Pokój kołysanek - Natasza Socha - ebook - virtualo.pl\nPokój kołysanek - ebook\nPokój kołysanek - opis ebooka\nW 2005 roku, David Deutchman, emerytowany nauczyciel rozpoczął rehabilitację w jednym ze szpitali w Atlancie. Pewnego dnia, po skończonych zabiegach, zatrzymał się na oddziale dziecięcym i stanął za szybą, która oddzielała go od noworodków. Nie mógł oderwać wzroku od maluchów, aż w końcu zapytał pielęgniarkę, czy dla osoby w jego wieku nie znalazłby się w szpitalu jakiś wolontariat. Wtedy też po raz pierwszy wziął na ręce malucha, który zanosił się płaczem i trudno było go uspokoić. Dziecko, głaskane i przytulane przez przypadkowego człowieka, zasnęło w końcu w jego ramionach. David został zatrudniony w szpitalu jako profesjonalny „przytulacz” noworodków, które z różnych powodów nie mogły wrócić do domu. I robi to nieprzerwanie od dwunastu lat...\nTa historia ma swoje korzenie w rzeczywistości. Wszystko zaczęło się w dwa tysiące piątym roku, kiedy David Deutchman, emerytowany nauczyciel, rozpoczął rehabilitację w jednym ze szpitali w Atlancie. Pewnego dnia, po skończonych zabiegach, zatrzymał się na oddziale dziecięcym i stanął za szybą, która oddzielała go od noworodków. Nie mógł oderwać wzroku od maluchów, aż w końcu zapytał pielęgniarkę, czy dla osoby w jego wieku nie znalazłby się w szpitalu jakiś wolontariat. Wtedy też po raz pierwszy wziął na ręce noworodka, który zanosił się płaczem i trudno było go uspokoić. Dziecko, głaskane i przytulane przez przypadkowego człowieka, zasnęło w końcu w jego ramionach. David został zatrudniony w szpitalu jako profesjonalny „przytulacz” maluchów, które z różnych powodów nie mogły wrócić do domu. I robi to nadal, nieprzerwanie od trzynastu lat...\nPokój kołysanek jest inspirowany tą właśnie historią.PROLOG\nW tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym drugim roku, w grudniu, londyńczycy obudzili się w zupełnych ciemnościach. Mgła zmieszana z dymem, który wydobywał się z elektrowni węglowych Battersea, Bankside oraz Kingston upon Thames, ograniczyła widoczność do kilku metrów. W mieście zapanowała kompletna cisza, ludzie porzucali samochody, z czasem przestała działać komunikacja miejska, a Heathrow nie przyjmowało żadnych samolotów. Zanieczyszczenie powietrza doprowadziło do śmierci kilku tysięcy osób, a wiele innych trafiło do szpitala z ostrą niewydolnością oddechową. Lub przedwczesną akcją porodową, tak jak Ann, która z utęsknieniem czekała na swoją córeczkę. Tyle że Lou Jane miała urodzić się w lutym. Matka nie opuściła jej nawet na jeden dzień. Praktycznie zamieszkała w szpitalu, bez przerwy głaszcząc, tuląc i dotykając swoje niecałe dwa tysiące gramów miłości. Lekarze nie dawali Lou Jane większych szans, powołując się na statystki i zagrożenia, jakie na nią czekały. Nie wiedzieli, co zrobić z takim maleństwem. Nikt wtedy nie ratował wcześniaków, nie istniały oddziały neonatologiczne. Ale Ann wiedziała swoje. Nie patrzyła na dane, nie zwracała uwagi na fakt, że jednego dnia jej córeczka przybiera na wadze, by następnego wszystko stracić. Była z nią przez cały czas, ogrzewając dłońmi i tuląc kołysankami do snu.W sukieneczkach z pajęczynki\ntańczą kwiatki w blasku gwiazd.\nŚwierszcz przygrywa im na skrzypcach,\nsen zagląda już do gniazd.\nAutor nieznany: W sukieneczkach z pajęczynki.\nZ albumu: Mini Mini Kołysanki\nCzy Bóg ma imię? – taki napis wymalowano sprejem na murze tuż obok niewielkiego sklepiku i każdy, kto go czytał, niejako podświadomie próbował odpowiedzieć sobie na to pytanie. Ale nie Joachim.\nJoachim bowiem nie mógł wyjść z podziwu i wcale nie chodziło o ten napis. On patrzył trzydzieści centymetrów w bok, gdzie zaczynała się witryna sklepu. Poduszki, które leżały na wystawie, zdawały się mieć smak niczym cukierki. W takich też były kolorach. Różowe, żółte, seledynowe, czerwone, turkusowe, białe. W groszki, w kratkę, w jakieś buźki uśmiechnięte, w jednorożce i motyle. Najchętniej wszedłby na okno wystawowe i zanurzył się w tej miękkości, ale zdawał sobie sprawę, że mógłby zostać potraktowany jak szaleniec, na dodatek stary szaleniec, który stracił resztki rozumu i nurkuje w poduszkach.\nNie chcąc ryzykować utraty godności, tylko wszedł do sklepu, ukłonił się i posłał uśmiech w stronę kobiety, która siedziała za ladą i chyba coś szyła.\n– Nóżki doszywam – odpowiedziała na ten uśmiech, a on od razu zrozumiał.\nWszystkie poduszki były w kształcie chmurek i miały długie nogi, a niektóre nawet ręce. Miały też oczy i rzęsy i można było rozpoznać, która z nich jest kobietą, a która mężczyzną. Czy chmura w ogóle może być mężczyzną? Joachim zaśmiał się pod nosem.\nKupił dwie, ubrane świątecznie, bo przecież pierwszy grudnia to jest właśnie ten dzień, w którym zaczyna się wielkie odliczanie. Wtedy już wiadomo, że Wigilia zbliża się krokami w siedmiomilowych butach, a w powietrzu wyczuwa się charakterystyczne napięcie, będące mieszanką oczekiwania, niepewności, strachu i odrobiny melancholii. W roku dwa tysiące piętnastym Joachim miał osiemdziesiąt pięć lat i niósł z uśmiechem na twarzy dwie poduszki w sukienkach z motywem gwiazdek i reniferów. I tylko wzruszył ramionami na widok miny siostry Marii, która jak zwykle musiała okazać mu dezaprobatę i wtrącić swoje trzy grosze.\n– Poduszki? A wyprane chociaż?\nJoachim przygryzł górną wargę i powiedział, że wypierze je jeszcze dzisiaj, że dopiero kupił, bo w sklepie było tak pięknie i świątecznie.\n– A zarazki? One nie pachną, ale to nie znaczy, że ich nie ma. Ech, całe życie trzeba tłumaczyć oczywistości. – Machnęła ręką, ale Joachim zupełnie się tym nie przejął.\nPoszedł do łazienki, umył ręce, popatrzył przez moment na swoje odbicie w lustrze, a potem uśmiechnął się do siebie, bo tak naprawdę lubił tu przychodzić. Wszedł do salki z maluchami i nachylił się nad Mikołajem, który urodził się w siódmym miesiącu ciąży i który ze względu na zachłystowe zapalenie płuc musiał jeszcze przez jakiś czas pozostać w szpitalu. Na szczęście niebezpieczeństwo minęło, a Mikołaja można już było brać na ręce. Po prawie dwumiesięcznym pobycie na Oddziale Neonatologii powoli zaczynał otwierać oczy, co zawsze ogromnie cieszyło Joachima.\n– Chcesz mnie w końcu zobaczyć, co, mały?\nStarszy pan usiadł w fotelu, rozpiął sweter i przytulił malucha, który na ułamek sekundy spojrzał w jego stronę, by po chwili ziewnąć i znowu zamknąć powieki. Zupełnie jakby szykował się do snu, kołysany opowieścią, którą Joachim miał dla niego w prezencie. Starszy pan nie zastanawiał się, o czym będzie mówił, bo przecież każda historia jest dla Mikołaja nowa, każdą słyszy po raz pierwszy i każdą odkłada gdzieś w zakamarkach swojego mózgu. Kto wie, może kiedyś pomoże mu ona podjąć jakąś decyzję, wtedy inni powiedzą, że miał szósty zmysł, a on sam uzna to za coś w rodzaju déjà vu.\n– Pogadamy sobie, mój mały. O tym, co było kiedyś, o tym, co widziałem, kogo spotkałem i z kim najlepiej mi się uśmiechało.\nJoachim na moment zawiesił głos.\nCzym tak naprawdę są wspomnienia? Czy to dotyk pamięci, który prowadzi do zmian w połączeniach szarych komórek, przywraca obrazy? Tyle że te połączenia całe życie ulegają modyfikacji – dochodzą nowe, przegrupowują się, jedne wspomnienia przykrywają inne, a do tych z kolei doczepiają się kolejne. Nie można zatrzymać w mózgu całego życia, więc pewne ewokacje muszą ulec skasowaniu.\n– Mały niczego nie zapamięta. – Wzrusza ramionami siostra Maria. – Mózg dziecka jest niestabilny, a pierwsze wspomnienia zawsze ulegają zatarciu. Nie da się do nich powrócić.\nAle Joachim wiedział swoje.\n– Miała na imię Helena – zaczął i urwał niemal od razu.\nPrzygryzł wargi, zupełnie jakby nie chciał, aby jakieś słowo wydostało się nieopatrznie na zewnątrz. To był chyba czwarty, a może piąty raz, kiedy próbował o niej opowiedzieć i za każdym razem słowa więzły mu w gardle. Naprawdę, po tylu latach, ciągle nie potrafił o niej mówić? Przywrócić tamtych chwil, odtworzyć ich, dotknąć raz jeszcze? To nie był ani czwarty, ani piąty raz, tylko chyba setny. I znowu nie wyszło.\n– Bo wszystko spieprzyłem, zupełnie jak jakiś kretyn – westchnął pod nosem.\n– Nie klnij przy małym. To, że cię nie rozumie, nie znaczy jeszcze, że ci wolno – upomniała go siostra Maria, ale tylko wywrócił białkami, chcąc dać jej do zrozumienia, że znowu podsłuchuje, a to jest rozmowa prywatna. W końcu poszła, mamrocząc coś pod nosem i kręcąc głową. Była jak wietrzne dzwonki, co chwila coś nią poruszało i zmuszało do wydawania dźwięków. Pewnie gadała również przez sen.\nMikołaj spał tymczasem wtulony w jego koszulę, a Joachim nie mógł się nadziwić, jak coś tak maleńkiego, kruchego i bezbronnego może wyzwalać tak silne emocje. Zupełnie jakby przez jego stare i trochę już wyeksploatowane ciało przepływały strumienie ciepłego światła, rozgrzewając je od środka i wyciszając wszelkie dolegliwości, jakie ma każdy, komu do setki brakuje tak niewiele. Bóle stawów, bóle mięśni, bojkot ze strony kolana, które odzywało się wtedy, kiedy miało na to ochotę, nadciśnienie tętnicze, owszem, trochę opanowane lekami, ale przecież niewyleczone całkowicie. Najbardziej podobało mu się określenie, którego użył lekarz, informując go o „spadku wydajności mitochondriów”. Brzmiało to zdecydowanie ładniej niż „starzenie się mięśni” i – co za tym idzie – jakaś powolność w ruchach, której Joachim nie chciał zaakceptować. Szkoda, że człowiek starzeje się w duchu znacznie wolniej. Gdyby zachować lepsze proporcje między marszczeniem się skóry i duszy, zdecydowanie mniej bolałaby świadomość, że życie zbliża się nieuchronnie do mety. Nie zastanawiał się nigdy nad śmiercią, ale też się jej nie bał i nie pocił ze strachu, co też go czeka tam, gdzie serce już nie musi bić. Na razie było mu jednak dobrze tu, na ziemi, z tymi maluchami. Pytanie, kto komu bardziej pomagał?\n– Wiesz, co mnie najbardziej przeraża? Że musiałbym cały czas leżeć – powiedział mu kiedyś inżynier Malinowski, z którym Joachim spędził jedną ze swoich licznych podróży. – Wiesz, już po śmierci.\nJoachim roześmiał się wtedy i powiedział, że to absolutnie wykluczone. Że leżenie byłoby karą, a przecież nie wszyscy nagrzeszyli.\n– A jeśli leżą ci, którzy pragną się ruszać, a ci leniwi z kolei biegają po nieboskłonie jak chomiki w takim metalowym kołowrotku? – niepokoił się dalej Malinowski.\nJoachim był jednak przekonany, że ponieważ życie jest cykliczne i bazuje na pewnej regularności, to podobnie musi być po śmierci. Nikt nie będzie na siłę zapychał nieba – łatwiej jest odesłać ludzi na ziemię, tyle że z całkowicie wyczyszczonym dyskiem twardym. Okropnie byłoby wracać z dawnymi grzechami i żalem za tym, co się samemu zepsuło.\n– Wierzysz, że mamy więcej żyć? – zdumiał się Malinowski.\n– Gdyby było inaczej, zabrakłoby dla nas miejsca we wszechświecie.\n– Coś w tym jest...\nJoachim poklepał kolegę po ramieniu.\n– Dlatego nie bój się, że będziesz leżał. Moim zdaniem szybko przyślą cię z powrotem.\nMalinosiu odetchnął wtedy z prawdziwą ulgą.\nJoachim wrócił myślami do teraźniejszości.\n– Helena miała dziwne oczy – zaczął po raz kolejny, podejmując próbę, która jednak nie miała szans się udać. I znowu urwał.\nCo go u diabła tak blokuje? Wstyd? Smutek? Żal za czymś, co nigdy się nie wydarzyło? A oczy rzeczywiście miała dziwne, czasem popielate, czasem niebieskie, a czasem przebłyskiwały w nich zielone punkciki. Lubił się im przyglądać, bo były takie nieoczywiste i nigdy nie wiedział, na jaki kolor trafi danego dnia. Lubił też przyglądać się jej, kiedy była czymś bardzo zajęta. Zawsze wysuwała wtedy koniuszek języka i marszczyła brwi. I lubił jej słuchać, kiedy opowiadała dzieciom bajki na dobranoc. I gdy gotowała budyń. A kiedy człowiek lubi w drugim człowieku tyle rzeczy naraz, to znaczy, że jest muśnięty jego zapachem, że wpadł w otumanienie i nie wolno go z tego stanu wyrywać. To jak ciągłość funkcji w matematyce. Najwyraźniej jednak to znowu nie był odpowiedni dzień, żeby przywrócić we wspomnieniach Helenę, ożywić ją i raz jeszcze spojrzeć w jej oczy.\n– A wiesz, że kiedyś prawie przygarnąłem kotka? Błąkał się po mojej okolicy i jakoś tak przeraźliwie miauczał. Myślałem, że jest bezdomny, więc go wziąłem na ręce i zacząłem tłumaczyć, że też w zasadzie jestem sam i mogę się z nim podzielić moim mieszkaniem. I wtedy wybiegła jakaś baba, podobno moja sąsiadka z dołu, i zaczęła wrzeszczeć, że chcę jej ukraść Paputka. Wyobrażasz sobie? Próbowałem jej wyjaśnić, że tylko go uspokajałem, bo wyglądał na opuszczonego, ale prawie mnie opluła. Od tego czasu ostrożnie podchodzę do kotów, które wyglądają na bezdomne. Bo może tylko udają.\nJoachim zamilkł, głaszcząc małego Mikołaja po głowie. Chłopczyk spał jak zaczarowany, ukołysany niskim, cichym głosem starszego pana i historią prawie bezdomnego Paputka.\n– Ładne masz imię, wiesz? – Joachim popatrzył na malucha. – Za kilka dni będziesz obchodził imieniny. A wiesz, co oznacza moje? To imię pochodzenia biblijnego, które wywodzi się od zbitki słów „Jahwe podniesie”, ale nie pamiętam, jak to brzmiało w oryginale. Joachim to dość znany święty, który był ojcem Marii, matki Jezusa. Według apokryfów był człowiekiem zamożnym, lecz bezdzietnym, a w tamtych czasach bezdzietność była uważana za przekleństwo. Po czterdziestodniowym poście na pustyni anioł obwieścił mu jednak bliskie narodziny córki. Tyle Biblia, można w to wierzyć albo nie, choć ja lubię takie opowieści. Mają w sobie jakąś magię, coś metafizycznego, pewnie dlatego, że brzmią mało realnie. A wiesz, że kiedyś też prawie miałem córkę i też miała na imię Marysia? Wołaliśmy na nią Rysia. Mówię prawie, bo nie do końca była moja, chociaż pewnego dnia spytała mnie, czy może mówić do mnie „tato”. Żeby zobaczyć, jak to jest. – Zamyślił się na moment.\nO Rysi też było mu jakoś ciężko mówić, ale przecież nie można całkowicie wymazać czasu, który zresztą mógłby trwać znacznie dłużej, gdyby tylko Joachim nie dopuścił do głosu własnego egoizmu.\nCzy człowiek może być wyspą? Czy może być samodzielny, niezależny i radzić sobie świetnie nawet wtedy, gdy wkoło jest tylko woda? Czy naprawdę nie potrzebuje drugiego kawałka lądu, żeby mieć jakikolwiek punkt odniesienia? W wyspę zmienia go własny egoizm, narcyzm, swoista idiolatria, która każe wpatrywać się w samego siebie. Kim zatem była dla Joachima Helena, kim były Rysia i pozostałe dzieci? Stałym lądem? Czasem wydawało mu się, że miał prawo postąpić tak, jak postąpił, czasem dopadały go wyrzuty sumienia.\nWybiła jedenasta trzydzieści.\n– No dobrze, mały, widzę, że odpłynąłeś na zupełnie inne morza i trzeba cię będzie budzić na karmienie. Ta groźna siostra, która co chwila do nas zagląda i udaje, że nie podsłuchuje, zaraz tu wróci i zacznie marudzić pod nosem, że miałem cię tylko troszkę uspokoić, a tymczasem ty zasnąłeś jak maleńki suseł.\n– Przed domem stał pod drzewem stół nakryty do podwieczorku, a Zając Marcowy i Kapelusznik popijali przy nim herbatkę. Pomiędzy nimi siedział Suseł, pogrążony we śnie, oni zaś traktowali go jak poduszkę, opierając się na nim łokciami i rozmawiając ponad jego głową^() – wyrecytował po chwili i sam sobie pogratulował pamięci. – To najlepszy dowód na to, że mój mózg ciągle się nie starzeje.\nPuścił oko do siostry Marii, która, tak jak się spodziewał, znowu do nich zajrzała, a nawet pogroziła mu palcem.\n– Wyjaśniam tylko, skąd się wzięło powiedzenie „spać jak suseł”.\n– Świetnie. A wiesz może, jak obudzić susła? – spytała, ale Joachim w ogóle się tym nie przejął. Najważniejsze, że Mikołaj po ciężkiej nocy wślizgnął się w końcu tam, gdzie mógł spokojnie odpocząć, nabrać sił i przybrać kolejne gramy, które tak bardzo cieszyły wszystkich naokoło.\nOddział Neonatologii w szpitalu w Poznaniu, podobnie jak każdy inny w tym kraju, potrzebował takich Joachimów dużo bardziej niż leków. Zaczęło się od Interwencyjnych Ośrodków Preadopcyjnych, które szukały wolontariuszy do przytulania niechcianych dzieci. Joachim trafił na takie ogłoszenie całkiem przypadkowo i pomyślał wtedy, że to dziwne zajęcie, choć pewnie ma jakiś sens.\n– Przytulanie? – wymruczał pod nosem, a potem z ciekawości zadzwonił pod wskazany numer.\n– Niektóre dzieci przyjeżdżają do nas prosto ze szpitali albo z Okien Życia, albo są tymczasowo odbierane rodzicom z różnych powodów – tłumaczyła młoda dziewczyna przez telefon. – I wie pan, one nie tylko potrzebują świeżej pieluchy czy nakarmienia, ale bardziej tego, żeby ktoś się z nimi pobawił. Przytulił, pogłaskał po głowie, powiedział, że wszystko będzie dobrze, że to taka chwilowa burza w ich życiu. Nawet jeśli niewiele z tego rozumieją, to kojący głos pozwala im się wyciszyć.\n– Ale ja przecież byłbym dla nich kimś obcym. – Joachim nie był do końca przekonany.\n– Proszę mi wierzyć, to nie ma żadnego znaczenia. W naszym ośrodku przebywa obecnie dwadzieścia maluchów. Trzeba je codziennie wykąpać, zważyć, przewinąć, podać lekarstwa. Mamy mało ludzi i nie starcza czasu na zwykłe kołysanie. A tego potrzeba im najbardziej. Zwykłego dotyku, żeby czuły, że nie są same. Pluszaki im nie wystarczają – dodała smutno.\nJoachim jednak stchórzył. Pomyślał, że nie nadaje się na opiekuna dzieci, zwłaszcza że już raz zawiódł. Sam nie doczekał się też potomka, a to, co wydarzyło się sześćdziesiąt lat temu, było chyba najlepszym dowodem na to, że nie potrafi zrozumieć dziecięcych potrzeb. Poza tym był już stary. A jeśli upuści dziecko? A jeśli je nieodpowiednio chwyci? A jeśli niechcący za mocno je przyciśnie? Nie poszedł do ośrodka i więcej nie zadzwonił.\nOd tego momentu jednak nie mógł już spokojnie spać, co dość mocno wytrącało go z równowagi. Wróciły obrazy sprzed lat, wróciły nieco zatarte wspomnienia, których jednak nie dało się tak całkowicie wymazać, choć starał się je przykrywać nowymi, żeby nie wracać, nie roztrząsać, nie oceniać siebie samego i wreszcie – nie wydawać wyroku. Ale wspomnienia mają to do siebie, że żyją własnym życiem i w pewnym momencie stają przed oczami tak wyraźnie, jakby wszystko wydarzyło się dopiero wczoraj. Człowiekowi wydaje się, że potrafi nad nimi zapanować, ale tak naprawdę to one robią z nim, co chcą.\nJoachim przez całe swoje życie podróżował. Jego dni były niczym pasma jedwabnych nici, babie lato, do którego ktoś podoczepiał przygody. Każdy dzień wypełniał po brzegi, godziny nasycał do granic, a wolne chwile zamykał w pudełkach, żeby nie kusiły i nie zmuszały do rozmyślań. Ale kiedy skończył osiemdziesiąt lat, zrozumiał, że i tak nie ucieknie od echa, które wracało do niego w najmniej oczekiwanych momentach. Musiał w końcu osiąść w jednym miejscu, bo ciało nie miało siły, żeby znowu się przemieszczać. I tym razem nie mógł już być samotną wyspą, bo za bardzo potrzebował pomocy innych. Co prawda nie miał kłopotu z tym, żeby być sam, ale rozumiał, że nie zawsze jest to idealne wyjście.\n– Chcę odpocząć – mówiło ciało do Joachima i wysyłało coraz bardziej bolesne sygnały.\nW końcu musiał się poddać.\nWe wrześniu dwa tysiące trzynastego roku przechodził koło szpitala położniczego i przystanął na moment, żeby złapać oddech. Takie stany przytrafiały mu się coraz częściej – zadyszka, trudności z oddychaniem i jakieś dziwne przeczucie, że jego płuca zaczynają się buntować. Ale potem wszystko wracało do normy i Joachim dochodził do wniosku, że to tylko przejściowe zawahanie organizmu, coś w rodzaju zacinania się płyty, której jednak nie trzeba jeszcze wyrzucać. Przed szpitalem stała kobieta w zielonej kurtce, która wcale nie przejmowała się tym, że płacze, że ma czerwony nos, z którego kapie, a ona nie ma chusteczki.\n– Proszę. – Joachim podał jej swoją, a ona zamiast „dziękuję” opowiedziała mu o swojej córeczce, której przy urodzeniu wpisano wagę: tysiąc sto pięćdziesiąt trzy gramy, ale „dzisiaj było już trochę więcej, więc jest szansa”.\n– Te wszystkie kable, które jej doczepili, ważą więcej niż ona sama – westchnęła ciężko i mocno potarła dłońmi twarz. – Wie pan, to okropnie niesprawiedliwe dostać na starcie życie, które jest skomplikowane. Kiedy sami je sobie gmatwamy, możemy mieć też do siebie pretensje. A tu? Kogo mam oskarżyć? Kogo obwinić za to, że wszystko jest nie takie, jakie być powinno?\nA potem poszła, nie spoglądając na Joachima, zupełnie jakby zapomniała, że przed chwilą jeszcze do niego mówiła. Patrzył za nią tak długo, aż rozbolały go oczy, a ona stała się zielonym punktem, który po chwili zniknął na zawsze.\nPodobno w psychologii zwrot „olśnienie” oznacza pojawienie się w umyśle gotowego rozwiązania. Czy to było właśnie to? Joachim nie wiedział, co nim kierowało, ale czuł, że musi wejść do szpitala i skierować się na Oddział Intensywnej Terapii. Zupełnie jakby tam miał znaleźć odpowiedź. Oczywiście, że go nie wpuścili, zresztą nie było podstaw, żeby tam wchodził, ale jednocześnie zrozumiał, że musi coś zrobić, coś, co znowu pozwoli mu regularnie wychodzić z domu. Zrozumiał, jak ważny jest ruch, bycie potrzebnym, cykliczność.\n– Myślę, że mógłbym się wam do czegoś przydać – powiedział godzinę później w dziale kadr i jakoś tak mimowolnie wspomniał o Interwencyjnych Ośrodkach Preadopcyjnych, o przytulaniu terapeutycznym, a obecne tam kobiety patrzyły na niego tak, jakby proponował im obwoźny handel narkotykami.\n– Nie bardzo wiem, co panu odpowiedzieć – przyznała uczciwie jedna z pracownic, a druga tylko wzruszyła ramionami. – Przytulacz terapeutyczny?\n– A mogłaby pani kogoś zapytać?\nSkinęła głową i na szczęście na tym nie poprzestała. Najwyraźniej pomysł trafił na podatny grunt, bo jeszcze tego samego dnia przekazała propozycję Joachima komu trzeba.\nDwa tygodnie później dyrektor szpitala zaprosił go na rozmowę.\n– Wie pan, że to rodzaj eksperymentu? – zapytał na wstępie. – I pewnie bym się na niego nie zdecydował, gdyby nie pomyślne wyniki podobnych akcji w szpitalach na całym świecie. Stworzenie czegoś na kształt prototypu relacji, kiedy rodzice nie mają czasu, żeby pojawiać się u nas codzienne, nie jest złym pomysłem. Ale najważniejsza jest tutaj regularność. Te dzieci się do pana przyzwyczają i będą na pana czekać. Nawet jeśli są niewiele większe od kurczaków, to jednak potrafią zapamiętać czyjś głos, zapach i wreszcie dotyk. Ważne, aby towarzyszył im pan od początku aż do momentu wyjścia ze szpitala.\nJoachim skinął głową.\n– Zauważyliśmy już wcześniej u starszych dzieci, że podczas masażu stóp lub wnętrza dłoni niektórzy z naszych małych pacjentów zaczynają gaworzyć lub przynajmniej wydobywać z siebie jakiekolwiek dźwięki. Łapią kontakt wzrokowy, zaczynają zaciskać piąstki. Oczywiście o takich zachowaniach nie ma mowy u wcześniaków, ale to nie znaczy, że one niczego nie czują. Tylko nie wiem jeszcze, co na to rodzice, bo będzie potrzebna ich zgoda, ale ma pan moje błogosławieństwo.\nJoachim ucieszył się jak dziecko. Jeszcze tego samego dnia kupił podręczniki o noworodkach, o masażach, o pielęgnacji niemowlaków i o wszystkim tym, co w ogóle nie było mu potrzebne, ale wolał się przygotować. Zaparzył kubek herbaty i wyjął z papierowej torebki dwa pączki z nadzieniem morelowym. Usiadł w fotelu i zaczął czytać. Był podekscytowany równie mocno jak przed swoją pierwszą zagraniczną podróżą.\n– Nasmaruj dłonie oliwką. Obydwoma kciukami masuj czoło dziecka, wykonując okrężne ruchy. Taki masaż relaksuje i wzmacnia. Może być też pomocny przy katarze. Następnie delikatnie wymasuj brzuszek, rączki i paluszki, nogi i stópki. Gdy maluch ma kolki, masaż brzuszka, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, może złagodzić jej objawy. Po takim relaksie maluch będzie wyciszony i bardziej spokojny – czytał w skupieniu, ale już następnego dnia lekarz kazał mu o wszystkim zapomnieć.\n– Proszę je tylko brać na ręce. Przytulać, kołysać, delikatnie huśtać. Te maleństwa mają poczuć drugiego człowieka, a smarowaniem oliwką zajmą się kiedyś ich rodzice. – Puścił do niego oko.\nOd tego momentu Joachim mógł zatem oficjalnie tulić maleństwa, które dopiero co wykluły się na świat i których walka o to, by na nim pozostać, była tak wielka, że za każdym razem budziła w nim podziw. On miał im w tym tylko trochę pomóc – przytulając i głaszcząc, i snując opowieści, które niczym kołysanki łagodziły ból, chwilowo rozwiewały troski i dodawały sił na kolejne dni.Kołysanka, kołysanka,\nNa bielutkich prześcieradłach,\nBogdan Chorążuk: Senna kołysanka.\n– To był, mój drogi, rok tysiąc dziewięćset siedemdziesiąty ósmy, kwiecień. Nie pamiętam dokładnie daty, ale pamiętam zbiórkę na Okęciu, na Dworcu Zagranicznym, o godzinie czwartej trzydzieści rano. Okrutna pora, możesz mi wierzyć. Znajdujesz się wtedy w fazie najgłębszego snu, schodzisz na kolejne poziomy podświadomości, a twoje ciało nie należy chwilowo do ciebie. I wtedy budzik każe ci wracać i funkcjonować zupełnie normalnie, choć to przecież niemożliwe. Ale byłem wtedy młody, nienasycony i jak zwykle głodny kolejnej podróży, więc się zerwałem, chwyciłem za rączkę walizki i pojechałem na Okęcie z głową pełną marzeń i oczekiwań, co też za chwilę się wydarzy. Kijów – Kaniów – Czerkasy – Swierdłowsk – Zaporoże, a na końcu Odessa i znowu Kijów. Odprawa paszportowa trwała ponad cztery godziny, zanim w końcu wsiedliśmy do samolotu. Lecieliśmy czarterem, uwaga, Tu-154. Co za pamięć! – Sam sobie pogratulował. – Było ciepło, słonecznie i cholernie duszno. Wreszcie trafiliśmy do hotelu Moskwa, przydzielono mi wtedy do pokoju jakiegoś dyrektora wydziału rolnictwa i leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w Toruniu. Dyrektor był gruby i miał równie jowialną duszę, dopasowaną do swojej tuszy, na szczęście nie chrapał i starannie mył zęby. Ubierał się codziennie tak samo, miał ze sobą kilkanaście par takich samych buraczkowych skarpetek, ale te brudne wrzucał do plastikowego worka, każdą parę zawijając wcześniej w gazetę. Nigdy później nie spotkałem takiego skarpetkowego kaprala.\nJoachim zajmował się dzisiaj Marcelem, który był skrajnym wcześniakiem z bardzo niską masą ciała. Dość szybko pojawiło się u niego krwawienie śródczaszkowe, na szczęście mały zaczął przybierać na wadze i chociaż musiał jeszcze pozostać przez jakiś czas w szpitalu, Joachim już mógł brać go na ręce i zachwalać świat, który Marcel miał osobiście poznać za jakieś kilka tygodni. Mama Marcela miała jeszcze trójkę innych dzieci i chociaż próbowała rozciągnąć czas w nieskończoność, ten tylko grał jej na nosie i złośliwie się kurczył.\n– Nie chcę go zostawiać – powiedziała kiedyś Joachimowi, który pogłaskał ją po policzku i obiecał, że zajmie się małym, opowie mu, jak wygląda mama i starsze rodzeństwo, a także dorzuci kilka opowieści ze swojego życia, żeby mu nieco urozmaicić ten pobyt.\n– Za szpitalami nikt nie przepada, ale ja potrafię zaczarować to miejsce – ściszył głos.\n– To ja powinnam tu siedzieć – protestowała mama Marcela, choć doskonale zdawała sobie sprawę, że nie zawsze słowo „powinnam” dopasowuje się do rzeczywistości i na odwrót. I wtedy właśnie wolno sięgnąć po koło ratunkowe.\n– Ale ja mam czas, a pani nie. Więc zamienimy się chwilowo rolami, to znaczy ja przejmę rolę mamy, zwłaszcza że i tak nie mam nic innego do roboty. A Marcel wygląda mi na kogoś, kto chętnie słucha historii.\n– Lubi, jak mu śpiewam.\n– Z tym może być problem, bo ja ryczę jak stary kozioł, ale proszę mi wierzyć, opowieści też potrafią ukołysać.\nKąciki jej ust drgnęły odrobinę, a zmarszczka na czole wygładziła się, nawet jeśli tylko na moment.\n– Dziękuję – powiedziała jeszcze, a Joachim nawet trochę się zawstydził. W końcu nie robił niczego nadzwyczajnego. Nie to, co Helena...\nDzisiejszy poranek był zimny i należał do tych, w których wszyscy przemykają ulicami szybko i mechanicznie, wbijając przy tym wzrok w ziemię, zupełnie jakby nie chcieli patrzeć grudniowi w oczy. Dziwne, bo przecież był to piątek, preludium weekendu, dni wolnych, kiedy wreszcie można trochę dłużej pospać, zacząć opracowywać wstępny świąteczny plan, przypomnieć sobie zapachy wigilijne, a nawet zastanowić się, czy w tym roku nie zrobić o kilka pierogów więcej, bo przecież ostatnio zabrakło. Wiatr był dość silny i głośny, zupełnie jakby założył buty i tupiąc nimi, panoszył się w mieście. Powietrze pachniało zapowiedzią śniegu i w zasadzie Joachim lubił ten aromat, trochę mroźny, trochę mokry, wyrazisty. Wyczytał kiedyś, że w ciepłym powietrzu cząsteczki rozpraszają się o wiele szybciej niż w zimnym i dlatego właśnie w upalne dni do nosa dociera o wiele więcej zapachów niż podczas mrozu. W wielu różnych aromatach można się jednak pogubić. Dlatego zimą są one bardziej intensywne, wyraźne i dosadne. Tylko czy śnieg może pachnieć? To tylko zamarznięta woda, nic więcej. Z drugiej jednak strony wilgoć powoduje, iż do płatków śniegu przykleja się znaczna liczba cząsteczek chemicznych, a one przecież muszą wydzielać jakiś zapach. Tak czy inaczej, Joachim zawsze wyczuwał śnieg nosem i niemal nigdy się nie mylił. Dokładnie trzynaście minut później zerknął w niebo i uśmiechnął się na widok delikatnych płatków, które trochę nieśmiało, trochę jeszcze niepewnie opadały na ziemię, tańcząc, by po chwili przykryć ją białym, jakby batystowym prześcieradłem, unoszonym co chwila przez wiatr. Chętnie napiłby się kawy, ale wiedział, że nie powinien. Za bardzo podnosiła mu ciśnienie, więc lekarz zalecał raczej herbatkę z głogu.\nZ głogu! Też coś! Nic nie mogło się równać z aromatem świeżo zaparzonej kawy, z jej smakiem trochę gorzkawym, trochę wytrawnym, przełamanym odrobinę kostką cukru i dwiema kropelkami tłustej śmietanki. W każdym miejscu na ziemi, które odwiedził, pijał kawy w najróżniejszych smakach i konfiguracjach, z kubków, filiżanek, a nawet ze słoika po dżemie. I obiecywał sobie, że na starość zakupi profesjonalny ekspres i będzie każdego dnia celebrował moment przygotowywania kawy. Zalewania herbatki z głogu nie dało się jakoś celebrować.\nWszedł do kawiarni, która znajdowała się niedaleko jego domu i rozejrzał się wkoło. To było stosunkowo nowe miejsce, wcześniej była tu chyba pralnia chemiczna, a potem przez parę miesięcy lokal stał pusty. Już kilkukrotnie miał tu ochotę zajrzeć, ale zawsze wydawało mu się, że takie lokale są zarezerwowane dla ludzi młodszych. Poza tym nie pijał przecież ostatnio kawy. Przyjemnie wykorzystana przestrzeń. Prosto urządzone wnętrze, w drewnie i szkle, z ogromnymi zdjęciami drzew kawowca na ścianach. Kilka stolików z dziwnymi krzesłami, które nie wyglądały na wygodne, ale prezentowały się rzeczywiście ciekawie. Plastik, drewniane nóżki, owinięte w miejscach łączeń drutem. Bardzo dalecy kuzyni tradycyjnego krzesła, a może nawet zupełnie inna linia? Z sufitu zwisało na zwykłych sznurach kilkanaście żarówek, bez żadnego klosza, żadnej obudowy. Gołe, obnażone i dające intensywne światło. Ciekawe, czy znały słowo „abażur”?\n– Na co mamy ochotę? – Uśmiechnął się do niego młody mężczyzna z dziwnym zarostem przypominającym nieco kozią bródkę. Joachim zastanowił się, jak chłopak wyglądałby z różkami, ale szybko przepędził tę wizję, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Ciekawe, ile miał lat? Był już bardziej mężczyzną czy dopiero próbował zdobyć ten tytuł? Mógłby być jego synem czy raczej wnukiem?\n– Na kawę, ale mam nadciśnienie.\n– To już nie problem – oznajmił chłopak (chyba jednak był bardzo młody, bo jakoś szybko się ruszał) i pstryknął palcami.\nJoachim się zdumiał.\n– Nie słyszał pan? Niedawno zliftingowano piramidę żywieniową i trochę się pozmieniało. Moim zdaniem na lepsze.\n– Przy spożyciu kawy w ilości większej niż trzy filiżanki dziennie ryzyko rozwoju nadciśnienia tętniczego nie jest wyższe niż w grupie osób pijących jedną filiżankę w ciągu dnia – wyrecytował barista tak pewnym głosem, że Joachim od razu mu uwierzył.\n– Moim zdaniem nawet pan powinien. Jest więcej plusów niż minusów picia kawy, poza tym, helou, co może równać się z jej smakiem?\n– Niewiele – zgodził się Joachim.\n– To ciśnienie, co panu niby skacze po kawie, to tylko na chwilę. Z czasem wszystko wraca do normy i nie ma żadnego zagrożenia. A na dodatek znacznie gorzej jest pić kawę okazjonalnie, bo wtedy organizm nie jest przyzwyczajony i głupieje. Gdyby pan jednak codziennie walnął sobie małą czarną albo i dwie, organizm to zrozumie, zaakceptuje, a nawet więcej: będzie na to czekał.\n– Małą czarną poproszę, plus jedna śmietanka i odrobina cukru – zdecydował się w jednej chwili Joachim i postanowił rozsypać suszony głóg ptakom na balkonie. Im z pewnością to nie zaszkodzi, podobnie jak jemu kawa. Facet z bródką doprawił mu tegoroczny grudzień dobrym humorem, aromatem palonego ziarna i sprawił, że nawet przejmujące zimno odrobinę złagodniało. Śnieg prószył dalej, teraz już znacznie odważniej, na szczęście nie na tyle dziko i dysharmonijnie, by doprowadzić do chaosu komunikacyjnego. Joachim przycupnął na chwilę na plastikowym krześle i ze zdumieniem stwierdził, że jest bardzo wygodne. Spodobał mu się szum pary z ekspresu, muzyka w radiu, gwar, z którego nie rozróżniał poszczególnych słów, i zapach muffinek, które właśnie ktoś dostarczył do kawiarni. Mógłby tak jeszcze posiedzieć, ale praca czekała.\nMachnął chłopakowi na do widzenia, a potem wsiadł w autobus numer pięćdziesiąt trzy, dojechał dość szybko do szpitala, otrzepał kurtkę ze śniegu i wzmocniony cudownym smakiem espresso, wszedł do środka. Było mu dzisiaj jakoś raźniej. Ale tak dzieje się zawsze, gdy uzmysłowimy sobie, że to maleńkie satysfakcje budują dobry dzień. I że nie trzeba opływać świata w łupince orzecha, żeby poczuć się zwycięzcą.


