Długopisy odchodzą do lamusa? - xircom - 11.12.2006 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nDługopisy odchodzą do lamusa?\nWlasnie w TVP puscili material o pisaniu piórem. Mówili, że coraz mniej dzieci w szkołach pisze nawet długopisem. Wolą ołówki, bo można błąd wymazać.\nOgólnie jestem ciekaw, jak jest to u innych ludzi. Jak dużo piszecie ręcznie, tj. przy uzyciu olowka/dlugopisu/pióra? Czy większość rzeczy piszecie już wyłącznie na komputerze? Ja np. wole pisac na komputerze, bo o wiele szybciej mi to idzie, niz pisanie dlugopisem. I czytelniej ;))\nOczywiscie na klawiaturze lepiej, ale odrecznie pisze praktycznie tylko cienkopisem\nKolejna glupota wymyslona przez media. Ja, i zdecydowana wiekszosc osob, ktore znam pisze dlugopisem.\nw szkole długopisem ;P\nDlugopis albo komp wylacznie.\nJa przez całe studia sporządzałem notatki ołówkiem automatycznym, z wkładem o twardości 2b-3b. Pisze się o wiele przyjemniej, bardziej "miękko". łatwiej sie robi rysunki, łatwiej jest szybko skorygować błąd bez jakiś skreśleń. Ale na egzaminach - wiadomo, muszą być pisane długopisem lub innym trwałym "pisadłem."\nEdit: mało tego, udało mi się "zarazić" paru kumpli tym sposobem notowania. Jest wygodniejrzy. Ale to rzecz gustu.\nPióro , ładniej pisze\nAle najlepiej pisze mi się na komputerze . Ba , nawet lepiej mi się czyta coś na kompie :)\nKlawiatura... klawiatura i jeszcze raz klawiatura....\nRęcznie podpisuję płyty i stawiam parafki w pracy.\nTeraz jak piszę jakiś dłuższy tekst ręcznie często się mylę... :/ Tragedia :/\nByl juz jakis czas temu ten sam reportaz bodajze na Polsacie, z miesiac temu i o tym samym mowili. Tam nawet rozszerzyli ow watek, bo nawiazali ze coraz wiecej ludzi zaczyna pisac na komputerach, a co raz mniej pisze sie piorem... chocby nawet listy do przyjaciol....\nJak widac TVP nie moze znalesc ciekawego reportazu to posila sie innymi :)\nDługopis. No i komputer, najwygodniejszy.\nołowek za jasny i sie czasami łamią\npióro za gurbe\nostatecznie najbardziej lubie długopisy niebieskie reynolds :)\nU mnie oczywiście komputer, a jeśli ma być ręcznie to tylko piórem\nkto by tam piórem pisał\nCiężko na wykładzie posługiwać się laptopem, zwłaszcza, gdy tych zajęć jest ciurkiem kilka pod rząd. Poza tym, pisząc ołówkiem na papierze mogę coś szybko przekreslić, skorygować, zrobić odnośnik. Laptop nie daje takiej wygody i łatwości w pisaniu "na bieżąco". Wiadomo, że prace i tak oddaje się w formie elektronicznej, jednakże do sporządzania szybkich notatek, tradycyjne pisadło nie ma sobie równych.\nVader - > jaki jest ten sposób notowania? Naj?\nPoza tym ołówkiem wypełnianie np. ćwiczeń jest zabronione chociażby dlatego że można błędy poprawić.\nGlownie komputer. Prawie w ogole juz nie pisze "recznie", ale jezeli juz, to dlugopisem.