XIV. Szkice amerykańskie.\nWidoki kraju * Okolice lesistsze * Piękność natury * Koniec października * Lato indyjskie * Parki na pustyni * Poranki i wieczory * Mgły poranne * Jak Amerykanie pojmują piękności przyrody * Czarne Góry * Trochę z niedawnej przeszłości * Wyprawa Custera * Wyprawa Gordona * Pierwszy fort w Czarnych Górach * Skargi Siouxów * Początek emigracji * Podeptane traktaty * Sprawa wytacza się w gazetach * rząd nie wie, co robić * Ekspedycja wojenno-naukowa * Sprawozdanie profesora Jenney * Nowe układy i wojna * Bohater indyjski * Sitting Bull między Anglikami * Nienawiść do Amerykanów * popularność Sitting Bulla w Stanach Zjednoczonych * Wyjeżdżamy z kanionu * Widok tarasu * Stado bawołów na stepie * Gonitwa * Wspaniała zdobycz * Zmęczenie * Kłopoty przywódcy * Tajemniczość Indian * Odpowiedzialność * Goniec od komisarza * Niebezpieczne położenie * Wracamy * Stosunki z Utami * Ostrożności * Do broni! * Poselstwo indyjskie * Układy * Zręczność przywódcy * Eskorta indyjska * Przybycie do Percy * Rozjeżdżamy się * Powrót do San Francisco * Smutek * Wstrzymany wyjazd\nNie mając zamiaru nudzić was czymś podobnym do Anabasis ani zaczynać periodów od Ksenofontowskich "entauten", nad którymi dość namęczyłem i nanudziłem się sam w swoim czasie, nie będę opisywał dzień po dniu naszych wypadków i polowań dość zwykle do siebie podobnych. Dam wam raczej opis kraju tak odrębnego od naszych okolic, a tak ciekawego.\nW miarę jak posuwaliśmy się naprzód, szczyty Sweet Water Mts. stawały się znów wyższe i wyższe, kanion zaś, jakkolwiek coraz węższy, ale i coraz lesistszy. Szczególniej boczne kaniony i przerwy między pojedynczymi szczytami obfitowały w bujną roślinność. Trafialiśmy często na wąwozy pokryte krzakami czarnego agrestu, którego owocem nie opadłym jeszcze, a smacznym i zdrowym raczyliśmy się obficie. W rozpadlinach skał znajdywaliśmy maliny pozbawione już owocu, ale rosnące nadzwyczaj bujnie. Czasem trafiały się drzewa dzikich śliw, które przewodnicy nazywali "czerwonymi śliwami". Co do innych drzew, stanowiły one teraz miejscami prawdziwe i trudne do przebycia lasy, nie widziałem jednak nigdzie lasów złożonych z drzew jednogatunkowych. Najczęściej stanowiły one wspaniałą mieszaninę norweskich sosen, zwanych także "ciężkimi" albo "żelaznymi" sosnami, dalej: jodeł, bukszpanów, dębów, wiązów, jesionów, dzikiej morwy i białej brzeziny, której rozplecione warkocze przypominały mi polskie lasy. Niektóre z kanionów pięknością dorównywały kalifornijskim, mniej były tylko ożywione, albowiem ptaków brakło zawsze. Czasem jednak pod sklepieniem niebieskim ważyły się na rozpostartych, nieruchomych skrzydłach wielkie orły upatrujące zapewne piesków ziemnych albo małych antylop. Wszystko to było dzikie, romantyczne, szczere, zdrowe i piękne, jak tylko pierwotna natura piękną być może. Na koniu, z karabinem pod ręką, czasem samotny w stepie i górach, czasem w gwarnym i wesołym towarzystwie, czułem się jak owe wielkie ptaki na niebie - swobodnym. Pogoda stawała się coraz piękniejszą. Był to ostatni, ale pełen niewypowiedzianej słodyczy uśmiech jesieni. Porę tę nazywają u nas babim latem, a tu: latem indyjskim - indian-summer. Gdym czasem zabłądził w jakim dzikim parku, w którym piramidy drzew grupowały się jakby ręką ludzką ułożone, zdawało mi się, że jestem w polskim ogrodzie.\nTak samo i tu, wielkie rozczapierzone liście odrywając się bez szelestu od drzew i kołysząc się lekko spływały na ziemię; ten sam tu jakiś smutek i łagodna rzewność rozlane w powietrzu, toż samo jakieś: "pamiętaj" szeptane smutno przez drzewa, przez zbladłe promienie słoneczne i więdnące kwiaty. Brakło tylko jeszcze owej piosenki, którą czytałem, czym słyszał - nie wiem - jeżeli nie chłopskiej, to na chłopską śpiewanej nutę:\nOj, jesienią, jesienią - oj! niknie liść na drzewie -\nOj, i z sercem się tak dzieje - oj! choć człek o tym nie wie.\nRankiem bywało zwykle trochę mgły, która około godziny dziesiątej opadała na ziemię, wlokła się po krzakach rozczesujących białe jej zwoje, kryła się w wąwozy i nikła. Potem pogoda stawała się niezamąconą, a powietrze tak czyste, że wzrok nabierał dwa razy większej niż zwyczajnie siły. Pasma gór, oddalone na kilka mil, zdawały się leżeć tuż obok. Mogliśmy okiem rozróżniać wierzchołki drzew pokrywających ich szczyty. Przedmioty widziane, zwłaszcza na wyniosłościach, powiększały się w trójnasób. Zdarzało się, że pieski ziemne braliśmy za stada wielkich jakich zwierząt. Rozmarzony i upojony tymi wszystkimi pięknościami po całych dniach nie zsiadałem z konia, posuwałem się nieraz na kilka mil przed karawaną, zostawałem umyślnie w tyle, zwiedzałem boczne kaniony, zapuszczałem się w ciemne wąwozy, nie dbając o Indian i o dzikie zwierzęta, a pragnąc przede wszystkim widzieć jak najwięcej. Zauważyłem przy tym, jak mało poczucia piękności natury mają rodowici Amerykanie. Zdarzyło się raz, żeśmy błądząc we dwóch z Woothrupem zajechali na szczyt niezbyt stromej góry, z której jednak otwierał się niezmiernie obszerny krajobraz. Lasy, wąwozy, mniejsze wzgórza, smugi stepu ginące w oddaleniu, strumyki płynące od Północnych Wideł - wszystko to leżało pod naszymi stopami, odziane jeszcze leciuchną mgła niby zasłoną i oświecone promieniami rannego słońca. Rozmarzony więcej niż zwykle, zwróciłem się do mego towarzysza i ukazując mu krajobraz rzekłem:\n-Patrz pan, co tu za cuda i czym jest natura sama w sobie!\nWoothrup patrzył przez chwilę na okolicę. Oczy jego błąkały się po górach, lasach i strumieniach, potem odetchnął głęboko i rzekł:\n-O yes! Ci, co tu z czasem osiądą, zrobią dobry business.\nI nie było żadnego sposobu porozumienia się między nim a mną. My, dzieci Europy, pojmujemy naturę nerwami, uczuciem, wrażeniami estetycznymi, jakie w nas budzi, marzeniem, jakim nas kołysze; patrzymy na nią przez zachwyt i upojenie, zapominamy powszedniości, nastrajamy się na jakiś wyższy ton i radzi byśmy śpiewać pieśń o zapomnieniu życia. Dusze nasze są jak harfy, natura potrąca ich struny wrażliwe, więc grają. Czasem te pieśni bywają bardzo ładne. Do twarzy z nimi młodym pannom, emancypantkom i poetom. W Amerykaninie, jeśli chce być sobą, jeśli nie był w Europie i nie małpuje uniesień, które o uszy jego odbiły się w Szwajcarii - natura porusza myśl, nie uczucie. On patrzy na nią, jakby rzec: oczyma pługa i siekiery. Kraj dziki przedstawia mu się przede wszystkim jako odpowiedni lub nieodpowiedni do zajęcia, osadzenia, ucywilizowania. I nie jest to poza, jaką przybierają niektóre nasze "trzeźwe" umysły, ale właśnie pierwsze, szczere i naturalne wrażenie.\nCo za różnica usposobień! Z jednej strony rozmaite: "ach! och!!", z drugiej "good business!" Tę różnicę tylko notuję, a nie wysławiam jednej lub drugiej strony. Być może, że obie patrzą zbyt jednostronnie, ale każdy musi tym być, czym jest. Pozostawmy więc Amerykanom ich praktyczny pogląd, uczmy się go - ale póki się nie wyuczymy, musimy wszystko brać na szopenowską nutę! Cóż robić!\nTe okolice Wyomingu zaludnią się zapewne wkrótce, a nawet Czarne Góry już teraz się zaludniają. Odkryto w nich złoto, skutkiem czego w północnej ich części, leżącej między Wyomingiem a Dakotą, pracuje już dziś około trzydziestu tysięcy ludzi. Po ekspedycji generała Custera, odbytej w roku 1874 - pomimo iż całe to terytorium było odstąpione i uroczystymi traktatami poręczone znakomitemu narodowi Siouxów, ludność górnicza, chciwa złota, nie zważając na wszelkie traktaty zaczęła się cisnąć do Czarnych Gór. Z początku jednak ochotnicy nie byli zbyt liczni. Pierwsza wyprawa składała się z dwudziestu siedmiu osób, między którymi było dwudziestu pięciu mężczyzn, jedna kobieta i jeden mały chłopczyk. Ludzie ci wyruszyli pod wodzą śmiałego awanturnika Johna Gordona, o którym mówią niektórzy, że był Polakiem. Wyruszyli z Joncy z Sioux City na pięciu wozach, mając ze sobą około trzydziestu mułów i kilka koni. Była to jesień 1874 roku. Karawana szła przez całą długość Dakoty wśród niesłychanych trudów. Trzeba było przechodzić wielkie wyniosłości, jako to: Table Lands, rzeki, strumienie wąwozy i bezbrzeżne stepy. Prócz tego Dakota zamieszkała jest przez liczne i bardzo wojownicze narody Indian: Siouxów, Ponków, Czarnonogich, Arikanów, Dakotów, Płaskich Głów i innych. Po przejściu Missouri awanturnicy codziennie musieli odpierać zbrojne napady i nocne stampedy. Posuwano się bardzo powoli naprzód; mężczyźni dniem i nocą nie wypuszczali z rąk karabinów. Żywiono się mięsem bawołów i antylop na wpół surowym, albowiem nocami niepodobna było palić ognia. Ale energia Gordona, którego imię było już przedtem znane czerwonoskórym wojownikom, przezwyciężyła wszystkie te trudności. Wyprawa podobna byłaby przyniosła zaszczyt niejednemu z amerykańskich generałów. Rzecz prawie niepodobna do uwierzenia, że podczas całej podróży, siedmdziesiąt dni trwającej, nikt z towarzyszów Gordona nie zginął ani nie postradał skalpu. Odparto siedmnaście napadów - na koniec Gordon potrafił drogą układów zjednać sobie Ponków, nieprzyjaciół Siouxów - co mu pozwoliło dokończyć szczęśliwie podróży. Po sześćdziesięciu dziewięciu dniach awanturnicy ujrzeli na koniec czarne, tajemnicze szczyty gór pożądanych; siedemdziesiątego zaś dnia, 23 października, stanęli u brzegów Francuskiego Strumienia (French Creek), gdzie postanowili się usadowić. Pierwszą ich pracą było zbudowanie sobie ogromnego fortu. Naścinawszy ogromnych drzew, którymi pokryte są Czarne Góry, wznieśli małą, ale silną twierdzę w podkowie French Creek, opatrzoną narożnikami, z których śledzili Indian, i z których na przypadek napaści strzelali. Zabezpieczywszy się w ten sposób, zajęli się wypłukiwaniem złota. Przez jakiś czas, zapomnieni od całego świata i poczytywani za przepadłych, żyli spokojnie. Złoto znajdowało się w nadspodziewanej ilości. Kolonia wzbogacała się codziennie, ale niedługo miało trwać jej szczęście. Siouxowie nie mogąc wyprzeć ich siłą pojechali ze skargą do rządu, powołując się na traktaty, mocą których Czarne Góry miały wyłącznie do nich należeć. Wskutek tej skargi, zresztą zupełnie usprawiedliwionej, rząd już w miesiącu kwietniu wysłał wojsko przeciw naszym bohaterom jako przeciw nieprawym wdziercom w ziemie indyjskie. Fort został zburzony, mieszkańcy zaś wypędzeni poza granice Wyomingu i Dakoty.\nAle radość Siouxów krótsza jeszcze była niż pobyt awanturników w ich górach. Awanturnicy wypędzeni przez wojsko popowracali do domów, przywieźli jednak ze sobą dwadzieścia siedm języków opowiadających o cudach Czarnych Gór - i dotykalniejsze jeszcze dowody, to jest: mnóstwo piór napełnionych piaskiem złotym. Prawdziwy szał ogarnął teraz mieszkańców terytoriów sąsiednich. Nie zważając na Siouxów, na traktaty, na zakazy rządowe, na wojska, zresztą bardzo nieliczne, awanturnicy poczęli ciągnąć w Czarne Góry już nie dziesiątkami, ale setkami. W maju 1875 było już pięć tysięcy ludzi pracujących nad Francuskim Strumieniem. Rząd wówczas zawahał się, co czynić. Traktaty były napisane czarno na białym, ale fakta po wszystkie czasy silniejsze były od traktatów. Zresztą, można było wypędzić dwudziestu siedmiu ludzi, ale z pięciu tysiącami potrzeba by było chyba wieść otwartą wojnę. Rząd był pewny, że nowi osiedleńcy będą odpierać siłę - siłę. Osiedleńcy składali się prawie wyłącznie z mężczyzn, ludzi zuchwałych, gotowych na wszystko i zahartowanych w boju. Cóż było robić? Rząd w Stanach Zjednoczonych posiada tak mało wojska, że czasem na cały stan wypada po kilkudziesięciu ludzi zaledwie. Tak np. w Kalifornii w czasie ostatnich rozruchów robotniczych przeciw Chińczykom - w San Francisco, licząc w to forty broniące zatoki, było 41, wyraźnie: czterdziestu jeden żołnierzy. A przy tym, co do Czarnych Gór, nastręczało się jeszcze jedno pytanie: oto jeśli te góry istotnie zawierały skarby, które dotąd leżały bezużytecznie, a których wydobycie na jaw wzbogaciłoby kraj, jeżeli bogactwem swych zasobów naturalnych przedstawiały okolicę zdatną do kolonizowania, w której mogłoby zakwitnąć rolnictwo, przemysł, handel - czy w takim razie nie godziłoby się bądź drogą kupna, bądź zamiany, bądź układów odzyskać tego kraju od Indian? Gdy kwestia ta została poruszoną przez gazety, emigracja w te błogosławione okolice wzrosła jeszcze bardziej. Ludzie ciągnęli tam teraz już nie tylko dla szukania złota, ale dla zajmowania ziemi, aby w chwili przejścia ziem na własność Stanów wystąpić jako osadnicy na prawach klemowych. Spekulacji otwierało się bardzo szerokie pole; zdarza się bowiem, że w okolicach nagle się zaludniających ziemia brana na prawach klemowych sprzedaje się potem już nie na akry, ale na "loty", to jest na małe cząstki przeznaczone pod budowę domów mających się wznosić miast. Oczywiście, cena ziemi dochodzi wówczas do tysiąców dolarów za "lot", ludzie zaś, którzy ją zajęli, robią miliony.\nTak tedy stały rzeczy, a tymczasem rząd postanowił wysłać drugą ekspedycję, złożoną prócz wojska z ludzi uczonych, którzy mieli zbadać zasoby naturalne Czarnych Gór. Ekspedycja wyruszyła z fortu Laramie w maju 1875 r. Dowodził nią major Richard Irwin Dodge. Ciało jej naukowe stanowili: profesor Waller, geolog Jenney, astronom Tutfie, topografista Gillendy i przyrodnik Henry Newton, nie licząc doświadczonych kalifornijskich górników znających praktycznie swoje rzemiosło lepiej od niejednego profesora. Po kilkumiesięcznym pobycie i wszechstronnych badaniach naukowych ekspedycja wróciła w październiku do Laramie, a następnie profesor Jenney złożył ministrowi spraw wewnętrznych urzędowe sprawozdanie, które mam pod ręką i którego ciekawsze wyjątki pozwolę sobie przytoczyć:\n"Przybywszy do Czarnych Gór - pisze Jenney - znaleźliśmy tam przeszło pięć tysięcy ludzi albo osiedlonych w żyznych kanionach, albo poszukujących złota. U źródeł Fresh Creek, wytryskującego na 5000 stóp nad poziomem morza, znalazłem wielu górników, którzy przed kilku tygodniami tu przybyli. Ludzie ci byli nader zadowoleni ze swej pracy, gdyż pół wiadra ziemi dawało im na 25 centów czystego złota."\n"Sam zauważyłem, że jard sześcienny (trochę więcej niż łokieć) piasku najmniej wydajnego, wydaje jednak 1 dolar 87 centów; przy czym trzeba wiedzieć, że piasek leży na kilka stóp wysoko. Powróciwszy we dwa tygodnie do tejże miejscowości przekonałem się, że postęp wydajności wzrasta nadzwyczajnie, albowiem troje ludzi wypłukiwało złoto przecięciowo na dwadzieścia siedm dolarów dziennie."\n"Niemniej nad źródłem Spring i nad Rapid oddalonym o 30 mil na północ od Harneys Peak znalazłem dużo złota. Złotodajne (placery) te są najwydajniejsze. Jedno wiadro przynosi 15 centów, nie licząc pojedynczych grudek (nugatów) mających czasem znakomitą wartość. Nadto trzeba zauważyć, że badania, jakeśmy czynili, nie mogły być jeszcze dokładne; jednakże twierdzę stanowczo, że złotodajnego piasku jest tu wszędzie pod dostatkiem. Być może, że wydajność tutejszych kopalni nie dorówna nigdy dawniejszej obfitości kalifornijskich, lecz zawsze jest tu złota dosyć, a wydobywanie go w krótkim czasie zaludni tę ziemię i sprowadzi wszechstronny rozwój."\nPrzytoczyłem tu niektóre tylko wyjątki z obszernego sprawozdania, poświęconego nie tylko bogactwom mineralnym, ale florze, faunie i klimatowi okolicy. Ogólna jego treść bardzo była pomyślna, co powiększyło jeszcze emigrację i skłoniło rząd do układów z Indianami. Ale rozporządzenie ministra, aby do czasu zawarcia układów wydalić białych ludzi z całej okolicy, pozostało bez skutku. Zuchwali górnicy odpowiedzieli spartańskim: "przyjdźcie i spróbujcie!" Tymczasem układy ze Siouxami szły ciężko. Część ich zgodziła się wprawdzie na odstąpienie terytorium, ale większa część, pod wodzą wsławionych wojowników Crazy Horse (Szalonego Konia) i Sitting Bulla (Siedzącego Buhaja) nie chciała słyszeć o niczym. Wybuchła wojna, która nadspodziewanie przybrała początkowo nader niepomyślny dla Stanów obrót. Siedzący Buhaj zadawał klęskę po klęsce regularnym wojskom Stanów, a w końcu stoczył walną bitwę z jenerałem Custerem, w której ten ostatni z całym wojskiem poległ. Długowłosy skalp nieszczęśliwego jenerała powiewa dotąd u pasa indyjskiego wojownika, ale wojna od dawna już jest skończona. Siły czerwonoskórych wyczerpały się; siedzący Buhaj zaś schronił się do brytyjskich posiadłości. Nie potrzebuję mówić, że Anglicy przyjęli bohatera Siouxów z otwartymi rękoma. Wyznaczono mu obszerne teritoriy obfitujące w paszę i zwierzynę. Na próżno rząd amerykański ofiarował mu amnestię, zgodę, a nawet i wynagrodzenia. Gdy zawiadomiono go o tym ze strony rządu angielskiego, uniósł się nadzwyczajną zapalczywością. "Chcę być posłuszny Wielkiej Królowej - rzekł i serce moje otwarte będzie dla Anglików, którzy są dzielnymi wojownikami. Nigdy topór mój nie ubroczy się we krwi Anglika, ale poprzysięgam wieczystą zemstę Amerykanom, których języki są dwoiste, którzy łamią traktaty, odbierają dziś, co wczoraj przyrzekli, i tępią jak zwierzęta moich braci. Będę za nimi chodził do ostatka dni mych po ścieżkach wojennych, będę brał skalpy z nich, z ich skwaw i dzieci, a ogniem niszczył ich wigwamy." Po takiej przemowie komisarze amerykańscy wrócili nic nie wskórawszy; Siedzący Buhaj pozostał zaś na ziemi angielskiej przeżuwając swą zemstę i nienawiść.\nMyliłby się jednak, kto by sądził, że Amerykanie płacą mu równą nienawiścią. Ograbiwszy jego naród, zająwszy Czarne Góry, zrobili z niego teraz bohatera, który czeka tylko na jakiego Coopera lub Washingtona Irwinga, aby odziany legendowym urokiem, przeszedł do nieśmiertelności. Obecnie Sitting Bull jest to jedna z najpopularniejszych osobistości w Ameryce. Ilustracje podają jego portrety, dzienniki zwyczajne drukują jego mowy - i sądzę, że niejedna romansowa miss zgodziłaby się poświęcić dni swoje na osłodzenie wygnania tak wsławionemu wojownikowi.\nRozpisałem się o tych rzeczach nieco szerzej, bo zdaje mi się, iż nie bardzo one są nam znane. Teraz za to mogę powrócić, jeśli wola, do mego Anabasis. Przez parę następnych dni odbywaliśmy drogę spokojnie. Indian, którzy pojawili się po to tylko, aby zniknąć, policzyliśmy do mitów i nie myśląc o tym więcej, prowadziliśmy życie po staremu, polując i zwiedzając okolicę. Na koniec dotarliśmy do miejsca, w którym Północne Widły skręcają na wschód. Pasma Sweet Water Mts. kończyły się po obu stronach, a kanion rozpływał się na północ w step prawie nieskończony. Stojąc u wejścia kanionu patrzyliśmy jakby z olbrzymiego tarasu na płaszczyznę ciągnącą się u stóp naszych i pochylającą się coraz niżej w stronę Gór Wielkorożnych. Wiły się po niej długie smugi zarośli, których końce ginęły na skraju widnokręgu; ale któż opisze ogólną radość i uniesienie, gdyśmy między tymi smugami na stepie ujrzeli kilkadziesiąt czarnych punkcików, zaledwie widocznych dla oka, ale widocznie ruchomych. Lewa Ręka przyłożył swoją imienniczkę, lewą rękę, do czoła, wytężył wzrok, popatrzył chwilę, potem zwracając się ku nam rzekł:\nW tej chwili nadbiegli także przewodnicy. Obaj, Smith i Bull, osadzili konie tuż przed nami - oczy ich błyszczały, usta śmiały się, nozdrza były rozszerzone i znowu usłyszeliśmy z ich ust tenże sam radosny na stepie wyraz:\nPo krótkiej chwili Lewa Ręka objął nad nami dowództwo i poczęliśmy spuszczać się z tarasu. Pochyłość tak była stroma, że ani myśleć było o zjechaniu z niej wozami bez hamulców, ale konno spuściliśmy się łatwo. Zbliżywszy się do jednej ze smug zarośli ustawiliśmy się gęsiego i poczęli posuwać się z wolna samym brzegiem, tak abyśmy w żadnym wypadku nie mogli być przez zwierzęta dostrzeżeni. Dość silny wiatr wiejący z północy był także szczęśliwą dla nas okolicznością, albowiem utrudniał bawołom pochwycenie słuchem naszych kroków, które przy tym głuszone były szelestem krzaków. Im bliżej byliśmy zwierząt, tym jechaliśmy wolniej: głowy spuszczone, w jednym ręku cugle ściągnięte krótko, aby uchronić konie od potykania się, w drugiej ręce karabin. Po godzinie takiej drogi wiatr począł przynosić nam głuche ryki zwierząt, a po półgodzinie jeszcze mogliśmy je widzieć przez przerzedzone zarośla. Dzieliła nas od nich odległość może pięciuset jardów - zbyt wielka dla karabinów systemu Henry. Lewa Ręka odwracał od czasu do czasu głowę i ciskał piorunujące spojrzenia temu, kto sprawił najmniejszy szmer. Ale konie, jak gdyby wiedziały, o co rzecz idzie, stąpały cicho i ostrożnie. Każdy z nich zdawał się stawiać nogi z namysłem, aby nie nadepnąć jakiej gałązki, która by mogła pęknięciem spłoszyć zwierzęta lub nie uderzyć kopytem o kamień. Po chwili ciche: "stop", wymówione przez Lewą Rękę raczej poruszeniem ust niż głosem, zatrzymało nas na miejscu. Bawoły poczuły nas. Byliśmy na trzysta jardów mniej więcej, przysłonięci jeszcze zaroślami. Na szczęście są to zwierzęta równie ciekawe jak płochliwe. W niespokojności, która ogarniała całe stado, zdawała się walczyć trwoga z zaciekawieniem. Krowy i młode bawolaki poczęły się zbijać w wielką kupę. Samce pochylały straszne, kudłate łby, wydając głębokie a krótkie ryki i uderzając silnie racicami o ziemię. Na koniec całe stado, jakby popchnięte niewidzialną siła, ruszyło nagle, ale zamiast uciekać, ruszyło wprost na nas. Niejedno tam serce zabiło wówczas niespokojnie, ruch ten bardzo był bowiem podobny do ataku. Z tym wszystkim kilkanaście luf pochyliło się jednocześnie w stronę zarośli i na dany znak przez Lewą Rękę daliśmy ognia: po czym wyjąc po indyjsku puściliśmy konie przez zarośla, aby objechawszy ich koniec, uderzyć na stado. Po pierwszej salwie nie padł ani jeden bawół, natomiast wszystkie w mgnieniu oka zwróciły się do ucieczki. Przez chwilę widziałem te olbrzymie zwierzęta z pochylonymi na przednie nogi łbami i z wypukłymi garbami, uciekające tak szybko, że sądziłem, iż nigdy ich nie dościgniemy. Ścigaliśmy wyjąc wniebogłosy, strzelając, jak kto mógł, i bodąc konie ostrogami. Wkrótce kilka sztuk, rannych zapewne przy pierwszej salwie, padło na ziemię. Inne przeskakując, a często i przewracając się przez nie, pędziły dalej, a my za nimi. Szybkość koni zaczęła brać jednak górę nad szybkością bawołów. Byliśmy bliżej i bliżej. Nasze wycie, tętent koni, ryk bawołów, beczenie przeraźliwe cieląt, wszystko to składało przeraźliwą, prawdziwie piekielną harmonię. Na koniec stado, oślepione trwogą, rozproszyło się po stepie. Każdy zwierz uciekał teraz w innym kierunku. Nastąpiło zamieszanie. Pognawszy za wielkim samcem strzelałem doń z karabinu jedną ręką, drugą prowadząc konia. Strzały nie mogły być celne, dlatego uciekał ciągle. Prócz tego po każdym strzale potrzebowałem dwóch rąk do poruszenia sprężyny wyrzucającej wystrzelony ładunek, a przez ten czas koń szedł, gdzie chciał, i odległość dzieląca mnie od mojej ofiary zwiększała się. Wystrzeliłem na koniec czternaście strzałów, a nie mając czasu nabijać ani zapinać karabina w pasy, cisnąłem go na ziemię, chwyciwszy na to miejsce rewolwer Colta wielkiego kalibru, który miałem u pasa. Mając teraz rękę swobodną do kierowania koniem, wkrótce zbliżyłem się do zwierzęcia, a po chwili pędziłem za nim tuż, tuż, tak iż słyszałem zziajany jego oddech. Na koniec byłem tak blisko, że mógłbym był ręką prawie dosięgnąć jego sierści. Wówczas to począłem wyładowywać weń rewolwer nie wybierając miejsc, ale też i nie chybiając z powodu żadnej prawie odległości. Było w tym wszystkim trochę niebezpieczeństwa. Zwierz, przyprowadzony do ostateczności, mógł się zwrócić nagle i uderzyć na mnie, a po wtóre, koń mógł upaść, pędziłem bowiem na złamanie karku nie zważając na krzaki, kamienie, na dziury porobione przez wiewiórki ziemne i inne przeszkody. Szalona ta jazda tuż, tuż trwała z jakie dziesięć minut, póki nie wystrzeliłem wszystkich ładunków z rewolweru. Potem po prawdzie nie wiedziałem, co robić. Zwierz biegł ciągle, ja za nim, uzbrojony już teraz tylko w bowie-knife, który nie mógł się na nic przydać. Goniłem jednak zapamiętale, wiedziałem bowiem, że prędzej, później, paść musi. Wiatr świszczał mi w uszach, tchu nie stawało w piersiach, myślałem już, czyby nie wstrzymać konia i nie odetchnąć na chwilkę, gdy nagle znalazłem się przed bawołem. Zawróciwszy konia półkolem, spostrzegłem, że zwierz upadł na jedno kolano i z drugą nogą wyciągniętą naprzód, a nozdrzami zanurzonymi w trawę pozostawał nieruchomy. Gdym się zbliżył, zerwał się jeszcze z oczyma zakrwawionymi, pełnymi przerażenia i obłąkania, ale zachwiał się natychmiast i padł. Po czym zaczął drgać kurczowo, co oznaczało konanie. Chciałem go dobić pchnięciem noża między głowę i kark, ale nie umiałem tego; wsiadłem więc znów na koń i spojrzałem po stepie. O jakie pół mili widać było dwóch jeźdźców pędzących w taki sam sposób jak ja za bawołami. W jednym z jeźdźców poznałem Thompsona po szarym ubraniu - drugiego nie mogłem rozpoznać. Thompson położywszy się prawie na koniu strzelał raz po raz, co umiarkowałem z jego ruchów; nie mogłem bowiem dojrzeć ani dymu, ani dosłyszeć huku rewolweru. Słyszałem tylko strzały karabinowe dochodzące mnie z różnych stron, co dowodziło, że inni towarzysze jeszcze nie zaprzestali gonitwy. Wkrótce jednak wszystko ucichło. Towarzysze jeden po drugim zaczęli się ukazywać. Gonitwa nie odbyła się jednak bez wypadku. Na Benneta rzuciła się krowa bawola w obronie cielęcia, a ponieważ dojeżdżał ją zbyt blisko, przewróciła go razem z koniem. Konia zabiła, a jeździec zemknął w zarośla, skąd mimo iż zwichnął jedną rękę, strzelał jeszcze z rewolweru, dopóki bawolica pastwiąca się nad koniem, a już poprzednio ranna, nie padła. Stary mańkut naprawiał natychmiast rękę Benneta sposobem arcybarbarzyńskim (bo kopnięciem go w staw), ale za to skutecznym. Bennett ranny był także w czoło, z którego sączyła się krew, nie było to jednak nic znacznego. Wytrwałe yankee nie dał się nawet opatrzyć, ale włożywszy swoją futrzaną czapkę, utrzymywał, że jest "all right!".\nGdyśmy następnie obrachowali naszą zwierzynę, pokazało się, że ubiliśmy sztuk jedenaście nie licząc cieląt i tych, które mniej więcej ranne musiały paść prędzej, później. Z pomocą mułów pościągaliśmy je wszystkie w jedno miejsce. Zdjęcie skór i wybranie najprzedniejszych cząstek zajęło tyle czasu, iż musieliśmy nocować na polu gonitwy. Olbrzymią masę mięsa musieliśmy jednak pozostawić. Żal było patrzeć na te stosy smacznego pożywienia, które miało stać się łupem dzikich zwierząt. Gdyby Indianie dali nam byli, wedle obietnicy uczynionej Mac Clellowi, eskortę - byliby zapewne umieli spożytkować te zapasy, ale Indian ani było nawet widać. Mieliśmy spotkać się z nimi przy ujściu Medicina Bow Creek do Północnych Wideł, tymczasem drugi dzień już upływał, jak przebyliśmy Medicina Creek nie spotkawszy żywego ducha. Woothrup poczynał się nawet tym niepokoić przypuszczając, nie bez przyczyny, że musiało coś zajść w czasie naszej nieobecności, co zmieniło stosunki Mac Clella z Indianami. Postanowiliśmy nawet z tego powodu zatrzymać się dwa dni, aby dać czas eskorcie odnalezienia nas. Ten dłuższy wypoczynek był zresztą potrzebny i nam, i mułom, podróż nasza bowiem trwała już dwa tygodnie. Co do mnie, rad byłem z tego niewymownie. Prawdę powiedziawszy, od kilku dni czułem się niezdrów, a zaraz nazajutrz po owej szalonej gonitwie za bawołami było mi tak słabo, że musiałem zsiąść z konia i położyć się na wozie. Ward przez cały dzień albo gotował mi herbatę, albo siedział przy mnie gawędząc, poprawiając na mnie skóry bawole i troszcząc się o mnie jak najlepszy przyjaciel. Po południu przyszedł także Woothrup i począł ze mną długą rozmowę. Z rozmowy tej dowiedziałem się, że rzetelną jego myślą było ciągnąć tą drogą aż do Czarnych Gór, w których on i kilku jego towarzyszów miało rozpatrzyć pewien business, a gdyby się okazało, że był dobry, wejść w spółkę, wypuścić akcje i prowadzić sprawę na wielką skalę. Nie chciałem się o ten business wypytywać, bo mało mnie to obchodziło; poznałem jednak, że nasza wyprawa nie miała charakteru czysto sportsmeńskiego. Praktyczni Amerykanie umieli pogodzić jedno z drugim. Niepojawienie się jednak Indian wprawiło Woothrupa w kłopot niemały. Jeżeli, jak przypuszczał, dobre stosunki Indian z komisarzem uległy jakiejkolwiek zmianie, dalsza podróż stawała się niebezpieczną i arcytrudną, trzeba bowiem było iść dzikim krajem wśród nieprzyjaciela aż do północnej, bardzo jeszcze odległej grupy Czarnych Gór, a następnie przecinać je w poprzek chcąc się dostać do osad górniczych. Otóż Woothrup lękał się brać na swoją odpowiedzialność losów tylu ludzi, z których wielu żaden interes w stronę Czarnych Gór nie popychał. Woothrup mógł do Czarnych Gór zawsze jechać przez Council Bluffs i Sioux City drogą już utartą. Tymczasem wahał się, czy nie wrócić, tym bardziej że wyprawa myśliwska mogła być uważana za skończoną. Powiedziałem mu, żeby robił, co mu się podoba, i istotnie tak byłem słaby, że było mi to wszystko jedno. Wieczorem gorzej mi się jeszcze zrobiło. Paliła mnie gorączka, czułem zawrót głowy i ból we wszystkich kościach. Obawiałem się, że utracę przytomność. Zauważyłem także, że Thompson poszedł spać do innego wozu, niby dlatego, żeby mnie było wygodniej, ale w gruncie rzeczy obawiał się, czy nie jestem chory na zaraźliwą febrę lub tyfus. Woothrup i Ward jednak pozostali przy mnie nie tylko pierwszej nocy, ale i później.\nDrugiego dnia jednak zrobiło mi się nadspodziewanie lepiej. Mogłem się przechadzać po majdanie, a nawet po lunchu siadłem na konia i pojechałem na rzekę. Wieczorem tego dnia zaszedł ważny w obozie wypadek. Przyjechał od Mac Clella Metys z listem do Woothrupa. Człowiek ten przebył w pięć dni drogę, którą my wlekliśmy się już dwa tygodnie. Przywiózł niedobre wiadomości. Przewidywania Woothrupa sprawdziły się. Indianie Utes narzekając na głód w swoich rezerwacjach zażądali wydania im ze składów rządowych (storow) zapasów żywności. Mac Clell odmówił stanowczo; wówczas to wojownicy Utów siadłszy na koń posunęli się pod wodzą niejakiego Duglasa ku linii kolei żelaznych i przestawszy prosić poczęli grozić. Mac Clell zawiadomił o tych rozruchach natychmiast fort Laramie, prosił na wszelki wypadek o siłę zbrojną, a tymczasem rozpoczął układy. Obawiano się jednak, że wojna stanie się nieuchronną - tym bardziej że w roku tym szczególny jakiś ruch ogarnął indyjskie pokolenia. Po wojnie z Siouxami poczęła się wojna z Przekłutymi Nosami w Ajdaho (Idaho), dalej zajścia z Ponkasami, a na koniec z Utami. Być może, że przyczyną wszystkich tych ruchów była emigracja białych na północ, która wypychając jedne pokolenia wpychała je na drugie. Mac Clell spodziewał się jeszcze załatwić sprawę spokojnie, ale mimo to wzywał nas, abyśmy wracali jak najprędzej, póki układy się toczą i powstrzymują czerwonoskórych od porywania się zbrojną ręką na podróżników. Na radzie, jaką złożyliśmy wieczorem, Ward proponował, aby zamiast do Percy, na stację kolei, ciągnąc do fortu Laramie, gdzie bylibyśmy bezpieczni. Powstała z tego powodu sprzeczka, bo inni poczęli naśmiewać się z Warda pytając go, gdzie się uczył geografii. Istotnie, rada jego nie miała najmniejszego sensu; do fortu Laramie leżącego nad North Fork of Platte R., już niedaleko Nebraski, było przynajmniej cztery razy dalej niż do stacji Percy. Przy tym droga szła środkiem rozmaitych rezerwacji, byłoby to więc włazić nieprzyjacielowi w paszczę. Z drugiej strony jednak sądziłem, że trzydziestu ludzi doskonale uzbrojonych, mając zapasy żywności i wozy, spoza których łatwo się bronić, nie bardzo potrzebuje się lękać Utów czy kogokolwiek.\nBądź co bądź postanowiliśmy wracać i wracać tąż samą drogą. Odwrót ten rozpoczął się zaraz nazajutrz. Była to najtrudniejsza część podróży. Pominąwszy, że zapał myśliwski, który dodawał nam sił, gdyśmy szli naprzód, nie istniał już, pominąwszy zmęczenie, które ogarniało coraz bardziej wszystkich, trzeba było istotnie zachowywać teraz nadzwyczajne ostrożności. Nocami połowa ludzi musiała zawsze czuwać nad mułami i obozem. Strażom surowo było zakazane drzemać na postoju. Nie wolno było także oddalać się, nawet w dzień, więcej niż na pół mili od karawany, i to tylko w miejscach otwartych. Z tym wszystkim wlekliśmy się jak żółwie. Na szczęście lub na nieszczęście dla mnie nie brałem żądnego udziału w trudach, leżałem bowiem cały czas na wozie, chwilami przytomny, a chwilami nawet w malignie.\nCzwartego dnia odwrotnej podróży przewodnicy spostrzegli znaczny oddział Indian i ostrzegli dość wcześnie karawanę, aby miała czas się uszykować. Wozy natychmiast stanęły w jednej linii, a ludzie w pogotowiu. Indianie widocznie nie mieli zbyt przyjacielskich zamiarów, ponieważ zbliżywszy się na trzecią część mili podnieśli wycie i wypuścili cwałem konie. Ale widok trzydziestu strzelb wymierzonych i spokojny, pewny głos Woothrupa rozlegający się jako komenda wstrzymały ich w przyzwoitej odległości. Było ich około stu wojowników. Wieczorem przysłali do nas poselstwo. Chciałem wtedy koniecznie wstać, aby zasiadłszy u ogniska rady palić z Indianami i przypatrywać im się, ale nie mogłem. Gdym wyszedł z wozu, nogi zachwiały się pode mną i o mało nie utraciłem przytomności. Położono mnie nazad na wóz, musiałem więc poprzestać na przypatrywaniu się nowym gościom przez uchylone płótno wozu. Zresztą, ponieważ wozy stały blisko, widziałem ich więc dosyć dobrze. Siedzieli przy ognisku w kuczki, paląc w milczeniu i wlepiając jak gdyby zamyślone oczy w ogień. Fajka ubrana w pióra krążyła z rąk do rąk. Rysów ich nie mogłem jednak dobrze widzieć, ponieważ silne światło i cienie rzucane przez ognisko zacierały je czyniąc jednych podobnymi zupełnie do drugich. Jeden z posłów miał włosy spadające prosto po obu stronach głowy i futrzaną czapkę, dwaj drudzy - oberwane kapelusze wyrobu białych z ponatykanymi piórami za tasiemkę, a nawet i w dziury powstałe ze starości. Na sobie mieli rodzaj derek ciemnych i rozmaite skóry; na nogach spodnie z frędzlą w bocznych szwach - i na koniec mokasyny. Twarze ich miały dość przypłaszczone nosy, wystające policzki, zwężały się zaś ostro w kierunku brody. Prócz tego sine zmarszczki idące od skrzydeł nosa po obu stronach ust nadawały im wyraz starości. Jest to podobno wspólna cecha w rysach Indian. Gdy który z nich mówił, nie patrzył na Woothrupa, do którego wszystkie mowy były zwrócone, ale wprost przed siebie, jak gdyby mówił do siebie lub z natchnienia ducha świętego. Stary strzelec służył za tłumacza. Języka ich nie mogłem dosłyszeć, albowiem mówili za cicho, aby głos mógł dojść do wozu, po wtóre psy na próżno odpędzane i bite przez mulników rwały się do ogniska czyniąc straszny harmider, a w końcu wyjąc przeraźliwie. Po naradzie zaproszono posłów do wieczerzy, przy której zjadali zupełnie nieprawdopodobne ilości bawolego mięsa popijając o tyle wodą ognistą, o ile im jej dostarczano. Później stary strzelec powiedział im bez długiej ceremonii, aby sobie poszli, co też i uczynili. Umowa, jak się później dowiedziałem, nie wypadła wcale po myśli naszych gości. Woothrup darował im kilka kul i powiedział, że to jedyny podarunek, jakiego mogą się spodziewać oni i ich bracia, jeśli będą nas napastować zbrojnie. Uczyniło to podobno niemałe wrażenie na Indian, którym, jak wszystkim dzikim, imponuje przede wszystkim zimna krew i pewność siebie. Jednakże Woothrup oświadczył im zarazem, że i on, i my wszyscy jesteśmy z przyjaciółmi czerwonoskórych, że nie pragniemy im zrobić nic złego i że gotowiśmy dać im znaczne i kosztowne podarunki, ale wtedy dopiero, gdy nam się podoba. Na drugi dzień przyszło nowe poselstwo z zapytaniem, kiedy czerwonoskórzy mogą spodziewać się darów? Nowa odpowiedź Woothrupa więcej ich zadowoliła. Żądał on, aby główny oddział odjechał natychmiast, zostawiwszy przy nas pięciu tylko wojowników, którzy po kilku dniach podróży otrzymają znakomite dary i będą je mogli odwieść swoim braciom. Żądanie Woothrupa, aby pięciu wojowników pojechało z nami, było bardzo zręczne; ci bowiem stanowili by dla nas niejako paszport i straż bezpieczeństwa, która we własnym interesie starałaby się ochronić nas przed innymi oddziałami. Oznaczając termin, przez jaki mieli nam towarzyszyć, nie wyraźnie, ale na kilka dni mogliśmy ich zatrzymać z tydzień i puścić dopiero niedaleko Percy. Ale Indianie, także chytrzy do najwyższego stopnia, odgadli te plany i powiedzieli Woothrupowi, że je odgadują. Nie zaprzeczał. Powiedział im, że istotnie takie miał cele, a teraz albo niech się zgodzą na jego żądania, albo niech się biją. Takie oświadczenie i ujęło ich, i zaimponowało zarazem. Zrozumieli, że język naczelnika białych nie jest "dwoisty" i że można ufać jego słowom; zrozumieli także, że jesteśmy czymś odmiennym od zwykłych awanturników, z jakimi spotykali się w stepach, i koniec końcem, zgodzili się na wszystkie żądania Woothrupa. Dzięki więc jego stanowczości uniknęliśmy niebezpieczeństwa, na jakie mogło narazić nas starcie. Pięciu Indian przeznaczonych do towarzyszenia nam nie śpieszyło się także z odjazdem. Mogli jeść i pić sto razy lepiej niż zwykle w domu, a przy tym spodziewali się jeszcze wyłącznych dla siebie podarunków. Traktowano ich dobrze z wyjątkiem naszych psów, które ujadały na nich dniem i nocą. Ward tylko, jak z początku poświęcał im wszystkie godziny, które zbywały mu od pilnowania mnie, aby się niby uczyć ich języka, tak potem unikał ich utrzymując, że nie może znieść przykrego zapachu, jaki wydają. Co do mnie, nie widziałem ich prawie wcale, cały ten czas bowiem przeleżałem jak martwy na wozie. Na koniec, na dwa dni przed przybyciem do Percy, odprawiono posłów obdarzywszy ich hojniej, niż się sami spodziewali.\nTak skończyła się nasza wyprawa, która trwała przeszło miesiąc. Za przybyciem do Percy Woothrup i niektórzy z towarzyszów naszych związanych z nim interesami, pojechali dalej na Wschód, do Omaha i Council Bluffs, a stamtąd przez Sioux City do Czarnych Gór, reszta zaś wraz ze mną do San Francisco.\nDo San Francisco przyjechałem mocno cierpiący, a dolegliwości moje nie opuściły mnie aż dotąd. Znalazłem tu Polaków posmutniałych z powodu odjazdu pani Modrzejewskiej do New Yorku. Wielka artystka nie tylko wzbudziła ich podziw swoim talentem, ale zaletami serca i umysłu umiała zyskać sobie wszystkie serca. Towarzystwo polskie w Kalifornii wysłało też do niej komitet z adresem zawierającym słowa podziękowania i wyrażenie uczuć niekłamanego smutku, jakim jej odjazd wszystkich przepełnił. Następnie, nie już komitet, ale wszyscy wraz z przedstawicielami prasy tutejszej i wielu wielbicielami jej gry przeprowadzili ją do Oakland, gdzie na drogę ofiarowano jej braterskie uściśnienie ręki i kwiaty.\nCo do mnie, słabość, rozwijająca się początkowo coraz silniej, wstrzymała i opóźniła znacznie mój wyjazd do Europy. Wstrzymuje mnie ona i dotychczas, ale za to pozwala mi pisać tak długie listy, jak ten obecny, w którym pozwoliłem sobie nudzić czytelników.\n[XV. List Litwosa z 18 grudnia 1877]


