Regulamin Serwisu Regulaminysieci.pl\n1. Serwis Regulaminywsieci.pl jest prowadzony pod adresem www.regulaminywsieci.pl przez Zbigniewa Klepacza, Macieja Wąsika i Krzysztofa Wójcika wspólników spółki Kancelaria Prawna Klepacz Wąsik Wójcik Radcowie Prawni s.c. w Łodzi, ul. Roosevelta 17, 90-056 Łódź zgodnie z postanowieniami niniejszego Regulaminu.\n2. Serwis jest prowadzony i funkcjonuje zgodne z zasadami Regulaminu.\n3. Serwis, usługi świadczone poprzez Serwis oraz umowy zawierane za pośrednictwem Serwisu przeznaczone są wyłącznie dla przedsiębiorców. Usługodawca nie zawiera za pośrednictwem Serwisu umów z podmiotami niebędącymi przedsiębiorcami.\n1. Serwis prowadzony jest przez Usługodawcę w celu prowadzenia za pośrednictwem sieci Internet sprzedaży usług Usługodawcy oraz świadczenia Usługi świadczonej drogą elektroniczną.\na) zasady funkcjonowania Serwisu, w tym zasady zawierania umów za pośrednictwem Serwisu;\nb) zasady składania zamówień za pośrednictwem Serwisu i zasady realizacji zamówień przez Usługodawcę;\na) Usługodawca - Zbigniewa Klepacza, Macieja Wąsika i Krzysztofa Wójcika wspólników spółki Kancelaria Prawna Klepacz Wąsik Wójcik Radcowie Prawni s.c. w Łodzi, ul. Roosevelta 17, 90-056 Łódź;\nb) Serwis- system stron www funkcjonujący pod domeną www.regulaminywsieci.pl i prowadzony przez Usługodawcę, w celu o którym mowa w § 2 Regulaminu;\nc) Regulamin- niniejszy Regulamin Serwisu, dostępny pod adresem http://regulaminywsieci.pl/i/regulamin.html\nd) Użytkownik - podmiot, będący przedsiębiorcą korzystający z funkcjonalności Serwisu;\ne) Usługa świadczona drogą elektroniczną- usługa polegająca na umożliwieniu Użytkownikowi zawarcia ze Usługodawcą za pośrednictwem Serwisu umowy dotyczącej usług Usługodawcy dostępnych za pośrednictwem Serwisu, prezentacji informacji handlowych dotyczących Usługodawcy i jego usług, udostępnianiu formularza kontaktowego.\n1. Informacje znajdujące się na stronach internetowych Serwisu nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego.\n2. Umowa między Użytkownikiem i Usługodawcą jest zawierana za pośrednictwem Serwisu poprzez złożenie przez Użytkownika zamówienia stanowiącego ofertę i jego potwierdzenie przez Usługodawcę.\n3. Ceny podane w Serwisie są wiążące w chwili złożenia zamówienia. Ceny podane w Serwisie są podane w złotych polskich (PLN) i stanowi cenę netto do której należy doliczyć stosowny podatek od towarów i usług.\n4.W celu prawidłowego złożenia zamówienia przez Użytkownika konieczne są następujące czynności:\na)wybór zamawianej usługi;\nb) wybór jednego z dostępnych sposobów płatności;\nc) dokonanie potwierdzenia złożenia zamówienia zgodnie z dokonanym wyborem poprzez dostępny formularz zamówienia.\n5.W razie prawidłowego złożenia zamówienia przez Użytkownika zamówienie to jest niezwłocznie przesyłane do Usługodawcy za pośrednictwem Serwisu.\n1. Po otrzymaniu zamówienia Użytkownika Usługodawca niezwłocznie przesyła na adres mailowy podany przez Użytkownika wiadomość w przedmiocie przyjęcia zamówienia.\n3. Dane niezbędne do zawarcia umowy w Serwisie w ramach procedury zawarcia umowy są wprowadzane, utrwalane i dostępne poprzez formularz zamówienia. Potwierdzenie przyjęcia zamówienia, o którym mowa w ust. 1 zawiera dane składające się na treść zawartej umowy. W razie, gdy po potwierdzeniu zamówienia dokonano dodatkowych uzgodnień treść umowy zostaje odpowiednio uzupełniona lub zmieniona w zakresie dokonanych uzgodnień. W zakresie usług oznaczonych funkcją "zapytaj" warunki umowy uzgadniane są w toku kontaktu Użytkownika i Usługodawcy.\n4. Korzystanie ze Serwisu i jego funkcjonalności, w tym w szczególności wprowadzanie informacji w formularzu zamówienia oraz wykrywanie błędów w zakresie tych informacji i korygowanie ich odbywa się za pomocą stosownej aplikacji- przeglądarki internetowej (np. Internet Explorer, Mozilla Firefox, Google Chrome, Opera, Safari itp.).\nNa procedurę zawarcia umowy za pośrednictwem Serwisu składają się opisane w Regulaminie czynności techniczne związane ze złożeniem zamówienia oraz czynności techniczne związane z przyjęciem złożenia zamówienia.\nRealizacji zamówienia i płatności\n1. Za usługi nabyte za pośrednictwem Serwisu można zapłacić za pośrednictwem następujących sposobów płatności: przelew tradycyjny, przelew elektroniczny, karta płatnicza, kredytowa lub debetowa\n2. Efekt usług zakupionych za pośrednictwem Serwisu jest przesyłany za pośrednictwem poczty elektronicznej, chyba, że co innego wynika z charakteru zakupionej usługi np. porady prawne, szkolenia etc, lub jeśli inaczej uzgodniono.\n3. Czas realizacji usługi zakupionej za pośrednictwem Serwisu wynosi od 3 do 5 dni roboczych, chyba że uzgodniono inaczej.\n1. Użytkownik zobowiązuje się do niedostarczania treści o charakterze bezprawnym.\n2. Użytkownik zobowiązany jest do wprowadzania informacji zgodnych ze stanem faktycznym, w szczególności w formularzu zamówienia.\n3. Użytkownik składając zamówienie za pośrednictwem Serwisu oświadcza, że działa jako przedsiębiorca.\n1. Usługa świadczona drogą elektroniczną tj. usługa polegająca na umożliwieniu Użytkownikowi zawarcia z Usługodawcą za pośrednictwem Serwisu umowy dotyczącej usług Usługodawcy dostępnych za pośrednictwem Serwisu, prezentacji informacji handlowych dotyczących Usługodawcy i jego usług, udostępnianiu formularza kontaktowego stanowi świadczenie usług drogą elektroniczną w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U.2013.1422 j.t ze zm.), tj. wykonanie usługi świadczonej bez jednoczesnej obecności stron (na odległość), poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania, włącznie z kompresją cyfrową, i przechowywania danych, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Usługa świadczona drogą elektroniczną jest nieodpłatna.\n1. Do zawarcia umowy o świadczenie Usługi świadczonej drogą elektroniczną dochodzi poprzez rozpoczęcie przez Użytkownika korzystania z Usługi świadczonej drogą elektroniczną tj. poprzez przystąpienie do korzystania z jakiejkolwiek funkcjonalności Serwisu. Korzystanie przez Użytkownika z Usługi świadczonej drogą elektroniczną odbywa się na zasadach wskazanych w Regulaminie.\n2. Użytkownik może w każdej chwili zakończyć korzystanie z Usługi świadczonej drogą elektroniczną. Rozwiązanie umowy o korzystanie z Usługi świadczonej drogą elektroniczną dokonuje się poprzez zaprzestanie korzystania z funkcjonalności Serwisu. W takim przypadku umowa o korzystanie Usługi świadczonej drogą elektroniczną rozwiązuje się automatycznie bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń stron.\n3. Usługa świadczona drogą elektroniczną polega na udostępnieniu Użytkownikowi wszelkich funkcjonalności Serwisu, w tym umożliwiających zawarcie z Usługodawcą za pośrednictwem Serwisu umowy dotyczącej usług Usługodawcy dostępnych za pośrednictwem Serwisu, a w szczególności polega na:\na) udostępnianiu na indywidualne żądanie Użytkownika informacji umieszczonych w ramach Serwisu poprzez wyświetlenie strony o określonym adresie URL, w tym informacji handlowych dotyczących Usługodawcy i usług oferowanych za pośrednictwem Serwisu oraz informacji dotyczących sposobu zawarcia umowy z Usługodawcą i jej wykonania;\nb) umożliwieniu na indywidualne żądanie Użytkownika komunikacji z Usługodawcą, w celu zawarcia umowy, w tym złożenia zamówienia;\nc) udostępnianiu formularza kontaktowego, umożliwiającego wysłanie poprzez system informatyczny wiadomości do Usługodawcy\n4. W celu prawidłowego korzystania z Usługi świadczonej drogą elektroniczną Użytkownik powinien dysponować:\n5. Serwis wykorzystuje technologie plików "cookies", które podczas korzystania przez Użytkowników z Serwisu, zapisywane są w urządzeniu końcowym Użytkownika. Stosowanie plików "cookies" ma na celu poprawne działanie Serwisu na urządzeniu końcowym Użytkownika. Każdy Użytkownik może wyłączyć korzystanie z plików „cookies” w ustawieniach przeglądarki internetowej swojego urządzenia końcowego.\n6. Reklamacje związane z Usługą świadczoną drogą elektroniczną można składać za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: kontakt@regulaminywsieci.pl, formularza kontaktowego dostępnego w Serwisie bądź pisemnie lub telefonicznie z wykorzystaniem danych kontaktowych Usługodawcy podanych w Serwisie.\nZgodnie z art. 24 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997r. nr 133 poz. 883 ze zm.) Usługodawca informuje, iż:\na) administratorem danych osobowych jest Usługodawca tj. Zbigniew Klepacz, Maciej Wąsik i Krzysztof Wójcik wspólnikcy spółki Kancelaria Prawna Klepacz Wąsik Wójcik Radcowie Prawni s.c. w Łodzi, ul. Roosevelta 17, 90-056 Łódź;\nb) dane osobowe gromadzone są z należytą starannością i odpowiednio chronione przed dostępem do nich osób nieupoważnionych;\nc) dane osobowe przetwarzane są jedynie w celu: korzystania z Serwisu, zawarcia umów za pośrednictwem Serwisu, i wykonania tych umów\nd) dane osobowe podawane są dobrowolnie;\ne) Użytkownik ma prawo dostępu do treści swoich danych oraz ich poprawiania.\n2. Regulamin udostępniany jest Użytkownikowi pod adresem internetowym http://regulaminywsieci.pl/i/regulamin.html przed zawarciem umowy, a także - na jego żądanie - w formie, która umożliwia pozyskanie, odtwarzanie i utrwalanie treści Regulaminu za pomocą systemu teleinformatycznego, którym posługuje się Użytkownikowi, w szczególności poprzez skopiowanie i zapisane go na dysku twardym urządzenia końcowego Użytkownika lub na żądanie Użytkownika poprzez wysłanie go na adres mailowy Użytkownika.\n4. Regulamin może być zmieniony przez Usługodawcę, z tym zastrzeżeniem, że zmiany nie obowiązują w stosunku do umów zawartych przed dokonaniem zmiany, a zmiana jest wiążącą dla Użytkownika wyłącznie po jej udostępnieniu zgodnie z ust. 2 i wyłącznie do zamówień złożonych przez Użytkownika po takim udostępnieniu tej zmiany i jej zaakceptowaniu w związku ze złożeniem zamówienia. W szczególności zmiana Regulaminu nie ma zastosowania do zamówień składanych przed jej udostępnieniem jak również do Usługi świadczonej drogą elektroniczną, z której Użytkownik rozpoczął korzystanie przed jego udostępnieniem.