\nCelowanie w te literki na klawiaturze jest męczące. Wolę długopis. Szybciej, ładniej i mniej błędów literowych.\nJa piszę piórem. Przyzwyczaiłem się jakiś czas temu i nie wyobrażam sobie pisać niczym innym. Długopisy są bardzo nie praktyczne a pióro mam już jakiś dłuższy czas. Pióro wyrabia charakter pisma. Francuzi przykładają do tego wielką wagę, dlatego też choćby CV pisane są odręcznie. Ewentualnie ołówek automatyczny.\nBTW. Punki nie potrafia pisać :D\nTakie reportaże o tym, że długopis jest "be" to typowe zapychacze czasu antenowego.\nJa pisze długopisem i dobrze mi z tym.\nPisałem jakiś czas piórem, ale stwierdziłem, że za delikatny to przyrząd piśmienniczy dla mnie. Poza tym mój charakter pisma cierpi na tym strasznie, zresztą i tak nie piszę ładnie.\nZdecydowanie pióro, pozniej ołówek i klawiatura .\nGdy siedzę w domu i trzeba coś oddać - klawiatura. Notatki w czasie zajęć - tylko długopis.\nDługopis, chodź popisać piórem nie pogardzę ;] Na kompie mało pisze, bo nie mam takiej potrzeby.\nKilkadziesiat lat temu tez sie ostrzegało przed długopisami, ze za łatwe to do pisania niz pióro... teraz ostrzega sie przed klawiaturą.\nJa tam pisze długopisem i mysle ze jeszcze conajmniej 10 lat bede go uzytkował :) Póki studiów nie skończę.\nWy macie szczęście, bo uczycie się liter z klawiatury a nia tak jak ja z elementarza\na tak serio cały czas używam długopisów i uwżam że one sa najwygodniejsze :]\nRęcznie tylko piórem albo ewentualnie cienkopisem.\nZ lenistwa - mniej się ręka męczy :)\nJa tam pisze tylko długopisem ołówka za bardzo nie lubie.\nZapomniałem dodać, ze nie pisze prawie w ogóle ręcznie, bo nie moge sie po sobie doczytać. :)\nPisze głównie na komputerze, a ręcznie tylko notatki.\nJa pisze żelopisem/cienkopisem :]\nJeśli tylko mogę - piszę piórem. Długopisem piszę z musu - gdy nie mam nczego innego pod ręką\nZ resztą już od długiego czasu jestem fanem piór.\nNooo, ołówek też dopuszczam ;)\nW ogóle nie piszę niczego istotnego odręcznie.\nPodobno coraz mniej ludzi używa mózgów, zamiast tego będą montować procesory, firmy AMD i Intel będą się bić o klienta\nA co ma wspólnego mózg z długopisem? Po co pisać ręcznie, jak można po ludzku, na komputerze? Czytelnie dla wszystkich.\nhmm ja piszę piórem ... bo długopisem strasznie bazgrze, tak, że ciężko jest mi się samemu doczytać - za to piórem piszę naprawdę bardzo ładnie :)\nNo i jest to dla mnie bardzo wygodne, jednego pióra parkera używam już z 7 lat i nadal działa.