پنجشنبه 09 بهمن 1399 |\nفرش سرخ زیر پای رئیس جدید\nقابلیت جذب سالیانه ۱۵۰ هزار میلیارد تومان در بازار سرمایه\nبیش واکنشی بازار سرمایه، ماحصل شفافیت این بازار\n"بورس" بازار کشف قیمت‌هاست\nتعداد بازدید : ۲۹۵۱\nکد خبر : ۲۳۱۹۵۱\nکارشناس پولی و بانکی در گفت‌وگو با بورس نیوز تاکید کرد:\n۰۸ آذر ۱۳۹۹ - ۰۹:۲۱\nیکی از نشانه‌هایی که می‌توان با کمک آن عملکرد یک بانک و نسبت کفایت سرمایه آن بانک را ارزیابی کرد، بررسی روند سودآوری بانک و سود انباشته آن بانک است.\nبه گزارش بورس نیوز، یکی از شرایط لازم برای حفظ سلامت نظام بانکی، سرمایه کافی در هر بانک است.\nبه عبارتی هر بانک باید برای تضمین ثبات فعالیت‌های خود، نسبت مناسبی بین سرمایه و ریسک‌های موجود در دارایی‌های خود ایجاد کند تا آسیبی به سپرده‌گذاران و سایر تعهدات بانکی وارد نشود. ازاین‌رو بانک‌ها باید از حداقل میزان سرمایه مطلوب برای پوشش ریسک‌های عملیاتی خود برخوردار باشند.\nبرای سنجش این نسبت، طبق توافق کمیته بانکی بازل فرمولی تعیین‌شده که بر اساس آن، ﻧﺴﺒﺖ ﻛﻔﺎﻳﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ از ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﭘﺎﻳﻪ ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻉ دارایی‌های ﻣﻮﺯﻭﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺿﺮﺍﻳﺐ ﺭﻳﺴک ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺻﺪ به دست می‌آید. بر اساس استاندارد‌های بانک مرکزی، ﺣﺪﺍﻗﻞ ﻧﺴﺒﺖ ﻛﻔﺎﻳﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺑﺮﺍی ﻛﻠﻴﻪ بانک‌ها ﻭ مؤسسات ﺍﻋﺘﺒﺎﺭی (ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺘی ﻭ ﻏﻴﺮﺩﻭﻟﺘی) ٨ ﺩﺭﺻﺪ تعیین‌شده؛ حال‌آنکه نسبت کفایت سرمایه بعضی بانک‌ها و مؤسسات مالی در کشور ما کمتر از ۸ و در برخی موارد حتی منفی است! بررسی صورت‌های مالی سال ۹۸ نشان می‌دهد از بین ۱۲ بانک خصوصی کشور، فقط در یک بانک خصوصی نسبت کفایت سرمایه ۸ درصد و بیشتر بوده و نسبت کفایت سرمایه در ۱۱ بانک و موسسه اعتباری کمتر از ۸ درصد است.\nاگرچه دریکی دو سال اخیر برخی بانک‌ها در بالا بردن نسبت کفایت سرمایه خود عملکرد قابل قبولی داشتند؛ ولی نسبت کفایت سرمایه در برخی مؤسسات مالی و بانک‌ها (که اتفاقاً برخی از آن‌ها هم در بازار سرمایه حضور دارند) بسیار وخیم است. نسبت کفایت سرمایه پایین به این معنا است که بانک‌ها، با سرمایه سهامداران و پول سپرده‌گذاران، دارایی‌های پرریسه را تقبل نموده‌اند و درنتیجه در اجرای تعهدات خود مانند بازپرداخت به سپرده‌گذاران با خطر ناتوانی و ورشکستگی روبرو هستند.\nعلی‌اکبر نیکو اقبال کارشناس پولی و بانکی در گفت‌وگو با بورس نیوز در خصوص اهمیت نسبت کفایت سرمایه بانک‌ها بیان کرد: موضوع کفایت سرمایه بانک‌ها از حدود یک دهه قبل در کشور ما مطرح شد؛ چراکه برخی مؤسسات مالی در آن مقطع با پرداخت سود‌های بالاتر از نرخ مصوب بانک مرکزی، مورد اقبال مردم واقع‌شده بود و بازی پانزی این مؤسسات و پرداخت سود سپرده‌گذاران از محل جذب سپرده‌های جدید بعضی از این مؤسسات را به‌مرور به مرز ورشکستگی کشانده و شاهد تعطیلی برخی از این مؤسسات و مشکلاتی در این زمینه بودیم.\nدر اکثر کشورها، معمولاً وقتی بانکی دچار مشکل شده و در معرض خطر ورشکستگی قرار بگیرد، یکی از راهکار‌های نجات بانک، واگذاری آن بانک به دولت است\nوی اضافه کرد: مؤسسات مشکل‌دار به سپرده‌گذاران و هم به سرمایه‌گذاران ضرر و زیان تحمیل می‌کنند. در حال حاضر هم برخی از بانک‌ها و مؤسسات مالی در کشور ما نسبت کفایت سرمایه استاندارد و قابل قبولی ندارند و اگر کماکان شاهد فعالیت و تداوم حیات این مؤسسات و بانک‌ها هستیم، به خاطر بازی پانزی و سپرده‌های جدیدی است که جذب می‌کنند. کلاً شرایط موجود حکم می‌کند که مسائل نظام بانکی کشور و نسبت کفایت سرمایه بانک‌ها موردبررسی و توجهی جدی قرار گیرد.\nنیکو اقبال افزود: از سال ۱۹۸۸ کمیته بانکی پازل موضوع نظام بانکی سالم و کفایت سرمایه یک را مطرح و تاکنون به مرحله ۴ تکامل پیداکرده است.\nوی تصریح کرد: نسبت کفایت سرمایه بانک‌ها حاصل فرمولی است که در آن بدهی‌ها و دارایی‌های بانک با ضرایب متفاوت (از صفر تا ۱۰۰) درج می‌شود و ضمناً ذخایر بانک، سرمایه ثبت‌شده و سود و زیان انباشته هم لحاظ می‌گردد. این‌که در فرمول بررسی نسبت کفایت سرمایه به هر یک از متغیر‌ها ضریب متفاوتی داده می‌شود، از مزایای این فرمول است که دقت این فرمول را افزایش می‌دهد. برای مثال ریسک حساب صندوق (وجه نقد) و مانده‌حساب‌های بانک نزد بانک‌های مرکزی هر کشور برابر با صفر است، ولی ریسک تسهیلات اعطایی به اشخاص حقیقی و حقوقی خصوصی معادل ۱۰۰٪ است.\nهر چه نسبت کفایت سرمایه بانکی بالاتر باشد، یعنی پول سپرده‌گذاران امن‌تر است و هر چه این نسبت پایین‌تر باشد، یعنی ریسک بیشتری متوجه سپرده‌گذاران بوده و بانک قدرت کمتری در بازپرداخت سپرده‌ها دارد. یکی از نشانه‌هایی که می‌توان با کمک آن عملکرد یک بانک و نسبت کفایت سرمایه آن بانک را ارزیابی کرد، بررسی روند سودآوری بانک و سود انباشته آن بانک است. قطعاً بانکی که سود انباشته داشته باشد، در بازپرداخت سپرده‌ها، کم ریسک‌تر از بانکی است که بار زیان انباشته را به دوش می‌کشد.\nاین کارشناس پولی و بانکی در ادامه ضمن انتقاد از فعالیت بانک‌ها تحت نظارت دولت اظهار کرد: نکته اینجاست که بانک‌های ما عمدتاً تحت نظارت دولت فعالیت می‌کنند و مدیران بانکی نه بر اساس ضوابط سفت‌وسخت بلکه بیشتر بر مبنای روابط انتخاب می‌شوند. برای این مدیران هم معمولاً سود و زیان عملیاتی بانک و نسبت کفایت سرمایه و... اهمیت لازم را ندارد. البته فعالیت بانک‌ها تحت نظارت دولت‌ها، لزوماً به معنای افت کارآمدی بانک‌ها نیست و اتفاقاً در اکثر کشورها، معمولاً وقتی بانکی دچار مشکل شده و در معرض خطر ورشکستگی قرار بگیرد، یکی از راهکار‌های نجات بانک، واگذاری آن بانک به دولت است تا دولت با تغییر مدیران و اجرای برنامه‌های سالم‌سازی، مشکلات بانک را مرتفع کرده و دوباره بانک را به بخش خصوصی واگذار کند. پس بانک‌های حتی تحت نظارت دولت‌ها هم می‌توانند عملکرد مثبتی داشته باشند، مشروط بر آنکه مدیران دلسوز و کارآمد برای اداره بانک‌ها انتخاب شوند.\nنیکواقبال در ادامه، در رابطه بااهمیت نسبت کفایت سرمایه بانک‌ها برای همکاری با بانک‌های خارجی بیان کرد: اگرچه نسبت کفایت سرمایه هر بانک برای برقراری روابط بین‌بانکی در نظام بین‌الملل حائز اهمیت است و اگر بانک‌های ما استاندارد‌های لازم را داشته باشند، نظام بانکی جهانی رغبت بیشتری به همکاری با بانک‌های ما دارد. مثلاً بانک‌های جهانی حتماً در اعطای تسهیلات به بانکی که نسبت کفایت سرمایه بالاتری دارد راغب‌تر هستند تا بانکی که نسبت کفایت سرمایه پایین‌تری دارد. اما نکته اینجاست که اهمیت پذیرش مقررات مربوط به FATF و مبارزه با پول‌شویی برای نظام بانکی بین‌المللی، به‌مراتب بیش از اهمیت نسبت کفایت سرمایه بانک‌های ماست. پذیرش مقررات FATF لزوماً به این معنا نیست که بانک‌های جهانی کاملاً شفاف عمل می‌کنند؛ کما اینکه باوجود تحریم نفتی ایران، شاهد هستیم که نفت و فرآورده‌های نفتی و... ایران روانی بازار‌های صادراتی می‌شود و صادرات باوجودآنکه کاهش داشته، اما قطع نشده است. این نشان می‌دهد به‌هرحال در سایر کشور‌ها هم راه‌هایی برای دور زدن FATF هست.\nوی افزود: معتقدم پذیرش FATF مزایا و معایب خاص خود را دارد و برای پذیرش یا عدم پذیرش این مقررات، باید مزایا و معایب این مقررات را در کنار هم لحاظ کرد. عدم پذیرش FATF، به دنیا این سیگنال را می‌دهد که ما تمایلی به صلح و شفافیت نداریم و همین نکته ما را در معرض انواع تهمت‌ها قرار داده است. به‌هرحال هر کشوری در قبال صلح بین‌الملل مسئولیت‌هایی دارد و نباید طوری عمل کنیم که دنیا ما را مخالف صلح بشناسد (حال‌آنکه در واقعیت، کشور ما هیچ فعالیت غیرانسانی ندارد).\nاین عضو هیات علمی دانشگاه تهران در خاتمه گفت: بخشی از مشکلات اقتصادی ما، ریشه در ضعف‌ها و سیاست‌های داخلی دارد و بهبود وضعیت بانک‌ها و از آن مهم‌تر امکان برقراری روابط بین‌المللی با بانک‌های جهانی درگرو اصلاح برخی از سیاست‌های داخلی است. ضمن اینکه رشد اقتصادی کشور ما در سال‌های اخیر منفی بوده و در این شرایط نمی‌توان انتظار یک فعالیت طبیعی و سودآور را از بانک‌ها داشت. علاوه بر این، یکی دیگر از چالش‌های نظام بانکی ما ضعف حسابرسی است و در شرایطی که تورم سنگین، اقتصاد کشور را تحت تأثیر قرار داده و قیمت کالا‌ها و خدمات ثبات ندارد؛ بنیان حسابرسی هم زیر سؤال رفته است.\nبرچسب ها: علی اکبر نیکو اقبال کارشناس پولی و بانکی اهمیت نسبت کفایت سرمایه بانک‌ها FATF بورس نیوز\nسهامداران نگران نباشند/ بازار به مسیر رشد بر می‌گردد ۰۵ آذر\n"حقوقی‌ها"، به بی‌اعتمادی بازار دامن نزنید... ۰۵ آذر\nوضعیت معکوس بانک‌ها در نرخ بهره سپرده‌گذاران ۰۵ آذر\nتسریع بازگشت نقدینگی به بازار سرمایه با مصوبات جدید ۰۵ آذر\nچتر مالیات باید بر سپرده‌های کلان سایه اندازد ۰۵ آذر\nتخم دو زرده بانک‌ها برای مالیاتی‌ها... ۰۵ آذر\nسلام این صدای سهامدار که میگید توی کانال تلگرامتون چطور به گوشتون میرسه ؟ من هرچی گشتم ایدی چیزی نبود یه راهنمایی کنید بلکه صدای مارو هم بشنوید\nیه نگاه به سهم وملی هم بکنید سهم از 82 هزار شده 29 هزار و 3 ماه صف فروشه حقوقی اول همه میفروشه توی این شرایط سهامدار عمده داره فروش میزنه\nحداقل سهم رو بدون دامنه نوسان باز کنن تا منفی هاش رو بخوره\n۱۵:۱۰ - ۱۳۹۹/۰۹/۰۸\nیکی از این بانک ها ، بانک دی می باشد که نسبت کفایت سرمایه بسیار پایینی دارد\n۱۴:۵۴ - ۱۳۹۹/۰۹/۱۰\nبهتر است بعنوان رسالت این عضو هییت علمی وکمک دا نشجویان وهمکاری بورس نیوز تک تک بانک هارا مورد برآوردو بررسی قرار دهند وتحولی در بانک داری ایجاد نماید.این حرکت بعنوان بدعتی نو د ر همکاری حوزه دانشگاهی وصنعت بانک داری خواهد بود وخدمتی بزرگ از طرف بورس نیوز به سهامداران خرد وسپرده گذاران خواهد بود .درصورتیکه بخش های ذیربط فوق قبول زحمت کنندواین فعالیت به تدریج گسترش یابد وبانک ها زیزذربین قرار بگیرد\n"سیستم" تا ۹ روز دیگر به مجمع می‌رود\nمجمع عمومی فوق العاده شرکت همکاران سیستم در تاریخ ۱۳۹۹/۱۱/۱۸ برگزار خواهد شد.\n"زماهان" سهامداران را فراخواند\nمجمع عمومی فوق العاده شرکت مجتمع تولید گوشت مرغ ماهان در تاریخ ۱۳۹۹/۱۱/۱۹ برگزار خواهد شد.\n"دریشمک" در اندیشه تغییر هیات مدیره\nمجمع عمومی عادی بطور فوق العاده شرکت توليد و صادرات ريشمک در تاریخ ۱۳۹۹/۱۲/۰۳ برگزار خواهد شد.\n"تملت" به مجمع می‌رود\nشرکت تامین سرمایه ملت در تاریخ ۱۳۹۹/۱۱/۱۹ مجمع عمومی فوق العاده برگزار خواهد کرد.\nبورس چه زمانی به تعادل می‌رسد\nبورس در انحصار افراد خاص (۳۱ نظر)\nقبل انتخابات ۱۴۰۰، شاخص ۲میلیونی می‌شود (۲۵ نظر)\nقصور مدیران بورسی و تنبیه سهامداران (۹ نظر)


امام جمعه موقت اصفهان: دشمن معنویت جامعه را هدف قرار گرفته است | میهن پست\nامام جمعه موقت اصفهان: دشمن معنویت جامعه را هدف قرار گرفته است\nبه گزارش ایرنا، حجت الاسلام والمسلمین ˈمجتبی میردامادیˈ در خطبه های نماز جمعه اصفهان که در مسجد امام (ره) برگزار شد، خطاب به…\nبه گزارش ایرنا، حجت الاسلام والمسلمین ˈمجتبی میردامادیˈ در خطبه های نماز جمعه اصفهان که در مسجد امام (ره) برگزار شد، خطاب به نمایندگان مجلس گفت: خیلی راحت وزارت ورزش و جوانان را تصویب کردید ولی با گذشت 35 سال از انقلاب و با وجود توصیه امام در وصیت نامه ایشان، برای تاسیس وزارت امر به معروف و نهی از منکر کاری نکرده اید.\nوی با انتقاد از گسترش استفاده از قلیان در پارکها با وجود تحریم برخی مراجع و هشدار پزشکان اظهار کرد: ما نمی گوییم مردم را به زور به بهشت ببرید اما می گوییم نگذارید مردم به جهنم بیفتند زیرا ما مسوول جامعه هستیم.\nوی با اشاره به وضعیت بدحجابی در کشور گفت: اگر مسلمانی از کشورهای مسلمان وارد کشور شود ما خجالت می کشیم.\nامام جمعه موقت اصفهان همچنین با بیان اینکه روزه خواری در ملا عام مورد نکوهش اسلام است، اظهار کرد: باید قاطعانه جلوی گناهان آشکار و گناهانی که جامعه را به تباهی و فساد می کشاند گرفته شود.\nحجت الاسلام والمسلمین میردامادی همچنین اسراف در مصرف آب را عملی مخالف تعالیم اسلامی بیان کرد و افزود:\nاگر کسی بیش از میزان نیاز خود آب مصرف کند مرتکب تضییع حق الناس شده است.\nوی تلاش مسوولان برای حل معضل آب در استان اصفهان را خواستار شد و گفت: مردم اصفهان از نمایندگان خود در مجلس شورای اسلامی گلایه مند هستند، شاید در موضوع آب سستی نشان داده اند.\nوی به سازمان آب نیز توصیه کرد که اعتدال را برای همه مردم رعایت کند زیرا در برخی منطقه های اصفهان آب حتی به طبقه چهارم ساختمانها نیز به راحتی می رسد ولی در برخی محله های فقیر نشین در شبانه روز تنها یکی دو ساعت آب پیدا می شود.\nحجت الاسلام میردامادی در بخش دیگر خطبه ها به مناسبت روز 14 تیر و هفتم ماه رمضان که روز شهرداری و دهیاری هاست، اشاره کرد و گفت: مردم از شهرداری ها گلایه دارند و باید یک مقدار در مورد برخی هزینه ها سخت گیریها را نسبت به مستضعفین و مردم محروم کم کنید.\nامام جمعه موقت اصفهان همچنین با اشاره به سالروز تصویب تحریم های آمریکا علیه مردم ایران در سال 59 اظهار کرد: شما طرفدار دموکراسی نیستید و فقط به دیکتاتوری خود معتقد هستید.\nوی خطاب به امریکاییها گفت: شما سرمایه ملتی را که انقلاب کرده بود و باید به او کمک می کردید و ملتی که حقوق انسانی را طبق ارزشهای اسلامی رعایت می کند، تحریم کردید.\nوی یادآور شد: امروز انرژی هسته ای بهانه تحریم است زیرا در سال 59 که ما انرژی هسته ای نداشتیم نیز آنها ما را تحریم کردند.\nوی با اشاره به ابعاد مختلف تحریم های دشمن گفت: اگر درهای آسمان و زمین را به روی این ملت ببندید ایمان و تقوای این ملت نمی گذارد آنها ذلیل بمانند.


