Piwo nie tylko do picia- zaskakujące zastosowania piwa - paddle.pl\nPiwo czyli znany i lubiany trunek większości Polaków, a jak się okazuje – nie tylko trunek służący do picia. Ten oto napój alkoholowy jest trzecim pod względem popularności na świecie- zaraz po wodzie i herbacie. Otrzymujemy go w wyniku fermentacji alkoholowej słodu, wody i chmielu przy użyciu drożdży. Poznajmy więc jego (inne niż spożywcze) magiczne zastosowania!\nJeśli potrzebujesz w zaciszu domowym zafundować sobie małe SPA po ciężkim dniu to znasz już odpowiedz. Wystarczy, że do gorącej kąpieli dolejesz sporą ilość ciemnego piwa- odżywi ono i zmiękczy Twoją skórę. Działa podobnie jak sól morska.\nA jeżeli zastosujesz do tego moje sposoby na nawilżenie skóry twarzy to poczujesz się jak w raju.\nNie tyko lek na kaca\nPuszka piwa może wspomóc pracę żołądka, a także zniwelować ból, ponieważ działa znieczulająco. Jeśli masz chwilowe rewolucje żołądkowe- śmiało!\nPiwo > Wino\nW tym pojedynku wygrywa piwo. Dlaczego? Ponieważ piwo to idealny odplamiacz plam powstałych po winie, które jak wiadomo bywają uciążliwe. Wystarczy zmoczyć brudne miejsce, wytrzeć i wysuszyć .\nPosprząta Ci dom\nTo nie żart. Piwko kocha drewno domowych szafek, idealnie poleruje srebro, metalowe części czy naczynia. Zanim jednak przystąpicie do domowych porządków upewnijcie się, że piwo jest wygazowane, a najlepiej zwietrzałe.\nPiwo to idealny szampon nabłyszczający do włosów. W jego skład wchodzi witamina B oraz cukry, które nadadzą połysk Twoim włosom- wystarczy wetrzeć je we włosy, odczekać około 10 min i spłukać zimną wodą.\nMuszki owocówki to zmora w każdym domu, zaś ślimaki to zmora każdego ogrodnika. Jeśli chcecie się ich pozbyć, w domu zostawcie otwarte piwo nakryte reklamówką z dziurkami, zaś w ogrodzie wkopaną miskę z tym oto (świeżym!) trunkiem. Muszki odstraszy, ślimaki zwabi i unieszkodliwi.\nWitaj w kuchni, sir!\nPo pierwsze browar to świetny sposób na kurczaka. Używając otwieracza do konserw należy zrobić jak największy otwór, nadziać kurczaka, włożyć do piekarnika, a następnie rozkoszować się jego wspaniałym, aromatycznym smakiem. Warto dodać, że piwo to tajny składnik szefów kuchni, ponieważ zmiękcza on mięso, a także idealnie nadaje się jako marynata.\n3 thoughts on “Piwo nie tylko do picia- zaskakujące zastosowania piwa”\n13 listopada, 2016 o 2:06 pm\n19 listopada, 2016 o 2:28 pm\nŚwietny artykuł. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym do czego można wykorzystać piwo. Dziękuję. Pozdrawiam serdecznie 🙂\nMagda o zdrowiu pisze:\n29 listopada, 2016 o 6:48 am\nO kurczaku nadzianym na puszkę piwa słyszałam, ba, byłam nawet świadkiem tego nietypowego zdarzenia!;)


Gry wojenne - czy i dlaczego? – GamesFanatic.pl\nHome / Wiadomości / Gry wojenne – czy i dlaczego?\nGry wojenne – czy i dlaczego?\nPosted by: WRS in Wiadomości, Wywiady 12 października 2016\t10 komentarzy\nWRS: Gry planszowe stanowią swoiste symulacje. Zwykle autor określa kilka, kilkanaście reguł i stawia wyzwanie przed graczami – osiągnąć w tym modelu sukces. Czasem jest to uciułanie największej liczby punktów, innym razem osiągnięcie jakiegoś celu przed innymi. Niezależnie od szumnych zapowiedzi dodawany tzw. klimat jest tylko listkiem figowym dla suchego euromechanizmu.\nTymczasem gry wojenne, jak je rozumiem i pamiętam, starają się odwzorować rzeczywiste wydarzenia związane z daną bitwą, kampanią czy wojną. Oddać, za pomocą reguł, żetonów i planszy wojenny chaos, wysiłek żołnierzy, geniusz czy mizerię ich dowódców.\nDlaczego wolisz gry wojenne od eurogier?\nRaleen: Lubię planszowe gry wojenne między innymi za to, że są grami o czymś, a nie tylko suchym mechanizmem opartym na matematycznych kalkulacjach. Za to, że coś przedstawiają i pozwalają przenieść się w inny świat i poczuć go. W przypadku gier wojennych tym innym światem jest zazwyczaj przeszłość: słynne bitwy (czasem także te mniej słynne), kampanie, wojny, ale również wielka polityka i dyplomacja, które na najwyższym szczeblu z wojną nieuchronnie się łączą. Zdarza się, że w grach wojennych pojawiają się też innego rodzaju wydarzenia historyczne, np. związane ze sztuką czy odkryciami geograficznymi.\nGry wojenne można określić jako gry z fabułą. Rolę fabuły spełnia w nich na ogół historia. Można na to spojrzeć w ten sposób, że gracz czerpie przyjemność z obcowania z tą fabułą. Oczywiście gry wojenne nie są jedyną kategorią gier, gdzie istotna jest fabuła. W grach wojennych chodzi nie tylko o samo emocjonalne i powierzchowne wrażenie obcowania z historią, ale także o to, że pozwalają one lepiej zrozumieć mechanizmy rządzące losem żołnierzy, oddziałów, armii, państw. Często gra wojenna stawia nas przed dylematami, jakie były udziałem historycznych postaci, dowódców bądź polityków. Tutaj też, podobnie jak w grach euro, musimy rozwiązywać różne łamigłówki, starać się realizować różne cele, neutralizować zagrożenia albo balansować między nimi. Tyle że wszystko to jest skonstruowane w ten sposób, że odzwierciedla rzeczywiste problemy, ograniczenia i możliwości, jakie występowały w danym konflikcie. Dalszą konsekwencją tego, o czym wyżej wspomniałem, jest możliwość zmiany w grze biegu historii, oczywiście w określonych granicach.\nWracając do Twojego pytania, nie bez znaczenia jest dla mnie sama tematyka gier wojennych. Zawsze interesowałem się historią i gry wojenne, obok czytania książek historycznych, są w moim przypadku jednym z głównych sposobów rozwijania tych zainteresowań. Dodam od razu, że nie trzeba być historykiem ani pasjonatem historii, żeby grać w tego typu gry i dobrze się bawić. Ja sam historykiem nie jestem.\nTak jak i ja. Historia jest dla mnie jedną z pasji, a nie zawodem czy etapem wykształcenia.\nOwszem cieszy mnie, gdy gra – jej mechanizmy – oddają w pewien sposób fabułę. Podam tu przykłady takich gier, jak Automobile, Magnaci, K2, Pan Lodowego Ogrodu, Świat bez końca, Wir sind das Volk! Jednak mają one – immamentnie i od początku – dystans do świata przedstawianego. Autorzy przyjmują pewien zakres realizmu, bazując jednak głównie na wyobraźni graczy. Jak to określił J.R.R. Tolkien – zawieszenie niewiary. I autorzy, i gracze z góry przyjmują, że model jest raczej szkicowy. Ma oddawać ogólny ton, nastrój pierwowzoru.\nNatomiast w grach wojennych – jak mam wrażenie – to dążenie do szczegółowości modelu bywa dość daleko posunięte. Te współczynniki opisujące morale, straty, różnice w wyszkoleniu i wyposażeniu… Czy można liczbami opisać takie złożone parametry?\nI rzecz najważniejsza dla mnie – nie potrafię zawiesić niewiary w przypadku gier wojennych (tych złożonych) – jak można uwierzyć w inny wynik wojny, bitwy, potyczki niż w rzeczywistej historii?\nMuszę się zastrzec, że nie znam wszystkich spośród wymienionych przez Ciebie tytułów, ale dla mnie tego typu gry są jednak głównie abstrakcyjnymi mechanizmami, do których może i dołożono jakąś fabułę, ale za wiele jej tam nie ma. Zwykle to jest tak, że ktoś wymyśla jakiś matematyczny mechanizm, a potem na samym końcu dorabia do tego jakąś historyjkę. Masz poczucie, że jak grasz w „K2”, to ma to coś wspólnego ze wspinaczką na K2? Ze zdobywaniem gór? Tolkien jest zaprzeczeniem takiego podejścia. Stworzył rozbudowany świat fantasy, opierając się na swojej wiedzy lingwistycznej i z zakresu literatury, wymyślił np. specjalne języki ras zamieszkujących Śródziemie, masz w jego powieściach mnóstwo różnych detali, które czynią je wiarygodnymi. Z przyjemnością sięgam po gry nawiązujące do wymyślonego przez niego świata fantasy, o ile mają w sobie to coś…\nZe szczegółowością w grach wojennych jest tak naprawdę różnie. To trochę tak jak z pisaniem książki historycznej. Dokonujesz selekcji faktów i innych elementów opisywanej rzeczywistości, skupiając się na tym co istotne. W grach możesz ten sam konflikt pokazywać od różnej strony. Koncentrować się na różnych aspektach. Czasem w bitwach ważniejsze jest uchwycenie jednego czy kilku najważniejszych aspektów. Dobrym przykładem może tu być gra „Napoleon’s Triumph”. Bitwa pod Austerlitz (2.XII.1805) była w pewnym sensie pułapką, którą Napoleon zastawił na Sprzymierzonych. Kluczowe w tej bitwie jest to, że najpierw Sprzymierzeni nacierali, chcąc oskrzydlić armię francuską, nie wiedząc, że w rzeczywistości Francuzi będą dysponowali większymi siłami niż to było widać i nie spodziewając się ataku na swoje centrum. Potem w trakcie bitwy role się zmieniają. Francuzi przechodzą do działań ofensywnych, a armia austriacko-rosyjska stara się już tylko uratować swoją skórę. Wielką sztuką, która udała się autorowi „Napoleon’s Triumph”, jest doprowadzenie do tego, że mimo iż gracze wiedzą co się wydarzyło, realizują mniej więcej podobny scenariusz w grze i mają w swoich posunięciach dużą swobodę, ich działania nie są ściśle zdeterminowane.\nZ mitem o tym, że inny wynik wojny, bitwy czy kampanii nie jest możliwy w przypadku złożonych gier, przyznam, że zastanawiam się, skąd się to bierze wśród miłośników gier euro, bo każdy, kto choć raz zagrał w gry wojenne (no może parę razy – żeby mieć reprezentatywną próbkę), od razu zorientuje się, że to nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Oczywiście, zwłaszcza w przypadku wojen, są takie konflikty, których dana strona nie była w stanie wygrać, ale wtedy warunki zwycięstwa gry zwykle konstruowane są w taki sposób, że patrzymy, czy graczowi udało się osiągnąć więcej niż danej armii, państwu czy wodzowi w historii. To tylko jedna z możliwości, jak z wojny nie do wygrania zrobić grę, gdzie gracz może wygrać.\nPrzyznam, że mnie samego (fana abstrakcyjnych mechanizmów) to zaskakuje, ale właśnie K2 jest taką grą, gdzie czuję odmrożenia, głód tlenowy, gorzkie rozczarowanie kolejnym krokiem (nieudanym) i zawziętość postanowienia, że dam radę tej górze. Niewiele innych gier tak na mnie podziałało…\nOdwołanie do Tolkiena, który jest jednym z moich ulubionych autorów, wiąże się głównie z tym celnym sformułowaniem dotyczącym nieformalnego porozumienia między autorem a czytelnikami (graczami).\nMimo – może bardziej deklaratywnie niż w rzeczywistości – głoszonego przeze mnie lekceważenia dla klimatu są gry, które także mnie przekonują do swojej kreacji.\nJednak co do gier wojennych, to zaszło nieporozumienie. Oczywiście, że jest to model bitwy. Ja czuję jednak miałkość ewentualnego sukcesu. Cóż, że nad Bzurą udało mi się uratować sporo jednostek i wzmocnić obronę Warszawy… Chwila refleksji i gorzki pył w gardle – przegraliśmy wojnę, nic tego nie odwróci. Chodzi mi właśnie o ten moment odejścia od planszy. W eurogrze od początku mam do czynienia z ćwiczeniem logicznym (czasem z kroplą klimatu). Nie muszę odnosić tego do świata. Gra wojenna, zwłaszcza retrospektywna, jakoś mnie nie przekonuje. Ale przyznam, że opis „Napoleon’s Triumph” mocno mnie zaintrygował. Wiedzą jak było, a mimo to działają tak samo…\nWciąż liczę, że powiesz coś więcej na temat tych przysłowiowych niemal setek parametrów.