\ndługopis w szkole. jak coś trzeba w domu to najlepiej na komputerze\nja lubie pisać odręcznie ładniej wygląda\nW komputerze jest wygodniej. Ale nie jest to ten sam urok pisma ręcznego ;)\nWolę pióro...ale długopis też zniosę(nie tak na grzędzie w czwartym rzędzie:P)\nPióro albo długopis jak mi sie skonczy atrament w szkole ;p\nAlekiedy tylko moge to uzywam komputera ;p\nKomp roXXXX... co prawda dlugopisem pisze sie szybciej i mniej literówek, zapewne. :P\n..piękne było piórem pisanie ..kiedy stalówka uzyskała już "starcie" pod odpowiednim kątem można było oddawac się prawie kaligrafii .."prowadzenie" pióra po papierze jest pewniejsze i daje ładniejszą linię ..To już zabawa i niewiele osób ładnie potrafi pisać .. Teraz bazgrolę długopisem i używam klawiatury ;)\nja pisze długopisem.\nSam sobie idz do lamusa, a długopisy zostaw w spokoju:)\nKurde, sorry stary, że to piszę, ale to normalnie trzeba napisać.. nie chcę wywoływać wojny, ale tylko jedna uwaga..\nA ty myslisz, że nasz obchodziła twoja historia o wiosłach?\nSorry że znowu do tego wracam, no, ale chodziło to za mną 2 minuty x)\nbyzydura... ołówkiem to se mozna w cwiczeniach pisać, a pióra robią za duzo kleksów..\nklawiatura > dlugopis > pioro > olowek\nnigdy nie nawidzilem pisac/rysowac olowkiem i nadal tak mam\nW TVP nie mają już o czym materiałów robić :/\nTylko czarne dlugopisy!!!! ale to juz w zaawansowanym stadium - klasy I-III powinny miec obowiazek pisania piorem - to ksztaltuje i wyrabia charakter pisma!\nGłównie piszę długopisem. Wygodniej i łatwo dostępny jak się wypisze ;) Ołówek to tylko przy uzupełnianiu ćwiczeń, kiedyś pisąłam notatki z historii ołówkiem, bo długopis przy takiej ilości miał tendencje do wypisywania się ;) Pióro baaardzo rzadko. Ostatnio jakies odgrzebałam, ale szybko się tusz kończy, a nie chce mi się iść do papierniczego po naboje :P\nDługopisy i już. Co w nich złego?\nJa od podstawówki pisze tylko piórem. Dzięki temu zytelniej pisze:)\nTylko długopisem piszę - ołówiek nie lubię, piórem również. Moje pismo jest mało czytelne, więc pióro jest złym rozwiązaniem [ wiele osób mi to polecało - jednak to nic nie dawało ] . Długopisem dlatego, że nie lubię się bawić w gumkowanie etc. skreślam i tyle :)\nFilevandrel --> Czego nie można powiedzieć o twoich postach. Czasami od zatrzęsienia literówek tekst staje się nieczytelny :]\nInna sprawa, że nie chcielibyście widzieć mojego charakteru pisma - bliżej mu do arabskich znaczków albo cyrylicy niż do normalnych literek...\nKomputer ale w szkole itp. używam długopisów. Ołówki się łamią, a pióro wylewa :/\npióro - w 1 klasie podstawówki\ndługopis - do pisania\nołówek - do notowania\nWszystko długopisem. Wszystko!\nBardzo lubię pisac ołówkiem automatycznym, ale niestety notatki mają tendencję do znikania, wycierania się etc. Fanem piór jestem ale ostatnie zepsułam i od tamtej pory czarne długopisy albo takie żelowe co bulgocza:)\nA na klawiaturze piszę o wiele szybciej niż ręcznie co jest moją udręka...\nJa przeważnie kiedy się tylko da, to pisze na komputerze (referaty etc.), ale na lekcjach jak trzeba jakieś notatki robic, czy coś, to tylko długopisem. Nic innego nie przejdzie.