Chaos Galaxia – Czarodziejka z Księżyca Wiki\nGalaktyka Cieni, Kobiety, Postacie z anime\nChaos, Sailor Galaxia\nChaos Galaxia (jap. カオスギャラクシア Kaosu Gyarakushia) – imię nadane postaci, która pojawiła się w ostatnim odcinku anime Sailor Moon, kiedy Galaktyczne Bransolety Sailor Galaxii roztrzaskały się i Chaos przejął pełną kontrolę nad jej ciałem. Mimo że nigdy nie została nazwana w anime, na oficjalnej karcie kolekcjonerskiej z serii Sailor Moon Sailor Stars wydrukowanej przez Amada, nazwana została "Chaos Galaxia".\nChaos Galaxia była podobna z wyglądu do Sailor Galaxii, ale jej sailor fuku było czarne zamiast złotego oraz miała czarne skrzydła, szarą skórę i rude włosy. Walczyła przeciwko Księżniczce Serenity, która odmawiała walki, oraz roztrzaskała Miecz Pieczęci. Ostatecznie słowa Księżniczki o dobroci i miłości oraz jej niezmącona niczym nadzieja przemówiły do Galaxii i, z pomocą Serenity, była w stanie uwolnić się od wpływu Chaosu i powróciła do jej prawdziwej postaci.\nWiele fanów myli tę postać z postacią Sailor Chaos, która wystąpiła w mandze i musicalach.\nPodobna nienazwana forma Sailor Galaxii pojawiła się w musicalu Eien Densetsu i jego wersji poprawionej, a postać występująca tylko w musicalach, Sailor Buttress, również przypominała Chaos Galaxię.\nChaos Galaxię łączyło kilka podobieństw z Metaria Endymionem z Pretty Guardian Sailor Moon. Oboje zapieczętowali potężną złą istotę w swoich ciałach i skończyli pod ich całkowitą kontrolą.