بازار 1.8 میلیارد دلاری تجهیزات 3G و 4G در سال 2013 - ایستنا | اخبار فناوری و مخابرات\nکد خبر: 056264 جمعه، 28 تیرماه 1392 18:00 July 19, 2013\nارزش بازار جهانی زیرساخت‌های شبکه موبایلی بسته‌های اطلاعاتی یا همان شبکه‌های 3G و 4G تا پایان سال جاری میلادی به 1.8 میلیارد دلار می‌رسد.\nبزرگان صنعت تجهیزات و شبکه‌های بی‌سیم در سال 2012 میلادی مشکلات فراوانی را پیش‌روی خود دیدند، اما افزایش درخواست بازار جهانی برای زیرساخت‌ها و شبکه‌های موبایلی 3G و 4G که همچنان رو به افزایش است باعث شد تا این شرکت‌ها طی سال جاری میلادی موفقیت‌های فراوانی کسب کنند.\nبه گزارش فارس به نقل از سلولار – نیوز، مرکز تحقیقاتی ABI Research در گزارشی جدید اعلام کرد که ارزش بازار جهانی زیرساخت‌های شبکه موبایلی بسته‌های اطلاعاتی تا پایان سال جاری میلادی به 1.8 میلیارد دلار می‌رسد.\nجو هافمن(Joe Hoffman) مدیر تحقیقات این مرکز تحقیقاتی گفت: «افزایش ترافیک جهانی شبکه‌های 3G و 4G باعث خواهد شد تا ارزش بازار شبکه‌های موبایلی بسته‌های اطلاعاتی طی 5 سال آینده به 10 میلیارد دلار برسد».\nلازم به ذکر است که طی فصل نخست سال جاری میلادی بازار شبکه‌های هسته‌ای موبایلی نسبت به فصل پایانی سال 2012 میلادی با کاهش 12 درصدی درآمدهای خود مواجه شد.\nاما در پی افزایش درخواست کاربران برای استفاده از سرویس‌های اطلاعاتی موبایلی، این بازار در فصل پایانی سال قبل 44 درصد رشد کرده است.


تشکیل پرونده قضائی برای عاملان آلودگی هوای اهواز - شبکه خبری عصرجنوب\nتشکیل پرونده قضائی برای عاملان آلودگی هوای اهواز\nعصر جنوب: مدیرکل حفاظت از محیط زیست خوزستان با اشاره به در جریان بودن پرونده های قضائی شکایت از عاملان ایجاد آلاینده و مشکلات تنفسی برای مردم اهواز گفت: در حال حاضر تمام شاخص ها در وضعیت مطلوب قرار دارند و تنها میزان گرد و غبار چند برابر میزان استاندارد است.\nاحمد رضا لاهیجان زاده در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی میزان، با اشاره به وجود ریزگردها در شهر اهواز اظهار کرد: با اندازی گیر ی هایی که اخیرا در خصوص آلاینده ها داشته ایم، مشخص شد تمام پارامتر ها در شرایط استاندارد قرار دارند، تنها میزان گرد و غبار چند برابر وضعیت استاندارد گزارش شده است.\nوی تصریح کرد: میزان مراجعه مردم اهواز به مراکز درمانی به دلیل بیماری های ناشی از گرد و غبار کمتر شده است اما همانطور که ذکر شد شهروندان همچنان از گرد و غبار و سایر آلاینده ها در رنج هستند.\nمدیرکل حفاظت از محیط زیست خوزستان عنوان کرد: در یک سال گذشته تعداد ۲۰ دستگاه سنجش به ایستگاه های هواشناسی این استان اضافه کرده ایم که این افزایش ۱۵ شهرستان را پوشش می دهد.\nلاهیجان زاده افزود: به منظور مقابله با گرد و غبار اقداماتی چون احیاء تالاب ها، مقابله با بیابان یا ساماندهی آلاینده های ناشی از نفت انجام شده است، همچنین با اجرائی شدن طرح آماک جمع آوری گازهای همراه نفت انجام می شود.\nاین مقام مسئول گفت: آماک پروژه ای است که در بازه زمانی طولانی مدت صورت می گیرد اما به منظور کاهش آلاینده ها در اهواز این طرح به صورت ضربتی طی مدت دو تا سه ماه در اطراف اهواز انجام می شود.\nوی ادامه داد: بر اساس توافق های صورت گرفته با وزارت نفت ۲۰ میلیون فوت متر مکعب گاز ترش که در اطراف شهر اهواز سوخته می شود جمع آوری و به عنوان خوراک به پتروشیمی یا چاه های قدیمی نفت تزریق می شود. امیدواریم بتوانیم با این اقدامات میزان آلاینده ها را در شهر اهواز کاهش دهیم.\nمدیرکل حفاظت از محیط زیست خوزستان اظهار کرد: سال گذشته پس از مشکلات تنفسی که برای مردم اهواز ایجاد شد شکایت های خود را به دستگاه قضائی ارسال کردیم. در حال حاضر پرونده بسیاری از این افراد که هم از مسئولان دولتی هم از فعالان بخش خصوصی بوده اند، در جریان است.\nاین مقام مسئول درد پایان ابراز امیدواری کرد: با اقدامات صورت گرفته در بخش نفت و مقابله با بیابان زایی شاهد کاهش نزولی آلاینده ها در خوزستان به ویژه در شهر اهواز باشیم.


تا رفع حجاب اجباری: یک فیلم و دو تابوشکنی: وقتی همه خوابیم\nدر فیلم "وقتی همه خوابیم" (بهرام بیضایی) دو نکته جالب، و تا جایی که من می دانم بدیع، وجود دارد: نگاه جدید و غیر کلیشه ای(اگر نگوییم مثبت) به روسپیگری و روابط خارج از ازدواج.\nشاید اولین بار است که در فیلمی، مردان غیرتی و ناموس پرست تقبیح شده و به شکل افرادی خشن، غیرمنطقی و جانی به تصویر کشیده می شوند؛ و شخصیت مرد اصطلاحن "بی غیرت" مثبت، مهربان،انسان دوست و باشرف نمایانده می شود؛ مردی که تن فروشی همسرش برای تامین مخارج زندگی و بیرون آوردن او از زندان را نه تنها می پذیرد بلکه سپاسگزار است.\nروابط عاطفی بازیگران نقش نجات و چکامه را نیز می توان از خلال گفتگوهای تلفنی و دیالوگی که ناخودآگاه بر زبان نجات در میان تمرین تئاتر جاری می شود احساس کرد. روابط خارج از ازدواج(حتا در حد روابط عاطفی) چیزی است که فیلمنامه نویسان و فیلمسازان ایرانی جرات و حق نزدیک شدن به آن را ندارند و من متعجبم چطور هردوی این خط قرمزها در "وقتی همه خوابیم" زیر پا گذاشته شده و این فیلم اجازه نمایش گرفته است.\nتوضیح ضروری: منظورم از جدید بودن نوع پرداخت "وقتی همه خوابیم" به روابط خارج از ازدواج ، نوع پرداختی است که هدفش تقبیح این روابط نیست و لزومن در انتهای فیلم شاهد به سنگ خوردن سر دو طرف رابطه و دادن درس اخلاقی نیستیم!افراد در زندگی زناشویی خود مشکلی ندارند و حتا خوشبخت هستند و مجبور هم نیستند تصمیم بگیرند که کدام یک از این دو رابطه را تمام کنند!\nارسال شده توسط نسرین در 3:07 PM\nبرچسبها: روسپیگری، روابط خارج از ازدواج\nفاخته September 25, 2009 at 4:06:00 AM EDT


فروش مبدل زنگ اهن نانو فروش رنگ ها ی صنعتی و ساختمانی فروش مبدل زنگ اهن نانو فروش رنگ ها ی صنعتی و ساختمانی\nمبدل زنگ اهن نانوفروش مبدل زنگ اهن نانومزایای مبدل زنگ اهن نانویی\nهمواره زنگ زدگی و پوسیدگی اهن یکی از معضلات مهمی است که ما روزانه درگیرش هستیم. ایمن رنگ تاپ ، فروش مبدل زنگ اهن نانو را در دستور کار قرار داده است. این پوشش حیرت اور می تواند زنگ اهن را به محافظی تبدیل کند که بتواند از جسم زنگ زده در برابر،پوسیدگی محافظت کند. در صورتی که تجهیزاتتان در معرض رطوبت شدید و پوسیدگی قرار گرفته ،این اختراع نانویی شگفت انگیز را خرید کنیدو استفاده کنید و لذت ببرید.\nمبدل زنگ اهن نانو\nاین پوشش پایه اب ،را می توان با قلم مو روی سطح زنگ زده اعمال کرد،پوشش نانویی منحصر به فردی که می تواند ،ضمن پوشش دهی به سطوح زنگ زده مانع از پیشرفت پوسیدگی ،می شود.در واقع عمر فطعات زنگ زده را افزایش می دهد.و می تواند بعد از یکی دو ساعت اثر ان را روی سطوح مشاهده کرد.\nاین پوشش را در سطل های ۳۰ کیلویی قابل عرضه است.و به مرکزیت تهران به تمام شهر های ایران ،خصوصا جنوب و شمال ایران که در معرض شرجی هستند،فرستاده می شود. و در بعضی از شهر ها نیز مانند تهران و کرمانشاه و بوشهر و همدان و بندر عباس و… نمایندگی داریم. که می توانید از انجا تحویل بگیرید.اگر نیاز به خرید مبدل زنگ اهن نانو داشتید، می توانید با ما هم تماس بگیرید.\nمزایای مبدل زنگ اهن نانویی\nپوشش دهی به سطوح زنگ زده و بهبود ظاهر سطوح\nنکته جذاب این پوشش بدون نیاز به تمیز کاری زیر کار است.\nدر واقع زنگ اهن به عنوان یکی از مواد استفاده در فرمولاسیون رنگ می شود.\nمی توان هر رنگی را روی ان اجرا کرد.


تاثیر آزار جنسی در پسران بیشتر است یا دختران ؟ - آسیب های اجتماعی - سلامت اجتماعی - سلامت نیوز\n۱۳۹۸/۰۷/۲۲ - ۱۰:۱۸ - کد خبر: 282992\nسلامت نیوز: عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی تهران با اشاره به اینکه «آزار جنسی به هرگونه ارتباطی که افرد با کودکان و با هدف کسب لذت جنسی انجام می‌دهند، اطلاق می‌شود»، گفت: تاثیر آزار جنسی روی پسران به مراتب بیش از دختران است و سوء استفاده جنسی نسبت به پسران در جوامع سنتی بیشتر است.\nبه گزارش سلامت نیوز به نقل از ایسنا، شهین علیایی‌زند در همایش"کودکان، قربانیان فراموش شده آزار جنسی" که در دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد، اظهار کرد: اخیرا علم در ایران به میزان قابل توجهی گوگِلی شده است و بنده اعتقاد دارم که علم باید بومی شود. به دلیل اینکه پایه‌های علمی بین‌المللی هستند باید آن را بومی کنیم تا بتوان از آن برای جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، استفاده کنیم.\n2019-10-14 10:18 سلامت نیوز\nتاثیر آزار جنسی در پسران بیشتر است یا دختران ؟ آسیب های اجتماعی


سعید حجاریان: شکل‌گیری «دولت در سایه» اصلاح‌طلبان - Gooya News\nبا کس مکن‌ای برادر من\nموضوع ضرورت وجود دولت سایه را سعید جلیلی کلید زد. اگر چه به اعتراف خود اصولگرایان، در این فقره او تنها معتقد به رصد دولت است و این موضوع را هم به طور شخصی شروع کرده است. در حالی که اصالت دولت در سایه یا دولت سایه، به تحزب و تشکل‌گرایی است. در نظام پارلمانی بریتانیا، حزبی که از تشکیل دولت بازمی‌ماند، اقدام به تشکیل دولت سایه می‌کند و همپای دولت مستقر، کابینه‌ای را می‌چیند تا به وظیفه خود یعنی نظارت و انتقاد و حلقه واسط بین مردم و قدرت پایبند بماند. جریان اصلاح‌طلب در هر دو انتخابات ریاست‌جمهوری (اخیر) از نامزدی حسن روحانی دفاع کرد و در دولت یازدهم یکی از حامیان دولت تلقی شد که سعی کرد در برابر نقدهای اصولگرایانه از نامزد متبوع و انتخاب خود دفاع کند اما با شکل‌گیری کابینه دوم و نقدهایی که بر این روند حاکم بود، حالا به نظر می‌رسد جریان اصلاح‌طلب به ضرورت نقد دولت مستقر در راستای بهبود عملکرد پی برده و به این باور رسیده برای آن که این نقدها در جریان اصلی قرار بگیرد و هدفمند باشد، بهترین راه تشکیل دولت در سایه است. در همین زمینه محسن میردامادی معتقد است «اصلاح‌طلبان در دو انتخابات گذشته ریاست‌جمهوری در شرایطی قرار داشتند که به صورت اجتناب‌ناپذیر باید با صدای واحد از نامزد مشخصی حمایت می‌کردند و خوشبختانه عقلانی و مؤثر عمل شد. در چنان موقعیتی، برای چانه‌زنی و قول و قرار درباره اعضای کابینه فضا و امکانی وجود نداشت و عملا انتخاب و گزینش همکاران رئیس‌جمهور به خود ایشان سپرده شد اما احزاب سیاسی نباید در این شرایط توقف کنند بلکه لازم است برای تغییر و اصلاح تدریجی آن تلاش کنند. در صورتی که احزاب از هم‌اکنون برای تشکیل کابینه سایه اقدام کنند، می‌توانند روی ترکیب کابینه پس از انتخابات ریاست‌جمهوری آینده تأثیرگذار شوند.... می‌توان در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده نیز اصلاح‌طلبان در انتخابات به صورت یکپارچه، با صدایی واحد و در قالبی جبهه‌ای حضور یابند.» لذا محسن میردامادی هم با حجاریان هم عقیده است که در فقدان حزب باید با حرکت جبهه‌ای به سمت تشکیل دولت سایه پیش رفت. همان مفهومی که عباس عبدی هم بر آن انگشت تأکید گذاشته بود: «مشکل اصلی در شکل‌گیری دولت در سایه، فقدان نظام حزبی است، چون شکل‌گیری چنین دولتی، فقط در یک ساختار حزبی ممکن می‌شود ولی کوشش برای شکل‌گیری آن شاید به تقویت تحزب نیز کمک کند. هر چند گمان نمی‌کنم در شرایط حاضر هیچ حزب و گروهی قادر باشد گام اولیه را برای تشکیل چنین طرحی بردارد؛ چرا که بدنه آنها ضعیف‌تر از آن است که بتوانند چنین دولتی را با اتکا به اعضای خود شکل دهند.»\nقهرمان اسبق بوندسلیگا سرمربی استقلال شد


مادیران – چاپ فوق العاده ارزان ، با كیفیت و قابل اطمینان با چاپگرهای جدید سری L "اپسون"\nچاپ فوق العاده ارزان ، با كیفیت و قابل اطمینان با چاپگرهای جدید سری L "اپسون"\nیکی از نکات بسیار مهم و حائزاهمیت به هنگام خرید چاپگر جوهرافشان ، هزینه مواد مصرفی دستگاه است.\nدوشنبــه | 91/07/17\nقیمت کارتریج برخی از چاپگرهای جوهرافشان با خود چاپگر برابری می کند؛ یعنی پس از چاپ حدود 150 تا 200 برگ، مصرف كننده مجبور به پرداخت هزینه ای معادل قیمت پرینتر برای کارتریج اوریجینال جدید خواهد شد. در واقع تولید کنندگان چاپگرهای جوهرافشان، درآمد خود را از فروش مواد مصرفی تامین می کنند. این مسئله سبب شده است تا مصرف كنندگان جهت كاهش هزینه ها به راهكارهای نامناسبی همچون شارژ ، كارتریج های لیتری و یا متفرقه که صدمات جدی به چاپگر وارد می کنند متوسل شوند. كلیه روشهای فوق علاوه بر كاهش محسوس كیفیت و ابطال گارانتی ، دردسرهای مختلفی را برای كاربر ایجاد می نماید .\nجهت رفع این مشكل شركت "اپسون" به عنوان شركتی پیشرو در صنعت چاپ، چاپگرهای جدید جوهر افشان سری L را به بازار عرضه كرده است . با خریداری این چاپگرها ، علاوه بر كیفیت فوق العاده و كاهش چشمگیر هزینه چاپ ، استفاده آسان و اطمینان بالا نیز در یك بسته خارق العاده به كاربر ارائه خواهد شد . چاپگرهای جدید سری L اپسون با یك مخزن بزرگ و پر ظرفیت جوهر ، هزینه های چاپ و كسب و كار را به میزان قابل توجهی كاهش می دهند .\nبرای چاپ آسان اسناد تجاری ، چاپگر L100 و دستگاه سه كاره L200 و برای چاپ عكس های واضح و زنده، چاپگر L800 انتخاب بسیار مناسبی می باشد. مخزن بزرگ و پر ظرفیت جوهرها به همراه فناوری جدید شارژ راحت و سریع اپسون ، دردسرهای سایر سیستم های غیر اصولی پر كردن جوهر یا نصب تانک های جوهر لیتری را از بین برده است. درپوشها و فیلترهای ضد نشت ، پر كردن جوهر را سریع و آسان ساخته و حداقل تبخیر جوهر را تضمین می نماید.\nشركت مادیران با 23 سال سابقه عرضه محصولات IT و ماشینهای اداری و بعنوان نماینده چاپگرهای اپسون در ایران، جهت حمایت از مصرف كننده اقدام به تهیه و توزیع این چاپگرها نموده و این چاپگرها را فقط با گارانتی "مادیران" در سراسر کشور به فروش می رساند.\nبرای كسب اطلاعات بیشتر می توانید با شماره تلفن 82266-021 تماس حاصل فرموده و یا به وب سایت رسمی شركت مادیران به آدرس www.maadiran.com مراجعه نمایید.\nمعرفی چاپگرها و اسكنرهای جدید اپسون توسط مادیران\nشركت مركز ماشین های اداری ایران (مادیران) سمیناری را جهت معرفی جدیدترین چاپگرها و اسکنرهای اپسون برگزار کرد.\nچاپگرهای فروشگاهی اپسون با تاییدیه Energy Star\nروزانه بیش از 60 درصد رسید های فروشگاهی در جهان با چاپگرهای صدور فیش اپسون چاپ می‌شوند كه دارای تاییدیه انرژی استار هستند.