Sektor rolniczy – na czym opiera się jego rozwój\nOpcje wiążące się z dziedziną taką jak kredyty są niesamowicie szerokie oraz stale się poszerzają. Bogactwo opcji do wyboru oraz duże zaangażowanie profesjonalistów w stwarzanie coraz bardziej dogodnych warunków mają przełożenie na ogromne zainteresowanie tą tematyką. W szczególności na korzyść rolniczych kredytów przemawia korzystne oprocentowanie i zachwycające oferty. Warto stawiać na przetestowane oferty, jakie idealnie spełniają swoje zadanie, co stwierdzić można po zadowoleniu klientów.\nKorzystne dotacje dla rolników oraz pomoc Unii Europejskiej Dostępne teraz w Polsce dotacje dla rolników (więcej informacji na pomogły już wielu osobom pracującym w sektorze rolniczym. Warto zwrócić uwagę na proponowane im również w naszym kraju możliwości. Opcji do wyboru jest mnóstwo, tak samo jak ogromne jest zainteresowanie profesjonalistów w tej kwestii. Decydując się na przemyślane rozwiązania, stawiamy szczególnie na tworzenie sobie wygodnych warunków pracy. Przypływ gotówki pozwoli ożywić gospodarstwo oraz stopniowo wprowadzać unowocześnienia.\nRolnicze kredyty – od czego zacząć zbieranie informacji źródła informacji w temacie kredytów dla rolników Kiedy chodzi o kredyty (wejdź tutaj) i wiążące się związane z nimi zobowiązania, warto zwrócić uwagę szczególnie na głosy zadowolonych klientów. Niski wkład własny, który jak najbardziej podlega negocjacjom, dłuższy czas kredytowania oraz możliwość rozpoczęcia inwestycji już po złożeniu wniosku o dofinansowanie to same korzyści. Przekonała się o nich już duża liczba inwestorów. Nieustannie wprowadzane są różne unowocześnienia do każdej oferty, dzięki czemu pracownicy sektora rolniczego korzystają do woli z tych udogodnień.\nkredyty (kredyt konsolidacyjny dla firm) na wyciągnięcie ręki – dotacje dla rolników Patrząc na dotacje dla rolników, do wyboru są niesamowicie ciekawe oferty. Stwierdzić to można już na początku, ponieważ w zasięgu rolników opcje są nadzwyczaj korzystne. Wzięcie kredytu najczęściej wiąże się ze stresem, choć zupełnie tak musi być.\nAbsorbujący wpis? Jeżeli tak uważasz, kliknij bez wahania ten link, gdyż w witrynie (http://ubezpieczenia-gcu.pl/), którą tutaj odnajdziesz, także jest coś ciekawego!\nRolnicy mogą swobodnie starać się o wyjątkowo dla nich atrakcyjne dotacje, jednak muszą spełnić dane warunki. Nasi świetni konsultanci służą pomocą. Dzięki ich doskonałej pomocy wielu rolników zdobyło niezbędne dotacje bez najmniejszych problemów.\nOpublikowany przez Administrator w dniu 2017-12-04 09:56:16\nTagi: dotacje, Unia Europejska, kredyty, rolnictwo, gotówka\nWarto wybierać najlepsze na rynku opcje\nUprawianie sportu usprawnia kondycję\nNa pozór bezużyteczne gadżety.


Dodane: 08-04-2018 01:57\nCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?UWAGA! Nie Kupuj Nic Aby kupić klimatyzację Zanim Nie Przeczytasz Tego!Fotowoltaika - odpowiedź na rosnące ceny prąduOrientalne zapachy w olejku - jak to działa?What to do when your car is broken?Bruk i wykończenie wokół budynkuNaprawy samochodu - podpora wałuArtykuł o prawieArtykuł o fotowoltaiceO protezach i implantachO odzieży medycznej i kosmetycznejUsterki e-sklepuSposób na dobre samopoczucie? Fryzjer i zabiegi kosmetyczneCzym jest reklama zewnętrznaStołowanie się poza domemCiucholandy również w sieci!Po sezonowo: Kartki świąteczneInternet- promocja firmy, co i jakKilka ważnych i potrzebnych informacji i mechanice i pompach hydraulicznychO kwestiach technicznychModne i stylowe kurtki oraz płaszcze - zobacz jak i z czym je nosićDobry efekt z suplementacjąCzy w 2020 można przeżyć dachowanie lub wypadek?Jak pozycjonować? Skuteczne pozycjonowanie BydgoszczZanim zaczniesz swoją przygodę z góramiWhat you need to know about your rideO elewacjachTo może Cię zainteresować. Jak kupić fotowoltaikę profesjonalnieDbaj o swoje autoFotowoltaika dla każdego!