Mieszkańcy Białostockiego Obszaru Funkcjonalnego mogą skorzystać z bezpłatnych konsultacji z zakresu przedsiębiorczości. Oferujemy profesjonalne doradztwo osobom, które planują rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej i potrzebują wsparcia w tym zakresie.\nTo część projektu pn. Akceleracja ekosystemu wsparcia biznesu, realizowanego w ramach Programu Interreg VA Litwa-Polska. Projekt wdrażany jest w międzynarodowym partnerstwie takich instytucji jak: Politechnika Kowieńska (Litwa), Politechnika Białostocka (Polska), Stowarzyszenie Białostockiego Obszaru Funkcjonalnego (Polska) oraz Kowieńska Izba Handlowo-Przemysłowa i Rzemieślnicza (Litwa).\nPodczas spotkania z doradcą poznać można podstawową wiedzę biznesową, zasady funkcjonowania rynku, jak również zidentyfikować własne predyspozycje do prowadzenia danego przedsięwzięcia biznesowego.\nSzczególnie będziemy kłaść nacisk na takie zagadnienia:\n• opracowanie biznesplanu\n• kreowanie pomysłów na biznes\n• aplikowanie o wsparcie finansowe\n• fundusze Seed Capital\n• strategie rozwoju firmy\n• współpraca z instytucjami otoczenia biznesu.\nBezpłatne doradztwo odbywa się zarówno w formie zdalnej, jak i osobiście. Uwaga: liczba osób mogących skorzystać z doradztwa jest ograniczona! Liczy się kolejność zgłoszeń.