برگ زرینی در بهبود چرخه کسب و کار استان اصفهان\nکد خبر: 1025979\nتاریخ انتشار: ۱۸ آبان ۱۳۹۹ - ۱۹:۳۷\nبا افتتاح مدرن ترین مجموعه نمایشگاهی کشور در اصفهان رقم خورد؛\nبرگ زرینی در بهبود چرخه کسب و کار استان اصفهان\nبا افتتاح مدرن ترین مجموعه نمایشگاهی کشور با مساحت ۴۷۰ هزارمترمربع و هزینه ای بالغ بر ۲۲۰ میلیارد تومان، برگ زرینی در بهبود چرخه کسب و کار استان اصفهان رقم خورد.\nبه گزارش سعید عرفان منش خبرنگار جوان انلاین از اصفهان،به نقل از روابط عمومی اتاق بازرگانی اصفهان استاندار اصفهان در این آیین بر ضرورت بهره برداری از این مجموعه تاکید نمود.\nعباس رضایی ضمن تقدیر از دست اندرکاران بهره برداری از این پروژه ، شادی و نشاط امروز را به کادر بهداشت و درمان و روح والای شهدای جبهه سلامت تقدیم نمود.\nوی تصریح کرد: استان اصفهان با بیش از 10 هزار واحد صنعتی از ظرفیت بزرگ ملی و بین المللی در صنعت برخوردار است که این پتانسیل نیازمند امکاناتی در سطح ملی مانند نمایشگاه بزرگ اصفهان است. که این مهم با تلاش و همکاری ستودنی شهرداری و اتاق بازرگانی اصفهان محقق شد.\nاستاندار اصفهان همچنین از مردم فهیم استان در خواست نمود که به منظور حفظ جان خود، اعضاء خانواده و شهروندان رعایت پروتکل های بهداشتی را یک تکلیف شرعی و اخلاقی بدانند.\nهمچنین رئیس اتاق بازرگانی اصفهان در این مراسم افتتاح پروژه نمایشگاه اصفهان را اتفاق مهمی در چرخه اقتصاد ملی دانست و ضمن تشکر از تمامی دست اندرکاران این پروژه، افزود: اگر عشق و همت نبود، امروز شاهد افتتاح نمایشگاه بین المللی اصفهان نبودیم.\nمسعود گلشیرازی عملیاتی شدن اقتصاد دانایی محور، درونزا و برون نگر را مستلزم فراهم ساختن ملزومات و ابزارهای مورد نیاز آن دانست و تصریح کرد: شهرهای نمایشگاهی به عنوان یکی از عوامل تاثیرگذار بر چرخه اقتصاد به نقش آفرینی در این حوزه می پردازند.\nوی تاکید کرد: وقوع اتفاقات مثبت در اقتصاد ملی با تکیه بر داشته ها و هم افزایی و همراهی نهادهای مرتبط در بهبود محیط کسب و کار محقق خواهد شد و این پروژه نیز با همراهی کلیه عوامل مرتبط از استاندار محترم تا تیم مدیریت اجرایی شهر رقم خورد.\nعلی یارمحمدیان، مدیرعامل شرکت نمایشگاه های بین المللی اصفهان نیز در این مراسم با بیان اینکه امروز روز سرنوشت سازی برای صنعت نمایشگاهی و بزنگاهی برای سرنوشت و آینده نمایشگاهی و برگ زرینی بر اقتصاد شهر اصفهان است، گفت: در طراحی پروژه نمایشگاه اصفهان، نه تنها از تکنولوژی روز دنیا بلکه از معماری و گنجینه هنر ایرانی استفاده شده تا گذشته پر افتخار شهر را به آینده آن پیوند بزنیم.\nوی گفت : این پروژه تنها به مدد عشق و ایمان در شرایط تحریم های ظالمانه و رکود تورمی حاکم بر اقتصاد و شیوع بحران کرونا به سرانجام رسید.\nیارمحمدیان پروژه مذکور را زیباترین و استانداردترین نمایشگاه ایران دانست وابراز امیدواری کرد این مجموعه در یچه ای برای رونق اقتصادی و فعالیت های تجاری باشد.


در عرصه هنر از «انضباط فقهی» خارج نشویم/ اسلام با هنر شروع می‌شود - شبکه اجتهاد\nخانه / آخرین اخبار / در عرصه هنر از «انضباط فقهی» خارج نشویم/ اسلام با هنر شروع می‌شود\nدر مراسم رونمایی از مجموعه مقالات همایش ملی فقه هنر عنوان شد:\nدر عرصه هنر از «انضباط فقهی» خارج نشویم/ اسلام با هنر شروع می‌شود\nباور ما این است که اگر فقه در فضای طبیعی قرار بگیرد انضباط فقهی و احساس پاسخگویی و تعهد به حل مشکل و راهگشایی، این ظرفیت را دارد که با آنچه به نام هنر مطرح می‌شود رقابت کند. منتها باید مواظب باشیم که از انضباط فقهی خارج نشویم.\nبه گزارش شبکه اجتهاد، مراسم رونمایی از کتاب «مجموعه مقالات همایش ملی فقه هنر» عصر دیروز با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، حجت‌الاسلام والمسلمین ابوالقاسم علیدوست و دیگر استادان حوزه و دانشگاه، مسئولان و صاحب‌نظران عرصه‌های فرهنگ و هنر در دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی برگزار شد.\nدر ابتدای این مراسم بخشی از بیانات مقام معظم رهبری در خصوص اصول فقه توسط مجری برنامه قرائت شد. سپس حجت‌الاسلام سیدحسین شاهمرادی، دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور ضمن تشکر از حاضرین گفت: از دست اندرکارانی که وظیفه خود می‌دانستند مقالاتی که در دی‌ماه سال گذشته در همایش ملی فقه هنر را جمع‌آوری و تبدیل به یک کتاب کنند تشکر می‌کنم.\nهمچنین حجت‌الاسلام سید محمدحسین نواب از گردآورندگان کتاب و مدیر مدرسه اسلامی هنر در این مراسم گفت: هنر به‌عنوان یکی از شئونات انسان قابل بررسی است و باید کارکردهایش مورد توجه قرار بگیرد.\nمتأسفانه هیچ‌گاه به هنر به چشم فرصت نگاه نمی‌شود\nاو افزود: متأسفانه در کشور ما با اینکه تاریخ بلند تمدنی وجود دارد هیچ‌گاه به هنر به چشم فرصت نگاه نمی‌شود. حتی بعضاً به آن به‌عنوان یک تهدید نگاه می‌شود. دلیلش هم این است که ما به مسائل نظری هنر مسلط نیستیم و لازم است که به رشته‌هایی مثل جامعه‌شناسی هنر، فلسفه هنر و روانشناسی هنر مسلط شویم.\nنواب با بیان اینکه تا تکلیف فقه و هنر مشخص نشود از هیچ کدام از ظرفیت‌ها نمی‌توانیم استفاده کنیم اظهار کرد: ما باید کار فقهی منسجم را آغاز کنیم. برگزاری این همایش سال گذشته تحت نظر استاد علیدوست انجام شد و رهبری هم از این امر رضایت قلبی داشتند.\nحجت‌الاسلام والمسلمین ابوالقاسم علیدوست استاد خارج فقه و اصول حوزه علمیه قم از سخنرانان دیگر این مراسم گفت: در تعریف هنر بیان‌های مختلفی وجود دارد ولی هنر خلق بدیع، متکامل و مدعو است؛ یعنی تا پدیده‌ای خلق نشود، جدید نباشد، متکامل نباشد هنر نخواهد بود.\nتقسیم‌بندی‌های غلط در عرصه هنر\nاین استاد حوزه علمیه قم اظهار داشت: قسیم هنر به هنر متکامل و غیرمتکامل تقسیم شی به خودش و غیرخودش است. مثل تقسیم بندی که بخواهیم برای عقل داشته باشیم و آن را به عقل قدسی و غیرقدسی تقسیم کنیم. این تقسیم بندی‌ها غلط است، داشتن چنین نگاهی به هنر به دنبال خودش این حکم شرعی را دارد که کف هنر استحباب است نه اباحه.\nعلیدوست خاطرنشان کرد: اسلام با هنر شروع می‌شود و قرآن کریم یک پدیده هنری است. رفتار پیامبر هم همین طور، حتی به عقیده من تربیت پیامبر هم خلق یک هنر است. نهج‌البلاغه و صحیفه سجادیه هم هر کدام یک خلق هنری هستند و اسلام در ساحت‌های مختلف از هنر شروع می‌کند.\nاستاد حوزه علمیه قم افزود: باور ما این است که اگر فقه در فضای طبیعی قرار بگیرد انضباط فقهی و احساس پاسخگویی و تعهد به حل مشکل و راهگشایی، این ظرفیت را دارد که با آنچه به نام هنر مطرح می‌شود رقابت کند. منتها باید مواظب باشیم که از انضباط فقهی خارج نشویم.\nعلیدوست در پایان سخنان خود گفت: کاری که در مدرسه اسلامی هنر انجام شد یکی از اصلی ترین سیاست‌های ما این بود که از انضباط فقهی خارج نشویم و بتوانیم در جمع فقیهان از آن دفاع کنیم. کار اساسی آن است که از اسناد معتبر شرعی و انضباط فقهی خارج نشویم و از همه ظرفیت‌های فقه استفاده کنیم.\nشایان‌ذکر است، به‌منظور تحقق بیانات مقام معظم رهبری در حوزه هنر، کتاب نفیس «مجموعه مقالات همایش ملی فقه هنر» با هدف تعمیق و توسعه پژوهش‌های فقهی و اجتهادی در حوزه مسائل تخصّصی به چاپ رسیده است.\nکتاب حاضر در سه فصل تدوین شده است. در فصل نخست به موضوع «فلسفه فقه هنر» و در فصل دوم «فقه هنر» و فصل سوم نیز به «بازپژوهی های فقه هنر» پرداخته شده است.\nاز مولفان این مجموعه می‌توان به اندیشمندانی مانند سید مصطفی محقق داماد، سید رضی موسوی گیلانی، محمد جواد فاضل لنکرانی اشاره کرد.\nاجتهاد یادآور می‌شود، «مجموعه مقالات همایش ملی فقه هنر» تحت اشراف علمی حجت‌الاسلام والمسلمین علیدوست و به کوشش سید محمدحسین نواب، مهدی همازاده ابیانه و هادی جهانگشا از سوی مدرسه هنر اسلامی و دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی در ۷۴۴ صفحه منتشر شده است.\nبرچسبابوالقاسم علیدوست تازه‌های نشر رونمایی کتاب سید محمدحسین نواب فقه هنر


معرفی فرودگاه بین المللی هلسینکی - پزشکی مدرن\nبه گزارش پزشکی مدرن، آشنایی با فرودگاه بین المللی هلسینکی\nبا چهارمین فرودگاه پر رفت و آمد کشورهای شمال اروپا و بعلاوه هفدهمین فرودگاه برتر دنیا در کشور فنلاند آشنا شوید، فرودگاه بین المللی هلسینکی(Helsinki Airport). جالب است بدانید که حدود 90 درصد ترافیک های هوایی بین المللی فنلاند از این فرودگاه می باشد. در ادامه با ما در خبرنگاران همراه باشید تا به اتفاق هم به آنالیز تاریخچه، اطلاعات، ترمینال ها، راه های دسترسی و امکانات این ترمینال برای مسافرانش بپردازیم.\nتاریخچه فرودگاه بین المللی هلسینکی\nآیا می دانستید فرودگاه هلسینکی در واقع برای بازی های المپیک 1952 در هلسینکی ساخته شده است؟ برنامه ریزی برای تاسیس یک فرودگاه در منطقه هلسینکی ازسال های دهه 1940 میلادی آغاز شده بود و یکی از اصلی ترین دلایلش هم این بود که فرودگاه قدیمی شهر هلسینکی دیگر جوابگوی نیازهای مردم این منطقه نبود و به سختی از پس رفت و آمد های مردم این منطقه در حال رشد بود. بعلاوه زمانی که موعد بازی های المپیک زمستانی 1952 پیش آمد، افتتاح این فرودگاه جدی شد. درد ادامه توضیح ساخت این فرودگاه باید بگوییم که خاتمه در فاصله 20 کیلومتری از مرکز شهر هلسینکی محلی تازه برای ساخت فرودگاه تازه شهر پیدا شد که متعلق به شهری به نام وانتا بوده است. بالاخره این فرودگاه در سال 1952 مصادف با بازی های المپیک زمستانی افتتاح گشت.\nاولین پروازهایی که در این فرودگاه فرود آمدند در تاریخ 26 ژوئن سال 1952 بود. در واقع دیگر قانون شد که همه پروازهای به سمت فرودگاه تازه شهر راهنمایی شود. در آن سال ها فرودگاه تنها یک باند داشت که البته باند دوم فرودگاه در سال 1956 به این فرودگاه اضافه شد. آغاز پروازهای منظم این فرودگاه از سال 1959 بود. در سال 1969 یک ترمینال مسافربری تازه به این فرودگاه اضافه شد. همان سال در تاریخ 15 ماه مه بود که اولین پرواز سرویس بین المللی این فرودگاه به مقصد نیویورک افتتاح گشت.\nهمانطور که در مقدمه گفتیم، این فرودگاه به عنوان چهارمین فرودگاه پر رفت و آمد کشورهای شمال اروپا بزرگ ترین و شلوغ ترین فرودگاه کشور فنلاند محسوب می شود. طبق آمار اعلام شده در سال 2017، این فرودگاه پذیرای 19 میلیون مسافر بوده است که از بین این تعداد 16.2 میلیون نفر مسافران پرواز های بین الملی و 2.7 میلیون نفر از آنان مسافران پروازهای داخلی بوده اند. دراین فرودگاه روزانه به طور میانه، 30 هزار پرواز انجام می شود. این فرودگاه قطب اصلی برای شرکت های هواپیمایی فین ایر(Finnair) که متعلق به کشور فنلاند است و بعلاوه پذیرای پرواز های نوردیک رجیونال(Nordic Regional) می باشد.\nعلاوه بر این ایرلاین ها، ایژین ایرلاین، ایرفلوت، ایربالتیک، ایر برلین، ایر ست و …. بسیاری دیگر از شرکت های هواپیمایی در سراسر جهان در این فرودگاه حضور دارند. در واقع می توان گفت که در این فرودگاه 50 ایرلاین فعال جهان حضور مستقیم دارند. در فرودگاه هلسنیکی بیش از 80 مقصد پروازی برنامه ریزی شده وجود دارد که به نقاط مختلف اروپا پرواز می کند. بعلاوه این فرودگاه 21 پرواز مستقیم به نقاط دور و نزدیک قاره آسیا، شمال آمریکا و خاورمیانه پرواز دارد. 35 مقصد مختلف دیگر اعم از مقصدهای طولانی و دور، حمل و نقل بار از این فرودگاه به سمت مقصدهایشان پرواز می نمایند. در فرودگاه هلسینکی 29 آشیانه برای جت ها و 80 ایستگاه پارکینگ برای هواپیماهای دیگر وجود دارد.\nدر حال حاضراین فرودگاه 20 هزار نفر کارمند دارد و بیش از 1500 غرفه فعال در زمینه امور هواپیمایی و فروش خدمات پروازی وجود دارد. با توجه به نظرسنجی که سایت فیناویا(Finavia)، مسافرانی که سابقه حضور در فرودگاه هلسینکی را داشته اند، این فرودگاه را به عنوان یکی از برترین های قاره اروپا انتخاب نموده اند. در واقع این سایت این گونه می گوید که از هر 3 مسافر، یک نفر جهت خود را بر اساس فرودگاهش انتخاب می کند.\nدر سال 2013 نیز این فرودگاه بر اساس رتبه بندی اسکای ترکس ورلد ایرپورت(Skytrax World Airport) فرودگاه های برتر شمال اروپا عنوان برترین را در بین تمامی فرودگاه های دیگر به دست آورد. علاوه بر تمامی این عناوین ،از لحاظ کیفیت خدمات فرودگاهی این سایت هوایی از نظر مسافرانش در همه نقاط خود بهبود عملکرد داشته است. این فرودگاه را با نام فرودگاه فیناویا(finavia) نیز می شناسند.\nاطلاعات فرودگاه بین المللی هلسینکی\nنام فرودگاه بین المللی هلسینکی: Helsinki Airport\nکد یاتا: HEL\nکد ایکائو: EFHK\nفاصله از دریا: 55 متر\nوب سایت رسمی فرودگاه بین المللی هلسینکی: www.finavia.fi\nترمینال شماره ی 1: این ترمینال دارای 11 گیت مختلف است ک معمولا برای پرواز هواپیماهای جت مسافربری مورد استفاده قرار می گیرند. ترمینال شماره 1، اولین ترمینال این فرودگاه است و در سال 1952 فعال شده است. البته ساختمان این ترمینال حذف شده و ساختمان تازهی جایگزین آن شده است. تا مدتی در این ترمینال تنها پروازهای داخلی فعالیت می کردند اما از سال 2009 به بعد بسیاری از پروازهای خارجی در این ترمینال انجام می گیرد.\nترمینال شماره ی 2: در سال 1969 این ترمینال برای پروازهای بین المللی افتتاح شد و در حال حاضر پروازهای داخلی را پذیرا است. این ترمینال بزرگ ترین سایت موجود در فرودگاه است.\nراه های دسترسی به فرودگاه بین المللی هلسینکی\nتاکسی: ایستگاه های تاکسی در هر دو ترمینال فرودگاه برای مسافران موجود است و البته تمام نقاط جهان راحت اما گران است.\nاتوبوس: خط 615 شرکت اتوبوسرانی هلسینکی کاملا در اختیار مسافران فرودگاه بین المللی هلسینکی است و می توانند مسافران با استفاده از این اتوبوس ها به مرکز شهر و یا ایستگاه های مورد نظر دیگر برسند. ایستگاه قطار هلسینکی در ترمینال 2 واقع شده است.\nقطار: در جولای سال 2015 خط ایستگاه قطار هلسینکی در این فرودگاه افتتاح شد. به عقیده بسیاری از مسافران این فرودگاه، استفاده از قطار به صرفه ترین راه برای رسیدن به مرکز شهر است که هزینه زیادی نیز ندارد.\nامکانات فرودگاه بین المللی هلسینکی\nامکاناتی که در هر 2 ترمینال موجود است عبارت است از: دسترسی رایگان به اینترنت در تمامی نقاط فرودگاه، پریز های برق و شارژر موبایل، کابین های خواب، باجه اطلاعات توریستی، دستگاه های خود پرداز، شعبات مختلف صرافی، رستوران های بین المللی و فست فود مختلف، فروشگاه های متنوع و مختلف،… و بسیاری از امکانات دیگر می باشد.\nانتشار: 11 اسفند 1400 بروزرسانی: 11 اسفند 1400 گردآورنده: diabetesngo.ir شناسه مطلب: 1021\nبه "معرفی فرودگاه بین المللی هلسینکی" امتیاز دهید\nدیدگاه های مرتبط با "معرفی فرودگاه بین المللی هلسینکی"