Fundacja Rak’n’Roll – Wygraj Życie - KURIER FRYZJERSKI\nFundacja Rak’n’Roll zmienia schematy myślenia o chorobie nowotworowej i działa na rzecz poprawy jakości życia chorych na raka. Fundacja powstała w październiku 2009 roku z inicjatywy Magdy Prokopowicz, która po swoich doświadczeniach z chorobą onkologiczną chciała pomóc innym chorym w podobnej sytuacji.\nOd samego początku celem było stworzenie nowej jakości w sposobie mówienia o raku w przestrzeni publicznej. Przełamywanie tabu związanego z podejściem do raka w Polsce, zarażanie pozytywną energią. Dzięki idei Rak’n’Roll kobiety chore na raka zaczęły walczyć o swoją kobiecość w chorobie i o to, aby chorować godnie i leczyć się świadomiej. Tworzone programy są odpowiedzią na luki w systemie, a dotyczą potrzeb chorych i ich bliskich. Jeśli słyszałeś o fundacji założonej przez Magdę Prokopowicz – to właśnie Rak’n’Roll!\nJedną z pierwszych inicjatyw Fundacji był program Daj Włos!, w którym tysiące osób w całej Polsce oddają swoje ścięte włosy, by powstały z nich naturalne peruki dla kobiet w trakcie chemioterapii. Prawie 1200 peruk uszczęśliwiło już łyse piękności. Działania Rak’n’Roll inspirują do pozytywnego myślenia, dostarczają przydatnych rozwiązań, zmieniają wizerunek choroby w świadomości społecznej. Zawsze w myśl hasła: Łeb do słońca!\nObecnie w Polsce peruki z naturalnych włosów są tylko częściowo refundowane przez NFZ, a dopłata do nich jest wyjątkowo wysoka. W odpowiedzi na tą sytuację ruszyła akcja „Daj Włos!”. Fundacja Rak’n’Roll angażuje salony fryzjerskie i osoby, które zmieniając fryzurę, chciałyby zrobić dobry uczynek. Przekazanie Fundacji ściętych włosów, pozwoli na wykonanie naturalnych peruk dla kobiet poddających się chemioterapii. Za ich przygotowanie odpowiedzialna jest firma perukarska Rokoko. To tam rozpoczyna się długi i kosztowny proces wykonania peruki. Na wykonanie jednej potrzebne jest zebranie włosów aż od kilku osób. Na efekty warto jednak czekać. Peruki z włosów naturalnych znacznie lepiej się prezentują, a co więcej nie powodują alergii i są znacznie wygodniejsze. Przekłada się to również na ich wartość. Średni koszt takiej peruki dochodzi nawet do 5 tysięcy. Dzięki akcji „Daj włos!” kobiety, które walczą z rakiem mają szansę otrzymać za darmo perukę z włosów naturalnych. Dzięki temu mogą wyglądać znacznie lepiej i mają więcej siły w drodze do zdrowia. Z racji, że proces przygotowania peruk jest czasochłonny istnieje możliwość przekazania maksymalnie 30 sztuk peruk miesięcznie w całej Polsce.\nDaj Włos! – Instrukcja ścinania włosów\n• minimalna długość to 25 cm mierzone na rozpuszczonych włosach;\n• włosy należy przed ścięciem umyć, bez stosowania odżywki;\n• włosów nie wolno pomieszać (końca z nasadą);\n• włosy mogą być farbowane, ale nie mogą być rozjaśniane lub farbowane henną;\n1. Umyte i wysuszone włosy podziel na kilka pasm.\n2. Każde pasmo zapleć w warkocz, po czym zwiąż gumką (najlepiej recepturką) dla bezpieczeństwa w kilku miejscach.\n3. Warkocze utnij około 2 cm powyżej utrzymującej ich gumki (od strony głowy), nie należy ich wyrównywać.\n4. Oznacz nasadę włosa, np. włóż pod gumkę karteczkę z napisem "nasada".\n5. Ścięte i dokładnie wysuszone warkocze zawiń, np. w papier lub ręcznik kuchenny.\n6. Wypełnij oświadczenie o przekazaniu włosów (dostępne na www.raknroll.pl/dajwlos)\n8. Włosy wraz z oświadczeniem wyślij na adres:\nul. Wiśniowa 59/6\n2. Przesłanie włosów „luzem”, czyli niezaplecionych lub niezwiązanych w kucyk\nOstatecznej ocenie jakościowej włosy podlegają w firmie perukarskiej Rokoko Hair Company (www.rokoko.com.pl), z którą współpracuje Fundacja i która wykonuje i przekazuje peruki bezpłatnie.\nPeruki są produktem użytku osobistego, dlatego wybór musi być przemyślany, gdyż nie podlegają one zwrotowi.\nPeruki są tkane z włosów, które otrzymujemy w akcji Daj Włos! Najczęściej są to pasma ok. 25 cm, z których można stworzyć perukę o długości ok. 15cm. Dlatego większość peruk, które mogą zostać przekazane to te o długości mniej więcej do brody.