Mieszkanie na wynajem - Lębork - HBR-MW-1454 - 45.00m² - HOUSE BROKER Lebork\nDo wynajęcia od zaraz bez-czynszowe, kompleksowo urządzone piętru domu przy ul. Kaszubskiej w Lęborku. Mieszkanie w pełni umeblowane i wyposażone w niezbędne sprzęty domowe (m.in. TV, lodówka, płyta indukcyjna, kuchenka mikrofalowa z piekarnikiem, pralka, czajnik elektryczny). Do dyspozycji ok.45m2 w składzie: aneks kuchenny z salonem, sypialnia oraz łazienka z WC wyposażona w kabinę prysznicową. Całość prezentuje się bardzo dobrze: przytulnie, czysto, a zimą ciepło. Na tyle tyłach posesji dodatkowo możliwość parkowania. Wynajem wyłącznie dla jednej lub maksymalnie dwóch osób bez dzieci i zwierząt.\nKoszt najmu to: 1200zł plus prąd. Kaucja 1500zł.\nOsoba prowadząca Monika Dolecka, KONTAKT: 0 600 642 274, e-mail: monika.dolecka@housebroker.pl, pośrednik odpowiedzialny zawodowo nr lic. zaw. 12091. Niniejsze ogłoszenie jest informacją handlową i nie może być uznawane za ofertę handlową w rozumieniu art. 66 Kodeksu Cywilnego.\nSymbol oferty HBR-MW-1454\nWyposażenie kuchni zlewozmywak z baterią, zabudowa kuchenna, wyposażenie drobne, sztućce, płyta indukcyjna, naczynia, mikrofalówka, lodówko/zamrażarka, garnki\nPodłoga przedpokoi panele, wykładzina dywanowa


Pan Ząbek i Przyjaciele, Imprezy dla dzieci, Imprezy, wydarzenia Białystok Online Portal Miejski Białystok (Bialystok), #127753, Strona 1\ndodane dnia: 2019-02-13 przez: cmg01\nTermin imprezy: 2019-04-07\nPan Ząbek - Iluzjonista, showman, najpopularniejszy w Polsce performer.\nGwiazda Międzynarodowej grupy „Champions of Illusion”, występujący na co dzień na scenach teatrów, kabaretów i festiwalach. Jego pokazy iluzjonistyczne to niepowtarzalny styl i charyzma. Dbając o wymagającego widza, w pokazach magicznych zawiera całą gamę emocji: trzyma w napięciu, zaskakuje i przede wszystkim bawi każdego do łez. Jego pokazy magii poruszają serca zarówno dorosłych widzów, jak i dzieci.\nZnacie go z programów telewizyjnych takich jak: „Mam talent”, „Mali Giganci”, „Magicy z ulicy”, „My3” i „Pytanie na śniadanie”.\nJest nie tylko iluzjonistą ,ale i niesamowitym komikiem ! Jego pokazy odznaczają się prawdziwym smakiem i wyjątkowym klimatem.\nDo najnowszego programu Pan Ząbek w tym sezonie zaprasza przyjaciół z międzynarodowej grupy iluzjonistów Champions of Illusion, z którymi na co dzień występuje ,a którzy swoimi występami podnoszą rangę imprezy na najwyższy „level”.\nSam spektakl ma charakter interaktywnej gali w której czynnie uczestniczy publiczność.\nZawiera mnóstwo komicznych sytuacji i wysublimowanych żartów skierowanych do odbiorców w każdym wieku. Zobaczymy sztuczki magiczne znane dotąd tylko z ekranu telewizora. Wszyscy razem przeniesiemy się do prawdziwej Krainy czarów !\nBilety w cenie: 45 zł\n- online: tutaj\n- stacjonarnie w recepcji hotelu przy WSFiZ (ul. Ciepła 40)\n- pod numerem telefonu na dowóz w Białymstoku 512 232 939


26 MARCA 2014, 17:59\nOdtwórz: Bilans. Najważniejsze wydarzenia dnia\nFoto: Shutterstock, PAP/EPA, sxc.hu | Video: TVN24 Biznes i Świat Foto: Co wydarzyło się w środę? | Video: Bilans. Najważniejsze wydarzenia dnia\nW środę w Gdańsku odbyły się uroczystości wmurowania kamienia węgielnego pod budowę nowego terminala naftowego, powstającego dla państwowej spółki PERN. Terminal ze zbiornikami o planowanej pojemności 697 tys. m sześc. powstaje w gdańskim Porcie Północnym i będzie przeznaczony m.in. do przeładunku i składowania ropy oraz paliw. Jest to pierwsza tego typu inwestycja w Polsce. Co jeszcze przyniosła środa w biznesie i na świecie?\n1. Paliwowa pomoc Obamy dla Europy. - Obecnie negocjowana umowa handlowa między USA a UE ułatwi nam eksport gazu do Europy i pomoże zmniejszyć zależność Unii od dostaw energii z Rosji - powiedział prezydent USA Barack Obama po spotkaniu z przywódcami UE. Jak dodał, jego administracja przyspieszyła wydawanie licencji firmom eksportującym gaz z USA do UE. CZYTAJ WIĘCEJ\nAmerykanie będą sprzedawać swój gaz do Eutopy, a Ukraina od maja podnosi cenę ga... zobacz więcej »\n2. Ukraiński kryzys może spowodować spadek PKB Rosji. Kryzys ukraiński może spowodować spadek w bieżącym roku produktu krajowego brutto Rosji o 1,8 procent i odpływ kapitału z tego kraju sięgający 150 mld dolarów - ocenił Bank Światowy w opublikowanym w środę raporcie. CZYTAJ WIĘCEJ\n3. Ukraińcy zapłacą więcej za gaz. Podwyżkę wymusił MFW. Ukraina podnosi ceny gazu dla odbiorców indywidualnych o ponad 50 proc. od 1 maja - poinformował w środę przedstawiciel państwowej spółki paliwowej Naftohaz. Wg tego źródła dalsze podwyżki cen gazu dla tych odbiorców będą wprowadzane stopniowe, aż do roku 2018. CZYTAJ WIĘCEJ\n4. "Król czekolady" prowadzi w przedwyborczym sondażu prezydenckim. Były szef MSZ Ukrainy i oligarcha Petro Poroszenko prowadzi w sondażach przed wyborami prezydenckimi na Ukrainie 25 maja. Według sondażu opublikowanego w środę zagłosuje na niego prawie 25 proc. wyborców, Poroszenko wygrałby też w drugiej turze. CZYTAJ WIĘCEJ\n5. Rosja straszy Europę. Nad Bałtykiem, Morzem Czarnym, wzdłuż granic z Ukrainą, Finlandią i na Syberii. W ciągu ostatniego miesiąca rosyjska armia pokazała, na co ją stać, nie tylko na Krymie, który zajęła w ciągu zaledwie trzech tygodni, ostatecznie doprowadzając Kijów do decyzji o wycofaniu z półwyspu swoich wojsk, ale też w trakcie zarządzonych przez Władimira Putina manewrów. Łącznie wzięło i wciąż bierze w nich udział ponad 200 tys. żołnierzy, tysiące czołgów i setki samolotów. CZYTAJ WIĘCEJ\nObama chce mieć pewność, że plany awaryjne dla Europy Wschodniej są aktualne\n- W NATO nie ma młodszych czy starszych członków - mówił o współpracy w ramach S... zobacz więcej »\n6. Wojny służą Putinowi. Tak popularny prezydent Rosji nie był od 2008 r., gdy Rosja wygrała wojnę z Gruzją. Co istotne, aż 60 proc. Rosjan uważa, że sprawy w kraju idą w dobrym kierunku. CZYTAJ WIĘCEJ\n7. PKB Polski może przekroczyć w 2014 roku 3 proc. Tak uważa szef resortu finansów Mateusz Szczurek. W ustawie budżetowej zapisano, że w tym roku polska gospodarka będzie rozwijała się w tempie 2,5 proc. CZYTAJ WIĘCEJ\n8. Lufthansą w czwartek nie polecisz. Największy niemiecki przewoźnik Lufthansa odwołał około 600 zaplanowanych na czwartek lotów w portach lotniczych Frankfurt i Monachium. Powodem jest zapowiedziany na ten dzień strajk pracowników służb publicznych. Zakłócenia dotyczą też połączeń z Polską. CZYTAJ WIĘCEJ\n9. Facebook kupuje okulary przenoszące do wirtualnej rzeczywistości. Za 2 mld dolarów Facebook kupił firmę Oculus VR, która zajmuje się tworzeniem technik wirtualnej rzeczywistości. Jednak głównie znana jest z specjalnych okularów Oculus Rift, które można wykorzystywać w symulacji gier komputerowych. CZYTAJ WIĘCEJ\n10. Rynki dziś spokojnie rosły. W środę nie było żadnych ważniejszych danych, ani zaplanowanych wystąpień osób kluczowych dla rynków. Inwestorzy sami więc musieli zdecydować co mają robić. Takie dni często bywają na rynkach najciekawsze. CZYTAJ WIĘCEJ


Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów” 2021\nWydarzenia / Konkursy / Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów 2021\nNasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów 2021\nZapraszamy do udziału w XX edycji ogólnopolskiego Konkursu „Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów” 2021 na najlepszy regionalny i tradycyjny produkt żywnościowy oraz na najlepsze danie i potrawę regionalną i tradycyjną.\n- identyfikacja regionalnych produktów i dań oraz ich promocja,\n- przygotowanie producentów do uczestniczenia w systemach jakości żywności, zarówno na szczeblu unijnym, jak i krajowym,\n- zachęcenie rolników i właścicieli lokalnych firm do korzystania z dorobku polskiego dziedzictwa kulinarnego w celu wzbogacenia swojej oferty rynkowej.\nWarunkiem udziału w konkursie jest przesłanie do 25 czerwca 2021 roku wypełnionej karty zgłoszenia na adres:\nz dopiskiem Konkurs „Nasze Kulinarne Dziedzictwo 2021” i e-mailem na: katarzyna.czukiewicz@podrb.pl\nFinał wojewódzki Konkursu „Nasze Kulinarne Dziedzictwo-Smaki Regionów” odbędzie się\n25 lipca 2021r w Medyni Głogowskiej.\nWielki Finał XX edycji konkursu „Nasze Kulinarne Dziedzictwo-Smaki Regionów” 3 października 2021 r., w trakcie Targów Smaki Regionów w Poznaniu w pawilonie 11 (tzw. Iglica).\nTargi Smaki Regionów 2-4.10.2021\nSzczegółowe informacje o Konkursie na stronie: http://www.produktyregionalne.pl/ w zakładce NASZE KULINARNE DZIEDZICTWO.


Historia palestyńskich Lig Wiejskich | MEMRI\nHistoria palestyńskich Lig Wiejskich\nDwadzieścia trzy lata temu na trawniku Białego Domu podpisano Porozumienia z Oslo. Zarówno Izrael, jak i USA podzielali wątpliwe założenie, że OWP reprezentuje jedną jedyną opcję dla pokoju z Palestyńczykami. Istotnie, taka była sytuacja w owym czasie. Jednak ta sytuacja była tworem polityki wszystkich zaangażowanych w to stron – USA, Izraela i – na swój sposób – OWP, która systematycznie eliminowała oponentów. Piętnaście lat wcześniej na terytoriach palestyńskich wyłonił się ruch palestyński, który dążył do pokoju z Izraelem w opozycji do OWP. Poniósł porażkę. Choć od tej porażki minęło 38 lat, OWP i jej zwolenników nadal prześladuje widmo tego ruchu. Byłem osobiście zaangażowany w to przedsięwzięcie i obserwowałem je bezpośrednio. Oto historia Lig Wiejskich.\nW sierpniu 1978 roku, Mustafa Dodin i grupa działaczy palestyńskich złożyła wniosek do administracji wojskowej na Zachodnim Brzegu o utworzenie ligi wiejskiej w rejonie Hebronu. Dodin, były jordański minister, był znaczącą postacią w tym regionie, a znany był ze swojego sprzeciwu wobec OWP i jej powiązań z rządem Jordanii, zwłaszcza z kręgu Wasfiego Al-Tala, który był premierem Jordanii.  Po powrocie z Jordanii do swojej rodzinnej miejscowości Dura niedaleko Hebronu, Dodin chciał stworzyć ruch polityczny, który dążyłby do porozumienia z Izraelem. Jednakże izraelska administracja odmówiła zezwolenia na działalność polityczną w jakiejkolwiek formie na terytoriach okupowanych, nawet jeśli jej celem miałoby być wynegocjowanie traktatu pokojowego z Izraelem. Dodin był więc zmuszony do złożenia nowego wniosku o utworzenie organu społeczno-administracyjnego, co było zgodne z jordańskim prawem (które nadal miało zastosowanie na terytoriach okupowanych w ramach izraelskiej administracji wojskowej), a mianowicie ligi wiejskiej. Także ten wniosek był wstrzymywany przez około półtora roku, aż do jego ostatecznego zatwierdzenia w sierpniu 1978 r.\nSprzeciw wobec aktywności politycznej odzwierciedlał to, co było znane jako „polityka Dajana”, która obowiązywała od lata 1967 roku. Polityka ta nigdy nie została oficjalnie sformułowana przez samego Dajana, składała się raczej z ogólnych zasad i konkretnych wytycznych, które wydawał on ad hoc swoim podwładnym. Zawierała ona zakaz jakiegokolwiek rodzaju działalności politycznej, a także dyspozycję, żeby unikać preferencyjnego traktowania grup umiarkowanych. Dotyczyło to w równym stopniu zwolenników Jordanii, jak i garstki osób, które zabiegały o autonomię palestyńską pod egidą Izraela, których najbardziej zauważalnym przedstawicielem był Aziz Szehadeh, znany prawnik z Ramallah.  W praktyce jednak realizacja tej polityki poszła znacznie dalej: ekstremistyczni zwolennicy OWP byli życzliwie traktowani przez władze izraelskie, a ekstremistycznym gazetom, takim jak „Al-Fajr” i „Al-Szaab”, przyznano licencje na bezpośrednie polecenie ministra obrony Mosze Dajana. W oficjalnie podanym w tej sprawie wyjaśnieniu stwierdzono, że Izrael nie wpływa na społeczne zachowania oraz wolność wypowiedzi mieszkańców terytoriów tak długo, jak tylko powstrzymują się oni od działalności terrorystycznej.\nPolityka Dajana i tworzenie Lig Wiejskich\nAutoryzacja przyznana byłemu ministrowi rządu jordańskiego, Mustafie Dodinowi i jego zwolennikom, którzy otwarcie deklarowali, że ich celem jest negocjowane traktatu pokojowego z Izraelem, reprezentowała zatem nagłe odejście od zasad polityki Dajana. Zmiana ta była wynikiem długotrwałej walki ze strony biura doradcy ds. arabskich na Zachodnim Brzegu dowództwa wojskowego, które było kierowane przez prof. Menahema Milsona. Ale nawet po wydaniu autoryzacji, członkowie Lig Wiejskich byli zmuszeni do radzenia sobie ze sprzeciwem niemal wszystkich organów zaangażowanych – bezpośrednio lub pośrednio – w kwestie Zachodniego Brzegu, od osobistości w samej administracji wojskowej po lokalnych i zagranicznych dziennikarzy.