Mieli medal na wyciągnięcie ręki, a... spadli z Superligi! - - 2013-04-11\nMieli medal na wyciągnięcie ręki, a... spadli z Superligi!\nTrwa agonia gorzowskiego sportu. Tenisiści stołowi Gorzovii, którzy jeszcze w połowie rozgrywek mieli duże szanse wywalczenia medalu skończyli rywalizację na przedostatniej pozycji i pożegnali się z najwyższą klasą rozgrywek.\nW ostatniej kolejce gorzowianie musieli zdobyć przynamniej punkt w Toruniu (wystarczyła do tego porażka 2:3), lecz przegrali do zera i tym samym po pięciu latach zakończyli swój udział w Superlidze. W tym czasie wywalczyli trzy medale – jeden srebrny i dwa brązowe. Zdobyli również Puchar oraz Superpuchar Polski, występowali w europejskich rozgrywkach. Wszystko wskazuje na to, że o powrocie do najwyższej klasy rozgrywek nasi pingpongiści będą mogli tylko pomarzyć. Wątpliwe czy znajdą się w ogóle pieniądze na grę w I lidze.\nSpotkanie w Toruniu było dosyć zacięte, choć gościom nie udało się wygrać nawet jednego seta. W pierwszym pojedynku Martin Olejnik przegrał do zera, choć we wszystkich partiach toczył bardzo wyrównaną walkę z toruńskim Chińczykiem Chen Wangiem. Małą pociechą było jednak to, że każdą z tych partii przegrał do dziewięciu. Również Radek Mrkvicka mógł pokusić się o lepszy rezultat, ale w decydujących momentach setów zabrakło mu zimnej krwi. Zwłaszcza w drugiej, gdzie miał kilka piłek setowych. Najbardziej blado zaprezentował się grający trener Gorzovii Szymon Kulczycki, który w trzech przegranych setach zebrał tylko siedem oczek.\nEnerga Manekin Toruń - Gorzovia Gorzów 3:0\nPrzebieg meczu: Chen Wang - Martin Olejnik 3:0 (11:9, 11:9, 11:9), Jakub Dyjas - Radek Mrkvicka 3:0 (11:9, 17:15, 11:5), Konrad Kulpa - Szymon Kulczycki 3:0 (11:4, 11:0, 11:3)


