Karmelowa sukienka | Eliria\nDlaczego kupiłam akurat te spodnie na przeróbki? Popatrzcie na ten cudowny kolor! Przypomina mi karmel i kawkę z mlekiem. Z czarnymi dodatkami komponuje się idealnie.\nMateriału było niewiele. Mimo tego, że spodnie były szerokie, to trochę krótkie. Starczyło na górę bez rękawów i prosty dół. Zapewne rękawy też udałoby się doszyć, ale ich nie chciałam. Jakoś nie pasowały mi do całości. Materiał jest to lekko lejąca się tkanina wiskozowa. Nie rozciąga się. Jest bardzo przyjemna w dotyku i miła dla ciała, dlatego nie dawałam podszewki.\nWykrój częściowo z gazety burda. Góra pochodzi z numeru 3/2011 model 108. Dół standardowo, skonstruowany samodzielnie pod małą ilość materiału. Sukienka z tyłu posiada mały rozporek. Ten model zdecydowanie wykorzystam do dalszego szycia. Jest bardzo komfortowy.\nJestem bardzo zadowolona z tej sukienki. Jest prosta i klasyczna. Z pewnością będę ją często zakładała.


Show na pokazie maszyn w Bednarach - Wieści Rolnicze\nTechnika Oct. 24, 2014 Zenon Owieśny, Stowarzyszenie Absolwentów i Sympatyków Szkoły Rolniczej\nNa ringu w Bednrarach pokazały się: nowości, opryskiwacze, miniładowarki, ładowarki teleskopowe i ładowacze czołowe.\nJedna z największych wystaw rolniczych w Europie (już po raz szesnasty) odbyła się (19 - 22 września) na byłym lotnisku i przyległych polach w podpoznańskich Bednarach, (gmina Pobiedziska). Tradycyjnie najliczniejszą grupę zwiedzających zgromadził pokaz maszyn na „ringu”. Jest to sukces organizatorów, ale również znakomitych komentatorów - znanego dziennikarza i pasjonata motoryzacji Włodzimierza Zientarskiego oraz profesora Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu Jacka Przybyła. Panowie znakomicie się uzupełniają. Dziennikarz nadaje (komentarzowi) dynamikę i koloryt, a profesor umiejętnie tonuje fachowymi informacjami. Sam redaktor określił to następująco: „Nie będę dotykał spraw profesjonalnych, bo od tego jest pan profesor Przybył”.\nNa ringu pokazały się: nowości, opryskiwacze, miniładowarki, ładowarki teleskopowe i ładowacze czołowe. W tym roku zaprezentowano tylko trzy nowe urządzenia. Profesor Przybył tłumaczył to problemami organizacyjnymi. Prezentowane maszyny są zaparkowane obok ringu, ponieważ na terenie wystawowym panuje zakaz ich przemieszczania pomiędzy poszczególnymi stoiskami. Stąd większość firm zdecydowało się pokazać premierowe produkty, które najczęściej mają na targach w jednym egzemplarzu, na własnych ekspozycjach. W ten sposób postąpił między innymi Zetor Polska z premierą na polskim rynku trzech ciągników serii Zetor Forterra HD: 130 HD, 140 HD i 150 HD o mocy silnika odpowiednio: 130, 140 i 150 KM.\nSzkoda, że firmy stanęły przed tak trudnym dylematem i nie mogły skorzystać z bardzo licznie zgromadzonej wokół ringu widowni.\nPokaz otworzył „jakże przepiękny gigant - kombajn Fendt” -tak przywitał go redaktor Zientarski. Kombajn z silnikiem AGCO SISU POWER o mocy 360 KM wyposażony jest w 6-rzędową przystawkę CAPLELLO Quasar i przystosowany do zbioru kukurydzy. Po wymianie na zespół żniwny FreeFlow lub PowerFlow służy do zbioru zbóż i rzepaku. Na uwagę zasługuje heder PowerFlow, którego przenośniki taśmowe umieszczone między listwą tnącą a podajnikiem ślimakowym ułatwiają regularny i delikatny przepływ materiału kłosami do przodu. Zabezpiecza to ziarno przed uszkodzeniem oraz powoduje wzrost przepustowości młocarni we wszystkich rodzajach zbieranych roślin. Młocarnia kombajnu wyposażona jest w cepowy zespół z seperatorem, który w zależności od warunków zbioru może być układem dźwigni załączany lub wyłączany. Nowa amortyzowana, przeszklona kabina zapewnia szerokie pole widzenia, a parametrami roboczymi operator steruje na dotykowym ekranie terminalu Variotronic. Kombajn oraz ciągnik Fendt prezentowała znana na polskim rynku firma Korbanek.\nCiągnik Fendt 513 Vario z silnikiem o mocy 135 KM charakteryzuje się niskim jednostkowym zużyciem paliwa równym 192 g/ kWh. Bezstopniowa przekładnia napędowa Vario ML 90 pozwala osiągać prędkości w zakresie od 0 do 50 km/h - w Polsce dopuszczalna prędkość dla ciągników wynosi 40 km/h. Układ hydrauliczny posiada szybkozłącza z pięcioma parami tylnymi i dwoma przednimi, a udźwig podnośników tylnych i przednich wynosi odpowiednio 7,8 i 3,4 tony. W amortyzowanej kabinie zainstalowano terminal pokładowy Variotronik z funkcjami: kamery video, prowadzenia automatycznego VarioGuide i systemem dokumentowania pracy VarioDoc.\nJako ostatnia (z premier) wyjechała ładowarka teleskopowa firmy Merlo - Turbofarmer. Firma ta otrzymała wiele prestiżowych nagród i wyróżnień. Jako jedna z pierwszych wprowadziła teleskopowe rozwiązania dla wysięgników, a obecnie dodała hybrydowy napęd (zastosowanie silnika spalinowego i elektrycznego) ła dowarki. Turbofarmer to 3 modele dostępne w 20 wersjach. Wysięgniki mogą podnosić materiał o ciężarze 3,8 - 4,2 ton na wysokość 7 - 10 metrów. Zastosowany hak holowniczy i wyjście na pneumatyczne hamulce umożliwiają transport 20-tonowych przyczep z prędkością do 50 km/h. Z powodzeniem może być stosowana do niektórych prac polowych (koszenie, prasownie itp.) - posiada napęd na wał odbioru mocy 540/1.000 obr./min. Maszyna jest bardzo bezpieczna w obsłudze, a zamontowany system Merlo CDC pozwala na automatyczne rozpoznanie zamontowanego osprzętu i dostosowanie swojego zachowania w oparciu o specjalne wykresy obciążenia. Operator ma możliwość sprawdzenia w każdej chwili dynamicznej równowagi pojazdu, dzięki świetlnemu punktowi na monitorze lub dzięki sygnalizatorowi świetlnemu umieszczonemu na przednim słupku. Jeżeli wykonywane manewry zagrażają stabilności ładowarki teleskopowej, system interweniuje blokując wysięgnik i uniemożliwia wykonywanie dalszych obciążających ruchów.\nDruga część pokazów była prawdziwą ucztą dla znawców techniki ochrony roślin. Na ringu pojawiła się bardzo liczna grupa renomowanych marek opryskiwaczy z tzw. najwyższej półki (wyposażone w najnowsze rozwiązania techniczne). Zaprezentowały swoje walory na torze przeszkód. Widownia mogła obserwować: wielkość zbiorników, prześwit kół, sterowane z kabiny rozkładanie, podnoszenie i opuszczanie belek polowych, ich szerokości robocze oraz zachowanie się podczas przejazdu po nierównościach. Organizatorzy celowo (na torze przeszkód - odcinku przejazdowym) wykonali liczne bruzdy i nasypy ziemi, żeby sprawdzić tzw. stabilność belki polowej, która w czasie pracy powinna być równoległa do podłoża. Najlepsze przejazdy publiczność nagradzała oklaskami, do których umiejętnie zachęcał redaktor Zientarski.\nNa zakończenie pojawiły się: ładowarki teleskopowe, miniładowarka oraz ładowacze czołowe. Jako pierwsza swoje wszechstronne umiejętności zademonstrowała ładowarka Multifarmer firmy Merlo z trzypunktowym układem zawieszenia i napędem wałka odbioru mocy (540/1.000 obr./min) pozwalającym na szerokie zastosowanie.\nKolejna ładowarka teleskopowa New Holland imponowała parametrami pracy, tj. udźwigiem równym 4,2 tony i 7-metrowym zasięgiem wysięgnika. „Korbanek” promował ładowarki Kramer charakteryzujące się wysoką zwrotnością (dwie osie i cztery koła skrętne), stabilnością oraz dużą uniwersalnością w zastosowaniu. Ostatnią propozycją była znana i popularna marka Manitou, która oferuje pojazdy o udźwigu od 2 do 21 ton oraz wysokościach roboczych od 4 do 18 m. Do koncernu Manitou należy amerykańska firma Mustang specjalizująca się w produkcji pięciu modeli miniładowarek przegubowych serii AL. od 23 do 47 KM z udźwigiem od 860 do 1.990 kg oraz wysoko ścią podnoszenia do 3,3 m. Można je wyposażyć w szeroką gamę osprzętu: widły, łyżki, zamiatarki i ramiona kopiące. Umiejętności jednego z modeli (szczególnie niesamowitą zwrotność) przedstawił na wybiegu operator sprzętu.\nŁadowacze czołowe stają się niezbędnym wyposażeniem dla ciągników rolniczych, powiększając ich funkcjonalność. Firma Korbanek zademonstrowała dwa typy ładowaczy MX i MF. Modele MX mogą współpracować z ciągnikami o mocach 35 - 230 KM, pozwalają uzyskać zasięg 3,5 - 4,6 m i udźwig 1,4 - 2,67 tony. Natomiast rozwiązanie MF powiązane jest ściśle z pięcioma ciągnikami MF 5410 do MF 5450. Na uwagę zasługiwał pokaz demontażu i montażu (ciągnik - ładowacz), który (dzięki zastosowaniu układu szybkozłączy) nie przekraczał czasu 1 minuty.\nNa poletkach pokazowych bardzo dużym zainteresowaniem (chętni wytrwale czekali w kolejkach, a największa ustawiła się przed kolosem z Fendta) cieszy ła się próbna jazda. Taką formę popularyzacji ciągników wybrały bardzo znane marki jak: Valtra, John Deere i Fendt.\nNa innym poletku można było podziwiać pracę w różnych warunkach (na nasypach w tunelach, nierównościach) niezwykle sprawnych ładowarek teleskopowych Weidemann.\nW sąsiedztwie firma New Holland przedstawiła wartość użytkową swoich ciągników z maszynami uprawowymi i agregatem uprawowo-siewnym Kverneland. Przedsiębiorstwo demonstrowało również swoje produkty na własnej działce, gdzie uwagę przyciągał ciągnik John Deere z zawieszonym na przednim TUZ (trzypunktowy układ zawieszenia) pneumatycznym siewnikiem nawozowym, który podawał nawóz bezpośrednio pod agregat uprawowy zawieszony na tylnym TUZ. Można było również zobaczyć propozycję firmy Agromix, która promowała ciągniki Kubota z maszynami uprawowymi i przyczepę asenizacyjną JOSKIN z doglebowym aplikatorem gnojówki lub gnojowicy. Z tyłu za zbiornikiem zastosowano TUZ, na którym zawieszono kultywator ze sztywnymi zębami. Za zębami poprowadzono przewody wprowadzające ciecz w głąb gleby - na głębokość pracy kultywatora. W ten sposób bez strat azotu płynny nawóz zostaje wymieszany ze ziemią.\nNowością na naszym krajowym rynku jest stacyjna praso-owijarka LT Master, której działanie prezentował Aero AB, oficjalny przedstawiciel na Polskę austriackiego producenta Goweil. Stacyjny kombajn umożliwia sprasowanie i balotowanie wstępnie pociętego każdego surowca - od sianokiszonki, wysłodków buraczanych, CCM, trocin, wiórów, torfu, biomasy itp. Tworzy baloty o masie do 1,2 tony o średnicy 0,6 - 1,2 metra owijane siatką lub folią. Zainteresowanie maszyną w Polsce będzie zapewne rosło wraz ze wzrostem popytu na biomasę na cele energetyczne.\nTargi w Bednarach jak zwykle cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem. Jako jedne z nielicznych (dla tej rangi imprezy) stwarzają warunki do prezentacji sprzętu rolniczego bezpośrednio na polu.


Robótki ręczne z mruczeniem kota: Tailwind i Majorka\nAutor: monotema o 17:57\nAnna 7 stycznia 2018 21:36\npowiedziałabym trudny przypadek, ja swoją niemoc przeczekuję i tyle, ale każdemu potrzebna jest inna motywacja, co do chusty - nic na siłę - trzymam kciuki oby ta niemoc szybko odpuściła, pozdrawiam\nmonotema 8 stycznia 2018 15:47\nNo trudny ;) Jak sobie sama nie pomogę, to nikt mi nie pomoże :)\ndanonk 8 stycznia 2018 14:56\nNaprawdę uważasz, że kolory w chuście są nieodpowiednie? Dla mnie są super! No, ale wiadomo, że to indywidualna sprawa.\nNatomiast książki ani jednej, ani drugiej nie znam, więc wypowiadać się nie mogę. Ja czytam "Drwali" Annie Proulx. Jeśli czytałaś "Kroniki portowe", albo "Tajemnica Brokeback Mountain", to nie potrzeba większej rekomendacji.\nmonotema 8 stycznia 2018 15:46\n"Krobiki portowe" i "Tajemnicę Brokeback Mountain" znam z filmów tylko. Ale przyznam, że oba filmy genialne. Więc szukam książek :)\nmonotema 12 stycznia 2018 18:22\nKroniki nie krobiki :D\nmonotema 22 stycznia 2018 07:44\nMam "Drwali" - wprawdzie ebook i na Legimi, ale dobre i to :)\nmięta 11 stycznia 2018 21:41\nMnie pomaga czekolada i stare komedie z Bodo lub Dymszą:)Jednak czekolady za dużo nie można,wiadomo czemu.Chyba wiele osób męczy już ta szażyzna za oknem,ja bym wolała śnieg i choć trochę mrozu. Kolory w chuście jak najbardziej moje ;)Książek nie znam,to sie nie wypowiem.Czytam tomiszcze-4 część cyklu,"Ofiara Losu"-Camilli Lackberg.Pozdrawiam serdecznie i poprawy samopoczucia życzę:)\nmonotema 12 stycznia 2018 18:24\nMnie pomaga chałwa, bo czekoladę to tak średnio, chyba że z chilli. Zaczęłam czytać Hrabinę Cosel. Jakby lepiej :D\nkopalniapomyslow 13 stycznia 2018 07:51\nPiękna chusta powstaje. Kolory moim zdaniem bardzo dopasowane. Zazdroszczę talentu, ponieważ uwielbiam chusty na drutach. a sama niestety nie potrafię ich dziergać. Umiem oczka prawe i lewe, ale zrobienie chusty to dla mnie czarna magia. Ja ostatnio też cierpię na niemoc twórczą, moje szydełko zupełnie "ostygło". Myślę, że to ta ponura pogoda za oknem wszystkiemu winna. Czeka też na mnie stos książek zakupionych i podarowanych, ale nic mi nie idzie. Serdecznie pozdrawiam i kiedyś z ogromną chęcią obejrzę efekt końcowy tej wspaniałej chusty.\nmonotema 14 stycznia 2018 14:54\nDo zrobienia chusty, tej pierwej wystarczą same prawe :) Udało mi się przeczytać "Pypcie na języku" Dobre na taką szaro-burą niemoc.\nTea 14 stycznia 2018 10:20\nTaki niestety okres mamy - szary, nijaki i brzydki. Gdyby tylko spadł śnieg i chociaż na chwilę przykrył tę wszechogarniającą szarość wszystkim chociaż na chwilę zrobiłoby się lepiej ;)\nmonotema 14 stycznia 2018 14:52\nTeż tak myślę. Śniegu nam brak. Ja tymczasem staram się jednak coś robić, czytać. Pozdrawiam\nSoksophoan 15 października 2018 21:20