\nDlaczego było tak wiele sprzeciwu wobec polityki, która na pierwszy rzut oka była konieczna i pożądana? Odpowiedź brzmi: polityka Dajana została uznana za sukces i była wspierana przez większość z tych organów. Nigdy jasno nie sformułowana doktryna Dajana składała się z wielu składników, takich jak polityka otwartych mostów, przeprowadzanie lokalnych wyborów, dobrego i oświeconego rządzenia oraz liberalnej postawy na wszystkich poziomach, która oznaczała maksymalną swobodę na płaszczyźnie publicznej. Ta postawa poszła tak daleko, że stworzyła wrażenie, że polityka Dajana starała się utworzyć coś w rodzaju izraelsko-jordańskie kondominium. Na poziomie politycznym, jednak jej cel był dokładnie odwrotny: Dajan chciał ograniczyć jordańskie roszczenia polityczne na terytoriach, przynajmniej częściowo, poprzez osłabienie statusu tych, którzy wspierali Jordanię. \nMimo intencji polityki Dajana, liberalne dziennikarskie i polityczne kręgi wspierały ją z różnych powodów: jedni, bo nie lubili autokratycznego monarchicznego reżimu Jordanii, a inni, ponieważ byli przychylni autonomii palestyńskiej. Poparcie dla polityki Dajana występowało też wśród izraelskich prawicowców z powodu ich anty-jordańskiej orientacji, co pasowało do stanowiska zwolenników „Wielkiego Izraela”.\nJak długo na terytoriach był spokój z politycznego punktu widzenia i jeśli chodzi o bezpieczeństwo, polityka, Dajana wydawała się sukcesem i, rzeczywiście, utrzymujący się spokój został błędnie przypisany tej polityce, a nie obecności umiarkowanych grup palestyńskich, które w rzeczywistości były odpowiedzialne za utrzymanie spokoju. Jednak w wyniku decyzji Szczytu Arabskiego z października 1974 roku, uznającego OWP za jedynego prawowitego przedstawiciela narodu palestyńskiego, OWP stała się silniejsza na terytoriach, a anty-izraelskie podżeganie wzmogło się. Zamieszki nasiliły się jeszcze bardziej, gdy minister obrony Szimon Peres, który zastąpił Dajana, kontynuując jego politykę, zarządził wybory samorządowe, które miały się odbyć na terytoriach.\nDwa lata minęły od podjęcia uchwały w Rabacie, która uznała OWP za jedynego prawowitego przedstawiciela narodu palestyńskiego, i od uznania tej organizacji przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Ale izraelska administracja wojskowa, podobnie jak wielu ludzi w izraelskich kręgach politycznych, zupełnie zignorowała znaczenie tych historycznych wydarzeń i kontynuowała swoje długoletnie wspieranie polityki Dajana. Tak więc, gdy w 1975 roku na terytoriach okupowanych wybuchły zamieszki, ludzie ci nie były skłonni uznać, że były one wynikiem erozji publicznego statusu pro-jordańskiej i innych umiarkowanych frakcji oraz skutkiem polityki Izraelskiej Administracji Wojskowej, która celowo osłabiała status grup pro-jordańskich, jednocześnie dając swobodę działania anty-jordańskim frakcjom, czyli zwolennikom OWP. Wierzyli oni, że wybory z 1976 będą miały inny wynik, i kiedy, w przeciwieństwie do ich oczekiwań, zwolennicy OWP zostali wybrani, robili wszystko, żeby przedstawić wyniki wyborów w pozytywnym świetle: „W ostatecznym rozrachunku, to urzędnicy będą sprzątali ulice i rozwijali miasta, bo do tego właśnie zostali wybrani – nie będą angażować się w politykę”. Ale nadzieje tych, którzy wyrażali te optymistyczne prognozy wkrótce zostały rozwiane, pierwszym działaniem podjętym przez rzekomo pragmatycznego burmistrza Hebronu nie było zamiatanie ulic, ale odrzucenie rządowych premii należnych jego gminie, ponieważ chciał uniknąć konieczności podpisania umowy z władzami Izraela, zgodnie z obowiązującą od 1967 zasadą. Wkrótce popierający OWP burmistrzowie zjednoczyli się wokół sprzeciwu wobec wprowadzenia podatku od wartości dodanej na terytoriach, czysto finansowej sprawy wynikającej z wprowadzenia podatku VAT w Izraelu, którą wykorzystali do celów anty-izraelskiej propagandy. Jednak szefowie izb handlowych, którzy byli znani z pro-jordańskiej postawy, przyjęli pragmatyczne stanowisko i prowadzili praktyczne negocjacje w sprawie sposobu, w jaki nałożenie podatku VAT zostanie wdrożone w praktyce.\nNależy tu podkreślić, że skumulowanym następstwem realizowanej przez lata polityki Dajana była coraz większa radykalizacja ludności w kierunku OWP i jej celów. Niemniej, administracja wojskowa i jej oficerowie działali zgodnie z duchem polityki Dajana, która była nadal żywa w siedzibie Koordynatora Działalności na Terytoriach i w Administracji Wojskowej, nawet po tym jak Dajan został zmuszony do dymisji i zastąpiony przez Szimona Peresa. Znaczące zmiany w podejściu politycznym nastąpiły dopiero latem 1976 roku, kiedy to profesor Menachem Milson objął stanowisko doradcy ds. arabskich na Zachodnim Brzegu. Teraz świętość polityki Dajana została zakwestionowana i zostało wprowadzone nowe podejście. W listopadzie 1976 roku dołączyłem do Departamentu Spraw Arabskich jako adiutant Milsona.\nNasze działania w praktyce były na każdym poziomie przeciwne polityce Dajana. Należy jednak zauważyć, że nie robiliśmy niczego w tajemnicy, ani też nie naruszaliśmy dyscypliny wojskowej. W przeciwieństwie do polityki Dajana, która milcząco sprzeciwiała się i podważała oficjalną politykę rządu, działaliśmy zgodnie z deklarowanymi podstawowymi zasadami izraelskiego rządu, a mianowicie: jako, że Jordania nie była uważana za wrogi byt, podejmowaliśmy starania, żeby przekształcić go w partnera dialogu politycznego, pomimo uchwał z Rabatu, a pro-jordańskie frakcje miały już być wspierane, a nie osłabiane.\nNasz punkt wyjścia był całkowicie sprzeczny z polityką Dajana. Dajan starał się utrwalić kontrolę Izraela nad terytoriami, mając nadzieję, że Jordania upadnie w wyniku wewnętrznego konfliktu z organizacjami terrorystycznymi w 1970 roku i w ten sposób przyniesie rozwiązanie narodowego problemu palestyńskiego. Jego przemówienia z tego czasu są dowodem na to, że nie wierzył w możliwość pokoju między Izraelem a Palestyńczykami. My jednak nie zgadzaliśmy się z tą pesymistyczną i fatalistyczną perspektywą walki jako trwałą i nieuniknioną. Mimo, że byliśmy w pełni świadomi głębokości i wagi konfliktu i jego historycznych korzeni, nasza znajomość wydarzeń na miejscu dawała nam powód, żeby wierzyć w możliwość realizacji rozsądnej polityki pokojowej skierowanej na wzmocnienie umiarkowanych frakcji, które rozumiały, że terroryzm zagrażał samym Palestyńczykom i były zainteresowane promowaniem pokoju. Chociaż byliśmy w pełni świadomi, że te frakcje nie były dominujące oraz postawy przez nie forsowane nie były szeroko podzielane przez miejskie elity, które przez lata stanowiły główny sektor społeczeństwa palestyńskiego, wiedzieliśmy także, że większość członków społeczności pozamiejskiej – milcząca większość – była przygotowana do przyjęcia takiego podejścia, jeśli zostałaby zapewniona o izraelskim zaangażowaniu wyrażanym zarówno na płaszczyźnie politycznej jak i działaniami w praktyce.\nZa zgodą ministra obrony, na Zachodnim Brzegu powstało siedem Lig Wiejskich, początkowo w Hebronie, a później w Ramallah i Betlejem, a wreszcie w północnych dzielnicach Nablusu, Dżeninu i Tulkarm.\nFakt, że zostały one założone pomimo intensywnego sprzeciwu zarówno ze strony palestyńskiego, jak i izraelskiego establishmentu pokazuje, że właściwie ocenialiśmy sytuację. Uznawaliśmy zachęty dla pokojowo zorientowanych i umiarkowanych, sprzeciwiających się pełnej przemocy ścieżce OWP, za zasadę o moralnym i politycznym znaczeniu. Nie mogliśmy być pewni, że doprowadzi to do pokoju, ale byliśmy pewni, że pokój z OWP był niemożliwy, ponieważ organizacja ta reprezentowała problem uchodźców z 1948 roku i żądała prawa powrotu. Mieliśmy również rację co do tego: żądanie przez OWP prawa powrotu hamuje wszelki postęp w kierunku porozumienia pokojowego, nawet gdy Izrael oferował dziewięćdziesiąt siedem procent terytoriów okupowanych (gdy Ehud Barak był premierem) lub w stu procentach, w zamian za wymianę terytoriów (podczas kadencji Olmerta).\nNie traktowaliśmy naszej politycznej walki przeciwko OWP jako takiej, którą moglibyśmy zdecydowanie rozwiązać za jednym zamachem; postrzegaliśmy ją raczej jako długotrwałą kampanię, którą można było wygrać na punkty. Byliśmy przekonani, że byłoby lepiej dla Izraela, gdyby miał do czynienia z Palestyńczykami, którzy sprzeciwiali się terroryzmowi i dążyli do negocjacji pokojowych, a nie z organizacją, której istotą była zbrojna walka i powrót do Izraela w granicach Zielonej Linii. Ta strategiczna zasada, którą traktowaliśmy jako naturalną i uzasadnioną, nawet jeśli miałaby nie przynieść pokoju, była nie do zaakceptowania przez polityków izraelskich ani z lewej, ani z prawej strony. Każdy trzymał się własnej polityki: prawica odrzucała dialog z umiarkowanymi Arabami, ponieważ obawiała się, że takie rozmowy doprowadzą do kompromisu terytorialnego, podczas gdy lewica odmawiała porzucenia swojej wiary i nadziei, że OWP okaże się być partnerem dla pokoju. Nasz sukces w utworzenie Lig Wiejskich na całym Zachodnim Brzegu był krótkotrwały, ponieważ działaliśmy przeciwko konsensusowi politycznemu, który był nie tylko międzynarodowy i pan-arabski, ale również, niestety, izraelski.\nAutoryzacja działalności Lig Wiejskich była, jak już powiedzieliśmy, wynikiem przedłużającej się i pełnej determinacji wielomiesięcznej walki prowadzonej niestrudzenie z radcą prawnym Wojskowej Kwatery Głównej na Zachodnim Brzegu, departamentem ministerstwa obrony ds. prawa międzynarodowego, i, oczywiście, biurem ministra obrony i urzędu Koordynatora Działalności Rządu na Terytoriach. W celu promowania idei Lig Wiejskich w obrębie biura ministra obrony, Milson zgodził się na propozycję Ezera Weitzmana, ministra obrony w rządzie Likudu, żeby przyjął stanowisko doradcy ds. arabskich przy biurze Koordynatora Działalności Rządu na Terytoriach. Milson objął stanowisko w styczniu 1978 roku i udało mu się w końcu nakłonić Weitzmana, który był ministrem obrony w tym czasie, do wyrażenia zgody, aczkolwiek bez przekonania, do utworzenia Lig Wiejskich. Biuro Koordynatora Działalności Rządu na Terytoriach, które reprezentowało politykę Dajana, nie było jedynym czynnikiem zaangażowanym w spór o utworzenie Lig Wiejskich, również wiele innych osobistości z obszaru bezpieczeństwa przyjęło tę politykę i traktowało ją jak „wyżyny politycznej mądrości”.  Generał brygady David HaGoel, dowódca sił IDF na Zachodnim Brzegu, wspierał jednakże ustanowienie Lig Wiejskich i pozwolił nam o nie walczyć, ale został zastąpiony wiosną 1978 roku przez generała brygady Ben-Eliezera, którego stosunek do całej inicjatywy leżał gdzieś pomiędzy obojętnością a wrogością. Kilka miesięcy później, pod koniec września, Menahem Milson zakończył swoją kadencję jako doradca do spraw arabskich Koordynatora Działalności Rządu na Terytoriach i wrócił na swoje stanowisko na Uniwersytecie Hebrajskim, pozostawiając mnie w osamotnionej walce. Chociaż miałem doskonałą kadrę współpracowników – oficerów z doskonałą znajomością arabskiego i bogatym doświadczeniem w studiach arabskich i bliskowschodnich, którzy swoją pracę wykonywali rzetelnie i z oddaniem, utożsamiali się ze swoją pracą i podzielali moje podejście do zrealizowanego zadania – nie miałem żadnego wsparcia z biura ministra obrony od nikogo, kto mógłby walczyć o inicjatywę Lig Wiejskich.\nPrzeciwnicy Lig Wiejskich i ich motywacje\nJak można się było spodziewać, walka nie skończyła się na autoryzacji ministra obrony. Zamiast tego nasiliła się, ponieważ wszyscy ci, którzy byli przeciwko i przepowiadali, w oparciu o ich rzekomą wiedzę, że inicjatywa nie powiedzie się, teraz starali się ze wszystkich sił zapewnić, żeby ich przepowiednie się spełniły. Do znakomitych przeciwników należeli dziennikarze, którzy informowali z terytoriów okupowanych i lewicowi politycy; niektórzy oficerowie sztabowi w administracji wojskowej; personel wojskowy, zwłaszcza Centralne Dowództwo IDF pod generałem majorem Moshe Levim i jego następcą Orim Orem; prasa zagraniczna; konsulowie, zwłaszcza konsul USA w Jerozolimie Wschodniej; Jordania; OWP; i osadnicy.