\nJeśli zastanawiamy się jak to jest z tym odtwarzaniem historii w grach wojennych i możliwością zmiany historycznego wyniku, posłużę się może przykładem symulacji konfliktów rozgrywanych na potrzeby wojska. Dużo zależy w nich od zadania, jakie postawiono danemu zgrupowaniu wojsk. Zadania nie polegają tylko na toczeniu „walnej bitwy”, ale mogą polegać np. na osłonie odwrotu własnych oddziałów, utrzymaniu przez określony czas jakiegoś punktu terenowego i wielu innych działaniach. W takiej sytuacji wojska realizujące osłonę zwykle są słabsze niż przeciwnik i nie mają sił na toczenie wyrównanego pojedynku, ale ich zadanie nie na tym polega. Podobnie jest w planszówkach wojennych. Warto dobrze zrozumieć zadanie, jakie mamy do wykonania. To tak samo jak w eurograch, gdzie także musimy wiedzieć, za co dostajemy punkty zwycięstwa. W przypadku kampanii wrześniowej sam sztab główny armii polskiej nie zakładał możliwości zupełnego pobicia Niemców wyłącznie własnymi siłami, bo zdawał sobie sprawę z realiów, natomiast gdybyśmy wytrzymali dłużej, kto wie jak potoczyłyby się losy wojny. Nie powinniśmy zapominać o możliwości rozpoczęcia działań przeciwko Niemcom na froncie zachodnim (chociaż jest ona mocno dyskusyjna). Należy też na to spojrzeć od jeszcze innej strony: na tym polega walor edukacyjny gry tego typu, że nie wszystko można. Ma Ci ona pokazać historyczne ograniczenia, przed jakimi stanęły obie strony. Kolejny obszerny wątek, jaki możemy poruszyć, to dlaczego grasz w gry? Wiadomo, że gracze mają różne oczekiwania i akurat w przypadku gry o bitwie nad Bzurą ci, którzy po nią sięgają, wydaje mi się, że raczej nie oczekują rozgrywki, gdzie totalnie pobiją Niemców.\n„Bzura 1939” jest raczej wyjątkiem, jeśli chodzi o to, że „w grze nie można wygrać przegranej wojny”. Zresztą zwróć uwagę, że sama „Bzura 1939” nie zajmuje się całą kampanią wrześniową, więc nie możesz mówić, że jak przegrałeś bitwę nad Bzurą, to przegrałeś wojnę. To już Ty sobie sam to dopowiadasz. Jeśli weźmiemy całą wojnę obronną 1939 roku, to często graczy interesują zupełnie inne rzeczy i pojawiają się inne możliwości, np. wyprowadzenia uderzenia Armii „Prusy” i pokierowania nim inaczej niż historycznie. Gdy spojrzysz na to, jak była ustawiona ta odwodowa armia polska, to nasuwają się skojarzenia z wojną polsko-bolszewicką 1920 roku i manewrem na tyły wykonanym przez Piłsudskiego znad Wieprza. Myślę, że jeśli rozgrywasz całą kampanię wrześniową, to dla graczy obeznanych choć trochę z historią próba jej zmiany na tym odcinku będzie dużo bardziej interesująca niż końcowy wynik całej kampanii.\nNatomiast w większości gier wojennych, z jakimi miałem do czynienia, nie ma problemów z tym, że zawsze czy prawie zawsze wygrywa strona, która historycznie zwyciężyła, bo takiej prawidłowości nie ma. Istnieje możliwość uzyskania wyniku zupełnie przeciwnego. W „Grunwaldzie 1410” można bez problemu wygrać Krzyżakami, w „Kircholmie 1605” – Szwedami, w „Wiedniu 1683” – Turkami, w „Waterloo 1815” – Francuzami, w „Tannenbergu 1914” – Rosjanami, że wymienię tylko gry wydawnictwa Dragon o znanych bitwach związanych z historią naszego kraju. Jeszcze jedna, znakomita polska gra – „Ostatnia wojna cesarzy” wydawnictwa Novina. Też można wygrać i Państwami Centralnymi i Rosjanami. Wspominam o tych starszych grach, bo wychodziły w dużych nakładach, wielu ludzi się z nimi zetknęło i w oparciu o nie często wyrabiało sobie opinie. Mógłbym wymienić wiele tytułów zagranicznych, gdzie też możesz wygrać stroną, która historycznie przegrała. Moją „Ostrołękę 26 maja 1831” (wyd. Instytut Wydawniczy Erica) też da się wygrać zarówno jedną, jak i drugą stroną, mimo że wynik bitwy i sam jej przebieg był mocno zdeterminowany. Jeśli chcesz analizować te kwestie głównie czy wyłącznie w oparciu o grę „Bzura 1939”, to moim zdaniem będzie to mało reprezentatywny przykład.\nWspomniałeś o „setkach parametrów”. Domyślam się, że chodzi o parametry oddziałów w grach wojennych. Jeśli tak, to może Cię zaskoczę, ale znam wiele gier wojennych, gdzie oddziały nie mają żadnych parametrów, albo – jeśli samą liczebność uznamy za parametr – mają jeden. Mogę wymienić kilka przykładów: „Virgin Queen”, „Here I Stand”, „Kutuzov”, „Wellington”, „Britannia”. W ogóle jeśli przyjrzysz się rodzinie gier card driven, zwykle liczba parametrów jest tam znikoma. Podobnie w przypadku gier bloczkowych. W „Orle i Gwieździe” na bloczkach masz tylko parametr siły i ewentualnie jako drugi parametr można potraktować zróżnicowanie jednostek na piechotę, kawalerię itp. więc 1 albo 2 parametry. Tak samo wygląda to w powoływanym wcześniej „Napoleon’s Triumph”. W grach stosujących żetony i siatkę heksagonalną specjalnie na potrzeby naszej rozmowy postanowiłem policzyć ile tych parametrów średnio jest. W polskich grach wojennych poza dwoma wyjątkami nie znalazłem takich, w których oddziały miałyby więcej niż 4-5 parametrów, a średnia to 3-4 parametry. W „Bzurze 1939”, o której wcześniej wspominałeś, w zależności jak policzysz, oddziały mają 3-4 parametry. W uchodzącym za najbardziej skomplikowaną grę Dragona „Waterloo 1815” każdy oddział posiada – znów, w zależności od tego co uznamy za parametr – 4 albo 5 parametrów. Natomiast grałem niedawno w wydaną przez Portal „Heroes of Normandie”, stosunkowo prostą grę, przeznaczoną raczej dla młodszych graczy, której z pewnością nie można uznać za grę wojenną „pełną gębą”, i parametrów jest tam więcej niż standardowo w grach wojennych. Wniosek z tego taki, że liczba parametrów oddziałów zwykle ma niewiele wspólnego z poziomem komplikacji gry. Najczęściej bardziej skomplikowane gry wcale nie mają więcej parametrów niż te mniej skomplikowane.\nPrzyznaję, że argument o osiągnięciu celu postawionego przed danym zgrupowaniem trochę mi umknął, a wydaje się celny. Być może powinienem traktować gry wojenne bardziej mechanicznie, bez wczuwania się w historię… Wówczas byłoby to rozwiązywaniem zadanego problemu.\nPytając mnie, po co gram w gry, poruszasz ciekawy i szeroki temat.\nGry mają jasne, kompletne i uczciwe (w sensie dla wszystkich od początku znane) zasady. To na pewno odprężające uczucie po zmaganiach z otaczającą nas rzeczywistością. Gąszcz przepisów, układy towarzyskie, powiązania nieformalne, fochy i zawiści… to sprawy, które potrafią dać w skórę każdemu i codziennie. Natomiast gra planszowa, nawet asymetryczna, jasno i wyraźnie określa przestrzeń możliwych działań. To dla mnie bardzo relaksujące.\nW grach mogę – wciąż w ramach ich reguł – robić rzeczy, których niekoniecznie dopuściłbym się w życiu. Chodzi tu o intrygi, zdrady sojuszy, wredne działania przeciw najgroźniejszym oponentom. Gra się kończy i emocje zostają zamknięte w skrzyneczce wspomnień. W życiu aż nazbyt często ma to długofalowe konsekwencje.\nGra planszowa to zadana łamigłówka z dynamicznie zmieniającą się sytuacją. Ta dynamika wynika z rozwoju sytuacji na planszy i, przede wszystkim, z zachowań współgraczy. Nie grywam zwykle solo, dużo więcej satysfakcji czerpię ze wspólnego rozwiązywania sytuacji wygenerowanej podczas partii.\nUnikam gier z elementem losowym, którego nie da się środkami oferowanymi przez grę zrównoważyć. Oczywiście losowe przygotowanie, wydarzenia dotykające tak samo wszystkich graczy są jak najbardziej akceptowalne. Jednak sytuacja, gdy rzuty kośćmi mają decydować o efektach w grze, jest zwykle dla mnie nie do przyjęcia.\nWydaje mi się, że eurogry generują swoimi zasadami światy nowe dla wszystkich graczy. Natomiast osadzone w historii gry wojenne dają znaczącą przewagę osobie znającej temat. Świadomość rzeczywistego przebiegu walk, znajomość analiz popełnionych błędów i przypadkowych wydarzeń przygotowuje gracza do skupienia uwagi na takich kluczowych (mniej lub bardziej) elementach. Być może stąd wynika trudność w przyciągnięciu eurograczy do gier wojennych? A z drugiej strony może właśnie gry, które tylko nawiązują do historii, dając abstrakcyjnym mechanizmom kształt gry wojennej czy historycznej mają szanse bycia takim mostem między tymi dwoma nurtami nowoczesnych planszówek?\nZ tym wczuwaniem się i traktowaniem mechanicznie to trochę nie tak. Przede wszystkim jedno nie jest przeciwstawne drugiemu. Wydaje mi się, że różnica między nami polega na tym, że fani eurogier interesują się wydarzeniami historycznymi tylko na takim bardzo powierzchownym poziomie. Trochę to widać w jednym z Twoich wcześniejszych pytań dotyczącym gry o bitwie nad Bzurą. W odniesieniu do tej gry interesuje Cię w zasadzie tylko to, czy Polacy mogą wygrać kampanię wrześniową 1939. Na ogół skupiacie się na podstawowych faktach dotyczących danego konfliktu i moim zdaniem, siadając z takim podejściem do gier wojennych, trochę tracicie. Tymczasem graczy wojennych zwykle bardziej interesują pewne zależności tkwiące głębiej, tak w grach, jak i w historii (cała sztuka polega m.in. na ich dobrym matematycznym odwzorowaniu), a nie ta powierzchowna otoczka, która sama w sobie, bądźmy szczerzy, bywa nudna.\nBardzo dobrze, że wspomniałeś o asymetryczności. Pojęcie to nie pasuje do kampanii wrześniowej i większości dawnych wojen, ale jak spojrzymy na popularną ostatnimi czasami serię COIN („Andean Abyss”, „Cuba Libre”, „Fire in the Lake” i inne) specjalizującą się w symulacji konfliktów asymetrycznych, to jeszcze łatwiej dostrzec, że cel gracza i warunki zwycięstwa nie muszą oznaczać całkowitego pokonania przeciwnika, zniszczenia większości jego oddziałów itp. Jedną ze stron w grach z tej serii bywają np. gangi narkotykowe, które we współczesnym Afganistanie czy w Ameryce Południowej walczą o utrzymanie swoich wpływów i których celem nie jest zniszczenie wojsk rządowych, bo – tak jak w rzeczywistości – one są w stanie z powodzeniem funkcjonować pod bokiem tych wojsk, byle nikt nie naruszał ich stref wpływów i nie przeszkadzał im w uprawianiu ich procederu. To trochę jak w piosence T. Love: „Nie, nie, nie, nie wszystkich możesz zabić”. I w grach wojennych, wbrew pozorom, też na ogół nie wszystkich możesz zabić…\nPrzechodząc do pytania o to, dlaczego gram w gry, uważam, że poruszyłeś ciekawe wątki. Samo pytanie, jak wiadomo, jest szerokie i można na nie odpowiadać od różnej strony. Również dla mnie gra to odskocznia od rzeczywistości w świat często dużo ciekawszy niż ten, w którym żyjemy. Być może ciekawszy tylko dlatego, że inny. To także możliwość poznawania innej rzeczywistości – głównie tej z odległej przeszłości. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy gra w ciekawy i wiarygodny sposób ją przedstawia. Jeśli nie jest wyłącznie abstrakcyjną łamigłówką. Myślę, że mamy zbliżone podejście do tematu losowości, z tym że ja jestem tu bardziej tolerancyjny i rozpatruję ją w kontekście innych elementów gry. Ideałem są oczywiście gry, które optymalnie łączą jedno z drugim, tzn. takie, gdzie elementy losowe występują, ale nie powodują, że końcowy wynik gry zależy od przypadku. Takie gry są najlepsze, bo generują najwięcej emocji, a zarazem nie brakuje w nich myślenia i na koniec ma się poczucie, że przegrało się albo wygrało nie przez rzut kością czy jakiś inny losowy efekt.\nGdy odpowiadamy na pytanie, dlaczego gram w gry, warto się zastanowić nad tym, czy gram tylko lub głównie po to, by dowiedzieć się, kto wygra, czy interesuje mnie sama rozgrywka jako taka, potrafię czerpać przyjemność z samej gry i to, czy wygram, czy wygra mój przeciwnik, ma dla mnie mniejsze znaczenie. Ta druga postawa nie oznacza oczywiście, że gracze nie starają się wygrać i że grając nie robią wszystkiego (albo prawie wszystkiego), co należy robić, żeby wygrać. Nie oznacza to też, że zwycięstwo w ogóle ich nie interesuje, czy że mało ich interesuje. Mam wrażenie, że w przypadku eurogier dominujące jest to pierwsze nastawienie. Czyli na końcowy wynik. Specyfika eurogier jest taka, że druga z powyższych postaw jest w ich przypadku czymś nienaturalnym i dla większości grających niezrozumiałym. Skupiają się na ścisłej optymalizacji, czyli na płaszczyźnie matematycznej. W przypadku gier wojennych bywa różnie i wśród graczy można znaleźć bardziej zróżnicowane podejście. Bierze się to stąd, że gry wojenne mają fabułę, coś przedstawiają, nie są abstrakcyjne. Fajne jest samo odkrywanie, jak działa mechanizm stworzony przez zasady gry, jego odniesienia historyczne i to czasami bywa ciekawsze niż ustalenie, kto ostatecznie wygrał.