Kod SKU: DO.21062\nKod EAN: 5902944114681\nWznieś poziom obserwacji nieba na jeszcze wyższy poziom, wybierając teleskopy astronomiczne. Postaw na optykę od najlepszych marek. Teleskopy astronomiczne CELESTRON Teleskop Celestron AstroMaster 70EQ (DO.21062) to nowoczesne rozwiązanie, dzięki któremu zobaczysz szereg ciał niebieskich. Zamów teraz z darmową dostawą.\nTeleskop Celestron AstroMaster 70EQ to refraktor achromatyczny o średnicy obiektywu 70 mm i ogniskowej 900 mm. Teleskop ten oferuje wyjątkową cenę, mobilność oraz bogate wyposażenie są idealnym wprowadzeniem w świat astronomii amatorskiej. AstroMaster 70EQ jest teleskopem soczewkowym zbierającym 98 razy więcej światła niż ludzkie oko. Zamontowany jest na montażu paralaktycznym. Wyjątkowy wygląd i przystępna cena i duże możliwości to główne zalety tej serii. Teleskopy tej serii dająjasne i kontrastowe obrazy Księżyca oraz planet. Obiektyw o rozmiarze 70 mm umożliwia obserwacje Słońca (wymagany specjalny filtr), Księżyca, Merkurego, Wenus, Marsa, Jowisza wraz księżycami, Saturna, Urana i Neptuna. W granicachzasięgu teleskopu znajdują się jaśniejsze komety, planetoidy oraz poza Układem Planetarnym galaktyki, mgławice, gromady kuliste i otwarte, gwiazdy podwójne i wielokrotne. Teleskop ze względu na małą wagę idealnie nadaje się jako przyrząd przenośny, który możemy zabierać samochodem w rejony o lepszej przejrzystości powietrza z dala od wielkich miast.\nNapisz opinię o produkcie:Teleskop Celestron AstroMaster 70EQ (DO.21062)


Jesteś tutaj: Strona główna » Aminokwasy BCAA » FITMAX\nAminokwasy rozgałęzione (Bcaa) FITMAX\nBCAA Pro 4200 to aminokwasy o rozgałęzionych łańcuchach, których działanie ma przyspieszyć regenerację organizmu oraz wspomóc odbudowę silniejszych i grubszych włókien mięśniowych. Dzięki produktowi firmy FITMAX organizm pozostaje w nieustannym stanie pozwalającym rozbudowywać masę mięśniową, jako że zostają zahamowane wszelkie...\nFITMAX - BCAA Pro 4200 - 240tab\nKompleks aminokwasów o rozgałęzionych łańcuchach w wysokim stopniu przyczynia się do regeneracji uszkodzonych włókien mięśniowych, a także ma za zadanie sprawić, aby stały się one większe i silniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. BCAA Pro 4200 idealnie nadaje się podczas diety redukcyjnej,...\nFITMAX - BCAA Immuno - 600g\nFitMax® BCAA Immuno, to środek spożywczy uzupełniający dietę w aminokwasy o rozgałęzionych łańcuchach (BCAA) – L-leucynę, L-izoleucynę i L-walinę; L-lizynę, ekstrakty z czarnego bzu i dzikiej róży oraz witaminę C. Środek kierowany jest do osób aktywnych fizycznie oraz sportowców. Skład:Porcja:...\nFITMAX - BASE L-leucine - 200g\nFitMax® BASE L-leucine, proszek, to środek spożywczy, w skład którego wchodzą: L-leucyna oraz witamina B6. Produkt kierowany jest głównie do osób aktywnych fizycznie, celem uzupełnienia diety o wybrane składowe.Składniki: L-leucyna, chlorowodorek pirydoksyny (witamina B6).Skład:Porcja: 5 gPorcji w opakowaniu: 40Opakowanie: 200...\nFITMAX - BCAA + EAA - 120tabs.\nFitMax BCAA Stack II + EAA - o połączenie aminokwasów niezbędnych oraz aminokwasów rozgałęzionych BCAA. Dzięki odpowiednio dobranym proporcjom i wysokiej zawartości Leucyny osiągniętą wysoką skuteczność działania. W skład BCAA Stack II + EAA wchodzą:L-Leucyna –wpływa na syntezę mięśni szkieletowych...\nFitMax BCAA Pro 8000 jest nowym produktem zawierającym aż 8000mg aminokwasów rozgałęzionych BCAA. Aminokwasy rozgałęzione pełnią szereg funkcji w organizmie: budulcowe, energetyczne a nawet regulacyjne. Stanowią one około 33% masy mięśni. BCAA Pro 8000 nie tylko charakteryzuje się wysoką jakością...\nFITMAX - BCAA Immuno - 600g - WYPRZEDAŻ\nData ważność: 2018-01-19FitMax® BCAA Immuno, to środek spożywczy uzupełniający dietę w aminokwasy o rozgałęzionych łańcuchach (BCAA) – L-leucynę, L-izoleucynę i L-walinę; L-lizynę, ekstrakty z czarnego bzu i dzikiej róży oraz witaminę C. Środek kierowany jest do osób aktywnych fizycznie oraz...\nCena: 66,59 PLN 62,09 PLN\nFITMAX - Bcaa + Glutamine - 600g - Blackcurrant - WYPRZEDAŻ\nData ważności: 2018-06-02Aminokwasy rozgałęzione zawarte w produkcie BCAA + Glutamine, w skład których wchodzi leucyna, izoleucyna, walina wzbogacone o glutaminę są doskonałym antykatabolikiem oraz mają za zadanie wprowadzić organizm w dodatni bilans azotowy, który jest wręcz konieczny do rozbudowy masy...\nCena: 74,90 PLN 67,90 PLN


Robert Błoński 18.02.2013 07:00\n- Budzę się ze strachem, czy Justyna jest zdrowa. Wystarczy gorączka 38 stopni i będzie klops - mówi trener Justyny Kowalczyk. Po zwycięstwie w sprincie i drugim miejscu na 10 km w Davos jego zmartwieniem może być gorączka złota przed czwartkowym startem w MŚ w Val di Fiemme.\nNie wiadomo, z którego weekendowego startu Justyna powinna cieszyć się bardziej.\n- Technika klasyczna to wielki atut Justyny. W sobotę na tle najważniejszych rywalek pokazała, w którym jest miejscu - cieszył się trener Aleksander Wierietielny. Norweskie media też nie miały wątpliwości. Finałową wygraną Kowalczyk z Marit Bjoergen nazwały "miażdżącą, nokautującą i pokazową". Norweżka, która w tym sezonie startowała ledwie w sześciu biegach i wszystkie wygrała, nie tylko nie miała szans, żeby dogonić Justynę, która prowadziła od startu do mety, ale nie była w stanie zobaczyć nawet cienia niesamowicie mocnej Polki.\n"Nasza maszyna do wygrywania nie dała sobie rady z tempem Polki i choć Marit intensywnie pracowała, by odrobić stratę, można było odnieść wrażenie, że jest kompletnie bez szans" - podsumowali norwescy komentatorzy TV. Bjoergen stwierdziła: - Justyna udowodniła, że jest nieprawdopodobnie mocna w stylu klasycznym. Nie jesteśmy dobrymi przyjaciółkami, ale musiałam jej pogratulować na mecie. To, co zrobiła, było wyśmienite.\nWe wtorek minie dokładnie rok od ostatniej wygranej Kowalczyk w bezpośrednim starciu z Bjoergen. Prawie trzy sekundy przewagi na niespełna półtorakilometrowej trasie sprintu w Davos to różnica klasy.\nW Szwajcarii trasa przypominała jazdę kolejką górską w wesołym miasteczku. Start, zakręt, podbieg, zakręt, zakręt, podbieg, ostry zakręt o 180 stopni i zjazd do mety. - Mówiłem, że będzie wesoło, i było - uśmiecha się trener Wierietielny. - Trasa była uszykowana dla potrzeb telewizji, ludzie potrzebują widowiska i sensacji. Biegania było niewiele. We Włoszech trasa jest mniej karkołomna, nie ma tylu zjazdów i zakrętów, jest jeden podbieg, mała hopka. I tyle.\nCzy trener schowa wywiady\nJego zawodniczka osiągnęła formę, w której jest w stanie walczyć o zwycięstwo w każdych warunkach i na każdej trasie. - Zaczekajmy do czwartku - mówi Wierietielny. - To tylko sport. Codziennie budzę się ze strachem, czy Justyna jest zdrowa. Zawodnik wytrenowany, będący w dobrej formie jest podatny na infekcje dużo bardziej niż inni. Wystarczy gorączka 38 stopni i będzie klops. Wszystkie wywiady oraz nadzieje będzie można schować.\nTeraz wygląda na to, że jedyną gorączką, z jaką w najbliższych dniach Kowalczyk i jej trener będą musieli się zmierzyć, to gorączka złota.\nJustyna do Szwajcarii przyjechała z Livigno. Trenowała tam również przed kompletnie nieudanym startem w Soczi dwa tygodnie temu. - To, co robiliśmy wtedy, a co robimy teraz, ma się jak dzień do nocy - opowiada trener Wierietielny. - Pod koniec stycznia Justyna bardzo ciężko trenowała po trzy razy dziennie. Szczegółów nie zdradzę, bo Norwegowie wszystko czytają i tłumaczą. Było mnóstwo pracy na trasie, siłowni, treningów startowych, objętościowych. Dzień zaczynał się od długiego rozbiegania, w trakcie dnia był jeszcze trening objętościowy [w którym zawodniczka biega bardzo dużo kilometrów, lecz tempem sporo niższym od startowego], a po południu praca na siłowni. Do Rosji Justyna pojechała bardzo mocno "nabita". Bolały ją wszystkie mięśnie, a zaraz po przylocie do Rosji przebiegła 30 km w tempie startowym. Nie miała prawa być w zwycięskiej formie. Starty w Soczi, gdzie nie zdobyła nawet jednego punktu PŚ, traktujemy jako wypadek przy pracy i pożyteczną nauczkę. Z Rosji wróciliśmy do Livigno, ale tym razem zajęcia były dużo lżejsze. Dwa z 10 dni Justyna miała wolne, a przed Soczi nie trenowała tylko wtedy, gdy podróżowaliśmy z Włoch do Rosji.\nMarit rzuca ręcznik\nMistrzostwa w Val di Fiemme zaczną się od czwartkowego sprintu klasykiem, czyli tego, w którym Kowalczyk rozbiła konkurencję w Davos, i biegu łączonego w sobotę.\nTrzy dni później będzie 10 km łyżwą, czyli konkurencja, w której w Davos była druga. Tego biegu Kowalczyk nie lubi. Odkąd zaczął się sezon, Justyna i trener Wierietielny bili się z myślami, czy w Val di Fiemme w nim wystartować. Po niedzieli chyba nie ma wyjścia. Kowalczyk pokonała mistrzynię olimpijską z Vancouver w tej konkurencji Szwedkę Charlotte Kallę o ponad 10 sekund.\nJustyna się nie szarpała, biegła równym tempem i przegrała tylko z Norweżką Therese Johaug. Bjoergen wyszła na rozgrzewkę, ale... wycofała się ze startu. Rzeczniczka norweskiej kadry Gro Eide zapewniła, że jedynym powodem było przemęczenie. "Przestraszyła się i w ostatniej chwili rzuciła ręcznik" - skomentowali dziennikarze telewizji TV2. Rezygnacja Bjoergen ze startu była ogromnym zaskoczeniem dla skandynawskich mediów. - Pół godziny przed startem Marit powiedziała mi, że nie czuje się w pełni sił, jest zmęczona po sprincie i nie ma ochoty na kolejny ciężki bieg. Nie ma dramatu i powodów do niepokoju. Nie było sensu tracić niepotrzebnie sił - powiedział trener kadry Egil Kristiansen.\nJednak to już są norweskie zmartwienia. Kowalczyk, podwójna mistrzyni świata z Liberca z 2009 roku, pokazała, że jest gotowa do walki w Val di Fiemme.\nWyniki. Sprint techniką klasyczną: 1. Justyna Kowalczyk 3.56,0; 2. M. Bjoergen (Norwegia) 2,8 s straty; 3. A. Kyllönen (Finlandia) 6,0. 10 km techniką dowolną : 1. T. Johaug (Norwegia) 26.16,7; 2. Kowalczyk 8,9 s straty; 3. K. Stormer-Steira (Norwegia) 13,4. Klasyfikacja generalna PŚ (po 21 z 29 zawodów): 1. Kowalczyk 1552 pkt; 2. Johaug 1047; 3. Stormer-Steira 929