\nDlaczego wszystkie te grupy sprzeciwiały się inicjatywie, która została zatwierdzona przez ministra obrony, i która powinna wydawać się naturalną i uzasadnioną ze wszystkich punktów widzenia, zarówno moralnego, jak i politycznego? Poniżej znajduje się krótki przegląd:\nZnaczna większość dziennikarzy donoszących o zdarzeniach na okupowanych terytoriach miała zdecydowane poglądy polityczne i uznawała OWP jako właściwego przedstawiciela Palestyńczyków. Utrzymywali oni, że choć deklarowane stanowiska OWP były radykalne, jej rzeczywiste stanowiska były umiarkowane, albo uważali, że staną się takie w przyszłości. Większość z tych dziennikarzy osobiście znała zwolenników OWP na terytoriach, którzy oszczędzali im czasu i wysiłku, regularnie dostarczając – oczywiście, wybiórczo – informacji o tym, co działo się na miejscu. Ale ta gotowość popierających OWP Palestyńczyków do udzielania informacji miała swoją cenę, dziennikarze mieli się odwzajemniać przychylnymi relacjami w mediach. Ponieważ znużenie reporterów tematem Jordanii i jej zwolenników graniczyło z odrazą, nie mieli trudności w dostarczaniu przychylnych relacji o wspierających OWP osobach publicznych, takich jak Fahd Kawasme (burmistrz Hebronu), Muhammad Milhem (burmistrz Halhul) i im podobnych. Dla niektórych izraelskich dziennikarzy, wspieranie relacji z radykalnymi palestyńskimi osobistościami w kontekście polityki Dajana było sposobem, żeby przedstawiać się jako oświeconych i postępowych w zagranicznych mediach. Krótko mówiąc, ich zachowanie było nieprofesjonalne i najwyraźniej bezkrytycznie.\nLewicowe kręgi polityczne w Izraelu uważały umiarkowanych Palestyńczyków za zdrajców  i mówiły o zwolennikach OWP jako o „państwowych osobistościach” i „autentycznych przywódcach”. W ten sposób ich sprzeciw wobec działań Lig Wiejskich był zarówno polityczny jak i emocjonalny.\nCywilni pracownicy sztabu Administracji Wojskowej, którzy zasługują na uznanie za zarządzanie przez lata rutyną życia na terytoriach, i którzy, w zdecydowanej większości, byli sumiennymi pracownikami służby cywilnej, sprzeciwiali się działalności Lig Wiejskich ponieważ ich pragnienie, żeby utrzymać swoje miejsca pracy i status, powodowało, że byli bardzo niechętni przeniesieniu jakichkolwiek obowiązków na miejscową ludność. Czasami ich zachowanie było żałosne, tak bardzo, że żartowaliśmy, że niektórzy z nich, być może, wolą pozostać na swoich stanowiskach pod rządami palestyńskimi, zamiast stracić pracę. Ta sytuacja bardzo różniła się od tej w pierwszych miesiącach po wojnie 1967 roku, kiedy te stanowiska były obsadzane przez starszych oficerów ( „ministrów”, którzy pracowali razem z dowódcą regionalnym i zajmowali się sprawami cywilnymi), którzy posiadali bardzo wysoką pozycję w odpowiednich ministerstwach zanim zostali oddelegowani na te nowo utworzone stanowiska zaraz po wojnie sześciodniowej. Jednakże dwanaście lat później, stanowiska te były obsadzone przez izraelskich funkcjonariuszy średniego szczebla, którzy zostali wysłani „na wygnanie” przez swoje ministerstwa, gdzie od razu osiągnęli status „ministrów” – stanowiska, z których, co było zrozumiałe, nie chcieli rezygnować przenosząc swoje obowiązki na członków miejscowej ludności.\nNiektórzy z generałów, którzy stali na czele Centralnego Dowództwa IDF, byli w podobny sposób urażeni naszą działalnością. Ich oburzenie było przede wszystkim natury osobistej, ponieważ pozbawiliśmy ich statusu politycznych carów na okupowanych terytoriach oraz statusu przedstawicieli Dowództwa Centralnego na wyższych szczeblach władzy – tj., ministerstwa obrony, a czasem również rządu – statusu, który był dla nich bardzo ważny. Doszło do takiej sytuacji, ponieważ do 1981 terytoria znajdowały się pod kontrolą administracji wojskowej, która była podporządkowana władzom wojskowym, a przede wszystkim Centralnemu Dowództwu IDF. Generałowie starali się całkowicie odżegnać od wszelkiej odpowiedzialności za nasze działania, które przyciągały krytykę ze strony mediów i ugrupowań lewicowych: oficerowie chcieli uświadomić krytykom, że nie biorą udziału w tej inicjatywie, a zatem nie powinni podlegać żadnej krytyce z nią związanej. Podważali nasze działania, co często rzutowało na działania armii i generalnie pomagało osadnikom, po części ze względu na obowiązek wojska ich obrony. W większości przypadków uważali również, że polityka Dajana była rzeczywiście „szczytem mądrości politycznej” i, że Dajan „rozumie Arabów” lepiej niż reszta z nas.\nBył dodatkowy powód niezadowolenia w armii z naszych działań. Kiedy profesor Milson został mianowany szefem Administracji Cywilnej w 1981 roku, poprosił ministra obrony Ariela Szarona, żeby usunął kilku gubernatorów wojskowych, których z różnych powodów uważaliśmy za nieodpowiednich, i zastąpił ich grupą oficerów rezerwy, głównie z kibucu HaSzomer Hacair. Ci potencjalni następcy posiadali następujące cechy: służyli w wywiadzie wojskowym, mówili po arabsku i mieli przygotowanie ze studiów bliskowschodnich, rozumieli znaczenie ideologii politycznej i byli zaznajomieni z politycznymi planami, demonstracjami i broszurami, i, co najważniejsze, zostali wychowani w duchu dążenia do pokoju. Minister obrony natychmiast przyjął te pozornie dziwne żądania. Oczywiście, miał swoje własne powody dla takiego postępowania: zrozumiał od razu, że ludzie z takimi kwalifikacjami pomogą uspokoić sytuację na miejscu. Milson zwrócił się do weterana ruchu Mapam, Jakuba Hazana, ponieważ oficerowie musieli mieć pozwolenie ruchu, żeby zaciągnąć się jako żołnierze zawodowi. Hazan wypytał go o nasze działania, ich cele oraz o cele umiarkowanych Palestyńczyków, którym chcieliśmy sprzyjać. Kiedy upewnił się, że celem było porozumienie pokojowe z Izraelem, pozwolił oficerom się zaciągnąć. Jednak, gdy Aliza Amir, ówczesna sekretarz wykonawczy kibucu Artzi Federation, usłyszała o tym, odwołała się w trybie pilnym do sekretarza partii Wiktora Szem-Towa, krzycząc: „Starzec (tj Hazan) oszalał, on pomoże Szaronowi” i Szem-Tow cofnął pozwolenie. Tylko dwie osoby były gotowe zlekceważyć dyscyplinę kibucu i dołączyły do nas, ale żadnej z nich nie pozwolono zostać z nami zbyt długo.\nPrawie wszyscy przedstawiciele zagranicznych mediów wspierali OWP, która do tego czasu zdobyła już międzynarodowe uznanie. Podobnie jak lokalni izraelscy reporterzy, starali się zrekompensować nieznajomość sytuacji i brak znajomości arabskiego, utrzymując bliskie więzi z ekstremistami, którzy dostarczyli im informacji, dzięki czemu nie musieli zadawać sobie trudu z samodzielnym ich uzyskiwaniem. Uzyskane w ten sposób relacje były nieprofesjonalne i bezkrytyczne, choć w mniejszym stopniu niż dziennikarzy izraelskich na terytoriach, bo brakowało im poczucia emocjonalnej identyfikacji, która charakteryzowała izraelskich dziennikarzy. (Na przykład, kiedy Ligi Wiejskie zorganizowały dużą konferencję w Hebronie w listopadzie 1982 roku, z udziałem wielu tysięcy uczestników i transmitowaną przez wszystkie międzynarodowe sieci telewizyjne, na którym przywódcy Lig Wiejskich wzywali do pokoju z Izraelem, Danny Rubinstein reporter „Davar” zatytułował swój artykuł „Smutny i przygnębiający dzień w Hebronie”).\nZagraniczni konsulowie, z inicjatywy Konsulatu Stanów Zjednoczonych, wdrożyli politykę swoich ministerstw spraw zagranicznych, przeciwstawiającą się izraelskiej okupacji i wspierającą OWP, która została uznana przez społeczność międzynarodową ONZ. Jak tylko się dało, konsulowie sabotowali naszą politykę i pomagali ekstremistycznym zwolennikom OWP.\nStosunek Jordanii do Lig Wiejskich można podzielić na dwa różne okresy. Na początku jordańscy urzędnicy udzielali im milczącego wsparcia, ponieważ zdawali sobie sprawę, że ich działania miały na celu umocnienie pozycji Jordanii na terytoriach i wspieranie jej statusu jako przedstawiciela politycznego okupowanych terenów, na przekór uchwałom z Rabatu i ONZ z 1974.  Jednak po 8 marca 1982 roku, kiedy dowódca Straży Granicznej Cwi Bar ujawnił, że Straż Graniczna prowadziła szkolenia z bronią dla członków Lig Wiejskich w celu samoobrony,  Jordania nie miała innego wyboru, jak tylko oficjalnie ogłosić, że ligi były niezgodne z prawem Jordanii. Po podjęciu tej decyzji potrzeba było szeregu środków administracyjnych, żeby zniechęcić posiadaczy jordańskich paszportów – czyli wszystkich mieszkańców terytoriów okupowanych – do dołączania do Lig Wiejskich. Jordania była zmuszona tak zrobić, żeby nie wydawało się, że działa przeciwko arabskiemu konsensusowi, który w ślad za uchwałą z Rabatu, widział OWP jako jedynego prawowitego przedstawiciela narodu palestyńskiego. Należy tu podkreślić, że nigdy nie było zamiaru utworzenia jakiegokolwiek rodzaju milicji w ramach Lig Wiejskich; niewielka liczba członków lig została wyposażona w broń z arsenału IDF dopiero po tym, jak terroryści zamordowali lidera Ligi Ramallah, a posunięcie to miało na celu umożliwienie członkom samoobrony. Szef Centralnego Dowództwa IDF odmówił zezwolenia personelowi wojskowemu na zapewnienia szkolenia obsługi broni, problem, który personel Ministerstwa Obrony rozwiązał przez zwrócenie się do Cwi Bara, który był blisko Arika Szarona.\nNaturalny sprzeciw OWP wobec Lig Wiejskich znalazł wyraz w zabójstwie szefa Ligi Ramallah, a kilka lat później również przywódcy Ligi Dżenin. Przez cały ten okres sprzeciw był wyrażany również w sposób rutynowy przez agresywne groźby, publiczny bojkot i różnorodne działania mające na celu sparaliżowanie działalności lig.\nOd samego początku ISA (Israel Security Agency) miała zastrzeżenia co do polityki wspierania umiarkowanych i jednoczesnego wstrzymania wsparcia dla wrogich ugrupowań. Było wiele powodów takiego stanu rzeczy, w tym pragnienie, żeby trzymać się doktryny Dajana, która sprzeciwiała się pomocy umiarkowanym grupom i preferowała ekstremistów, których określano mianem „autentycznego przywództwa”. Ponadto, pełnomocnictwo ISA było zdefiniowane jako zapobieganie terroryzmowi i szpiegostwu, agencja nie uważała podżegania lub wrogiej działalność publicznej za leżące w zakresie swoich kompetencji, chociaż obie aktywności doprowadzały bezpośrednio do ekstremizmu oraz aktów terroryzmu. A ISA miała kolejny powód do sprzeciwu w sprawie lig: niektóre bardzo wysoko postawione wrogie palestyńskie osoby publiczne obłudnie uzyskały ochronę ISA w zamian za informacje. Wierzę, że było trudne dla ISA pogodzenie się z faktem, że Departament Doradczy ds. Arabskich działał pod każdym względem jak sieć badawcza wywiadu w obszarze tak ściśle uzależnionym od własnych działań i szeroko udostępniała swoje ustalenia zarówno politykom jak i mediom.\nŻydowscy osadnicy byli kolejnym wpływowym elementem na okupowanych terytoriach. Ich stosunek do Lig Wiejskich, podobnie jak ich stosunek do reszty ludności miejscowej, wahał się od obojętności do wrogości. Pewne kręgi i osoby w okolicach Hebronu były szczególnie wrogie; wśród nich był Eljakim Haecni, znana z powodu swojej walki w Izraelu postać publiczna, działacz w organizacji Szurat HaMitnadwim na początku lat pięćdziesiątych. Choć jego miejscem zamieszkania były terytoria okupowane, w przeciwieństwie do większości osadników, był świeckim Żydem i zachował sprawiedliwą postawę wobec swych arabskich sąsiadów. Reprezentował jako prawnik miejscowych Arabów w sprawach sądowych przeciwko władzom izraelskim, kiedy uważał, że zostali niesprawiedliwie potraktowani, a także utrzymywał dobre osobiste relacje z kilkoma działaczami Lig Wiejskich. Jednakże na płaszczyźnie społecznej i politycznej, był za całkowitą aneksją terytoriów, całkowicie sprzeciwiał się działalności lig i apelował do ministrów obrony Izraela o uniemożliwienie ich dalszego rozwoju. Wyjaśniał swój sprzeciw, twierdząc, że nie obawia się OWP, ponieważ Izrael nigdy nie będzie prowadzić z nią rozmów. Ligi Wiejskie, z drugiej strony, stanowiły problem i to Mustafa Dodin bardziej niż Arafat, wystraszył Haecniego, bo to jego dążenie do pokoju mogło doprowadzić Izrael do wycofania się z terytoriów, w celu osiągnięcia porozumienia. Później, po masakrach w Sabra i Szatila, kiedy minister obrony Arik Szaron znalazł się w poważnej izolacji politycznej i wsparcie osadników było mu niezwykle potrzebne, naciski Haecniego na Szarona, żeby zakończyć działalność Lig Wiejskich, zyskały bardzo na znaczeniu.