\nKonsekwencją tych dwóch przedstawionych przeze mnie podejść i abstrakcyjności gry bądź jej braku jest stosunek do losowości. Jeśli kogoś interesuje głównie czy wyłącznie końcowy wynik i wyłącznie ścisła optymalizacja, czyli strona matematyczna, to lepiej zrozumiałe staje się, dlaczego losowość jest dla niego wrogiem. Z kolei jeśli ktoś poza stroną matematyczną dostrzega coś więcej, łatwiej zrozumieć dlaczego wyższy stopień losowości gry może być dla niego akceptowalny. Podobnie jak trafiają się gracze, którzy mają do tego różne podejście, tak samo bywa wśród autorów. W większości gry wojenne nie są losowe, ale zdarzają się wśród nich takie, gdzie mamy wyższy poziom losowości, co wynika właśnie z określonego podejścia ich twórców. Losowość, rozumiana w ten sposób, że wynik końcowy gry jest losowy i to, kto wygra, zależy bardziej od przypadku niż od czegoś innego, nie stanowi jednak jakiejś stałej cechy gier wojennych jako takich.\nOdnośnie tworzenia nowych światów i tego, że gry wojenne dają przewagę osobom znającym temat, o ile z tym pierwszym jestem w stanie się w pewnym sensie zgodzić, o tyle z tym drugim nie za bardzo. Eurogry tworzą nowe światy, ale przecież stosowane w nich mechanizmy też do pewnego stopnia powtarzają się i przy faktycznym braku fabuły wszystko ogranicza się do strony matematycznej. W grach wojennych mechanizmy także się powtarzają, nawet bardziej i o tyle masz rację. Natomiast występowanie fabuły sprawia, że gry wojenne tworzą nowe światy. Tylko na innej płaszczyźnie. Co do tego, że dają one przewagę znającym temat, wynik jakiejś bitwy czy przebieg walk, to przecież nic nie stoi na przeszkodzie temu, by każdy, kto zasiada do gry, zapoznał się z faktami historycznymi jej dotyczącymi i przy okazji poszerzył swoją wiedzę. Najczęściej gry wojenne zawierają niezbyt długie komentarze historyczne czy opisy wydarzeń, których dotyczą. Wystarczy je przeczytać. Po drugie, argument o przewadze wynikającej ze znajomości historii wydaje mi się nielogiczny, bo na tej samej zasadzie można powiedzieć, że eurogry (i w ogóle wszystkie gry) są nieuczciwe, zapewniając przewagę osobom, które mają większe zdolności analityczne, np. w przypadku dzieci, które nie miały jeszcze w szkole rachunku prawdopodobieństwa (standardowo jest pod koniec liceum) i nie są sobie w stanie dokładnie policzyć pewnych rzeczy w grze: osoba, która umie to zrobić, ma nad nimi przewagę. Idąc dalej tym tropem, można się doszukiwać przewagi u osób, które studiowały matematykę albo pokrewne kierunki. Podobnie można mówić, że jak ktoś grał już w jakąś grę, to ma nieuczciwą przewagę nad tym, kto nie grał itd. Moim zdaniem takie rozumowanie nie ma sensu. Każdy z nas jest inny i nigdy nie będzie tak, że wszyscy będą tacy sami i będą mieli idealnie równe szanse. Ja np. bardzo lubię grać w gry wojenne z matematykami, bo nieraz jest tak, że oni widzą lepiej pewne rzeczy, z kolei w przypadku niektórych konfliktów ja lepiej znam różne niuanse historyczne i tym sposobem się uzupełniamy.\nWracając do pytania, dlaczego gram w gry, ja gram w nie także po to, żeby poznać coś nowego, czegoś się dowiedzieć. Grałem np. nie tak dawno temu w grę „The Halls of Montezuma” wyd. GMT Games o wojnie amerykańsko-meksykańskiej, toczącej się w latach 1846-1848. Nie wiedziałem wcześniej nic o tym konflikcie. Nie przeszkodziło mi to wygrać z kolegą, który przeczytał na ten temat kilka książek. Jednak to, co jest dla mnie najważniejsze w tym wszystkim, to że z tej gry dowiedziałem się wiele o tej wojnie, zobaczyłem jak ona wyglądała, mogłem sam spróbować pokierować jej przebiegiem, zmienić jej losy. To są akurat rzeczy, których nie da żadna, nawet najlepsza książka. Moim zdaniem, w przypadku graczy euro zasiadających do gier wojennych, zwłaszcza tych mających więcej chromu (czyli bardziej rozbudowaną fabułę), problem występuje, gdy kogoś interesuje wyłącznie ścisła optymalizacja, natomiast nie chce się niczego nowego dowiedzieć i poza abstrakcyjnym mechanizmem nic go nie interesuje. Jednak uważam, że nawet przy takim podejściu w wiele gier wojennych można grać z powodzeniem, tzn. wygrać z lepiej obeznanym w temacie przeciwnikiem.\nDoceniam pracę K. Madaja nad trylogią o Gwiaździstej Eskadrze, gdzie bardzo proste mechanizmy gry logicznej, wręcz abstrakcyjnej, pozwalają poczuć emocje związane z przewagami i niedostatkami każdej ze stron konfliktów w nich przedstawionych. Prostota reguł mimo to nie zmniejsza znaczenia umiejętności graczy (o czym wiem po latach prowadzenia turniejów). Można do tych gier zasiąść praktycznie bez znajomości tła historycznego, ale jego poznanie dodaje graniu emocji. Czy grami wojennymi są ‘Magnaci’ albo ‘Wyścig do Renu’? Oba tytuły w bardzo specyficzny sposób oddają wiele aspektów historii, w której są osadzone. Uruchamiają wśród graczy emocje i ambicje w dużym stopniu analogiczne do tych, które kierowały głównymi aktorami wydarzeń historycznych. Być może ten sam mechanizm dałoby się zastosować do typowej eurogry, ale czy miałaby taka gra równie dużą siłę przekonywania?\nJeśli chodzi o proste gry o tematyce historycznej, jak większość tego, co stworzył Karol Madaj, czy wspomniani przez Ciebie „Magnaci”, są one w gruncie rzeczy eurogrami. W przypadku „Wyścigu do Renu” trudno mi jednoznacznie orzec, więc najbezpieczniej powiedzieć, że jest to hybryda. Z mojego punktu widzenia nie da się powiedzieć, by – jak to ująłeś – oddawały one w specyficzny sposób wiele aspektów historii. Zastanówmy się, czego można się dowiedzieć np. z gry „303” wyd. IPN i jej pochodnych. Tego, że była jakaś bitwa o Anglię. Że walczył tam polski dywizjon „303”. Że walczył przeciwko Niemcom a wspólnie z Brytyjczykami. Że samoloty dzielą się na bombowce i myśliwce… Może jeszcze ze trzy czy cztery takie proste fakty. Czy to jest wiele aspektów historii? Myślę, że każdy średnio wykształcony człowiek zna te wszystkie fakty. Natomiast tego rodzaju wiedzy nie mają najmłodsi, do których tak naprawdę adresowana jest ta gra (oraz wiele innych podobnych produkcji) i o tyle IPN robi dobrą robotę. W ogóle, gdy zastanawiamy się nad aspektem edukacyjnym, trzeba osobno rozpatrywać przekazywanie wiedzy dzieciom będącym w szkole podstawowej czy gimnazjalistom a osobno graczom będącym już na pewnym poziomie dojrzałości (poczynając od licealistów) Gdy chcemy zacząć czytać książki, nie musimy zaczynać od literatury dla dzieci, jak bajki Brzechwy czy braci Grimm. Podobnie jest z grami wojennymi.\nPodsumowując chcę zauważyć, że gry wojenne obrosły stereotypami, które zwykle nie są dla nich korzystne. Okiem fana i znawcy łatwiej wskazać ich różnorodność i bogactwo. Wskazane przykłady pokazują, że niewiele trzeba wysiłku, aby odkryć zupełnie nowe, bardzo obiecujące tereny planszówkowego świata.\nNie pozostaje zatem nic innego jak zachęcać do odkrywania tego bogactwa. Co do stereotypów, mam nadzieję, że dzięki tej rozmowie przynajmniej kilka z nich udało się przezwyciężyć.\nGry wojenne\t2016-10-12\nPrevious: Cotygodnik Redakcyjny 41/16, czyli ten w którym czekamy na Essen\nNext: Timeline Polska – stwórz własną linię czasu (wyniki konkursu)\nPrzeczytaliśmy z wielkim zainteresowaniem z Żoną, mimo, że na co dzień nie przebywamy w tych klimatach. Dziękujemy!\n3 listopada 2016 at 20:35\nCieszę się Kuba, że się Wam podobało. Mam nadzieję, że się przyda, jeśli zetkniesz się z tymi klimatami jako recenzent czy przy innej okazji pisania o planszówkach.\n9 listopada 2016 at 12:34\nOch, mam nadzieję, że nie sądzisz, że to ja napisałem? ;)\n29 grudnia 2016 at 20:35\nNo tak, to było zbyt mało kontrowersyjne jak na Ciebie :)\n19 listopada 2016 at 00:26\nWRS baaardzo dawno nie grał w gry wojenne ;-) Historyczne gry wojenne nie odtwarzają wydarzeń historycznych. To podstawowy błąd ludzi, którzy nie grali w gry wojenne. Gry wojenne umiejscawia się w pewnych realiach po to, by oddać klimat wydarzeń i umożliwić rozegranie własnej wersji historii.\nWarto zacząć od rzeczy prostych by złapać bakcyla i zobaczyć, ze nie jest to wcale takie straszne,. Co więcej część gier Euro które znam jest bardziej rozbudowana niż proste gry wojenne.\n21 listopada 2016 at 22:21\nPierwszy akapit zawiera wg mnie sprzeczność.\nA drugi gubi sporo z treści całej rozmowy.\n29 grudnia 2016 at 20:47\nTeż mam wrażenie, że Sławomir nie doczytał, a po części powtarza to co zostało powiedziane w rozmowie tylko swoimi słowami, co moim zdaniem słusznie wywołało u Ciebie Wojtku wrażenie sprzeczności (co do pierwszego akapitu). I tak jak dalej piszesz, rozmowa jest dużo bogatsza. Bardzo się cieszę, że ta nasza rozmowa została opublikowana na portalu Games Fanatic. Ostatnimi czasy miałem okazję napisać kilka różnych tekstów, poruszających tego rodzaju ogólną tematykę gier wojennych i ten uważam za jeden z lepszych, jakie udało się stworzyć, tak że będę do niego pewnie jeszcze nieraz wracał.\nJeśli mówimy o „odtwarzaniu historii”, to tak jak w przypadku „symulowania” nie należy tego rozumieć ściśle, w tym sensie, że odtwarzanie polega na odtwarzaniu „wszystkiego” i dokładnie punkt po punkcie, tylko istotnych elementów. I w tym sensie gry wojenne odtwarzają wydarzenia historyczne. Nie będę się powtarzać. Rozwinięcie powyższego Szanowni Czytelnicy znajdą w naszej rozmowie, która mam nadzieję pokazuje na czym polega ten pozorny paradoks.\nNic nie gubię i nie mieszam. Gry wojenne nie odtwarzają wydarzeń a tworzą pewien klimat. Dzisiaj wprawdzie grając Aliantami straciłem Singapur ale za to obroniłem spory kawał Półwyspu Malajskiego. Jakie wydarzenia gra odtworzyła? PS pierwszy akapit to żart, pana WRS znam 20 lat ?\n30 grudnia 2016 at 09:01\nOdtwarzają warunki historyczne w jakich miała miejsce bitwa czy operacja. To, że bitwa potoczy się w grze inaczej niż w historii nie stoi z tym w sprzeczności. Ważna jest natomiast refleksja nad tym na ile istniały szanse, że historia mogła potoczyć się inaczej i jakie było prawdopodobieństwo określonych zdarzeń, jak również zdawanie sobie sprawy co nie mogło się zdarzyć. O tym była m.in. rozmowa. Podstawowym błędem jest rozumienie odtwarzania jako ścisłego powtarzania tego co miało miejsce, tak jak w wypowiedzi powyżej, czy rozumienie symulacji jako symulowania „wszystkiego” co nawet logicznie jest niemożliwe. Szeroko rozumiany klimat posiadają także eurogry, więc w takim ujęciu nie jest on wyznacznikiem.\nMówiąc najkrócej nieporozumienie polega na utożsamianiu odtwarzania HISTORII z odtwarzaniem WYDARZEŃ HISTORYCZNYCH. Dla mnie to są dwie różne rzeczy i z tego tekstu dość jednoznacznie to wynika.


Schwarzkopf Osis Mess up , Matowa pasta stylizująca 100ml Sklep Fika\n» Schwarzkopf Osis Mess up , Matowa pasta stylizująca 100ml\nKod produktu: 7D9D-743DE\nJest idealnym produktem matującym do wykończenia Twojej stylizacji.\nDla optymalnego zastosowania pasty wetrzyj ją we włosy, dowolnie modeluj je we wszystkich kierunkach lub wygładź\nmożesz robić z nimi, co Ci się żywnie podoba!\nJest to kompaktowa pasta do końcowej stylizacji.\nZapewnia naturalne utrwalenie.\nProdukt łatwo zmywalny\n. Zawiera ekstrakt z palmy Sabal.\nNadaje fryzurze ostateczny kształt.\nDoskonale sprawdzi się na włosach krótkich i średnich.\nSposób użycia: Nałóż dłońmi niewielką ilość pasty na wilgotne włosy, po czym układaj i nadawaj teksturę fryzurze.