Konkurs / filiżanka kolekcjonerska Brigitte Doege | Rosenthal blog.\nKonkurs / filiżanka kolekcjonerska Brigitte Doege\nPosted on 30 czerwca, 2017 By rosenthalblog\nJesteśmy pod wrażeniem wiedzy historycznej Pana Michała, jednak w tym tygodniu nagroda trafia do Pani Małgosi, autorki „Kaprysu Afrodyty”. Mamy nadzieję, że filiżanka „Cupola” będąca nagrodą w naszym konkursie również pobudzi pisarską wenę. Tymczasem Bridgitte Doege jest autorką kolejnej intrygującej formy, z jaką chcielibyśmy Państwa zapoznać. Czekamy na komentarze.\n← Konkurs / filiżanka kolekcjonerska Ernst Fuchs\nKonkurs / filiżanka kolekcjonerska Tadao Amano →\nCategory: Konkursy, Produkty Tags: Filiżanka kolekcjonerska\n16 Comments on “Konkurs / filiżanka kolekcjonerska Brigitte Doege”\nTa filiżanka to nie tylko piękno sztuki i świadectwo kreatywności jej twórcy, to geometria kształtów, wyrazistość i kontrast kolorów….\nTo jak wehikuł czasu, który przeniósł mnie na lekcję matematyki, a tak konkretnie lekcję geometrii z niezapomnianą Panią Profesor B.Z….widzę naszą klasę jak cała drży w strachu, któż tym razem zostanie wywołany do tablicy…\nMoi mili matematyka to królowa nauk, aby ją polubić konieczna jest systematyczność, nauka kilku reguł i wzorów…i już…. ot cała filozofia\ni takie jest właśnie moje skojarzenie z ta piękną filiżanką…\nPani Aniu, dziękujemy za podzielenie się z nami swoimi wspomnieniami! Cieszymy się, że porcelana wzbudza takie osobiste emocje 🙂 Pozdrawiamy serdecznie!\nOto Ona – „Zaginiona autostrada”.\nPani Agnieszko, bardzo ciekawy pomysł na nazwę tej filiżanki. Prosimy o rozwiniecie tej myśli w kilku zdaniowym opisie formy i dekoracji- jesteśmy bardzo ciekawi ciągu dalszego 🙂 Pozdrawiamy ciepło!\nPrzypomina mi film ukazujący rzeczywistość z pogranicza snu i jawy. Labirynt barw wybudza wyobraźnię. Inspiruje.\nJest jak filmowe dzieło Davida Lyncha.\nPorównanie do twórczości Davida Lyncha jest bardzo interesujące! Pani Agnieszko, bardzo dziękujemy za ten komentarz- poszerza nasze horyzonty i spojrzenie na porcelanę 🙂 Pozdrawiamy!\nKażda filiżanka to jakaś historia- czasem opowiada nam ją jej autor, częściej czas, który zostawia na niej swoje ślady. To cudeńko to historia 5 sióstr. Ciemnowłosej zawsze pełno- biega w prawo, biega w lewo, kładzie się na spodku. To dziewczyna o złotym sercu. Blondynka lubi harmonię, w trzech krokach opanuje każdy element filiżanki. Rudowłosa przybiegła na chwilę, ale zostawiła po sobie znaczący ślad. Czwarta siostra o atramentowym spojrzeniu , choć cichsza niż pozostałe, zostawia po sobie znaczący ślad. Spójrzcie jak uśmiecha się piąta, najmłodsza, zostawia różowej szminki ślad 🙂\nPani Kasiu, ależ przyjemnie się czyta Pani opis! Bardzo ciekawa historia powstała na podstawie tej filiżanki 🙂 Dziękujemy za ten kreatywny komentarz! 🙂\nNajlepsze pomysł powstają spontanicznie – są zabawną przyjemnością dla twórcy. Właśnie taka jest ta filiżanka. Mnie przypomina pisklę wielkanocne. Radosne, kolorowe … a jak na Panią Doge przystało również abstrakcyjne. Powstało w radosnej atmosferze wiosennych spotkań przy ‘małej czarnej’– z potrzeby piękna, prostoty i … radości.\nDziękujemy Pani Agato! Trochę rodzinną atmosferę wprowadziła Pani do tego komentarza, bo z nią właśnie kojarzą nam się święta! I spotkania przy „małej czarnej”- oczywiście tylko w pięknej porcelanowej filiżance! Dziękujemy raz jeszcze 🙂\nTo filiżanka dla koneserów , picie kawy z niej przenosi nas w letnie ciepłe popołudnia ………\nPani Małgorzato, dziękujemy za skomentowanie naszej filiżanki! Ciepłe popołudnia- przydałyby się nam na pewno, miejmy nadzieję, że jeszcze nadejdą. Bardzo nam się spodobał Pani opis i chętnie przeczytalibyśmy więcej! Może ma Pani ochotę na rozwinięcie swojej myśli? Pozdrawiamy!\nBridgitte Doege, ale z Ciebie Picasso! Prowadzisz mnie na czarny ląd i przytłaczasz nietuzinkową formą geometryczną. Rozpadam się na tysiąc kawałków..Dzieło przypadku? Nigdy! Tak, jak palone ziarna tanzańskiej kawy w europejskiej porcelanie. Bo każde spotkanie z prawdziwą sztuką to podróż dookoła świata.\nPani Justyno, w ciekawy sposób opisała Pani tę filiżankę- odniesienia do sztuki Picassa, dalekich krajów i podróży bardzo nam się podobają! Dziękujemy za komentarz! 🙂\nTo jest klasyczny przykład origami. Ok, może nie klasyczny, bo klasyczny byłby jednobarwny, jak starodawni samuraje nakazują. Ten jest kolorowy. Może chodzi o element feministyczny (moja żona takimi prostymi liniami sprawdza na kartkach lakiery do paznokci) – trochę nieobecny w kulturze japońskiej, która jest jednak szalenie męska. Siódmy samuraj, rewolucja Meji, kamikadze i harakiri. Idealne skojarzenie z kawą i z filiżanką 🙂 Samuraj jako motyw walki (z sennością), rewolucja Meji – jako ta, która w ramach okcydentalizacji przyniosła Japonii kawę (wcześniej – nie mam pojęcia co pili? Sake? czy ta filiżanka – ona jest taka mała – nie nadawałaby się też na sake?), kamikadze – bo bez kawy to już faktycznie ostatni lot… No i harakiri – jakim jest ostatnie espresso wypijane w godzinie, w której pite być nie powinno 🙂\nWięc żeby nie było tak biało, tak kimonowo i tak męsko – są kolory. Takie jak na kobiecych kimonach. Bogatszych, bujniejszych, oryginalnych.\nHa! Sprawdziłem (ni w ząb nie znam niemieckiego) – ale niemiecka Wikipedia podaje, że Pani Bridgitte Doege jest wystawiana w Tokio.\nPanie Michale, dziękujemy za ten obszerny komentarz! Pana spostrzeżenia są niezwykle interesujące 🙂 I jesteśmy pod wrażeniem Pana wiedzy na temat Japonii, którą odniósł Pan do porcelany. Pięknie dziękujemy! 🙂


Co to jest rozwoj zrownowazony | odkrywajwiedze.pl\nco to jest rozwoj zrownowazony\nZrównoważony rozwój, trwały rozwój, trwały i zrównoważony rozwój, ekorozwój - doktryna ekonomii, zakładająca jakość życia na poziomie, na jaki pozwala obecny rozwój cywilizacyjny, w przeciwieństwie do „żelaznej reguły ekonomii" Malthusa.\nCzym jest zrównoważony rozwój? Zrównoważony rozwój został zdefiniowany jako taki, który odpowiada obecnym potrzebom ludzi bez ograniczania przyszłym pokoleniom możliwości do zaspokojenia swoich potrzeb.\nZrównoważony rozwój to solidarność międzypokoleniowa polegająca na znajdowaniu takich rozwiązań gwarantujących dalszy wzrost, które pozwalają na aktywne włączenie w procesy rozwojowe wszystkich grup społecznych, dając im jednocześnie możliwość czerpania korzyści ze wzrostu...\nwiemy, jak cenny jest Twój czas - zajmiemy Ci tylko chwilę. Czy dasz nam szansę, abyśmy mogli dalej tworzyć źródło Twojej sprawdzonej, darmowej wiedzy, z której właśnie chcesz skorzystać? Bez wpływu z reklam będzie to po prostu niemożliwe. Dlatego prosimy - dodaj naszą domenę, jako wyjątek lub...\nZrównoważony rozwój: KŁAMSTWO KOMUNISTÓW - wykład Zbigniewa Stankiewicza. Ekologizm jest częścią większej rewolucji. "Zrównoważony rozwój - uniwersalna religia pogańska" - Dr Aldona Ciborowska.\nZrównoważony rozwój to opowieść o zaspokajaniu potrzeb bez kompromisów, jeśli chodzi o naszą wspólną przyszłość. To nie jest temat na krótką chwilę, ale realna wizja. W sprawach dotyczących klimatu robimy co w naszej mocy, aby ze świadomością odpowiedzialności za planetę i jej...\nZrównoważony rozwój jest gwarancją terminowej zapłaty za swoje zobowiązania (zwłaszcza dla państwa, ponieważ nie toleruje opóźnień), z pracownikami, wykonawcami i fundusze pozabudżetowe. Co ma wpływ? Istnieją dwa główne czynniki, od których zależy stabilność przedsiębiorstwa.\nWszystko co jest nie tak ze zrównoważonym rozwojem. Zrównoważony rozwój jest konstruktem neomarksistowskim | dr Aldona Ciborowska.\nZrównoważony rozwój to koncepcja integracji celów ekologicznych, społecznych i gospodarczych w polityce państwa. Ważnym i niezbędnym uzupełnieniem ochrony gatunkowej jest ochrona obszarowa, czyli w formie rezerwatów przyrody, parków narodowych, rezerwatów biosfery itp.\nCelem bliskim Spółce jest także odpowiedzialna konsumpcja i innowacyjna produkcja. KGHM, jako firma produkcyjna stara się, aby cały ciąg technologiczny był możliwie najbardziej optymalny, bezpieczny, innowacyjny i zrównoważony, szukając metod jego ciągłego doskonalenia.\nRozwój jest zrównoważony Władze Elbląga odpierają zarzuty, że skupiają Wiceprezydent miasta Marek Gliszczyński podkreśla, że nie jest to spis działań, do jakich samorząd jest To co - Białoruś nas czeka ? _____ Należy docenić, że współpraca elblaskiego samorządu z sektorem pozarządowym...\nRozwój cywilizacyjny nie musi oznaczać degradacji środowiska - mówią ekolodzy. Fundacja "Nasza Zimia" podsumowała kampanię "Zrównoważony rozwój", której celem jest właśnie udowodnienie, że dzięki odpowiednim ekologicznym zachowaniom, gospodarka może się rozwijać nie szkodząc...\nZrównoważony rozwój podstawą naszych praktyk biznesowych. Firma IFCO jest światowym liderem w segmencie plastikowych pojemników wielokrotnego użytku (PPWU), których eksploatacja W IFCO zrównoważony rozwój postrzegamy jako koncepcję całościową, obejmującą wszystko, co robimy.\nPóki co zachęcamy do zobaczenia naszego filmu dotyczącego Zrównoważonego rozwoju ^^ Miłego oglądania i do zobaczenia w srodę :) :D. oikos OpoleVideosCo to jest zrównoważony rozwój -odpowiada oikos Opole.\nCzym jest zrównoważony rozwój? Istnieje wiele koncepcji zarządzania: wśród nich z pewnością na chwilę uwagi zasługuje koncepcja zrównoważonego rozwoju. Z pewnością każdy o niej kiedyś słyszał - nic dziwnego, to ona widnieje w Konstytucji RP jako jedna z najbardziej właściwych postaw, które...\nZrównoważony rozwój. Czy to oznacza, że dotychczasowe trendy ekonomiczne i gospodarcze będą odrzucone? - Jest to zupełnie nowe podejście. Istotne jest - na co wskazuje minister rozwoju - że liderzy coraz odważniej mówią o problemie niepłacenia podatków bądź ukrywaniu dochodów, praniu...\nZdecydowanie zrównoważony rozwój to znacznie więcej jak ochrona środowiska czy wolontariat. To jest o tworzeniu długoterminowej wartości dla Dowiedz się więcej o tym, co robimy w odniesieniu do problemów związanych ze zrównoważonym rozwojem i zapoznaj się z naszym kompleksowym...\nPrezes PiS zapowiedział, że jego ugrupowanie będzie dążyć do tego, aby Polacy mogli "żyć z szansami w każdym miejscu w Polsce", a to zapewni zrównoważony rozwój. - Nie chcemy, aby żadne miasto w Polsce czy region wyludniały się. Nie zależy nam na koncentracji w kilku miejscach w Polsce rozwoju...\nCzym jest dla nas Zrównoważony Rozwój.\nDlatego też zrównoważony rozwój jest jednym z głównych czynników przyczyniających się rozpoznawalności firmy jako zaufanego lidera w branży. Z tego powodu zrównoważony rozwój stał się kamieniem węgielnym strategii korporacyjnej firmy. Przeczytaj więcej na temat naszego...\nCo to jest ZRÓWNOWAŻONY ROZWÓJ: zrównoważony postęp postęp społeczno-gospodarczy, gdzie następuje mechanizm integrowania działań politycznych, gospodarczych i socjalnych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej i trwałości fundamentalnych mechanizmów przyrodniczych...\nZrównoważony rozwój naszej firmy oparty jest na trzech wzajemnie powiązanych ze sobą filarach: gospodarczym, środowiskowym i społecznym. Wärtsilä w przypadku każdej formy działalności realizuje swoją misję, co sprawia, że nasza organizacja postrzegana jest jako firma odpowiedzialna...\nCo to jest Dolby Atmos®? Polityka/zarządzanie CSR, zarządzanie ryzykiem. Stała filozofia zarządzania i zrównoważony rozwój. Misją firmy Panasonic jest przyczynianie się do rozkwitu światowej kultury poprzez pracę na rzecz rozwoju społeczeństw przy pomocy sprzedawanych i...\nZaniedbano inwestycje infrastrukturalne, które pozwalałyby na zrównoważony rozwój kraju. To zła polityka, która pustoszy wsie i miasta, nie tylko te najmniejsze - mówi dziennikowi Andrzej Mikosz, prawnik i były minister Skarbu Państwa w rządzie PiS. Z rocznika statystycznego GUS wynika, że w...\nZrównoważony rozwój powinien przejawiać się we wszystkim, co robimy, od Zrównoważony rozwój z definicji to konieczność zaspokajania potrzeb zarówno obecnych, jak i przyszłych pokoleń Zrównoważony rozwój jest niczym innym, jak kolejnym aspektem dobrych praktyk biznesowych.\nCo najważniejszego dla rozwoju 99rent wydarzyło się w 2017 r.? Zanotowaliśmy 40-procentowy wzrost i praktycznie podwoiliśmy wielkość naszej floty. Mamy również ofertę dla klienta indywidualnego. Jej rozwój przyczynił się do zmiany naszego logo - od września jest ono nowocześniejsze i przekazuje...\nYvo Schnarrenberger, Przewodniczący rady nadzorczej RONAL GROUP, mówi: "Zrównoważony rozwój dla RONAL GROUP oznacza zapewnienie długotrwałego sukcesu przedsiębiorstwa, a jednocześnie ochronę naturalnej podstawy egzystencji obecnych i przyszłych pokoleń.\nWoda jest bezcenna. Właśnie dlatego naszym priorytetem są zasady zrównoważonego rozwoju, które stosujemy na etapie jej pozyskiwania, butelkowania i dostarczania dla Ciebie. Dokonując mądrych wyborów, uwzględniających aspekty środowiskowe i społeczne, jesteśmy w stanie sprostać naszym...\nTermin „zrównoważony rozwój", wprowadzony do dyskusji publicznej w latach 70., przechodził przeobrażenia i obecnie używany jest w różnorodnym znaczeniu. Ze względu na fakt, iż idea zrównoważonego rozwoju jest koncepcją promowaną w dokumentach UE, jej odniesienia stanowią...\nAbout co to jest rozwoj zrownowazony