List Lecha Borkowskiego do Premiera 20 Kwietnia 2012 - Lech S. Borkowski, Małgorzata Głuchowska: Critical Narrative Analysis\nList Lecha Borkowskiego do Premiera 20 Kwietnia 2012\nTo, że obóz rządzący prowadzi wojnę ze wszystkimi Polakami, którzy stają w obronie demokracji i wartości, które były ważne przez tysiąc lat państwa polskiego, wiem już od dłuższego czasu. Długo nie mogłem w to uwierzyć. Dziś nie mam wątpliwości.\nRobicie to samo, co robiła wcześniej junta komunistyczna.\nJa i moja rodzina jesteśmy podludźmi w kraju, za wolność którego moi dziadkowie, rodzice i wielu innych członków naszej rodziny było więzionych w rosyjskich i niemieckich obozach koncentracyjnych. Nie wątpię, że doskonale pan sobie zdaje sprawę z tego, że zarządza pan krajem, w którym panuje “porządek” w stylu bolszewickim. Demokracja to w dzisiejszej Polsce tylko niepoważne dekoracje. Wasz system zniszczy każdego, kto wierzy w godność człowieka i podstawy demokracji.\nJesteście damskimi bokserami. Proszę zapoznać się z dokumentacją, jaką moja żona, Małgorzata Głuchowska dostarczyła do Ministerstwa Kultury. Wasi czynownicy bezwzględnie niszczą to, co w Polsce najcenniejsze. Dziadek mojej żony był oficerem polskim w II Rzeczypospolitej. Był więźniem Kozielska. Dzisiaj wasi czynownicy niszczą wzorowego i oddanego pedagoga, jakim jest moja żona. Stworzyliście system, który szybko i sprawnie likwiduje każdego, kto ma honor i godność, kto staje w obronie prawa i rozsądku. Zatwierdzicie każde kłamstwo, każdy fałsz. Pod tym względem nic was nie odróżnia od systemu komunistycznego.\nGodność i honor człowieka, to muszą być dla was straszne słowa, bo strasznie się ich boicie.\nPiszę w skrócie, hasłowo, bo na dłuższy wywód po prostu nie chcę tracić czasu. Gdyby jednak chciał pan autentycznie naprawiać wyrządzone zło, jestem do dyspozycji. Szczegółowo opowiem panu, jak wasz aparat przemocy niszczy najbardziej ambitne jednostki. Schematy sadyzmu są identyczne ze schematami państwa komunistycznego. Stąd prosty wniosek, że nastąpiła tylko zmiana dekoracji, ale wojna z Polską trwa nadal.\nPrzed kim udajecie demokrację?\nDzisiejsza Polska jest krajem ponurym, bez przyszłości dla ludzi uczciwych.


Podsumowanie EKOGMINA 2019: sektor wod-kan staje się kluczowym tematem dla samorządów - PPR\n/Podsumowanie EKOGMINA 2019: se...\nPodsumowanie EKOGMINA 2019: sektor wod-kan staje się kluczowym tematem dla samorządów\nGminy bez własnych operatorów wod-kan silniej odczują kolejne obowiązki narzucane przez nowe prawo – konkludują uczestnicy tegorocznej konferencji EKOGMINA 2019, która zgromadziła w Jachrance pod Warszawą 130 praktyków z branży wod-kan. Mieszkańcy gmin oczekują standardów wod-kan takich samych, jak w dużych miastach. Realna staje się groźba zbyt małej ilości wody. Wzrasta potrzeba kontroli systemów odwadniania oraz całych systemów wod-kan w rozrastających się gminach przy dużych miastach. Nadal nie ma ustawy, która wpływałaby na zagrożenia odorowe.\nPo raz kolejny konferencja EKOGMINA okazała się skuteczną platformą wymiany wiedzy i doświadczeń w zakresie sprawdzonych metod oraz rozwiązań projektów wod-kan. 31 prelegentów – naukowców, ekspertów i praktyków – oraz 130 uczestników debatowało o problemach i wyzwaniach branży w małych i średnich gminach.\nSzczególną uwagę poświęcono analizie Prawa Wodnego oraz Ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Skutkiem powyższego jest narzucenie na gminy nowych obowiązków organizacyjnych i finansowych, co będzie wyzwaniem dla gmin nieposiadających własnych operatorów systemów wod-kan.\nDyskutowano również realną i problematyczną sytuację wielu gmin, czyli zagrożenie odorowe. Brak ustawy odorowej utrudnia funkcjonowanie oczyszczalni ścieków i zakładów komunalnych.\nSkutki migracji ludności i wzrostu oczekiwań mieszkańców gmin\nZwrócono również uwagę, że przyzwyczajona do wysokich standardów usług ludność miast, migrując do gmin, wpływa lokalnie na wzrost świadomości mieszkańców, którzy oczekują wyrównywania standardu usług w gminach i miastach. Jest to zarówno efekt migracji jak i kompletacji systemów, do których dążą gminy.\nMigracje ludności oraz zmiany klimatyczne powodują również groźbę zbyt małych zasobów wodnych. Aby temu zapobiec, konieczne są audyty systemów odwadniania. Intensywny rozwój gmin sąsiadujących z metropoliami również wpływa na konieczność audytu powiększających się systemów i współpracy z urbanistami.\nWyzwania ekonomiczne wiążą się z rosnącymi kosztami pracy, energii, opłat środowiskowych, kosztami utylizacji lub przeróbki osadów. Podczas konferencji zwracano uwagę na konieczność optymalizacji sposobu zarządzania i kosztów działalności operatorów wodociągowych. Obecnie wiele gmin dotuje usługi wodno-ściekowe, ponieważ opłaty mieszkańców nie są wystarczające. Jako sposoby na ograniczenie dopłat proponowano: stosowanie odnawialnych źródeł energii elektrycznej, korzystanie z usług jednego operatora w kilku gminach, audyty techniczne pozwalające na zwiększenie efektywności systemu i zmniejszenie strat wody, retencjonowanie i wtórne wykorzystanie wody opadowej\nDobre praktyki warto powielać\nW konferencji udział wzięli szefowie przedsiębiorstw wodociągowych, przedstawiciele firm oferujących nowoczesne rozwiązania do zarządzania wodociągami, specjaliści z Izby Gospodarczej Wodociągi Polskie, przedstawiciele PGW Wody Polskie z RZGW w Warszawie, firmy doradcze, eksperci inżynierii sanitarnej z najlepszych uczelni technicznych w kraju. Konferencja składała się z 2 bogatych merytorycznie warsztatów oraz 4 wyczerpujących i owocnych sesji tematycznych. Całości towarzyszyła uroczysta gala zorganizowana przez Wodociąg Marecki, honorowego partnera konferencji.\nEKOGMINA to wyjątkowe forum branżowe umożliwiające wymianę wiedzy ekspertów i praktyków polskiego sektora wod-kan. Celem konferencji jest stworzenie skutecznej platformy wymiany doświadczeń w zakresie metod stosowanych w projektach wod-kan w polskich miastach i gminach. Konferencja kierowana jest przede wszystkim do przedstawicieli samorządów małych i średnich gmin, przedsiębiorstw komunalnych oraz wykonawców i przedsiębiorców branży sanitarnej.\nKonferencja odbyła się w dniach 5-6 czerwca w Hotelu Warszawianka w Jachrance pod Warszawą. Organizatorem konferencji jest spółka BIOPRO, Honorowym Partnerem tegorocznej edycji wydarzenia został Wodociąg Marecki. Konferencja została objęta Honorowym Patronatem Marszałka Województwa Mazowieckiego.\nMinister Jan Krzysztof Ardanowski uczestniczył 18. listopada w posiedzeniu Rady ...\nJednostka centralna KSOW (Centrum Doradztwa Rolniczego z siedzibą w Brwinowie od...\n18 listopada 2019 r. Zarząd KRIR przekazał stanowisko samorządu rolniczego do pr...\nNotowania cen produktów z Rynku Elizówka z dnia 19.11.2019 r.\nTT Warsaw - świat otwiera podwoje


Strażackie rozgrywki siatkarskie: bolesławieccy mundurowi w półfinale - Bolesławiec - istotne.pl\nStrażackie rozgrywki siatkarskie: bolesł…\nStrażackie rozgrywki siatkarskie: bolesławieccy mundurowi w półfinale\nfot. KP PSP Bolesławiec Za nami ćwierćfinał gr. VI Turnieju Piłki Siatkowej o Puchar Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.\n2019-03-12 07:24 istotne.pl KP PSP Bolesławiec/ii straż pożarna, oxpress\nDruga runda, czyli ćwierćfinał grupy VI Turnieju Piłki Siatkowej o Puchar Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, została rozegrana pod koniec lutego w Bolesławcu. Otwarcia zawodów dokonał mł. bryg. Andrzej Śliwowski, komendant powiatowy PSP w Bolesławcu.\nO miejsca w półfinale rywalizowały 3 reprezentacje:\nKP PSP w Świdnicy – zwycięzca eliminacyjnej grupy „I”\nKP PSP w Zgorzelcu, która zajęła drugie miejsce w grupie eliminacyjnej „F”\ngospodarze, którzy zajęli drugie miejsce w grupie „H”.\nW pierwszym meczu Zgorzelec pokonał 2:0 Świdnicę. W drugim bolesławianie zwyciężyli Świdnicę 2:0 i tym samym zapewnili sobie awans do fazy półfinałowej. (W meczu o pierwsze miejsce zgorzeleccy strażacy okazali się lepsi od ekipy z Bolesławca i wygrali 2:0).\nW miesiącu marcu zorganizowany zostanie półfinał P-III, którego gospodarzem będzie KP PSP w Górze i – oprócz Nas i gospodarzy – zagrają tam również siatkarze z KM PSP Wałbrzych. Zwycięzca tej grupy awansuje do ścisłego czterodrużynowego finału.\nDziękujemy Panu Tomaszowi Medyńskiemu za sprawne sędziowanie i Panu Kamilowi Razikowi za pomoc w organizacji zawodów. A także Panu Dariuszowi Tyrakowskiemu, właścicielowi Zespołu Szkół OXPRESS, za umożliwienie rozegrania naszego turnieju w najnowszej sali sportowej w Bolesławcu.\nKolejny pożar w byłej klinkierni w Nowogrodźcu


