هم ظاهر و فعال خواهد شد. البته مسائل اقتصادی در تجارت بسیار تاثیرگذار است، به هر حال اقتصاد ملی و بین المللی پیش نیاز تجارت هستند و متعاقبا بخش بندری و دریایی. امیدواریم شرایط به گونه ای رقم بخورد که این پیش نیازها به خوبی بتوانند زمینه را برای بهبود وضعیت تجارت خارجی کشور فراهم کنند و از این طریق بنادر کشور و بخش کشتیرانی تجاری کشور هم بتواند فعالانه برای ایجاد اشتغال و درآمد کشور نقش آفرینی کند.\nدور دوم تحریم های آمریکا که از آبان ماه امسال آغاز خواهد شد، بخش کشتیرانی و بندری ما را نیز مورد هدف قرار داده است؟ برای گذر از این دوران چه برنامه هایی در نظر گرفته اید؟\nیکی از مهم ترین چالش های محتمل این است که خطوط کشتیرانی خارجی تردد خود را به بنادر ایران محدود یا متوقف کنند که قاعدتا برای اینکه حتی المقدور این خطوط کماکان به بنادر کشور تردد کنند، باید از همه ابزارها و راهبردهای ممکن استفاده شود. مساله مهم دیگر این است که به هر حال شرکت های کشتیرانی داخلی هم در این شرایط دچار محدودیت نشوند که مراودات بازرگانی و حمل و نقل دریایی خود را بتوانند انجام دهند. بنابراین قاعدتا باید تلاش کرد که کماکان ناوگان کشتیرانی کشور، اعم از کشتیرانی کشور، شرکت ملی نفتکش و شرکت های خصوصی بتوانند در بازار بین المللی حمل و نقل دریایی فعالیت کنند و بخش مهمی از حمل و نقل دریایی مورد نیاز کشور را پوشش دهند. تمرکز بر این است که با روش های مختلف بتوان دو دغدغه تردد ناوگان بین المللی دریایی به بنادر ایران و تردد کشتیرانی کشور به بازارهای بین المللی و بازار حمل ونقل دریایی را از میان برداشت تا همچنان این دو بخش بدون چالش به فعالیت خود ادامه دهند. البته در این مدت همکاری های دریایی و بندری خود را با کشورهای مختلفی برپا کرده و به توافق نامه و موافقت نامه های دریایی و بندری زیادی نیز دست یافته ایم. در این میان بعضا کمیته های تخصصی همکاری دریایی و بندری میان ایران و کشورهای هدف ایجاد شده است. کشورهای اتحادیه اروپا هم تمایل دارند کماکان ارتباط اقتصادی و تجاری خود را با ایرانی ها حفظ کنند. در همین راستا نیز بسته هایی در زمینه تداوم همکاری های بخش کشتیرانی و دریایی تهیه شده که در قالب های مختلفی ارائه شده است که امیدواریم از این طریق بتوان محدودیت هایی را که در زمان اعمال تحریم ها محتمل هستند مدیریت کرد.\nمنبع خبر : pmo.ir\nکشتیرانی تحریم مدیریت سازمان بنادر و دریانوردی


کرم آبرسان مو کامان مدل Collagen&Keratin | نیلوکس\nصفحه اصلی آرایشی و بهداشتی لوازم آرایشی آرایش مو کرم آبرسان مو کامان مدل Collagen&Keratin حجم 400 میلی لیتر\nارسال گزارش برای کرم آبرسان مو کامان مدل Collagen&Keratin حجم 400 میلی لیتر\nشما در حال ارسال گزارش برای محصولکرم آبرسان مو کامان مدل Collagen&Keratin حجم 400 میلی لیتر\nحاوی عصاره آرگان، انار و جوانه گندم\nشناسه محصول : nil-1397100394521-2-1\nافراد برای اینکه بتوانند موهای زیبا و شادابی داشته باشند، غالباً از ماسک مو استفاده می کنند. ماسک مو کاربردیی ست اما میزان تاثیرگذاری کمتری نسبت به کرم های مو دارد. کرم آبرسان مو کامان مدل Collagen&Keratin حجم 400 میلی لیتر یکی از همین محصولات است که توصیه می کنیم از این محصول استفاده کنید تا تاثیر آن را مشاهده کنید.\nتفاوت هایی از لحاظ ساختار و نوع مصرف ماسک مو و کرم مو وجود دارد که عمده ترین آن دلایل در نیاز به آبکشی آن‌هاست. بیشتر ماسک موها نیاز به آب کشی دارند و عملاً ماسک موهای بی‌نیاز از آب کشی در ردیف کرم مو دسته بندی می‌شود. از این فرق کاربردی که بگذریم این محصول خاصیت ترمیم کنندگی و آب رسانی بسیار بالا و طولانی مدتی دارد و این خواص بالاتر از ماسک مو است.\nشما ماسک مو را قالباً بعد از حمام استفاده می‌کنید اما کرم مو در طول فعالیت روزانه شما می تواند تاثیرگذاری خود را داشته باشد.\nبه طور کلی کرم های مو تأثیر طولانی تری دارند و به واسطه آن که لازم نیست آنها را آب بکشید، می توانید از این محصول با روش‌های بسیار متنوع‌تری بهرمند شوید. کرم آبرسان مو کامان مدل Collagen&Keratin حجم 400 میلی لیتر سرشار از کراتین هیدرولیز شده، عصاره آرگان و جوانه گندم است که تمامی مواد مغذی لازم را به موهای شما خواهد رساند. همچنین وجود عصاره پوست و میوه انار شادابی موهای شما را دوچندان خواهد کرد. وجود این مواد مغذی باعث شده تا میزان قابل توجهی از ویتامین E در این کرم مو وجود داشته باشد که باعث جلوگیری از ریزش موهای شما خواهد شد.\nآرگان، جوانه گندم و انار