Kwiecień 2017 – Chmielobrody\nWiosna po śląsku w katowickiej Kontynuacji\nNapisano 24 kwietnia 2017 25 kwietnia 2017 Autor: ChmielobrodyW Recenzje, Wydarzenia3 Komentarze\nNie jest sztuką znaleźć w dużym mieście miejsce, w jakim można napić się dobrego piwa. Co raz więcej przybytków sięga po rodzimy i zagraniczny kraft, tym samym szerząc i głosząc dobrą nowinę piwnej rewolucji. Tylko czy to wystarczy, aby wybić się z pośród wszelkiej maści pijalni piw i multi tapów? A może chodzi o zrobienie knajpy z konkretnym klimatem? Muzyka na żywo? Dobre jedzenie? Kilkanaście kranów i lodówka, wypełniona butelkami? To wszystko z pewnością pomoże, ale w mojej ocenie nie będzie wystarczające. Tutaj trzeba czegoś więcej. Tutaj potrzeba zaangażowania całego środowiska w konkretny event, premierę czy spotkanie właśnie w takim miejscu. Całe szczęście, że w Katowicach to się najzwyczajniej w świecie dzieje. Jakiś czas temu Browar Pinta odwiedził Klub Namaste z premierą swojego Rye Wine’a i opowieściami z ich podróży po Argentynie (KLIK!). Innym razem Browar Szpunt oraz Olimp wpadli do Białej Małpy na kranoprzejęcie (KLIK!). To pokazuje, że się da i że można. Prym w liczbie przeprowadzanych tego typu eventów wiedzie jednak Kontynuacja. Tym razem ekipa ze Staromiejskiej poszła o krok dalej, organizując „Wiosenny przegląd śląskich browarów rzemieślniczych”, zapraszając do siebie piwowarów i browarników z niemal całego Śląska.\nCałe wydarzenie zaplanowano na trzy dni, podczas których na kranach lały się wszelkiej maści lokalne, piwne specjały. Kulminacyjnym momentem był sobotni wieczór, kiedy na miejscu pojawiły się ekipy m. in. Browaru ReCraft, Browaru Jana, Browaru na Jurze, Browaru Brewera, Browaru Hajer, Piekarni Piwa, Minibrowaru Reden, Browaru Cameleon czy nowopowstałego Browaru Alternatywa.\nWraz z Panią kapitan pojawiliśmy się na miejscu chwilę po 19tej, przybijając piątki i gaworząc z powoli gromadzącym się towarzystwem. Musze przyznać, że tak przyjacielskiej atmosfery właśnie oczekiwałem. Aby jeszcze przyjemniej dyskutować do mojego pokalu na start trafił Hopernik, czyli AIPA z chorzowskiego Redenu. No i muszę przyznać, iż wybór był trafiony w dziesiątkę. To doskonale zbalansowane piwo, przechylające się mocno w stronę Zachodniego Wybrzeża raczyło nozdrza przyjemnym aromatem chmielowym, w którym iglaki i cytrusy grały pierwsze skrzypce. Pojawiła się też delikatna nutka nafty, co zdaniem Pawła Fityki (piwowar w Minibrowarze Reden) jego osobiście nie dziwi, bo „taki akurat był zbiór”. Smak to już genialna wytrawność, delikatna żywica i wysoka, przyjemna gorycz. Świetne piwo, zasługujące na 8.5/10.\nW międzyczasie cała załoga zebrała się za barem, a Grzegorz Malcherek (szef katowickiej Kontynuacji) wprowadził wszystkich zebranych w temat, zachęcając jednocześnie do rozmów z załogami browarów i do uczestniczenia w zaplanowanych konkursach. Dla mnie minusem tej formuły było to, iż ekipa siedziała w ostatniej sali, mocno oddalonej od baru, co raczej nie zachęcało do wycieczek, a tym bardziej nieśmiałym całkowicie uniemożliwiło przybicie piątki z zaproszonymi gośćmi. Szkoda, ale może następnym razem? Na szczęście od czasu do czasu za barem pojawiali się przedstawiciele browarów – a to ktoś mógł wygrać recraftowego Mentora, a to koszulkę Hajerów czy też inny gadżet z Alternatywy. Dodatkowo „wodopoju” nie dało rady już przenieść, więc aby uzupełnić szkło trzeba było po prostu pofatygować się do baru, co dawało kolejną okazję do podyskutowania z gośćmi.\nJa postanowiłem skupić się zarówno na niepróbowanych do tej pory piwach, jak i na rozmowach. Do pierwszego celu posłużyła mi znienawidzona przez niektórych deseczka degustacyjna, w jakiej znalazło się pięć różnych piw.\nJako pierwszy na tapet powędrował American Pils 4#1 z Alternatywy. Niestety jest tutaj nad czym pracować. Aromat mokrego kartonu i mokrego zboża nieco przykrył cytrusowy charakter amerykańskich chmieli. Smak z kolei wypadł zdecydowanie lepiej, ukazując piwo o dość czystym profilu, z delikatnie zaznaczoną, chmielową goryczką, acz z odrobiną nut kwaskowych – 5.5/10.\nFabrica Rara i ich sour APA Egzotic w mojej ocenie miał być pewniakiem i to właśnie to piwo wybrałem jako następne. Oprócz delikatnego utlenienia w stronę miodu i owoców egzotycznych, kwaśności w zapachu nie odnotowałem, ale na szczęście w smaku już się pojawiła. Egoztic to zdecydowanie pozycja dla początkujących „sour-headów” i mimo niewysokiego poziomu „kwachu” i tak chętnie, i sprawnie osuszyłem szkło. 6.5/10\nKolejny w kolejce stał Browar Majer z ich Wędzonym APA. I o ile początkowo kupiło mnie to piwo przyjemnie dymionym, lekko szynkowym aromatem, tak po chwili okazało się, że nie ma ono zbyt wiele więcej do zaoferowania. Trunek ten okazał się dość pustym, w którym wędzonka grała solo, mając za podkład nieprzyjemną i męczącą gorycz. Szkoda, bo pomysł był fajny. 4/10\nNa szczęście humor po tej małej wpadce poprawił mi leżakowany w beczce po Jacku Daniel’sie Oktavio z Browaru Jana. Dębowe taniny, czerwone owoce, subtelna wanilia, delikatna słodycz i szczypta estrów namalowały bardzo szeroki uśmiech na mojej twarzy. I okej, być może całości brakowało nieco ciała, być może w smaku pojawiło się nieco za dużo alkoholu, ale i tak wyszło smacznie. 7.5/10\nNa koniec tej sesji w szkle pojawiło się De Facto, czyli Belgian Gold Strong Ale z Browaru Na Jurze. Tematem przewodnim tego piwa został kandyzowany ananas, któremu elegancko przygrywała dość wysoka estrowość. Mimo iż piwo powinno sprawiać wrażenie stosunkowo lekkiego, tak niestety zbyt wysoki poziom alkoholu, pojawiający się zarówno w smaku, jak i w aromacie, nieco ten koncept popsuł. Ogólnie jest nieźle, ale szału ni ma. 6/10\nPo tej krótkiej, acz intensywnej sesji Grzegorz zaprosił mnie do stolika ekipy Browaru Jana na degustację ich Zajcewa (RIS), leżakowanego w beczce po Jacku Daniels’ie. Nie powiem, ale takie RISy to ja zawsze chętnie i w dużych ilościach. Było pysznie! Nie to jednak było najważniejsze – w trakcie rozmowy ustaliliśmy, że koniecznie musimy spotkać się w browarze, bo takich ciekawostek mają więcej. Jak wszystko dobrze pójdzie, to niebawem sami zobaczycie, co planuje ta zawierciańska załoga.\nI jak się ponownie okazało – w zacnym towarzystwie czas szybko mija, co wpisuje jedynie na plus tego wieczoru. Fajnie było spotkać się z ekipami śląskich browarów; fajnie było pogadać i pośmiać się w takim towarzystwie; fajnie było spróbować kilku nowych mniej lub bardziej ciekawych piw; i w końcu fajnie, że takie eventy organizowane są co raz częściej. Brawo Śląsk, brawo Kontynuacja!\nSzybki Strzał – Odc. 9\nNapisano 20 kwietnia 2017 20 kwietnia 2017 Autor: ChmielobrodyW Recenzje, Szybkie strzały2 Komentarze\nSzanowni Państwo, bez zbędnych ceregieli, wstępów i przedmowy przed Wami dziewiąty odcinek Szybkiego Strzału, którego bohaterami zostali Browar Hajer, Browar Karuzela oraz Browar Solipiwko.\nBrowar Hajer – Cwinga (American Lager)\nPo pierwsze – to nie jest lager. Ale jak kto, zapytacie? Ano tak to, że Hajery chcieli chyba pokazać, jak wyobrażają sobie American Lager idealny. Wiecie – słód pilzeński, niska goryczka, wysycenie w stronę wysokiego i takie tam. A że przefermentowali całość „ju-es-piątkami”, bo lepiej przerobiły temat, niż drożdże lagerowe, tak też postanowili zaszaleć i zaserwować nam Cwingę. Czy to dobrze, czy źle – sam nie jestem BJCP nazi, więc nie mnie oceniać. A jak samo piwo wypada? Otóż wypada tak, jak chyba sobie to ekipa zaplanowała. W aromacie dostajemy delikatne, acz wyraźne cytrusy; można też wyczuć subtelne nuty chmielowe, a całość jest niezwykle rześka. Podobnie jest w smaku, a gorycz tego trunku faktycznie przechyla się w stronę niskiej, acz wyraźnej. Płatki ryżowe dodatkowo nadały całości fajnej faktury, co czyni Cwingę mega pijalną i idealną na lato. Przymykam oko na tego lagera z frontu i daję 7/10\nBrowar Karuzela – Wolumen (Imperial IPA)\nRóżne opinie słyszałem o piwach tej załogi, a że jak ten niewierny Tomasz w sprawach piwa sam muszę się przekonać, gdzie leży prawda, tak też postanowiłem wziąć w obroty Wolumen. Od Imperial IPA oczekuję wiele. Najważniejszy jest dla mnie balans pomiędzy mocnym nachmieleniem, a solidną podbudową słodową. Czy tej stołecznej załodze udało się ogarnąć temat? W zapachu piwo raczy nas koszem owoców egzotycznych z ananasem na czele. W tle wyczuwamy akordy żywicy i subtelnej słodowości. Fajnie, że karmel pojawia się tu na minimalnym poziomie. W smaku też jest dobrze – umiarkowanej słodyczy stawia czoło dość wysoka i długo utrzymująca się, przyjemna gorycz. Ponownie w ustach pięknie gra rewelacyjna egzotyka. Alkoholu brak, co czyni Wolumen świetnie zbalansowanym piwem i właśnie takim Imperia IPA, jaki szanuję. 8/10\nBrowar Solipiwko – Barrel Nygus (Double Milk Stout WBA – warka do 10.12.2016 r.)\nCzasem człowiek musi sobie dogodzić i uraczyć swoje podniebienie czymś zacnym. Do tego celu najlepiej użyć wysokoballingowego i przeterminowanego piwa. Tym razem mój wybór padł na Podwójny Mleczny Stout, leżakowany w beczkach po whisky, autorstwa Wojtka Solipiwko. Oczywiście zawsze istnieje ryzyko, iż po drodze pójdzie coś nie tak i piwo się zepsuje, ale na szczęście tutaj wszystko zagrało, jak Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia. Pierwsze skrzypce dzierży tutaj przebogaty aromat, na jaki składają się beczka, whisky, czerwone owoce, pochodzące najpewniej z utlenienia, mleczna czekolada oraz wanilia. No po prostu przepiękna kompozycja. Smak też wypada całkiem przyzwoicie, racząc nasze podniebienie nieco niższą słodyczą, niż w świeżym Barrel Nygusie, co działa w mojej opinie tylko na plus. Piwo jest gładkie, stosunkowo pełne, z niezbyt intensywną goryczą. I tak wysoce degustacyjne trunki to ja rozumiem, bo wyszło naprawdę przepysznie! 8.5/10\nBrowar Birbant – Sensei (Sorachi White IPA) vs Powder Man (Vermont Cryo IPA)\nNapisano 12 kwietnia 2017 12 kwietnia 2017 Autor: ChmielobrodyW RecenzjeDodaj komentarz\nLos czasem bywa przewrotny, pakując nas w różnorakie tarapaty i sytuacje, w jakich nie do końca chcemy się znaleźć. Na szczęście czasem bywa także hojny, o czym właśnie dzisiaj chciałem napisać. Otóż parę(naście?) dni temu w moje ręce wpadło bardzo gustowne pudełko, przygotowane przez Browar Birbant. W pudełku owym znalazłem zabutelkowanych dwóch, napakowanych jegomości. Pierwszym z nich okazał się być Sensei – doładowany chmielem z kraju kwitnącej wiśni wojownik, w stylu Sorachi White IPA. Drugi to stworzony w wyniku wymrażania granulatu chmielowego, naszpikowany amerykańskimi chmielami Powder Man, reprezentujący styl Vermont, tudzież New England IPA. Skoro mamy taki tandem, to może zrobimy ustawkę i sprawdzimy, który z „Panów” wygra ten pojedynek? Zapraszam zatem na ring!\nNie ukrywam, iż Powder Man na starcie zdobył wyższy handicap. To wszystko przez styl, w jakim został uwarzony Sensei. No jakoś nie jestem zbyt wielkim fanem White IPA, a użycie do jego produkcji chmielu Sorachi niesie ze sobą ryzyko pojawienia się nut koperku, co w moim przypadku wywołuje grymas niechęci na twarzy. Na szczęście aromat „Japończyka” pozbawiony jest charakteru tej popularnej w naszym kraju zieleniny, więc punkt leci na jego konto. Dodatkowo zapach Senseia ma dość wyraźny, kwiatowy charakter. Oczywiście pojawia się także subtelny kokos, jest odrobina cytrusowości, a całość kojarzy mi się z nieco przypalanymi aromatami. Nie powiem, ale ten aspekt całkiem nieźle wpasował się w mój gust. A co na to „Pan Puderek”? W odróżnieniu do swojego przeciwnika na pierwszym planie w Powder Manie pojawiają się wyraźne akordy chmielu, z jego ziołowym charakterem na czele. Po chwili do naszego nosa dolatują mocne akcenty cytrusowe, z wyraźną pomarańczą na przedzie. Całość komponuje się doskonale, więc na tym polu oba piwa w mojej opinii po prostu remisują.\nSkoro zapach obu fighterów pozwolił im zdobyć taką samą liczbę punktów, to o ostatecznym wyniku będzie musiał zadecydować smak. OK, być może wizualnie też te piwa powinny ze sobą powalczyć, ale umówmy się – to nie konkurs Miss Universum, tylko ostra walka na solidne argumenty. Szczególnie że oba piwa prezentują się po prostu należycie. Ale ja nie o tym miałem. Sensei to przede wszystkim bardzo rześki trunek, z delikatnie zaznaczonym smakiem kokosa, grejpfruta i subtelnym akcentem skórki pomarańczy i kolendry. Z kolei Powder Man jest piwem o wiele gładszym i pełniejszym w odbiorze; w końcu mamy tutaj do czynienia z nie byle jakim Vermontem. Na pierwszy plan ponownie i w tym miejscu wychodzi chmiel, któremu idealnie sekundują cytrusy i doskonała soczystość. Obu Panów różni także poziom goryczy. Co prawda reprezentują oni zdecydowanie ziołowy charakter tej cechy, ale Sensei ma jej nieco więcej, dłużej zalegając i wybrzmiewając echem nawet na parę chwil po przełknięciu.\nNie ma co – oba piwa zaprezentowały w tym starciu bardzo wysoki poziom, a zaplanowane dwie rundy upłynęły z prędkością mknącego po kartach nowych ustaw pióra pewnego prezydenta z pewnego środkowoeuropejskiego państwa. I pojedynek ten nie zakończył się nokautem. Szanowni Państwo, werdyktem sędziów zwycięzcą tej nierównej walki, dzięki przewadze pod postacią faktury i gładkości trunku zostaje… Powder Man! Sensei na szczęście nie ma się czego wstydzić, bo również okazał się być solidnym wojownikiem, a różnica między nim, a przeciwnikiem wyniosła jedynie pół punktu. Brawo!\nPowder Man – 8/10\nSensei – 7.5/10\nPoszukiwacze nieznanych chmieli w Namaste, czyli Pinta Hop Tour – Argentyna\nNapisano 7 kwietnia 2017 15 kwietnia 2017 Autor: ChmielobrodyW Recenzje, Wydarzenia1 komentarz\nPonoć środek tygodnia to niezbyt fortunny termin na wszelkiej maści imprezy piwne. Z jednej strony niby racja, bo dzień następny zazwyczaj trzeba spędzić w pracy, ale z drugiej – kiedy jest okazja spotkać się w fajnym towarzystwie i pogadać nie tylko o piwie, ale i o dalekich podróżach, tak od razu człowiek staje się bardziej zmotywowany. Dokładnie z takim nastawieniem wybrałem się w minioną środę do katowickiego Klubu Podróżników Namaste na premierę piwa Rye Wine oraz na relację z podróży do Argentyny. To właśnie z tego kraju ekipa Pinty przywiozła chmiel do uwarzenia pierwszego piwa z cyklu Pinta Hop Tour.\nLepszej lokalizacji pod to wydarzenie sam chyba bym nie wymyślił. Przytulne wnętrza Namaste, 7 nalewaków, pojemna lodówka, wypełniona piwnymi specjałami, dwa duże ekrany i pełne nagłośnienie zapewniły odpowiednią atmosferę pod opowieści o wyprawie do Ameryki Południowej. Na miejscu pojawiłem się chwilę przed 19:00. Dzięki temu zdążyłem przywitać się z ekipą browaru, który reprezentowali Ziemek Fałat, Grzegorz Zwierzyna i Paweł Masłowski. Ponadto jeszcze przed startem eventu udało mi się spróbować Rye Wine’a i wiecie co? Totalnie zostałem przez to piwo rozłożony na łopatki. Niezwykle gęsty, wręcz kisielowy trunek bucha aromatami słodowymi, winnymi i delikatną ciasteczkowością, przywołując skojarzenia z najlepszymi Barley Wine’ami, jakie miałem okazję pić. Całkowicie ukryty w zapachu alkohol pojawia się subtelnie w smaku, kojarząc się z przyjemnym likierem. Rye Wine jest niezwykle pełny, gęsty, o zdecydowanej słodyczy, której naprzeciw wychodzi niezwykle wysoka gorycz, idealnie balansując smaki. Mnie osobiście to piwo zachwyciło i wprawiło w doskonały nastrój przed nadchodzącymi opowieściami. I to nie przez zawarty w nim alkohol na poziomie 13%. Tak złożonych i wysoce degustacyjnych trunków życzę każdemu browarowi, a sam wystawiam notę 9,5/10.\nZ uśmiechem na twarzy skierowałem swoje kroki do sali, w której Ziemek i Grzegorz już zajęli miejsce na kanapie przy ekranie głównym, na jakim właśnie wystartował pokaz filmu z podróży do Argentyny. Zapełniona do ostatniego miejsca sala w skupieniu podziwiała widoki i miejsca, jakie załoga browaru odwiedziła na przełomie listopada i grudnia. I fajnie, że mieliśmy okazję obejrzeć ten film jako pierwsi, co całemu wydarzeniu dodawało smaku. Po projekcji gawiedź szybko uzupełniła opróżnione wcześniej szkło, aby za chwilę móc podziwiać pokaz zdjęć z komentarzem autorów tego całego zamieszania. Historie o odwiedzonych miejscach, spróbowanych potrawach, piwach, o spotkanych ludziach wszystkich przeniosły daleko poza zimne i zroszone deszczem Katowice. No i ten niepowtarzalny klimat Namaste, jaki jest po prostu nie do powtórzenia. Jeśli Was tam zabrakło, to macie czego żałować.\nNa koniec Marek (właściciel klubu) poprosił mnie o poprowadzenie panelu dyskusyjnego, co uczyniłem z niezwykłą radością. Początkowo myśleliśmy, że to pewnie ja zadam większość pytań, ale na szczęście byliśmy w błędzie, bo tak oto uczestnicy eventu zasypali Ziemka i Grzegorza różnej maści pytaniami. Ja osobiście byłem ciekaw, dlaczego wybrali oni akurat tak mocne i intensywne piwo pod argentyńskie chmiele. Kąśliwie dodałem na koniec, czy aby to nie było w celu ewentualnego ukrycia słabych walorów tych południowoamerykańskich ziół. Ziemiek jedynie przytaknął, wywołując niezwykle szczerych śmiech na sali. Brawa za szczerość i ogólnie za cały pomysł z premierą Rye Wine’a.\nWieczór upłynął w tak szalonym tempie i tak fantastycznej atmosferze, jakiej jeszcze chyba nie doświadczyłem przy okazji wszelkiej maści piwnych eventów. I tutaj słowo dygresji – właśnie tak wyobrażam sobie wizyty browarów na kranoprzejęciach czy premierach. Szkoda, że mało która załoga w taki sposób angażuje się podczas swoich wizytacji w pubach i multitapach. Oczywiście pokaz slajdów czy filmów ma sens jedynie w przypadku takich akcji, jak Pinta Hop Tour, ale umówmy się – można fajnie taką imprezę poprowadzić, można fajnie o swoich piwach poopowiadać i w końcu można, a w zasadzie należy aktywnie poderwać zgromadzoną na takich wydarzeniach publikę. Pincie udało się to w 100% i mam nadzieję, że to nie będzie ich ostatnia wizyta w katowickim Klubie Podróżników Namaste. Czego Wam i sobie życzę!\nNapisano 5 kwietnia 2017 5 kwietnia 2017 Autor: ChmielobrodyW Recenzje1 komentarz\nKiedy człowiek pije i degustuje, i próbuje, i smakuje różnych piw, tak w pewnym momencie może dojść do szklanego sufitu. Sufit ten dla mnie osobiście symbolicznie wskazuje moment, w którym ciężko mnie czymś zaskoczyć. Oczywiście nadal są tematy, które mogą ten sufit rozbić czy unieść na wyższy poziom (Buba Extreme Jack Daniel’s BA) albo zadziałać w drugą stronę (po FHPie prawie każdy „rzemieślnik” smakuje, jak czyste złoto), niemniej jednak nie dzieje się to często. Dodatkowo czasami człowiek może zaskoczyć się przez własną głupotę. Dokładnie ten ostatni przypadek spotkał mnie w trakcie degustacji Towaru Luksusowego z Browaru Zakładowego. Oj ależ zacierałem rączki na kolejne spotkanie z Potrójnym IPA! I jakże mnie to piwo zaskoczyło zaraz po otwarciu, bo tego typu tematów w Triple IPA się nie spodziewałem. No właśnie… jakie, kur**, TRIPLE?!? Dopiero po czasie, dokładnie i „wyraźnie” odczytałem napis na etykiecie, mówiący o tym, iż jest to TRIPEL IPA, a nie Triple IPA. Debil. Skoro temat mamy już wyprostowany, to zerknijmy, co drzemie w tym mariażu stylów belgijskich i amerykańskich.\nNa wstępie Towar Luksusowy nęci nas bursztynową, lekko opalizującą barwą, a sam trunek zdobi średnio i drobnopęcherzykowa, bielutka niczym puch piana. Lekkie zakręcenie pokalem, kilka pociągnięć nosem i… szok. Szklany sufit właśnie rozsypał się w drobny mak, bo z czymś takim jeszcze nie miałem okazji obcować. Aromat tego piwa tak mocno kojarzy mi się z gumą Turbo, jakbym znowu miał 6 lat i właśnie z wypiekami na policzkach rozpakowywał kolejny listek w oczekiwaniu na zdjęcie z nowiutkim, sportowym samochodem. Do tego całość skąpana jest w owocach egzotycznych, z ananasem kandyzowanym na pierwszym planie. Tłem dla tego prześlicznego obrazka jest przyjemna ziołowość chmielu i lekka naftowość z użytego Mosaica. Smak to już wisienka, zdobiąca ten balonowo-egzotyczny tort. Towar Luksusowy jest bardzo pełny w odbiorze, słodki, z idealnie wysoką goryczą w kontrze. Do wspomnianego wcześniej ananasa dochodzi jeszcze dość wyraźne mango. Ogromny plus za całkowicie ukryty alkohol, jakiego nie uświadczycie ani w smaku, ani w aromacie. Łeb urwany.\nMam pełną świadomość tego, że powyższe zaskoczenie zgotowałem sobie w zasadzie sam, bo nie spodziewałem się akcentów belgijskich w tym piwie. To wszystko i tak nie zmienia faktu, iż Towar Luskusowy jest piwem całkowicie mnie zaskakującym. Po prostu – jeszcze nigdy nie piłem IPA w tym wydaniu. A umówmy się – trochę piw, łączących solidną pracę drożdży belgijskich z charakterem amerykańskiego chmielu, wypiłem. Chylę czoła przed całą załogą i znów biję brawo, bo po raz kolejny pokazali swój kunszt. Ja natomiast zamierzam pić to piwo, gdziekolwiek i kiedykolwiek na nie trafię. Omnomnomnomnom. 9/10