Biuletyn Informacji Publicznej - Urząd Gminy Tarnowo Podgórne | 19/04/2013 unieważnienie postępowania na przebudowę drogi powiatowej nr 2419P Lusówko-Sady w miejscowości Lusówko, w ciągu ul. Tarnowskiej, na odcinku od ul. Jankowickiej do ul. Grabowej\n19/04/2013 unieważnienie postępowania na przebudowę drogi powiatowej nr 2419P Lusówko-Sady w miejscowości Lusówko, w ciągu ul. Tarnowskiej, na odcinku od ul. Jankowickiej do ul. Grabowej\nTarnowo Podgórne, dnia 19 kwietnia 2013 r.\nInformuję, że w dniu 19 kwietnia 2013r. zostało unieważnione postępowanie o zamówienie publiczne prowadzone w trybie przetargu nieograniczonego na przebudowę drogi powiatowej nr 2419P Lusówko-Sady w miejscowości Lusówko, w ciągu ul. Tarnowskiej, na odcinku od ul. Jankowickiej do ul. Grabowej. Postępowanie obarczone jest niemożliwą do usunięcia wadą uniemożliwiającą zawarcie niepodlegającej unieważnieniu umowy w sprawie zamówienia publicznego. Zamawiający zamieścił w specyfikacji istotnych warunków zamówienia dwa dokumenty: przedmiar i tabelę elementów rozliczeniowych, które były dokumentami rozbieżnymi. Złożone w postępowaniu oferty zostały wycenione na podstawie tych dwóch różnych dokumentów. Część wykonawców wyceniła roboty na podstawie przedmiaru, część posłużyła się tabelą elementów rozliczeniowych. Tak złożone oferty są nieporównywalne i nie można dokonać wyboru oferty najkorzystniejszej.\nwprowadzenie informacji do podstrony BIP: Monika Spychała (2013-04-19 12:03:08)\nzaakceptowanie treści informacji: Monika Spychała (2013-04-19 12:03:08)\nostatnią zmianę treści wiadomości: Monika Spychała (2013-04-19 12:03:08)\nLiczba odsłon: 5897555 | Ostatnia aktualizacja Biuletynu:


Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach - Językowa więź pokoleń - III Mińskie Święto Języka Polskiego\nJęzykowa więź pokoleń - III Mińskie Święto Języka Polskiego\nInstytut Filologii Polskiej i Lingwistyki Stosowanej UPH w Siedlcach już po raz trzeci aktywnie włączył się w niezwykle cenną akcję organizowaną przez Gimnazjum Miejskie nr 2 im. Jana Pawła II w Mińsku Mazowieckim o nazwie Moda na polski – tym razem pod hasłem:\nJęzyk polski łączy pokolenia\nW tegorocznej akcji, która odbyła się we czwartek, 9 lutego, uczestniczyli przedstawiciele uczniów wszystkich mińskich gimnazjów oraz słuchacze prężnie działającego Mińskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Grupa osób ze stowarzyszenia Radość Trzeciego Wieku wykonała m.in. taniec w ciekawie dobranych strojach do utworu z repertuaru Kabaretu Starszych Panów, natomiast uczennice gimnazjum zaprezentowały układ taneczny ze wstążkami.\nNa uwagę zasługuje jeden z kilku konkursów rozstrzygniętych podczas czwartkowego spotkania:\nKonkurs na wyklejankę\nInspiracją konkursu była forma wyklejanek wymyślona przez Wisławę Szymborską. Prace konkursowe zgłosili uczniowie, nauczyciele, słuchacze MUTW.