Jaki wybrać namiot - Sklep sportowy sporti.pl\nJaki wybrać namiot\nKupno dobrego, markowego, a co najważniejsze - wygodnego namiotu to wydatek, który zwróci nam się już po jednym sezonie. Wyjeżdżając na dłuższe wyprawy (zarówno mając na myśli dystans, jak i czas) z ograniczonym budżetem zazwyczaj bierzemy pod uwagę dwa rozwiązania: tani motel lub kemping pod namiotem. Jak wszystko, także i te dwa rozwiązania mają swoje wady i zalety. Sypiając we własnym namiocie mamy pewność, iż unikniemy towarzystwa innych, czasami niezbyt pożądanych, osób, jak często zdarza się to w pokojach wieloosobowych w hostelach. Sami wybieramy swoje towarzystwo i sami jesteśmy za nie odpowiedzialni. Oczywiście, zdarzają się sytuacje, gdy liczy się każdy kilogram bagażu, a zabieranie ze sobą namiotu nie po prostu nam się nie opłaca - jeżeli chcemy spędzić poza domem tylko jedną noc czasami warto zastanowić się nad noclegiem pod dachem, w jakimś niedrogim miejscu. Nie każdy namiot nadaje się również do użytkowania we wszystkich szerokościach geograficznych - należy zwracać uwagę na takie parametry jak nieprzemakalność (inna jest suma opadów w umiarkowanym, europejskim klimacie, a inna - w tropikalnej dżungli). Dlatego też kupno namiotu powinno być wyborem przemyślanym, gdyż od tego zależeć będzie komfort naszego snu, a nierzadko - również bezpieczeństwo.\nJednym z najważniejszych kryteriów podziału materacy jest liczba warstw powłoki zewnętrznej. Dodatkowa warstwa, tzw. tropik, ma za zadanie chronić nas przed przemoknięciem w trakcie deszczu lub innymi niespodziankami atmosferycznymi. Ponadto tropik w znaczącym stopniu zapobiega utratom ciepła z wnętrza namiotu, stanowiąc dodatkową warstwę izolacyjną. Stąd namioty dzielimy na:\nJednopowłokowe – namioty jednopowłokowe (jednowarstwowe) zbudowane są z impregnowanej, części sypialnej, do której często dołączony jest przedsionek, zazwyczaj bez podłogi. Charakteryzują się mała masą i prostotą rozstawiania/składania ze względu na mniejszą ilość elementów w porównaniu do namiotów dwupowłokowych. Wybierając namiot jednopowłokowy należy zwrócić szczególna uwagę na jego wielkość. Namiot taki powinien być odpowiednio duży, gdyż dotykanie jego ścianek w deszczu, np. podczas snu, jest niekomfortowe.\nNamiot plażowy Hi-Tec Beach Tent II UV 30\nPrzykład namiotu jednopowłokowego\nDwupowłokowe – są to namioty z tzw. wodoodpornym tropikiem, rozpinanym nad częścią sypialną. Oprócz niewątpliwych plusów, w postaci dodatkowej powłoki termoizolacyjnej i wodoodpornej, należy zwrócić uwagę na większą wagę i bardziej skomplikowany proces rozkładania/składania takich namiotów. Cena takich namiotów również jest odpowiednio wyższa. Namioty z tropikiem powstały jako technologiczne przedłużenie namiotów jednopowłokowych, do których zaczęto początkowo dołączać dodatkową warstwę termoizolacyjną podczepianą u góry. Aby zmaksymalizować komfort cieplny powłoka ta zastąpiona została powłoką zewnętrzną, która wymuszała powstanie warstwy powietrza pomiędzy powłokami, będącej świetnym izolatorem cieplnym. Dzięki takiemu rozwiązaniu namiot lepiej oddycha, co w bezpośredni sposób przekłada się na samopoczucie użytkowników.\nNamiot Hannah TROLL\nPrzykład namiotu z tropikiem\nNa wybór namiotu wielki wpływ ma również jego przeznaczenie, czyli rodzaj turystyki, którą zamierzamy uprawiać. Inne typy polecane są wędkarzom lub na plażę, gdzie nie jesteśmy narażenie na zmienne warunki atmosferyczne (można wtedy zdecydować się na lekki, jednopowłokowy namiot, który ochroni nas od słońca i wiatru, a nawet przelotnego deszczu), a inne na wielodniową wycieczkę czy kemping. Dlatego najpierw należy określić cel, w jakim zamierzamy użytkować nasz przyszły namiot. Kolejnym kryterium wyboru jest nasz budżet, czyli kwota, która jesteśmy w stanie wydać. Cena namiotu może być bardzo różna - od modeli tanich, wśród których mogą czasami zdarzyć się modele o niższej jakości wykonania, poprzez tzw. średnią półkę cenową aż po namioty drogie, lecz warte (lub nie!) swojej ceny. Odradzamy zakup namiotu w marketach. Jedyny czynnik wyróżniający je pośród konkurencji to niska cena. Pomyślmy jednak, co się stanie, gdy namiot taki zepsuje nam się w środku kilkudniowej wycieczki, na zupełnym bezdrożu. Wymiana gwarancyjna, nawet jeżeli honorowana przez market (bywa z tym różnie), może być, delikatnie mówiąc, trudna. Namioty, podobnie jak pozostały sprzęt turystyczny, najlepiej kupować w sklepach sportowych/turystycznych, gdzie możemy dodatkowo liczyć na fachową poradę w zakresie wyboru i konserwacji.\nZe wzlędu na przeznaczenie namioty możemy podzielić na:\nPlażowo-wędkarski: Spokey Cloud\nJak sama nazwa wskazuje, przeznaczone są dla wędkarzy i plażowiczów. Zazwyczaj są to małe namioty jednopowłokowe (by maksymalnie obniżyć wagę), z otwieraną ścianą frontową. W niektórych modelach została ona całkowicie usunięta. Nie jest to jednak oszczędność ze strony producenta, takie rozwiązanie jest wynikiem specyficznych potrzeb wędkarzy i plażowicczów. Na plaży namiot taki chroni nas od wiatru i uciążliwego zawiewania piasku, nie utrudniając jednocześnie obserwacji morza. Nad rzeką pozwala na stałe kontrolowanie wędki bez potrzeby każdorazowego wychodzenia z namiotu.\nKempingowy: Hannah Cove\nTo namioty o większej powierzchni i kubaturze, przeznaczone do kempingów w rodzinnym gronie. Wygodne, i przestronne, mogą jednak charakteryzować się większą masą niż pozostałe modele, dlatego transportuje się je raczej w bagażniku samochodu niż na własnych plecach. Ze względu na stosunkowo wysoką masę nie poleca się ich na piesze bądź rowerowe wycieczki. Niektóre namioty kempingowe podzielone posiadają wewnętrzny podział na pokoje, oferując odrobinę komfortu i prywatności osobom w nich mieszkającym. Namiot taki może być ciekawą alternatywą dla domu w czasie kempingu.\nTrekkingowy: Hannah TARGET 3\nIdealne do zabrania na dłuższe, piesze lub rowerowe, wycieczki. Niewielka waga i kompaktowe wymiary to ich podstawowe zalety. Większość modeli trekingowych ma masę niższą, niż 4,5 kg. Łatwe i szybkie do rozłożenia i złożenia, wodoodporne - są niezastąpionym sprzętem podczas trekkingu. podstawowa ich zaleta to niewielkie rozmiary i waga nieprzekraczająca 4,5 kg. Namioty trekkingowe nazywa się czasami namiotami turystycznymi (pozostałość po latach 90', gdy wszystkie namioty były 'turystyczne'). Wydaje się jednak, że nazwa tak szeroka w swoim znaczeniu może być obecnie myląca, gdyż można wyróżnić różne rodzaje turystyki i każda kładzie nacisk na inne rzeczy przy wyborze namiotu.\nWyprawowy: Hannah North\nCałoroczne namioty do turystyki ekstremalnej. Nadają się do użytkowania w wysokich górach, w zimie, w najcięższych warunkach. Wiatroodporne i wodoszczelne. Dzięki zastosowaniu najnowszych technologii są najlżejsze i zajmują najmniej miejsca w plecaku. Namioty ekspedycyjne są również nazywane namiotami Extreme, ten angielski termin doskonale oddaje ich specyfikę. Posiadają liczne udogodnienia ułatwiające stosowanie ich przez wyczynowców: wydłużone pętle odciągów dolnych, pozwalające na przytwierdzenie ich za pomocą np. czekanów, czy fartuchy przeciwśnieżne, zapobiegające powstawaniu zasp śnieżnych, żeby wymienić tylko kilka z nich. Są również najdroższe, co nie może dziwić biorąc pod uwagę jakość użytych materiałów, czy zastosowane technologie.\nKolejnym podziałem namiotów to ten ze względu na ich budowę. Wyróżniamy:\nkopułowe (tzw. igloo)\nTunelowy: Hannah ATOL\nMimo ogromnej ilości zalet ten rodzaj namiotu nie jest jeszcze zbyt popularny w Polsce. Mają one podłużny kształt (zbliżony formą do tunelu - stąd nazwa). Podstawową zaletą jest większa ilość miejsca niż w namiotach kopułowych. Dodatkowym plusem może być przestronny przedsionek, w którym możemy zostawić sprzęt biwakowy, czy niekiedy nawet rowery. Namioty kopułowe umożliwiają również bardziej komfortowe przygotowanie posiłków, gdy musimy to zrobić 'pod dachem' (np. w trakcie deszczu). Niektóre z nich posiadają specjalnie wyznaczoną do tego przestrzeń, będącą jednocześnie poza główną sypialnią, a jednocześnie nie kapie nam na głowę. Dym odprowadzany jest za pomocą świetlika, lub swobodnie wydostaje się poprzez otwartą klapę boczną. Bardzo często namioty tunelowe wyposażone są w większą ilość wejść, co umożliwia szybki i komfortowy dostęp do każdej komory, bez konieczności przeskakiwania nad współtowarzyszami podróży. Podłużny kształt zapewnia również więcej miejsca do spania, a rozkład użytkowników jest bardziej naturalny. Dodatkowo niektóre konstrukcje zapewniają również podwieszane linki do suszenia sprzętu i ubrań. Większa ilość wejść oferuje lepszą wentylację i przewiewność całego namiotu.\nRozkładane są zazwyczaj na planie kwadratu za pomocą sklepienia rozpiętego na skrzyżowanych ze sobą rurkach. Dzięki kwadratowemu kształtowi można umieścić większą ilość osób na tej samej powierzchni, ale ich wypoczynek nie będzie już tak komfortowy, zwłaszcza, jeżeli w namiocie chcemy umieścić także nasz sprzęt. Zawsze istnieje ryzyko, że ktoś będzie musiał spać w nocy przytulony do plecaka. Niektórzy producenci stosują dodatkowe kieszenie boczne, by zrekompensować brak miejsca. Można w nich umieścić różne przydatne drobiazgi, których nie warto wyciągać i chować za każdym razem do plecaka.\nKopułowy: Hannah SERAK\nJednym z najważniejszych parametrów namiotu jest jego pojemność. I tak masz do wyboru namioty:\nJedno i dwuosobowe ze względu na rozmiary i wagę są doskonałe dla osób lubiących częste podróże, które stale zmieniają miejsce pobytu i często wyruszają na szlak. Lekkie i kompaktowe, idealnie nadają się do przenoszenia z miejsca na miejsce. Spotyka się również konstrukcje samonośne, które nie wymagają przytwierdzania szpilkami (bądź śledziami) do podłoża pod warunkiem, że nie ma silnego wiatru. Wystarczy wyciągnąć je z pokrowca i wyrzucić w powietrze, by niejako same się rozłożyły. Bardzo często mają one kształt koła. Pewną ciekawostką są również namioty rowerowe, których część stelażu zastąpiona została ramą rowerową. Pozwalają na komfortowy wypoczynek 1, czasami 2 osobom. Idealne dla miłośników krótkich wycieczek (na dłuższą metę spanie w takim namiocie może wydać się uciążliwe). Z drugiej strony niewielka waga i łatwy transport (namiot przymocowany jest do roweru w trakcie jazdy) to niezaprzeczalne atuty, gdy nie chcemy dźwigać zbędnych, uciążliwych kilogramów.\nNamioty trzy- i czteroosobowe są świetne na dłuższy pobyt na campingu, w wąskim gronie rodziny lub przyjaciół. Przeznaczenia namiotu dla 34 osób nie oznacza, że nie może przespać się w nim 5, zwłaszcza studentów, wypoczynek jednak nie będzie równie komfortowy, ze względu, co oczywiste, na małą ilość miejsca. Kompromis pomiędzy przestrzenią i masą sprawia, że mimo iż niezaprzeczalnie cięższe i większe niż namioty jedno- lub dwuosobowe, nadal nadają się one zabrania w podróż. Trzy i czteroosobowe są świetne na dłuższy pobyt na campingu, co nie oznacza, że nie można z nimi podróżować.\nNatomiast rodzinne, ze względu na czas ich rozstawiania, wagę i gabaryty, przeznaczone do transportu w bagażniku samochodu i rozstawiania w jednym miejscu na dłuższy czas. Oferują najwięcej przestrzeni i komfortu, liczne schowki, wejścia, przedsionki. Często podzielone są na dwie, lub trzy komory sypialne. Szczególnie polecane dla rodziców małych dzieci, którzy chcą mieć swoje pociechy stale na oku. Dla tych, którzy chcieliby mieć więcej prywatności, dobrym rozwiązaniem jest kupno dwóch namiotów - jednego dla siebie, drugiego dla dzieci.\nWaga, podobnie jak rozmiar, jest kluczowym wynikiem przy planowaniu wycieczek - zarówno tych krótszych, jak i dłuższych. Któż chciałby dźwigać na plecach wielki i ciężki plecak przez kilka dni z rzędu? Wyjątkiem są jedynie namioty kempingowe, które i tak przeznaczone są do transportu w samochodzie - wtedy nawet dodatkowe 5 czy 7 kg nie odgrywa tak wielkiej roli. Jednak gdy musimy wejść na strome zbocze lub maszerować na długich dystansach, każdy kilogram ma znacznie. Wtedy też zaczynamy doceniać nowinki technologiczne, które pozwoliły ograniczyć wagę i rozmiary nowoczesnych namiotów.\nJednym z kluczowych parametrów namiotu jest jego wodoodporność. Zazwyczaj jest ona wyrażona zagadkową wartością, np. 1500 mm H2O. Ale co to tak właściwie oznacza?\nMilimetr słupa wody oznacza ciśnienie wody o wysokości jednego milimetra przy temperaturze 273,16 Kelwinów (0oC), przy normalnym przyśpieszeniu ziemskim.\nDla umiarkowanego klimatu europejskiego, rozsądnym kompromisem pomiędzy wodoodpornością, a ceną (cena wzrasta wraz ze wzrostem wodoodporności), wydaje się namiot z oznaczeniem minimum 2000 mm H2O. Pozwoli on uchronić nas przed zmoknięciem w trakcie deszczu. Taka wodoodporność zapewni nam suchy sen podczas nawet kilkugodzinnego, dość mocnego deszczu. Niestety nie może zagwarantować tego samego podczas kilkudniowej, nieprzerwanej ulewy. Dlatego więc jeżeli nie mamy absolutnej pewności co do pogody podczas wyprawy, rozsądniejszym rozwiązaniem jest namiot o wodoodporności 3000 mm H2O. W miejscach suchych, gdzie deszcze jest raczej rzadko spotykany, w zupełności wystarczy wodoodporność rzędu 1000 mm H2O. W takich warunkach tropik jest również mniej przydatny niż w regionach mokrych, więc czasami lepszym rozwiązaniem jest zabranie namiotu jednopowłokowego, by zmniejszyć balast.\nZe względu na podchodzenie wody pod namiot, jego podłoga powinna mieć wyższą wodoodporność, niż ścianki - rozsądnym minimum jest 4000 mm H2O. Oczywiście im więcej, tym lepiej, szczególnie, iż zdarzają się sytuacje, że suche miejsce, w którym zdecydowaliśmy się rozbić namiot wieczorem, w nocy, w wyniku deszczu, nagle staje się strumykiem.\nOczywiście największą wodoodpornością charakteryzują się namioty ekspedycyjne - zarówno ścianki, jak i podłoga charakteryzują się nieprzemakalnością minimum 4000 mm H2O. Pozwala to na całkowitą ochronę przed opadami niezależnie od warunków atmosferycznych, Warto dodać, że namioty te są całoroczne, tzn. można ich używać bez względu na porę roku. Większość pozostałych modeli jest co najwyżej trzy sezonowa (z okresu użytkowania wyłączona została zima ze względu na niewystarczającą izolacje termiczną).\nStelaż jest kolejnym, ważnym elementem namiotu, na który warto zwrócić uwagę. Najważniejszym kryterium jest materiał, z którego go wykonano. Z reguły mam do wyboru dwie opcje:\nNamioty z masztami z włókna szklanego są tańsze, jednak nie dają takiej stabilności jak te wyposażone w maszty aluminiowe. Minusem takiego rozwiązania jest fakt, iż włókno szklane może się rozwarstwiać lub wyszczerbiać podczas składania. Dlatego są dobrym rozwiązaniem dla osób, które nie eksploatują swojego namiotu zbyt często i energicznie. Namioty z masztami aluminiowymi są droższe, ale z całą pewnością posłużą nam dłużej. W ten sposób wydane złotówki mogą nam się szybko zwrócić. Aluminium jest trwalsze, stabilniejsze i lżejsze. Z reguły nie spotyka się namiotów z masztami wykonanymi z innego tworzywa.\nStelaż może być również rozkładany wewnątrz lub na zewnątrz sypialni. Zewnętrzny stelaż daje nam większą mobilność, poza tym rozkładając namiot w deszczu istnieje mniejsze ryzyko zamoczenia wnętrza. Aby rozłożyć namiot ze stelażem wewnętrznym, najpierw rozstawia się sypialni, a dopiero na nią narzuca się powłokę zewnętrzną (tropik). W tym czasie, szczególnie podczas silnego deszczu, niezabezpieczona sypialnia może przemoknąć. Kompromisem pomiędzy tymi dwoma typami są namioty, w których tropik rozpina się na masztach wewnętrznych, a dopiero później podwiesza się pod niego sypialnię.\nWyposażenie dodatkowe ma niebagatelne znaczenie podczas użytkowania namiotu. Warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy:\nPrzedsionek – mimo iż nie jest konieczny, okazuje się bardzo przydatny. Można w nim trzymać sprzęt kempingowy, rower lub psa. Zwalnia to trochę cennej przestrzeni we wnętrzu namiotu, czyniąc nasz sen bardziej komfortowym. Absolutnym minimum jest daszek rozpinany nad wejściem. Chroni nas on przed deszczem podczas wchodzenia lub wychodzenia z namiotu.\nOkna – poprawiają wentylacje i wpuszczają światło słoneczne do środka. Źle wentylowany namiot 'poci się' od wewnątrz i będziesz stale miał wrażenie, że przecieka. Poza tym wilgotnym, zatęchłym powietrzem ciężko się oddycha, a złożenie mokrego namiotu może skutkować śmierdzącą niespodzianką przyje go ponownym rozłożeniu. Okna muszą być zabezpieczone moskitierą, by uniknąć przedostawaniu się do środka niepożądanych lokatorów.\nKieszenie – przydają się, by przechować różne przydatne drobiazgi, których nie chcemy za każdym razem wyciągać z wnętrza naszego plecaka. Może to być scyzoryk, latarka, czy apteczka. Nie należy ich zbytnio obciążać, gdyż zazwyczaj są po prostu przyszyte do poszycia, także zbyt duży ciężar nie tylko uszkodziłby kieszeń, ale mógłby nawet rozedrzeć poszycie.\nOdblaskowe elementy – gdy namiot jest zwinięty, zwiększają nasze bezpieczeństwo na drodze. Naszyte na kluczowe elementy namiotu ułatwiają jego rozłożenie w nocy lub w warunkach ograniczonej widoczności. Bardzo przydatne, gdy często rozkładamy/składamy nasz namiot po zmroku.\nDodatkowe szpilki i śledzie – są to części namiotu, które niszczą i gubią się najczęściej. Ruszając na szlak warto mieć ze sobą kilka szpilek i śledzi na w zapasie. Nowością na rynku są śledzie odblaskowe lub z wbudowaną diodą LED, które łatwiej odnaleźć po zmroku.