Boję się, że ABW mnie zdyskredytuje | Państwo podziemne\nKategorie: Manipulacje, kłamstwa i oszustwa, Polityka w Polsce.\tTagi: oszustwa amber gold, paweł miter, służby specjalne - ABW, sędzia robert milewski.\tDodaj komentarz\n(foto. Magda Piejko)\nDla mnie najważniejsze było ukazanie patologii polskiego sądownictwa – mówi Paweł Miter, pomysłodawca dziennikarskiej prowokacji i nagrania z prezesem Ryszardem Milewskim, prezesem Sądu Okręgowego w Gdańsku, w rozmowie z Samuelem Pereirą.\nCzy czujesz się autorem „politycznej prowokacji”? Tak właśnie premier Donald Tusk nazwał twoją rozmowę z prezesem Milewskim, ujawnioną przez portal Niezalezna.pl i „Gazetę Polską Codziennie”. Wówczas premier nie wiedział, że chodzi o ciebie.\nNie urządzam żadnego politycznego polowania, nie jestem też niczyim funkcjonariuszem. Nie robiłem tego na żadne polityczne zamówienie. Chciałem jedynie obnażyć to wszystko, co dzieje się z wymiarem sprawiedliwości na Pomorzu. Taki był zamiar od początku, dlatego skontaktowałem się z tobą zarówno przed, w trakcie, jak i po całej akcji. To, że niektórzy odbierają tę sprawę jako atak na premiera, to ich subiektywna interpretacja. Nie mam żadnych kontaktów z politykami PiS, zarzut jest całkowicie absurdalny.\nW pierwszym mailu do mnie pisałeś, że wiesz, iż z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów „idą naciski”. Skąd miałeś taką informację?\nDostałem ją z jednego z departamentów Ministerstwa Sprawiedliwości. Również Ryszard Milewski w pierwszej rozmowie mówił, że wiadomość o kontroli ministra Gowina otrzymał od człowieka z ministerstwa. Tam krążyła informacja o naciskach Kancelarii Premiera na Sąd Okręgowy. Mój informator nie miał wiedzy bezpośrednio z KPRM, dlatego potrzebowałem potwierdzenia, tego telefonu, który usłyszała cała Polska.\nJak wyglądała twoja pierwsza nienagrana rozmowa z prezesem Milewskim 5 września?\nZaczęła się od przedstawienia, że dzwonię z kancelarii, sekretarka szybko przełączyła – jak mówi sam Milewski „z biegiem” – a sam prezes przywitał mnie słowami: „Czekałem na ten telefon”. Bardzo nalegał, by spotkanie z Donaldem Tuskiem odbyło się przed posiedzeniem, że on oczywiście się dostosuje i jest to w gestii premiera, ale ma ważne informacje i nie wie, co robić. Mówiąc o posiedzeniu w sprawie Marcina P., wolał termin późniejszy, 17 września, tak by wcześniej omówić sprawę z premierem. Bardzo cieszył się z tego telefonu „z Kancelarii Premiera” i nie był wcale zaskoczony. Później zadzwoniłem ponownie, ale to była już krótka rozmowa, wymiana zdań.\nJakie były pierwsze słowa sędziego Milewskiego?\nPrezes Milewski w ogóle nie był zdziwiony, rozmowa od razu wskoczyła na temat Marcina P. i Amber Gold. „Dzień dobry panu, czekałem na ten telefon, ponieważ nie wiemy, co w tej sprawie robić” – tymi słowami zaczął rozmowę. Na pewno padło stwierdzenie: „Czekaliśmy wszyscy na reakcję z góry, bo tutaj nie wiemy, co zrobić”.\nPrezes Milewski nazwał ujawnioną przez portal Niezalezna.pl rozmowę z 6 września „kompilacją” i wezwał do ujawnienia wszystkich taśm. Ile ich jest faktycznie?\nNagraną rozmowę mam tylko jedną, ale myślę, że Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego ma dostęp do wszystkich rozmów, również tych dwóch nienagranych z 5 września. Operator ma obowiązek ją przechowywać, niech ABW odzyska te rozmowy. Chcę ich ujawnienia, jestem za transparentnością w tej sprawie.\nIle dokładnie meili wysłałeś do Sądu Okręgowego jako Tomasz Arabski?\nJeden, 10 września. Ten, który minister Arabski nazwał „łajdactwem”. Decyzja w sprawie kontroli w Sądzie Okręgowym miała zostać podjęta 3 września, 5 września ta informacja dotarła do mnie. Tego samego dnia wykonałem te dwie rozmowy kontrolne, licząc bardziej na kontakt meilowy. Wiadomość o kontroli w SO potwierdziła się następnego dnia, 6 września, i to już hulało w mediach. Tego dnia zadzwoniłem, ze sprzętem nagrywającym, więc prezes był mocno spięty.\nJak odpowiesz na zarzuty, że wysłanie fałszywego meila to „łajdactwo”?\nW 2009 r. gwiazdy TVN Tomasz Sekielski i Andrzej Morozowski (dzisiaj „pytający” retorycznie, czy to PiS kazał dzwonić do sędziego Milewskiego) posłużyli się fałszywym\nmeilem, pod którym „podpisał się” Tomasz Arabski, i wyłudzili dane osobowe, adresy, komórki, informacje o liczbie dzieci itp. Użyli tej samej skrzynki, co ja. To wtedy dowiedziałem się o jej istnieniu.\nBoisz się, że cię aresztują?\nObawiam się, że ABW zdyskredytuje mnie w oczach opinii publicznej, że będę zgnojony i poniżony. Nie zdziwiłbym się, gdyby to również było działanie inspirowane. Nie jest tajemnicą, że minister spraw wewnętrznych Jacek Cichocki zna adwokata Amber Gold Pawła Kunachowicza jeszcze z czasu studiów. Chcę podkreślić, że jestem dziennikarzem, mam legitymację Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy, a prezes stowarzyszenia obiecała mi wsparcie.\nTakże „Gazeta Polska Codziennie” zapewni ci ochronę prawną. Powiedz, kiedy wpadłeś na pomysł całej akcji?\nMeil do ciebie wysłałem 4 września, pierwsze rozmowy odbyły się 5 września i po nich podjąłem decyzję ostateczną, że będę to robić, stąd nagranie trzeciej rozmowy, 6 września. Tak powstała „taśma Milewskiego”. Dziś sądzę, że można było lepiej przeprowadzić tę rozmowę, choć i tak cieszę się z efektu, jaki wywołała. Wiedziałem, że jeżeli „Codzienna” w to wejdzie, sprawa zostanie nagłośniona bez żadnej cenzury.\nDlaczego Tomasz Arabski, Donald Tusk i główne media atakują ciebie i gazetę, która taśmę ujawniła, a wcześniej nie mieli takiej wrażliwości?\nGdybym był na etacie w TVN, nie byłoby tego problemu.\nJakie są według ciebie skutki prowokacji?\nEfekt jest taki, jakiego oczekiwałem. Ludzie się dowiedzieli, komentują, wyrażają niezadowolenie sytuacją w Polsce. Zwróć uwagę, że zaczęła się debata ogólnopolska o stanie sądownictwa w naszym kraju i niemal wszyscy są w swojej negatywnej opinii zgodni. W tej sprawie wraz z „Gazetą Polską Codziennie” odnieśliśmy ogromny sukces, co pokazuje siłę prowokacji. Od premiera Donalda Tuska, ministra sprawiedliwości Jarosława Gowina, przez komentatorów z prawej i lewej strony – wszyscy mówią jednym głosem. Chociaż podobno premier Tusk był wściekły, kiedy dotarła do niego informacja. Tak więc coś jest na rzeczy.\nZ jakimi reakcjami się spotkałeś?\nJest i zazdrość dziennikarska, i próba innych mediów, by podpuszczać mnie przeciwko „Codziennej”. W pierwszej rozmowie dziennikarze wypytywali o ciebie – czy kontaktowałeś się z politykami PiS, kto mnie namówił itp. Wszystko po to, by zaatakować waszą gazetę. Wiele pytań dotyczyło nie rozmowy z Milewskim, lecz waszej gazety i jej sytuacji.\nDla mnie najważniejsze było ukazanie patologii polskiego sądownictwa. Wzruszam się, patrząc na reakcje ludzi: piszą komentarze naprawdę podtrzymujące na duchu. Są one dla mnie bardzo ważne. Wszyscy zgadzają się, że jest to pierwszy tak dobrze udokumentowany dowód na kompromitację sądu. Zauważ, że do tej pory panowała zasada pewnej cenzury, że wyroków sądu nie wolno komentować. To jest nawyk z PRL, a nasza taśma pokazuje, że dyskusja jest zasadna. Do tego dołączyła sprawa gangsterów z Pruszkowa oraz skazanie Roberta Frycza, autora strony Antykomor.pl. Ludzie widzą, jak skandalicznie działają sądy w Polsce.\nJak oceniasz stan polskich mediów?\nCzasem myślę, że to wstyd być dziennikarzem w Polsce. Tyle razy spotkałem się z zawiścią, hipokryzją i manipulacją. Media atakujące prowokację zapominają, że np. w Wielkiej Brytanii i USA jest to forma będąca na porządku dziennym. Zajmują się tym nawet specjalne wydziały w policji. Dlaczego mielibyśmy tego nie stosować? Pojawiły się zarzuty, że ukrywacie źródło prowokacji, nieprawdziwe teorie, iż taśma została przez was zmanipulowana. Wiedziałem, że prędzej czy później prawda wyjdzie na jaw. Ten wywiad, mam nadzieję, zatrzyma atak na „Codzienną”. Uważam, że dla dobra sprawy ukrycie się na pierwszym etapie było dobre, pozwoliło skupić się na osobie prezesa Milewskiego, a nie rzekomego asystenta KPRM.\nCzęść komentatorów, w tym sam premier, uznała twoją akcję za nieetyczną.\nTak, słyszałem, jaką krzywdę wyrządziłem Milewskiemu. Nikt nie pomyślał, jaką on mógł wyrządzić krzywdę jako osoba podatna na wpływy. Przecież ktoś mógł go nacisnąć, by np. niewinna osoba poszła do więzienia, bo tak właśnie chciał ktoś na „górze”. Nikt się nad tym nie zastanawia.\nCo powiesz o ataku na „GPC” w związku z tą sprawą?\nUważam, że podejście gazety było w pełni profesjonalne. Udało się, „Gazeta Polska Codziennie” zdała egzamin. Oceniam ten atak głównych mediów na wasz dziennik bardzo negatywnie. Myślę, że dużą rolę odegrała tu zazdrość dziennikarska. Gdy chciałem pozostać nieujawniony, zapewniliście mi ochronę, nie patrząc na konsekwencje. Boli mnie, że inne media, oceniające dziś w różnych programach „GPC”, nie zapraszają ani jednego jej przedstawiciela, byście mogli się obronić. Niestety, stan polskiego państwa oddaje ten medialny „salon mędrców”.\nStenogramy z rozmowy z prowokacji dziennikarskiej TUTAJ\nPaweł Miter: nie było żadnej manipulacji\n← Tusk znowu oszukał Polaków\nKościół od wewnątrz zagrożony + Spisek przeciwko Kościołowi (książka przetłumaczona przez Olę Gordon) →