منابع کره زمین محدود است. در گذشته برای مبادله از این منابع استفاده میشد. برای مثال کسی که به پوست چرمی نیاز داشت، در مقابل ۱ پوست، به اندازه ۱ گونی گندم، به طرف مقابل تقدیم می‌کرد.\nبا این حساب بر اساس وزن و مقدار هر چیز و همچنین میزان فراوانی آن، ارزش کالاها و منابع مشخص می‌شود.\nاز آن جایی که محدودیت منابع و همچنین مشکلات در انتخاب کالاها به وجود آمد، انسان‌ها رو به ساخت یک کالای اعتباری کردند. برای با ارزش کردن آن بهترین و خاص‌ترین فلز یعنی طلا انتخاب شد و بدین ترتیب سکه طلا معیار قرار گرفت.\nامروزه در هر بازاری ارزش یک کالا معیار است. در بازار نفت، نفت برنت دریای شمال و در بازار ارز، دلار ایالات متحده آمریکا.\nاما اسکناس کاغذی چگونه با ارزش می‌شود؟\nمهمترین مساله در امور اقتصادی، پشتوانه مالی و اعتباری است. یعنی به همان میزان و ارزش که اسکناس چاپ می‌شود، باید طلا یا دیگه منابع با ارزش به عنوان ذخیره قرار بگیرد. هرچقدر میزان چاپ اسکناس برای یک ارز (مثلا بولیوار کشور ونزوئلا) بدون افزایش میزان ذخیره، بیشتر شود، ارزش آن اسکناس کمتر و در اصطلاح افزایش تورم به وجود می‌آید.\nبدین ترتیب همان میزان که پول یا اسکناس در دنیا وجود دارد، به همان نسبت منابع زمین دست‌نخورده و ذخیره شده باقی می‌مانند.\nآیا همه انسان‌ها می‌توانند واقعا پولدار شوند؟\nبا این حساب باید دید آیا همه انسان‌ها در همه نقاط دنیا به یک اندازه به منابع زمین دسترسی دارند؟\nاگر نفت را یک ثروت در نظر بگیریم، آیا مردمی که در ونزوئلا به نفت دسترسی دارند با مردمی که در سوئیس تقریبا به هیچ منابع زمینی دسترسی ندارند، می‌توانند در یک میزان از ثروت و رفاه قرار بگیرند؟\nموارد بسیار زیادی در ثروتمند کردن انسان‌ها نقش دارد. یکی از بهترین نعمت‌ها، طمع و حرص است (با حق‌خوری دیگران اشتباه گرفته نشود). کسی که ثروت بیشتری دوست دارد و همچنین می‌خواهد خانه مجلل‌تر داشته باشد و البته حقوق کسی را پایمال نمی‌کند، طبیعیست باید ثروت بیشتری به دست بیاورد.\nاز آن‌جایی که بسیاری از انسان‌ها تمایلی به طمع برای کسب منابع بیشتر ندارند، همچنین منابع زمین همانطور که در دنیا به یک شکل تقسیم نشده است برای انسان‌ها هم به یک شکل در دسترس نیست، پس افراد و جوامعی که بیشتر برای کسب ثروت تلاش می‌کنند، به منابع بیشتری دسترسی پیدا کنند تا افرادی که حتی انگیزه‌ای برای این تلاش‌ها ندارند!\nپول‌دار شدن همه افراد ممکن نیست، چون در این صورت هیچ حرکت اقتصادی صورت نمی‌گیرد. مانند این است که همه سطح کره زمین صاف و یکنواخت باشد. برای زندگی نیاز به دره و تپه، پستی و بلندی است. از طرف دیگر "پول دار"ی کاملا برای افراد متفاوت است. و اتفاق دیگر اینکه واکنش همه افراد نسبت به پولدار شدن و پولدار ماندن هم فرق می‌کند.\nمثال: اگر در یک لحظه یک جمعیت مشخص را پولدار کنید (مثلا پول به حساب بانکی‌شان تزریق کنید) در زمان‌های متفاوت آنرا از دست می‌دهند (خرج/سرمایه‌گذاری وغیره). خوب، آیا می‌توان باز به آنها پول تزریق کرد؟ از کجا؟ از شخص دیگری باید گرفت؟\nاقتصاد در واقع بده بستان‌های افراد است که زنجیره‌ای را تشکیل می‌دهد. درست مانند حرکت آب از بالا دست به پایین دست. چرخش آب هست که زندگی می‌آفریند نه رکود آن.\nپولدار شدن به سطح توقع مردم بستگی دارد. مطمئن باشید اگر تمام مردم ثروتمند شوند سطح توقع آنها هم بالاتر می‌رود یعنی بیشتر پول خرج می‌کنند. البته عده‌ای خیلی ول‌خرجی می‌کنند و برعکس عده‌ای صرفه‌جویی می‌کنند و دوباره فاصله‌ی طبقاتی به وجود می‌آید.\nاگر فرض کنیم همه‌ی مردم به منبع ثروت وصل باشند و هیچ وقت فقیر نشوند (چنین چیزی غیر ممکن است) فکر کنم دنیا و آدم‌ها نابود شود. تعدادی از علل آن عبارتند از:\n1- تفریح زیاد و نابودی منابع طبیعی\n2- خوردن و آشامیدن زیاد و نابودی انسان‌ها\n3- پایان یافتن منابع طبیعی و منابع انرژی و نابودی کامل زمین\nبا تمام قاطعیت می‌گویم خیر. اگر همه‌ی انسان‌ها پولدار شوند با مشکلاتی بزرگ مواجه خواهیم شد. در وهله‌ی اول یک سوال مطرح می‌شود که آدم پولدار چقدر باید دارایی داشته باشد، ۱ میلیارد، ۱۰۰ میلیارد و... اگر همه انسان‌ها یک میلیارد تومان دارایی داشته باشد منجر به سقوط کردن ارزش ۱ میلیارد می‌شود و در نتیجه همه‌ی کالا‌های مصرفی گران می‌شود مثلا شیر می‌شود ۲۰ هزار تومن. دوم اینکه اگر همه پولدار شوند، قشر کارمند و کارگر از بین می‌رود و باعث خوابیده شدن کارخانجات و شرکت‌ها می‌شود. این یک فاجعه هست و باعث مختل شدن زندگی انسان‌ها می‌شود. در ضمن نزاع شدیدی هم بین مردم بوجود می‌آید، مثلا فرض کنید شما یک ماشین BMW می‌خواهید داشته باشید. خوب این ذات انسان هست که چیزی‌های خوب را برای خودش فراهم کند. پس افراد دیگری هم خواهان خرید آن ماشین هستند و کارخانه BMW قادر به تولید BMW برای همه مردم جهان نیست و این منجر به نزاع و درگیری بین مردم می‌شود. در ضمن این هم باید بگویم دیگر کارخانه BMW کارگری ندارد که ماشین تولید کند. یکجا جمله‌ی بسیار زیبایی شنیدم که اگر یک نفر مبلغی سود کند، دیگر فردی همان مبلغ را ضرر کرده است و این کاملا با سوال منافات دارد. اصولا این جمله یک شعار بیشتر نیست که ما می‌توانیم همه را پولدار کنیم.\nسیاوش محمودیان و 2 نفر دیگر پسندیدند


دامی که پوشش اسلامی در آن گرفتار شده است | روشنگری\nدامی که پوشش اسلامی در آن گرفتار شده است\nاستفاده از ابزار اجبار به جای کار فرهنگی اصیل، در بلند مدت آرام آرام نسبت اصل دین انزجار ایجاد می‌کند./ دکتر حسن بنیانیان، رئیس کمیسیون فرهنگی شورای عالی انقلاب فرهنگی/ ۱۴ دی ۱۳۹۷ / سخنرانی پیش از خطبه‌های #نماز_جمعه تهران\nصوت کامل سخنرانی با عنوان «سیاست فرهنگی و فرهنگ سیاست‌زده»، در کانال ستاد نماز جمعه تهران (وعده‌گاه مؤمنان):\nارسال در 1398/6/8 ساعت 11:16\t2019-8-30 11:16:53\nمهمان\t98/6/9 ساعت 08:31 پیوند ثابت\nجامعه با بی حجابی اختیاری محکوم به شکست است.. مثل قاچاق اختیاری، رشوه\nاختیاری، بیمه ندادن اختیاری، اختلاس اختیاری و هر قانون شکنی اختیاری\nدیگر. مخصوصا که بدانیم نتیجه بی حجابی می شود هزینه های سرسام آور و\nنجومی سالانه برای طلاق و فرزندان طلاق و سقط جنین و قتلهای عشقی و\nناموسی و... که بیش از صدها اختلاس خسارت دارند و کسی هم نمی بینید.\nالبته مشکل شما فقط با حجاب است. اما هیچ مشکلی با هیچ اجبار و قانون\nبشری ندارید. چرا؟ چون با خود دین مشکل دارید و خدا را لایق قانون گذراری\nبر بشر نمی دانید. کفر هم معنی دیگری ندارد.\nاولا اشتباه بزرگ گوینده فوق این است که خیال کرده است برای اجرای\nقانون باید تک تک افراد جامعه را در مورد آن اقناع کرد و سپس قانون را\nاجرا کرد. بدیهی است که چنین تصوری نه ممکن است و نه معقول. تصور کنید\nمجلس بخواهد قبل از تصویب هر قانون و اجباری اول برود تک تک مردم را قانع\nکند که این قانون به نفع آنها است!\nثانیا اشتباه بسیار بزرگتر و خطرناکترش این است که خیال\nکرده اگر مردم در مورد یک قانون اقناع شوند آن را اجرا می کنند! آیا نمی\nبینید که تمام رانندگان محتلف بهتر از من و شما ارزش قوانینی مانند\nایسنادن پشت چراغ قرمز و بستن کمربند ایمنی و استفاده از کلاه کاسکت و...\nرا می دانند اما تا زور پلیس نباشد حاضر به اطاعت از آن نیستند؟ و آیا\nنویسنده نمی بیند که همه در مورد فایده مالیات برای کشور و عوارض شهرداری\nو یا دادن حق بیمه اقناع ستند اما بخش عمده ای از مردم هیچگاه بدون\nاستفاده از زور حاضر به پرداخت کالیات یا بیمه نیستند؟ و آیا نویسنده فکر\nمی کند کسی بهتر از سیگاریها و کراکیها و الکلیها از مضرات سیگار و کراک\nو الکل خبر دارد؟ پس چرا به کشیدن و مصرف این مواد ادامه می دهند؟\nو به طور مشابه آیا این آقا گمان کرده است که این زنان نمی دانند که یک\nروسری و لباس گشاد غیر بدن نما پوشیدن - یعنی حجاب حداقلی- بسیار ساده\nتر و ایمنتر از ساعتها آرایش و پوشیدن لباسهای تنگ و بدن نما است؟ قطعا\nخوب می دانند. هیچ نیازی هم به آوردن حدیث و آیه برای اقناع بیشتر نیست.\nپس همه حرفهای یادشده فوق حرفهایی بی ارزش و ژست بی معنی\nروشنفکرانه بیشتر نیست.\nحقیقت تلخ این است که اصولا در تمام جوامع انسانهای بسیاری در مقابل\nقانون هایی که به نفع جامعه است مقاومت می کنند. کاملا هم عمد دارند.\nاستفاده از زور آنهم برای مدت طولانی و طی چند نسل تا قانون خود به خود به عادت و رفتار فرهنگی\nجامعه تبدیل شود.\nببینید چگونه در آلبانی عزیزت انور خوجه توانست با هفتاد سال مبارزه بی\nامان با دیانت ریشه اسلام و حجاب را در آن کشور بخشکاند.\nو یا چگونه اروپایی های عزیزت با هفاد سال جریمه های نجومی رانندگی صحیح\nرا به فرهنگ و عادت تبدیل کرده و به وضع شلخته ترافیک اروپا در قرن 19 و\nابتدای قرن 20 پایان دادند.\nمهمان\t98/6/9 ساعت 08:30 پیوند ثابت\nاین شخص منفافقی خطرناک و فراماسونر یا تحریک شده توسط فراماسونرها است.\nبزرگترین خطر برای جامعه همین تفکرات هستند که آمده اند تا با ظاهر دلسوزانه برای اسلام دقیقا همان نسخه ای را بپیچند که دلخواه غربگران است. درست عین کسانی که می گفتند سیاست پدرسوگی است و اساسا حضور دین در سیاست سبب دلزدگی مردم از دین می شود.\nبا حامین این تفکر فاسد کاری ندارم. اما از این فرد کافر فاجر و لیبرالی که یک من ریش دارد و این حرفها را می زند می پرسم:\nمگر اجرای قوانین ضد مواخد مخدر و اعدام قاچاقچیان سبب ایجاد انزجار خانواده ها و مردم معتاد از نظام نمی شود؟\nمگر دستگیری و مجازات دزدها و اختلاس گران سبب انزجار این قشر زحمتکش جامعه نمی شود؟\nمگر اجرای ساده قوانین رانندگی و اجبار به بستن پرداخت بیمه و کلاه ایمنی و کمربند و.. سبب انزجار رانندگان نشده است تا جایی که به محض دور دیدن چشم پلیس و دوربینها فورا کمربند را باز می کنند؟\nمگر اجبار دانش آموزان به تحصیل اجباری سبب نشده که آنان آخر سال کتابهای خود بعد امتحانات را پاره پاره کنند و یا بسوزانند تا انزجار خود از تحصیل اجباری را نشان دهند؟\nمگر اجبار مردم به ساحتن نمای ساختمان و رنگ دیوارها و مغازه ها در شهرها سبب انزجار مردم از شهرداری ها نمی شود؟\nو چرا شما با هیچ اجباری که دست ساخت بشر باشد مشکلی ندارید و فقط با قانونی که ریشه از دین باشد مشکل دارید؟\nدلیلش واضح است. چون خدا را بیش از یک خالق نمی دانید که حقی برای ربوبیت و قانونگذاری بر بشر ندارد. خلق کرد که کرد برود پی کارش.\nاین کفر محض است.\nو راستی اصلا کدام منطقی - حتی سکولار- اجازه داده انزجار مردم سبب عدم قانون گذاری باشد؟\nو اصلا خود قانون چیست؟ اجباری به نفع جامعه که بدون اعمال زور مردم آن را اجرا نمی کنند. والا مگر نیازی است برای کاری که خود مردم با میل رغبت اجرا می کنند قانون گذاری کرد؟ مثلا بیاییم و قانون بگذاریم دزد و بازدید عید نوروز برای خانواده ها اجباری است!\nلهذا قرآن به صراحت می گویند هرگز توجهی به حرم و هوای نفس مردم نکن و حکم خدا را با قدرت اجرا کن. البته خدا می داند اجرای احکام شریعت مردم را ناراحت می کند.\nفلذلک فادع و استقم کما امرت و لا تتبع اهواءهم و قل امنت بما انزل الله من کتاب و امرت لاعدل بینکم الله ربنا و ربکم لنا اعمالنا و لکم اعمالکم لا حجة بیننا و بینکم الله یجمع بیننا و الیه المصیر\nپس به همين خاطر تو نيز آنان را به سوى اين آيين واحد الهى دعوت کن و آنچنان که مأمور شدهاى استقامت نما، و از هوى و هوسهاى آنان پيروى مکن، و بگو: «به هر کتابى که خدا نازل کرده ايمان آوردهام و مأمورم در ميان شما عدالت کنم؛ خداوند پروردگار ما و شماست؛ نتيجه اعمال ما از آن ما است و نتيجه اعمال شما از آن شما، خصومت شخصى در ميان ما نيست؛ و خداوند ما و شما را در يکجا جمع مىکند، و بازگشت (همه) به سوى اوست!»\nکشور دلیران 98/6/9 ساعت 00:06 پیوند ثابت\nدر اسلام هم فقط چادر بعنوان حجاب و پوشش زنان و دختران مطرح نشده\nبلکه مقنعه و شالی بلند که نازک نباشد و موی سر و گوش و گردن و سینه را بپوشاند و لباس و مانتوی بلندی جلو بسته ای که تنگ نباشد تا برجستگیهای بدن را نمایان کند با آستین بلند و شلواری بلند که تنگ نباشد تا ساق و ران را نشان بدهد کفایت میکند\nاین هم برای این است تا مردان و پسران نگاه انسانی بکنند نه جنسی و زن آزار نبیند و در جامعه پمپاژ شهوت نکند