لیدیز - زن 23 ساله 5 قلو زائید!\nتولد این پنج قلو برای دست‌اندرکاران کلینیکی که عمل زایمان در آن انجام شده، نیز تجربه جدیدی بوده است. این عمل زیر نظر یک تیم پزشکی چهار نفره صورت گرفت. به گفته زبینک استراناک سرپرست بخش نوزادان این کلینیک، عمل سزارین نود دقیقه به طول انجامیده و این پنج قلوها در عرض پنج دقیقه به دنیا آمدند وی وضعیت عمومی آنها را خوب ارزیابی کرده است.\nاین نوزادان که دنیل، میشال، الکس، مارتین و ترزکا نام دارند، به طور طبیعی لقاح یافته بودند. به گفته دکتر استراناک، دنیل و میشال “همسان” هستند. آنتونین کروسن، پدر ۲۶ ساله این پنج قلوها که در هنگام زایمان در بیمارستان حضور داشت، به رسانه‌ها گفته است: «من بیشتر از الکساندرا اضطراب داشتم و خیلی خوشحالم که همه نوزادان سالم هستند.»\nرسانه‌های جمهوری چک به الکساندرا کینوا لقب “سوپر مامان” داده‌اند. بر اساس گزارش‌ها او تازه در هفته ۲۱ بارداری از داشتن پنج قلو آگاه شده است. پزشکان در ابتدا تنها دو و سپس چهار جنین را در سونوگرافی‌های اولیه کشف کرده بودند. این مادر ۲۳ ساله که یک فرزند پسر پنج ساله هم دارد، می‌گوید: «واقعا مثل یک شوک بود. ما می‌خواستیم پسرمان تنها یک برادر یا یک خواهر دیگر داشته باشد.»


آیفون 6.1 اینچی سال آینده با بدنه فلزی رنگارنگ عرضه خواهد شد | فارنت\nاز ابراهیم چهاردولی منتشر شده در ۸:۰۰ شنبه, ۱۸ آذر , ۱۳۹۶\nماه پیش آنالیزور KGI یعنی مینگ-چی کو حدس زد که ممکن است در سال 2018 سه آیفون تمام صفحه‌ی جدید با ناچ بالای صفحه عرضه شوند. یک آیفون 6.5 اینچی با صفحه‌نمایش OLED، یک آیفون 5.8 اینچی مانند آیفون ده و یک آیفون 6.1 اینچی با صفحه‌نمایش LCD معمولی جزو این آیفون‌ها خواهند بود. حال Nikkei در این‌باره می‌گوید که نسخه LCD پشتی فلزی خواهد داشت و در چندین رنگ موجود خواهد بود. این روزنامه همچنین ادعای KGI را از منبع خود تایید کرده و می‌گوید که به جای آیفون 6.5 اینچی که مطمئنا نسخه پلاس خواهد بود، یک آیفون 6.3 اینچی و 5.8 اینچی عرضه خواهند شد و هردو صفحه‌نمایش بدون‌حاشیه خواهند داشت. یعنی در اصل دو نسخه آیفون پریمیوم و یک آیفون 6.1 اینچی معمولی که همان آیفون رنگی است.\nهر سه مدل آخر آیفونی که اپل عرضه کرد پشت شیشه‌ای داشتند و بسیار لوکس و زیبا بودند. اما اگر یکی از آن‌ها از دستتان می‌افتاد و می‌شکست هزینه تعمیرش حدود 279 دلار می‌شد که فوق‌العاده بالاست. این در مورد آیفون 10 است که 65 درصد بیشتر از آیفون 8 (169 دلار) برای تعمیر هزینه خواهد برد. جالب است که هزینه تعمیر شیشه پشت آیفون 8 از هزینه تعمیر شیشه جلوی آن بیشتر است. بدین ترتیب اپل به نظر می‌رسد قصد دارد تا نسخه 6.1 اینچی را کمی اقتصادی‌تر عرضه کند و بدین خاطر به آلومنیوم و فلز پناه برده است تا مشتریان عذاب هزینه تعمیر فراوان را نکشند.\niPhone Xآیفونآیفون رنگیاپل\nاز هر ده آمریکایی یک نفر تصور می‌کند HTML یک بیماری جنسی…