Rząd przyjął projekt noweli, znoszącej limit wynagrodzeń z odprowadzania składki do ZUS\nRada Ministrów przyjęła nowelizację ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych - donosi "Rzeczpospolita"(Nr z 31.10.2017 r.). Projekt nowej regulacji przewiduje, że już od 1 stycznia 2018 r. osoby zarabiające rocznie powyżej 30 krotności przeciętnego wynagrodzenia zapłacą więcej składek do ZUS - pisze gazeta. Zdaniem Andrzeja Radzisława, radcy prawnego z kancelarii LexConsulting.pl, wyższe składki dotkną osoby lepiej zarabiające, a więc administrację państwową, samorządową, członków rad nadzorczych oraz osoby, które "na rynku prywatnym mają zarobki na poziomie 10 tys. zł brutto" - podaje dziennik. Natomiast w firmach prywatnych - tłumaczy w "Rz" Andrzej Radzisław - sposobem na uniknięcie wyższych składek może być rezygnacja z etatu i założenie własnej działalności gospodarczej. W opinii Radzisława, nowelizację odczują sami pracodawcy. "Obecnie jeśli ktoś przekraczał ustawowy limit 30-krotności to od następnego miesiąca do końca roku nie były opłacane za niego składki emerytalno-rentowe". Natomiast od stycznia 2018 r. - podaje dziennik - składki powyżej 30 krotności przeciętnego wynagrodzenia będą odprowadzane i faktycznie zwiększą koszty zatrudnienia ogółem.\nAby zmiany mogły wejść w życie z początkiem przyszłego roku, muszą zostać uchwalone do końca listopada br.\nNowa regulacja może "przepchnąć" zamożnych etatowców w samozatrudnienie\nZdaniem Marcina Zielenieckiego, wiceministra rodziny, pracy i polityki społecznej, ubezpieczenia społeczne mają służyć zrekompensowaniu zarobku utraconego w wyniku doznania jakiegoś zdarzenia losowego - pisze "Dziennik Gazeta Prawna"(Nr z 30.10.2017 r.). Stąd "ograniczenia maksymalnej rocznej podstawy wymiaru składek nie stosuje się (...) w ubezpieczeniu chorobowym, wypadkowym i zdrowotnym. Natomiast w przypadku ubezpieczeń emerytalnego i rentowego, osoby, które osiągają przychody powyżej 30-krotności przeciętnego wynagrodzenia rocznie, czyli ponad 10 tys. zł miesięcznie, mają dochód utracony w wyniku zaprzestania pracy, np. po osiągnięciu wieku emerytalnego rekompensowany tylko częściowo" - podaje dziennik.\nObecnie funkcjonujące rozwiązania powodują więc, że w ubezpieczeniach emerytalnych brak jest pełnej ekwiwalentności. Nie zmienia to jednak faktu, że osoba, która traci pracę po osiągnięciu wieku emerytalnego, dostaje w świadczeniu tylko część niegdyś pobieranych pensji - zaznacza gazeta. Zdaniem Pawła Wojciechowskiego, ekonomisty ZUS, znosząc limit 30-krotności, poszerza się progresywność obciążeń dochodów (im dochód większy, tym większe obciążenie) - podkreśla "DGP". "Ale tylko dla umów o pracę, bo w przypadku działalności gospodarczej nadal będzie można płacić 19-proc. PIT i ryczałtowy ZUS". W opinii Wojciechowskiego, dlatego też umowy o pracę "przestaną być atrakcyjne dla osób dobrze zarabiających, ponieważ będą one musiały płacić składki od całości swoich dochodów i jeszcze 32-proc. podatek". Stąd zniesienie limitu składek emerytalnych może przepchnąć zamożnych etatowców w samozatrudnienie.\nM. Zieleniecki podkreśla w dzienniku, że Fundusz Ubezpieczeń Społecznych (FUS) jest obecnie w dobrej sytuacji ekonomicznej. Jest to efektem różnych zjawisk - z jednej strony spadku bezrobocia, a z drugiej strony wzrostu wynagrodzeń. Wydatki FUS są w niemal 80 proc. pokrywane z wpłacanych składek - informuje gazeta.\nZniesienie limitu składek emerytalnych zmniejszy wpływy z podatku dochodowego\nZ projektu nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zakładającego zniesienie ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe do trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia wynika, że tylko w 2018 r. resort pracy liczy na 5,4 mld zł dla sektora finansów publicznych - podaje "Puls Biznesu"(Nr z 31.10.2017 r.), powołując się na PAP Biznes.\nZniesienie tego ograniczenia spowoduje bowiem wzrost wpływów składkowych do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS). Ponadto, według autorów projektu regulacji, zwiększą się również wpływy składkowe do Funduszu Rezerwy Demograficznej (FRD) oraz kwoty składek odprowadzanych do otwartych funduszy emerytalnych - pisze gazeta. Składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe będzie odprowadzana od całości przychodu, a więc analogicznie jak w przypadku ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego.\nZ kolei, "zwiększenie kwot składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe spowoduje także zmniejszenie wpływów na ubezpieczenie zdrowotne oraz zmniejszenie wpływów z podatku dochodowego" - zakładają autorzy projektowanej regulacji. I tak, zmniejszenie wpływów z podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) oraz od osób fizycznych (PIT) wpłynie bezpośrednio na spadek dochodów jednostek samorządu terytorialnego - informuje "PB". Z drugiej strony, "większe składki na ubezpieczenie emerytalne spowodują wzrost składek zewidencjonowanych na kontach oraz na subkontach ubezpieczonych, a w konsekwencji stopniowy wzrost wydatków na emerytury wyliczane według nowych zasad" - informuje dziennik. Według wyliczeń zmiany dotkną ok. 350 tys. osób.\nW ocenie Mateusza Morawieckiego, wicepremiera, ministra finansów i rozwoju, propozycja resortu pracy jest propozycją budującą "system solidarnościowy" - podaje dziennik.\nAktywa IKE i IKZE po I połowie 2017 r. na poziomie 8,8 mld zł\nCoraz więcej pieniędzy wpłacamy do trzeciego filara emerytalnego - donosi "Rzeczpospolita"(Nr z 02.11.2017 r.). W opinii dziennika, "oszczędności powoli rosną, ale i tak są dużo za niskie". I tak, na koniec I półrocza 2017 r. Polacy zgromadzili 8,8 mld zł. na kontach w IKE i IKZE. Według danych Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), indywidualne konto emerytalne (IKE) na koniec czerwca br. posiadało 932,5 tys. osób, wobec 867,8 tys. rok temu. Natomiast mniej ludzi - 664,1 tys. - miało indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego (IKZE), podczas gdy na koniec czerwca 2016 r. było to 613,9 tys. osób – podaje gazeta. "Rz" zauważa, iż chociaż liczba kont IKE i IKZE dynamicznie rośnie, to nie jest jednak imponująca. Jak tłumaczy w dzienniku Paweł Mizerski, wiceprezes AXA TFI, jest to "ciągle produkt niszowy, choć atrakcyjny. Nie tylko ze względu na możliwość odliczenia środków przelanych na IKZE od podstawy opodatkowania, ale również, w przypadku funduszy inwestycyjnych, ze względu na zwykle niższe koszty ponoszone przez uczestników".\nWedług "Rzeczpospolitej", wartość rynku IKE na koniec czerwca br. wyniosła 7,5 mld zł, co oznacza wzrost o 24,6 proc. rok do roku. Z kolei aktywa w IKZE w analogicznym czasie 2017 r. kształtowały się na poziomie 1,3 mld zł, czyli o 73,8 proc. więcej niż rok wcześniej .\nPracownicy sektora publicznego z Planem Budowy Kapitału ?\nOd 2020 r. sfera budżetowa miałaby zostać objęta nową formą pracowniczego oszczędzania na emeryturę - przewiduje robocza wersja projektu ustawy o Pracowniczych Planach Kapitałowych (PPK), które są jednym z najważniejszych elementów Planu Budowy Kapitału wicepremiera Mateusza Morawieckiego - informuje "Dziennik Gazeta Prawna"(Nr z 0.2.11.2017 r.). Poza systemem znajdą się zaś służby mundurowe, prokuratorzy i sędziowie, mający własne systemy świadczeń. I tak, zdaniem Małgorzata Rusewicz, szefowej Izby Gospodarczej Towarzystw Emerytalnych (IGTE), to " bardzo dobra propozycja". Z kolei według Wiesławy Taranowskiej z OPZZ, "każda forma dodatkowego oszczędzania na emerytury jest dobra. Pytanie, czy ludzi na to stać".\nRobocza wersja projektu przewiduje - pisze gazeta - że podstawowa składka po stronie pracownika wyniesie 2 proc. wynagrodzenia, a po stronie pracodawcy – 1,5 proc. Udział w PPK ma być domyślny, czyli pracodawcy będą mieli obowiązek zapisać do PPK wszystkich pracowników, ale każdy z nich będzie mógł z tego zrezygnować - podaje "DGP". Natomiast pracownicy budżetówki mieliby być włączeni do programu na ostatnim etapie jego wprowadzania, razem z pracownikami firm liczących poniżej 20 osób. Wcześniej do programu mieliby przystępować inni zatrudnieni, począwszy od tych z największych firm. Ponadto, z uwagi na liczbę pracowników sfery budżetowej, korzyści z ich włączenia do PPK mogą być duże. Dlatego z takim entuzjazmem podchodzą do pomysłu włączenia budżetówki do PPK przedstawiciele instytucji finansowych - twierdzi gazeta. Dziennik zauważa, że nie wiadomo jednak , czy resort liczy się z podwyżką funduszu płac w budżetówce, aby pokryć rosnące koszty po stronie pracodawcy . Z wyliczeń resortu finansów wynika bowiem - informuje "DGP" - że "łączne koszty budżetowe objęcia pracowników sektora publicznego Planem Budowy Kapitału wyniosą około 3 mld zł". Ponadto, "konstrukcja obecnie funkcjonujących Pracowniczych Programów Emerytalnych powoduje też, że pracodawcy publiczni w zasadzie do nich nie przystępują, bo byłoby to sprzeczne z rekomendacjami resortu finansów w sprawie ograniczania wydatków." - podkreśla gazeta.\nW ocenie prof. Marka Góry, współautora reformy emerytalnej z 1999 r., " w praktyce oznacza to zrzucenie się przez resztę pracujących Polaków na tych oszczędzających dodatkowo w budżetówce. Na pytanie, czy to dobrze, czy źle, odpowiedź nie jest łatwa, ale podejmując decyzję, należy mieć świadomość tego faktu".\nDecyzja w sprawie wpisania projektu ustawy do wykazu prac Rady Ministrów ma zapaść w najbliższym czasie - informuje dziennik. Wprawdzie "niedawno planowano jego wejście w życie na 1 lipca 2018 r., ale jeśli proces przyjmowania ustawy się przeciągnie, ten termin może się przesunąć. Dlatego bardziej realny wydaje się początek 2019 r." - podaje "DGP".


Popkulturowy czyli Czesiek_PL Blog: października 2015\nSerialowe podsumowanie tygodnia #158 [12.10.2015 - 25.10.2015]\nZnowu tygodniowa przerwa. Mam nadzieje, że nie wejdzie mi to w nawyk. Stało się raz i dwa, będzie też trzy. Oby nie za szybko. Nic nie obiecuje. Wiecie jak to jest. Na nic nie ma czasu, a chciałoby się wszystkiego po trochu. Dlatego nie będę was zanudzał nikomu niepotrzebnymi serialowymi wiadomościami. Zostawię tylko link z trailerem Jessica Jones. Szykuje się kolejny hit od Netflix. Premiera za miesiąc. Jutro lżejsza komiksowa produkcja z kobietą w roli głównej - Supergirl. Podobno też warto.\nTaki odcinek dużo lepiej mi się podobał od premiery. Osobowość Liv to typowy członek bractwa z amerykańskich filmów, przez co mieliśmy mnóstwo komicznych scen z Liv. Było to potrzebne bo serial zawędrował w mroczne rejony. Pierw narkotykowy trip Majora i Raviego, a potem zmiany jakie zaszły u byłego Liv. Wyrzuty sumienia po morderstwie zombie i początek uzależnienia od narkotyków. Co też jest bezpośrednim nawiązaniem do wątku Blaine'a. Okazuje się, że to właśnie Major jest najważniejszą postacią spinającą wszystkie historię. Sprawa odcinka dobra. Pretekst do zabawnych scen i mocno zaskakująca końcówka. Zamordowana została nie ta osoba co trzeba. Mrocznie. Odpowiednio dla serialu.\nHomeland S05E02 The Tradition of Hospitality\nSerial znowu zaczyna mnie denerwować. Niemal cały odcinek świetny. Nastąpiło przyśpieszenie po poprzednim i wszystkie wątki wciągały. Polowanie Quinna, Carrie i wizyta w obozie (ta chwila gdy minęła godzina!), gierki w CIA i historia dziennikarki. To wszystko wciąga i dobrze się ze sobą komponuje. Historia ma potencjał. Tylko czemu wszystko potem sprowadziło się do Carrie? To na nią był zamach, to ona wpywa na wszystkie postacie, to na nią Saul wydał wyrok, który ma zostać wykonany przez Petera. Idiotyzm. Zupełnie nie kupuje tej ostatniej sceny. Osobiście nie miałbym nic przeciwko gdyby Clare Danes w przyszłym roku skończyła przygodę z serialem.\nHomeland S05E03 Super Powers\nZnowu mieszane uczucia. Wiem, że Claire Danes jest kapitalną aktorką, nie trzeba mi tego przypominać i robić kolejne odcinka pod nagrody dla niej. Męczy mnie pokazywanie jej choroby, a to że wtedy jest najlepszą agentką zupełnie mi się nie podoba. Jasne, scenki w domku miały swoje momenty, operatorzy i scenografowie się spisali pokazując jej szaleństwo. Nawet końcówka mnie zaskoczyła z dwoma twistami. Jednak dalej uważam, że ten wątek nie powinien mieć miejsca, a serial powinien jak najmniej czasu poświęcać wątkom osobistym. Zwłaszcza tym recyklowanym. O wiele lepiej wychodzi mu analizuje współczesnego świata. Amerykanie przyznają się, że ich ingerencja na Bliskim Wschodzie miała opłakane skutki, a potem i tak robią swoje przekraczając kolejne granicę.\nMarvel's Agents of S.H.I.E.L.D. S03E03 A Wanted (In)human\nJestem wielkim fanem tego jak wygląda serial po pierwszym sezonie i się tego nie wstydzę. Dlatego napiszę coś oczywistego - znowu świetny odcinek. Podobają mi się wszystkie wątki. Nie wiem gdzie serial zmierza, ale widzę olbrzymi potencjał. Zwłaszcza w wątku Simmons. Biedne stworzono, co ona musiała przejść, że tak wygląda i czemu chcę tam wrócić? Nie mogę się doczekać kosmicznej wyprawy agentów bo przecież wszystko do tego prowadzi. Jej historia podoba mi się z jeszcze jednego powodu. Tak jak Fitz w pierwszej serii stanowili idealny comic relief m.in. poprzez technobełkot i ich sympatyczność. Teraz są to dwie najbardziej skrzywdzone postacie przez scenariusz. Wiele przeszły, a ich droga jest jeszcze bardziej wyboista. Aprobuje. Póki nie zabijają.\nInne wątki równie ciekawe. Może poza romansem Daisy i Lincolna, jest to niepotrzebne. Jednak już polowanie na niego i lawirowanie Culsona między ACTU było ciekawe. Jak daleko jest w stanie posunąć się by uratować swoją protegowaną? I czy Lincoln będzie w stanie odnaleźć stabilność psychiczną? Nie czytałem Secret Warriors i nie znam składu drużyny więc jego przyszłość jest dla mnie tajemnicą.