Uni-Sapon Rolka do ubrań z ekologicznego papieru - Biolindo sklep internetowy Polska\nUni-Sapon Rolka do ubrań z ekologicznego papieru\nEkologiczny, wielokrotnego użytku, skuteczny!\nNr art.: XEC-DRL-USP64, Zawartość: 1 szt., EAN: n/a\nRolka do ubrań z ekologicznego papieru firmy UNI-SAPON to przyjazna dla środowiska alternatywa dla konwencjonalnych produktów z tworzyw sztucznych. Uchwyt wykonany jest z tektury z recyklingu i może być wielokrotnie używany dzięki praktycznym wkładom uzupełniającym. Rolka zawiera papierowe listki i wykonany z materiałów przyjaznych dla środowiska klej, który jest na bazie wody i nie zawiera rozpuszczalników, BPA ani innych dodatków chemicznych. Rolka niezawodnie usuwa kłaczki i sierść zwierząt z tekstyliów, nie zanieczyszczając środowiska.\nrękojeść wielokrotnego użytku wykonana z tektury pochodzącej z recyklingu\nPojedyncze listki papieru\nmożna dokupić wkłady uzupełniające\nz przyjaznymi dla środowiska klejami na bazie wody\nPytania i odpowiedzi użytkowników Uni-Sapon Rolka do ubrań z ekologicznego papieru\nocen klientów po polski dla Uni-Sapon Rolka do ubrań z ekologicznego papieru\nUni-Sapon Butelki natryskowe\nButelka z rozpylaczem do odtłuszczaczy\nMultikraft Suszone Bokashi\n(58,58 zł / kg)\nMultikraft BioProffa Kosz na śmieci - filtr wymienny\nSunrise Yellow+Orange+Red (3 szt.)\n(7,97 zł / szt.)\nMultikraft Organiczny Bokashi Terra\n(19,88 zł / kg)\nBIOBAULA Szklana butelka\nBlueMagic Kula do prania BlueMagic\nPłyn do płukania o zapachu kwiatów polnych


Niemcy: Odżył spór między CSU a CDU o politykę wobec uchodźców - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plNiemcy: Odżył spór między CSU a CDU o politykę wobec uchodźców\n14 grudnia 2016, 19:39 | Aktualizacja: 14.12.2016, 19:49\nSzef bawarskiej CSU Horst Seehofer powiedział we wtorek, że warunkiem udziału jego partii w rządzie po wyborach do Bundestagu w 2017 r. jest ograniczenie do 200 tys. rocznie liczby uchodźców przyjmowanych przez Niemcy. Kanclerz Angela Merkel jest temu przeciwna.\nMożemy przyjąć maksymalnie 200 tys. osób - uciekinierów z wojny domowej, imigrantów starających się o azyl - powiedział w Monachium szef CSU. Seehofer zagroził, że w przypadku niespełnienia jego warunku CSU przejdzie po przyszłorocznych wyborach do opozycji.\nLimit na tym poziomie jest jego zdaniem warunkiem udanej integracji imigrantów i zapewnienia obywatelom bezpieczeństwa.\nW zeszłym roku do Niemiec przyjechało 890 tys. imigrantów z zamiarem ubiegania się o azyl. Szefowa rządu Angela Merkel zapewniła podczas zjazdu swojej partii CDU na początku grudnia, że sytuacja z 2015 roku nie powtórzy się. Merkel odrzuca jednak zdecydowanie postulat wprowadzenia sztywnego limitu, twierdząc, że takie ograniczenie byłoby sprzeczne z konstytucją, która gwarantuje schronienie każdemu prześladowanemu uchodźcy.\nW tym roku liczba uchodźców nie przekroczy zdaniem MSW 300 tys.\nSiostrzane partie CDU i CSU ściśle ze sobą współpracują, tworząc w parlamencie jeden klub parlamentarny. CSU ogranicza swoją działalność do obszaru Bawarii, CDU działa w pozostałych 15 krajach związkowych. Obie partie idą tradycyjnie do wyborów ze wspólnym programem.\nSeehofer, który jest też premierem Bawarii, od zeszłego roku ostro krytykował politykę migracyjną rządu Merkel jako zbyt liberalną. Ostatnio jednak spór przycichł.\nKonflikt wewnętrzny w okresie przedwyborczym byłby znacznym osłabieniem dla obu chadeckich ugrupowań.\nNa 10 miesięcy przed wyborami CDU i CSU, traktowane przez instytuty badania opinii publicznej jako jedność, są zdecydowanymi liderami sondaży, uzyskując wyniki w granicach 35 proc. Ich największy rywal, SPD, może liczyć obecnie na wynik trochę powyżej 20 proc.\nM5an(2016-12-14 20:23) Zgłoś naruszenie 60\n200k? to są liczby które testowała biurokracja Niemiec by liczyć demografię,publikując o tym raport. Pomimo takiej absurdalnej masy obcych, do 2040 piramida wieku nie odwraca się, a populacja spada do 69 mln. Nie będzie żadnych Niemiec ani Niemców, w ciągu 3 pokoleń ten kraj zniknie z powierzchni Ziemi, zastąpiony obcymi którzy zbudują tam coś swojego, osobniki bełkoczący o imigracji i przyjmowaniu więcej niż 0 w takich warunkach powinni być zamykani w wariatkowie.


Wyposażenie nowoczesnych lokali mieszkaniowych – rolety w dekorowania okien to przykład | Świat zakupów - newbornbabyclothing.net\nNie można nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że dom jest jedną z najważniejszych kwestii w życiu każdego z nas. Nic dziwi to, jako że spędzamy w nim znaczną większość swojego czasu, szczególnie tego wolnego. Zakup mieszkania jest chyba największym przedsięwzięciem w życiu przeciętnego człowieka.\nWystarczy popatrzeć na przeciętny koszt tego rodzaju nieruchomości, oscylujący w granicach co najmniej kilkuset tysięcy złotych. Jest to kwota niedostępna dla wielu osób chcących zakupić mieszkanie, dlatego z reguły konieczne jest zaciągnięcie kredytu. Jest to zdecydowanie największy wydatek jaki przychodzi nam ponieść.\nCo biorą pod uwagę współczesne młode osoby, stojące przed koniecznością zakupienia swoich pierwszych „czterech kątów”? Najważniejszymi kwestiami jest rzecz jasna wielkość mieszkania, jego umiejscowienie oraz najbliższe otoczenie. Jeśli w pobliżu znajdują się potrzebne sklepy, szkoły czy parki, to jest to duża zaleta takiej posiadłości. Warto brać pod uwagę także rozkład wszystkich pomieszczeń, co ma duże przełożenie na komfort użytkowania lokalu mieszkalnego.\nW niektórych sytuacjach, nieruchomość nabywa się także na rynku wtórnym. Wówczas, takie mieszkania są zwykle już urządzone i w określony sposób zaaranżowane. Współcześnie coraz więcej uwagi poświęca się właśnie tego typu kwestiom.\nJeśli chcesz przekazać jakiejś osobie informacje na prezentowany wątek, to kliknij na link oraz poczytaj więcej (http://www.maxy.pl/pol_m_KATEGORIE_Hurtownia-Gadzetow-160.html) odnoszące się do tego problemu – na pewno go zainteresują.\nDzisiaj ludzie są o wiele bardziej wymagający jeśli idzie o wyposażenie mieszkania. Dla przykładu funkcjonalne rolety dzień-noc są bardziej pożądane przez osoby poszukujące dla siebie odpowiednich rozwiązań, niż standardowe modele. Producenci wyposażenia do poszczególnych pomieszczeń prześcigają się w tworzeniu różnych modeli oraz typów poszczególnych wyrobów. Dobrze jest zobaczyć np. sklep Fivaro. Warto być więc stale na bieżąco.\nCzy zaciekawił Cię ten wpis? Jeżeli tak, to idź dalej (bubucraft.pl/kocyk-personalizowany-z-imieniem-dziecka) i przeglądnij tam nowe frapujące posty. Nie ociągaj się!\nHitem ostatnich lat są na przykład fotorolety, niezwykle funkcjonalne, ale również doskonale wyglądają, zwłaszcza, gdy widnieje na nich dobrze dopasowane zdjęcie. Możesz je łatwo kupić – w sklepie z fotoroletami. Osoba stojąca przed koniecznością wyboru mieszkania może mieć niemały problem z dopasowaniem konkretnej aranżacji i wyposażenia, jako że jest ono dość zróżnicowane. Ale dzięki temu każdy z nas ma możliwość znaleźć coś dla siebie, co odpowiada jego własnym oczekiwaniom – nawet tym stosunkowo specyficznym.


Katowice: Aż 300 bezpłodnych par uzyska bezpłatny dostęp do in vitro - Staraniowy.pl\nJesteś tutaj: Staraniowy.pl > Warto wiedzieć > Katowice: Aż 300 bezpłodnych par uzyska bezpłatny dostęp do in vitro\ndodany: 03.06.2014 autor: Redakcja Portalu Komentarze 0\nPomoc dla 290 niepłodnych par\nPonad 154 miliony złotych przeznaczy do 30 czerwca 2016 roku Ministerstwo Zdrowia na realizację „Programu Leczenia Niepłodności Metodą Zapłodnienia Pozaustrojowego na lata 2013-2016”. W sumie kontrakty na leczenie z ministerialnych środków przyznano 29 placówkom w całym kraju. Jednym z beneficjentów programu jest Klinika Leczenia Niepłodności i Diagnostyki Prenatalnej Gyncentrum z Katowic.\nPlacówka na zabiegi in vitro otrzymała ponad 6,73 miliona złotych. Oznacza to, że będzie można wykonać w niej ponad 890 bezpłatnych cykli zapłodnienia in vitro. Dzięki tym środkom, jak szacują przedstawiciele klinki, z leczenia w ramach rządowego programu w Gyncentrum będzie mogło skorzystać co najmniej 300 par z całej Polski. Klinika już po raz drugi została beneficjentem programu rządowego. Kwalifikacje do programu ruszyły 1 czerwca. Sam program natomiast będzie realizowany od 1 lipca 2014.\n– Pacjenci w ramach refundowanego leczenia niepłodności uzyskują dostęp do biotechnologicznej części świadczeń in vitro, które obejmują m.in. pobranie komórek jajkowych oraz nasienia, przygotowanie ich do zapłodnienia, tworzenie i hodowlę zarodków, przechowywanie i zapewnienie im pełnego bezpieczeństwa, a ostatecznie transfer do macicy. W ramach programu nie są natomiast finansowane leki stosowane w celu stymulacji jajeczkowania – wyjaśnia dr n. biol. Wojciech Sierka z laboratorium Kliniki Leczenia i Diagnostyki Prenatalnej Gyncentrum w Katowicach.\nBeneficjentami rządowego programu mogą być pary, u których stwierdzono niepłodność mężczyzny lub kobiety i które przez minimum 12 miesięcy bezskutecznie poddawały się udokumentowanym medycznie terapiom leczenia niepłodności.\nZ programu mogą korzystać także pacjenci z tzw. odroczoną płodnością z powodów onkologicznych lub zakaźnych – są to pacjenci, u których w wyniku leczenia lub z innych powodów może dojść do utraty płodności. Dla kobiet istnieje ograniczenie wiekowe – w momencie przystąpienia do programu kobieta nie może mieć ukończonego 40 roku życia. Dla mężczyzn nie ma takiego ograniczenia.\n3-letnim programem „Leczenie Niepłodności Metodą Zapłodnienia Pozaustrojowego na lata 2013-2016” objętych zostanie ponad 15 tys. par. W 2014 roku z pomocy w ramach programu skorzysta 5,5 tys. par – podaje Ministerstwo Zdrowia.


Odchudzanie wcale nie musi być monotonne. Poznaj nasze wypróbowane rady nan odchudzanie wyjąwszy odczucia głodu. Sposób na skuteczne jak i również szybkie odchudzanie Naturalne metody. Ale kiedy przeczytasz ów tekst, spojrzysz może inaczej na to, co banany mają wspólnego z luzem, a co luz wraz z odchudzaniem. Zalet włączenia do diety produktów na odchudzanie jest wiele, jednak największą z nich jest bezpieczeństwo ich stosowania.\nDzisiejszy wpis poświęcę nowemu suplementowi diety od momentu Aflofarm, a mianowicie koktajlowi wysokobiałkowego Simplic Czy wydaje się skuteczny Jak działa Błyskawiczne odchudzanie - czy istnieje skuteczny sposób na szybkie. Skuteczne odchudzanie wydaje się być terminem rozumianym najczęściej w dwóch aspektach: możliwie najszybszego zrzucenia zbędnych kilogramów, zaś następnie trwałego utrzymania tejże niższej wagi, czyli uniknięcia efektu jo-jo.\nSkuteczne diety odchudzające i ćwiczenia a mianowicie dieta i odchudzanie, zestawienia tabletek 2017 rok, błyskawiczne efekty. Skuteczne odchudzanie wydaje się skierowane dla ludzi, które chcą zdrowo schudnąć. Uważasz, że odchudzanie wówczas droga przez mękę? Liporedium — tabletki dzięki http://omegatrade.pl/slimetrol-zobacz-czy-ten-preparat-rzeczywiscie-wspomaga-spalanie-tluszczu/ przytycie: Dorian Yates Black Bombs energia nan odchudzanie cenę g. SFD Carni Gold - kap. Jeśli zmagamy się spośród poważną otyłością, farmakoterapia może być uzasadniona, ale otrzymywanie środków na odchudzanie należy skonsultować z lekarzem.\nNie chodzi odchudzanie, chodzi trwałą zmianę diety, stylu życia, nawyków. Produkty wspomagające stałe i szybkie odchudzanie tego rodzaju jak tabletki odchudzające, dodatki wspomagające odchudzanie oraz przeróżnego rodzaju fat burnery. Mówi, że zrezygnowała wraz ze słodyczy, chodzi na basen, do siłowni, albo biega w parku dwukrotnie przy tygodniu przez co w żadnym wypadku 30 minut, je z zapobiegliwością i stosuje rewelacyjny mieszanka wspomagający odchudzanie.\nDzięki temu dobierzesz odpowiednią suplementację wspomagającą odchudzanie. Możesz świetnie się bawić; jazda na Trikke i odchudzanie. Zasadność i skuteczność odbierania specjalistycznych leków na odchudzanie może ocenić lekarz. Odchudzanie to uwolnienie tkanki tłuszczowej a nie wody więc czemu producenci tegoż preparatu mówią schudnięciu? Każde następujące odchudzanie jest trudniejsze.