\nSiedlecką polonistykę reprezentowały dwie wykładowczynie z prelekcjami własnego autorstwa:\n- Agresja językowa na sprzedaż. O języku programów paradokumentalnych\n- „Ludzie zejdźcie z drogi, bo listonosz jedzie”. O sztuce pisania listów\nSzczególne podziękowania i gratulacje za koncepcję oraz koordynowanie całego przedsięwzięcia należą się pani Agnieszce Kożuchowskiej – wyjątkowej polonistce z Gimnazjum Miejskiego nr 2 w Mińsku Mazowieckim.\nAutorka zdjęć: Izabela Saganowska


Wielkopolskie: Strażak zakażony koronawirusem zdiagnozowany po stwierdzeniu gorączki - Polityka i Społeczeństwo\nWielkopolskie: Strażak zakażony koronawirusem zdiagnozowany po stwierdzeniu gorączki\nPAP • 23 lipca 2020 - 13:13\nW czwartek sanepid poinformował o potwierdzeniu zakażenia SARS-CoV-2 u jednego ze strażaków z Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej (KM PSP) w Poznaniu, który brał udział w ćwiczeniach na terenie jednostki w poznańskich Krzesinach. Łącznie kwarantannie poddano 39 ratowników ze stolicy Wielkopolski.\nRzecznik prasowy wielkopolskiego komendanta wojewódzkiego PSP bryg. Sławomir Brandt przekazał, że Komenda Miejska PSP w Poznaniu otrzymała informację o zakażeniu jednego ze strażaków w środę. "Strażak ten został poddany badaniom po tym, jak w czasie służby stwierdzono u niego gorączkę" - wyjaśnił.


Ewa Potocka i jej Casablanca okiem snajpera [VIDEO] - Multi Culti Club\n26 lutego 201526 lutego 2015 0 Comments 18:31\nStaramy się ostatnio promować nasze rodzime artystki tworzące w Maroku i o Maroku. Dziś Ewa Potocka (alias efka) – autorka znana głównie z projektów net-artowych, skupiających różne media – film, fotografię i sztukę internetu. Dziś dziedzina to dość znana, ale kiedy Potocka zaczynała, była w zupełnych powijakach. Śmiało można więc określić ją jako pionierkę polskiego net-artu. Zresztą historycy sztuki już dawno ją tak utytułowali.\nEwa Potocka urodziła się w 1977 roku w Tarnowie. Obroniła doktorat na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jej dorobek artystyczny to w głównej mierze projekty multimedialne i internetowe. Od 2002 roku artystka związana jest z portalem GRZENDA.PL – jako matka-założycielka, kura dyrektorka oraz pracownik wieloetatowy. Stworzyła gry internetowe – „Antykoncepcja Game” i „Clone System”. Od roku mieszka i tworzy na marokańskiej pustyni w okolicach Zagóry, co nie zawsze jest łatwe… jako że artystka głównie tworzy w sieci, a sygnał dostarczany przez Maroc Telecom na odludziach bywa wątpliwej jakości. Jej talent możecie podziwiać na wystawach zbiorowych i indywidualnych na całym świecie. Albo w internecie…\nDziś odsłona najnowszego projektu filmowego Potockiej: „The Hole”, czyli Casablanca okiem snajpera, więźnia albo kobiety (w zależności gdzie zawiedzie Was wasza wyobraźnia). Dla mnie osobiście dzieło genialne w swojej prostocie. Obraz perfekcyjnie zgrany ze ścieżką dźwiękową. Porywa i przenosi prosto do Maroka… tego