\nWątek Warda i May komediowy. Jakże lubię ten pairing! Ona jako lalunia w koszulce Blondie, On dres z Londynu chcący zostać zrekrutowany przez Hydrę. Jakże się uśmiałem na scenach w barze lub gdy May mogła w końcu zaprezentować swoje umiejętności. Końcówka historii mocna. Jak daleko jest w stanie posunąć się człowiek by pomścić kogoś kogo kocha? Bardzo.\nCulson, Rosalinda i rozmowa o samochodach. Shippuje!\nMarvel's Agents of S.H.I.E.L.D. S03E04 Devils You Know\nLash, Ward, Simmons. Trzy nieprzeplatające się wątki i trzy niezwykle udane historię. Pierwsze to polowanie na mordercę inhumans i dalsza ewolucja postaci Daisy, która coraz bardziej zmienia się w prawdziwą liderkę. Jej relację z Mackem fajnie się ogląda i jest to jedna z fajniejszych serialowych par. Dobrze, że nie dano czasu antenowego Lincolnowi bo zepsułby odbiór odcinka. Niepotrzebna historia miłosna zepsułaby dramatyczny finał polowania na Warda. Hunter jest już tak blisko, tamten ucieka i przy okazji zabija męża May co po części jest wynikiem nadgorliwości Lance. Tak bardzo chciał dorwać Warda, że nie wziął pod uwagę ludzi którzy ucierpią po drodze. I teraz czas na konsekwencję. To słowo coraz częściej pada w kontekście serialu. Ostatnia ważna historia to ta Simmons. Cierpi uraz psychiczny po powrocie z obcej planety, ale już zaczęła pracować by tam wrócić. Jakie tajemnicę kryję? Co ważnego się tam stało? Chciałbym jakiś apokaliptyczny wątek o kosmicznej skali. Bo seriale komiksowe mogą sobie na to pozwolić i nie będzie to śmieszne. Oby tylko nie dopisano intergalaktycznego romansu...\nSerial dalej jest głupkowaty i przez to przeraźliwie uroczy. Wątki się mnożą, część się wyjaśnia, a ja czuje się wciągnięty. Alex sympatyczna, pozostali bohaterowie nie przeszkadzają, ba większość z nich ciekawi. Jakie są ich motywacje, kto kłamie i dlaczego. Jak choćby tajemnicze bliźniaczki, które okazały się tajnym projektem FBI. Sensu w tym zero, ale jak się to ogląda! Podoba mi się rozwój postaci. Tragiczne wydarzenia mają wpływ na to co dzieje się teraz. Scenarzyści dają też radę w przeplataniu teraźniejszości z flashforwardami przez co odpowiedź na pytanie kto jest jeszcze trudniejsza do wywnioskowani. Irytuje tylko idealna i wszystko wiedząca Alex. Oby szybko pokazano jej słabe punkty.\nThe Flash S02E02 Flash of Two Worlds\nTak jak podejrzewałem. Pierwszy odcinek miał przyciągnąć nowych ludzi do serialu, a dopiero drugi można uznać za nowe rozdanie. Było też dużo ciekawiej, więcej akcji i dobrze rozpisanych bohaterów. Dużo przyjemności z oglądania. Tylko czemu Barry znowu nie ma wyrzutów po zabiciu nieludzia? Bardzo się to kłóci z charakterologią postaci. Podoba mi się jak ukazano Jaya Garricka. Flash z drugiej ziemi przybył by pomóc Barremu pokonać Zooma, speedstera polującego na innych mu podobnych. Najfajniej wypada tutaj zbieżność Jaya z Wellsem i zrozumiała nieufność jaką żywi do niego Barry. Mogą być w przyszłości przyjaciółmi, ale by ta przyjaźń nie nastąpiła od razu. Patty Spivot mi się... sam nie wiem. Czekałem na jej debiut w serialu i odczucia mam mieszane. Roztrzepana i radosna blondynka potrafiąca być twardzielką i szybko znajdująca wspólny język z Barrym. Aktorka urocza, dobrze wygląda na ekranie tylko czemu robią z niej damę w opałach, której trzeba uratować życie. Zdenerwowała mnie jeszcze końcówka dodająca telenowelowy wątek do serialu. I głupota postaci. Czemu nikt nie wpadł na pomysł, że Ronnie mógł trafić na Earth-2 w miejsce Jaya? Szykuje się z tego powodu kolejna drama. Ale to pieśń przyszłości, teraz jest bardzo dobrze.\nThe Flash S02E03 Family of Rogues\nLegend of Tomorrow już niedługo więc wypadałoby robić wprowadzenie. Ten odcinek to powrót Colda i było jak zwykle. Wentworth Miller rządzi w tej roli. Arogancki, cedzący kolejne słowa przez zęby i posługujący się pewnym kodeksem honoru. Jeden z lepszych przeciwników Flasha w serialu. Sama historyjka trochę pretekstowa, naciągana i z oczywistym rozwiązaniem, ale przyjemna dla oka. Fajnie też, że powróciła Glider bo jej chemia z Cisco jest ogromna. Tak samo Patty/Barry. Lubię tą dwójkę. Zupełnym przeciwieństwem jest drama u Westów. Ziew. Nie rozumiem motywacji Jaya. Postanowił zostać by walczyć z Zoomem. Zupełnie jakby była to papierowa postać bez przeszłości. Nic nie wspomniał o rodzinie i przyjaciołach co umniejsza jego wiarygodność. Oby niedługo bliżej się nad tym pochylono.\nCzesiek_PL Unknown o 23:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: Homeland, iZombie, Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D., Quantico, Seriale, Serialowe podsumowanie tygodnia, The Flash, wrażenia\nSerialowe podsumowanie tygodnia #157 [05.11.2015 - 11.10.2015]\nPrzyszedł nowy sezon serialowy, czasu brakuje by wyrobić się z powracającymi serialami, a są przecież jeszcze zaległości. Ludzie pytają również jakie nowości warto oglądać. Odpowiedź jest bardzo prosta. Żadne. Przynajmniej z ogólnodostępnej telewizji, która funduje kolejną partię średniaków. Kilka tytułów się wybija, a na bezrybiu jakieś jajka jeść trzeba. Tak więc cieszcie się z swoich ulubionych seriali i szukajcie dobrych i zakończonych produkcji czekając na recenzję tych nowych. Może jakiś potworek przepoczwarzy się w motyla. Lub ćmę. No, coś na co można patrzeć. Jeszcze tylko żebym sam umiał dostosować się do tej rady...\nNajważniejsza wiadomość ostatniego tygodnia? Miesiąca? Od wakacji? Zamówienie 3 sezonu Halt and Catch Fire. Mimo katastrofalnej oglądalności i dzięki świetnemu przyjęciu przez media i widzów którzy jednak włączyli serial w trakcje emisji, krzemowa rewolucja będzie kontynuowana na antenie AMC. Wydaje się, że stacja nie chcę być postrzegana jako ci od The Walking Dead. Mad Man i Breaking Bad się skończyło, a Hell on Wheels na ostatniej prostej. Jakiś weteran z nominacjami do nagród stacji się przyda podczas wypuszczania klipów reklamowych. A chyba nikt nie wątpi, że Halt and Catch Fire przygarnie jakieś wyróżnienie za ostatni sezon.\nJeśli jednak wolicie papkę serialową to dobra wiadomość. Blindspot jako pierwszy dostało zamówienie na cały sezon. Drugi sezon pewnie też będzie. Tego szczęścia nie ma Minority Report. Oglądalność jest fatalna i obcięto zamówienie z standardowych 13 do 10 odcinków. Jeszcze parę lat temu takie cyferki nie pozwoliłby wyemitować trzeciego odcinka i serial szybciutko poleciałby 6 stóp pod ziemię.\nW mijającym tygodniu odbył się Comic-Con w Nowym Jorku. Znaczy to wysyp serialowych nowinek i wyczekiwanych filmików promocyjnych. W końcu to one najlepiej sprzedają tytuł. Było tego trochę więc od myślników. Nota - część z nich nie pochodzi z imprezy, ale nie umniejsza to ich wartości. Zapraszam na seans bo jest na co popatrzeć:\n- Sherlock wraca z świątecznym odcinkiem umiejscowionym w wiktoriańskim Londynie. Wygląda to filmowo, ale ja wolałbym zwykły sezon, a nie taki zapychacz.\n- Scorsese i Terrence Winter znowu robią serial dla HBO. Vinyl opowiada o... zresztą nieważne, już i tak dałem trzy powody czemu w przyszłym roku warto będzie sprawdzić ten tytuł.\n- pamiętacie, że Banshee kończy swój żywot na czwartej serii? Taka mała rozgrzewka do zobaczenia. Akcja, piękne zdjęcia i Eliza Dushku. Mniam.\n- kończyć nie zamierza się Teen Wolf. Dobrze bo ten sezon trzyma poziom, a druga połowa powinna być jeszcze lepsza.\n- Cinemax dalej straszy Outcast. Niby serial od Kirkmana i o demonach, ale nie przemawia do mnie.\n- dużo lepiej wypada kolejne promo The Shannara Chronicles. Bohaterowie wyglądają jak wzięci z okładem pism dla elfich nastolatek. Reszta jednak zachwyca - widoczki, akcja, efekty specjalne. Szykuje się serialowy generic quest w ładny opakowaniu. Za co mocno trzymam kciuki.\n- na NYCC nie mogło zabraknąć nowych filmików z Arrow i The Flash. Trochę przypomnienia co się działo wymieszanego z nowymi scenami. Zwiastuny jak zwykle to najlepsze co przydarzyło się tym serialom.\n- promocji The Magicians ciąg dalszy. Dorosły Harry Potter i Hogwart w Ameryce. Nie wygląda to najlepiej.\n- i coś na co wiele osób mocno czekało - zapowiedź Daredevil S02. Mało nowych scen, ale kilkusekundowe wprowadzenie Elektry i Punishera elektryzuje. Dziwne, że nie pokazano w internetach dłuższego klipu z Jessica Jones, tym bardziej że na konwencie puszczano cały pierwszy odcinek. Słychać chór zachwytów nad wszystkimi aspektami. Ma być też dojrzalej niż przy Daredevil.\n- truskawka tygodnia (truskawka > wiśnia) czyli teaser Person of Interest z zabugowaną Maszyną. Dawno nie widziałem tak dobrego materiału promocyjnego dla powracającego serialu. Oglądać, tym bardziej że nie zawiera spoilerów.\nHeroes Reborn S01E03 Under the Mask\nPo odcinku kołacze mi się myśl "może jednak coś z tego będzie?". Jak ostatnio narzekałem na niemal wszystkie wątki, brak ciekawych bohaterów i mało angażującą historię tak teraz każdą scenę oglądałem z zainteresowaniem. Jasne, zdarza się trochę głupotek i uproszczeń, ale ogólnie niebo, a ziemia w porównaniu do poprzedniego odcinka. Nie można było tak od razu? Paradoksalnie w ciągu 40 minut opowiedziano więcej i lepiej niż w prawie 90.\nNa razie najwolniej rozwija się wątek arktyczny, który powinien w przyszłości wysunąć się na pierwszy plan. Malia, tajemnicza dziewczyna i jej niewidzialna mentorka powstrzymują tajemnicze mroczne zorzę. Ratują świat jakby mogło się zdawać. Czemu? Dlaczego? Kto stanowi zagrożenie? Może jest to Phobe z Dark Matters? Liczę, że w przyszłym ep. dostaną więcej czasu z uwagi na polowanie Renatus, które właśnie się zaczęło.\nMniej czasu za to mógłby dostać Noah. Nie zrozumcie mnie źle. Jako łącznik między dwiema seriami spisuje się wyśmienicie. Tylko trochę go za dużo. Teraz, skoro widzę potencjał w nowych postaciach wolałbym właśnie je poznawać. Na niekorzyść HRG przemawia Quentin którego nie znoszą. Jednak wątek amnezji i poszukiwania prawdy mimo, że oklepany jest wciągający. Zwłaszcza jego załamanie gdy widzi siebie i martwą córą. Czego dalej nie kupuje i liczę, że ktoś się z nim zabawia by odciągnąć od prawdziwych problemów. I co on takiego zrobił skoro Molly boi się bardziej jego niż Renatus.\nLuke z żonką podróżują z jednego miejsca w drugie, prowadzą rozmowy o zmarłym synu i znowu eksponowane jest ich nastawienie do zabijania evosów. Ją to napędza, uważa to za jedyny cel w życiu. On jest już zmęczony, ma dość zabijania. Zachary Levi i Judith Shekoni zostali bardzo dobrze dobrani do tej roli. Obudzenie się mocy w Collinsie nie było wielkim zaskoczeniem bo przedstawi bardzo typową historyjkę - staję się tym czego nienawidzi. Jednak cliffhanger z promieniem energii wydobywającym się z Luka był niespodziewany i skuteczni przykuł do ekranu.\nMocno narzekałem na Miko, a jej wątek okazał się wciągający. Pierw trochę bezsensowna acz efektowna walka i pojmanie po starciu z Harrisem. Ciekawa rozmowa między tą dwójką wyjawiła kilka rzeczy. On jest evosem z możliwością klonowania (fajny gag z zegarkiem!), a ona może być kimś zupełnie innym. Czy jest napisanym przez ojca programem komputerowym? To by wyjaśniało brak backstory dla postaci. Coś czuje, że ta postać może jeszcze zaskoczyć czymś więcej niż nawiązywaniem do Hiro.\nWątek Carlosa miał na razie najwięcej akcji. I jest najbardziej oderwany od pozostałych, przynajmniej do wizyty Collinsów w LA. Na razie nie kupuje luchadora-superbohatera, ale konspiracyjny wątek z brudnymi policjantami ma potencjał.\nTommy dostał tyle czasu ile powinien - niewiele. Dzięki temu jego krótka historia była strawna. Buntujący się nastolatek, impreza, zawiedziona dziewczyna, nadpobudliwa matka. Podobało mi się. Zwłaszcza konfrontacja mamusi z tajemniczym obrońcą Tommy'ego o którym wie więcej niż mówi. Naciągane, ale całość trochę skojarzyła mi się z Terminatorem. Z kontekstu można wysunąć wnioski, że Tommy ma zadatki na evosa, który może odegrać znaczącą fabularnie rolę. Tutaj też skutecznie posłużono się cliffhangerem.\n- Hiro zmieniający czas na nagraniu co ma być manifestacją jego mocy. Od kiedy podróże w czasie tak działają?\n- CGI budynku Renatus w Japonii wygląda okropnie. Kiedy ludzie nauczą się żeby efektów komputerowych używać wtedy gdy można zrobić to dobrze, a nie po łebkach?\n- Renatus udało się zmonetyzować moce evosów jakiś sposób je przechwytując. Sylar lub Peter idealnie by się nadawali jako ofiary ich eksperymentów, które doprowadziły do przełomu technologicznego.\nHomeland S05E01 Separation Anxiety\nMój związek z Homeland ma wzloty i upadki. Od zakochania i namiętnego śledzenia kolejnych odcinków po nienawiść i zerwanie. Jest też powrót i ponowne chwilę szczęścia. Co przyniesie przyszłość? Nie ufam scenarzystą i producentom więc ciężko powiedzieć, ale jestem optymistycznie nastawiony po tym co zobaczyłem. Dwuletni time skip i zupełnie nowa sytuacja Carrie. Spokojne życie skupione na pracy w prywatnej fundacji, wychowaniu córki i życiu w zdrowym związku. Następuje atak serwery CIA, dochodzi do wycieku danych, a do tego jej szef planuje wycieczkę od obozu uchodźców na Bliskim Wschodzie. Wszystko zacznie się pieprzyć i to z rozmachem. Widzę potencjał w tej historii, mocno zahaczonej w obecnej rzeczywistości. Muzułmańscy terroryści samobójcy już są passe. Teraz sytuacja jest bardziej złożona. Wrogiem jest rząd, uchodźcy stanowią problem którego nie można rozwiązać w prosty sposób, a trudna współpraca między państwami wszystko komplikuje. A gdzieś w środku zagubieni ludzie. Carrie żyjąca w iluzji, Quinn poświęcający się dla sprawy jako bezlitosny hitman i Saul wydający kolejne zlecenia. Odcinek może i miał powolne tempo, ale skupiał się na sednie, bohaterach i nakreśleniu sytuacji. Nawet zwykłe sceny miały w sobie wiele emocji, a co dopiero wtedy gdy coś się działo. Czekam na ciąg dalszy. Sezony 2 i 3 mogły być jedyną wpadką serialu.