\nSzaron i Ligi Wiejskie\nW 1981 roku, po mianowaniu Ariela Szarona na ministra obrony, wydawało się, że ligi dostają nowe możliwości, ponieważ Szaron zaprosił profesora Milsona, żeby dowodził na Zachodnim Brzegu. Mimo naszych licznych wątpliwości, chcieliśmy wierzyć, że sam fakt, że Szaron, który zdecydował się powołać prof. Milsona na to stanowisko, był dowodem prawdziwych zamiarów wszczęcia nowych posunięć na terytoriach. Szaron wyraził werbalne poparcie dla koncepcji Lig Wiejskich i wydawało się, że jest chętny do pomocy w naszych działaniach. Nadzieje te zostały jednak szybko rozwiane. Po pierwsze, uległ presji wielu ludzi, którzy sprzeciwiali się zarówno wobec naszej polityki jak i nam osobiście. Zamiast kontynuacji rządów wojskowych na terytoriach – sytuacji, z którą Palestyńczycy sami się pogodzili od 1967 roku, co miało podstawy w prawie międzynarodowym w odniesieniu do terytoriów okupowanych – przekształcił Administrację Wojskowej w nową jednostkę znaną jako Administracja Cywilna, która nie miała podstaw w prawie międzynarodowym. Te nowe ramy skomplikowały naszą działalność, począwszy od bezsensownej i niepotrzebnej walki o ich legalność. Dostarczyły również pretekstu dla wszystkich zwolenników OWP do walki z nią na podstawie tego, że nowe ramy stanowiły krok w kierunku aneksji terytoriów. Po drugie, Szaron nie dotrzymał ani jednej ze swoich obietnic pomocy Ligom Wiejskim; nie dostarczył żadnej pomocy finansowej na rozwój terytoriów i nie prowadził żadnych dyskusji w sprawie ogólnej polityki w tym terenie. Ku naszemu smutkowi, zdaliśmy sobie sprawę, że wszystkie jego obietnice były niczym więcej niż wielkim oszustwem: nie miał żadnego interesu w tej sprawie i nie miał zamiaru poświęcać dla niej swojego czasu, czy zasobów Ministerstwa Obrony. W rezultacie ligi, które na początku 1981 roku zorganizowały się w krajową sieć jako Federacja Lig Wiejskich, podupadały przez swoje wewnętrzne i zewnętrzne problemy bez żadnych perspektyw poprawy. Stało się tak pomimo ich własnych starań i poszerzającego się kręgu zwolenników, którzy uważali, że ligi reprezentowały nowy kierunek polityczny, z którym rząd izraelski będzie współpracować dla dobra pokoju. We wrześniu 1982 roku, niecały rok po swoim powołaniu, Milson zrezygnował ze swojego stanowiska w wyniku masakr Sabra i Szatila, a ja zostałem powołany do jego zastąpienia. Wtedy rozpoczął się nieuchronny proces upadku, ponieważ minister obrony był całkowicie pochłonięty przez masakry i ich następstwa. Po tym jak Szaron został zmuszony do dymisji i został zastąpiony przez Mosze Arensa, Szlomo Ilja został mianowany szefem Administracji Cywilnej. Traktował Lig Wiejskie z wrogością i spiskował przeciwko ich przywódcom, aż w końcu, również ze względu na naciski wywierane przez ich wielu przeciwników na nowego ministra obrony, federacja lig została rozwiązana, a broń dostarczona ich członkom w celach samoobrony została im odebrana, pozostawiając ich bezbronnymi i narażonymi na ataki. Wszyscy przeciwnicy lig świętowali to co nazywali ich „porażką”, która w rzeczywistości nie była żadną porażką: ani OWP, ani krajom arabskim, ani żadnym innym wrogim elementom nie udało się ich pokonać – izraelski rząd sam był odpowiedzialny za ich upadek, ani jeden raz nie omawiając ich koncepcji, znaczenia lub perspektyw. Można powiedzieć, że taka porażka była nieunikniona, ponieważ próba zainicjowania historycznego procesu politycznego spotkała się z powszechnym sprzeciwem. Kolejna inicjatywa, którą rząd Izraela podjął z OWP w 1993 roku, z pełnym poparciem krajowego i międzynarodowego konsensusu, nie była bardziej udana, z powodów, które sami przewidywaliśmy i przed którymi ostrzegaliśmy.\nPopularne błędne przekonania o Ligach Wiejskich\nChciałbym skorzystać z tej okazji, żeby pogrzebać dwa fałszywe wyobrażenia rozpropagowane przez przeciwników Lig Wiejskich. Pierwszym z nich jest to, że utworzenie Lig Wiejskich oraz pomoc, którą otrzymały, była częścią domniemanego „Planu Szarona-Milsona”. Jak już opisano powyżej, ligi powstały trzy lata przed tym, jak Szaron został ministrem obrony i nie był on w żaden sposób zaangażowany w ich tworzenie: objął urząd lata po tym jak już istniały. Wyrażenie „Plan Szarona-Milsona” odnosi się oczywiście do czegoś, co nigdy nie istniało, zostało wymyślone przez wielu dziennikarzy w celu zdyskredytowania lig poprzez przedstawianie ich jako wytworu Szarona, a inni powielali to wyrażenie przez niewiedzę.\nDrugim błędem jest twierdzenie, że naszym celem w tworzeniu Lig Wiejskich było sianie niezgody pomiędzy wiejską i miejską populacją palestyńską, zgodnie z doktryną „dziel i rządź”. W twierdzeniu tym również brak prawdy. Jak wspomniano powyżej, prawdziwym powodem wniosku Mustafy Dodina o stworzenie Lig Wiejskich było to, że uniemożliwiono mu ustanowienie ruchu politycznego, który miałby jawnie działać w kierunku negocjacji pokojowych z Izraelem. Gdy przyszedł do nas z tym wnioskiem w 1977 roku, powiedzieliśmy mu, że nie ma szans, żeby dostał na to zgodę, ponieważ minister obrony odmówił zgody na powstawanie ruchów politycznych, nawet jeśli ich deklarowanym celem było osiągnięcie porozumienia pokojowego, i dlatego jego jedyną szansą było utworzenie organu administracyjnego, jak sankcjonowało to prawo Jordanii. Kilka dni później Dodin zaproponował, że rozwiąże ten problem poprzez stworzenie Lig Wiejskich. Innymi słowy, struktura Lig Wiejskich została Dodinowi i jego zwolennikom narzucona wbrew ich woli – a więc w podobny sposób narzucona nam, ponieważ chcieliśmy pomóc tym Palestyńczykom, którzy chcieli pracować na rzecz negocjacji pokojowych z Izraelem.\nRuch HaDerech LaSzalom\nNie możemy zakończyć tego artykułu, nie wspominając, że izraelski konsensus przeciwko Ligom Wiejskim nie był całkowity. W 1983 roku ruch wspierania lig pojawił się nagle po stronie skrajnej izraelskiej lewicy. Ruch ten, który został nazwany HaDerech LaShalom ( „Droga do Pokoju”), nie reprezentował żadnego oficjalnego organu, ale składał się z czołowych działaczy ruchu kibuców z Haszomer Hacair, Ihud HaKvutzot i HaKibbutz HaMeuhad. Do prominentnych postaci ruchu zaliczali się: Jonah Eisenberg z kibucu Gan Szmul, Henoch Beeri z HaZorea, Dudik Szoshani z Lahav, Jaakov Jonish z Bet ha-Szitta, Ezra Dloomy z Rosz HaNikra i Szlomo Leszem z Urim. Kontaktowali się z członkami lig, spotykali się z nimi, pomagali im, organizowali wspólnie konferencje i inne wydarzenia, dokładali wszelkich starań, żeby pokazać izraelskiej opinii publicznej, że możliwość na izraelsko-palestyński pokój można znaleźć blisko domu. Nie trzeba szukać za granicą. Jednak, podobnie jak w 1983 roku, władze izraelskie były już zaangażowane w proces rezygnacji z Lig Wiejskich, niewiele mogły zrobić, a poparcie lig przez HaDerech LaSzalom nie przyniosło zbawienia.\n*Yigal Carmon jest prezesem MEMRI. Artykuł był publikowany po raz pierwszy w izraelskim piśmie „Kivvunim Hadaszim”, nr 29, Jerozolima, grudzień 2013.\n Al-Tal został zamordowany przez OWP w 1971 r. za działalność przeciwko tej organizacji we wrześniu 1970 r.\n Aziz Szehadeh został zastrzelony 2 grudnia 1985 r.\n Polityka otwartych mostów i pozwolenie na przekazywanie płac otrzymywanych przez nauczycieli i personel, którzy nadal pracowali jako pracownicy służby państwowej w Jordanii pod auspicjami Izraelskiej Administracji Wojskowej, były czymś, na co Dajan musiał zgodzić się, choć początkowo ich zabronił. Także wyniki wyborów lokalnych przeprowadzonych zgodnie z rozkazami Dajana w 1972 r., w których zwolennicy Jordanii utrzymali swoje pozycje burmistrzów i przewodniczących rad regionalnych, nie zgadzały się z zamiarami Dajana: mial on nadzieje, zainstalować na tych stanowiskach element antyjordańskie i w tym celu zachęcał ich, by stawali do wyborów. W jednym wypadku udało mu się zainstalować Karima Chalafa, który był prokuratorem okręgowym w administracji izraelskiej, jako burmistrza Ramallah, kiedy kandydował na ten urząd z poparciem władz izraelskich. W 1976 r. wybrano dobrze znanych zwolenników OWP, bardzo szanowanych przez ministra obrony, który nakazał administracji udzielenie im pomocy, nie wspominając o ich zadeklarowanym stanowisku politycznym.\n Znaczna część społeczeństwa izraelskiego także uważała Dajana za człowieka, który „rozumie Arabów”.\n Pierwszą osoba, która użyła wobec nich tego określenia, był generał Szlomo Gazit, niestrudzony orędownik polityki Dajana i pierwszy Koordynator Działań Rządu na Terytoriach.\n Takie było stanowisko króla Husseina. Ówczesny premier, Mudar Badran, choć nigdy nie działał wbrew instrukcjom króla, nie miał sympatii wobec Mustafy Dodina, z którym starł się później, kiedy Dodin zajmował oficjalną pozycję w rządzie jordańskim.\n Bar rozpuścił te informację w wypaczony i niewłaściwy sposób w celu przysporzenia sobie chwały, bez względu na wszystkie konsekwencje jego działania.\nPoprzedni artykułPo wezwaniu Rafsandżaniego do umiarkowanej polityki irańskiej wobec Arabii Saudyjskiej, Chamenei wygłasza zjadliwie antysaudyjskie przemówienie, wywołując nasilenie konfliktu z królestwem\nNastępny artykuł“Testament” zamachowca z Brukseli wywołuje wojnę słów o motywy zamachodców samobójców na Zachodzie


Forum STOWARZYSZENIA ELEKTRYKÓW POLSKICH :: Zobacz temat - Ponad prawem\nForum STOWARZYSZENIA ELEKTRYKÓW POLSKICH Strona Główna » Sprawy organizacyjne » Sugestie i propozycje oraz komunikaty admina i moderatorów » Ponad prawem\nWysłany: 05-01-09, 06:42 ??\nOprócz prawa ustanowionego przez ustawodawcę na Forum SEP należy również przestrzegać jego regulaminu. Jest on może niedoskonały (jeszcze się taki nie urodził co by wszystkim dogodził) ale jest i zakładając profil na Forum SEP uczestnik akceptuje jego postanowienia i zobowiązuje się go przestrzegać.\nPrzypominam, że uczestnictwo w Forum SEP jest dobrowolne.\n* Na forum SEP nie wolno reklamować przedsięwzięć komercyjnych, aukcji, serwisów oraz stron internetowych.\njak to się ma Kolego do\nReklamy firm usługowych, produkcyjnych, dystrybutorów i handlowców.\nczyżby kolejna "pomroczność jasna"??\nCzy możesz się kolego ustosunkować do tego prostego pytania, czy też znowu moje kolejne o trudne tematy zostaną bez odpowiedzi???\n(dla wyjaśnienia sławny powód " za nieetyczne zachowanie" to może korzystajać z okazji zadam je tutaj:\ngdze w regulaminie jest podane co to etyczne a co to nieetyczne???? A może jest to moralność i etyka z rodzaju "jak kali ukraść krowę to dobrze, jak Kalemu, to źle"????\nWysłany: 05-01-09, 09:00\nCzy możesz się kolego ustosunkować do tego prostego pytania\nNie brałem udziału przy tworzeniu regulaminu więc mogę podać moją interpretację.\nPrzede wszystkim Forum SEP dotyczy określonej dziedziny i określonej grupy zawodowej. W ramach Forum SEP (w jednym dziale) dopuszczona jest reklama dotycząca właśnie tej dziedziny i dla tej grupy zawodowej. Nie wolno tylko reklamować for o tej samej tematyce co Forum SEP. Inna reklama jest zabroniona żeby nie zaśmiecać forum niepotrzebną reklamą i nie zapychać serwera. Jak na razie w miarę skutecznie ograniczyliśmy dostęp dla botów ale celowe działania się zdarzają i żeby je usuwać potrzebny jest odpowiedni zapis w regulaminie.\nNa dzień dzisiejszy Forum SEP, jak i inne fora elektryczne mają wyrobioną markę i można się zastanowić nad funkcjonowaniem zapisu o reklamowaniu innych for.\ngdze w regulaminie jest podane co to etyczne a co to nieetyczne????\nKażde środowisko ma swoją etykę i nie jest możliwe w łatwy i zwięzły sposób określić jednolite zasady etyki. Tak się składa, że moderatorzy są przedstawicielami różnych środowisk i oceniają posty wg własnych kryteriów etyki.\nWysłany: 05-01-09, 09:37\ntutaj dyskutujemy odnośnie piętnowania przez Was szanowni admini i modkowie podawanie linków do stosownych wypowiedzi do których się odnosi konkretna dyskusja.\nTo jedna sprawa, druga to samo forum które to jest sprzeczne z samym regulaminem. W regulaminie wyraźnie ktoś kto tworzył regulamin napisał iż kategorycznie zabrania sę podawanie odnośników do witryn, ogłoszeń itp o harakterze komercyjnym!\nCzyli jak dla mnie jest to dokładnie z zasadą jestem za a nawet i przeciw. A co do przytoczonego przezemnie powołania się na tak zwaną etykę, to wybacz ale jest to naciąganie troszkę chęci ukarania za wselką cenę w/g powszechnie znanej opinii, pokaż mi człowieka a ja znajdę na niego paragraf\nOczywiśce to forum pownno chyba z zasady pomagać wąskiej grupie społeczności, która para się zawodem eletrycznym łącznie z pochodnymi wszelakimi, od monterów prostych instalacji dla Kowalskiego po specjalistów automatyków elektryczno-energetycznych. Dyskusja dotyczy działań moderatorów którzy to interpretują regulamin dowolnie, co dla jednego jest OK to dla drugiego jest BA, i o to się toczy ta dyskusja.\nMyślę iż ktoś z SEPu powinien wreszczie zrobić porządek z regulaminem jak i opracować procedury które pozwolą tak zwykłemu userowi jak i modkom określenie zasad co jest dozwolone a co zakazane. Może by wtedy nie było tyle zamieszania.\nWysłany: 05-01-09, 12:03\nZamieszanie tworzy zwykle kilku uczestników z nadmiernie wybujałym ego, którzy\npróbują być ważniejsi od admina i moderatorów. Nie zrozumieją lub nie akceptują\nistniejącej hierarchii na forum. Próbują być wyrocznią w interpretowaniu regulaminu.\nZapomnieli, że zapisy regulaminu akceptuje się podczas rejestracji na forum.