Liga Mistrzów: zatrzymać Alouiniego i Bannoura - Orlen Wisła Płock przed rewanżem z Dinamem Bukareszt - Sport WP SportoweFakty\nMichał Michalak 02 Listopada 2018, 19:49\nTo niezwykle ważny mecz dla losów awansu Orlenu Wisły Płock do dalszej fazy Ligi Mistrzów. W pierwszym meczu rundy rewanżowej grupy D płocczanie podejmą lidera tabeli - Dinamo Bukareszt, do którego tracą tylko 2 punkty.\nW pierwszym starciu obu drużyn górą byli Rumuni, zwyciężając 24:21. Niedosyt po tym spotkaniu pozostawiała jednak przede wszystkim gra wicemistrzów Polski, którzy w drugiej połowie tracili do rywali już 8 bramek (14:22) i nie potrafili wykorzystać faktu, że przeciwnicy spędzili na ławce kar aż 20 minut, tj. dwa razy więcej od nich samych. Co więcej, szwankowała także skuteczność wykonywania rzutów karnych przez Nafciarzy, bo drogę do bramki znalazły tylko dwa z sześciu rzutów z linii 7. metra.\n- Kluczem do rozstrzygnięcia rewanżowego meczu na naszą korzyść jest duża aktywność w defensywie i postawa bramkarzy - tłumaczy szkoleniowiec Orlenu Wisły, Xavier Sabate. - Myślę, że to bliskie mojej filozofii piłki ręcznej, bo jeśli pokażemy odpowiednią agresję, wywierając ciągłą presję na rywalach, mamy większe szanse do skontrowania i zdobycia tzw. łatwych bramek. Nie ukrywam, że liczę także na wsparcie naszej publiczności, bo to powinno być atutem każdego zespołu grającego u siebie. Już przed sezonem spodziewaliśmy się, że październik będzie dla nas wyjątkowo trudny, ale teraz nie ma sensu przejmować się pojedynczymi niepowodzeniami, bo cały czas wszystko jest w naszych rękach.\nW Bukareszcie wiślackiej obronie dała się we znaki zwłaszcza dwójka tunezyjskich rozgrywających: Kamel Alouini i Amine Bannour, która rzuciła do spółki 10 goli.\n- To bardzo ważni zawodnicy, którzy dużo wnoszą do zespołu, więc będziemy musieli zwrócić na nich szczególną uwagę - mówi prawoskrzydłowy płocczan Mateusz Góralski. - Mimo wszystko uważam, że więcej atutów jest po naszej stronie, zwłaszcza że Rumuni najgroźniejsi są na swoim terenie, gdzie gorąco dopingują ich fanatyczni kibice. To dla nas bardzo ważne spotkanie, ale jesteśmy do niego dobrze przygotowani i myślę, że wyjdziemy z tej batalii zwycięsko - kończy 24-latek.\nJak dodaje Sabate, oczekuje on od swoich zawodników nie tylko pozytywnego wyniku. - Jesteśmy już w tym momencie sezonu, że każdy z moich podopiecznych powinien zrobić krok do przodu - wyjaśnia. - Naszym celem są nie tylko zwycięstwa, ale także przybliżanie się do naszej optymalnej formy. Obraliśmy na początku pewną drogę i musimy ją kontynuować, dlatego spodziewam się, że będziemy teraz robili postępy nie tylko ze spotkania na spotkanie, lecz również z treningu na trening.\nPoczątek meczu z Dinamem w sobotę (3 listopada) o godzinie 18:00.\nCzy Orlen Wisła Płock pokona Dinamo Bukareszt?\nendriu122 03-11 08:47 Zgłoś\nDokładnie będzie to mecz o wszystko.Wisła stoi pod ścianą .\nHANDBALL PL 02-11 20:10 Zgłoś\nTo mecz o życie Wisły w pucharach. Zwycięstwo pozwoli walczyć o pierwsze miejsce w grupie, a porażka w najgorszym wypadku skończy przygodę Wisły w pucharach bo Dynamo i Leon odskoczą.\nTrzymam kciuki i liczę na dobry mecz a nie żenadę jaką było nam dane oglądać w poprzednim miesiącu.\nCzas na rewanż. Orlen Wisła Płock walczy o dalszą grę w..