W. Brytania: Media: rząd planuje pełne kontrole graniczne towarów z UE - rynki zagraniczne\nW. Brytania: Media: rząd planuje pełne kontrole graniczne towarów z UE\nDodano: 01-02-2020 16:30\n"Planujemy pełne kontrole wszystkich towarów importowanych z UE - deklaracje wywozowe, deklaracje bezpieczeństwa, kontrole zdrowia zwierząt i kontrole wszystkich towarów supermarketowych, które będą przechodzić przez punkty kontroli granicznej. To podwoi od stycznia 2021 r. praktyczne wyzwania na granicy" - powiedział wysoki rangą urzędnik rządowy cytowany anonimowo przez gazetę.\nJak pisze "Daily Telegraph", brytyjscy negocjatorzy mają nadzieję, że groźba wprowadzenia takich kontroli wzmocni ich pozycję negocjacyjną w rozmowach z UE o przyszłej umowie handlowej. Jeśli nie zostanie ona zawarta przed upływem rozpoczętego w sobotę 11-miesięcznego okresu przejściowego po wyjściu Wielkiej Brytanii z UE, handel będzie się odbywał na ogólnych zasadach Światowej Organizacji Handlu, czyli będą obowiązywać cła i bariery pozataryfowe.\nWedług dziennika decyzja ta stanowi poważne odejście od dotychczasowych planów, jakie rząd opracowywał w ramach przygotowań do brexitu bez umowy, w których zapowiadano jedynie ograniczone kontrole towarów z UE, aby umożliwić szybki ich przepływ, przy czym około 87 proc. towarów miało być zwolnionych z wszelkich ceł.\nPerspektywą pełnych kontroli granicznych zaniepokojeni są jednak brytyjscy przedsiębiorcy, szczególnie w sektorach takich jak motoryzacja, gdzie łańcuchy dostaw podzespołów są bardzo precyzyjnie skoordynowane, czy handel w sklepach wielkopowierzchniowych. Ostrzegają oni, że pełne kontrole oznaczają zwiększenie ryzyka zatorów na granicach, a w konsekwencji przerwanie płynności dostaw, wzrost cen lub zmniejszenie dostępności towarów.\nRzeczniczka rządu zapytana o informacje podane przez "Daily Telegraph" oświadczyła, że zmiany są nieuniknione. "Opuszczamy unię celną z UE i jednolity rynek. To oznacza, że biznes będzie musiał się przygotować do życia poza nimi" - powiedziała.\nDo artykułu: W. Brytania: Media: rząd planuje pełne kontrole graniczne towarów z UE


Elana Toruń znów poległa u siebie. KP Starogard Gdański z trzema punktami [GALERIA, WIDEO] - Toruń, Super Express\nElana Toruń - KP Starogard Gdański, czyli mecz 1. kolejki rundy wiosennej na se.pl/torun. Goście wywieźli trzy punkty ze Stadionu Miejskiego im. Grzegorza Duneckiego. Zobaczcie podsumowanie, zapis wideo i galerię zdjęć z meczu.\nElana Toruń - KP Starogard Gdański [RELACJA]\nElana Toruń - KP Starogard Gdański 0:1 (Wesołowski 68')\nElana Toruń i KP Starogard Gdański wywalczyły przepustkę do grupy mistrzowskiej III ligi gr 2.. Obie drużyny zgromadziły w fazie zasadniczej po 36 punktów. O jedno "oczko" wyżej w tabeli byli "Żółto-Niebiescy", którzy przystępowali do rywalizacji z czwartej lokaty. Podopieczni Macieja Kalkowskiego chcieli sobie odpowiedzieć na ważne pytanie - czy jeszcze grają o podium? Podobne wątpliwości były w obozie środowego rywala. Torunianie po dobrym początku rundy wiosennej, polegli na swoim terenie w starciu ze Świtem Skolwin.\nZ kolei środowe spotkanie rozpoczęło się lepiej dla gości, którzy wysokim pressingiem zmuszali Elanę do strat na własnej połowie. Pierwszy kwadrans nie przyniósł klarownych sytuacji, ale plusik postawiliśmy przy drużynie ze Starogardu. Gospodarze odpowiedzieli akcją Jakuba Pawlickiego, która zakończyła się niecelnym strzałem bocznego obrońcy.\nDo końca pierwszej połowy wynik nie uległ zmianie. Tempo było niezłe, ale brakowało konkretów. Po zmianie stron znów nieco lepsze wrażenie sprawiał rywal Elany. Robert Wesołowski wypracował kapitalną sytuację kolegom, ale ci dwukrotnie nie potrafili pokonać Kuchnickiego. Z linii bramkowej wybijał piłkę kapitan, Damian Lenkiewicz.\nW 68. minucie Wesołowski rozwiązał akcję sam. Najlepszy piłkarz gości wdarł się w pole karne i mocnym strzałem pokonał Kuchnickiego. Gospodarze próbowali odpowiedzieć, ale stworzyła ledwie dwie groźne sytuacje. Rezerwowy Plazas w idealnej sytuacji zbyt długo zwlekał z uderzeniem, a później dwukrotnie obrońcy rywala blokowali Matusa Marcina.\nW końcówce mogło być 2:0 dla gości, ale Kleinschmidt zmarnował doskonałą kontrę. Mimo wszystko w ekipie trenera Budziwojskiego zapanowała radość. Z kolei Maciej Kalkowski ma o czym myśleć.\nPod tekstem znajdziecie zapis wideo z tego meczu. Warto go zobaczyć, bo działo się całkiem sporo!\nCzytaj też: Koniec passy Elany Toruń. Świt Skolwin wykorzystał grę w przewadze [WYNIK]