\nNa forum mamy ponad 11 tys. użytkowników i prawie 30 tys. postów.\nNasza ingerencja ( admina i moderatorów) dotyczy zaledwie kilkudziesięciu postów, więc\nskala zjawiska jest bardzo mała. W swoim środowisku spotykam również opinie, że jesteśmy zbyt pobłażliwi.\nKolega krys1304 przypomniał moją wypowiedź o nadgorliwości. Szkoda, że nie zauważył\nokoliczności w jakiej powstała. Było to na samym początku naszego moderowania. Dziś\nwiem, że moje obawy były nieuzasadnione. Potwierdzają to statystyki na forum.\nWątpliwości mam nadal, ale ktoś musi od czasu do czasu przywoływać uczestników to\nporządku. I nie oczekujemy za to braw.\ndentysta rwie ząb zepsuty,\nuczestnik pisze posty,\nmoderator je ocenia i daje ostrzeżenia\nWysłany: 05-01-09, 12:49\nProblemem nie jest utrzymywanie porządku. Tak jak nie jest problemem ten niewielki ułamek procenta postów wątpliwych. Problemem jest forma a dosadniej mówiąc arogancja, w jakiej jest to realizowane przez modów. Pisuję na wielu forach, w wiekszości na tych nieelektrycznych. Wszędzie moderatorzy są od utrzymywania porządku. Ale na większości forów moderatorzy rozmawiają z piszącymi zanim zaingerują w post, o ostrzeżeniu nie mówiąc. I szczerze mówiąc mają kilkanascie razy więcej postów do przeczytania. Bo w zdecydowanej większości to sami piszący przywołują ancymonków do porządku i po krótkim czasie taki osobnik nie jest już problemem. A więc to przede wszystkim forum ocenia, bo wcale nie jest głupsze od moderatorów. A jak piszący nie dają rady utemperować osobnika, to wtedy sami piszą do moda, aby zrobił porządek. I wtedy on robi. Ale nie jest to już problemem forum, bo społeczność to akceptuje. A wasze interwencje to zawsze kij w mrowisko.\nWięcej pokory i spokoju.\nI nie zapominajcie, że potrawa bez przypraw jest mdła i niesmaczna. Troszkę pieprzu zawsze jest przydatne.\nWysłany: 05-01-09, 13:25\nA wasze interwencje to zawsze kij w mrowisko\nRozumie osobę dotkniętą naszą ingerencją, ale na forum widać grono mrówek dyżurnych\nco tylko czkają na ten kij. W ten sposób w ilość nie przechodzi w jakość. Sam kolega\nnapisał wiele mądrych zdań na temat funkcjonowania forum i szkoda to zaśmiecać.\nW pamięci zawsze zostają te ostatnie. Gdy nie ma uległości to wysuwa się argument arogancji.\nWysłany: 05-01-09, 14:35\nJakbym Urb... słuchał. Na szczęście to tylko forum. Ot ludziom się w głowach przewraca. Władza, hierarchia widać człowiek spragniony ważnej funkcji no cóż tak to bywa\nModerator to osoba oceniająca jakość komentarzy na stronie WWW, kanale IRC, liście dyskusyjnej lub na forum. Celem moderacji jest zapobieganie trollowaniu, nadużyciu systemu komentarzy i zapewnieniu, że wpisy nie będą powodować kłótni. Moderatorzy dbają o przestrzegania zasad netykiety, a czasami również o czystość języka polskiego używanego w dyskusji poprzez zwracanie uwagi lub poprawianie błędów ortograficznych.\nzamiast snów o potędze polecam lekturę forum i sprawdzenie czy moderatorzy robią co do nich należy.\nWysłany: 05-01-09, 15:02\nno to się kolega "uczepił" syganturki mojej, i ją przerobił na swoją "modłę" a intencją moją nie było zakończenie takie tego wierszyka\na tak na poważnie już, to może ktoś pójdzie po rozum do głowy, i zmieni regulamin, a szczególnie ten fragment dotyczący zamieszczania reklam komercyjnych oraz reklam producentów, mam na wprowadzeniu zmian tak aby samo forum nie preczyło sobie;-)\nWysłany: 06-01-09, 16:59\nPróżny trud... Ponad prawem .\nMiałem troszke groszku, jednak z reszty zrobię grochówkę.\n"Nudne jest ciągłe słuchanie o deszczu"\nWysłany: 06-01-09, 19:19\nZa wypowiedzi w niniejszym temacie 4 x "pomógł" skasował Kuczyński Andrzej, 2 x "pomógł" - Jarek79 i 1 x "pomógł" Admin.\nByście se kpin nie robili.\nWysłany: 06-01-09, 20:23\nŻartobliwe zakończenie. Ale realnie prawdziwe.\nJa nie chodze do piekarza po pieczywo. U piekarza kupuje tranzystory i diody LED.\nPo co chodze do piekarni - po wędlinę. Bo jedna z piekarń w Warszawie ma najlepszą\ni bezkonkurencyjna wedlinę.\nAle o przyzwoity chleb tam trudno. ( bułki ma niezłe).\nNatomiast chleb kupuje z piekarni znajdującej się w Jedlni za Rdomiem. Codziennie.\nI powiedzcie, czy ja moge zgodzić się z w/w cytatem ?\nPost może wydawać sie żartobliwy, ale niestety jest prawdziwy.\nPs. Jaką dziewczynę można kupić w piekarni ?\nJakie zwierzęta sprzeadaje cukiernia ?\nWysłany: 06-01-09, 21:42\nMógłbyś zdradzić kolego jak do tego doszedłeś.\nJestem już tu z Wami od jakiegoś czasu, ale w dalszym ciągu nie umiem wytłumaczyć wielu tajemnych zjawisk panujących na forumsep.\nNooo, chyba że tu chodzi o CUD\nWysłany: 06-01-09, 22:29\nProste. Ci którzy dostają "pomógł" mają zmieniony kolor postu.\nWysłany: 06-01-09, 23:14\nNo to (wstyd się przyznać) żyłem w nieświadomości.\nWielkie dzięki, a za wyjaśnienie browarek się należy jak nic.\nNiestety, na razie – choćby ze względu na zdrówko - tylko wirtualny.\nWysłany: 24-12-11, 18:20\nWszytko wokół się zmienia, jednak służby forum ciągle cenzurują i kasują.\nMożna tylko przytoczyć powiedzonko: "Czym skorupak za młodu nasiąknie ....."


Toskania pełna magii | Gazzetta Italia\nStrona główna Kultura Sztuka Toskania pełna magii\nToskania pełna magii\nAgata Budny-Ciszewska uzyskała stopień doktora w dziedzinie sztuk plastycznych, absolwentka studiów doktoranckich na Wydziale Sztuki Mediów w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i magisterskich w Europejskiej Akademii Sztuk na Wydziale Grafiki. Zajmuje się grafiką artystyczną i malarstwem. Właścicielka szkoły artystycznej i galerii sztuki „Wytwórnia“ w Ostrołęce. Członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Grafików SMTG w Krakowie. Uczestniczyła w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Belgii, Bułgarii, Hiszpanii, Polsce, Wielkiej Brytanii i we Francji.\nSkąd pomysł na przeprowadzkę do Toskanii?\nCzęsto tu przyjeżdżałam. Zakochałam się w tym kraju: w zapachu kawy, smaku Chianti, muzykalności języka, kościelnych dzwonach, słońcu, jaszczurkach przebiegających mi drogę, graficznych liniach winnic, starszych paniach, popijających prosecco, w tym że na nekrologach widziałam tylko liczby od 80 wzwyż, w cmentarzach jak apartamentowce, w miłości Włochów do dzieci, cotygodniowych targach, dobrym guście, modnych mundurach carabinierów, ceramice, sąsiadach, w słowie allora… Mogłabym jeszcze długo wymieniać. Decyzja o przeniesieniu się do Włoch na dłużej zapadła znienacka. Przyjechaliśmy w odwiedziny do naszych przyjaciół, do Toskanii i zakochaliśmy się w pewnym miejscu.\nMała wioska Lucignano, położona niedaleko toskańskiego miasteczka Montespertoli. Mieszkamy tu całą rodziną: ja, mój partner i dwie córki, w wynajętej willi, która ma 500 lat. Oswajamy ten dom, bo jest pełen starych mebli i obrazów, a myślę że może i duchów? Bardzo nam się tu podoba. Mamy przestrzeń, piękny ogród różany, w którym można organizować plenery malarskie. Jako artysta grafik organizuję też swoją pracownię graficzną, by móc tworzyć przy pomocy różnych tradycyjnych metod druku.\nCo zostawiliście w Polsce?\nJa pracę na uczelni i własną galerię, która mieści się w Ostrołęce. Obecnie prowadzi ją moja siostra, ale oczywiście zdalnie z nią współpracuję. Współtworzymy razem to miejsce, wciąż sprzedaję tam swoje grafiki i obrazy. Mój partner, Amerykanin, był dyrektorem międzynarodowej szkoły w Warszawie. Udziela lekcji angielskiego online, więc nie ma znaczenia, gdzie mieszkamy. Aktualnie jesteśmy w trakcie realizacji naszego wspólnego autorskiego projektu, który nazwaliśmy „Be more bored“.\nBędą to warsztaty off-line dla dzieci, młodzieży i dorosłych, oparte na sztuce wizualnej, pisaniu krótkich historii i medytacji. Założeniem „Be more bored“, czyli „Bycia bardziej znudzonym“, jest obcowanie z naturą, skupienie się na przyrodzie, zrobienie kroku w tył, bez telefonów i internetu. W ten sposób nasz projekt ma pomóc uczestnikom zrozumieć, jak bardzo gubimy sami siebie, oddając się całkiem cyfrowemu światu.\nNaszą inspiracją, po latach pracy dydaktycznej z młodzieżą, jest wieloletnia obserwacja i doświadczenie. Mój partner, jako nauczyciel zaobserwował, że dzieci są coraz bardziej „nieobecne“, że są myślami poza klasą i nie potrafią się skupić, rozmawiać, opowiadać historii. Ja przez kilka lat pracowałam w Polsce na uczelni artystycznej, gdzie wykładałam grafikę. Zwróciłam uwagę, że moi studenci, aby cokolwiek stworzyć na zajęciach, wykonać szkice do grafik, potrzebowali internetu. Osoby bez internetu w telefonie, miały z tym wielki problem. Moim pomysłem na wymuszenie kreatywności było zabranie telefonów na początku zajęć po to, by studenci tworzyli samodzielnie. Niech to będzie najprostszy pomysł na świecie, ale niech go sami wymyślą bez pomocy urządzeń, od których wszyscy jesteśmy coraz bardziej uzależnieni. Chcemy wykorzystać to, że mieszkamy w miejscu, gdzie wszystko czego się dotknie jest rodzajem sztuki. Bo w takiej włoskiej wsi tkwi coś tajemniczego. Zawsze interesowałam się historią, lubiłam odkrywać tajemnice, pisałam o tym w pracy doktorskiej. Naszym projektem chcemy sprawić, aby ludzie zaczęli dostrzegać, że będąc tutaj, idąc zwykłą wiejską ścieżką, mogą być kreatywni. Na przykład natrafić na stare kapliczki, pokryte przepięknymi freskami, nigdy nie odrestaurowane – nadaje im to tajemniczości, pobudza wyobraźnię, prowokuje do rozmyślań, co tam w rzeczywistości kiedyś było?\nNa razie do międzynarodowych turystów, którzy przyjeżdżają do Włoch i chcieliby zająć czymś swoje dzieci. Wszystko będzie się odbywało w języku angielskim, polskim i włoskim. Ale myślimy o tym, żeby w przyszłości otworzyć szkołę, skupioną na naszej idei „bycia bardziej znudzonym“, czyli bycia bardziej skupionym, nie rozstrojonym przez nadmiar bodźców, które zewsząd atakują. Ja przygotowuję program, oparty na sztuce wizualnej, a mój partner, koncentruje się na zagadnieniach lingwistycznych i na sprawach organizacyjnych.\nCzy wasze dzieci są fanami nowoczesnych technologii?\nW rówieśnikach mojej 11-letniej córki dostrzegam uzależnienie od play station i od gier w telefonach. Dla nich to, co ja w ich wieku robiłam, zwykła gra w piłkę na podwórku, jest dzisiaj czymś zupełnie nienaturalnym. Między innymi dlatego zamieszkaliśmy na wsi. Mamy wspaniałych sąsiadów z dziećmi w wieku naszych córek. Cudownie jest obserwować jak wszystkie razem wybiegają na podwórko i bawią się w chowanego, a nie siedzą cały dzień przed komputerem. Moja 3-letnia córka codziennie przynosi z przedszkola nowe włoskie piosenki. To powrót do prawdziwego dzieciństwa. Włosi są niezwykle pogodni i uśmiechnięci. Już samo słuchanie ich rozmów, nawet dla kogoś, kto nie zna włoskiego, jest jak słuchanie muzyki. Ich sposób wyrażania się, ich ekspresja, gestykulacja, to że są głośni – to dla mnie energia, z której czerpię. Czujemy się częścią tej wspólnoty, która otworzyła przed nami drzwi, zaprosiła do swojego grona i nie traktuje jak obcych. Przyznam się, że we własnym kraju, wśród Polaków, nigdy nie czułam się tak swobodnie, jak tutaj.\nWidzę, że naprawdę odnaleźliście swoje miejsce.\nTak. W Toskanii jest słonecznie, pięknie i ciepło, a cudowne widoki zachwycają na nowo każdego dnia, bo nigdy nie są takie same. Dzień po dniu, otwierając to samo okno, można zobaczyć zupełnie co innego, inne kolory, światło i zamglenia. Marzenie każdego artysty! Wszystko to składa się na pewną magię, która od lat przyciągała mnie do tego kraju. I chociaż nie zawsze jest nam łatwo, bo Italia nie jest łatwą kobietą, to nie mamy wątpliwości, że trzeba ją zdobyć. I może właśnie to jest takie atrakcyjne?\nPoprzedni artykuł1473 – Rok risotta\nNastępny artykułMediolański flaneuring*


Strona głównaInformacja o coockies\nWitryna ai.poznan.pl nie pobiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w plikach cookies.\nPliki cookies (tzw. „ciasteczka”) stanowią dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, które przechowywane są w urządzeniu końcowym Internauty i przeznaczone są do korzystania z witryny ai.poznan.pl. Cookies zazwyczaj zawierają nazwę strony internetowej, z której pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym oraz unikalny numer.\nPodmiotem zamieszczającym na urządzeniu końcowym Internauty pliki cookies oraz uzyskującym do nich dostęp jest Agencja Inwestycyjna Sp. z o.o.\nPliki cookies wykorzystywane są w celu tworzenia statystyk, które pomagają zrozumieć, w jaki sposób Internauci korzystają z witryny.\nDalsze korzystanie z tej witryny rozumiane jest jako akceptacja powyższej polityki cookies.