Ponad tysiąc mieszkań od spółdzielni - plus.gloswielkopolski.pl\nPoznańska Spółdzielnia Mieszkaniowa, Młodzieżowa Spółdzielnia Mieszkaniowa „Enklawa” oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa H. Cegielskiego prowadzą z miastem rozmowy, które jeszcze w tym roku mogą zakończyć się podpisaniem umów skutkujących powstaniem ponad tysiąca mieszkań.\n- W ten sposób, z większymi partnerami, chcemy rozkręcić Miejską Agencję Najmu\n- mówi Tomasz Lewandowski, zastępca prezydenta Jacka Jaśkowiaka. I dodaje: Zdajemy sobie sprawę, że znacznie trudniej będzie nam pozyskać osoby indywidualne chcące wynająć nam lokale, dlatego chcemy zacząć od spółdzielni.\nDzięki Miejskiej Agencji Najmu miasto ma brać mieszkanie z rynku, negocjować poziom czynszu, a także być gwarantem jego płatności przez co najmniej 10 lat (mówi się także o umowach na 25 lat). Lokale będą więc podnajmowane poznaniakom za 11,4 zł za m.kw., czyli stawkę obowiązującą w blokach komunalnych. Jeśli miasto ze spółdzielniami wynegocjuje wyższą, to ono dopłaci ewentualną różnicę.\nGdzie mogą powstać mieszkania? PSM zaproponowała wybudowanie 450 mieszkań przy ul. Boranta na Naramowicach. - Teren do tej pory nie przynosił nam żadnej korzyści, bo działki częściowo należą do nas, a częściowo znajdują się w użytkowaniu wieczystym. Jeśli czynsz ustalimy na poziomie rynkowym, czyli 15 zł, będzie to dla nas korzystna inwestycja - przyznaje Michał Tokłowicz, zastępca prezesa PSM. Decyzja w tej sprawie ma zapaść jeszcze w tym miesiącu, podczas najbliższego spotkania rady nadzorczej spółdzielni.\n- Jeżeli otrzymamy zielone światło, inwestycję jesteśmy gotowi rozpocząć jeszcze w tym roku\nDo 2018 r. może zostać z kolei oddany budynek z ok. 100 mieszkaniami na rogu ul. Dmowskiego i Hetmańskiej. Ten chce wybudować Spółdzielnia Mieszkaniowa H. Cegielskiego. - Miesiąc temu wysłaliśmy do urzędu pismo z naszą propozycją i czekamy na odzew - informuje Waldemar Witkowski, prezes spółdzielni. Ta przedstawiła dwa warianty inwestycji - jeden zakłada powstanie budynku niższego, czterkondygna-cyjnego bez windy. - Drugi jest droższy, ale wtedy jego część możemy oddać w dzierżawę innemu podmiotowi - wyjaśnia W. Witkowski. Spółdzielnia jest gotowa rozmawiać o innej lokalizacji na Dębinie, choć jak przyznaje jej prezes, działka obecnie jest przedmiotem roszczeń.\nJednak największą ilość mieszkań - ponad 600 między rondem Żegrze, a Starołęką chce oddać „Enklawa” (posiada budynki wielorodzinne przy ul. Unii Lubelskiej i Falistej). Współpraca spółdzielni z miastem będzie w tym przypadku wyglądała inaczej niż z PSM i H. Cegielskiego.\n- Tereny należą do nas, co wymaga zastosowania innej konstrukcji prawnej\n- tłumaczy T. Lewandowski.\nZastępca Jacka Jaśkowiaka zapowiada, że wszelkie decyzje dotyczące powiększenia bazy mieszkań w kooperacji ze spółdzielniami mieszkaniowymi zapadną do końca roku.


Balie Okrągłe / z Piecem\nPiecyki do balii produkowane są ze stali kwasoodpornej, opalanie wyłącznie drewnem lub brykietem drewnianym (wkładanie i opróżnianie od góry). Piec umożliwia podgrzanie wody do temperatury 35 st. C w czasie 3-4 godz., w zależności od wielkości balii oraz warunków atmosferycznych. Piecyk nie wymaga montażu (jedynie komin jest zdemontowany do transportu).\nBalia dębowa fi 200 cm\nBalia dębowa fi 180 cm z piecem i pokrywą\nBalia dębowa fi 140 cm\nBalia dębowa fi 100 cm do ogrodu, w komplecie z wiadrem\nRegulacja śrubowa obręczy jest zalecana wszędzie tam gdzie są duże wahania wilgotności (np. w silnie ogrzewanych wnętrzach), zapobiega odstawaniu obręczy od korpusu wskutek usychania drewna\nCopyright © 2021 Beczka Polska - Polskie Wyroby Bednarskie


Sharon Stone o sytuacji osób LGBTQ+ w Polsce: Nikt nie powinien być traktowany inaczej niż pozostali\noprac. Karolina Kraushar 28.09.2021 19:54\nSharon Stone została zapytana przez dziennikarza WP.pl o sytuację społeczności LGBTQ+ w Polsce podczas Festiwalu Filmowego w Zurychu. Aktorka podkreśliła, że jej zdaniem "nikt nie powinien być traktowany inaczej, niż pozostali" a "jakakolwiek próba segregacji jest bzdurą".\nSharon Stone wzięła udział w trwającym w Zurychu Festiwalu Filmowym, podczas którego została uhonorowana nagrodą Golden Icon za całokształt twórczości. Stone nie tylko odebrała statuetkę, ale też wzięła udział w konferencji prawej, podczas której wypowiedziała się o sytuacji osób należących do społeczności LGBTQ+ w Polsce.\nSharon Stone: Dlaczego osoby homoseksualne mają komukolwiek mówić, z kim i jak uprawiają seks?\nAktorka podczas konferencji prasowej podkreśliła, że jej zdaniem "nikt nie powinien być traktowany inaczej, niż pozostali". - Jakakolwiek próba segregacji jest bzdurą. Po pierwsze, dlaczego osoby homoseksualne mają komukolwiek mówić, z kim i jak uprawiają seks? - powiedziała cytowana przez Wirtualną Polskę aktorka.\n- Nikt nigdy nie zapytał mnie, jak uprawiałam seks, z kim to robię, czy jestem na górze, czy jestem na dole ani co lubię w seksie. Nikomu nie muszę się z tego tłumaczyć. Dlaczego osoby homoseksualne mają komukolwiek mówić, z kim i jak uprawiają seks? - powiedziała Stone. I dodała, że jej zdaniem zadawanie pytań o życie seksualne jest "przemocowe i niestosowne". - To niczyja sprawa - podkreśliła. - To kolejna wymówka, by ktoś nie mógł się pokazać. To nie ma nic wspólnego z etycznością, płcią czy seksualnością, tylko z tym, by pozbawić kogoś prawa do pokazywania się i bycia obecnym - stwierdziła Amerykanka.\n"Johnny".Ogrodnik i Trojan na pierwszych zdjęciach z filmu o ks. Kaczkowskim\nSharon Stone - gwiazda "Nagiego instynktu" i "Kasyna"\nSharon Stone rozpoczęła karierę w latach 80. ubiegłego wieku, a po raz pierwszy na dużym ekranie można ją było zobaczyć w filmie Woody’ego Allena "Wspomnienia z gwiezdnego pyłu", gdzie statystowała. Największy rozgłos przyniosła jej rola Catherine Tramell w thrillerze "Nagi instynkt".\nTrzy lata po wielkim sukcesie tego filmu aktorka została nominowana do Oscara za rolę Ginger w filmie Martina Scorsese "Kasyno". Stone wystąpiła również m.in. w filmach: "Broken Flowers", "Alpha Dog" czy "The Disaster Artist".


Xiaomi Mijia Smart Switch Multi-Purpose Intelligent Home Urządzenia bezpieczeństwa | Gearbest Polska\n- Biały INTELIGENTNY PRZEŁĄCZNIK BEZPRZEWODOWY\nMarka: Xiaomi 4.9 3609 Opinie | Please refer to English description\nRecenzje Youtube dotyczące Mijia Smart Switch\nOpisy Mijia Smart Switch\n● wyłącznik sieci bezprzewodowej, niezbędnym urządzeniem dla inteligentnego domu.\n● Po prostu instalacja krok, łatwy w użyciu.\n● Niestandardowe włączania / wyłączania innych inteligentnych produktów domowych.\n● układać z ustaw Xiaomi urządzenia inteligentnego domu, można mieć więcej różnych zastosowań.\n● Super praktyczny sprzęt dla siebie i swojej rodziny.\nRozmiar paczki (dł x szer x wys): 8,50 x 8,50 x 2,00 cm / 3,35 x 3,35 x 0,79 cala\nZawartość Paczki: 1 przełącznik x Xiaomi Smart Wireless, 1 x Instrukcja obsługi chiński\n5 Star 3300\nSee all 3609 reviews Napisz recenzję\nChcesz hurtowo kupić Mijia Smart Switch? Prześlij swoje zapytanie hurtowe Mijia Smart Switch poniżej. Nie oferujemy bezpłatnej wysyłki hurtowych zamówień Mijia Smart Switch, ale cena hurtowa będzie wielką okazją.\nKup Mijia Smart Switch\nmijia home czujnik mijia czujnik xiaomi mijia anti smart smart bluetooth anti lost anti lost smart czujnik xiaomi smart xiaomi sensor gps bluetooth bluetooth lokalizator alarm bezpieczeństwa alarm inteligentny klucze bluetooth\nSprzedaż Mijia Smart Switch online\nGdzie kupić Mijia Smart Switch online? Gearbest to właściwe miejsce, w którym można znaleźć cotygodniowe promocje, takie jak wyprzedaż błyskawiczna lub okazja dla VIP-ów, w której możesz zdobyć tanie Mijia Smart Switch po obniżonych cenach.\nMijia Smart Switch Kupony Online\nNadal spędzasz godziny na poszukiwaniu kuponów zniżkowych na Mijia Smart Switch w Internecie? Wystarczy zalogować się na swoje bezpłatne konto Gearbest, a zobaczysz kod promocyjny Mijia Smart Switch i inne kupony w centrum kuponów. Dostępne są również zniżki dla studentów i zniżki na zakupy hurtowe.