\niZombie było jednym z największym zaskoczeniem tego roku. Mimo początkowych kłopotów pierwszy sezon skończył się wysoką notą, a Rose McIver w głównej roli była urzekająca. Dlatego tak wyczekiwałem drugiej serii. I mocno się rozczarowałem. Cliffhangery nie miały większego wpływu na serial, a zamiast skupić się na mitologii lub bohatera większość czasu stanowiła proceduralna sprawa, która powinna być tylko dodatkiem. Wcielenie tygodnia Liv, mózg zgreda rasisty, również się nie sprawdziło. Zdarzyło się kilka udanych żartów, ale całości nie była naturalna. Istotne wydarzenia można by upchnąć w 5 minutach. Ale jakich! Szantażowany przez Max Rager Major zostaję łowcą zombie, Blaine dalej prowadzi swoją działalność, a Clive w tym sezonie powinien dostać więcej czasu za sprawą podejrzeń Majora o rzeź z finału. Prywatna sytuacja Liv pokomplikowała się w równie ciekawy sposób - scysja z bratem i matką oraz wprowadzenie się nowej lokatorki - Glidy od Max Rager. Czyli widać wizję na ten sezon mimo przeciętnego scenariusza na ten odcinek. Jestem dobrej myśli i czekam aż serial znowu przeżuci swój ciężar na bardziej ciekawiące mnie aspekty.\nMarvel's Agents of S.H.I.E.L.D. S03E02 Purpose in the Machine\nSimmons! Uwielbiam ją, zwłaszcza w parze z Fitzem i po poprzednim sezonie gdzie jej postać została porządnie rozpisana. Z jednej strony cieszę się z jej powrotu do drużyny, a z drugiej pytam czemu tak szybko. Chciałbym zobaczyć jej wojaże na innej planecie jak sobie radziła i jej kibicować oraz oglądać Fitza desperacko próbującego ją odnaleźć. Niby szansę są na to w flashbackach, ale to już nie będzie to samo. Dobrze, że przynajmniej scenarzyści mają pomysł na jej traumą i za monolitem stoi grubsza historia związana z obcymi. Oby została to dobrze poprowadzone bo nie chciałbym by porzucono ten pomysł.\nObecność Simmons będzie mnie cieszyć, jestem tego pewien jednak smuci mnie, że sprowadzono ją w taki naciągany sposób i po łebkach. Scena z samobójcza misją Fitza została dobrze wyreżyserowana i umiejętnie budowano napięcie. Jednak całe śledztwo przy wykorzystaniu znanego asgardczyka oraz XIX wieczne zabytki było już strasznie nie na miejscu. Taka głupotka, którą trzeba szybko strawić by cieszyć się z bohaterów.\nWraz z tym odcinkiem wróciła May. Z zabawnymi scenkami co jak na nią jest niecodzienne. Jakże się za nią stęskniłem! Trauma i brak celu w życiu to do niej coś niepodobnego. Ostatnie wydarzenia mocno na nią wpłynęły i postanowiła poświęcić się rodzinie. Długo tak nie mogła i wraz z Hunterem będzie działała pod przykrywką. Podoba mi się ten pairing, a jego potencjał pokazała ostatnia scena tej dwójki. Ona przyjmuje z stoickim spokojem wiadomość o powrocie Simmons, a on wybucha radością. Więcej takich kontrastów.\nU Warda niewiele nowego. Buduje nową Hydrę. Ziew. Kolejna głowa, która zostanie zniszczona. Już mam dość tego wątku. Nie podoba i się też telenowelowy zwrot akcji z dzieckiem Struckera. Cieszy mnie jednak, że serial znowu bawi się przeciwnościami. Hunter infiltruje Hydrę, a Hydra bierze się za S.H..I.E.L.D.\n- scenka z XIX wiecznym tajnym stowarzyszeniem na początku odcinka tak bardzo niepotrzebna. Chyba, że to budowanie wątków pod przyszłe wydarzenia i sięganie głębiej w historię marvelowskiego świata. W co wątpię.\n- Fitz zaczął się znowu jąkać. Dobrze, jednak scenariusz nie wyrzuca do kosza poprzedniego sezonu i charakterystyki postaci.\n- sceny akcja poza wydostawanie Simmons przeciętne. Pościg samochodowy w garażu o którym nawet nakręcono materiał zza kulis mnie wcale nie ruszył, a Ward nokautujący kolejnych ochroniarzy na jachcie sprawił, że ziewnąłem. Po Kevinie Tanchareonie spodziewałem się więcej, ale tutaj zawinił raczej scenariusz.\nMighty Morphin Power Rangers S01E40 Doomsday (2)\nJak zapowiadałem tak robię, nadrabiam Mighy Morphin. Jest ciężko przestawić się po serii RPM. Bardzo. Nie wiem czy dam radę i nie będę musiał sobie zafundować terapii złożonej z lepszego sezonu. Póki co próbuję. Odcinek Doomsday to druga część historii, która miała posłużyć za finał sezonu. I jest nudno. Wojownicy deklarują swój heroizm, walczą, przegrywają, cudowny splot okoliczności (zhackowanie bazy danych Rity z zaklęciami, powaga), kolejna walka i jeszcze jedna mowa potwierdzająca bohaterskość. Zero subtelności, wszystko ordynarnie podane. Sama finałowa walka i sposób pokonania Goldara w niezwykle potężnym zordzie niczym nie odbiegał od standardowego starcia. A tak fajnie się zapowiadało - zniszczone zordy i zagrożenie życia ludności cywilnej. Pozytyw odcinka? Tommy zaliczył króciutkie cameo podczas celebracji dnia Power Rangers. To zawsze podbije odbiór odcinka.\nThe Flash S02E01 The Man Who Saved Central City\nDobry powrót, ale jak na premierę spodziewałem się więcej. Była akcja, humor, wprowadzenie nowych i zakończenie starych. I dużo nudnego użalanie się nad sobą. Czy każdy z herosów musi przeżywać kryzys, myśleć że sobie poradzi sam i potem szybko pobiec do przyjaciół by pokonać niebezpieczeństwo, któremu sam nie sprosta? Wałkowane dziesiątki razy nudzi nawet jeśli ma nowe elementy. Których tutaj nie było. Rozczarował mnie też przeskok w czasie i rozwiązanie cliffhangera w krótkim flashbacku. Tak się nie robi. W kilka miesięcy dużo zmieniono, po czym wrócono do starego statusu quo. Serialowy standard. Sam pomysł na główną historię sezonu mi się podoba. Ratowanie świata przed inwazją z innej ziemi. Ten odcinek miał raczej nakreślić sytuację i był w dużej mierze za zadanie przyciągnąć nową widownie dlatego służył głównie ekspozycji. Ja się wynudziłem. I zirytowała mnie mocno jedna rzecz - zero dylematów moralnych przed zabiciem Smashera.\nCzesiek_PL Unknown o 20:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: Heroes, Homeland, iZombie, Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D., Power Rangers, Seriale, Serialowe podsumowanie tygodnia, The Flash, wrażenia\nSerialowe podsumowanie tygodnia #156 [28.09.2015 - 04.10.2015]\nPierwszy odcinek był zjadliwy, drugi jest ciężkostrawny, długo leży na żołądku i męczy. Główny wątek można skondensować w paru minutach, sprawa odcinka męczy, ilość głupot denerwuje, naciągany scenariusz nawet nie próbuje stwarzać pozorów logicznego ciągu przyczynowo skutkowego, a brak wyrazistych postaci tylko podkreśla miałkość całości. Najbardziej jednak wkurzyła mnie powtarzalność. Wyprawa FBI do podejrzanego, Jane zostaje sama i stacza walkę wręcz. Dalsza część śledztwa, wyprawa do wysokiego budynku, wertykalna pogoń i trochę strzelania. Czyli to samo co ostatnio. Co jeszcze? Irytujący styl kręcenia skupiający się na dramatycznych zbliżeniach męczy, a Kurt Weller przez cały odcinek krzyczy jakby miał wewnętrzny przymus podkreślania swojej męskości mimo że tak naprawdę jest on bardzo wrażliwy. Paradoksalnie najlepiej wypada proceduralny z programem dronów nad Nowym Jorkiem i zbuntowanym pilotem. Powtórka z 24: Live Antorher Day i to niezbyt twórcza, ale przynajmniej nie jest to standardowe polowanie na mordercę/handlarza złymi rzeczami. Więc też można oglądać Jaimie Alexander więc zostaje na jeszcze trochę i zawyżam ocenę.\nMarvel's Agents of S.H.I.E.L.D. S03E01 Laws of Nature\nAgenci premierą trzeciego sezonu tylko potwierdzają, że są najlepszym komiksowym serialem w ogólnodostępnej telewizji. W karkołomny sposób prowadzą wątki, opowiadają złożone historię, konsekwentnie rozwijają postacią umiejętnie między nimi żonglując i autentycznie angażują podczas oglądania. Czterdzieści minut zleciało błyskawicznie, a każda scena zawierała pewien cool factor. Co z tego, że patrząc na ten sezon z szerszej perspektywy zapowiada się opowieść o x-menach? Ludzie z mocami prześladowani przez rząd, spontanicznie manifestujące się moce i odsiecz przybywająca na ratunek. Wypisz wymaluj standardowe historię o ludziach z genem x tylko zamiast mutant mamy inhuman. Potencjał w tej historii jest ogromny mimo, że była opowiadana wielokrotnie. W odcinku były sporo głosów opinii publicznej, głos prezydenta i powstanie nowej agencji rządowej jako odpowiedź na wydarzenia z Marvel Cinematic Universe. Historia jest również tie-inem do nadchodzącego Civil War. Jak w przypadku poprzednich majowych filmów Marvela szykują się mocne nawiązanie i możliwe, że całość można traktować już jako prequel.\nPodoba mi się nowa rola Skye w drużynie. Znaczy się Daisy bo teraz tak wszyscy się do niej zwracają. Pod nieobecność May i niemożność wyruszenia Bobbi w teren to właśnie ona przewodzi akcją, a współpracuje z Mackem. To i nowy wygląd zbliżają ją do komiksowej bohaterki. I są to zmiany dobre. Dziewczyna nauczyła się korzystać z swoich mocy, zaakceptowała dziedzictwo przodków, a teraz pomaga innym z tym samym problemem. Teraz ona będzie mentorką i liderką. I ja to kupuje.\nCulson również się zmienił. Nie wiadomo ile czasu minęły między sezonami (lakoniczne kilka miesięcy), ale ostatnie wydarzenia na niego odrobinę wpłynęły. Zaakceptował stratę Simmons i stara się być lepszym przywódcą rozbudowującego się SHIELD. Nawet i on zmienił swój strój ubieranie. Odwiesił garnitur na kołek i jest bardziej wyluzowany. A mechaniczna ręka jest cool. Tak jak zresztą cały odcinek. Jak powiedziałby Abed z Community "Cool, cool, cool".\nJednak MVP odcinka jest dla mnie Fitz. Po utracie Simmons zdesperowany stara się ją odzyskać, nawet wyrusza w wydawałoby się samobójczą misję w teren. Ładny mamy tutaj kontrast bo na początku S02 to właśnie ona działała pod przykrywką. Teraz jemu udało się odnaleźć kawałek starożytnego manuskryptu, który miał uratować Simmons. A doprowadził do statecznego załamania. No cóż, scena gdy Fitz pełen rozpaczy i złości chwyta za strzelbę, rozwala z kopa drzwi i zaczyna okładać pięściami monolit była jedną z lepszych w tym serialu. Bo podkreślała jego charakter, zdesperowane i oddanie. Grała również na emocjach widza. Czuć whedonowe DNA.\nA co z Simmons? Żyję. Oczywiście. Dostała krótką scenkę gdzie uciekała nocą przez pustynię walcząc o przeżycie. Szokujące? Nie bardzo. A co powiecie na obcą planetę? Tak, Monolit okazał się teleportem. I tym pięknym sposobem serial nawiązuje prawdopodobnie do mitologii Kreem i otwiera możliwości na crossovery z Guardians of the Galaxy. Już pisałem, że chciałbym zobaczyć Agentów w kosmosie i prawdopodobnie się doczekam. Albo chociaż na obcej planecie. Tylko czekać, że Fitz wykorzysta Monolit to stworzenia Marvelowych Gwiezdnych Wrót.\nW odcinku inne postacie dostały trochę miejsce, ale równie ważne sceny. Lincol chcę podążać własną drogą, z dala od inhumans i SHIELD, ale przeszłość go dopada. May musiała wziąć dłuższe wolne. Bobbi siedzi w laboratorium co jest dziwne, Hunter planuje wybrać się na polowanie na Hydrę, a Mack rzuca świetnymi żartami. Rosalinda jest na razie tajemnicza i pasuje na antagonistkę sezonu. Lub chwiejną sojuszniczkę. Pod tym względem została o wiele lepiej wprowadzona od Talbota. Lash jako zły inhuman wyszedł równie tajemniczo i czekam na ciekawe przeplatanie tych wątków.\n- pamiętna siekiera na ścianie w gabinecie Culsona! Albo jego broń w laboratorium. Lub Jego kubek. Dużo fajnych smaczków na drugim planie.\n- budżet serialu poszedł sporo do góry. Niezłe efekty specjalne (zwłaszcza team up Daisy i Lincolna), solidny make-up Lasha oraz bogactwo scenografii. Imponująco wypada też nowy środek transportu SHIELD. Tylko czekać aż pokażą Helicariera.\n- jakie ładne wprowadzenie Daisy w ten sezon. Nie pokazano jej od początku tylko manifestację mocy jak roznosi obcych agentów, a potem niesamowicie udany kadr z wyciągniętą ręką. Strasznie mi się podobało to ujęcie pokazujące kto tu jest głównym bohaterem.\n- serial udanie bawił się z widzem. Stworzył złudzenie wroga sezonu, kolejnego przeciwnika do pokonania, a Rosalinda okazała się równie niedoinformowana co Culson. Czuć było chemię między tą dwójką gdy przerzucali się tajemnicami w wagoniku metra.\n- Mack pragnący "a shotgun-axe combination of some sort"!\n- niektóre nawiązania do MCU dość ordynarne, ale powrót Williama Sadlera z Iron Man 3 jako prezydenta USA było fajnym smaczkiem.\nScream Queens S01E02 Pilot (Part 2)\nPierwszy odcinek mi się podobał. Była szalenie absurdalna opowieść z potencjałem. Niestety druga połowa dwugodzinnego pilota to maskara. Poza fajnym wprowadzeniem Munch i kilkoma pojedynczymi dialami było źle. Miszmasz wątków męczy, nie czuje postaci które co chwila zmieniają swoje nastawienie do innych, brakuje suspensu podczas scen morderstw, zwroty akcji nie ruszają, a całość jest drętwa. Czekałem na boom, pomysł w postaci głuche fanki Taylor Swift, ale kilka dni po seansie ciężko mi sobie przypomnieć scenę która mnie ruszyła. Dam jeszcze szansę, ale niestety czuje się rozczarowany. Taki fajny potencjał, a tak skaszaniony. Gdyby nie strona wizualnie nie wróciłbym już do serialu, a tak dam jeszcze szansę.\nQuantico S01E01 Run\nDla odmiany miłe zaskoczenie. Dawno temu, gdzieś przy okazji premiery Covert Affairs zastanawiałem się czemu nie ma serialu o początkujących agentach FBI. Musiałem czekać ponad 5 lat by móc skonfrontować marzenia z rzeczywistością. I jestem zadowolony. Jest to połączenie Grey's Anatomy, teen dramy z Homeland. Karkołomne, ale wyszło. Reguły świata są naiwne, bohaterowie młodzi, piękni i rozemocjonowani, twist fabularny pojawia się co 5 minut, czuć suspens i zbliżającą się katastrofę. Jasne, wszystko nakręcone w konwencji pop serialu, nie mającego nic wspólnego z rzeczywistością, ale nie przeszkadza to dobrze się bawić. Quantico posiada dużo cech wspólnych z zeszłorocznym How To Get Away With Murder. Flashforwardy i wielką zagadkę. Tylko tutaj pilot jest o wiele lepszy z ciekawszymi postaciami na których może jeszcze nie zależy, ale chcę się ich oglądać. I tak zrobię. Serial dostaje kredyt zaufania i liczę na przyjemne gulity pleasure w stylu Revenge.\nCzesiek_PL Unknown o 21:19 5 komentarzy:\nEtykiety: Blindsot, Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D., Quantico, Scream Queens, Seriale, Serialowe podsumowanie tygodnia, wrażenia\nSerialowe podsumowanie tygodnia #158 [12.10.2015 -...\nSerialowe podsumowanie tygodnia #157 [05.11.2015 -...\nSerialowe podsumowanie tygodnia #156 [28.09.2015 -...