POSZUKIWACZE SKARBÓW | FUNDACJA KRAJOBRAZY\nZapraszamy na konferencję prasową w piątek 26 października o godz 11.00 w Zielonej Sali Wykładowej na Furmańskiej / Cyruliczej. –> Będzie ona poświęcona nowemu projektowi przygotowanemu przez Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN” i Fundację Krajobrazy. Chcemy zaprosić wszystkich mieszkańców do poszukiwania SKARBÓW!\nMoże codziennie je mijacie, nawet nie wiedząc, że dla kogoś to skarb? Chodzi o skarby przestrzeni naszego miasta, czyli różne szczegóły naszego otoczenia i miejsca, które bardzo lubimy. To mogą być miejsca, zakątki, strasy spacerowe, obiekty, widoki, drzewa, place zabaw, detale które mają dla nas specjalne znaczenie. Proponujemy by nazywać je: „skarbami kultury przestrzeni”. Dlaczego je lubimy? Warto się zastanowić i opisać swoje wrażenia.\nMoże dzięki temu inni też je dostrzegą i w ten sposób będzie to nasz wspólny SKARB! Po pewnym czasie, jeśli zabawa wciągnie więcej osób i pojawi się dużo propozycji, będziemy nagradzać najlepsze z nich, by je spopularyzować, wraz uzasadnieniem, dlaczego są takie dobre. W ten sposób razem wybierzemy wzorce i wartości kultury przestrzeni, które będą później podpowiedzią dla projektantów i władz, jak troszczyć się o potrzeby mieszkańców.\nPrzykłady Skarbów i więcej szczegółów na stronie: http://ulublin.eu/organizacyjne/skarby-kultury-przestrzeni/\nBędziemy zbierać zgłoszenia (zdjęcia i opisy) o każdym takim miejscu i publikować w internecie.\nWraz ze zdjęciem prosimy o kilka słów opisu – powiedzcie wszystkim dlaczego jest to dla Was skarb!\nProsimy o kontakt biblioteki, rady dzielnic, domy kultury, grupy nieformalne, klasy szkolne, które chciałyby się dowiedzieć więcej, obejrzeć prezentację albo przejść się z nami na spacer po swojej okolicy, żeby pokazać nam swoje skarby albo poszukać ich wspólnie.\nMarcin Skrzypek, marcin@tnn.lublin.pl, 603 714 532


Czy kochać się podczas ciąży? | Medycyna\nStrona główna » Medycyna » Czy kochać się podczas ciąży?\nDaje nam wiele przyjemności oraz zadowolenia…\nDaje nam wiele przyjemności oraz zadowolenia. Dlaczego zatem podczas ciąży mamy go unikać. Kobieta w ciąży jest pod opieką lekarza prowadzącego. Ginekolog sprawdzi, czy z naszą ciążą jest wszystko w jak najlepszym porządku. Jeśli nie ma żadnych złych wieści i ciąża nie jest zagrożona, w takim przypadku można cieszyć się seksem bez ograniczeń. W pierwszym trymestrze kobiecy brzuszek nie jest jeszcze zaokrąglony, dlatego też bardzo wiele pozycji seksualnych jest wtedy dozwolonych. Reasumując, gdy ciąża przebiega prawidłowo, seks w żadnym stopniu nie zagrozi naszemu maleństwu. Idźmy dalej. A jak jest z orgazmem. Czy orgazm jest w jakiś sposób nieprzyjemny dla dziecka. Na to pytanie również musimy udzielić odpowiedzi negatywnej. Orgazm powoduje emocjonalny błogostan. Od strony biologicznej objawia się skurczami pochwy oraz dna macicy. Podczas gdy matka szczytuje, płód może jedynie odczuwać delikatne i uspokajające kołysanie. Inny mit mówi o tym, że w czasie odbywania stosunku seksualnego członek może uszkodzić płód.\nSzyjka kobiety jest bardzo cienka. Kiedy członek głęboko penetruje pochwę, nie ma żadnej możliwości, aby w jakiś sposób przedostał się do wnętrza macicy. Dodatkowo płód jest doskonale chroniony przez mięsień macicy. Skoro zatem seks jest jednak bezpieczny, gdy ciąża przebiega prawidłowo, to jakie plusy płyną z uprawiania miłości fizycznej. Ciąża to bardzo ważny okres dla przyszłej mamy i przyszłego taty. Para może poczuć jeszcze większą więź i wspólnotę. Panie zgodnie podkreślają, że w czasie seksu doznania są o wiele silniejsze, a pochwa bardziej nawilżona.\nGdy chce ci się siku, ale masz na sobie suknię ślubną –\nDzisiaj już nie zapomnij : Juliana, Justyna, Nadii. Zaskocz solenizantów.


Cena od: 46 PLN / 1 dzień Dom Wczasowy Dwa Światy położony jest w Bukowinie Tatrzańskiej, 2,6 km od kompleksu basenów geotermalnych Terma Bukowina. Na miejscu zapewniono bezpłatne WiFi. W niektórych opcjach zakwaterowania do dyspozycji Gości jest balkon lub taras.\nW naszej ofercie m.in.: Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, meble ogrodowe, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, taras, taras słoneczny, całkowity zakaz palenia, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, pokoje dla niepalących, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, bezpośredni dojazd do obiektu na nartach, transfer, , Posiłki mogą być dostarczone do miejsca zakwaterowania gości, Płatności bezgotówkowe są możliwe, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, sprzęt do tenisa, tenis stołowy, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, faks / ksero, przechowalnia nart, wanna z hydromasażem / jacuzzi, parking dla osób niepełnosprawnych, posiłki dla dzieci, transfer (dodatkowa opłata), prywatny parking, bezpłatne WiFi, miejsce na piknik, ogrzewanie, wspólny salon / sala TV, parking przy ulicy, narciarstwo, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, parking na miejscu, bezpłatny parking, transfer lotniskowy, ekspresowe zameldowanie / wymeldowanie, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, opcje śniadaniowe, sprzęt do grillowania, ogród, WiFi, W miejscach wspólnego spożywania posiłków stoliki ustawiono w odległości pozwalającej na zachowanie dystansu społecznego, miejsce na ognisko, pokoje rodzinne, dostęp do Internetu.


Sprzątanie po zgonach – Apps blog\nBliska osoba zmarła w mieszkaniu? Nie czekaj, tylko zadzwoń po profesjonalną firmę zajmującą się sprzątaniem po zgonach. Wiele ludzi ma obawy co do tego, czy samemu wysprzątać mieszkanie po zgonie, czy natomiast zatrudnić specjalistów. Odpowiedź w tym temacie jest prosta – sprzątanie po zgonach z całą pewnością warto powierzyć firmie zewnętrznej.\nDlaczego? W tym samym momencie wymienimy sobie kilka plusów takiego rozwiązania. Głównie profesjonaliści mają doświadczenie w tym co robią – krok po kroku przechodzą przez każdy uprzednio ustalony stopień sprzątania. Zaczynają od opróżnienia wszystkich mebli z zawartości. Oczywiście wszystko odbywa się w sposób pełni podporządkowany zasadom higieny. W dodatku, wszystkie rzeczy podlegają dokładnej dezynfekcji. Z kolei wszystkie wartościowe przedmioty w mieszkaniu po zmarłym są wręcz oczyszczane i odzyskiwane za pomocą suchego lodu. Kolejną korzyścią jest oszczędność czasu, którego mamy tak mało. Samodzielne oczyszczanie mieszkania mogłoby zająć nawet kilka dni. Przy tym, na pewno wywołałoby ono wiele emocji. Wspomnienia ze zmarłą osobą mogłyby nam utrudniać pracę. A wszystkie rzeczy wokół nam o niej przypominać. Dlatego profesjonalne sprzątanie po zgonach jest tak polecaną usługą. Firma sprzątająca poradzi sobie z ogarnięciem każdego lokalu mieszkalnego w jeden dzień. Z kolei do mieszkania można wejść już po 12 godzinach po zakończonej dezynfekcji. Wszystko to jest możliwe dzięki nowoczesnej technologii, którą we własnejej pracy wykorzystują doświadczeni pracownicy.\n← Jak działa pomoc drogowa?\nTworzenie systemów informatycznych →


Genesis GV60 to pierwszy w pełni elektryczny model w ofercie producenta. Szturm na Europę się rozpoczął2 min read\n23 sierpnia 2021 3 min read\nGenesis ledwo wszedł na rynek europejski, a już rozpycha się na nim, prezentując nowy całkowicie elektryczny pojazd. Co ciekawe Genesis GV60 to nie ostatni elektryk tej firmy, który zobaczymy w tym roku.\nOstatnim razem (nie tak dawno, bo w kwietniu tego roku) gdy poruszałem temat tej koreańskiej marki premium, pisałem tak:\nKoreańską marka Genesis wyodrębniła się z firmy Hyundai w 2015 roku. Nadal jednak należy do grupy Hyundai KIA. Powiedzieć o tej firmie, że to luksusowe Hyundaie to nie powiedzieć nic. Firmę cechuje indywidualne wzornictwo, śmiałe pomysły i duża doza luksusu. Niestety pojazdy tej firmy nie są oferowany w Europie, chociaż ma się to wkrótce zmienić.\nNie trzeba było czekać, aż słowa ostatniego zdania się spełnią. Genesis jest już oficjalnie dostępny na rynku europejskim. Jego działalność ogranicza się na razie do trzech krajów i pilotażowych showroomów, które znajdują się w Monachium, Zurychu oraz Londynie. Pierwsze 5 modeli, które stanowić będą europejską ofertę, można zamówić również poprzez internet. Co więcej, Genesis oddeleguje specjalnych pracowników, którzy zadbają, aby obsługa przebiegała bardziej komfortowo.\nGenesis GV60 na dobry początek!\nSzefowie firmy Genesis sporo nam obiecali. Obietnic jak widać, starają się dotrzymywać. Mieli być dostępni w Europie i są. Mieli też zaprezentować 3 modele elektryczne, pokazali już 2. Pierwszym była zelektryfikowana wersja modelu G80. Teraz pokazano nam, jak będzie wyglądał całkowicie elektryczny model stworzony na nowej dedykowanej platformie, mowa tu o Genesis GV60.\nWypada wspomnieć, że tak naprawdę Genesis zbyt wiele nam nie zdradził. W komunikacie prasowym możemy przeczytać sporo o formie, którą wybrali projektanci i języku projektowym, którym się posłużyli. Nie znajdziemy tu jednak żadnych parametrów pojazdu czy danych technicznych — te będą ogłoszone wkrótce.\nPokazano nam jednak finalny kształt modelu GV60 i podpowiedziano, czym będzie. Symbol GV60 wiele zdradza. Pierwsza litera odnosi się do nazwy Genesis. Druga oznacza uniwersalność i wszechstronność pojazdu (V od Versatility). Następnie liczba 60 wskazuje półkę samochodu — im wyższa, tym pojazd zajmuje wyższe miejsce w hierarchii firmy. Mamy tu więc do czynienia z elektrycznym SUV-em z półki średniej wyższej. Pamiętajmy jednak o tym, że Genesis to marka premium, więc nawet ich średnia półka, jest usytuowana wyżej od tej popularnych marek.\nZ dużą ciekawością patrzę na poczynania firmy. Gdy tylko dowiemy się czegoś więcej o Genesis GV60 na pewno to przekażemy!\nNie mogę się napatrzeć na Genesis X Concept. Koreańskie gran turismo urzeka wyglądem i zapowiada kierunek rozwoju firmy2 min read