Premia 150 zł w promocji Lepiej z eKontem w mBanku\n4 kwietnia 2018 16 sierpnia 2019 Pandu komentarze 2 konta osobiste, mBank, moneyback, promocja\nmBank uruchomił czwartą edycję promocji „Lepiej z eKontem”. Za otwarcie eKonta możesz otrzymać premię w wysokości 150 zł. Warunkiem jej otrzymania jest aktywne korzystanie z karty debetowej w okresie 5 miesięcy.\nNagrodę w promocji „Lepiej z eKontem IV” stanowi premia za transakcje wykonane kartą debetową lub za pośrednictwem usługi BLIK . Wysokość premii zależy od liczby transakcji wykonanych w danym miesiącu i kształtuje się następująco:\nW promocji możesz wziąć udział, jeśli od dnia 1 stycznia 2016 roku nie byłeś posiadaczem, ani współposiadaczem rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego i/lub konta oszczędnościowego o numerach rozliczeniowych 1140 2004 lub 1140 2017.\nJak przystąpić do promocji „Lepiej z eKontem IV”?\nWarunki udziału w promocji są bardzo proste. W terminie do 2 lipca 2018 roku musisz spełnić następujące wymagania:\nzłożyć na stronie mBanku wniosek o prowadzenie rachunku eKonto z taryfą standard lub eKonto z taryfą plus oraz wniosek o wydanie karty debetowej,\nzawrzeć umowę o eKonto i umowę o kartę debetową.\nW ramach prowadzonej promocji nie możesz otworzyć konta wspólnego.\nPremia 150 zł za płatności kartą lub BLIK\nWysokość nagrody w promocji „Lepiej z eKontem IV” uzależniona jest od liczby transakcji wykonanych kartą debetową lub BLIKiem oraz od spełnienia dwóch dodatkowych warunków. W każdym miesiącu w okresie 5 miesięcy musisz spełnić następujące wymagania:\nwykonać wymaganą liczbę transakcji kartą debetową lub BLIKiem,\nPierwsza premia zostanie naliczona po upływie pełnego miesiąca licząc od miesiąca, w którym przystąpiłeś do promocji. Wypłata premii nastąpi w kolejnym miesiącu. Oznacza to, że jeśli do promocji przystąpiłeś w kwietniu to pierwszym miesiącem za który zostanie naliczona premia jest maj, a jej wypłata nastąpi w czerwcu. W danym miesiącu kalendarzowym możesz otrzymać premię nie wyższą niż 30 zł. Łączna wartość premii z 5 miesięcy może wynieść maksymalnie 150 zł.\n← Do 600 zł zwrotu za zakupy z kontem Citi Priority w Citi Handlowy\nDarmowy roczny karnet do OK System za otwarcie Konta Optymalnego w BGŻ BNP Paribas →\nBonus 150 zł za darmowe Konto Optymalne w BGŻ BNP Paribas\n15 listopada 2018 Pandu 1\nDodatkowe 100 zł od Agory za założenie Konta Godnego Polecenia\n6 listopada 2015 Pandu 0\nDo 400 zł na zakupy na morele.net z kartą kredytową BGŻ BNP Paribas\n3 kwietnia 2019 Pandu 0


Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Woli w Warszawie Mariola Bartosiewicz, adres kancelarii: ul. Ludwiki 4 01-226, Warszawa, tel.: 22 506 52 57, e-mail: kancelaria@ks-bartosiewicz.pl Prosimy o opinie na temat tej pani komornik i jej kancelarii. Nie udało nam się ustalić w internecie, od kiedy jest komornikiem. Na jej stronie internetowej nie publikuje ogłoszeń licytacji.\nListopad 12, 2017 Październik 16, 2019 Warszawa 29 komentarzy\nKomornik Wojciech Opielewicz, Wrocław. Opinie.\nsara Listopad 14, 2017 o 9:30 am Odpowiedz\nTa kancelaria komornicza to jakieś nieporozumienie. Nie potrafią skutecznie konta zająć, samochodu też nie. Egzekucja umorzona i jeszcze dopłacić musiałam.\nSlawek Listopad 22, 2017 o 3:31 pm Odpowiedz\nTa pani Bartosiewicz nie figuruje jako komornik w rejestrze sądu Apelacyjnego w Warszawie.Jest podobno zastępcą pana Marcina świtkowskiego? Do niedawna posługiwała się adresem Płocka5A. Teraz pisze Ludwiki 4.Nic nie da się ustalić w internecie? Może ktoś z warszawy ją odwiedzi na ludwiki4.\ndozorca Listopad 22, 2017 o 4:39 pm Odpowiedz\nFiguruje w Sądzie Rejonowym dla Warszawy – Woli (komornik działa przy sądzie rejonowym a nie apelacyjnym ani okręgowym), patrz na samym dole: http://bip.warszawa.so.gov.pl/artykuly/1114/komornicy-sadowi ale to pan Świtkowski ją zastępuje a nie odwrotnie.\nslawek Listopad 27, 2017 o 7:50 pm Odpowiedz\nTo ty ją wpisałeś na listę komorników?\ndozorca Listopad 27, 2017 o 8:05 pm\nNie, nie mam takich możliwości, nie reprezentuję ani sądu ani Krajowej Rady Komorniczej.\ndozorca Listopad 14, 2017 o 9:34 am Odpowiedz\nJeżeli dłużnik nie posiada pieniędzy na koncie albo ma je w kwocie wolnej od egzekucji, to komornik ich przecież nie ściągnie. A znalezienie samochodu jeżeli dłużnik ukrywa, to na granicy niemożliwego jest. Komornik jednak może wezwać dłużnika żeby wskazał, gdzie pojazd się znajduje.\nWieslaw Grudzień 28, 2017 o 8:09 pm Odpowiedz\nTa kancelaria zabiera pieniązki ktore zbieram na wozek inwalidzki.Jestem osoba niepelnosprawna 1 gr.Ludzie wplacaja swoje datki nieczesto odejmujac sobie od ust.Wiecie jak mnie znalezli? Poprzez Facebooka. niejaka Pani Mariola Bartosiewicz .Pani Mariola Bartosiewicz nie daruje wam tego w jaki sposob dzialacie! Skladam na wasza kancelarie zażalenie do Sadu.To co zrobiliscie jest niezgodne z prawem to raz,a dwa to nieludzkie,skandalicznie niehumanitarne,żeby datki od ludzi w ten sposob sciagac..Nie ukrywalem sie mieszkam pod tym samym adresem od 15 lat,mogliscie te sprawe zalatwic prawna drogą, anie jak hieny kopiąc Facebooka.Powtarzam Pani Mariolo Bartosieczisz nie daruje wam tego a pismo do ministerswa sprawiedliwosci dzis wysalene.\nZmień konto osobiste\nSlawek Grudzień 29, 2017 o 3:57 pm Odpowiedz\nDo Wieslaw od Slawek.\nTa kancelaria to lipa nie jest zarejestrowana Posługują się danymi nieistniejącej kancelari adwokackiej.\nNum nip5641675622 oraz reg 061604503 jest wyrejestrowany 30.09.2016roku.Niestety zasila swoje prywatne konto.\ndozorca Grudzień 29, 2017 o 4:22 pm Odpowiedz\nWygląda na to, że Mariola Bartosiewicz była wcześniej właśnie adwokatem.\nSlawek Grudzień 29, 2017 o 6:01 pm Odpowiedz\nTo sprawdz sobie w krs że żadna kancelaria pani Bartosiewicz nie istnieje.\nJednak tak pisze i stępluje Godłem państwowym z napisem Komornik Sądowy Mariola Bartosiewicz.\nNie wiem co na to Prokuratura Urząd Skarbowy czekam na odpowiedz.\ndozorca Grudzień 29, 2017 o 7:26 pm Odpowiedz\nKomornicy nie figurują w KRS – Krajowy Rejestr Sądowy gdyż prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą. Jak już to ewentualnie w CEiDG ale nie wszyscy (nie wiem dlaczego). Gdyby jej kancelaria była jak piszesz – lewa – to zapewne nie wpisaliby jej na stronę internetową sądu.\nWieslaw Grudzień 29, 2017 o 8:08 pm Odpowiedz\nTaką strone moge sam zrobić.\ndozorca Grudzień 29, 2017 o 9:04 pm Odpowiedz\nStronę możesz zrobić ale domeny – adresu internetowego z końcówką gov.pl nie dostaniesz.\nZmień konto firmowe\nWieslaw Grudzień 30, 2017 o 2:40 am Odpowiedz\nJak nie? Wykupię\ndozorca Grudzień 30, 2017 o 8:58 am Odpowiedz\nNie wykupisz, bo adresy z końcówką gov.pl są tylko dla państwowych instytucji.\nWieslaw Grudzień 30, 2017 o 3:58 pm Odpowiedz\nA jakież gov widzisz w adresie http://ks-bartosiewicz.pl/ ?\nTaki adres widnieje u góry TEJ strony z opiniami; widnieje w liście, który dostałem. Zwykła domena zarejestrowana 2016.09.16 u hostingodawcy az.pl – coś takiego może zrobić zwykły Kowalski w 5 minut. Parę groszy na kupienie layoutu i jedziemy z wiarygodnie wyglądającym koksem, żeby łapać frajerów.\ndozorca Grudzień 30, 2017 o 4:23 pm Odpowiedz\nNapisałem „Gdyby jej kancelaria była jak piszesz – lewa – to zapewne nie wpisaliby jej na stronę internetową sądu.” Strona sądu ma adres z końcówką gov.pl więc naprawdę jest to strona sądu. Gdyby nie była to kancelaria komornicza tylko jakieś oszustwo, to sąd nie wpisałby jej do wykazu kancelarii komorniczych na swojej stronie. Jeżeli dalej uważacie, że to oszustwo, to nic prostszego jak zgłosić to do prokuratury skoro chcecie stracić trochę czasu na dojazd i złożenie zeznań do protokołu.\nWieslaw Grudzień 30, 2017 o 4:47 pm\n_Tylko_ta_paniusia_ wymieniona we wskazanym BIP nie jest umieszczona w wykazie Ministerstwa. Przypadek? Proszę wybaczyć, ale „zapewne” to nie jest dla mnie argument, tym bardziej nie wiem, czy tego BIP nie aktualizował kretyn-kuzyn z kupionym papiórem lub nie podrasował jakiś haker.\nPonadto ten wykaz zawiera parę nieaktualnych danych nt komorników, więc jest średnio wiarygodnym źródłem. Proszę się nie ośmieszać, bardziej ufam Ministerstwu. I skoro zadałem sobie dość trudu, by to wszystko sprawdzić, to zamierzam też podjąć inne kroki. Na jałowe dyskusje z pracownikiem udającym, że nie jest pracownikiem a jedynie obrońcą wątpliwej reputacji tej osóbki, szkoda mojego czasu.\ndozorca Grudzień 30, 2017 o 5:40 pm Odpowiedz\nNie jestem niczyim pracownikiem. Wątpię aby to było oszustwo i tyle. Wystarczy napisać maila – zapytanie do Ministerstwa albo do Krajowej Rady Komorniczej no ale też jest jakieś tam ryzyko że Ci haker odpisze.\nKS Marcin Świtkowski Styczeń 2, 2018 o 10:41 am Odpowiedz\nuprzejmie informuję, że na podstawie zarządzania Prezesa Sądu Apelacyjnego do czasu zakończenia postępowania odwoławczego w przedmiocie powołania Pani Marioli Bartosiewicz na stanowisko komornika sądowego (w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającym decyzję Ministra Sprawiedliwości w tym zakresie) pełnię funkcję zastępcy w kancelarii komornik Marioli Bartosiewicz.\nDane kancelarii na stronie www http://ks-bartosiewicz.pl/ są aktualne. Kancelaria jak najbardziej funkcjonuje (adres, nr telefonu, adres mailowy jest dostępny na wskazanej stronie www).\ndozorca Styczeń 2, 2018 o 12:03 pm Odpowiedz\nDziękujemy Panu Komornikowi za wyjaśnienie.\nDevils1 Styczeń 13, 2018 o 4:22 pm Odpowiedz\nA co wy komornicy nauczyliscie się zajmować rachunki bankowe jaki powinien was zlikwidowac\nWieslaw Styczeń 3, 2018 o 3:16 am Odpowiedz\nPanie komorniku to dlaczego na piśmie które od was dostałem o egzekucji (blokada rachunku bankowego) widnieje nazwisko Mariola Bartosiewicz a nie Pana? W takim razie uważam że tego pisma nie ma. Egzekucja z podpisem tej Pani nie może być realizowana. I skoro toczy się proces odwoławczy tej pani do dlaczego posługuje się pieczątką komornika z godłem. Śmierdzi mi to wszystko. Proszę o wyjaśnienie .\nWieslaw Styczeń 3, 2018 o 4:02 am Odpowiedz\nDo Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Woli w Warszawie\nRozumiem.że do czasu zakończenia postępowania odwoławczego w przedmiocie powołania Pani Marioli Bartosiewicz na stanowisko komornika sądowego ta Pani nie może wykonywać czynności komorniczych.\nWięc dlaczego zabrano mi pieniądze z rachunku bankowego?\nMARIOLA BARTOSIEWICZ UL. PŁOCKA 5 A 01-231 WARSZAWA\nCZĘ KM 7699/17,\nNa piśmie o blokadzie rachunku bankowego jest podpis Pani Marioli Bartosiewicz i Kancelaria Komornicza tej Pani.Proszę o ustosunkowanie do tej sprawy.\nWieslaw Styczeń 3, 2018 o 4:06 am Odpowiedz\ndozorca nie bądz taki wyrywny bo podejrzewam że też bierzesz udzial w tej niejasnej sprawie!\ndozorca Styczeń 3, 2018 o 8:22 am Odpowiedz\nWiesław, jestem właścicielem tej witryny i usiłowałem Wam to i owo wytłumaczyć. Poczekaj sobie na odpowiedź z Ministerstwa. Przypominam też, że sam sugerowałem Ci złożenie zawiadomienia do prokuratury skoro uważasz że jest jakiś szwindel.\nWieslaw Styczeń 3, 2018 o 5:49 am Odpowiedz\nPanie Komorniku Marcin Świtkowski poszło zapytanie do Ministra Ziobro,oto jego treść: @ZiobroPL Pilne! Panie Ministrze toczy się postępowanie odwoławcze w przedmiocie powołania Pani Marioli Bartosiewicz na stanowisko komornika sądowego.Pytam dlaczego ta Pani prowadzi czynności komornicze a pieniądze ludzi z rachunków bankowych przekazuje na swoje prywatne konto?\nMarcin Lipiec 6, 2018 o 12:23 pm Odpowiedz\nWiesław , mam taką samą sytuację jak Ty. Gdzie sprawdzałeś status postępowania w sprawie Pani Marioli Bartosiewicz ? Chce również napisać pismo do ministerstwa ale chciałbym mieć aktualne dane sprawy. Pozdrawiam Marcin\nSlawek Styczeń 5, 2018 o 10:30 am Odpowiedz\nTo jeszcze szanowny panie Świtkowski do tych danych dodaj Nip. Reg. Bo ta kancelaria nie istnieje. Nie zmieni tego ani pani prezes ani pan.Na razie oszukujecie skarb państwa.Od 1.10.2015 komornicy są płatnikami vat. To że okradacie ludzi nikogo nie interesuje.Podany regon jest niewarzny od 30.09.2016r.Podatki trzeba płacić?\nrogal o Komornik Jan Sztefka, Sosnowiec. Opinie.\nadmin o Komornik Rafał Komar, Radom. Opinie.\nadmin o Komornik Michał Adamiecki, Tychy. Opinie.\nEdwin o Komornik Andrzej Lasoń, Szczecin. Opinie.\nJustycja? o Komornik Łukasz Dykier, Poznań. Opinie.