Zakładam ten temat dla każdego użytkownika forum, który chce się podzielić informacjami o legendach piłki nożnej, piłkarskich idolach, najlepszych zawodnikach w historii futbolu.\nMile widziane zdjęcia, filmiki i coś od was. Kogo grę zawsze będziecie pamiętać? Kto powinien być wymieniany wśród najlepszych piłkarzy?\nW tym temacie nie piszemy o piłkarzach Manchesteru United, gdyż mamy do tego osobny dział na forum- Legendy klubu z Old Trafford.\nNa początek może coś o Ronaldzie Koemanie.\n"Ronald Koeman zapisał się w historii futbolu jako najbardziej bramkostrzelny obrońca wszech czasów. Charakteryzowały atomowy i precyzyjny strzał oraz bardzo dokładne podania. Bardzo często jego długie, bardzo dokładne, znakomite technicznie podania otwierały drogę do bramki napastnikom. Holender potrafił znakomicie rozgrywać piłkę. Oprócz tego należy do najsilniej uderzających piłkę zawodników wszech czasów (często po jego strzale mierzono prędkość lotu piłki, jego strzały należą do najmocniejszych na świecie). Ronald Koeman był specjalistą od wykonywania rzutów wolnych oraz karnych. Potrafił także zdobywać bramki silnymi, precyzyjnymi strzałami z dalszych odległości. Większość jego goli charakteryzowała znakomita technika strzału, atomowe i precyzyjne uderzenie."\nPrawie 200 bramek to wynik jak na stopera oszałamiający. Był podporą Dream Teamu Cruijff'a i reprezentacji Holandii. Prawdziwy fenomen. Miałem okazję jeszcze trochę kariery holendra zobaczyć i raczej już nie zobaczę piłkarza, który podchodząc do wolnego powodował taki strach u rywali i bramkarzy. Skuteczność taka jakby strzelał karnego. Pod tym względem absolutnie numer jeden. A do tego genialny obrońca. Jego wolny dał Barcelonie Puchar Europy w 1992 roku.\nObecnie troszkę słabiej mu idzie w pracy szkoleniowej.\nPróbka jego umiejętności\nZapraszam do dodawania swoich piłkarskich idoli\nRud Van Nisterlooy ... Legenda jeszcze nie ,ale niewiele mu to tego miana brakuje. Piłkarski idol jak najbardziej TAK! To między innymi dzięki niemu zaczęła się moja przygoda z United. Król pola karnego, nie musiał szukać piłki w polu karnym bo ona sama go szukała. Gdyby nie odszedł do realu i po dzień dzisiejszy grał na Old Trafford\nNajlepszym piłkarzem jaki biegał po murawach świata wg mnie na dzień dzisiejszy jest Zinedine Zidane . Kilku zbliżyło się do jego poziomu ale nikt munie dorównał . Piłkarski geniusz , jedyny piłkarz realu którego traktowałem inaczej , nie przez pryzmat bycia nie wiadomo jaką gwiazdą ale spokojny i cichym człowiekiem . Zizu , VIVA FUTBOL!\nJakość nie najlepsza ,ale naprawdę TOP 10 Zizu! http://pl.youtube.com/watch?v=Ttxlg0vTP ... re=related\nDarujcie sobie Zidane, Figo czy RVN itp. Każdy ich zna, każdy wie jak grali/grają, więc to trochę takie nabijanie. Jak już pisać, to o legendach z przeszłości, żeby można się było czegoś nowego dowiedzieć, odświeżyć pamięć, na temat piłkarza X czy Y.\nBeckenbauer, Wright, Baresi, Puskas, Jaszyn. O takich to chętnie poczytam. Ale tych współczesnych idoli to se darujmy. Takie moje zdanie.\nPiszcie o kim chcecie, a nie dyskutujcie jak ma temat wyglądać. Przede wszystkim skupiamy się na przedstawianiu jakiejś konkretnej postaci, a nie toczymy jednozdaniowej dyskusji kto był lepszym piłkarzem. Inni chętnie poczytają o kimś wyjątkowym. A przy okazji można stworzyć taką mini encyklopedię świetnych piłkarzy. Pole manewru jest spore - sebos\nZajebisty wymiatacz. W swoim pierwszym meczu zagranym dla Southampton, którego był wychowankiem, strzelił hat-tricka. Jego talent ekspodował jednak dopiero wraz z przejściem do Blackburn Rovers. W 138 ligowych meczach strzelił 112 goli.\nI ten zawodnik mógł zostać Diabłem, ale trochę zlamiliśmy, zaważyło też to że Shearer zawsze chciał grać dla Newcastle. Tam jego skuteczność spadła i nie wyglądała już jak "gol co mecz". Ciągle jednak był fantastycznym zawodnikiem. Był również kapitanem Srok, został nim w 1999, był już w tym czasie kapitanem reprezentacji Anglii. Na St. James Park jest legendą.\nDla kraju strzelił 30 goli w 62 meczach. Zrezygnował z kadry po tragicznym występie Anglii na ME w 2000, kiedy nie zdołali nawet wyjść z grupy.\nMiał typowo angielski styl gry. Bazował na swojej sile, nieźle strzelał głową i walił mocne bomby. Nie bawił się w techniczne sztuczki. Wchodził, strzelał, end of story . Pomagała mu w tym znakomita orientacja na boisku, precyzja i zimna krew.\nPrzyjemność z oglądania jego gry psuł mi jedynie Szpakowski, który uparcie nazywał go "Szira". Jak mnie to wkurwiało. Mniej więcej tak samo jak to że mówi "mAnchester".\n283 gole w lidze angielskiej, dają mu tytuł najlepszego strzelca w historii tej ligi. W sumie strzelił ich 374. Nigdy nie opuścił Anglii, grając w zaledwie trzech klubach. Ostatniemu był wierny przez dziesięć lat i tam zakończył karierę. Nie mógł zagrać w pożegnalnym meczu z Celtikiem, z powodu kontuzji jakiej doznał podczas meczu z Sunderlandem. Wszedł na końcówkę meczu i strzelił gola z rzutu karnego. Rzut był nagrany żeby Alan strzelił gola, co jest trochę niesmaczne, ale to wszystko było przecież for fun i dlatego że nie mógł zagrać całego meczu z powodu tej głupiej kontuzji. Gdyby był zdrowy, nie trzeba byłoby teatrzyku, bo w wieku 34 lat ciągle był podstawowym napastnikiem Newcastle. Jest też najlepszym strzelcem w historii klubu.\nRecord for most Premier League goals in a 42-game season (1992-1995): 34a\nRecord for most Premier League goals in a 38-game season (1995 onwards): 31b\nIn the awards to mark ten seasons of the Premier League, Shearer was named as: "Overall Player of the Decade", "Domestic Player of the Decade" and "Outstanding Contribution to the Premier League" and "Top Goalscorer".\nA Tribute to Alan Shearer\nAlan Shearer to był piłkarz najwyższej światowej klasy. Półka do której z napastników, których widziałem można zapisać jeszcze Romario, Christo Stoiczkowa, Jean Pierre'a Papina czy Jurgena Klinsmanna. Moim skromnym z obecnie grających piłkarzy na tej pozycji co najwyżej Thierry Henry z najlepszych lat może im dorównać. I nikt inny.\nAlan był trochę niedoceniany poza wyspami, ja również na jego wielkość doceniłem dopiero w ostatnich latach kariery, choć to w Blackburn był najlepszy. Niesamowita skuteczność, umiejętność znalezienia się w każdej sytuacji, siła pozwalająca przepchnąć każdego obrońcę i tak jak poprzednik napisał- prostota gry, jak już dostał piłkę od razu szukał bramki. Żadnych kombinacji. Do tego młotek w nodze, więc zaliczył niejedną piękną bramkę zza pola karnego.\nJak bardzo jest szanowany na wyspach widać było po zachowaniu arbitrów. Wyglądało to tak, że sędzia słucha co ma do powiedzenia piłkarz, a nie odwrotnie. Był kimś... Prawdziwa legenda klubu z St. James Park. Co tu dużo mówić- takich piłkarzy już nie ma.\nA ja przypomnę trochę o tym jakby tu nie pisać-wybitnym piłkarzu bo z pewnością takim był Christo Stoiczkow, bardziej zyskał uznanie w Europie w sezonie 88/89 gdzie trafił wówczas do Barcelony, która grała pod okiem Cruyffa, debiut wypadł znakomicie gdyż Bułgar strzelił bramkę z lokalnym rywalem Espanyolem.\nDla ,,Barcy'' strzelił mnóstwo bramek, kibice go pokochali i zapamiętali po bramkach w arcyważnych momentach jak w meczu z Bilbao (dwie bramki) w 1992 kiedy to rozpoczęła się ta wręcz kosmiczna passa ,,Dumy Katalonii'', która trzy razy z rzędu zdobyła mistrzostwo Hiszpanii w ostatniej kolejce mimo iż traciła do lidera punkt czy dwa a mimo to ostatecznie triumfowała.\nBył nie do zatrzymania dla obrońców, wspólnie z Koemanem, Laudrupem i wielkim Romario tworzył magiczny kwartet Katalończyków.\nW Reprezentacji był największą gwiazdą, i najbardziej wartościowym co udowodnił na Mundialu w USA, szczególnie zostanie zapamiętana jego bramka w ćwierćfinale z Niemcami z rzutu wolnego, bramka stała się ozdobą tamtych mistrzostw.\nReasumując Bułgar zdobył w USA 6 bramek dzięki czemu (wspólnie z Olegiem Saneko) został królem strzelców, wreszcie w 1994 roku zdobył upragnioną Złotą Piłkę.\nWarto dodać iż w 1992 Stoiczkow jako pierwszy Bułgar zdobył Puchar Europy, a w sezonie 93/94 został królem strzelców Ligi Mistrzów\nChristo był znany także z kontrowersyjnych wypowiedzi a przytoczę tutaj kilka.\n,,Zawsze będę nienawidził Realu.Właściwie to nawet nie lubię o nich rozmawiać, bo zaraz zbiera mnie na wymioty''\n,,W naszym sukcesie nie ma żadnej jego zasługi. Marny z niego taktyk, jeszcze gorszy psycholog. Miał po prostu dobrych zawodników''- o trenerze reprezentacji Dymitarze Panewie\n,,To głupota kupować czwartego obcokrajowca. A jeśli już kierownictwo klubu tak chce, powinno sprowadzić do Barcelony mojego rodaka Lubo Peneva. Ile kosztował Brazylijczyk? 600 mln peset? Dodam 200 mln z własnych oszczędności i kupmy Lubo''-o transferze Romario do Barcelony\n* Król strzelców ligi bułgarskiej: 1989, 1990\n* Złoty But: 1989\n* Piłkarz Roku Onze Mondial: 1992, 2. miejsce w 1994\n* Złota Piłka: 1994, 2. miejsce w 1992\n* Piłkarz Roku FIFA: 2. miejsce w 1992 i 1994\n* Król strzelców Mundialu 1994 (wspólnie z Olegiem Salenko)\n* Człowiek Roku w Bułgarii: 1994\n* Król strzelców Ligi Mistrzów: 1993/94\n* Król strzelców Pucharu Zdobywców Pucharów: 1989\n* W 2004 r. w plebiscycie magazynu Champions (oficjalnego biuletynu LM) na najlepszego piłkarza Ligi Mistrzów zajął 18.miejsce.\n* W listopadzie 2003, w ramach obchodów 50-lecia Unii Europejskich Związków Piłkarskich Bułgarski Związek Piłki Nożnej wybrał Stoiczkowa najwybitniejszym bułgarskim piłkarzem ostatnich 50 lat.\n* Jako jedyny Bułgar znalazł się na liście 100 najlepszych żyjących piłkarzy przygotowanej przez Pelégo na stulecie FIFA w 2004 r.\n* Nagroda Golden Foot: 2007\nhttp://www.youtube.com/watch?v=NPUWoRflm...re=related A o to ta pamiętna bramka na Mundialu w USA.\nKról strzelców MŚ w 1958 roku (zdobył 13 goli w 6 spotkaniach) i 2 razy ligi francuskiej. Mistrz Francji w 1956, 1958 i 1960 roku. W 1959 r. awansował do finału Pucharu Europy. Złamanie nogi w 1961 roku uniemożliwiło mu kontynuowanie kariery. W 21 meczach rep. Francji zdobył 30 bramek. W 450 oficjalnych meczach zdobył 400 goli. Był trenerem PSG, Tolouse FC, rep. Maroka oraz Francji. Znajduje się na liście FIFA 100. Utalentowany zawodnik, któremu kontuzja przeszkodziła w drodze do wspaniałej kariery.\nDlaczego akurat jego wybrałem? Ano dlatego, że wczoraj przyszedł list od niego, w którym znalazłem 3 autografy z dedykacją dla mnie\nTo ja może dodam coś od siebie na temat Alana Shearer'a. Ponieważ zawsze był on jednym z moich ulubionych piłkarzy, grającym w drużynie, z którą sympatyzuję [oczywiście Newcastle zawsze będzie daleko w tyle za ukochanym MU, ale nie zmienia to faktu, że ich lubię i prawie zawsze im kibicuję ]. Jest to, co prawda, tekst sprzed paru lat [i nie chce mi się poprawiać w nim interpunkcji], ale zawiera całe moje zdanie na temat tego wielkiego zawodnika [+ oczywiście garść informacji].\nAlan Shearer – przykład piłkarskiego ideału. Na boisku zawsze dojrzały i stanowczy, poza nim - spokojny i stonowany. Wyśmienity przywódca, znakomity autorytet. Omijający skandale, nocne lokale i huczne imprezy. Jeden z niewielu, o którym powiedzieć można, że „słynna” woda sodowa mu do głowy nie uderzyła, mimo że przez wiele lat był piłkarskim idolem dla tysięcy dzieciaków...\nNa świat przyszedł 13 sierpnia 1970 roku w Newcastle. Można powiedzieć, że miłość do swego przyszłego klubu wyssał wraz z mlekiem matki – w jego rodzinie od wielu pokoleń wszyscy byli zagorzałymi fanami drużyny Srok.\nOd dziecka pasjonował go futbol, któremu poświęcał się całym sercem. Ciągle brakowało mu czasu na randki i szkołę, ale dla ukochanej piłki gotów był poświęcić wszystko. Od najmłodszych lat marzył o grze w ukochanym Newcastle... Nie była to jednak sprawa prosta, gdyż trenerzy z St. James' Park nie od razu przekonali się do jego umiejętności (nic dziwnego, skoro w trakcie gry kontrolnej młody Anglik został postawiony... na bramce).\nW 1985 roku, piętnastoletni wówczas Alan trafił do FC Southampton, z którym podpisał amatorski kontrakt. Tam niemal każdą minutę dnia poświęcał futbolowi. Imponował ambicją i zaciętością. Potrafił zostawać nawet kilka godzin po treningu, by dodatkowo ćwiczyć indywidualnie. Ciężko pracował, aby wreszcie wystąpić w pierwszym składzie The Saints. W końcu 5 kwietnia 1988 roku nadszedł dzień jego debiutu. I to nie byle jakiego! W spotkaniu przeciwko londyńskiemu Arsenalowi, Shearer trwale zapisał się w historii angielskiej piłki, jako najmłodszy zdobywca hat-tricka w meczu ligowym.