Poniżej opiszę pokrótce jakie szkodliwe nawyki żywieniowe są najpopularniejsze wśród Polaków oraz jakie są łatwe sposoby na ich zmianę.\nDobrym sposobem jest tutaj wdrożenie pewnego stałego harmonogramu dnia codziennego, wg. którego posiłki zjadamy o z góry ustalonej porze. Dzięki temu nie będziemy dopuszczać do sytuacji "wygłodzenia" i będziemy mniej narażeni na jednorazowe "ataki" nadmiernego obżarstwa.\nNiedopuszczanie do uczuciu głodu\nMetoda ta polega na zapobieganiu sytuacjom, w których po całym dniu postu nasz żołądek gorączkowo dopomina się o pokarm - ponieważ grozi to niekontrolowanymi epizodami obżarstwa.\nAby zapobiec tego typu sytuacjom należy zaopatrzyć się na co dzień przed pracą, w takie przekąski jak: świeże owoce, jogurt naturalne, płatki muesli, bakalie, czy sałatki (najlepiej przygotować wcześniej samemu). Dzięki temu nie będziemy musieli siedząc w pracy walczyć ze sobą, czy zaspokoić głód i odrywać się od pracy, czy też zacisnąć zęby i wytrzymać "do końca". Ważne jednak by codziennie przed pracą lub dzień wcześniej - po pracy, znaleźć kilka chwil na pójście do sklepu i "zrobienie zapasów". Zarówno pod względem czasowym, finansowym, jak i zdrowotnym - metoda ta opłaca się.\nZastanów się w jakich sytuacjach zdarza Ci się najczęściej zjeść za dużo na raz. Czy w momencie stresu, nudy, a może właśnie gdy masz dobry humor i świętujesz? Ustal co najczęściej przyczynia się do Twoich napadów obżarstwa i postaraj się znaleźć inny sposób na radzenie sobie z danym nastrojem, np. gdy chcesz coś uczcić umów się z koleżką na spacer, zakończony pysznym obiadem w knajpie ze zdrowym jedzeniem, a gdy jesteś zestresowana posłuchaj kilka ulubionych kawałków muzycznych.\nCzy największe ilości jedzenia zdarza Ci się pochłaniać podczas oglądania filmu? A może gdy siedzisz przy komputerze i czytasz ploteczki? Jeżeli i u Ciebie występuje taka prawidłowość zrezygnuj z jedzenia przy komputerze/telewizorze, a posiłki konsumuj w spokoju przy stole. Ich spożywanie umilić Ci może np. nastrojowa muzyka, czy towarzystwo koleżanki.\nWięcej na temat nadmiernego pochłaniania pokarmów przeczytasz w dziale Grzech obżarstwa, czyli kilka słów o przejadaniu się.\n2. Zbyt niskie spożycie nabiału i produktów mlecznych\nJak pokazują wyniki rożnego rodzaju sąd i badań spożycie mleka i przetworów mlecznych w Polsce jest prawie 2 krotnie niższe, w porównaniu do ogólnie przyjętych zaleceń. Rezultatem tego niedobór wapnia, co przyczynia się przed wszystkim do schorzeń układu szkieletowego. Więcej na ten temat, jak również na temat kontrowersji związanych z piciem mleka dowiecie się czytając dział Mleko - pić, czy nie pic?\n3. Zbyt dużo soli\nWedług sondaży Urzędu statystycznego w roku 2009 przeciętny Polak spożywał średnio 2-3 razy więcej soli, niż wynosi dopuszczalna norma dla mieszkańca Polski. Sól nie należy niestety do produktów zdrowych, a wręcz przeciwnie, wielu specjalistów nadaje jej miano "białej śmierci". Niestety dane naukowe zdają się potwierdzać ten pogląd. Udowodniono, że w grupie osób, u których odnotowano wysokie spożycie soli, częściej występuje nadciśnienie tętnicze. Choroba ta jest bardzo groźna gdyż znacznie zwiększa ryzyko dolegliwości układu krwionośnego, miażdżycy naczyń krwionośnych oraz udaru mózgu i zawału serca. Oprócz tego nadmiar soli działa szkodliwie bezpośrednio na serce, przyczyniając się do jego częściowe włóknienia (częściowej martwicy) oraz uszkadza błonę śluzową żołądka. Nadmiar soli zwiększa więc także ryzyko wrzodów oraz raka żołądka. Poza tym sól wzmaga pragnienie i zatrzymuje wodę w organizmie co przyczyniać się może w przypadku kobiet do powstawania tzw. cellulitu wodnego. Czy nie warto więc ograniczyć dosalanie i zastąpić ją innymi przyprawami - np. ziołami, które poza tym że są źródłem przeciwutleniaczy, często są również cennym źródłem minerałów?\n4. Deficyt produktów wysokobłonnikowych w codziennej diecie\nCo znajdziemy w koszyku na zakupy przeciętnego dorosłego Polaka? Oczywiście na pierwszym miejscu biały chleb lub bułeczki, następnie wędlinka, duży napój gazowany, mięso i ziemniaki na obiad i może jakaś surówka? Nie lepiej wziąć coś na deser! A gdzie tutaj błonnik? Przecież nie w białym pieczywie, ani ziemniakach ugotowanych jako pure...\nBłonnik jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania układu trawiennego. Pomaga również skutecznie pozbyć się toksyn z organizmu oraz obniża poziom "złego" cholesterolu we krwi. Najwięcej jest go w pełnoziarnistym pieczywie (np. razowym, żytnim), otrębach, płatkach owsianych, nasionach roślin strączkowych, warzywach oraz owocach. Będąc więc na zakupach warto zastąpić białe pieczywo, pysznym i zasobnym w błonnik razowiec, a myśląc o obiedzie pomyślmy w pierwszej kolejności o tym jakie dodatki warzywne do niego dodamy i postarajmy się ich dodać jak najwięcej, tak by zajmowały średnio połowę objętości obiadu. W ten sposób wzbogacicie swą dietę w błonnik i ograniczycie jednocześnie kaloryczność spożywanych posiłków.\nKwasy tłuszczowe o konfiguracji trans to nic innego jak uwodornione w sposób sztuczny tłuszcze roślinne. Znajdują się one w największych ilościach w: twardych margarynach, ciastkach, ciasteczkach, krakersach, pączkach, ciastkach francuskich, produktach zaliczających się jako fast-food, frytkach oraz batonach. Produktów tych należy unikać nie tylko ze względu na ich wysoką kaloryczność, ale również z powodu wysokiej zawartości szkodliwych tłuszczy uwodornionych. Kwasy tłuszczowe trans, uznawane są bowiem za jeden z głównych czynników miażdżycy. Podwyższają poziom złego cholesterolu we krwi, a obniżają poziom jego dobrej frakcji HDL. Coraz więcej danych naukowych dowodzi również, że wysokie spożycie tych kwasów wiąże się z większym ryzykiem niektórych nowotworów. Z tego powodu warto zastanowić się dwukrotnie, zanim sięgnie się po ciastko francuskie, czy tłustego pączka.\n8. Monotonia i brak urozmaicenia\nJednostajność posiłków często jest przyczyną braku czasu i zabiegania. Warto jednak w wolnej chwili wziąć do ręki książkę kucharską, czy choćby poszukać ciekawych pomysłów na obiad, czy kolację w Internecie. Pobudzi to waszą wyobraźnie i w przyszłości odpłaci się w dodatkową inwencją twórczą przy gotowaniu. Nie dość, że urozmaicone jedzenie jest smaczniejsze, to jeszcze w znacznie większej mierze zaspakaja zapotrzebowanie na różne składniki odżywcze, witaminy i minerały, których z koeli często brakuje osobom odżywiających się jednostajnie.\n9. "Jedz synku - jak ładnie zjesz mama da deserek" - czyli błędy w dzieciństwie.\nCzęsto bywa tak, że dziecko przechodzi okres tzw. niejadka i z trudem udaje się je namówić na kilka kęsów nawet niewielkiego posiłku. Zdesperowane mamy chwytają się więc wtedy często ostatniej deski ratunku propozycji "nagrody". W momencie kolejnej odmowy mama wysuwa więc argument: "Jak ładnie zjesz mama da Ci czekoladkę". Dziecko często godzi się na taki układ, pytanie tylko czy jest to naprawdę dobre dla dziecka? Okres "niejadka" prędzej czy później przeminie, a system nagród "słodyczowych" może utrwalić się w pamięci i podświadomości dziecka na tyle mocno, że będzie je stosować również będąc dorosłym. Zamiast słodyczy można zaproponować dziecku inne, równie atrakcyjne dla niego "nagrody" np. wyjście na basen, spacer, bajkę, czy też wspólne rozegranie jego ulubionej gry. Możliwości jest bardzo dużo, a są one z pewnością lepszym i "zdrowszym" rozwiązaniem od przytoczonej wcześniej "czekoladki". Dlaczego nagradzanie słodyczami jest szkodliwe?\nPo pierwsze, dziecko pochłania duże ilości słodyczy na co dzień. Jeżeli po każdym posiłku dziecko zje obiecaną czekoladkę, istnieje duże ryzyko, że w przyszłości pojawią się u niego problemy z nadwagą, popsują mu się zęby i będzie miał większe tendencje do tycia w przyszłości\nPo drugie zachowanie takie, utrwala złe nawyki żywieniowe w przyszłości. Dorosła już osoba, w wypadku nie powodzenia, czy stresu automatycznie będzie kojarzyć słodycze z "nagrodą" i będzie po nie sięgać w trudnych sytuacjach. Jak to się może skończyć i jak ciężko pozbyć się tego nawyku, wie na pewno nie jedna z nas...\n10. Zbyt tłusto\nKluski polane masełkiem, skwarki do pierogów, schabowy w panierce, czy ziemniaki polane tłuszczykiem ze smażenia - to częste polskie nawyki żywieniowe, mające swe głębokie korzenie w polskiej kulturze. Tłuste dodatki są szczególnie popularne wśród osób starszych, którym kuchnia ta towarzyszyła od maleńkości. Niestety tego rodzaju tłuszcz nie należy do najzdrowszych. Olej ze smażenia, roztopione masełko, czy skwarki są bowiem bogate w nasycone kwasy tłuszczowe, które przyczyniają się do wzrostu stężenia złego cholesterolu. Zatyka on nasze tętnice i naczynia krwionośne, doprowadzając do udarów, zatorów, a nawet zawałów. Dodatkowo pod wpływem smażenia tworzą się w tłuszczach nowe, szkodliwe i kancerogenne związki, co jest kolejnym argumentem przemawiającym za ograniczeniem tego typu tłuszczów. Nie dotyczy to jednak olejów roślinnych stosowanych na surowo, np. do sałatek, ponieważ wielonienasycone kwasy tłuszczowe w nich zawarte działają odwrotnie - obniżają poziom złego cholesterolu, a dodatkowo są zasobne w witaminę E, nie bez przyczyny nazywaną witaminą młodości.


HUNGRY FOR IDEAS: Jak naturalnie barwić drewno?\nWitajcie Kochani! Dzisiaj post zupełnie inny niż zwykle. Dlaczego? Bo muszę się z Wami podzielić moimi ostatnim doświadczeniem. Gdzieś, niestety nie zapamiętałam gdzie, przeczytałam, że ocet jabłkowy zmienia barwę drewna. Ponieważ staram się być jak najbliżej natury, postanowiłam, że zabawię się w testera tej teorii. Jak pewnie wiecie, dębowe deski do serwowania potraw, które robimy wraz z moim M barwimy olejem z orzecha włoskiego. Jasny dąb zmienia się w piękny, orzechowy odcień. Wtedy widać wszystkie wady i zalety kawałka drewna.\nAle jak zrobić, by drewno wyglądało jak wyjęte z ogniska? I właśnie to był mój eksperyment, który ostatnio przeprowadziłam. Parę gwoździ zalałam octem jabłkowym.\nTak na prawdę to nie wiem ile czasu powinnam trzymać te gwoździe, ale ja zostawiłam je na trzy dni. Ocet ściemniał. Stał się szary i matowy. Płyn wylałam na kawałek dębowego drewna i dobrze natarłam. Drewno zostawiłam do wyschnięcia. Na drugi dzień drewno wyglądało jak przypieczone ogniem z ogniska. 😃 Zresztą zobaczcie sami.\nTrochę brudzi, ale można wyczyścić papierem ściernym i pokryć lakierem. Kolor jest jednak wyjątkowy. Postaram się coś wymyślić z tego kawałka drewna i przedstawić Wam w całej okazałości.\nZebra Ola 19/5/17\nBeatko, kapitalny pomysł. Wykorzystam z pewnością do swoich metamorfoz ;-)\nafter better 19/5/17\nDziękuję, sama jestem zaskoczona :) pozdrawiam\nsuper pomysł, zaskakujący efekt !\nSzok! Muszę koniecznie spróbować :)\nSzara Sowa 19/5/17\nZawsze warto eksperymentować. Ciekawa jestem, co by było, gdyby zamiast gwoździ, włożyć miedziane śrubki? No i jak wygląda drewno potraktowane czystym octem? Życzę udanych eksperymentów. Pozdrowionka\nwidziałam meble wykonane ze starych desek... odcienie drewna były powalające!Cena również powalająca! Efekt mnie zachwycił,że bardzo chętnie poesperymentuję w naturalne barwienie drewna.\nDzięki za pomysł:)))\nWitam.Czy mozna spróbować natrzec tym płynem zwykłą drewnianą skrzynkę?\nFajny pomysł na ożywienie drewna tanim kosztem! Drewno zabarwione w ten sposób wygląda na prawdę okazale.\nCzy taką miksturą z gwodzi można zabarwić dębowy talerz? Czy są jakieś inne metody na barwienie w naturalny sposób drewna na takie kolory jak czerwony, zółty, niebieski? Czy barwnik spożywczy połączony z olejem miałby w taki przypadku zastosowanie? Będę wdzięczny za pomoc.\nPrzed tzw. barwieniem proszę spróbować przetrzeć szczotką drucianą wzdłuż słoi deski. nałożyć ocet tylko ,że zamiast tych gwoździ co na zdjęciu dodaje się coś zardzewiałego i tak minimu tydzień lub dwa musi sobie poleżeć . Taką miksturę zostawiam w wiaderku i czasem używam. rdza będzie się szybko pokazywała na metalowych zardzewiałych częściach wręcz przyśpieszy . A po wyschnięciu przecieram białym woskiem . Na koniec gdy wszystko podeschnie utrwalam kolory bezbarwnym woskiem w oleju 2 do 3 razy . Ze starego stołu , który znalazłem na ulicy zrobiłem parę rzeczy do łazienki i koledze składany stolik na balkon. Kolor wyszedł identyczny jak u Pani. Nie do końca można przewidzieć jaki kolor wyjdzie po impregnowaniu tym impregnatem i dla tego mi się to podoba . Sosna robi się brązowa a ten kawałek co ma Pani (i ja też) to chyba grab lub coś z liściastych ,nie wiem jeszcze jak dąb się zachowa bo też mam blat dębowy i chciałbym zrobić z niego drewnianą podłogę w toalecie będzie cieplejszy w dotyku nogą hehe.Ja na przykład nie lubię lakieru i wolę woski i oleje.Łatwo jest potem sobie odświeżyć coś nie szlifując całego mebla lub elementu i zamiast myć ciągle to można przetrzeć tym woskiem w oleju szmatką i będzie tylko dodatkowa warstwa zabezpieczająca on szybko dosyć schnie w temperaturze pokojowej. Powodzenia w eksperymentowaniu.


Obdarują ponad tysiąc uczniów - Jelonka.com\nObdarują ponad tysiąc uczniów\nAktualizacja: Poniedziałek, 23 stycznia 2006, 17:15\nBędą ciepłe kurtki i potrzebne artykuły Wielkim świątecznym korowodem darczyńców zakończy się w grudniu jedna z większych akcji charytatywnych, do której przygotowania trwają już dziś.\nTo trzecia edycja działań pod hasłem “Zostań z nami świętym Mikołajem” - zapowiada Grzegorz Rybarczyk ze Straży Miejskiej w Jeleniej Górze, koordynator akcji. Włączą się w nią policja, straż pożarna, Polski Czerwony Krzyż i wszyscy ludzie dobrej woli.Teraz pedagodzy szkolni typują uczniów, którzy skorzystają z dobroczynności jeleniogórzan. Będą to dzieci z uboższych i patologicznych rodzin. Dla niektórych z nich paczka od organizatorów akcji będzie jedynym świątecznym prezentem. Szacuje się, że pomocą zostanie objętych ponad tysiąc uczniów. Ale doświadczenie pokazuje, że darów jest znacznie więcej.- To bardzo cenny pomysł - oceniła Elżbieta Rybak, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 7 w Jeleniej Górze. Potrzebujący dostaną zimową odzież, buty, artykuły szkolne i słodycze. Paczki rozwiezie konwój darczyńców, którzy przez trzy dni odwiedzą wszystkie szkoły podstawowe i placówki opiekuńcze w mieście. Wszyscy chętni do pomocy najmłodszym mogą zgłaszać się do komitetu organizacyjnego akcji, który mieści się przy ulicy Konopnickiej 10. Przedsięwzięciu patronuje nasza gazeta.