گزارش کنسول امریکا در تبریز از سقوط فرقه دموکرات آذربایجان - آذری‌ها\nآنچه در ادامه ملاحظه خواهد شد گزارشی است از آخرین روزهای حکمروایی فرقه دموکرات آذربایجان به قلم لِستر ساتن کنسول ایالات متحده در تبریز؛ گزارش نسبتاً مفصل و کم‌وبیش روزبه‌روز از تحولات تبریز از اواخر آبان تا اواخر آذر ۱۳۲۵، همراه با تلاش‌هایی در تحلیل علل این فروپاشی (کاوه بیات)\n… حکومت شوروی‌انگیخته‌ای که در آذربایجان خود را تنها حکومتی توصیف می‌کرد که در ایران خواست مردم را نمایندگی می‌کند درهم شکست؛ سرعت و جنبه کامل این شکست بی‌تردید بیانگر آن است که اکثر مردم یا نسبت به این حکومت بی‌تفاوت بودند یا دشمن. آنچه در ادامه می‌آید گزارشی است از آخرین روزهای حاکمیت فرقه و رشته‌حوادثی که به تصرّف مجدد آذربایجان به دست نیروهای حکومت ملی ایران منجر شد.\nاین‌که قدرت و تظاهر به قدرت، حکومت فرقه در جهتی برعکس میزان اقتدار حکومت قوام در تهران، در نوسان و افول سیر کرد یک نکته محوری است. البته در پس تمامی این موارد، پرسش دائمی ]چگونگی[ سیاست روسیه قرار داشت. هنگامی که حمایت روسیه استوار بود، دموکرات‌های آذربایجان نیز با اعتمادِ به نفس در مقام رویارویی با ایران بودند و آنگاه که بالاخره حمایت روسیه پایان گرفت، حکومت فرقه یک‌شبه فروپاشید. احتمالاً روایت کامل تنها در تهران یا مسکو به‌دست خواهد اما تجلّی این سیاست به نحوی که در تبریز رخ نمود خود موضوع درخور توجهی است، به‌ویژه از آن جهت که این نخستین بار در دوره بعد از جنگ است که یک حکومت برکشیدهٔ شوروی در جهان سقوط می‌کند.\n۱. نوامبر: نشانه‌های ضعف\nدر میان ویرانه برجای مانده از یک حکومت دور ریخته‌شده، یادآوری اعتماد به نفس، لاف‌زنی‌ها و تظاهر به اقتداری که حکّام سابق در اعمال کنترل خود ابراز می‌داشتند، دشوار است. برای درک واقع امر باید به یاد آورد که در اکتبر ۱۹۴۶/مهر-آبان ۱۳۲۵ دولت قوام در تهران، خود تقریباً در آستانه سقوط قرار داشت. هنگامی که در همان ماه کابینه ترمیم شد، همانقدر که امکان توفیق او در اعاده اقتدارش محتمل می‌نمود، احتمال برکناری‌اش نیز بود. وقتی هم که کابینه جدید را تشکیل داد و عناصر رادیکال را رها کرد، تبریز خودبه‌خود جاروجنجال کرد. همچنان که کابینه جدید قوام قدرت خود را افزایش داد و در جهت اعمال سیاست‌هایش گام نهاد، دموکرات‌های آذربایجان نیز نه فقط از رویارویی با تهران سخن آغاز کردند، بلکه از کمک به برادران آزادیخواه در دیگر نقاط ایران نیز صحبت کردند. ائتلافی که گزارش شد در مخالفت با قوام میان احزاب آزادی‌خواه شکل گرفته، بازتاب گسترده‌ای یافت و حتی شایعاتی رواج یافت مبنی بر کودتایی که گفته می‌شد قرار است عوامل حزب توده با حمایت نظامی فرقه در تهران صورت دهند. بنا به حکم فرقه، سالروز تولّد شاه، در آذربایجان نادیده انگاشته شد، اما چندروز بعد در مقام قدرت‌نمایی، رژه‌ای در تبریز برگزار شد. حملات جراید بر ضدّ قوام صورت صریح‌تری یافت و آمریکا نیز متحد نامقدس او توصیف شد. گفته شد از وام آمریکا برای تقویت حکومت ارتجاعی او استفاده خواهد شد.\nمع‌هذا به‌رغم این لاف و گزاف و تظاهر به اعتمادبه‌نفس، نشانه‌هایی از نوعی یأس کمرنگ نیز احساس می‌شد. و روس‌ها نیز به‌نحو شگفتی ساکت بودند. به‌تدریج کنسولگری گزارش‌هایی در مورد نارضایی و تضعیف روحیه در میان خود دموکرات‌ها دریافت کرد. همان داستان قدیمی نارضایی از سران انقلاب است، سرانی که به نظر می‌آمد تنها کسانی بودند که از این تحول بهره‌مند شده‌اند. دموکراتی یکی از کارمندان ما را در خیابان متوقف کرده و با اشاره به نشان حزبی‌اش، به او گفته بود: «این را می‌بینی؟ این تمامی دستاوردی است که از این حکومت جدید نصیب من شده است؛ پیشه‌وری و دیگران سوار ماشین‌های عالی، این ور و آن ور می‌روند و تنها چیزی که نصیب من شده، نشانی است که روی یقهٔ کتم سنجاق کنم.»\nچنین به نظر می‌آمد که حتی رهبران نیز از تلاش و تکاپو دائمی ]حاصل از[ تداوم انقلاب خسته شده‌اند. در جشن بیست‌ونهمین سالگرد انقلاب شکوهمند اکتبر متوجه شدم که تأکید اصلی بر جوانب فرهنگی است: رقص و آواز و موسیقی محلی، تو گویی انقلابی‌ها ترجیح می‌دادند که جای یک زندگیِ بی‌ثمر در گیرودار دگرگونی‌های پُرستیزه، گوشه‌ای نشسته و از یک حکومت طولانی در ظلّ خودستایی‌ها و مواهب زندگانی بهره‌مند شوند.\nبه نظر می‌آمد به گونه‌ای که درخور یک گروه مردمی بود، از لطف و ستایش توده‌ها نیز اطمینان خاطر نداشتند. هنگامی که به مناسبت افتتاح کنسولگری جدیدمان از گروهی از مقامات دعوت کردم، یک اطاق پر از میهمان داشتم و اطاق دیگری نیز پر از محافظان آن‌ها.تنها بعد از درز اطلاعاتی پیرامون مفاد توافق جدید با تهران بود که به‌تدریج ضعف واقعی دموکرات‌ها معلوم شد و این واقعیت روشن شد که مسکو تصمیم گرفته است که تبریز می‌تواند در برابر دستاورد بزرگتری قربانی شود. بیانیه‌ها و اعلامیه‌هایی پدیدار شدند که در آن‌ها از مردم خواسته شده بود هرگونه اسلحه یا تجهیزاتی را که پیش‌تر به ارتش تعلق داشته است مسترد دارند و از نهادهای حکومتی خواسته شده بود که سپرده‌های مالی خود را به‌جای بانک آذربایجان به بانک ملی بسپرند. در ۱۰ نوامبر/۱۹ آبان چنین به نظر آمد که وضعیت، بحرانی شده است؛ شایعاتی منتشر شد مبنی بر آنکه روس‌ها به مقامات آذربایجانی اتمام‌حجّت کرده‌اند که «اختلافات خود را با تهران حل‌وفصل کنید». گزارش شد که مهلت مقرر در روز یکشنبه ۱۰ نوامبر/ ۱۹ آبان به سر آمده است و همان شب شورای ایالتی در یک نشست شبانه دیرهنگام تشکیل شد؛ نشستی که هم پرتنش بود و هم انتقادی. مفاد توافقنامهٔ با تهران در این جلسه ارائه شد. مفاد این ]توافقنامه[ هیچ‌گاه در اینجا به صورت کامل اعلان نشد و احتمالاً هیچ‌گاه نیز اعلان نخواهد شد، اما به نظر می‌آید اساس آن به قرار ذیل بود.\n۱. ده‌هزار آذربایجانی در ارتش ایران ادغام شده و در آذربایجان مستقر خواهند شد. چهارهزار نفر از اعضای نگهبان (پلیس روستایی) نیز از آذربایجان انتخاب و در آنجا مستقر خواهند شد.\n۲. فرمانده لشگر آذربایجان افسری از تهران خواهد بود که توسط شورای ایالتی تبریز از میان یک فهرست سه‌نفرهٔ پیشنهادی تهران، انتخاب خواهد شد.(در مورد این‌که تبریز «انتخاب» خواهد کرد یا «تأیید» اختلاف‌نظری وجود داشت.) فرماندهی ستاد ]لشگر مزبور[ بر عهدهٔ ژنرال پناهیان فرماندهٔ فعلی پادگان تبریز قرار می‌گرفت.\n۳. نیروهای آذربایجان، زنجان را تخلیه کرده و در عوض سردشت و تکاب (یا تیکان تپه) در منطقهٔ کردها بدان‌ها واگذار خواهد شد.\n۴. حقوق کارمندان حکومت و نفرات ارتش در آذربایجان از روز اول تیرماه (۲۲ ژوئن ۱۹۴۶) توسط تهران پرداخت خواهد شد و تا قبل از آن تاریخ، مسئولیت پرداخت ]حقوق[ بر عهدهٔ تبریز خواهد بود.\n۵. تمام عایدات در بانک ملی تمرکز یافته و بودجهٔ تمامی دوایر دولتی در آنجا خواهد ماند.\n۶. برای بررسی مسئله تقسیم اراضی عمومی ]خالصه؟[ کمیسیونی تشکیل خواهد شد. هرگونه زمینی که پیش از توافقنامهٔ اولیه با تهران (ژوئن ۱۹۴۶/ تیر ۱۳۲۵) میان مردم تقسیم شده است، تقسیم‌شده باقی می‌ماند و این مسئولیت تهران است که رسیدگی به موضوع جبرانِ غرامت مالکان پیشین را برعهده بگیرد.\n۷. هفتاد و پنج درصد از عواید آذربایجان با تأیید شورای ایالتی در آذربایجان هزینه خواهد شد.\n۸. سی‌وپنج درصد از عواید گمرکی نیز به تبریز تعلق خواهد گرفت و شصت‌وپنج درصد به تهران. (یادداشت: روشن نیست منظور کدام عواید گمرکی است.)\nهنگامی که این شرایط به‌عنوان مبنایی برای توافق با تهران ارائه گردید سروصدای عناصر رادیکال‌تر حکومت آذربایجان به رهبری محمد بی‌ریا رئیس کمیته مرکزی اتحادیه کارگری بلند شد. هنگامی که پیشه‌وری صدر کمیته مرکزی فرقهٔ دموکرات اعلام کرد باید این شرایط پذیرفته شوند، بحث و گفتگو تمام شد. پیشه‌وری در توضیح افزود: «سیاست دگرگون شده است.» همیشه دانسته بود که پیشه‌وری دستورالعمل‌هایش را از سرکنسولگری شوروی می‌گیرد و از این رو آشکار بود که دولت روسیه روشن کرده است که از تبریز در برابر تهران حمایت نخواهد کرد. این که در تهران چه معامله‌ای صورت گرفته ـ اگر اصولاً معامله‌ای صورت گرفته باشد ـ روشن نیست، اما عقیدهٔ من و همکار بریتانیایی‌ام آن است که مسکو بیشتر خواهان توافق نفت بود تا حکومت پیشه‌وری. صرفاً بر اساس حدس و گمان خودمان به این نتیجه رسیده‌ایم روس‌ها حاضر شدند حالا در آذربایجان سیلی‌ای را بپذیرند تا در آینده به هدف مهمتری دست یابند و به وقت خود با یک گروه نیرومندتر، سازمان‌یافته‌تر و در یک زمان مناسب‌تر، از نو وارد کار خواهند شد.\nمفاد و شرایط این توافق‌نامه از آن جهت درخور توجه‌اند که مبیّن یک چرخش اساسی از اصول حزبی فرقهٔ دموکرات می‌باشند، برای مثال اعادهٔ زمین به مالکین با برنامهٔ اعلان‌شدهٔ تقسیم ]اراضی[ به هیچ‌وجه نمی‌تواند سازگاری داشته باشد. سپردن مالیهٔ استان به بانک ملّی با اصل اساسی برنامه فرقه مبنی بر تمرکززدایی از تمامی امور محلی که تأسیس بانک آذربایجان نیز بر همین اساس آغاز شده است، مغایرت دارد. اگرچه به نظر می‌آمد دموکرات‌ها با ]پیشبرد امر[ ادغام نیروهای نظامی آذربایجان و فدایی‌ها در ارتش ملی به یک امتیاز اساسی دست یافته‌اند اما این نیز مهم است که مجبور شدند از لحاظ انتخاب فرمانده و این‌که تعداد نفرات آذربایجانی‌ها مشخصاً محدود است کوتاه بیایند. از وضعیت بحرانی مالیهٔ آذربایجان روشن بود که تهران است که باید پس از ۲۲ ژوئن/اول تیر حقوق ارتش و کارمندان دولتی استان را بپردازد. واقعیت امر آن بود که ایالت ]آذربایجان[ پولی برای پرداخت نداشت. ما در کنسولگری دقیقاً می‌دانستیم که وضعیت مالی آنها تا چه حد خراب است زیرا به محض ارائهٔ ]تلگرافی[ تلگرافخانه التماس می‌کرد صورت‌حساب خود را بپردازیم زیرا برای پرداخت حقوق کارمندان‌شان پولی نداشتند. ]نحوهٔ[ تقسیم عواید محلی و گمرکی از جمله مضامینی بود که مدت‌ها موضوع مذاکره قرار داشت و حتی در این توافق نهایی نیز قید آنکه فلان مقدار «با تأیید انجمن ایالتی» در آذربایجان مصرف شود و نه توسط انجمن ایالتی، خود از رقیق شدن توافق‌نامه حکایت داشت.\nالبته به گونه‌ای که در مراحل بعد ملاحظه شد علت اصلیِ بی‌نتیجه ماندن این توافق بر سر نکتهٔ به‌ظاهر بی‌اهمیت زنجان بود که آن هم فقط در مراحل پایانی کار آشکار شد. در این میان، جزئیات و نکات بیشتری از این توافق‌نامه روشن شد هرچند متن کامل آن هیچ‌گاه آشکار نشد. ظاهراً بدین‌گونه عمل شد که فقط تا میزانی آشکار شود که تصور می‌شد افکار عمومی بتواند در هر نوبت پذیرای آن باشد. البته به این امید که در زمان انتشار سایر جزئیات، خبرهای مساعدی در کار باشد که همراه با ]این جزئیات[ منتشر گردند.\nدر عین‌حال از نارضایی و روحیهٔ باختگی فزاینده‌ای در محل نیز نشانه‌هایی دیده می‌شد. یکی از نشانه‌های موثّق آن، افزایش قیمت‌ها در بازار بود که هم بیانگر سلب اعتماد بود و هم موجب نارضایی بیشتر. کالا کمیاب بود و مردم از آن بیم داشتند که گستاخی حکومت محلی به گسست بیشتر منجر شود و راه‌های تدارکاتی به اطراف قطع گردند. به نظر می‌رسد که دموکرات‌ها نیز به ضرورت اعادهٔ اعتماد عمومی پی برده‌اند و هر روز به یکدیگر تلگراف‌های تبریک مخابره کرده و دستاوردهای شگرف یک سال گذشته را خاطرنشان عناصر محلی می‌سازند. البته حاصل کار چندان هم مطابق انتظار آنها نبوده است.\nدر ۲۵ نوامبر/۴ آذر، حمل‌ونقل در امتداد جادهٔ تهران متوقف شد. در ۲۶ نوامبر/۵ آذر، هواپیمای روسی، پیک ]سفارت[ آمریکا را ]به تبریز[ آورد اما این آخرین ارتباط منظم ما با جهان خارج در ماه پیش رو بود زیرا در طی هفتهٔ بعد دفتر اینتوریست بهانه‌هایی یافت تا از آوردن هرگونه مسافر آمریکایی یا انگلیسی به تبریز خودداری کند. احتمالاً این بخش از داستان را تهران بهتر می‌تواند روایت کند. تمامی آنچه را که ما در اینجا می‌دانستیم آن بود که سفارت اطلاع داد پرواز سوم دسامبر/۱۲ آذر به «تعویق» افتاده است؛ اما در سوم دسامبر، هواپیما با تعداد زیادی مسافر روس، چند ارمنی و حتی ۴-۳ خانم فرا رسید. یک پیک بریتانیانی هم که انتظار ورودش می‌رفت، فرا رسید.\nگزارش‌های مستمری از جابجایی قوا به سمت جنوب به میانه می‌رسید و سران فرقه نیز در سخنرانی‌های‌شان لحن خصمانه‌تری اتخاذ می‌کردند. با اینحال، ما شنیدیم که روس‌ها برای حلّ‌وفصل مسالمت‌آمیز ]مناقشه[ فشار می‌آوردند. و یکی از سرمقاله‌های بسیار زنندهٔ پیشه‌وری بر ضد قوام ]در روزنامهٔ آذربایجان[، اندک زمانی پس از توزیع جمع‌آوری شد. به‌تدریج چنین به نظر می‌رسید که سران فرقه دقیقاً نمی‌دانستند به چه سمت‌وسویی می‌روند و در سردرگمی حاصل از کناره‌گیری روس‌ها از رهبری، راهنمایی مؤثری در کار نبود.\nبه یاد داریم که در خلال مذاکرات تهران-تبریز در تابستان گذشته، بزرگ کارگردان آن عرصه، مظفر فیروز اعلان داشت که جلسات ]مذاکره[ بر سر موضوع زنجان تقریباً به هم خورده بود. در سال ۱۹۴۵/۱۳۲۴ مهمترین زدوخوردها در زنجان روی داد و اینک نیز پس از یک‌سال زنجان همان صخره‌ای از کار درآمد که کشتی حکومت دموکرات‌ها بدان اصابت کرد و غرق شد. در روزهای پایانی نوامبر/اوائل آذر در حالی که قدم‌های نخست در راه توافقنامه جدید برداشته می‌شد، این دو کلمه به سرعت در شهر پیچید که «زنجان رفت». این که سران فرقه چه توضیحی می‌دادند مهم نبود؛ مردم فقط به حقیقت امر توجّه داشتند. حال جنبهٔ روان‌شناختی آن هرچه بود، در این‌که ضربه‌ای بود که زره دموکرات‌ها را در هم شکافت، تردیدی نیست. در اینجا بود که برای اولین بار آن‌ها در زمین بازی خودشان شکست خوردند. تا پیش از این، ابتکار عمل را خود در دست داشتند و از بردن آزادی به سراسر ایران سخن می‌گفتند. ناگهان، در عرض یک شب، رو به عقب‌نشینی گذاشتند، مواضع دفاعی اتخاذ کرده و یک قرارگاه مرزی اصلی خود را از دست دادند. از این مرحله به بعد لوکوموتیو انقلاب نشان داد که تنها به سوی یک جهت می‌تواند حرکت کند. توان عقب‌نشینی ندارد. حتی نمی‌تواند متوقف شود و هنگامی هم که متوقف شد، متلاشی گشت.\nبر این اعتقادم که سران فرقه هنگامی متوجه این اشتباه مهلک شدند که دیگر دیر شده بود و احتمالاً دلیل تلاش‌های شتاب‌زده و بی‌حاصل‌شان در واپسین روزهای‌شان نیز همین بود. احتمالاً این امر تا حدودی ]زمینهٔ صدور[ تهدیدات تند آنها را در حالی که خود نیز می‌دانستند هیچ یک قابلیت عملی ندارد، توضیح می‌دهد. آن‌ها متوجه شدند که نیروی محرکهٔ ابتکار عمل را از دست داده‌اند و احساس کردند برای کسب محدود آن باید کاری بکنند، هرکاری که بشود.\nاینک که به گذشته می‌نگریم این مواجههٔ تدریجی با واقعیتِ شکست، رقّت‌انگیز به نظر می‌آید. در ۲۰ نوامبر/۲۹ آبان پیشه‌وری خطاب به تشکیلات فرقه دموکرات در زنجان تلگرافی مخابره کرد که با این عبارات آغاز شد:\n«از طرف من به کنفرانس تشکیلات شهر زنجان تبریک بگویید. به نمایندگان حاضر ابلاغ کنید هر واقعه‌ای روی دهد تمامی دموکرات‌های آذربایجان، شما را برادران جدانشدنی تلقی کرده و به شما اعلام می‌دارند که در سرنوشت شما کاملاً شریکند» و در ادامه با طول و تفصیل بسیار یادآور چگونگی رهایی زنجانی‌ها تحت لوای بیرق بزرگ آذربایجان شد و آنکه، آزادی‌خواهان هنوز آمادگی آن را دارند که برای آزادی و استقلال هر چیزی را فدا کنند».