Rafał Jerzy integruje spółki w jedną grupę kapitałową - Centra handlowe\nRafał Jerzy integruje spółki w jedną grupę kapitałową\nDodano: 20 gru 2011 16:24\nZarząd Makrum SA z siedzibą w Bydgoszczy poinformował o działaniach w ramach reorganizacji Grupy Kapitałowej Makrum. Spółka Makrum połączyła się ze spółką Immobile sp. z o.o. odpowiedzialną za sieć hoteli Focus. Z kolei Immobile we wcześniejszej transakcji nabyła 100 proc. udziałów w Euroinwest CDI sp. z o.o. Trzy spółki łączą się zatem w jedną grupę kapitałową obejmując następujące branże: przemysł ciężki, nieruchomości handlowe i hotelowe, gastronomia.\nMakrum SA, notowana od 2007 roku na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych posiada bogate doświadczenie w produkcji ciężkich stalowych konstrukcji maszyn stosowanych w górnictwie morskim i urządzeniach okrętowych. Od 2008 roku w jej skład wchodzi również szczecińska stocznia Pomerania. Większościowym akcjonariuszem i prezesem Zarządu Makrum SA jest Rafał Jerzy, pomysłodawca i inicjator centrum handlowego Makrum. Poprzez spółkę Immobile rozwija on w Polsce sieć hotel Focus. Pod tym szyldem usługi hotelowe świadczą obiekty w Bydgoszczy, Łodzi, Szczecinie i Gdańsku.\nSpółka Euroinwest CDI posiada wieloletnie doświadczenie w ramach kompleksowego zarządzania inwestycjami, pomaga tworzyć obiekty funkcjonalne, optymalne ekonomicznie, efektowne i nowoczesne. Zakres jej działalności obejmuje nadzory inwestorskie, kompleksową kontrolę procesu inwestycyjnego, planowanie i kosztorysowanie inwestycji. Głównymi realizacjami CDI są inwestycje dla centrów handlowych, biurowych, mieszkaniowych i dla obiektów przemysłowych. Firma przyczyniła się m.in. do powstania portu lotniczego w Gdańsku, stadionu Baltic Arena Gdańsk czy Ikei w Łodzi.\nRafał Jerzy ALERT RSS Makrum ALERT RSS Makrum Development ALERT RSS Immobile ALERT RSS Euroinwest CDI ALERT RSS