Wagner Pistolet natryskowy W400 kupuj w OBI\nNr produktu: 3146313\nSzbkość i wygoda malowania\nZbiornik o pojemności 1300 ml\nPistolet malarski W400 jest idealny do malowania farbami ściennymi: emulsyjnymi, akrylowymi i lateksowymi.\nPo zakupie dodatkowej głowicy pistolet może służyć również do malowania drewna i metalu.\nDzięki turbinie do rozpylania oraz głowicy z kubkiem o pojemności 800 ml jest niezwykle wydajny i łatwy w czyszczeniu. Możliwość regulacji strumienia farby.\nRozmiar projektu S-M.\nWydajność 0-230 ml/min.\nMoc atomizacji 110 W.\nPobór energii 460 W.\nMax. lepkość 3000 mPas.\nPojemność zbiornika 1300 ml.\nDo malowania ścian i sufitów\nPistoletem wszędzie podejdziesz\nCo mi się podoba:&nbspSiła wydmuchu; Łatwe mycie; Prosta regulacja (siły, kierunku i szerokości strumienia)\nPistolet Wagner W400 kupiłem do malowania sypialni z racji trudno dostępnych miejsc za kaloryferami i dookoła szafy robionej na zamówienie gdzie trzeba było wejść głęboko farbą żeby nie było widać poprzedniego koloru. Piostolet ten radzi sobie świetnie z gęstą farbą np. Dulux Colours Of The World lub Dulux Idealny Sufit. Kryje szybko i równo, trzeba tylko wiedzieć jak malować pistoletem ale to każdy lakiernik wie :) A jak się nim nie jest to instrukcja też to opisuje i każdy sobie z tym poradzi. Jedyne co to trzeba mieć trochę siły w rękach, żeby samemu na raz pomalować 20m2 sufitu i 40m2 ścian. Pistolet z farbą na samym początku waży około 3 - 3.5 kg.


Historia nieznana: stycznia 2016\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 09:21 Brak komentarzy:\nBędków - Ochotnicza Straż Ogniowa - Protokół - Przywłaszczenie - 14.03.1926\nP R O T O K U Ł NR. 5\nNadzwyczajnego Zgromadzenia Straży Ogniowej Ochotniczej w Będkowie w dniu 14 marca 1926 roku, zwołanego na żadanie Komisji Rewizyjnej.\nZgromadzenie zostało otwarte przez p.Ignacego Burczyńskiego Prezesa Zarządu Straży Ogn. Ochotniczej w Będkowie.\nOgólna ilość członków na zebraniu stawiła się w ilości pięć osób którym przedłożono następujący\n1. Sprawozdania Komisji Rewizyjnej z działalności Kasy.\nKomisja Rewizyjna zdała sprawozdanie Zgromadzenia odczytując jednocześnie Nr.3 I protokułu posiedzenia Zarządu z dn.10 marca r.b.. Wobec czego zgromadzenie uznało p. R.J. winnym opieszałości w pracy na powierzonej placówce kasjera. Jednocześnie Zgromadzenie kładzie nacisk na Komisję Rewizyjną, aby częściej przeprowadzała sprawdzanie ksiąg kasowych i rachunków w celu uniemożliwieniu wkradania się na przyszłość takich nieprawidłowych pozycji jak owa suma 217 zł 71 gr. wstawiona przez byłego kasjera p.R.J. z roku 1924 na 1925 która to suma dzięki p. Janowi Olszewskiemu została wykryta na korzyść miejscowej Straży Ogniowej Ochotniczej. Jak również zgromadzenie postanawia kwotę 217 zł 71 gr. wyegzekwować od b.kasjera p.R.J. do dnia 10 kwietnia 1926 roku z 3% od dnia wyświetlenia sprawy tj. od 10 marca 1926r.\nW wolnych wnioskach zabrał głos p.Jan Goliński w sprawie wyświetlenia przywłaszczonych przez syna byłego kasjera M.J., dwadzieścia pięć sztuk(25) kontramerek *po 5 pięć(5) zł na ogólną sumę 125 zł. Wobec powyższego ojciec M.J., były kasjer straży R.J. wyjaśnia zgromadzeniu, iż syn M.J. czynny członek Straży Ogn.Ochtn. w Będkowie, lat 18 myśląc, ze są to kontramarki po 5 groszy przywłaszczył sobie kilkanaście sztuk, mając zamiar takowe zbyć w bufecie urządzonym w roku ubiegłym na cel miejscowej Straży, a ponieważ z pierwszą przywiezioną do bufetu kontramarką na sumę pięć(5) zł., został przez kasjera bufetowego p.Wojciecha Golińskiego przyłapany. Wobec tego pozostałe kontramarki zniszczył własnoręcznie.\nZgromadzenie po wysłuchaniu powyższego wyjaśnienia sprawę postanowiło do decyzji Komendanta Feliksa Stołowskiego - Na tem prokokuł zakończono i zebranie zamknięto.\nJan Pachniewicz jako trzeci członek Komisji Rewizyjnej zrzeka się podpisania powyższego protokułu jako był nieobecny na zgromadzeniu.\nPo zamknięciu zebrania i odczytaniu protokołu okazało się, że wniosek p.Stefana Wawrzyniaka o usunięciu ze Straży byłego kasjera p.R.J. z powodu nadużyć na niekorzyść Straży z winy sekretarza Adama Wawrzyniaka niezostał zaprotokołowany, pomimo, ze całe zebranie z wyjątkiem jednego członka wniosek poparło.\nOkrągły Stempel Straży Ogniowej w Będkowie\nPodpisy: Prezes I.Burczyński, Sekretarz A.Wawrzyniak\n* Kontramarka - znak wybijany dawniej na monetach w celu usankcjonowania ich obiegu lub nadania im nowej wartości\n** tekst wiernie przepisany z oryginału. Ukryłem tożsamość obu oskarżonych.\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 09:48 Brak komentarzy:\nWykaz członków Ochotniczej Straży Pożarnej w Będkowie na dzień 17 lipca 1936 roku.\nBardzo ciekawy wykaz z danymi 25 mieszkańców Będkowa, z archiwum OSP w Będkowie.\nL.p. Imię i nazwisko Funkcja Data ur. Staż straży Zawód\nGernand Emil Prezes 7.03.1897 10 Kier. szkoły\nStołowski Wacław Naczelnik 12.10.1906 10 Rolnik\nJanuszkiewicz Roman Skarbnik 6.08.1882 25 Rymarz\nLubczyński Henryk Czł. Zarz. 29.05.1902 2 Sekr. Gminy\nCiastowski Jerzy Czł. Zarz. 11.11.1907 2 Piekarz\nJędraszkiewicz Fr. Vice.Nacz.25.04.1885 25 Rolnik\nWawrzyniak Adam Sekretarz 5.05.1894 20 Biuralista\nUtnicki Stanisław Oddziałowy 5.01.1903 15 Robotnik\nWalentkiewicz Michał Chorąży 29.09.1890 25 Robotnik\nBalcerek Władysław Sierżant 19.06.1903 10 Rzeźnik\nHejduk Piotr Pluton. 6.10.1902 15 Rolnik\nMatusiak Kazimierz Pluton. 31.08.1902 15 Murarz\nUtnicki Władysław St.sierż. 19.06.1910 3 Robotnik\nKoper Jan St. sierż. 15.07.1912 3 Robotnik\nCzarnecki Jan Szeregowy 3.05.1903 7 Rolnik\nBorucki Antoni Szeregowy 15.06.1913 4 Rzeźnik\nGrzybczyński St. Szeregowy 21.04.1902 4 Robotnik\nRytych Andrzej Szeregowy 14.11.1903 4 Robotnik\nStaniszewski Fr. Szeregowy 24.12.1909 3 Robotnik\nPakuła Władysław Szeregowy 18.11.1914 2 Robotnik\nMakowski Jan Szeregowy 7.10.1911 1 Robotnik\nKotowski Eugeniusz Szeregowy 8.07.1912 4 Robotnik\nMakowski Mieczysł. Szeregowy 27.03.1910 1 Rzeźnik\nWasilewski Franciszek Szeregowy 4.10.1906 8 Rolnik\nSasin Antoni Szeregowy ------------ 1 Robotnik\nZa zgodność podpisali:\nSekretarz: Wawrzyniak Antoni i w/z Prezes Wacław Stołowski\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 19:03 Brak komentarzy:\nBędków - Żydzi Będkowscy - Lista - Wykaz nazwisk - 1940\nNiezwykle owocny okazał się dzień, 27 stycznia tego roku. Jadąc do Będkowa zadzwonił do mnie mieszkaniec Warszawy, związany nie tylko związkiem małżeńskim z mieszkanką Będkowa ale także bardzo zainteresowany historią gminy Będków. Poruszyliśmy sporo tematów, najbardziej utkwiła mi informacja, że jest on w posiadania Tory będkowskiej ?!.\nO tej historii napisze osobno, także przedstawię zdjęcia. Będąc z wizytą u Rodziny Stanisława Płachty, rozmawiałem z jego tatą, Panem Czesławem. Bardzo ciekawa i długa rozmowa z seniorem rodu, była bardzo owocna, nowe informacje, fakty a także wykaz jaki otrzymałem do skopiowania. Jest w nim lista Żydów Będkowskich do roku 1940.\nNa tej liście są nazwiska 30 rodzin które znalazły się w będkowskim Getcie. Jest to wspólna praca pana Płachty i Feliksa Makowskiego (oryginalna pisownia). Pan Płachta wspomina, że bardzo często spotykał się z Feliksem Makowskim, wspominali historię Będkowa, to była ich pasja. Chcę nadmienić że rodzina Płachta wprowadziła się do Będkowa w roku 1960, wcześniej mieszkali w Magdalance, jednak zamiłowanie do historii Będkowa jest bardzo głębokie i patriotyczne.\nOkoło 160 osób zginęło z rąk Hitlera. Zima w 1944 roku byli wywiezieni do Skrzynek, tam w wagony PKP załadowani , wywiezieni na stracenie.\nDwie osoby przed wojną tj. Passik i jego siostra Tube uciekli do Rosji w partyzantce. Tube przeżyła, przyjechała do łodzi sprzedając place własnościowe, które kupił Jackiewicz, Januszkiewicz, Balcerek i inni z gm. Bedków.\nPrzeglądając równolegle dokumenty Straży Ogniowej w Będkowie, znalazłem na dwóch wykazach z 18 maja i 15 czerwca 1937 roku dotyczących osób wyznaczonych do dostarczenia środków lokomocji na wypadek pierwszego pożaru dla Straży Pożarnej w Będkowie na nazwiska obywateli Będkowa pochodzenia żydowskiego, nie pochodzące z listy pana Płachty: Najsztadt Srulik, Guterman Dawid i Najsztadt Josek.\nMyślę, że nie są to wszystkie nazwiska Żydów mieszkających w Będkowie, być może ktoś zna inne nazwiska?\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 17:26 Brak komentarzy:\nEtykiety: Będków, Historia regionalna, Historia wojenna, Judaika, Tomaszów, Żydzi\nStraż Pożarna - Cennik - Reklama - Lwów - Będków - 1939\nInteresujący cennik na narzędzia i przybory pożarnicze na rok 1939. Ta reklama znajduje się w aktach Ochotniczej Straży Pożarnej w Będkowie. Jest możliwość powiększenia skany po wciśnięciu na obrazek.\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 06:59 Brak komentarzy:\nEtykiety: Będków, Kresy, Lwów, Straż Pożarna\nBędków - OSP - Straż Ogniowa - Protokół Zarządu - 23.VI.1921\nZamieszczam Protokół z I posiedzenia Zarządu Straży Ogniowej w Będkowie z dnia 23.VI.1921 roku, składający się z trzech stron (oryginalna pisownia):\n1.) Podział mandatów.\n2.) Sprawy kasowe.\n3.) Załatwienie najpilniejszych spraw w myśl uchwał Ogólnego Zebrania z 19.VI.21r.\n1.) Mandaty zostały obsadzone w zarządzie w następujący sposób:\nprezes - Wacław Kalkowski\nwice-prezes - Władysław Walczak\nsekretarz - Władysław Rakowski\nzastępca sekretarza - Henryk Kluczyński\nskarbnik - Roman Januszkiewicz\n2.) Z koleji przystapiono do rozejrzenia się w sytuacji pieniężnej. Poprzedni skarbnik p.H.Kluczyński komunikuje iż w kasie znajduje się gotówka. Wobec nieistnienia Komisji Rewizyjnej i braku odpowiedniego protokułu Zarząd przyjmuje do wiadomości oświadczenie p.H.Kluczyńskiego, polecając zdać gotówkę za odpowiednim pokwitowaniem obecnemu skarbnikowi p.R.Januszkiewiczowi.\n3.) W dalszym ciągu rozpatrywano i zdecydowano następujące sprawy:\na) stosowanie do Okólnika Związku Florjanskiego Nr.6/1521 z d.8.VI-21 - zdecydowano zapłacić do Związku składkę za rok 1921 w sumie 500 mr.\nb) zdecydowano kupić 50 egzemplarzy Statutu Straży w celu rozpowszechniania go poszczególnym członkom i w tym celu zdecydowano wyasygnować marek 500.\nc) zdecydowano wyasygnować marek 500 na kupno ksiązki protokularnej i materiałów piśmiennych marek 500 (z tej książki czerpię obecnie materiały !!-mój przypisek).\nd) postanowiono zachęcić szerszy ogół mieszkańców Gminy na członków wspierających, załatwienie tej sprawy powierzono p.W. Falczakowi ? Palczakowi?\ne) postanowiono na drodze licytacji w d. 6/7 r.b. sprzedać starą bezużyteczną sikawkę.\nf) zdecydowano wysłać pisma:\n1) do p.starosty w celu legalizacji Stowarzyszenia.\n2) do p.starosty w sprawie przydziału drzewa na budowę szopy w Zacharzu.\n3) do Sejmiku Powiatowego z prośbą o subwencję.\n4) do p.Lebkuchena w sprawie reparacji zepsutej przez niego beczki.\n5) do członków orkiestry: Rybaka, Węgrzynowskiego i Latochy? o odmonicję wskutek lekceważenia sobie przyjętych na siebie obowiązków.\n6) do p.Gwodzińskiej podziękowanie i prośbę o dalsze poparcie.\ng) zdecydowano kupić 3 bosaki i wyreperować beczkę - do załatwienia tej sprawy upoważniono p.L.S....\nh) zdecydowano usunąć przy szopie nasyp, zajęcie tą sprawą powierzono p.Sosze.\ni) p.W.Walczak wnosi projekt kupna gazy? opatrunkowej, członek zarządu p.R.Januszkiewicz ofiarowuje bezpłatnie takową, za co Zarząd przy niniejszym składa mu podziękowanie.\nk) sprawa koni do wozów na użytek Straży polecono załatwić p.J.Burczyńskiemu.\nl) postanowino wystąpić do Związku Gminy o wypłacenie przyznanego Straży zasiłku.\nm) sprawę wzmocnienia ścian szopy przez odpowiednią sztabę - odłożono do najbliższej przyszłości.\nn) postanowiono urządzić w d.10/VII lub 17?VII r.b. majówkę - urządzeniem majówki zajmie się Zarząd Straży.\nO godzinie 1-ej w nocy posiedzenie zamknięto, naznaczając termin następnego na dzień 3/VII na g. 6-tą.\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 20:39 Brak komentarzy:\nZupełnie przypadkowe spotkanie w dniu dzisiejszym, miało miejsce przy ulicy Warszawskiej w Będkowie. Mijając się zobaczyłem znajomą postać, chwila zastanowienia i spytałem:\n- Pan Krajewski ?