\nبه نظر می‌آید که در این مورد بخصوص آذربایجانی‌ها آماده بودند زنجان را فدا کنند! این یک پیام بارز ایرانی بود: لفّاظی بسیار، توأم با لاف و گزاف و بیهوده ـ هیچ نمی‌گفت، اما همین هیچ را نیز با عباراتی درخشان بیان می‌داشت.\nدر ۲۲ نوامبر/اوّل آذر، پیشه‌وری و پادگان ـ به ترتیب صدر و معاون فرقهٔ دموکرات دو سخنرانی مهم ایراد داشتند. پادگان پاره‌ای از مفاد توافق تهران را بیان داشت. سخنان او با اشاره به این نکتهٔ مهم خاتمه یافت که زنجان در عرض دو روز تخلیه شده، «حال نوبت دولت مرکزی است» که سردشت و تکاب را در عرض پنج روز تخلیه کند (باید در نظر داشت که کردها و دولت مرکزی در سردشت درگیر جنگ بودند و لهذا این پرسش مطرح بود که حتی اگر دولت مرکزی قصد تحویل سردشت و تکاب را داشت نیز می‌توانست چنین کند؟)\nپیشه‌وری نیز در سخنان خود در مورد توافق توضیحاتی ارائه کرد و در ادامه به تفصیل به دوستیِ بین دموکرات‌ها و کردها پرداخت. وی اظهار داشت: «در نتیجهٔ مبارزات ما در سال گذشته، حزب ما با این مردمان رشتهٔ استوار برادری برقرار کرده است.» صِرف آنکه وی لازم دیده بود به نحو مؤکّدی از دوستی کردها بگوید همگان را به فکر انداخت که کردها عملاً تا چه حد دوستان خوبی بودند.\nسپس نوبت به مجادله‌ای واقعی بر سر زنجان رسید و یک رویگردانی آشکار از قوام. در مورد آنکه کدام طرف، توافق را نقض کرد، اتهامات متقابل بسیار بود؛ اما چنین به نظر می‌آید که مقامات فرقه توافق کرده بودند یا تصور کردند که توافق کرده‌اند که زنجان را برای ]استقرار نیروی[ نگهبانی (ژاندارمری) تخلیه کنند. حال آنکه بلافاصله بعد از تصرف زنجان واحدهای ارتش از راه رسیدند. مقامات تهران گفتند که ]حضور[ ارتش برای حفظ نظم ضرورت دارد، اما صدای تبریز درآمد که این امر نقض توافق است و گزارش‌هایی پرآب‌وتابی منتشر شد مبنی بر ضرب‌وجرح و کشتار دموکرات‌ها در زنجان. البته کاملاً طبیعی بود مردمی که برخلاف میل‌شان در زنجان تحت حاکمیت فرقه قرار گرفته بودند، از اولین فرصتی که دست داد، برای بیان احساسات خود استفاده کنند. حداقل یک نفر هم کشته شد؛ ملّای نه چندان معروفی به نام شیخ محمدعلی آل‌اسحق، یکی از معدود ملّایانی که جانب دموکرات‌ها را گرفته بود. اوج شهرت این ملای گمنام هنگامی فرارسید که در ۲۵ نوامبر/۴ آذر در یکی از مساجد تبریز مجلسی به مناسبت «شهادت» او برگزار شد.\n«جنایات زنجان» نشانه‌ای تعبیر شد از نیات واقعی دولت مرکزی. پیشه‌وری در یک سخنرانی تندوتلخ، قوام را دلقکی توصیف کرد که شهری را بر اساس یک توافق تصرف می‌کند، آنگاه چنین وانمود می‌کند که یک فتح بزرگ نظامی کرده است. برنامه‌های رادیو تبریز رو به تندی گذاشت و مقالات جراید نیز به همچنین. اما در تمامی این‌ها نشانه‌ای از بلاتکلیفی و استیصال نیز به چشم می‌خورد.\nیکی از چهره‌های مهوّع، کماکان مسیر دشوار ابراز اطاعت از حکومت مرکزی را طی می‌کرد: دکتر جاویدِ چاق و شلخته و حال‌به‌هم‌زَن که حتی در مراحل پایانی کار، در ۲۷ نوامبر/۶ آذر نیز «مطابق با دستورالعمل‌های حضرت اشرف آقای نخست‌وزیر» اعلان انتخابات را صادر کرد.\nاز مردم خواسته شد که در پر کردن برگه‌های انتخاباتی دقت کافی مبذول دارند زیرا این برگه‌ها می‌بایست به زبان فارسی چاپ می‌شدند (و نه ترکی آذربایجانی). از میان تمام اراذلی که از ته جوب استخراج و در دوران نهضت آذربایجان در مناصب رفیع قرار گرفتند، هیچ یک از لحاظ شخصی به اندازهٔ این دکتر کوتاه‌قامتِ چاق که به مقام استانداری رسید، چندش‌آور نبود. پاره‌ای از رهبران ]نهضت[ دارای شخصیت بوده و تا حدودی نیز جذبه‌ای داشتند، مابقی نیز صرفاً افراد بی‌شخصیت و بی‌وجودی بیش نبودند اما جاوید تمامی نشانه‌های مشمئزکنندهٔ یک سیاست‌باز نازل را در خود داشت. دقیقاً به شکل همان کاریکاتورهایی بود که در جراید سرمایه‌داری در توصیف شکل و شمایل این‌گونه موجودات پَست ترسیم می‌شد. در دوران حکمروایی‌اش نیز خوب خورد، برای حفظ خود از هیچ زدوبندی با تهران روی‌گردان نشد و بار خود را نیز تا به آخر حفظ کرد.\n۲. «تا آخرین قطرهٔ خون»\nماهایی که روزهای نخستِ دسامبر/اواسطِ آذر را در آذربایجان بودیم افزایش فشار، کاملاً محسوس بود، اما این جز واپسین اقدامی از سر استیصال، چیز دیگری نبود. اینکه تا چه حد دوام می‌آورد برایم روشن نبود. بعد از واقعه، به راحتی می‌توان نوشت و از سر فکر و تأمل نیز نوشت اما ناروشن بودن سرنوشت پیشِ روی در آن روزها نیز از یادمان نرفته است. فکر می‌کنم دور از انصاف نباشد که بگوییم در میان جامعهٔ خارجی‌های ]مقیم تبریز[ بسیاری از ماها بر این نظر بودیم که اگر حکومت مرکزی وارد زدوخورد شود برنده خواهد شد. پرسش آن بود که از لحاظ زمانی بین فروپاشی دفاع دموکرات‌ها و زمان رسیدن قوای ایران به تبریز چقدر فاصله خواهد بود. زیرا در این وقفه خطر آن وجود داشت که آخرین بارقه‌های خشم و نفرت، هدف خود را در اینجا یافته و بر سر آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها خراب شود. تصور نمی‌کنم کسی بود که این احتمال را نادیده انگاشته باشد. در عین حال به همان اندازه نیز بر این باورم که هیچ‌کس، حتی خود دموکرات‌ها نیز پی نبرده بودند که چقدر ضعیف هستند و تا چه حد به یک فروپاشی تام و تمام نزدیک می‌باشند.\nدر خلال این روزها یک جمله، پشت هم تکرار می‌شد: «آذربایجان تا آخرین قطرهٔ خون می‌جنگد». هر روز عصر یک برنامهٔ خبری به زبان فرانسه پخش می‌شد؛ یک فرانسهٔ بد از زبان یکی از خانم‌های وابسته به مدرسهٔ میسیونری فرانسه که توسط دموکرات‌ها به کار گرفته شده بود. هر شب این خانم در مورد چیزی مرتبط با «آخرین قطرهٔ خون» جیغ می‌زد. مردان و زنان و کودکان فرصت آن می‌یافتند که در راه آزادی جان بسپرند. هر روز که می‌گذشت بر سوز و بریز هوچی‌ها بیشتر می‌شد. مصاحبه ]جرج[ آلن سفیر ]ایالات متحده[ در تهرآنکه در خلال آن نیز گفته شد که اعزام نیرو به آذربایجان «یک تصمیم کاملاً معمول و مناسب» است، موضوع یک توجه خاصی قرار گرفت. سخنگوی ]رادیو[ تبریز فریاد زد: «معمول و مناسب! مردم آذربایجان تا آخرین قطرهٔ خون در برابر ورود قوا به خاک‌مان مقاومت خواهند کرد.» گفتارهایی از این دست، حالت گهگاه و منقطع نداشتند، بلکه هر روز تکرار می‌شد و معلوم نبود از این تکرار و تسلسل تا چه میزان در ذهن مردم جاگیر خواهد شد.\nمدت زمانی بود که سعی داشتم از مواضع واقعی سران کردها تصوری به دست آورده و بدانم در صورت بروز رویارویی احتمالاً چه خواهند کرد. خواستار صدور مجوز سفر به رضائیه شدم و استاندار به من گفت که نمی‌تواند مسئولیت ایمنی مرا متقبل شود. او گفت باید طی نامه‌ای اظهار دارم که شخصاً مسئولیت این سفر را قبول می‌کنم. چنین کردم ولی وقتی که نامهٔ مزبور تسلیم شد نیز باز هم مجوز سفر را صادر نکرد. وی اظهار داشت «باید از تهران مجوز بگیرد» که البته به معنای تعویقِ به محال بود.\nوی تلویحاً چنین بیان داشت که اگر بخواهم می‌توانم خود رأساً اقدام کرده و بدون مجوز لازم سفر کنم ولی به خودم مربوط می‌شد. تصمیم گرفتم دست به کار شوم و در ۶ دسامبر از تبریز راه مهاباد را در پیش گرفتم؛ می‌دانستم تعدادی از سران کرد در آنجا گرد آمده‌اند. در اولین ایستگاه بازرسی در حومهٔ شهر ما را متوقف کرده اما پس از یک مکالمهٔ تلفنی با سرفرماندهی اجازه دادند به راه‌مان ادامه دهیم. در نخستین روستای سر راه ـ سر درود ـ افسری ما را نگه داشت و گفت دستور رسیده هیچ کس حق عبور ندارد. به او گفتیم جاوید اظهار داشته است که با مسئولیت شخصی خودمان می‌توانیم سفر کنیم. اما او پاسخ داد که جز از سوی ]پیشه‌وری[ حکم دیگری را قبول ندارد. او را متقاعد کردیم تا با ما به روستای بعدی، خسروشاه بیاید که خط تلفن داشت اما در آنجا نیز با وضعیت مشابهی روبرو شدیم و نتوانستیم به راه خود ادامه دهیم. بعد از سپری کردن مسافتی حدود ۲۵ مایل مجبور شدیم به تبریز بازگردیم. روز بعد هنگامی که این پیشامد به جاوید ـ استاندار ـ گزارش شد او صرفاً گفت که بر نظامیان نظارتی ندارد و از آن خوشحال است که در این ارتباط توهینی صورت نگرفته است. البته من توانستم به کردها پیامی برسانم و پاسخی نیز دریافت داشتم که خود داستان دیگری است که موضوع یک گزارش جداگانه خواهد بود.\nبا فرارسیدن هفته دوم دسامبر/اوائل آذر تنش موجود به اوج رسید. مقامات آذربایجانی اجازه داده بودند که در خلال محرّم، باورمندان مسلمان در بازار دسته بگردانند. عملی که سال‌ها پیش از سوی حکومت مرکزی ممنوع شده بود و اگرچه خشونتی بروز نکرد، اما آشکار بود که مردم بسیار هیجان‌زده هستند. قرار بود بعد از چند روز، انتخابات برگزار شود. و باور بر آن بود دموکرات‌ها عمداً این تظاهرات مذهبی را تشویق کرده بودند که هیجان عمومی را دامن بزنند.\nدر ۸ دسامبر/۱۷ آذر، یک هواپیمای ایرانی بالای تبریز چرخید و بیانیه‌هایی را پخش کرد که اکثراً در ارتفاعات افتادند. در این بیانیه آمده بود که ارتش برای تصرف آذربایجان رو به شمال حرکت کرده و مردم نباید مقاومت کنند. همزمان در میانه نیز طی انتشار بیانیه‌هایی به مردم اطلاع داده شد که عملیات نظامی آغاز شده است. در تبریز گرچه دارندگان این بیانیه به مجازات تهدید شدند، امّا پیشه‌وری طی یک سخنرانی رادیویی به قوام و مرتجعین که می‌خواستند «آذربایجان را به یک دریای خون تبدیل کنند» پرخاش کرد. به گفتهٔ او بیانیه‌های مزبور بیانگر نیّات واقعی قوام بود که می‌خواست به زور سرنیزه مجلس را بر مردم تحمیل کند. به گفتهٔ پیشه‌وری، آذربایجان یک چنین مجلسی را قانونی تلقی نمی‌کرد: «ما هنوز مجلس خودمان را داریم. فقط برای اجرای توافق نام آن را تغییر دادیم. تمام آن‌هایی که در سراسر ایران سلب حق و اختیار شده‌اند می‌توانند نمایندگان واقعی خود را انتخاب کرده و آن ها را به آذربایجان بفرستند. با رویی گشاده و به گرمی از آن‌ها استقبال خواهیم کرد». این را می‌توان واپسین فراخوانی تلقی کرد برای جلب حمایت ]حزب[ توده و دیگر عناصر چپ‌گرا از یک آرمان فروریخته.\nروز بعد دموکرات‌ها اذعان کردند که حمله آغاز شده ولی اصرار داشتند که در نخستین رویارویی فقط «یک فدایی ]کشته[ و دوازده نفر مجروح» داشته‌اند. از این مرحله به بعد تبلیغات ضدآمریکایی اوج گرفت. به گفته دموکرات‌ها، عامل کلّ این ماجرا آمریکایی‌ها بودند که مرتجعین را به یک جنگ داخلی تشویق می‌کردند. روزنامه آذربایجان نوشت «این خدماتی است که آقای قوام در قبال دلارهای آمریکایی انجام می‌دهد.» در مورد خود زدوخورد خبر چندانی دیده نمی‌شد اما در مورد علل پیشامد آن و نتایج خونین مداخلهٔ بیگانگان سروصدای فراوانی برپا شد.جالب آن است که حمله به بریتانیایی‌ها مشخصاً یک جنبهٔ ثانوی داشت و محض خالی نبودن عریضه. در ۱۱ دسامبر/۲۰ آذر آذربایجان ارگان رسمی فرقهٔ دموکرات مطلبی منتشر کرد که آن را آخرین نالهٔ پراضطراب یک رژیم درهم‌شکسته می‌توان توصیف کرد؛ یک بیانیهٔ مشترک فرقهٔ دمکرات آذربایجان و اتحادیهٔ کارگری به امضاء پیشه‌وری و بیریا، رؤسای این دو سازمان. این بیانیه را می‌توان نمونه‌ای گویا از یک فراخوان نهایی به جنگ و خون‌ریزی دانست و متن کامل آن در پیوست شماره ۱ گزارش آمده است. در این بیانیه آمده بود «دشمنان ما دست‌های پلید خود را به سمت اجانب دراز کرده‌اند به‌ویژه آمریکایی‌ها که قصد دارند ایران را به یک مستعمره تبدیل کرده و ایرانیان را از سیاه‌پوستانی که در آمریکا بدتر از حیوانات با آنها رفتار شده و مورد توهین قرار دارند، پست‌تر گردانند.» (موضوع سیاه‌پوستان از جمله مضامینی بود که در مطالب ضدّآمریکایی فرقه به کرّات تکرار می‌شد به ویژه در زمان پیشامد حوادثِ جورجیا در چند ماه پیش). در ادامهٔ این بیانیه آمده بود که دولت قوام می‌خواهد «ایران را به آمریکایی‌ها بفروشد پول و ثروت و اشتیاق آن‌ها برای مکیدن خون خلق، چشم آقایان تهرانی را کور کرده است». یکی دیگر از مضامینی که بارها تکرار شد آن بود که آذربایجان نه بر علیه مردم ایرآنکه بر علیه مرتجعین می‌جنگد که آلت دست اجانب هستند و در پایان از همه ـ «تمام مردان و زنان، پسران و دختران» ـ خواسته شده بود به کمک جبهه بشتابند و آخرین قطرهٔ خون خود را در راه آزادی نثار کنند.\nتردید نیست استراتژیست‌های دور از صحنه‌ای هستند که توضیح خواهند داد از اول می‌دانستند که به محض عقب‌نشینی روس‌ها یا پیشامد فلان واقعه، دموکرات‌ها سقوط خواهند کرد، اما واقعیت امر از احتمال بروز خشونت و یک دورهٔ میانی خونبار پیش از حل و فصل نهایی ماجرا حکایت داشت. شاید که در مورد ماحصل نهایی کار اختلاف نظر چندانی وجود نداشت اما در مورد دشواری رسیدن به یک چنین ماحصلی تردید نبود. ایرانی‌ها در مجموع برای جنگیدن به خاطر چیزی تمایل چندانی ندارند؛ شاید که در تهران چنین باشد ولی در مورد آذربایجان فرق می‌کند. در واقع از دیرباز پیشگامی در انقلاب از وجوه مشخصهٔ این ایالات شمال غربی بوده است. در واپسین ایّام حکومت فرقه، های‌وهوی توخالی ابعاد گسترده‌ای یافت ولی در عین حال تهیه و تدارک مؤثر نیز کم نبود. علاوه بر قشون و فدائیان (هستهٔ اصلی مقاومت)، یک بسیج عمومی صورت گرفت و به اسم «بابک»، وطن‌پرستی که صدها سال پیش بر ضدّ خلافت مقاومت کرده بود، یک گروه جدید تشکیل شد. برای آموزش غیرنظامیان در میان شهر نیز اقدام شد. ]…[ که به یک دست زنان تفنگ داده دست دیگر تلاش داشت حجاب خود را نگه دارد. مقادیر معتنابهی تسلیحات مخصوصاً فشنگ و سلاح‌های انفرادی جابجا شد و برای سیلوی تبریز غلّه ارسال گردید. تمامی نشانه‌ها از یک محاصرهٔ طولانی و پرهزینه حکایت داشت. تنها کمبود روحیه و اعتماد به‌نفس بود که آن را نیز رهبران نهضت سعی داشتند با فراخوان‌های مکرّرشان به مبارزه تا آخرین قطرهٔ خون تأمین کنند.\nبا توجه به فروپاشی سریع و کامل ]حکومت فرقه[ این پرسش مطرح می‌شود که دموکرات‌ها چرا تا این اندازه نادان بودند که اصولاً تصور می‌کردند می‌توانند موفقگردند؟ به عقیدهٔ من این پرسش، پاسخ‌های متعددی دارد. پاسخ اول، البته توپ زدن صِرف است؛ تا اینجای کار با توپ زدن برده بودند و بر این باور بودند که بر همان اساس نیز می‌توانند موفق شوند. شاید هم چنین حس کردند چون برای از دست دادن چیزی ندارند، چه بهتر که هر راهی را بیازمایند. به گمانم عامل دوم، امیدواری به حمایت روسیه بود حتی پس از آنکه به آن‌ها گفته شد که چنین حمایتی در کار نیست. شاید به پیشامد واقعه‌ای امید داشتند که مداخلهٔ شوروی را توجیه کند. در واقع چنین به نظر می‌رسد خود روس‌ها نیز کاری کرده بودند که دموکرات‌ها به ]یک چنین[ حمایتی امیدوار باشند زیرا در همان لحظات آخر، می‌دانیم که سفیر روسیه عملاً نخست‌وزیر ایران را تهدید کرده و به او گفته بود اعزام نیرو به آذربایجان می‌تواند به بروز اغتشاش «در امتداد مرزهای روسیه» منجر شود. صرف‌نظر از حمایت مستقیم، این را می‌توان صریح‌ترین حمایت میسر ارزیابی کرد.\nولی من بر این باورم آنچه دموکرات‌ها را بر آن داشت که تا به آخر از صدور بیانیه‌های تند و آتشین دست برندارند آن بود که معتقد بودند در تحلیل نهایی قوام وارد جنگ نخواهد شد. در واقع ما نیز در اینجا یک چنین باوری داشتیم. به‌رغم تمامی آن های‌وهوی حتی در آن روزهای پایانی نیز به‌سختی می‌توانستیم باور کنیم که این دموکرات‌ها به‌نحوی کوتاه نیایند. البته این را نیز بیشتر در مورد تهران محتمل می‌دانستیم که ]در حصول به نوعی مصالحه[ گام نخست را پیش بگذارد. به هدر رفتن وقت، تأخیرهای مکرر و نیم‌خیزهای متعددی که دنبال نشده بود باعث شده بود که در قصد و ارادهٔ نخست‌وزیر برای انجام امر بدیهی و پیشروی به سمت آذربایجان تردید کنیم. سهم اصلی از آنِ کسی است که نخست‌وزیر را بدین امر تشجیع کرد. و هر آن کسی چنین کرد یعنی او را به ضرورت نهایی این اقدام متقاعد ساخت مسئول اعادهٔ مؤثر و مسالمت‌آمیز آذربایجان به ملت ایران است.\n۳- از چهارشنبه تا شنبه، ۱۱ تا ۱۴ دسامبر/۲۰ تا ۲۳ آذر\nچهارشنبه ۱۱ دسامبر/۲۰ آذر، روزی می‌نمود مانند دیگر روزهای تبریز. بدون تردید هیچ‌کسی نمی‌توانست پیش‌بینی کند که آن روز آخرین روز حکومت دموکرات‌ها خواهد بود. روز بعد ۲۱ آذر بود سال‌روز انقلاب آذربایجان و برای جشن بزرگداشت این واقعه برنامه‌های مفصلی تدارک دیده شده بود. قرار بود در بزرگداشت روز پرافتخاری که زمام امور ایالت به دست مردم سپرده شد، یک رژه و تظاهرات خیابانی صورت گیرد. انتظار می‌رفت پس از مراسمی که کنسول‌گری روسیه به مناسبت سالروز انقلاب برگزار کرد، بزرگ‌ترین واقعهٔ روز باشد.\nاینک هرگونه ارتباطی میان کنسول‌گری‌ها با تهران یا واشنگتن قطع شده بود. در هفتهٔ قبل برای ارسال یک دستگاه بیسیم و اعزام یک مأمور مخابرات به تبریز اقداماتی آغاز شده بود ولی دیگر برای تحقق این فکر دیر شده بود و هواپیمای سفارت نیز دیگر نمی‌توانست در تبریز فرود آید. بریتانیایی‌ها با سفارت خود در تهران یک ]ارتباط[ نیم ساعت در روز داشتند که برای تبادل متقابل پیام نیز تکاپو نمی‌کرد، اما آن‌ها به جریان برق محلی وابسته بودند که به اندازه‌ای ضعیف بود که عملاً نمی‌شد کاری کرد. این امر در کنار پارازیت‌های مقارن با آن نیم ساعتِ فرّار، انزوای ما را کامل کرده بود. جز صبر و انتظار چاره‌ای نداشتیم. اگر در مخالفت با سیاست وزارت خارجه ]ایالات متحده[ مبنی بر اتکاء به خطوط تجاری تلگراف بحثی نیرومند می‌شد طرح کرد، همین بود. شنیده بودیم که برای ]ایجاد[ یک شبکه ارتباطی، پیشنهادی مطرح شده بود اما همان‌گونه که معمولاً پیش می‌آید، ضرورت و اجبار منتظر گام‌های شمردهٔ اقدام دولت نمی‌شود.\nحتی اینک نیز درک دگرگونی بزرگی که در فاصلهٔ دوازده ساعت، از بعد از ظهر چهارشنبه تا صبح پنج‌شنبه در تبریز رخ داد برایم دشوار است. حدود ساعت چهار بعد از ظهر چهارشنبه به سمت پایین شهر راندم. در خیابان اصلی شهر، در برابر مقرّ دموکرات‌ها جمعیت انبوهی حاضر بود و حتی گروه گسترده‌ای از مردان و کودکان از حاشیهٔ شهر بدان سمت رهسپار بودند. آن‌ها عضو اتحادیه کارگری بودند و به من گفته شد که تمامی این تحرکات به جشن فردا مربوط بود. همچنان که در امتداد این خیابانِ آکنده از جمعیت قدم می‌زدم، بیانیه‌ای پخش شد و یکی از کارمندان‌مان دوان‌دوان رسید که بگوید حکومت نظامی اعلان شده و رفت و آمد از ساعت هشت ]شب به بعد[ منع شده است. از آنجایی که کار دیگری نداشتم، حتی کاری چون مخابرهٔ پیام، برای گذراندن ساعاتی چند به سینما رفتم. عملاً کسی در سالن سینما نبود و در خلال نمایش فیلم، چند بار تعدادی افسر و سرباز در جستجوی کسی در سالن را باز و بسته کردند.\nساعت هفت عازم منزل شدم و برای شام بیرون رفتم. پاره‌ای از مدعوین به دلیل منع آمدورفت از حضور عذرخواهی کرده بودند ولی من چون در همسایگی زندگی می‌کردم اهمیتی ندادم. تازه شام را شروع کرده بودیم که از یک بیانیهٔ رادیویی خبر رسید و پخش اعلامیه‌هایی در سطح شهر. در این اعلامیه خطاب به «هموطنان عزیز» آمده بود از آنجایی که تاکنون از خون‌ریزی جلوگیری شده است «برای جلوگیری از هدر رفتن خون خلق‌مان، امتیازاتی اعطاء می‌کنیم». یعنی چه؟ با ساز پیشین «جنگیدن تا آخرین قطرهٔ خون» به هیچ وجه سازگاری نداشت. در ادامهٔ این بیانیه آمده بود که آذربایجان هیچ‌گاه قصد نداشت از ایران جدا شود و «برای اثبات آنکه ما مردمانی صلح‌طلب هستیم به هیچ‌وجه مانع اعزام نیروی دولتی به آذربایجان نخواهیم شد». این بیانیه که به‌صورت پیوست، به این گزارش منضم شده است نه به امضاء پیشه‌وری، بلکه به امضاء بیریا در مقام عضو کمیتهٔ مرکزی فرقهٔ دموکرات آذربایجان» رسیده بود.\nپس از چندین و چند ماه تهدید و مذاکره چه پایانِ کار حقارت‌باری: پذیرش، از سر ضعف و سردرگمیِ آنچه اجتناب‌ناپذیر بود. پیشه‌وری کجا بود؟ به احتمال قوی هم‌اینک گریخته بود. حکومت نظامی و منع رفت و آمد به‌گونه‌ای که معلوم شد صرفاً تلاشی بود برای سرپوش نهادن بر آخرین ساعت‌های ضعف و تضمین فرار رهبران. به‌هر حال به حکم منع عبور و مرور وقعی نهاده نشد و تا ساعات پایانی عصرِ آن روز، شهر در چنبرهٔ سردرگمی و هیاهو بود. حدود نیمه‌شب در اطراف پادگان ارتش در نزدیکی کنسول‌گری تیراندازی آغاز شد و تا صبح بدون وقفه ادامه یافت. در طول سه‌روز بعد نیز تیراندازی در سطح شهر به تناوب ادامه یافت.\nبه سختی می‌توان گفت که پس از خارج شدن ابتکار عمل از دست دموکرات‌ها چه کسانی آن را به دست گرفتند اما کاملاً روشن است که از ساعت اولیه بامداد روز بعد اکثریت قابل‌توجهی از مردم با خوشحالی تمام به نیروهای امنیتی خودخوانده‌ای پیوستند که در تبریز تشکیل شده بود. در اثبات رویگردانی عمومی از حکومت آذربایجان قانع‌کننده‌ترین نشانه‌ای که می‌توان ارائه کرد آن است که مردم بدون هیچ طرح و برنامه‌ای و حتی بدون یک رهبر به صورتی خودکار برای رهایی از شرّ کامل دموکرات‌ها و مهاجرین و فدائیان از فرصت استفاده کردند. در سحرگاه پنج‌شنبه ۱۲ دسامبر/ ۲۱ آذر، روشنایی کاملاً متفاوتی بر تبریز دمید. این همان روزی بود که به همه فرمان داده شده بود سال‌روز انقلاب را جشن بگیرند. اینک واقعاً دلیلی برای جشن گرفتن داشتند و با کمال میل و رغبت نیز وارد کار شدند. به‌ناگاه فضای سنگین ترس و غم و تردید که یک سال بود بر تبریز سنگینی می‌کرد برطرف شد. مردم لبخند می‌زدند؛ کاری که تقریباً آن را فراموش کرده بودند. فریاد شادمانی سر می‌دادند، کاری که پیش‌تر یا برحسب دستور می‌کردند یا اصلاً نمی‌کردند. تجربهٔ جدیدی بود و به‌محض آنکه آن را آزمودند، خوش‌شان آمد. شگفت‌انگیز بود!\nپرسش آن بود که چه چیزی جایگزین حکومت سابق خواهد شد. در این دورهٔ میانی، احتمال آن وجود داشت آشوب و اغتشاش روی دهد و گناهکار و بیگناه طعمهٔ انتقام‌جویی گردند. در یک چنین وضعیتی احساس کردم بهترین کاری که می‌توانم انجام دهم آن است که آزادانه در سطح شهر بچرخم و اجازه دهم خودم و اتومبیلم دیده شوند. احساس کردم یک چنین رویه‌ای می‌تواند از سوی مردم به‌عنوان اطمینان من نسبت به تحولات پیش رو تعبیر شود و در نتیجه آنها را تشویق کند به‌نحوی منظم و مسالمت‌آمیز به کاروبار خودشان برسند. در این مقطع، تیراندازی به‌نحوی مستمر ادامه داشت و نمی‌دانستیم شلیک بعدی از کدام سو خواهد بود. رانندهٔ من سر کار حاضر نشد (او عادت داشت به هنگام پیشامد بحران مریض شود) و به مدت سه روز نیز سروکله‌اش پیدا نشد. بنابراین خودم سوار اتومبیل شدم و مترجم را نیز همراه بردم، شاید که در آن طرفِ لولهٔ تفنگ، کسی قصد گفت‌وگو کند.\nچند ساعت بعدی را هیچ‌گاه فراموش نخواهم کرد. هنوز چندمتری از کنسولگری فاصله نگرفته بودیم که گروه های از افراد مسلّح را دیدیم که به سمت کوچه‌های فرعی می‌دویدند و وارد خانه‌ها می‌شدند. در جستجوی دموکرات‌ها بودند و آنکه این افراد پارچهٔ سفیدی را به آستین خود الصاق کرده بودند از نوعی تشکل‌یافتگی حتی در همین برهه نشان داشت. این برای تمایز آنها از فدائیان دموکرات بود. آنها نیز غیرنظامی و فاقد لباس فرم بودند در یکی از نخستین جاهایی که توقف کردم منزل اسقف ارامنه بود و در اینجا بود که برای نخستین بار پس از ورودم به آذربایجان تصویری از شاه دیدم. در هر ناآرامی و اغتشاش که در ایران رخ می‌دهد، مسیحیان، حال از هر فرقه‌ای که باشند، قربانیانِ دم‌دستی تلقی می‌شوند و از آن رو به دیدار اسقف رفتم که امیدوار بودم ]اقداماتی از این دست[ مانع از حملات کور به ارمنی‌ها شود.\nهمچنان که در شهر می‌راندیم، نشانه‌های شگفت‌آوری از تغییر و دگرگونی دیده می‌شد. همه‌جا چنین به نظر می‌آمد که باری از دوش مردم برداشته شده‌است. هنگامی که پرچم آمریکا را روی اتومبیل می‌دیدند، دست تکان می‌دادند. یک درشکه‌چی که کلاه از سر برداشته، تعظیم می‌کرد نزدیک بود از درشکه بیافتد. در حین عبور از خیابان‌های اصلی، تودهٔ انبوهی از مردم گرد آمده بودند که دست زده و شادی می‌کردند. هیچ از یادم نمی‌رود که تنها چند روز پیش در همین خیابان‌ها مردمانی را می‌دیدم که با چهره‌هایی درهم به من به گونه‌ای خیره شده بودند که گویی با خود می‌گفتند به چه جرأتی آنجا بودم. اینک حتی فضا نیز آزاد می‌نمود و تنشی در کار نبود. این یک تظاهرات نمایشی نبود. هم کودکان ولگرد و هم شهروندان محترم، هر دو به یکسان شادی کرده و دست تکان می‌دادند. مردمانی که ماه‌ها از ترس و وحشت از خانه بیرون نمی‌آمدند اینک خوشحال و خندان راه افتاده بودند. در کنار فریادهای «زنده‌باد آمریکا»، «زنده باد ایران» و «جاوید شاه» نیز شنیده می‌شد. حتی یک ناسیونالیست جسور فریاد زد «زنده‌باد شورای امنیت».\nفوراً به سمت ساختمان استانداری راندم تا ببینم هنوز نشانه‌ای از حاکمیت برجای مانده است یا خیر. استانداری که چندی پیش نماد تظاهر و خودنمایی بود، اینک متروکه بود. در امتداد راه‌پله‌ها و راهروهای خالی گشتی زدم؛ شبستری، صدر شورای ولایتی در دفتر استانداری نشسته بود. از این مرد مُسِن، خوشرو اما نه‌چندان تیزذهن، دموکرات‌ها بیشتر به‌عنوان نوعی پوشش محترمانه استفاده می‌کردند. هم‌اینک در حالی که آن‌هایی که به او می‌گفتند چه کند همه گریخته بودند هنوز هم به ایفای نقش پیشین مشغول بود. درخور ستایش بود و خیلی نگران شدم که شاید در ساعات بعدی کشته شود. چند دقیقه‌ای صحبت کردیم و به من گفت نمی‌داند پیشه‌وری و دیگران کجا هستند اما او و جاوید مانده‌اند تا حکومت را به ارتش ایران تحویل دهند. وی افزود عملاً هیچ نیروی انتظامی‌ای بر جای نمانده اما آن‌ها امیدوارند که در این میانه به حفظ نظم موفق شوند.\nدر حین ترک استانداری نخستین سربازهای مسلح آن روز را دیدم. در حالی که می‌خواستم سوار اتومبیل شوم، نزدیک آمده و پرسیدند آیا می‌توانم آن‌ها را به جای امنی ببرم؟ گفتند آسوری هستند و وادار شده بودند که به خدمت قشون فرقه درآیند. اطمینان داشتند که توسط مردم کشته خواهند شد. بدان‌ها گفتم بهترین کار آن است که همان‌جا که هستند بمانند ولی آشکار بود که امنیت به سرعت زائل می‌شد.\nسپس به مقرّ فرماندهی فرقهٔ دموکرات رفتم. دم در چند نفر نگهبان تا بن دندان مسلح و یونیفورم‌پوش دیدم که هیچ تصوری نداشتند که از کی و برای چه محافظت می‌کنند. به من گفتند بی‌ریا داخل است و وارد شدم. گروهی را دیدم که مسلّح به مسلسل در اطراف راه‌پله‌ها و این‌ور و آن‌ور کمین گرفته بودند؛ بیشتر به یک فیلم گانگستری درجهٔ سه شباهت داشت. مستقیماً به دفتر پیشه‌وری رفتم و فقط یک غیرنظامی تنها و معمولی را دیدم که گفت یکی از اعضای کمیتهٔ مرکزی است که به منظور جلوگیری از غارت بر جای مانده است. اطاقی که دیروز مرکز قدرت و اقتدار بود اینک یک اطاق خالی بود با تکه‌های برجای‌ماندهٔ نان و پوست تخم‌مرغ، ته سیگار و چند لیوان و فنجان خالی. به نظر می‌آید که رؤسا آخرین ساعات بلاتکلیفی را در اینجا گذرانده‌اند. به من گفته شد که به اتومبیل بی‌ریا حمله شده بود و او را به بیمارستان شوروی برده‌اند. از ترک مقرّ دموکرات‌ها خوشحال شدم، زیرا تیراندازی در اطراف رو به افزایش داشت و نمی‌دانستم که چه وقت مردم به این فکر می‌افتادند که به سمت مقرّ دموکرات‌ها هجوم آورند و آن را منهدم کنند.\nدر پیاده‌روی کنار بیمارستان شوروی اتومبیل بی‌ریا را دیدم؛ لاستیک‌هایش پاره و پنجره‌هایش را شکسته بودند. درِ بیمارستان بسته بود ولی مرا به درون راه داده و گفتند بی‌ریا آنجا بوده اما از درِ پشتی گریخته است. هیچ‌گاه نفهمیدم آیا این موضوع واقعیت داشت یا خیر، ولی تصور می‌کنم درست نبود و هنوز او در آنجا بود یا در کنسولگری شوروی. هنگامی که بعدازظهر مجدداً از کنار بیمارستان روسیه گذشتم اوباش صندلی‌های اتومبیل بیریا را نیز پاره کرده بودند و مشغول موتور آن بودند. روز بعد فرمان اتومبیل نیز ناپدید شده بود و جز پیکر درهم‌شکسته‌ای چیز دیگری برجای نبود؛ آن را نیز به پشت کامیونی بسته در خیابان‌ها می‌گرداندند. در میان رؤساء فرقه احتمالاً وی از لحاظ شخصی از همه محبوبیت بیشتری داشت حتی بیش از پیشه‌وری. شخصیت دل‌پذیری داشت و احتمالاً قابلیت بیشتر. ولی چون بخت آن را نداشت که به موقع بگریزد نفرت عمومی از رژیم سابق دامنگیر او شد.