Dariusz Sajdak: Nie mogłem przeżyć takiego zakończenia współpracy z Crumpem | PoBandzie\nDariusz Sajdak: Nie mogłem przeżyć takiego zakończenia współpracy z Crumpem\nBy Wojciech Koerber / 25 grudnia 2018\nRozmowa z Dariuszem Sajdakiem, najbardziej utytułowanym mechanikiem na świecie, który z Tonym Rickardssonem i Jasonem Crumpem sięgał w sumie po cztery złote medale IMŚ.\nCzym się dziś zajmuje były mechanik Roberta Sawiny, Tony’ego Rickardssona, Jasona Crumpa, Adriana Gały?\nGłównie domem. Mieszkam z rodziną w Osińcu, wioseczce tuż pod Gnieznem czy też w granicach miasta.\nA rodzina to?\nŻonę, Joannę, poznałem w 1997 roku na stadionie Startu, gdy pracowałem dla Roberta Sawiny. Jej tata był zaangażowany w klubowe sprawy jako sponsor. Asia miała wtedy 16 lat i dopiero po kilku kolejnych sezonach zaczęliśmy być parą.\nRozumiem. Nie musiał Pan czekać, aż skończy wiek młodzieżowca, jednak trochę wody musiało w Wełnie upłynąć…\nTak wyszło. Dziś żona jest adwokatem i wychowujemy dwójkę chłopaków: 14-letniego Piotra oraz 9-letniego Aleksandra. Nie mają parcia na sport, obaj chodzą rekreacyjnie na basen.\nA Pan przesiaduje sporo czasu w przydomowym garażu?\nOdrestaurowuję hobbystycznie stare motocykle.\nNie wierzę, że nie ciągnie do dłubania przy świeżutkich maszynach żużlowych prosto z fabryki…\nPewnie, że ciągnie, ale od czasu, gdy odszedłem z tej branży w 2016 roku, wciąż szukam nowego natchnienia. Zajmowałem się wtedy Heniem, czyli Adrianem Gałą, bo dla mnie zawsze pozostanie Heniem. Zacząłem jednak się rozglądać za jakąś stabilizacją, bo żużel wiąże się z notorycznymi podróżami, a dzieci rosną. Potrzeba trochę czasu, by zadbać o ognisko domowe.\nA koczowniczy tryb życia żużlowego mechanika z każdym kolejnym sezonem zaczyna uwierać coraz bardziej.\nPoświęciłem temu sporą część życia i na pewno jakieś pieniądze można było zarobić. To jednak ciężki kawałek chleba, jeśli przeanalizuje się każdy miesiąc takiej działalności. W sobotę musisz być na zawodach Grand Prix we Włoszech czy Szwecji, a nazajutrz już w Polsce. Na czas i gotowy fizycznie oraz sprzętowo, z motocyklami wyszykowanymi na wyścigi. Do pokonania masz 1200-1400 kilometrów i nikt nie pyta, jak to zrobisz. Po prostu masz zrobić. Myślę, że można nakręcić w Polsce fajny program, na który kiedyś zdecydowała się szwedzka telewizja, przez tydzień podążając z kamerą za Tonym i jego ekipą. Często jest tak, że po zawodach kładziesz się spać po północy, nawet grubo, a o 4 musisz już być na lotnisku, by przemieścić się na kolejne imprezy w innym kraju. I nie ma ziewania.\nGdyby jednak pojawiła się kusząca oferta, to pisałby się Pan na kolejny Tour de Europe?\nNie wiem. Najpierw musiałbym poznać ofertę i wiedzieć, czego się ode mnie wymaga. Ale… Ja już nie chcę wracać po to, by siedzieć za kierownicą i walić po nocach 1500 kilometrów. Mam 42 lata i fizycznie będzie coraz trudniej. Kiedy byłem dwudziestoparolatkiem, otrzymywałem takie misje. Tak – to były właśnie misje. Miałem się dostać z Poole do Sztokholmu. Najpierw trzy i pół godziny jazdy do Dover, później godzina na promie i siedemnaście godzin jazdy do Sztokholmu. Stawałem tylko po to, żeby…\n…przepraszam – zalać i się odlać.\nDokładnie po to. Musiałem dowieźć specjalnie robione dla Tony’ego ramy. Wtedy mieliśmy tylko dwie, m.in. z charakterystycznym trójkątnym tyłem, skopiowanym później przez Jawę i używanym obecnie przez 99,9 procent zawodników. Dopiero w trakcie tamtego sezonu doszło ich więcej i takiej konstrukcji Tony używał już do końca swojej kariery. Ale wracając na trasę – gdy dotarłem na miejsce, to nie mogłem usnąć. Później chodziłem przez cały dzień jak pijany, słowa nie mogłem wypowiedzieć. Dziś już bym czegoś takiego nie wykonał. A trzeba zaznaczyć, że sytuacja się zmieniła, kiedyś mieliśmy w sezonie sześć turniejów Grand Prix, dziś powyżej dziesięciu. Kiedyś tych nocnych podróży po tysiąc kilometrów wypadało mniej, np. jedna na miesiąc, dziś zdarzają się znacznie częściej. Tak naprawdę to jestem w szoku, że przez tyle czasu nikt nie zrobił sobie krzywdy, nie odnotowano w tej drogowej gonitwie żadnej większej tragedii. Jeśli mechanik jest mądry, to – jak może – pójdzie spać o normalnej porze, lekko znieczulony. Podkreślam, lekko. Bo zawody nazajutrz to niby tylko zawody, ale też absorbujące. Zawodnik ma swój stres, a mechanik swój. Po zawodach jest godzina, powiedzmy, 23, bierzesz prysznic, wsiadasz do auta, patrzysz – 1300. Kilometrów, oczywiście. Dla mnie najtrudniejsze były już te powroty po lidze do domu, w Polsce. Do celu miałeś relatywnie blisko, 200-300 km, czasem 500. Ale byłeś już trzydzieści kilka godzin bez snu. Pamiętam Częstochowę, po jakimś powrocie z Włoch, z Lonigo lub Terenzano. Spadł deszcz, sędzia odwołał zawody i w tym momencie adrenalina zeszła. Wtedy pracowałem w Toruniu dla Jasona i sam orałem. Powiedziałem, że muszę się przespać na miejscu, bo nie dojadę. Jeden z mechaników Tomka Bajerskiego wsiadł w nasze auto i pojechał nim do Torunia, bo ja bym rzeczywiście już nie ujechał. Kiedy spadł ten deszcz, przestałem być po prostu w gotowości. Pojawiły się dekoncentracja i rozluźnienie. Nie mogłem się mentalnie zebrać. Dlatego gdy na ostatnim etapie swojej dotychczasowej pracy w żużlu opiekowałem się Heniem, zawsze mu w podobnych przypadkach powtarzałem – „ok, spadł deszcz, ale sędzia zawodów nie odwołał. Więc one ciągle trwają. Nigdy nie wiadomo, co się wydarzy później.” A dziś wiem jedno – bez miłości nie da się tej roboty wykonywać. To wymagająca kochanka. I, proszę mi wierzyć, do tej pracy ludzi nie pchają jedynie pieniądze. To po prostu pasja dla tych, dla których speedway od maleńkości był jakąś wartością. Ostatnio rozmawiałem z byłym mechanikiem Jasona Doyle’a. Byłym, bo Australijczyk wymienia właśnie cały swój team. Przejechał 90 tysięcy kilometrów w sześć miesięcy.\nNawiasem mówiąc, to ciekawe, że zlikwidowany został tak zgrany – wydawałoby się – team zeszłorocznego mistrza świata.\nPrzeżywałem zdobywanie tytułu mistrza świata i następny sezon. Wiem, jakie błędy można popełnić, bo przecież każdy chce ten tytuł obronić. Niekiedy lepsze jest wrogiem dobrego. A zawodnicy? Czasem zmieniają klub, a czasem po prostu mechaników. Ze swojego doświadczenia wiem, że to zawodnik jest szefem, a mechanik pracobiorcą. Owszem, rodzi się też jakaś bliższa relacja, nawet forma przyjaźni. Ale forma, nie przyjaźń w dosłownym tego słowa znaczeniu.\nO czym i Pan się przekonał, ale o tym później. W Pańskich mediach społecznościowych dostrzegłem, że ostatnio wjechały jednak na warsztat jakieś trzy żużlowe ramy…\nW końcu całe swoje zawodowe życie jestem związany z tym sportem. Może to zabrzmi nieskromnie, ale jednak czuję się dobry w tym, co robię. Wiem, co potrafię. A z drugiej strony, po stanięciu z boku, okazuje się nagle, że jako mechanicy żużlowi to my za wiele nie umiemy. Moja przygoda okazała się pasmem sukcesów i to znaczących, choć wiem, ile miałem szczęścia, że trafiłem na największych mistrzów swoich czasów. Jeśli natomiast chodzi o Henia, jest już dwa lata po opuszczeniu grona młodzieżowców i wciąż się ściga. To także mój mały sukces. Ba, w zeszłym roku okazał się liderem swojej ekipy, zaistniał w Nice 1. Lidze Żużlowej. I ja wciąż staram się mu służyć radą. Mamy bardzo dobry kontakt i w razie pytań pozostaję do dyspozycji. Ale żeby była jasność – jego zwyżkujące wyniki to zasługa Henia i mechanika Szymona. To oni podejmują wspólnie kluczowe decyzje. Natomiast motocykle widoczne na zdjęciu to sprzęt juniora, który poprosił mnie o przygotowanie ich do sezonu.\nTo co dalej? Będzie powrót, choć w pewnym stopniu, do koczowniczego trybu życia czy jednak, nazwijmy to, zdrowa żywność?\nNawet żużlowiec nie jest w stanie cały czas się zdrowo odżywiać. Gdy wracasz o godz. 23 z meczu ligowego w Szwecji, to nie spożywasz tego, co chcesz, lecz to, co dostępne. Jak ja to mówię – byle ciepłe, byle łyżką i do oporu. Nie wiem, czy wrócę, mam wątpliwości, zwłaszcza że rozglądam się za nowymi wyzwaniami i być może gdzie indziej poszukam spełnienia. Myślę o tym, czy by nie zostać instruktorem sportu żużlowego. Przez tyle lat trochę wiedzy praktycznej i teoretycznej zdobyłem, czas pokaże, czy ukończę odpowiedni kurs.\nDo uzyskania licencji zawodniczej było raz bliziutko, a innym razem daleko.\nW toruńskiej szkółce spędziłem trzy lata i trzykrotnie podchodziłem do egzaminu. Raz w Gnieźnie zabrakło ledwie 0,25 sek., bym się zmieścił w limicie. W Częstochowie nie przejechałem nawet okrążenia, bo dwa razy leżałem, natomiast za pierwszym razem w Toruniu to była porażka. Oj, to była porażka… Wtedy nie byłem jeszcze kompletnie gotowy i po prostu za wolny. Brakowało 2,5 sekundy. Poza tym kilka razy w ciągu tej całej przygody łamałem obojczyk.\nAle coś jednak w Dareczku widzieli, że nie kazali iść do domu i już nie wracać?\nBo lubiłem pracować przy motocyklu i to nie tylko swoim. A wielu było takich, co chcieli tylko jeździć. W moich czasach z jednego naboru trafiało do szkółki czterdziestu chłopaków i należało wtedy majstra słuchać, wykazać sporo zaangażowania. A dziś? Biorą wszystko, co się rusza i chce na motocykl wejść.\nKoniec końców, musiał Pan jednak poszukać zajęcia nie na torze, lecz po drugiej stronie bandy.\nW tamtych czasach był majster klubowy, a zawodnicy, de facto, sami się jeszcze obsługiwali. Fucha mechanika wyścigowego zaczęła dopiero powstawać w latach 90. Początkowo, jako szkółkowicz, jeździło się z zawodnikiem na inny tor, inny stadion, do innego miasta, bo to samo w sobie było ekscytujące i magiczne. Jeździło się za obiad. Coś fajnego. Pamiętam, że miałem m.in. taką podróż do Częstochowy z Wiesiem Jagusiem. Akurat jedno z gorszych przeżyć, bo złamał wtedy udo. Były wypady z Jackiem Krzyżaniakiem czy Tomkiem Bajerskim. A tą pasją zaraził mnie „majster” Krzysztof Głowacki. Wtedy jeszcze swój warsztat na stadionie w Toruniu miał również Ryszard Kowalski, a gdy odwaliłem całą swoją robotę, to szedłem do niego i pytałem: „Panie Rysiu, mógłbym Panu w czymś pomóc?”\nPierwszy układ zawarł Pan z Robertem Sawiną.\nTak, bo Robert szukał mechanika. Ale wcześniej chodziłem jeszcze do pracy na budowę, w końcu jestem po budowlance. Wtedy pomaganie żużlowcom było dla mnie weekendowym zajęciem, a od piątku do niedzieli grafik wypełniała normalna robota. W Toruniu jeździł wówczas Mark Loram, chodziło się więc na stadion, żeby zatankować mu motocykl, ale i pojechać z jego mechanikiem, Norrym, do Klausa Lauscha na serwis silników. A później Marka zmienił w Apatorze Ryan Sullivan, któremu w pierwszym roku jego startów w Polsce przygotowywałem motocykle, co było już formą niemal zawodowego „mechanikowania”. W końcu trafiłem na warsztat do Roberta Sawiny i trwała ta współpraca trzy lata z przerwami, bo Robert miał w tym czasie dwie poważne kontuzje. Najpierw złamał udo w Rawiczu, a gdy był zawodnikiem klubu z Wrocławia, rozbił w Częstochowie kolano. Andreas Jonsson nie opanował motocykla i wbił się w Roberta.\nGdzie się Pan podziewał i za co żył w trakcie tych przymusowych przerw?\nKontuzje są częścią speedwaya, normalna rzecz. Wracałem wtedy na budowę i szef mnie przyjmował, choć mówił, że jestem niestały w uczuciach. Wiedział, że w którymś momencie znów ucieknę w okolice stadionu. Zimą pracowałem również u taty Roberta w tartaku, zatem jakby cały rok miałem w tym wypadku płatny. Trudno przecież dopominać się pieniędzy od zawodnika, który ma nogę w gipsie po same… pachwiny. Tym bardziej, że on też musiał płacić rachunki, miał rodzinę i auto w leasingu.\nNaprawdę niewiele brakowało, a to Sawina zostałby Pańskim pierwszym pracodawcą z elitarnego cyklu Grand Prix.\n1999 rok, Grand Prix Challenge w Lonigo. Robert musiał ukończyć bieg na drugim miejscu i mielibyśmy awans. No i jechał drugi, tylko że stanął. Defekt. Skorzystał na tym Loram, bo dzięki temu on wywalczył awans, a rok później…\nW pamiętny sposób sięgnął po tytuł IMŚ, bo bez żadnego turniejowego zwycięstwa. Czyli już wtedy pisaliście wspólnie historię cyklu, rozdawaliście tytuły.\nSądzę, że były to najlepsze lata Roberta w karierze. Jeśli Gollob przegrywał wtedy z kimś na krajowym podwórku, to często tym kimś okazywał się Robert. Taki boogey rider, jak określał to Rickardsson. Mówił, że każdego roku masz w swoim towarzystwie gościa, z którym dość regularnie przegrywasz i nie wiesz, dlaczego.\nNim zaczęła się Pańska praca dla Rickardssona i Crumpa, należało jeszcze liznąć trochę angielskiego.\nNa początku lat 90. bogiem w Toruniu był Per Jonsson. Dla mnie również. Opiekował się nim wówczas Jacek Gajewski, był kimś w rodzaju polskiego kontaktu. Spędzałem wtedy przy Jacku trochę czasu, żeby sobie chociaż na chłopa, tzn. na Jonssona, popatrzeć. Oni wtedy rozmawiali po angielsku, a ja chciałem zacząć ich podsłuchiwać. W szkole średniej miałem angielski, ale zacząłem się też doszkalać sam, po to właśnie, by móc pogadać z Perem. Dziś dobrze się znamy, bo bardzo lubił z nim też rozmawiać Jason. Mówił, że Jonsson bardzo mu pomaga mentalnie. Że wie, o czym mówi. A kontakty z Loramem i jego mechanikiem, Norrym? Chodziłem wtedy ze słownikiem i żeby się w ogóle odezwać, to musiałem najpierw sprawdzić interesujące mnie słowo.\nPrzy Rickardssonie już chyba nie brakowało języka w gębie? Choć przy tak wielkiej osobowości można było co nieco zapomnieć.\nZaczęliśmy współpracę w 2001 roku. Tomek Suskiewicz zapytał mnie, czy nie chciałbym robić u Tony’ego za mechanika w Anglii. Najpierw się wystraszyłem, ale pomyślałem – kurde, no dobra. Pieniądz, jak na tamte czasy, był dla mnie kosmiczny. Musiałem to wziąć, tym bardziej, że Szwed również uchodził wtedy za boga. No i poleciałem na próbę do Anglii. Tam w warsztacie, wciąż w ramach nauki języka, puszczałem sobie miejscowe radio. I któregoś dnia zacząłem niemal tańczyć z radości wokół stołu, bo zdałem sobie sprawę, że rozumiem niemal wszystko, o czym mówią.\nDzięki wzięciu tej roboty do dziś pozostaje Pan najbardziej utytułowanym mechanikiem na świecie. Nie mylę się? Na ten przywilej składają się dwa złota Szweda i dwa Australijczyka wywalczone za Pańskiej kadencji.\nMożliwe, że doścignie mnie lub nawet zdetronizuje Jacek Trojanowski z Tajskim. No ale ja – mówiąc pół żartem – zawsze będę do przodu, w końcu mam te cztery złota z dwoma championami, nie z jednym. Anonimowy nie jestem, choć czasem się zastanawiam, dlaczego nigdy nie miałem wielu ofert od polskich zawodników, zwłaszcza od tych z Grand Prix. Po prostu dziwię się nieco, że nie próbowali zdyskontować tego mojego doświadczenia z cyklu. No ale Polak uczy się na swoich błędach. I trzeba przyznać, że to właśnie Tony dał początek karierom polskich mechaników w świecie żużla. Suseł (Suskiewicz – WoK), który w imieniu Szweda zwrócił się do mnie z propozycją pracy w Anglii, był właśnie u niego od trzech tygodni. A wcześniej tylko Jacek Basiński pomagał w Szwecji Billy’emu Hamillowi. Nikt nie złożył jednak trzonu swojego zespołu w oparciu o naszych rodaków, z wyjątkiem Tomasza Golloba, oczywiście. To dzięki Tony’emu ludzie dostrzegli, że potrafimy pracować i nie jesteśmy z trzeciego świata, jak się wtedy powszechnie uważało. Choć przez pierwsze dwa sezony Rickardsson miał też obok siebie jednego Szweda. Ci nie byli chyba jednak na tyle zaangażowani. W efekcie została u jego boku trójka Polaków, później dołączył jeszcze Tomasz „Chrupas” Dołkowski, obecnie pracujący u Nickiego Pedersena. Ja swoją bazę w Anglii miałem przez trzy lata z kawałkiem, a po rezygnacji Tony’ego z jazdy w Anglii, końcówkę sezonu 2004 spędziłem razem z „Chrupasem” w Szwecji, obsługując ligę szwedzką i GP. Wtedy było wiadomo, że w nowym roku już tam nie wrócę. Pojawił się jeszcze w międzyczasie projekt prowadzenia tam sklepu z częściami, ale jakoś nie potrafiliśmy towaru sprzedać. Chciałem wrócić do Polski, osiąść, mieć trochę czasu dla dziewczyny. Bo wcześniej, jak wyjeżdżałem, to po prostu nie wracałem, a ona odwiedzała mnie jedynie w czasie przerw na studiach.\nI wtedy pojawił się on? Rudy…\nTak, wtedy nawinął się Jason. Już było jasne, że kończę współpracę z Rickardssonem i doszło do naszego przypadkowego spotkania z Crumpem w Poole przy okazji Drużynowego Pucharu Świata. Udałem się po coś do samochodu, a z naprzeciwka szedł Jason, nasz odwieczny rywal. Chemii nie było, ale szacunek jak najbardziej. U Tony’ego w ogóle była niepisana zasada, że mamy swój autobus i robimy swoje. Nie chodziliśmy po innych kątach i nie pytaliśmy ludzi, co u nich słychać. Z tego względu często postrzegano nas jako bufonów, ale poniekąd tak to właśnie miało wyglądać. Że my wchodzimy do parkingu, a „oni” mają się nas bać. Byliśmy świetnie ubrani, pracowaliśmy na najlepszym sprzęcie i wszyscy mieli się za nami oglądać. Mieli przegrywać w głowach, już przed zawodami. I wielu rzeczywiście przegrywało, choć ci najwięksi – Crump czy Gollob – mogli jeździć na brzydkich motocyklach, ale wciąż mieli w sobie mentalność wojownika. Bez dwóch zdań. Wtedy z Crumpem wymieniliśmy jednak na powitanie kurtuazyjne „hi, hi”, a on był ciekaw, co zamierzam robić. Odpowiedziałem, że zjeżdżam do Polski, wtedy on zapytał, skąd jestem. Ja, że z Torunia, na co Jason: „Jeżdżę w Toruniu, daj numer telefonu”. No i zadzwonił, dogadaliśmy się momentalnie. Kiedy Tony dowiedział się, do kogo idę pracować, nie był specjalnie szczęśliwy. Odbyliśmy jednak w warsztacie rozmowę, podczas której zapewniłem Rickardssona, że czuję się profesjonalistą i do końca sezonu wypełnię umowę najlepiej, jak potrafię. W ten sposób dojechaliśmy do mety sezonu, a i Tony postępował jak należało.\nJak długo pracował Pan dla Crumpa?\nPrzez następnych osiem lat. Bez wątpienia miałem szczęście, że trafiłem do największych na świecie, do zawodników dekady. Zresztą, już kiedy wiązałem się z Tonym, Ryszard Kowalski wywróżył mi, że wykonuję świetny ruch. Że wchodzę na najwyższą półkę, z której długo nie powinienem spaść. I czuję, że też miałem udział w sukcesach obu. Oczywiście, towarzyszyło im całe zaplecze mechaników, doradców, trenerów mentalnych, ale też mogłem do nich podejść i przekazać, że wybrali akurat złą ścieżkę. Dobry mechanik zna swoją wartość i nie boi się tego. Jasonowi, który przez dziesięć lat nie schodził z podium IMŚ, mówiłem „wiesz co, tu źle pojechałeś”. To też stanowiło wartość, pokazywało, że masz wokół siebie zespół. A zawodnik dzięki temu mógł osiągać lepszy wynik, bo nie powielał błędów. Na jednym ze zjazdów instruktorskich przytoczono nam ostatnio takie słowa Michaela Jordana: „Pokaż mi moje słabe strony, a ja sprawię, że staną się moimi najmocniejszymi”. Mądre.\nKto był bardziej wymagający? Szwed czy Australijczyk?\nObaj byli wymagający. Pracując dla gościa, którego celem jest mistrzostwo świata, zawsze będzie się czuło wielkie oczekiwania. I obojętne, czy będzie to Jason, Tony, czy może Tai albo Maciek. Janowski to taki fajny chłopak, ale z pewnością też czegoś wymaga. Inaczej to by nie działało. Z Tonym spędziłem świetne lata, choć robota była ciężka. On miał swoją osobowość, a Jason swoją. Poza światem speedwaya Szwed był niezwykle otwarty na ludzi, wchodził do restauracji i z każdym mógł pogadać, do wszystkich się uśmiechnąć. Jason przeciwnie – pozostawał zamknięty w swoim wąskim kręgu rodziny i najbliższych. Dwie różne postacie mające jeden, ten sam cel – mistrzostwo świata. A ktoś taki jeździ dopóty, dopóki będzie w ten tytuł wierzył. Pamiętam początek sezonu 2012, który otwierało Grand Prix Nowej Zelandii. Polecieliśmy kilka tygodni wcześniej do Jasona, do Australii. By potrenować i przygotować się jak najlepiej. Po pierwszych treningach powiedziałem Jasonowi, że po tym sezonie skończy karierę. On się zaśmiał i… jesienią skończył.\nNie miał Pan oporów, by poniekąd skrytykować jazdę pracodawcy?\nJa nigdy się nie bałem szczerości, bo w ten sposób zdobywasz szacunek drugiej osoby. Nawet jeśli to nie jest miłe.\nO tych trudnych ostatkach Crumpa opowiadał też Marek Cieślak w naszej książce „Pół wieku na czarno” – że mistrz zaczął się po prostu bać. Wspomniał taki ich dialog: „Jason, gdzie ty zamykasz gaz? – No jak to gdzie, widziałeś. – A widzisz tamtą reklamę na bandzie? – Widzę. – To tam masz zamykać. – Niemożliwe, Marek.” To był wyraźny znak, że Crumpowi zaczęło się robić w tym niebezpiecznym sporcie niewygodnie i zaplanował sobie koniec kariery. Zwyczajnie zmienił mu się pogląd na sprawy ziemskiego bytu. Nawet Panu nie podziękował i nie powiedział do widzenia…\nPożegnania nie było do dziś. Jason przysłał tylko swojego mechanika po sprzęt. Cóż, wielu zawodników przechodziło przez podobne etapy. Jemu przestało się na torze podobać i być może odczuł, że ja – widząc jego jazdę – też nie starałem się tak, jak w pierwszych latach współpracy. W ogóle uważam, że myślenie Jasona zmieniło się w 2009 roku, kiedy naprawdę mógł stracić władzę w lewym ramieniu, miał porażone nerwy. Wtedy zdał sobie sprawę, że może mu się coś stać. Do tego doszedł straszny wypadek Lee Richardsona podczas meczu ligowego we Wrocławiu. W drodze do Poznania płakaliśmy obaj jak bobry, z pozostającym do dziś pytaniem – why?! Jason zarobił parę złotych, ma trzy tytuły IMŚ i najlepszą średnią w turniejach GP, ale żużel to bardzo niebezpieczny sport. Obecnie wielu zawodników jeździ do czterdziestki albo i dłużej, ale według mnie 35-36 lat to wciąż żużlowa emerytura. Długo nie mogłem wtedy przeżyć takiego zakończenia współpracy bez żadnego słowa. Czułem się strasznie. Ale już teraz przeżyłem. Nabrałem doświadczenia i dystansu. A później moim wyzwaniem stał się jeszcze wspomniany Adrian Gała, który stworzył team z Wojciechem Lisieckim. Dziś mogę powiedzieć, że gdybym wtedy wiedział, jak Henio jeździ, to bym się tego nie podjął. Jak mu się udało zawrócić, to zawrócił, a jak nie, to trzeba go było podnosić. Ale bardzo chciał. Miał ambicję i chęć jazdy na motocyklu, ścigania się. Dzięki temu znalazł swoje miejsce w środowisku.\nHarris: W żużlu nie można sobie pozwolić na sześć tygodni przerwy\nBy Redakcja PoBandzie / 29 grudnia 2019\nTurniej Czterech Skoczni. Pewna wygrana Kobayashiego, Kubacki na podium!\nKoroniarze do treningów wrócą 8 stycznia. W planach obóz w Turcji\nTurniej Czterech Skoczni. Z kim powalczą Polacy o drugą serię?\nFatalne wieści z Grudziądza. Poważna kontuzja Krzysztofa Buczkowskiego\nBy Paweł Prochowski / 6 grudnia 2019\nJason Doyle: Nie jestem gburem i to nie tak, że mi się nie chciało