Od nienawiści do miłości, czyli zakazane związki Polek i Niemców | Dziennik Polski\nRozmawiała Grażyna Starzak 12.03.2016\nMirosława Kareta Fot. Anna Kaczmarz\nDziennikarka i historyk Mirosława Kareta opisała w swej książce „Pokochałam wroga” realia życia w wojennym Krakowie. Chociaż wówczas związki Niemców z polskimi kobietami były stanowczo potępiane, zdarzały się dużo częściej, niż się powszechnie sądzi\n- Bohater Twojej najnowszej książki zatytułowanej „Pokochałam wroga” to szanowany krakowski lekarz. Przypadkiem wpada na trop mrocznej rodzinnej tajemnicy i zarazem narodowego tabu…\n- Maksymilian Petrycy odkrywa tajemnicę swojego pochodzenia. Jej ujawnienie może mieć wielki wpływ na jego życie osobiste i zawodowe, ale przede wszystkim na karierę polityczną. Jest początek roku 1991, Polska wybija się dopiero na prawdziwą niepodległość. Resentymenty związane z okupacją hitlerowską, a potem dominacją radziecką, są jeszcze bardzo silne.\nJak zresztą wiadomo, emocje na tle stosunków Polski z sąsiadami buzują do dziś. To jedna płaszczyzna, na której rozgrywa się akcja książki. Równoległą narrację stanowi pamiętnik matki Maksymiliana, zapis osobistych przeżyć kobiety postawionej w rzeczywistości wojennej, która zdecydowała się na złamanie kodeksu honorowego i związek z Niemcem.\nZastanawiałam się, co mogło skłonić Polkę, wychowaną w patriotycznej rodzinie, do dokonania takiego moralnego wyboru.\n- Maksymilian Petrycy i jego matka to fikcyjne postacie, ale takie historie pisało samo życie. Na ich ślady trafiłaś - jak wiem - w Krakowie i w Monachium…\n- W tej chwili mogę się powołać na dwa takie świadectwa. Jedno z nich złożyła w swojej książce, wydanej w Niemczech, Zofia Jasińska. Urodziła się w Krakowie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej Gottliebów, była w okresie międzywojennym aktorką w Teatrze Słowackiego. W 1942 roku uciekła z getta i - posługując się fałszywymi dokumentami - rozpoczęła życie „na powierzchni”. Pracowała m.in. jako kucharka w majątku ziemskim pod Radomiem, gdzie poznała oficera Waffen-SS. Ten, nie wiedząc nic o jej pochodzeniu, zakochał się. Zginął później na froncie, a Zofia po zakończeniu wojny urodziła mu syna, który długie lata wierzył, że jest dzieckiem jej męża, poległego w akcji członka polskiego ruchu oporu.\nPodobny wypadek, choć z innym zakończeniem, znalazłam we wspomnieniach Marii i Mieczysława Mariańskich. Opisują oni historię Katii Grubner, także Polki żydowskiego pochodzenia, którą w 1943 roku sprowadzili do Krakowa. Miała tzw. aryjskie papiery i wyglądała jak Niemka, była blondynką z niebieskimi oczyma. Znała też świetnie język, ponieważ mieszkała przed wojną w Bielsku i uczyła się w niemieckim gimnazjum. Po różnych perypetiach, w czasie których groziła jej dekonspiracja, poznała członka niemieckiej orkiestry filharmonicznej. Z jej zwierzeń wynikało, że ów człowiek był w niej zakochany, nie wiedząc, że jest Żydówką. Przedstawiał ją jako swoją narzeczoną, a nawet uzyskał dla niej pozwolenie wyjazdu do Niemiec, żeby ją zaprezentować swojej rodzinie. Musiała w tym celu stawić się na gestapo, gdzie załatwiono jej wszystkie potrzebne do podróży dokumenty.\nJak wspomina Maria Hochberg-Mariańska, kiedy latem 1944 roku rozpoczęła się pospieszna ewakuacja niemieckich urzędników i ich rodzin z Krakowa, Katia zniknęła wraz ze swoim muzykiem bez pożegnania i bez śladu. Maria Hochberg-Mariańska jest przekonana, że żyje gdzieś w Niemczech jako matka niemieckich dzieci.\n- Dla kobiet pochodzenia żydowskiego taki związek mógł być jedynym sposobem na uratowanie życia. Polki nie były postawione w aż tak skrajnej sytuacji…\n- Wiele Polek znalazło się w czasie okupacji w dramatycznej sytuacji życiowej. Mężczyźni - mężowie, bracia i ojcowie - zginęli, uciekli na Zachód albo zostali przez Niemców uwięzieni. Część kobiet, nauczycielek i urzędniczek, straciła pracę, zaczęły się wysiedlenia z mieszkań i majątków, a ceny żywności w Generalnym Gubernatorstwie drastycznie wzrosły. Groziło im wyniszczenie biologiczne, o co zresztą okupantowi chodziło. Często jedynym sposobem przeżycia i utrzymania rodziny był dla nich swoisty „układ handlowy” z niemieckim mężczyzną, spragnionym w obcym kraju damskiego towarzystwa i serdeczności. Czasami polskie kobiety były również zmuszane do takiego współżycia szantażem.\nO uwarunkowaniach tzw. prostytucji bytowej napisała w swojej książce historyk Maren Röger, badaczka tego aspektu niemieckiej okupacji w Polsce.\n- Wiemy, że polskie podziemie stanowczo potępiało takie związki. Jak reagowało na nie państwo nazistowskie?\n- Wszelkie intymne relacje z Polkami były surowo zakazane. Nie dotyczyło to tylko płatnej miłości, sprowadzonej do czystej fizjologii - a i to w ściśle określonych miejscach. Aby niemieccy żołnierze mogli rozładowywać napięcie seksualne, tworzono dla nich - w miastach i na zapleczu frontu - domy publiczne, w których pracowały głównie polskie kobiety. W Krakowie takie przybytki powstały w wywłaszczonych budynkach na Kazimierzu, a konkretnie w Żydowskim Domu Akademickim przy ul. Przemyskiej 3 oraz w oddanym do użytku w pierwszym dniu wojny domu Stowarzyszenia Ochrony Starców Żydowskich przy ulicy Augustiańskiej Bocznej, dzisiejszej Chmielowskiego.\nWielu Niemców rozglądało się jednak za inną, bardziej osobistą relacją z kobietą. W niektórych sytuacjach rodziła się z niej miłość, a niekiedy nawet szukano sposobu na jej zalegalizowanie. Oczywiście dla partnerki wiązało się to z podpisaniem Volkslisty.\n- Czyli takich właśnie historii, jak opisałaś wyżej, mogło być więcej?\n- Na pewno. Anna Czocher, badaczka historii II wojny światowej, w książce „W okupowanym Krakowie” sygnalizuje istnienie związków między Niemcami i Polkami, chociaż z zastrzeżeniem, że wymagają one osobnych badań. Podkreśla, że pozostający przez kilka lat w obcym kraju wojskowi i policjanci często stykali się z młodymi Polkami. Pracowały one w administracji, firmach będących pod nadzorem okupanta, sklepach, restauracjach i zakładach usługowych.\nW Krakowie, stolicy Generalnego Gubernatorstwa, mieszkało pod koniec wojny prawie 30 tysięcy Niemców. Mimo tworzenia odrębnej „niemieckiej dzielnicy” wielu samotnych mężczyzn dokwaterowano do polskich rodzin. Kontakt pomiędzy grupami narodowymi był tu więc dużo łatwiejszy niż w innych miastach. Jak wynika ze wspomnianej monografii Maren Röger, mieszane małżeństwa zdarzały się dużo częściej, niż się powszechnie sądzi.\n- W tych zakazanych związkach rodziły się dzieci.\n- Ich liczbę na całym świecie szacuje się obecnie na milion do dwóch milionów. Naziści prowadzili swoje statystyki i jeszcze do lat 50. ubiegłego wieku poruszano ten problem między innymi w niemieckich artykułach prasowych. Potem ten temat zniknął. Dopiero od niedawna zaczął pojawiać się w mediach na nowo, a to za sprawą samych „dzieci Wehrmachtu”, szukających swoich korzeni.\n- Podejrzewam, że te dzieci nie miały łatwego życia.\n- Dzieci niemieckich okupantów i miejscowych kobiet były stygmatyzowane, a tajemnica pochodzenia odbiła się na ich dalszych losach. W jednym z odcinków serialu historycznego „Wojenne Love Story”, emitowanego przez kanał Discovery Historia, Ewa Waldek, urodzona w Krakowie ze związku małżeńskiego swojej matki Polki z niemieckim lekarzem, wspomina mimochodem, że po wojnie na ulicach Krakowa rzucano za nią kamieniami. Profesor Röger twierdzi jednak, że akty agresji wobec tych dzieci w Polsce nie zdarzały się zbyt często. Być może dlatego, że w powojennym chaosie bardzo wiele kobiet zmieniło miejsce zamieszkania i nikomu nie opowiadały o swojej przeszłości. To bardzo bolesne sprawy.\nPrzez 10 lat mieszkała z rodziną w Niemczech\nMirosława Kareta jest absolwentką historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracowała jako reporterka w „Dzienniku Polskim”, później przez dziesięć lat mieszkała z rodziną w Niemczech. Po powrocie do kraju uczestniczyła w przygotowaniu programu telewizyjnego na rynek niemieckojęzyczny przez polską firmę A plus C. Jest autorką książek: „Raj od kuchni”, „Kolorowe szkiełka” (Zysk i S-ka) oraz „Pokochałam wroga” (WAM). Wraz z mężem i trójką dzieci mieszka w Krakowie.\nMirosława Kareta his...


Tygodnik CRY 27/05/2019 13:30\nW Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Radzikach Dużych wybuchł pożar. Na parterze, w zabytkowej części, w której obecnie mieści się gimnazjum, z jednego z pomieszczeń wydobywał się gęsty dym...\nWszystko działo się w środę 15 maja. Jeszcze przed przybyciem straży pożarnej nauczyciele i dyrekcja ewakuowali uczniów i szkolne dzienniki. Po przeliczeniu stanu osobowego, okazało się, że brakowało dwóch chłopców. Na miejsce zdarzenia dotarły trzy jednostki OSP z Radzik, Wąpielska i Długiego oraz jedna PSP z Rypina. Rozpoczęto poszukiwanie zaginionych i lokalizowanie źródła ognia. Szczęśliwie udało się znaleźć młodzieńców oraz udzielić im pierwszej pomocy. Na świeżym powietrzu błyskawicznie doszli do siebie i dołączyli do stojących w bezpiecznym miejscu, koleżanek i kolegów. Pożar sprawnie ugaszono, dzięki szybkiej reakcji strażaków nie rozprzestrzenił się na kolejne pomieszczenia.\nSzczególnym męstwem wykazała się druhna Agnieszka Krauza, która w stroju bojowym i dodatkowo z aparatem OUO (chroniącym układ oddechowy człowieka w skażonej atmosferze) na plecach jako jedna z pierwszych weszła do pełnego smogu budynku. Po oddymieniu wnętrza szkoły młodzież wróciła do nauki.\nGdyby nie były to ćwiczenia próbnej ewakuacji, mające na celu zapoznanie uczniów i pracowników szkoły z procedurami dotyczącymi postępowania w przypadku pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, nikt nie wróciłby tak szybko do gmachu. Wpierw trzeba by było sprawdzić, czy nie ma już ognisk zapalnych i określić przyczynę pożaru.\n– Są to ćwiczenia obiektowe, które organizujemy raz w miesiącu dla każdej zmiany służbowej i wybranych jednostek OSP. Odbywają się w różnych budynkach na terenie całego powiatu. Doskonalą umiejętności strażaków, a dzieci i nauczycieli uczą odpowiedniego zachowania w obliczu zagrożenia. Opiekunowie muszą wiedzieć jak sprawnie i bezpiecznie wyprowadzić uczniów w miejsce oznaczone zielonym punktem, przeliczyć ich, i jeśli kogoś brakuje zgłosić ratownikom. Szczęśliwie do tego typu zdarzeń w szkołach dochodzi rzadko. Podobne akcje przytrafiły się nam się dwa razy. Trzy lata temu gasiliśmy rzeczywisty pożar w Domu Pomocy Społecznej „Kombatant” w Ugoszczu. Ewakuowaliśmy pensjonariuszy, kilku z nich lekko podtruło się dymem. Drugi incydent, to ogień w jednym z pomieszczeń w budynku wielorodzinnym w Puszczy Rządowej. Poparzona została trójka dzieci i ich matka. Najczęstszą przyczyną takich zdarzeń jest nieuwaga i niefrasobliwość ludzi, niesprawność instalacji, przeważnie elektrycznej, dymowej i wentylacyjnej – powiedział brygadier Andrzej Górecki z Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Rypinie nadzorujący ćwiczenia w Radzikach Dużych.\nPaliło się w szkole komentarze opinie


Re: Tragedii nie ma!!! - 11 - Forum - Bankier.pl\nAutor: ~NAGANIACZE [77.111.246.*] 2021-02-01 09:37\nOpublikowano przy kursie: 1,47 zł , zmiana od tamtej pory: -19,32%\nA zobacz czy takk łatwo zrobić dobrą gre, ecc z driftem21 ile jest warte? Albo jakieś Crossrads inn od klabatera. Też w miarę głośne gierki a kokosów nie ma. Co wasza gra będzie lepsza? To chociaż mi ja pokażcie. Trzeba umieć robić gry a wy stawiacie w ciemno że oni umieją. A dotychczasowe portfolio tego ice to jakieś cieniutkie gierki. Nie oszukujmy sie. World war 3 od farm51 to gra która ma szansę być światowym hitem więc tam jest to wyceniane