\nتا مدتی در خیابان‌های شهر گشتم سپس به تلگرافخانه رفتم تا ببینم آیا می‌توان پیامی مخابره کرد. پس از مدتی متصدیان تلگرافخانه را از خانه‌های‌شان فراخوانده و حاضر شدند برای ارتباط تلفنی با جایی که سیم تلگراف متصل باشد تلاشی به عمل آورند. در آغاز می‌گفتند باید از دکتر جاوید کسب اجازه کنم ولی بدان‌ها گفتم که دورهٔ این‌گونه مزخرفات سپری شده است. گفتم به دکتر جاوید اطلاع خواهم داد که چه می‌کنم ولی درخواست اجازه نخواهم کرد و اگر هم با استاندار مشکلی پیش آید مسئولیت آن را می‌پذیرم. مطمئن بودم که آن مردک خپله بیش از این کارشکنی نخواهد کرد. ادارهٔ تلگراف چند ساعت سعی کرد، اما خط تلگراف کاملاً قطع شده بود ـ در جایی واقع در شمال میانه. پیام خود را ثبت کرده و قول دادند به محض برقرار شدن ارتباط آن را مخابره نمایند.\nحدود یک بعد از ظهر، کلیفتون دَنیل، مخبر روزنامهٔ نیویورک تایمز تلفن کرد. او و ادوارد کورتیس از آسوشیتد پرس و کریستوفر سایکس از روزنامهٔ دیلی میل لندن کمی جلوتر از ارتش در ترکمانچای بودند و می‌خواستند بدانند آیا امن است به تبریز بیایند. بدان‌ها اطمینان دادند که از هر کسی وارد شود به گرمی استقبال خواهد شد و در اواخر بعدازظهر برای استقبال از آنها به سمت یکی از روستاهای واقع در جادهٔ تهران راندم (اولین بار بود که در آذربایجان به جایی می‌رفتم بدون آنکه جلویم را بگیرند). در حین بازگشت به تبریز تودهٔ انبوهی از مردم با خوشحالی به سمت اتومبیل من و جیپ خبرنگاران هجوم آوردند، خیال می‌کردند پیشقراول ارتش هستیم.\nاز آنجایی که ارتباط تلگرافی وجود نداشت تصمیم گرفتیم از طریق رادیو تبریز پیامی مخابره کنیم. هنگامی که به ایستگاه رادیو رسیدیم دیگر تاریک شده بود اما دو کلمهٔ «کنسول آمریکا» مثل «سِزامی، باز کن» عمل می‌کرد. غیرنظامیانی که مراقبت از ایستگاه را بر عهده گرفته بودند گفتند می‌توانیم هرقدر بخواهیم بمانیم؛ از این رو خبرنگاران گزارش‌های خود را آماده کردند. جالب آن بود که بیشتر در بند شرح و وصف قهرمانی‌های خود بودند و اینکه روزنامه‌های متبوع‌شان از همه جلوتر بودند تا تأکید و توجه به خبر اصلی که عبارت بود از سقوط حکومت فرقه و امکان تصرّف تبریز در اسرع وقت. گزارش به صورتی دیکته‌وار خوانده شد تا رصدکنندگان رادیوتبریز در تهران بتوانند آن را ثبت کنند و خلاصه نیز به فارسی قرائت شد با این درخواست که این شرح به لندن و نیویورک مخابره گردد. خبرنگاران آمریکایی و بریتانیایی یک ساعت و نیم از وقت آزاد رادیو تبریز را به خود اختصاص دادند. تنها چندی بعد، پس از آنکه مطلع شدم این ]فرستنده[ رادیویی را روس‌ها به دموکرات‌ها داده‌اند بود، به طنز نهفته در این امر پی بُردم.\nدر این بین، در راه بازگشت به خانه نزدیک بود گرفتاری عمده‌ای پیش آید. هوا خیلی تاریک شده بود و گروه‌های مسلح در خیابان‌ها بر روی هر کسی که مشکوک می‌نمود آتش می‌گشودند. در این موقع چراغ‌های اتومبیل خراب شد و مجبور شدیم در خیابان‌های تاریک و پر از چاله کورمال کورمال پیش برویم. در سر هر چهارراهی آذربایجانی‌های هولناکی راه را بر ما می‌گرفتند؛ نمی‌فهمیدند چرا بدون چراغ حرکت می‌کنیم و فکر می‌کردند دموکرات‌هایی هستیم در حال فرار. به منزل که رسیدیم، نفس راحتی کشیدیم. اما آن شب نتوانستیم خواب راحتی بکنیم، هر چند دقیقه یکبار از اطراف صدای تیراندازی بلند می‌شد، برنامه‌ای که تا صبح ادامه یافت.\nروز جمعه ]۲۲ آذر[ نیز کم و بیش مشابه روز قبل آغاز شد زیرا نیروهای موعود هنوز نرسیده بودند. چند مهاجر در ارک، دژ قدیمی‌ای در مرکز شهر سنگر گرفته و بر هر آن کسی که در تیررس قرار می‌گرفت آتش می‌کردند. آن‌ها تقریباً سه روز مقاومت کردند. بالاخره ساعت پنج بعدازظهر روز جمعه نیروی محدودی تحت رهبری ژنرال هاشمی فرا رسیده و فرماندهی شهر را بر عهده گرفتند. در این فاصله چندصد نفر کشته شدند و اموال بسیاری منهدم شد. ولی با تمامی این تفاصیل، در مقایسه با آنچه می‌توانست رخ دهد، نظمی که برقرار ماند فوق‌العاده بود و غارتی هم رخ نداد. مغازه‌هایی در هم شکسته و اجناس را به خیابان ریختند و سوزاندند ولی مردم چیزی را سرقت نکردند. کرکره‌های ادارهٔ تبلیغات سرکنسولگری شوروی در تبریز را در هم پیچیده و شیشه‌هایش را شکسته بودند این‌ها نشانهٔ یک نارضایی عمومی بود تا عملکرد مشتی اوباش در اغتنام فرصت. در مواردی چند مخصوصاً نسبت به مسیحیان کلدانی که به همکاری با دموکرات‌ها متهم بودند، بی‌رحمی‌هایی صورت گرفت و در حقّ بی‌گناهان مظالمی آشکار صورت گرفت اما فاحش‌ترین اخاذی‌ها و شرارت‌ها بعد از ورود ارتش صورت گرفت، هنگامی که تمامی عناصر نامطلوب برای تسویه‌حساب‌های قدیمی از فرصت استفاده کردند. در واقع یکی از ناامید‌کننده‌ترین جوانب رهایی استان را می‌توان مراجعت لاشخورهایی دانست در خلال سال گذشته در گوشه‌ای امن راحت نشسته و اینک برای از سر گرفتن سوءاستفاده و فساد پیشین وارد کار شده بودند.\nاعادهٔ کامل نظم در تبریز فرایندی کند یافت. چند روزی طول کشید تا ارتش به خلع سلاح کامل غیرنظامیان موفق شود و تیراندازی‌های پراکنده مدت زمانی طولانی ادامه یافت. در واقع هم اینک نیز، یعنی با حدود گذشت سه هفته هنوز هم صدای تیراندازی‌های گاه‌به‌گاه شنیده می‌شود. هنوز برای «حفاظت»، پولی به مأمورین شهربانی می‌دهند. سرکنسولگری شوروی نیز مرتب شکایت دارد، به‌ویژه از ژنرال هاشمی که به تمایلات ضدّروسی متهم است (اگر چنین باشد، جای شگفتنی نیست زیرا پدرش را روس‌ها به دار آویختند). در واقع چنین حس می‌شود که روس‌ها منتظر دستاویزی هستند.\nشکایت داشتند که به تصویر استالین توهین شده است. ایرانیان نیز صریحاً خاطرنشان کردند که این امر صحّت ندارد، اما در سال گذشته در تبریز نسبت به تصاویر شاه اساعهٔ ادب شده بود. در خلال کلّ این ناآرامی‌ها، سرکنسولگری روسیه تحت مراقبت کامل قرار داشت و سروکلهٔ روس‌ها پیدا نبود. در واقع در این ایام نشان چندانی از اعضای سرکنسولگری مشاهده نشد و کراسنیک سرکنسولگری شوروی را نیز از ۱۱ نوامبر/ ۲۰ آبان به بعد که مهمان من بود، هیچ یک از همکارانش ندیده‌اند. همه‌چیز اندکی غیرواقعی می‌نماید.\nدر خلال تمامی این وقایع رگه‌هایی از یک طنز خاص ایرانی نیز دیده می‌شد. در دورهٔ اوج، دموکرات‌ها مدعی بودند که شعارشان این است: «مرگ هست و بازگشت نیست»، بعد از ۱۱ دسامبر/۲۰ آذر آذربایجانی‌ها می‌گفتند که شعار مزبور به صورت ذیل اصلاح شده است: «بازگشت هست و معطلی هرگز».\nروزهای متمادی مردم خودشان را با داستان‌هایی پیرامون میزان اموالی که رؤسای فرقه به غارت بردند مشغول می‌کردند. گفته می‌شد ژنرال دانشیان تمامی پول بانک میانه را برده است اما چندی بعد گزارش شد که پول بانک پیدا شده و خوشبختانه پولی که در چمدان دانشیان پیدا شده به مراتب بیش از پول سپرده به بانک بوده است! بانک مبلغ اضافه را جذب کرد. پیشه‌وری و الهامی از همه بیشتر بردند. دست‌اندازی‌های الهامی از همان بدو انتصاب او به وزارت مالیه آغاز شده بود. گفته می‌شد پیشه‌وری در آخرین شب حضورش در تبریز ده کامیون بار زده بود.\nهمچنین می‌گفتند که در اوائل هفته از تمامی تجار خواسته بود که در تدارک مراسم رژه و جشن سالگرد انقلاب در ۲۱ آذر بهترین فرش‌های خود را حاضر کنند. اما با فرارسیدن ۲۱ آذر پیشه‌وری رفته بود و به همین ترتیب کلّ آن فرش‌ها.\nاین داستان ادامه دارد و در واقع احتمالاً خیلی طول می‌کشد که کلّ ماجرا روشن شود. اما هم‌اینک یک رادیوی مخفی تمامی آن‌هایی را که بر ضد دوستان دموکرات‌ها اقدام کنند، تهدید کرده و با کمال اطمینان وعده می‌دهد که بازخواهند گشت. علاوه بر این، بسیاری می‌گویند که خود صدای پیشه‌وری و پادگان را، احتمالاً از باکو در آن سوی مرز شوروی شنیده‌اند. همان داستان قدیمی: «ما برمی‌گردیم». اما با توجه به بی‌اعتباری کامل و سوء ادارهٔ آشکارشان، مشکل بتوان باور کرد که به چنین امری موفق شوند. اما در ایران حوادث عجیب‌تر هم رخ داده است و در آذربایجان نیز معمولاً چنین است.\nاز حوادث دسامبر ۱۹۴۶/آذر ۱۳۲۵ می‌توان نتایجی گرفت که برخی از آنها روشن و آشکار هستند و برخی نیز نه بدان صراحت. در درجهٔ اول، تردید نیست که حکومت دموکرات‌ها فاقد محبوبیت بود و حرکتی که موجب برکناری آن شد مبیّن خواست کاملاً معمولی ایرانیانی بود که می‌خواستند بخشی از ایران بر جای بماند و حکومت خود را داشته باشند. اقتدار دموکرات‌های آذربایجان به مدت یکسال بر اساس زور و ترس برقرار ماند. هنگامی که روشن شد آن زور را دیگر توانی نیست، وحشت زائل گردید و مردم زمان امور را در دست گرفتند. دموکرات‌ها و هوادارن‌شان هر قدر هم توضیح داده و توجیه کنند نمی‌توانند این واقعیت بنیادین را کتمان کنند که در عرض چند ساعت مردمانی فاقد رهبری بر کل شهر چیره شده، تسلیحات موجود را در اختیار گرفته و خود را به‌صورت یک نیروی نظامی سردستی سامان دادند تا ارتش ایران فرا رسد. حتی اگر گفته شود مردم نمی‌دانستند چه می‌خواهند ولی می‌دانستند که با چه چیزی مخالفند و شاخ و بن حکومتی را که از آن نفرت داشتند از بیخ کندند. از درصد سخن گفتن می‌تواند گمراه‌کننده باشد ولی اگر از سر محافظه‌کاری نیز به این موضوع بنگریم به هیچ وجه بیراه نیست که بگوییم حداقل ٪۹۰ مردم آذربایجان به جدّ خواهان خلاصی از قید حکومت فرقه بودند.\nواکنش در قبال خارجیان نیز از جمله نکات درخور توجه است. در حال حاضر بر این باورم که یک آمریکایی می‌تواند به نمایندگی مجلس انتخاب شود. در عرض سه هفته گذشته دو چرخش اساسی در عرصهٔ احساسات ]عمومی[ صورت گرفته است؛ یکی بر علیه روسیه و دیگری بر له ایالات متحده. احساسات موجود بر ضدّروس‌ها به‌ویژه از آن جهت جالب است که صورت فوق‌العاده آشکاری دارد. حتی می‌توانم بگویم که مواضع و افکار ضدّروسی در اینجا به مراتب نمایان‌تر از تهران است. آن را شاید بتوان سرمستی حاصل از یک پیروزی آسان تعبیر کرد که موجب تشجیع تبریزی‌ها شده است اما در عین حال از این امر نیز نمی‌توان غافل بود که احساس سرکوب‌شده‌ای نیز می‌باشد که به مدّت پنج سال از بدو اشغال روس‌ها فرصت بیان نیافت. احساسات له و علیه بریتانیا در دو ماه گذشته نیز وجهی ثانوی داشته و اینک تا اندازه‌ای مساعد است. در مقابل، مردم ایالات متحده را به عنوان نماد هر آنچه می‌خواهند و به دست آورده‌اند برگزیده‌اند (احتمالاً این امر شامل نوعی مسئولیت برای آنچه در آینده به دست نخواهند آورد نیز می‌شود).\nبرای هر کسی که به اندازهٔ کافی باسواد هست که بداند سفیر چیست، آلن سفیر ]ایالات متحده[ یک قهرمان محبوب است. در حال حاضر وی به همان اندازه‌ای که در آخرین روزهای اقتدار دموکرات‌ها مورد انتقاد بود، محبوبیتی گسترده دارد. کلّ آن حملات لحظهٔ آخری دموکرات‌ها برضدّ آمریکا و دیپلماسی دلار به نفع ما، به خودشان برگشته است و بر اوج موج نشسته‌ایم. مردم از اینکه چگونه قدرت بزرگی می‌تواند ـ هر چقدر هم که نیرومند باشد ـ از هزاران مایل آن سوتر و بدون داشتن یک نیروی مسلح در مرز چنین نفوذی را اعمال کند، واقعاً شگفت‌زده‌اند. آرزو دارند چیزی را که فکر می‌کنند و می‌بینند، بتوانند باور کنند.\nمع‌هذا چنین به نظر می‌آید که به زودی این فرصت را از دست خواهیم داد. تمایلات ایرانیان از دیرپاترین تمایلات جهان نیستند و هر آنچه را که برای‌شان دردآور نیست به راحتی فراموش می‌کنند. شاید طولی نکشد که همین کنسول آمریکا در تبریز صدای متفاوتی را بشنوند. و در این میان تمامی کاری که در این مورد انجام می‌دهیم در حد صفر است. روس‌ها و بریتانیایی‌ها دفاتر تبلیغاتی و برنامه‌های ارتباطات فرهنگی دایری دارند و آنچه ما دریافت می‌کینم مجموعه‌ای از تصاویر مربوط به اجرای باله است و مقامات حکومتی جزء. تأثیر این‌ها را نیز بر زندگانی مردم می‌توان حدس زد. به‌ویژه آنکه برای به نمایش گذاشتن این‌ها جایی را نیز نداریم. کنسولگری‌های روسیه و بریتانیا هم کارمند دارند و هم آمادگی اجرای برنامه‌های جاه‌طلبانه. ولی ما هنوز از عهدهٔ یک کارمند یا معاون کنسولگری برنمی‌آییم. کلّ آمریکایی‌هایی که در تبریز در استخدام دولت آمریکا هستند یک نفر است.\nمهم‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان از وقایع اخیر آذربایجان گرفت ما را به وادی خطرناک حدس و گمان می‌کشد. اینکه بگوییم حکومت فرقه به محض سلب حمایت روس‌ها، سقوط کرد، باعث می‌شود نکتهٔ مهمی از نظر دور بماند؛ اینکه حکومتی می‌تواند به‌رغم فقدان هرگونه محبوبیت به صِرف تمایل یک قدرت خارجی تحمیل گردد. اگر چنین شد، آیا بار دیگر نیز نمی‌تواند چنین شود؟ و چقدر زود؟ پیشه‌وری گفته است که مراجعت می‌کند. او یک بار قبل از گیلان رانده شده بود و بازگشت. این بار دشوار خواهد بود زیرا تمام پیروانش به حرص و طمع فراوان‌شان شهرت یافته و مردم رنجی را که کشیدند و از دست داده‌های‌شان را فراموش نمی‌کنند. اما پیشه‌وری‌ها و بی‌ریاها و جاویدهای دیگری خواهند بود. سهولت تحمیل چیرگی خارجی بر ایرانیان در گذشته نه تنها سرمشقی برای اقدام ]بعدی[ است، بلکه باعث تضعیف ارادهٔ مردمی خواهد بود که باید مقاومت کنند. در برابر آنچه به نظر تقدیر آنها می‌آید وطن‌پرستی کمتر و کمتر و «ان‌شاءالله» بیشتر و بیشتر می‌شود. در برابر یک چنین چشم‌اندازی می‌توان روی دو نیروی غیرقابل‌پیش‌بینی و توانمند حساب کرد. یکی نفوذی است که کشورهای دیگر و سازمان ملل می‌توانند در جهت حفظ تمامیت ایران اعمال کنند و دیگری توان ایران در تقبّل ادارهٔ قلمرو خود است و فراهم نساختن عرصه‌ای برای ثمر دادن هرگونه تخم فسادی که افشانده شود. «بهای آزادی، هشیاری دائم» یکی از تکیه‌کلام‌های محبوب آمریکا است. شاید ما نیز برای نقش جدید خود در مسائل بین‌المللی این را یک اندیشه درخور صدور تشخیص دهیم.\nمنبع فصلنامه گفتگو 1398\n- مشخصات اصل گزارش به قرار ذیل است:\nAmerican Consulate, Tabriz, Iran, December 30, 1946, No 10, Subject: End of The Democrat Party Control in Azerbaijan\nConfidential U.S. State Department Central Files, Iran, 194501949, Microfilm Project of University Publications\n- rural police\nمنظور ژاندارمری است که در آن مقطع نام آن به «نگهبان» تغییر کرده بود.\n- در اصل؛ Jubes\n- در این ترجمه لحاظ نشد.\n – در اصل Insha’llah