„Rówieśniczki Niepodległej” – Maria Patkowska-Kruczałowa, doktor medycyny | „Rówieśniczki Niepodległej” – Maria Patkowska-Kruczałowa, doktor medycyny – BuwLOG\nMaria Joanna Patkowska-Kruczałowa (1918-2013)\nbyła doktorem medycyny. Przez wiele lat kierowała jednym z wydziałów krakowskiej Wytwórni Surowic i Szczepionek.\nBłyskotliwą, liczącą niespełna 60 stron, pracę doktorską pt. Produkcja i ocena laboratoryjna szczepionki przeciw durowi brzusznemu, zabitej i wysuszonej acetonem obroniła na Akademii Medycznej w Krakowie w 1964 roku. Promotorem dysertacji był prof. Zdzisław Przybyłkiewicz (1908-1996) kierownik Katedry Mikrobiologii Lekarskiej Akademii Medycznej w Krakowie, organizator (1945) i kierownik Zakładu Produkcji Szczepionek w Krakowie. Zespół produkcyjny tworzyli ludzie zasłużeni dla polskiej nauki: Tadeusz Korzybski (1906-2002), Jan Kostrzewski (1915-2005), Włodzimierz Kuryłowicz (1910-1991) oraz Stefan Ślopek (1914-1995). Produkowano szczepionki m.in. przeciw durowi wysypkowemu, durowi brzusznemu, durom rzekomym oraz czerwonce, tzw. penty (szczepionki skojarzone, pięć w jednym).\nZarządzenie o przymusowym szczepieniu przecie durowi brzusznemu. Powiatowa Rada Narodowa, Grudziądz 1956. Źródło: GDŻS BUW.\nDur brzuszny to choroba zakaźna przewodu pokarmowego wywoływana przez gram-ujemną bakterię Salmonella typhi. Źródłem zakażenia jest woda i żywność zanieczyszczone wydalinami osób chorych i nosicieli. Zachorowania występują na całym świecie.\nPo okresie inkubacji bakteria wywołuje u chorego krwawą wysypkę na klatce piersiowej i brzuchu, owrzodzenia jelit oraz wyjątkowo wysoką gorączkę, trwającą nawet miesiąc. Do tych objawów często dołączają splątanie, będące efektem zatrucia endotoksyną, powiększenie wątroby, śledziony, węzłów chłonnych, biegunka lub zaparcia, zapalenie płuc. Jeśli chorego nie zabiją powikłania: krwawienia z przewodu pokarmowego, perforacja jelita cienkiego, zapalenie otrzewnej, posocznica, zapalenie mózgu, objawy neuropsychiatryczne (dur ‒ od odurzenie), odwodnienie, rozsiane ropnie, zapalenie wsierdzia, zapalenie kości, rozpoczyna się powolny powrót do zdrowia. Podstawą rozpoznania jest wykonanie posiewu krwi (pomocniczo posiewu kału) w kierunku Salmonella typhi.\nTyphus abdominalis ; Necrosis superficialis ; Chromolitografia W. Gummelta nr F 15 w: Alfred Kast, Pathologisch-anatomische Taflen, Werner Klinkhardt, Leipzig, ca. 1897. Źródło: Wellcome Library no. 577331i CC BY 4.0\nW Polsce choroba ta stanowiła problem w okresie międzywojennym, w czasie wojny oraz po II wojnie światowej, który później został znacznie ograniczony dzięki upowszechnieniu kanalizacji oraz dostępowi do czystej wody. Obecnie w Polsce rejestruje się pojedyncze zachorowania.\nSzczepienia przeciw durowi brzusznemu są zalecane: pracownikom służb komunalnych, osobom wyjeżdżającym do krajów, gdzie dur brzuszny występuje endemicznie i w razie wystąpienia klęsk żywiołowych, w których występuje utrudniony dostęp do czystej wody. Zaszczepienie, podobnie jak przechorowanie duru brzusznego, zapewnia ochronę na okres 3-5 lat, nie dając trwałej odporności.\nMaria Joanna Patkowska była najstarszym z pięciorga dzieci Józefa Stanisława Patkowskiego (1887-1942) i Marii z domu Mejro (1891-1986).\nJózef Patkowski był fizykiem doświadczalnym, specjalistą w dziedzinie spektroskopii. Obronił też doktorat z filozofii (1917, w tym samym roku wzięli z Marią ślub). Dzięki licznym kontaktom zagranicznym odegrał znaczącą rolę w tworzeniu Zakładu fizyki doświadczalnej i wyposażeniu Obserwatorium Astronomicznego reaktywowanego po I wojnie światowej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Angażował się społecznie opiekując się ruchem harcerskim. Bardzo ceniony w środowisku akademickim, które wybrało go na rektora uniwersytetu. Nie przyjął jednak tej nominacji. Po namowach został prorektorem na dwie kadencje w latach 1935-1937, po czym (znów po namowach) przyjął stanowisko Dyrektora Departamentu Szkół Wyższych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Zmarł w wybuchu bomby podczas nalotu sowieckiego na warszawski Żoliborz. Wtedy też jego córka Maria została ranna.\nZ których Meyrów (Mejrów, Mejerów, Meyerów, Meierów, Majerów, Mayerów, Maierów) pochodziła Maria-matka nie doszłam. [edit: patrz komentarze(!)] Musiała być dzielną kobietą. Przeprowadzała się z mężem (wiecznie w delegacji) i kolejnymi dziećmi z Krakowa do Wilna, z Wilna do Warszawy. A po jego śmierci poszła z dorosłymi już dziećmi do powstania.\nObie Marie, matka i córka, miały legitymacje członkowskie Armii Krajowej. Uczestniczyły w powstaniu warszawskim w ramach II Obwodu Żywiciel na Żoliborzu. Starsza pełniła funkcje intendentki i rejestratorki, młodsza ‒pielęgniarki (wg Bayera medyczki, czyli lepszej pielęgniarki) w Punkcie Opatrunkowym nr 104 pod komendą doktor Celiny Łoskiej-Zalewskiej w budynku szkoły Rodziny Wojskowej ul. Czarnieckiego 49, rozwiniętym następnie w szpital na Forcie Sokolnickiego. W wyniku ostrzału i bombardowań szpital trzy razy ewakuowano i przenoszono. Personel medyczny brał też udział w pierwszej linii natarcia na linię kolejową i budynek Dworca Gdańskiego. Z analizy biogramów na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego można domniemywać, że w powstaniu brała także udział trójka rodzeństwa Marii Joanny Patkowskiej: Jerzy (1919-1945), Krystyna (1922-1945?) i Joanna (1925-1945?). W rejestrze brak najmłodszego Józefa (1929-2005), który został słynnym muzykologiem.\nMaria Patkowska-Kruczałowa została pochowana na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.\nAntosiewicz Maria, Szpitale i punkty opatrunkowe Żoliborza. W: Szpitalnictwo Polskie, 1976, z. 4.\nBayer Stanisław, Służba zdrowia Warszawy w walce z okupantem : 1939-1945. Warszawa, 1985. (BUW Wolny Dostęp D807.P7 B385 1985)\nBiogram na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego (dostęp 22.06.2018) https://www.1944.pl/powstancze-biogramy/maria-patkowska,33576.html\nMinakowski Marek Jerzy, Wielka genealogia Minakowskiego (dostęp 22.06.2018) http://wielcy.pl/\nNekrolog w Gazecie Wyborczej opublikowany 24.05.2013 (dostęp 22.06.2018) http://nekrologi.wyborcza.pl/0,11,,219603,Maria-Patkowska-Krucza%C5%82owa-inne.html\nPatkowska-Kruczałowa Maria, Produkcja i ocena laboratoryjna szczepionki przeciw durowi brzusznemu, zabitej i wysuszonej acetonem. Kraków, 1964.\nPortal Szczepienia.info (dostęp 22.06.2018) http://szczepienia.pzh.gov.pl/szczepionki/dur-brzuszny/\nRejduch Julian, Profesor Jerzy Kruczała-teoretyk i praktyk regionalizmu. W: Zeszyty Naukowe / Akademia Ekonomiczna w Krakowie. Nr 483 (1997).\nStrona firmy Biomed (dostęp 22.06.2018) https://www.biomed.pl/Firma/Historia\nZwiązek Harcerstwa Polskiego, Chorągiew Harcerek Wileńska, Zlot Jubileuszowy w Spale, harcerki i goście. Fotografia . Biblioteka Narodowa Magazyn Ikonografii sygnatura F.55092/AFF.III-82\nTags:dur brzuszny Kraków Maria Patkowska-Kruczała powstanie warszawskie szczepionka\n← Wartość bibliografii specjalnych\nKupić niedobrze i nie kupić źle. Przyczynek do praktyki gromadzenia zbiorów bibliotecznych →\n2 comments for “„Rówieśniczki Niepodległej” – Maria Patkowska-Kruczałowa, doktor medycyny”\nPragnę zwrócić uwagę że nazwisko panieńskie matki Mari Patkowskiej-Kruczałowej jest błędnie podane MEYR.\nPowinno być MEJRO. Zwracam uwagę że pisownia nazwiska MEJRO nie ulega odmianom.\nMaria Patkowska z domu MEJRO była rodzoną siostrą mojego ojca Czesława MEJRO prof.P.W.\n3 września 2020 at 13:18\nJakże się cieszę z tego komentarza. Bardzo Pani dziękuję!


O firmie Meritum Centrum Medyczne wiemy: - www.naszekonie.pl\nCentrum Medyczne Meritum, działające w Kamieniu Pomorskim, proponuje przeróżne rodzaje operacji i zabiegów. Oferta obejmuje zabiegi z zakresu medycyny estetycznej, między innymi korektę nosa, zmarszczek między brwiami, korektę konturu kształtu i wielkości ust. W wachlarzu usług znajduje się operacja plastyczna brzucha. Ponadto, w klinice przeprowadzane są operacje biustu. Lekarze podejmują się zarówno powiększania, jak i podniesienia czy redukcji piersi.\nOferta Meritum obejmuje także zabiegi z zakresu plastyki brzucha, liposukcję. Z usług Centrum Medycznego skorzystać może pacjent, któremu zależy na wycięciu tłuszczaka, wycięciu włókniaka czy zmiany skórnej dużych rozmiarów. Ponadto w Meritum przeprowadzany jest lifting szyi, lifting czoła, a także face lifting oraz powiększanie ust tłuszczem, o czym więcej na chirurgia-plastyczna.eu. Życzliwy i przyjazny personel umila pacjentom pobyt w Meritum.\nKontakt: +48 91 382 35 60


Nowela ustawy o ratownictwie medycznym z pozytywną oceną komisji sejmowej - Polityka zdrowotna\nNowela ustawy o ratownictwie medycznym z pozytywną oceną komisji sejmowej\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 15 listopada 2012 19:52\nSejmowa komisja zdrowia pozytywnie oceniła poselski projekt noweli o ratownictwie medycznym. Chodzi o kryteria jakie muszą spełniać lekarze pracujący w wyjazdowych zespołach specjalistycznych.\nPO chce zmienić ustawę, ponieważ jak tłumaczą politycy tej partii, jeśli tak się nie stanie, po 1 stycznia 2013 r. ponad 600 lekarzy straci uprawnienia niezbędne do pracy w zespołach ratownictwa medycznego.\nJak uzasadniał projekt poseł Jarosław Katulski (PO), ponad 600 lekarzy zatrudnionych obecnie w zespołach ratownictwa po 1 stycznia nie spełni kryteriów dotyczących tzw. lekarzy systemu.\n- Byłby problem, bo jest zbyt mało lekarzy ratowników. Trzeba dopuścić lekarzy innych specjalności, którzy mają wystarczające doświadczenie, żeby dalej jeździć w karetkach - mówił.\nZgodnie z proponowaną nowelą ustawy, lekarzem systemu ratownictwa medycznego będzie mógł być do 2020 r. lekarz posiadający specjalizację lub tytuł specjalisty, albo ten, który ukończył co najmniej drugi rok specjalizacji w dziedzinach: anestezjologii i intensywnej terapii, chorób wewnętrznych, chirurgii ogólnej lub dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, ortopedii i traumatologii lub pediatrii.\nProjekt nowelizacji zakłada ponadto, że lekarzem systemu może być też lekarz, który ma doświadczenie "3 tys. godzin w wykonywaniu zawodu lekarza w szpitalnym oddziale ratunkowym, zespole ratownictwa medycznego, lotniczym zespole ratownictwa medycznego lub izbie przyjęć szpitala". Lekarz ten będzie zobowiązany do rozpoczęcia do 1 stycznia 2015 r. specjalizacji w zakresie medycyny ratunkowej.\nPierwotny projekt PO zakładał umożliwienie uzyskanie statusu lekarza systemu przez lekarzy posiadających co najmniej 3-letnie doświadczenie, jednak nie mniej niż 3 tys. godzin, w zespołach ratownictwa medycznego, lotniczych zespołach ratownictwa medycznego, szpitalnych oddziałach ratunkowych lub izbach przyjęć szpitali, pod warunkiem przystąpienia ich do końca 2014 r. do specjalizacji z medycyny ratunkowej. Jednak Katulski złożył poprawkę, aby warunkiem było jedynie 3 tys. godzin doświadczenia. Projekt został przyjęty przez komisję z taką poprawką.