\nLatem 1992 roku przyszła pora na zmianę barw klubowych. Bramkostrzelny napastnik, o którego starało się kilka znaczących klubów Premiership trafił ostatecznie do Blackburn Rovers za 3 miliony 600 tysięcy funtów. Pierwszego sezonu w zespole z Ewood Park popularny Big Al (jak mówią na niego fani) nie mógł zaliczyć do udanych. Trapiły go kontuzje, całkowicie wykluczające go z gry. Jednak już rok później, w sezonie 1993/1994 walnie przyczynił się do zdobycia przez swój klub pierwszego w historii tytułu Mistrza Anglii. Okrzyknięto go wówczas graczem roku, a także najlepszym piłkarzem świata w plebiscycie „France Football”.\nKolejne trzy sezony to pasmo indywidualnych sukcesów Alana – trzykrotnie z rzędu stawał się on królem strzelców angielskiej Premiership. W trakcie Mistrzostw Europy 1996 poprowadził reprezentację synów Albionu do półfinału, zdobywając brązowy medal oraz tytuł najlepszego strzelca imprezy.\nW sierpniu 1996 roku Shearer opuścił Blackburn, by wreszcie trafić do swego ukochanego klubu – Newcastle. Można powiedzieć, że pomyłka sprzed lat kosztowała działaczy Srok 15 milionów funtów. Tyle bowiem kosztował ich zakup czołowego napastnika Premiership, którego parę lat wcześniej niefortunnie postawiono na bramce i nie przyjęto do klubu z St. James’ Park.\nPierwszy sezon w barwach Newcastle to dla Alana – wspomniany już – tytuł króla strzelców. Drugi natomiast – pasmo nieszczęść i kontuzji. Warto wspomnieć, że Shearer rozegrał wtedy jedynie 15 spotkań, zdobywając tylko dwie bramki.\nZ kolei kariera reprezentacyjna Alana nie nabrała szybszego tempa po sukcesach z Euro ’96. Na Mundial w roku 1998 został co prawda mianowany kapitanem kadry narodowej, jednak nic znaczącego nie zaprezentował. Jeszcze gorzej wypadł dwa lata później na Mistrzostwach Europy, po których zdecydował się zakończyć karierę reprezentacyjną. W kadrze narodowej rozegrał 63 spotkania, zdobywając 30 bramek.\n22 kwietnia roku 2006 po dziesięciu sezonach w barwach ukochanego Newcastle Alan Shearer zdecydował się zakończyć piłkarską karierę. Kontuzje nie pozwalały na powrót do gry, a i szybkość była już nie ta. Na zawsze zostanie on jednak legendą klubu z St. James’ Park i piłkarskim autorytetem dla wielu młodych piłkarzy. To on został pierwszym w historii Premiership zdobywcą ponad stu bramek, to jego uznano najlepszym piłkarzem dziesięciolecia (1992-2002) w lidze angielskiej i to on jest najlepszym strzelcem w historii Newcastle.\nNiezwykle bramkostrzelny i niesamowicie sprytny, przez długie lata budził lęk w obrońcach i bramkarzach przeciwników. Wyśmienicie grający głową, doświadczony, mający znakomity przegląd pola potrafił wprawić niejednego rywala w drżenie kolan. Ojciec trójki dzieci, miłośnik golfa, smakosz i wielki fan zespołu Abba. Unikający skandali i szeroko pojętej medialności – całkowicie podporządkowany swej miłości – futbolowi. Jedyny w swoim rodzaju, jak nikt inny profesjonalny w każdym calu – takim go zapamiętamy. Takim był zawsze i takim pozostanie – Alan Shearer – już dziś ozłocona legenda Newcastle United...\nFutbolowa napisał(a): Okrzyknięto go wówczas graczem roku, a także najlepszym piłkarzem świata w plebiscycie „France Football”.\nShearer nigdy nie zdobył Złotej Piłki. http://pl.wikipedia.org/wiki/Z%C5%82ota_Pi%C5%82ka\nAle został wówczas wyróżniony, być może o to chodziło.\nInformacje biograficzne czerpałam z narzuconej mi wówczas książki, podsumowującej wszystkie dotychczasowe Mistrzostwa Europy, w której znajdowały się też metryczki i informacje o najlepszych piłkarzach. Aż muszę ją gdzieś odkopać :roll:\nCytat: Pierwszy dzień września kojarzy się głównie z powrotem do szkoły po wakacjach. Na uroczystych apelach w szkołach wspominana jest głównie kolejna rocznica wybuchy II Wojny Światowej. Coraz mniej ludzi pamięta, że również w tym dniu obchodzimy kolejną jakże smutną rocznicę śmierci Kazimierza Deyny. Od 1 września 1989 roku minęło już 20 lat i warto przypomnieć postać jednego z najwybitniejszych polskich piłkarzy. czytaj dalej...\nhttp://www.igol.pl/article,24885.html - Zapomniana gwiazda argentyńskiego futbolu - Jose Manuel Moreno\nhttp://www.sports.pl/Pilka-nozna/Jimmy- ... 1,279.html\nWywiad ze swego rodzaju legendą piłki nożnej. Myślę, że z wyskokiem na Euro nie będzie miał większych problemów.\nCytat: - Ma koszulkę z numerem 10. Myślałem, że to jego pozycja, ale okazało się, że to jego IQ - tak półżartem podsumował go kiedyś słynny George Best.\nAktualny czas: 25-06-2019, 04:47 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Kongres Ruchów Miejskich to ogólnopolskie forum miejskich aktywistów i działaczy lokalnych z całego kraju. W wielu kwestiach odosobnione działania lokalne są niewystarczające, by efektywnie rozwiązać istotne dla miast problemy. Część z nich wymaga rozwiązań systemowych, na poziomie centralnym – stąd potrzeba powołania KRM w celu organizacji współdziałania oddolnych, lokalnych, obywatelskich ruchów miejskich na płaszczyźnie ogólnokrajowej. Jest to kampania społeczna promująca wybrane zmiany legislacyjne, polityczne, instytucjonalne.\nVII Kongres Ruchów Miejskich to 3 dni debat i ponad 50 warsztatów, dyskusji i paneli!\nTematem wiodącym VII Kongresu będą wyzwania, które stają przed Kongresem Ruchów Miejskich i miastami po pandemii i w dobie kryzysu klimatycznego.\nJednym z głównych tematów wiodących VII Kongresu będą wyzwania, które stają przed miastami oraz naszymi organizacjami po pandemii i w dobie kryzysu klimatycznego.\nSprawne i bezpieczne miasto jest odporne na kryzysy i zagrożenia nieuniknione we współczesnym, zglobalizowanym świecie. Odporne nie znaczy, że takiego miasta kryzysy nie dotykają, natomiast:\nSOBOTA SESJA OTWARCIA:\n10:00 – 12:00 Ruchy miejskie w Polsce – przeszłość, teraźniejszość, przyszłość\nNIEDZIELA SESJA ZAMKNIĘCIA:\n13:30 – 15:00: 10 lat i co dalej?\nPiotr Kempisty Prawnik i aktywista. Działa w obszarze ekologii i planowania przestrzennego. Członek zarządu fundacji Instytut Działań Miejskich i stowarzyszenia Rowerowy Białystok. Członek Zarządu Związku Stowarzyszeń Kongres Ruchów Miejskich 2019-2021. Ekspert prawny Kongresu Ruchów Miejskich. Inicjator ruchu społecznego Inicjatywa dla Białegostoku, z którym startował w wyborach samorządowych w 2018 roku. Prywatnie rowerzysta, miłośnik mocnych brzmień i przyrody.\nJakub Nowotarski Doktor nauk ekonomicznych, laureat nagrody Prezesa Rady Ministrów za najlepsze rozprawy doktorskie w 2017 r. Zawodowo zajmuje się modelowaniem ryzyka finansowego. Współzałożyciel i prezes stowarzyszenia Akcja Miasto, członek Rady ds. Mobilności przy prezydencie Wrocławia. Lubi planować bycie spontanicznym.\nOraz nowowybrany Prezes/ Prezeska Zarządu Związku Stowarzyszeń Kongres Ruchów Miejskich w kadencji 2021-2023


AUBERGE DU CENTRE-POITOU (Poitiers, Francja) - opinie o hotel oraz porównanie cen - TripAdvisor\nHotele w pobliżu Auberge du Centre-Poitou\nHotele w pobliżu Abbaye Augustine de Fontaine le Comte\nHotele w pobliżu Bowling la Sphere\nHotele w pobliżu Fun Forest Parcours Aventure\nHotele w pobliżu Urban Paintball 86\nHotele w pobliżu Looky Land\nHotele w pobliżu L'Oriental Hammam\nHotele w pobliżu La Cervoiserie\nHotele w pobliżu La Cave Milenys\nHotele w pobliżu Eglise Saint-Cyprien\nHotele w pobliżu dworca Vivonne\nHotele Biard Airport\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Auberge du Centre-Poitou\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Poitiers\nAuberge du Centre-Poitou opinie, Poitiers\nZobacz wszystkie hotele (36) w lokalizacji Poitiers\nNr 6 wśród 36 hoteli w lokalizacji Poitiers\nBiard Airport15 km\nUżytkownik sandersTourly napisał recenzję\nAuberge du Centre-Poitoukwi 2017\nJest to uroczy hotel, dobrze - położony (w Poitiers, Futuroscope) z bardzo przyjazną atmosferą.\nJedzenie jest doskonałe, ale restauracja będzie zamknięta w niedzielę wieczorem. Nasze menu Wybór nie był duży, ale wszyscy zjedliśmy wspaniały obiad. Gorąco polecam.\nUżytkownik Phil W napisał recenzję\nAuberge du Centre-Poitoulis 2016\nJedna z najlepszych restauracji w jakiej kiedykolwiek jadłem i daliśmy jadłem w wielu dobrych restauracji na całym świecie. Od chwili gdy weszliśmy do pięknej jadalni z uwagi, że była pierwsza klasa. Byliśmy zadowoleni z niespodziewanego gościa z kilku pyszne bezpłatne kursy. W m…\nUżytkownik Avondalegwg napisał recenzję\nAuberge du Centre-Poitousie 2016\nNasz pokój rodzinny był świetny dla naszej piątki - oddzielny pokój dla dzieci i piękne duże łóżko dla nas! Udaliśmy się na kolację na tarasie, który był prawdziwą ucztą i byli szczęśliwi, że mają troje dzieci. Było to w przystępnej cenie dla dzieci menu, więc nie mogliśmy zamówi…\nUżytkownik PABT1402 napisał recenzję\nnoc po drodze do Marciac\nZatrzymaliśmy się w wspaniały, bardzo francuskie Logis na 1 noc w drodze na południe. Bardzo uroczy hotel pełen ciekawych pokoje. Prowadzony przez rodzinę. Czyste, wygodne łóżka i małe, ale czyste i nowoczesne łazienki. Świeże pieczywo na śniadanie, jak również płatki, kawa lub h…\nUżytkownik noelinebarber napisał recenzję\nŚwietny przystanek w drodze do południowej Francji, Marciac\nHotel był dokładnie taki, jak opisano w ich szczegóły. Bardzo ładny wewnątrz i na zewnątrz. Pokoje były zgodne ze stylem i wieku z hotelu, atrakcyjne, czyste i przestronne. Nie mieliśmy obiad w hotelu, ale śniadanie, które wybraliśmy na noc przed. Wszystkie chleb, rogaliki i cias…\n84 USD - 186 USD (na podstawie średniej ceny za pokój standardowy)


Klasyczne meble na zamówienie Warszawa - Katalog Stron - MAXI\nCzy poszukujesz doskonałej klasy mebli? Jeżeli tak, musisz zapoznać się z naszą ofertą. Jesteśmy przedstawicielem firmy Komandor, w następstwie tego oferujemy meble tego przedsiębiorstwa. W naszej ofercie znajdują się garderoby, meblościanki, szafy na wymiar oraz inne artykuły. Nasza spółka usytuowana jest w Warszawie. Wysoka klasa produktów, sprawna obsługa a oprócz tego terminowość realizacji sprawiają, że zdobyliśmy natychmiast wielu ukontentowanych Klientów. Jesteśmy pewni, że każdy kto skorzysta z naszej oferty będzie niezwyczajnie rad. Więcej szczegółowych informacji na temat naszej działalności uzyskają Państwo na stronie internetowej, do której odwiedzenia niezwykle ciepło namawiamy.\nTytuł: Klasyczne meble na zamówienie Warszawa\nszafy Ursynów, meble kuchenne Ursynów, komandor Warszawa, szafy Warszawa, komandor Ursynów, meble na zamówienie Warszawa\nblog kulinarny (4), stomatolog (5), warszawa (4), motoryzacja (4), odszkodowania komunikacyjne (3), spis firm (5), transportery (3), sklep internetowy (4), reklama w internecie (4), program do faktur (4), przepisy na ciasta (5), usługi (4), przepisy na desery (4), taśmy led (3), obróbka metali (4), sklep zielarski (4), baza firm (3), sklep zielarski online (3), strony www (4), online (6), outsourcing (3), portal kulinarny (5), fotograf (3), zdjęcia (3), doradztwo (3), katalog firm (6), odzyskiwanie danych (4), odzież medyczna (3), suknie ślubne (3), przepisy (5), tapety (4), dentysta (4), chwilówki (4), przepisy kulinarne (5), odszkodowanie (4), implanty (5), tworzenie stron www (3), frezowanie CNC (6), prawnik (4), szkolenia (5)


Jóźwiak: Kukiz'15 wesprze PiS w zmianie konstytucji - GazetaPrawna.pl\nJóźwiak: Kukiz'15 wesprze PiS w zmianie konstytucji\n2 listopada 2015, 11:00\nKukiz wzywa do debaty / Newspix / MICHAL CHWIEDUK\nPiS może liczyć na posłów Kukiz`15 w kwestii zmiany konstytucji - zapewnia Bartosz Józwiak, wybrany do Sejmu z tego ugrupowania. Do wprowadzenia poprawek do ustawy zasadniczej partia Jarosława Kaczyńskiego będzie potrzebowała głosów z innych ugrupowań.\nDla Bartosza Józwiaka, prezesa UPR, zmiany w konstytucji są jednym z kluczowych zadań. Chodzi o wprowadzenie systemu prezydenckiego i zakazanie państwu zadłużania się.\nkonstytucja PiS pis Kukiz polityka z kraju\nKaczyński i Szydło razem na Wawelu na grobie byłego prezydenta\nPsycholog o zwycięstwie PiS: Patriotyzm stał się modny Patriotyzm stał się modny, a jedynym jego depozytariuszem jest Prawo i Sprawiedliwość....