Najciekawsze symulacje wydane w 2004 roku | GRYOnline.pl\nNajciekawsze symulacje wydane w 2004 roku\nSymulacje 22 lutego 2004\n18 Wheel of Steel: Across America to kolejna, wirtualna symulacja prowadzenia ogromnego, osiemnastokołowego samochodu ciężarowego, przypominająca takie pozycje jak m.in. Hard Truck 18 Wheels of Steel czy Big Mutha Truckers.\nSymulacje 5 listopada 2004\nSymulator kolei. W przeciwieństwie do większości produkcji tego typu gra większy nacisk na konstruowanie torów niż samą jazdę. Gracz może stawiać zarówno elementy infrastruktury kolei szeroko i wąskotorowej czy stacje kolejowe, jak i drzewa, a także modyfikować wygląd otoczenia. Po zakończeniu prac przychodzi czas na przejechanie się po naszej kreacji.\nSymulacje 8 listopada 2004\nSymulacje 9 lutego 2004\nSchool Tycoon to stworzona z myślą o graczach z ambicjami zreformowania systemu kształcenia strategia ekonomiczna, wzbogacona o elementy symulacyjne. Dzieło zespołu deweloperskiego Cat Daddy Games umożliwia wcielenie się w rolę szefa centrum edukacyjnego, do którego obowiązków należy m.in. rozbudowa placówki, zarządzanie ciałem pedagogicznym i ustalanie planów lekcji.\nSymulacje 5 lutego 2004\nMonster Garage to gra samochodowa oparta na popularnym programie Jessego Jamesa, emitowanym przez stację Discovery Channel. Podobnie jak w telewizyjnym pierwowzorze, zabawa polega na wykonywaniu nietypowych przeróbek samochodów osobowych. Gracze muszą też liczyć się z limitem czasu i pieniędzy, jakie mogą poświęcić na realizację każdego z siedmiu zadań. Tytuł wyprodukowany został przez studio Invictus.\nSymulacje 16 października 2004\nRed Skies to niskobudżetowy, mocno arcade'owy symulator, wykorzystujący teatr wojenny frontu wschodniego II Wojny Światowej. Program napędzany jest sprawdzonym silnikiem gry Pacific Warriors 2: Dogfight.\nSymulacje 30 lipca 2004\nSymulacje 24 września 2004\nNieoficjalny dodatek do symulatora lotu IL-2 Sturmovik, przygotowany przez zespół X1 Software. Akcja gry toczy się, zgodnie z nazwą, w ostatnich dniach Drugiej Wojny Światowej, tj. na przełomie 1944/1945 roku.\nSymulacje 11 czerwca 2004\nSymulacje 30 września 2004\nRed Jets to kolejna pozycja dla spragnionych wrażeń miłośników podniebnych potyczek. Program został stworzony przez grupę InterActive Vision, znaną przede wszystkim z niezbyt skomplikowanych i mocno zręcznościowych symulatorów lotu.\nSymulacje 13 stycznia 2004\nKosmiczny symulator, osadzony w tytułowym uniwersum. Wcielamy się w postać członki okrętu USS Excelsior i przystępujemy do kilkunastu zróżnicowanych misji. Akcja rozgrywa się w alternatywnej wersji rzeczywistości.\nSymulacje 29 czerwca 2004\nStarshatter to wyprodukowany przez studio Destroyer symulator lotu statkiem kosmicznym. Akcja gry osadzona została w odległej przyszłości, gdzie trzy zwaśnione frakcje toczą walkę o panowanie nad galaktyką. Gracz wciela się w gwiezdnego pilota, wykonującego zlecenia dla jednej ze stron konfliktu. Tytuł wyróżnia się dużą liczbą futurystycznych statków, które można pilotować oraz elementami strategicznymi, pozwalającymi dowodzić kilkoma jednostkami jednocześnie.\nSymulacje 26 listopada 2004\n747-200 Ready for Pushback to dodatek do cieszącej się uznaniem wśród fanów lotnictwa gry Microsoft Flight Simulator 2004. Produkt stworzony został przez studio Abakus na zlecenie firmy JustFlight, a jego misją jest sławienie najpopularniejszego na świecie samolotu pasażerskiego – Boeinga 747.\nSymulacje 12 lutego 2004\nRed Clash jest zręcznościowym symulatorem lotu autorstwa niemieckiego studia Blimb Entertainment. Gracze mają okazję zasiąść za sterami współczesnych myśliwców będących na wyposażeniu armii Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii oraz Niemiec i stanąć do powietrznej walki z niebezpiecznymi, rosyjskimi buntownikami, którzy zagrażają pokojowi na świecie.\nSymulacje 15 września 2004\nCreatures: Exodus to kolejna część bardzo popularnego cyklu symulacji wirtualnego, inteligentnego życia. W pełnej wersji programu musimy zaopiekować się Nornami na pokładzie kosmicznego statku Capillata.\nSymulacje 3 lutego 2004\nFabuła gry czasowo umiejscawia w akcje niedalekiej przyszłości, a obejmuje walkę dwóch potężnych frakcji o dominacje nad ziemia, oraz małą grupkę niezależnych pilotów zwanych eskadra Delta, która mimo lekceważenia przez resztę armii stara się wpłynąć na wynik konfliktu.\nSymulacje 27 lipca 2004\nSymulacje 2 grudnia 2004\nThe Universal to przedstawiciel popularnego gatunku gier przeznaczonych do zabawy online setek graczy na specjalnie do tego celu przegotowanych serwerach.\nSymulacje 27 lutego 2004\nCombat Over Europe jest dodatkiem do wydanego w marcu 2003 roku rozszerzenia świetnego symulatora lotu IL-2 Sturmovik, noszącego podtytuł The Forgotten Battles.\nSymulacje 15 czerwca 2004\n„Star Wraith IV: Reviction” to zaawansowany program grupy pasjonatów skupionych pod egidą StarWraith 3D Games, będący gwiezdną strzelaniną, przedstawioną z perspektywy pierwszej osoby.


Starosta grudziądzki motocyklem odwiedził Lipno | Gazeta Pomorska\nEwelina Fuminkowska 30 lipca 2021, 9:23\nStarosta grudziądzki Adam Olejnik z władzami powiatu lipnowskiego\nWakacyjny plan starosty Olejnika „Motopowiat” to nie tylko chęć zwiedzenia powiatów na motocyklu, ale także pokazanie, że samorządowcy to ludzie z pasją.\n- Pomysł wpadł mi w efekcie poszukiwań ciekawej formy promocji mojego powiatu i turystyki motocyklowej. Zauważyłem, że nasze województwo jest dość słabo opisane pod względem tras i miejsc dla motocyklistów. Powiat grudziądzki zaś potrzebuje promocji i partnerstwa samorządowego. Poza tym, a może przede wszystkim lubię rozmawiać, spotykać się z ludźmi i czerpać z tego energię i inspirację. Chcę także pokazać samorządowców jako ludzi z pasją, kochających to, co robią. Dla mnie wreszcie jest to doskonała okazja do uczenia się, poznawania różnorodnych pomysłów, a także... doskonalenia techniki jazdy – przyznał Adam Olejnik.\nPodoba Wam się pomysł na zwiedzanie powiatów motocyklem?\nJak pomyślał, tak zrobił i na dwóch kołach przemierza powiatowe szlaki. We wtorek, 27 lipca odwiedził powiat lipnowski.\n- Powitał mnie starosta Krzysztof Baranowski w towarzystwie wicestarosty Marii Kulig. Powiat lipnowski to przykład autonomii i samodzielności samorządu. Pielęgnowane przez wiele lat wartości, zaowocowały rozwiniętym transportem publicznym, wybudowaniem wielu obiektów, również na wynajem i samowystarczalnością finansową. Godne uznania – powiedział starosta grudziądzki. - Lipno, cały powiat i jego mieszkańcy zrobili na mnie duże wrażenie. Chcę znów do was przyjechać.\nTego dnia starosta Adam Olejnik odwiedził także powiat włocławski, radziejowski i aleksandrowski. Wszyscy chętnie robili sobie pamiątkowe zdjęcie, bo wizyta starosty grudziądzkiego w stroju motocyklowym to rzadkość.\nStarosta lipnowski też ma plan na niezwykłą promocję powiatu.\n- Jestem trochę dłużej starostą niż pan Adam Olejnik i zawsze chętnie dzielę się swoimi doświadczeniami – powiedział Krzysztof Baranowski. - Podczas spotkania opowiedziałem o naszych pomysłach i realizowanych inwestycjach. Zwiedzanie powiatów motocyklem to ciekawy pomysł. Ja myślałem o zwiedzaniu ich bryczką, ale zajęłoby mi to trochę czasu. Mamy jednak świetne autobusy i podróże naszymi autobusami byłyby najlepszą reklamą powiatu lipnowskiego.\nZdumiewająca historia krzyża ze Złotopola. Zaklęta jest w nim nieszczęśliwa miłość\nZdjęcia burzy z 14 lipca od łowcy burz ze Skępego. Niesamowite ujęcia nieba


szarość Archives - Kobieta Zmienną Jest...\nCategory Archives: szarość\nDate 26 września 2013\nChoć zdecydowanie osobiście lepiej odnajduję się w ciepłych odcieniach takich jak w ostatnim makijażu (KLIK) to od czasu do czasu sięgam po bardzo zimne kolory jak srebro. Całkiem fajna opcja dla dzienniaczka, prawda?! 😉\nZaczynam od podkreślenia załamania powieki grafitem z drobinkami (Inglot 498 DS). Następnie na 2/3 powieki ruchomej nakładam odcień taupe czyli ocieploną brązem szarość (Inglot 408 P). Zewnętrzny kącik oka przyciemniam srebrzystym grafitem (Inglot 451 P), wewnętrzny zaś rozjaśniam bielą (Inglot 496 DS + Inglot 453 P). Na górnej linii rzęs rysuje bardzo cieniutką kreseczkę dla zagęszczenia rzęs. Na linię wody nakładam różową, perłową kredkę (Avon Supershock Gel Eyeliner Pencil #Flash).\nTwarz odrobinkę konturuję (W7 Honolulu Bronzer), a na policzki nakładam smugę dość ciemnego różu (Inglot Róż do policzków #44). Na ustach pasujący do różu na polikach błyszczyk (Yves Rocher Couleurs Nature Intense Color Gloss nr 01 Rose Granit).\nWolicie ciepłe czy ziemne odcienie na swych powiekach i dlaczego?!\nMakijaż: Powieki w kolorze taupe, czarna kreska i mocne usta\nDate 4 października 2012\nW 99 % moich makijaży główną rolę jednak grają oczy. Tym razem postanowiłam chociaż raz postawić na usta. Nie powiem, żebym idealnie czuła się w takiej wersji, ale w makijażu trzeba spróbować wszystkiego.\nAby usta grały pierwsze skrzypce, oczy tym razem są bardzo klasyczne. Cała powieka ruchoma to kolor taupe (Inglot 408 Pearl) a kącik wewnętrzny mocno rozświetlony białą perłą (Inglot 453 Pearl). Do tego prosta, klasyczna czarna kreska linerem (Catrice Liquid Liner w kolorze 010 Dating Joe Black).\nUsta są w kolorze mocnego, kremowego różu (Essence Stay with Me Longlasting Lipgloss nr 03 Candy Bar). Do tego wszystkiego twarz wykonturowana bronzerem (e.l.f. Contouring Blush & Bronzing Powder), a policzki muśnięte beżowo-różowym różem (Inglot 59) dla nadania tylko konturu, nie koloru.


Samuraje, ninja i feudalna Japonia. Już za tydzień premiera konsolowej wersji Shadow Tactics: Blades of the Shogun | WavePC\nHomeNewsySamuraje, ninja i feudalna Japonia. Już za tydzień premiera konsolowej wersji Shadow Tactics: Blades of the Shogun\n21 lipca 2017 Paulina Nowak Newsy 0\nShadow Tactics: Blades of the Shogun to skradanka taktyczna, której akcja dzieje się w Japonii w okresie Edo. Po ciepło przyjętej i wysoko ocenionej wersji komputerowej, gra zmierza na konsole – 28 lipca trafi do sklepów na PlayStation 4 i Xbox One.\nShadow Tactics: Blades of the Shogun – sprawdź aktualne ceny\nGamepad dla niej i dla niego


Waldemar Fornalik żegna się z Ruchem Chorzów! - WP SportoweFakty\nWaldemar Fornalik żegna się z Ruchem Chorzów!\nWaldemar Fornalik odchodzi z Ruchu Chorzów. Trener wraz ze sztabem szkoleniowym zdecydował, że w obecnych warunkach nie chce dłużej prowadzić zespołu.\nMichał Piegza 20 Kwietnia 2017, 20:06\nTrudna sytuacja Ruchu Chorzów. Miasto znowu pomoże?\nTrener Ruchu Chorzów Waldemar Fornalik wraz ze sztabem szkoleniowym podał się do dymisji. Były selekcjoner reprezentacji Polski, który z chorzowianami zdobył srebrny i brązowy medal. W meczu z Lechem Poznań szkoleniowiec po raz ostatni poprowadzi zespół.\nJak udało nam się nieoficjalnie ustalić następcą Waldemara Fornalika będzie Krzysztof Warzycha, który ma już skompletowany sztab szkoleniowy i poprowadzi chorzowian w rundzie finałowej, gdzie Niebiescy będą walczyli o utrzymanie się w Lotto Ekstraklasie.\nPrzypomnijmy, że po raz pierwszy pracę przy Cichej Fornalik rozpoczął w kwietniu 2009 roku i prowadził chorzowian do lata 2012 roku, kiedy został selekcjonerem reprezentacji Polski. Ponownie w Ruchu trener rozpoczął pracę w październiku 2014 roku i utrzymał zespół w lidze. Drużyna była jednak regularnie osłabiana i brakowało jej stabilizacji.\nPo objęciu funkcji prezesa Ruchu przez Janusza Patermana nieoficjalnie mówiło się, że główny udziałowiec na stanowisku trenera widziałby Krzysztofa Warzychę. Zmiana przygotowywana była już w lutym, ale chorzowianie zaczęli wygrywać. Ostatecznie Fornalik uprzedził ruch Patermana i sam zdecydował o odejściu z klubu.\nRuch Chorzów utrzyma się w Lotto Ekstraklasie?\nLech Poznań pokonał kryzys? "Niczego takiego u nas nie widziałem"\nFornalik prosi o cierpliwość, a Ojrzyński kończy długi tydzień\nO62 21-04 19:56 0 0\nDługo nie będzie szukać roboty\ngmk38 21-04 13:35 0 0\nFacet ktory robil najlepszą robotę dla ruchu\ngmk38 21-04 13:33 0 0\nTo zart? Prima aprilis juz byl\nWaldemar Fornalik Piłka nożna Ruch Chorzów Polska Lotto Ekstraklasa Chorzów