\n- poznaje mnie pan? - chwila konsternacji, po usłyszeniu mojego imienia i nazwiska:\n- tak, pamiętam, miło mi!\nNie widzieliśmy się od ponad 35 lat, czas zmienia oblicza. Kilka miłych słów dotyczących piłkarzy dawnego LZS-u, kto kogo trenował (Pan Włodek był siłą napędową i trenerem piłkarzy w latach siedemdziesiątych!), kto z kim grał...., mecze, mnóstwo kibiców pod będkowskim lasem, kogo już nie ma wśród piłkarskich braci, co jest obecnie...\nPan Włodek słyszał, że zbieram informacje o historii Będkowa, po chwili namysłu poszedł do domu i przyniósł pod pachą dokumenty, zapraszając mnie jednocześnie do budynku OSP, na ścianie, w ramce wisiało piękne oryginalne zdjęcie Druhów Straży Ogniowej w Będkowie z 11,VIII.1918 roku !!\nPiękne zdjęcie, rozmiary: 23,0x 30,0 cm, z tyłu ręcznie: Szanowny Pan Andrzej Pachniewicz z Będkowa. Prawdopodobnie, to jego nagrobek znajduje się na\nprzykościelnym cmentarzu, (o tym wspominam w artykule o pomnikach\nprzykościelnego cmentarza w Będkowie).\nPorozmawialiśmy o ostatnich latach jego długiej działalności w miejscowej Straży. Przeglądając oględnie przyniesione dokument, ąż serce miałem po gardłem, mając w ręku dokumenty od 1921, po rozmowie telefonicznej z panem Andrzejem, uzyskałem zgodę na ich wypożyczenie. Serdecznie dziękuję za zaufanie i możliwość ich prezentacji na szerokim forum jakim jest mój blog i Facebook! Postaram się w miarę możliwości zaprezentować wszystkie dokumenty od roku 1921 do 1939 roku włącznie, jest to kawał historii bohaterskich Druhów będkowskich.\nNajbardziej wartościowa w mojej ocenie jest książka Protokołów Straży Ogniowej w Będkowie z lat 1921-28, gdzie na 96 stronach, pismem ręcznym są spisane spotkania, przygotowania do Świąt kościelnych, zabaw tanecznych, wyborów druhów, rozliczenia finansowe, pełne listy Zarządu Druhów i ich podpisy, fascynująca lektura !!!\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 19:11 Brak komentarzy:\nBędków - Prażki - Jakubów - Wł.Reymont - Gazeta - 1987 - cz.1\nPani Agata Karlińska, zamieszczając w dniu dzisiejszym w Grupie Przyjaciół Ziemi Będkowskiej na Facebooku, post dotyczący Władysława Reymonta i Prażek -Jakubowa, niejako zmusiła mnie do zamieszczenia artykułu z Piotrkowskich Wieści z 13.XI.1987 roku. Jak każdy inny, ten materiał otrzymałem od pani Alicji Jatczak. Faktycznie, temat Reymonta jest chyba najważniejszy w dziejach naszej gminy Będków. Bywałem podczas wycieczek rowerowych w Jakubowie, niestety teren jest zamknięty. Dopiero po bezpośrednim kontakcie z panią, która opiekuje się tym muzeum, a mieszkającą w Warszawie, można ustalić termin jego zwiedzania. Myślę, że dużą rolę powinien odegrać samorząd gminy Będków, aby muzeum było czynne przynajmniej 3-4 dni w tygodniu.\nZ artykułu Anny Pasek, prezentuję drugą część, dotyczącą Wł. Reymonta, w pierwszej jest zamieszczony rys historyczny gminy Będków.\nNa tropach Reymonta\nWśród płaskich i rozległych pół ze skoszonym zbożem ustawionym w kopki - mała oaza zieleni. Dużo wierzb, olszyny. Przy samym zakręcie błotnistej drogi, w głębi cienistego ogrodu mały drewniany domek, nieco dalej przy dziurawym moście nad rzeczką Miazgą murowany młyn i olbrzymia, rozdarta lipa. Pod tą lipą, spięta teraz łańcuchami, pisywał swoje utwory Władysław Stanisław Reymont, a w położonym po drugiej stronie Miazgi drewnianym młynie, który już się nie zachował, pracował ojciec Reymonta. Autor "Chłopów" przebywał tutaj przez 26 lat. Jego ojciec kupił tu mająteczek w części wsi Prażki, zwanej Jakubowem, zbudowanym opodal miejsca gdzie stał poprzedni, ustawiono trzy głazy. Na jednym z nich wyryto napis: "W latach 1880-1906 stał tu dom, w którym spędził lata młodości i pisał pierwsze utwory Wł.St.Reymont, Laureat Nagrody Nobla" Obecnie domek i młyn są własnością siostrzenicy Reymonta i jej bratanicy, czyli wnuczki brata pisarza.\nRóżne wsie chciały "przypisać" sobie Reymonta. Spory dotyczyły głównie tego, która z nich jest pierwowzorem ukazanych w "Chłopach" Lipców. Kobiele Wielkie - gdzie się urodził, Lipce - gdzie pracował (ale tylko przez rok - jak zastrzegają sobie będkowianie), ale to podobno właśnie w Prażkach- Jakubowie rodzili się "Chłopi". Dwa stawy we wsi, na które powołuje się każda ze wsi - pretendentek, nie są żadnym dowodem, ponieważ w owym czasie każda prawie wieś miała stawy, a poza tym póki nie zarosły, miały je również i Prażki. Przyjaciele Ziemi Będkowskiej przytaczają inne, ważniejsze, ich, zdaniem, dowody, z którymi nie mogą wytrzymać konkurencji pozostałe wsie chcące uchodzić za prototyp Reymontowskich Lipców.\nZamieszczam życiorys sławnego noblisty z Wikipedii:\nWładysław Stanisław Reymont, właśc. Stanisław Władysław Rejment (ur. 7 maja 1867 w Kobielach Wielkich, zm. 5 grudnia 1925 w Warszawie) – polski pisarz, prozaik i nowelista, jeden z głównych przedstawicieli realizmu z elementami naturalizmu w prozie Młodej Polski. Niewielką część jego spuścizny stanowią wiersze. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za czterotomową „epopeję chłopską” Chłopi\nRodzice chcieli, aby został organistą. Odmówił uczęszczania do szkół, często zmieniał zawody, miejsca zamieszkania, dużo podróżował po Polsce i Europie. Ukończył Warszawską Szkołę Niedzielno-Rzemieślniczą. W latach 1880–1884 uczył się zawodu krawieckiego w Warszawie, po czym został czeladnikiem. W okresie 1884–1888 był aktorem w wędrownych grupach teatralnych, następnie w latach 1888–1893 dzięki protekcji ojca znalazł zatrudnienie jako niskiej rangi funkcjonariusz Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, pracując m.in. w Rogowie i Lipcach. W 1890 r. zmarła matka pisarza. Z twórczości literackiej utrzymywał się od 1894, kiedy przeniósł się do Warszawy, jednak swoje pierwsze wiersze pisał już w 1882 roku.\nW 1905 roku Władysław Reymont był świadkiem wydarzeń rewolucji 1905 roku. Swoje obserwacje ze strajku powszechnego i demonstracji w Warszawie, po ogłoszeniu manifestu konstytucyjnego przez cara Mikołaja II, opisał m.in. w tekście Kartki z notatnika w nr 45 Tygodnika Ilustrowanego. Zbiór jego wspomnień z okresu, nazwanych Z konstytucyjnych dni. Notatki, przedrukowano następnie w 1956 r. w III tomie Dzieł wybranych, pt. Nowele.\nBył członkiem Ligi Narodowej przed 1914 rokiem. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914 roku, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich.\n13 listopada 1924 roku Reymont otrzymał Nagrodę Nobla. Do końca życia zasiadał w składzie Kapituły Orderu Odrodzenia Polski.\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 21:36 Brak komentarzy:\nBędków - Szkoła - Piotr Szychowski - Gazeta - 1522-1919 - cz.2\nW latach 1880-1902 nauczycielem szkoły będkowskiej był, pochodzący z Będkowa, Antoni Pachniewicz, absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Łęczycy. Pachniewicz realizował trzyletni program nauczania, który obejmował: język rosyjski,historię Rosji, przyrodę, geografię, rachunki, śpiew i gimnastykę - w jęz. rosyjskim oraz język polski i religię - w języku polskim. W nauce czytania Pachniewicz stosował uczenie abecadła i sylabizowanie. Do szkoły uczęszczały dzieci z całej gminy w liczbie 150. Nauka trwała od 8 do 12 i po południu od 2 do 4. W jednej izbie lekcyjnej uczyło się jednocześnie do 80 dzieci. Z tych względów nauczyciel nie był w stanie osobiście przepytywać wszystkich uczniów. Radził więc sobie w ten sposób, że upoważniał kilku uczniów do odpytywania młodszych kolegów z zadanych lekcji. Dawało to okazję do nadużyć. Bywało, iż ci z uczniów, którzy nie byli przygotowani do lekcji, w obawie przed surową karą ze strony nauczyciela, dawali upoważnionym kolegom do kontroli lekcji "łapówki" w postaci chleba, marchwi, grochu, gruszek, guzików itp. Najczęściej stosowanymi karami szkolnymi były: klęczenie w kącie na grochu czy kamykach, trzymanie wzniesionych w górę rąk, stanie za drzwiami klasy, bicie linią w rękę.\nKary cielesne w szkole - rycina pochodzi z Wikipedii: Obrazy dla kary cielesne w szkole\nIzba lekcyjna przedstawiała straszny obraz. Przez małe okna nikły był dostęp światła, zwłaszcza jesienią i zimą, podłoga przypominała klepisko, a przez dziurawy dach przeciekał deszcz i śnieg. Mimo tych warunków, szkoła przyczyniła się do zwiększenia liczby osób umiejących jako tako czytać. Dane statystyczne wykazują, iż w roku 1900 umiało czytać w całej gminie, nie licząc Żydów, około 30 % ogółu mieszkańców. Od niepamiętnych czasów istniała w Będkowie żydowska elementarna szkoła wyznaniowa "Cheder". W chederze uczono pisania i czytania w języku hebrajskim, Starego Testamentu i Talmudu. nauczycielami chederu byli dwaj lub trzej, bardziej wykształceni miejscowi Żydzi. Praca szkolna była dla nich zajęciem ubocznym, głównym zaś - handel i rzemiosło. W roku 1902 władze szkolne mianowały nauczycielem szkoły w Będkowie, Wojciecha Golińskiego, dotychczasowego nauczyciela w Lipinach. Po przejęciu szkoły, Goliński zwrócił się do władz szkolnych i władzy gminnej z prośbą o utworzenie nowych szkół w gminie, gdyż szkoła będkowska nie była w stanie pomieścić stale wzrastającej liczby uczniów. Interwencja odniosła skutek. Władze szkolne przydzieliły nowe etaty nauczycielskie, a gmina wyraziła zgodę na świadczenia.\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 18:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: Będków, Historia regionalna, Szkoła, Tomaszów\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 11:35 Brak komentarzy:\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 22:43 Brak komentarzy:\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 09:04 Brak komentarzy:\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 20:49 Brak komentarzy:\nAutor: historia-nieznana.blogspot.com o 10:39 Brak komentarzy:


Intex.poznan.pl - wózki paletowe - Dodaj-strone.com.pl - katalog stron internetowych\nIntex.poznan.pl - wózki paletowe\nKategorie: Wózki widłowe Tagi: wózki magazynowe , wózki paletowe , wózki elektryczne , paleciaki , wózki akumulatorowe\nFirma Intex specjalizuje się w wyposażeniu magazynów, projektowaniu magazynów a także konstrukcji nowych wyrobów. W ofercie firmy Intex znajduje się wiele produktów niezbędnych do umeblowania a także użytkowania powierzchni magazynowych. Są to między innymi wózki widłowe spalinowe i wózki elektryczne, wózku magazynowe dwu- i czterokołowe, regały magazynowe, wózki paletowe, paleciaki, wciągniki linowe oraz łańcuchowe. Intex dysponuje częściami zamiennymi do wózków widłowych. Firma zajmuje się także serwisowaniem ręczne wózki paletowe wszystkich producentów dostępnych na polskim rynku.\nIntex.poznan.pl - wózki paletowe


Plug/prostata- Plug anale con corda in silicone Boss of toys - Zabawki erotyczne - Boss of Toys - ATO.CO.PL - Cenus.pl - darmowa porównywarka cen\nPlug/prostata- Plug anale con corda in silicone Boss of toys\nIdealny zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, dzięki swojemu kształtowi pasuje do każdej linii s...\nIdealny zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, dzięki swojemu kształtowi pasuje do każdej linii sylwetki. Delikatny i miękki materiał w kontakcie ze skórą, wolny od ftalanów i hipoalergiczny. Praktyczny silikonowy przewód umożliwia łatwe manewrowanie wtyczką, co prowadzi do szeleszczącej przyjemności. Czarny silikonowy korek analny marki Toyz4Lovers, stożkowy kształt zapewniający lepsze przyleganie do każdego kształtu ciała. Idealny zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet, które poszukują idealnej stymulacji odbytu. Wyposażony w praktyczną podstawę, z której można sterować wtyczką i łatwo dotrzeć do pożądanych miejsc. Silikonowy sznurek umożliwiający bezpieczne wsunięcie wtyczki do środka. Zalecamy stosowanie specjalnych smarów podczas użytkowania, zwłaszcza jeśli rozpoczynasz tę praktykę po raz pierwszy.Materiał: silikonKolor czarnyDługość: 8 cmŚrednica: 3,5 cmWodoodporność: takDedykowane: dla niej, dla niegoStymulacja: Anal