mrocznego, tajemniczego, mrożącego krew w żyłach, jakby z koszmarów Davida Lyncha. Tak, właśnie Lyncha! Aż trudno mi uwierzyć, że film ten nie urodził się w jego głowie! Lynch jest dla mnie mistrzem. Więc Potocka automatycznie też zostaje moim filmowym guru. Kocham się bać. A jej „The Hole” to najlepszy horror jaki kiedykolwiek widziałam. Albowiem sama go projektuję… za każdym razem kiedy klikam play again. Tytułowa dziura działa na widza jak zabawkowy kalejdoskop w rękach dziecka, przenosi go w inny świat, inny wymiar, inny czas.\nAutorka nie narzuca nam swojej interpretacji. Nie zdradza co twórca miał na myśli. Stąd liczba wariacji jest nieograniczona. Każdy widzi to, co jego mroczny umysł mu nasunie. Czyim okiem obserwujemy ten mały wycinek Casablanki? Czy to snajper czyhający na tego, kto dziś musi umrzeć? Więzień obserwujący życie uliczne z ciasnej, zagrzybionej celi? Nienarodzone dziecko w brzuchu matki? „The Hole” to ciążowe dzieło artystki, więc kto wie? A Wam jakie nasuwają się skojarzenia? Miłego oglądania 🙂\nTagi: Casablanca, Ewa Potocka, Maroko\nPREVIOUS Previous post: Arabska miłość Barbary Wally\nNEXT Next post: Mohamed Choukri – z bidonville na literackie salony\nŚwięta ziemia. Opowieści z Izraela i PalestynyŚwięta ziemia. Opowieści z Izraela i Palestyny\n12 września 201512 września 2015 0 Comments 16:56\nWyrusz w podróż, która burzy stereotypy. Wsłuchaj się w głosy mieszkańców współczesnej Wieży Babel. Poznaj różnorodność – prawdziwe bogactwo Ziemi Świętej. „Święta Ziemia. Opowieści z


Witam po dłuuugiej przerwie... Mam nadzieję, że pamiętacie mnie jeszcze. Zaniedbałam bloga kolejny raz, ale... Mam coraz mniej czasu na sutasz i beading... Na tworzenie biżuterii... I nie dlatego, że jestem zajęta obowiązkami dnia codziennego, ale po prostu szydełko zawładnęło moim całym wolnym czasem... I nie pozwala mi się nudzić... Szydełkuję swetry, kardigany, chusty, czapki a ostatnio zabawki...\nDlatego też zmieniam formę bloga... Będzie więcej zdjęć, a mniej treści... I będzie wszystko, co aktualnie powstanie w mojej pracowni...\nNa razie zaległości... Kolczyki sutasz z kocim okiem, jadeitami i ślicznymi kwiatkami. Pierwszy raz połączyłam brąz z różem i powiem szczerze, że pięknie to wygląda...\nA będąc przy różu.. Wyszydełkowałam taki oto komplecik na zimę...\nKolorki inne na każdy zdjęciu... Te powyżej robione w świetle dziennym, a poniżej... wieczorową porą...\nA czy cieplutki, to nie wiem. Jeszcze nie nosiłam...\nAutor: Sutaszowe Cuda o 10:34:00 4 komentarze:\nKomplet ten powstał na zamówienie i na podstawie wzoru, który kiedyś robiłam. Składa się on z klipsów, wisiorka i bransoletki. Kolorystyka kompletu jest bliska memu sercu... Uwielbiam hematyt...\nKlipsy są dość okazałe. Każda sztuka składa się z dwóch kryształków (owal i łezka) oplecionych koralikami TOHO w trzech rozmiarach: 8/0 - Hematite i Navajo White, 11/0 - Hematite i 15/0 Nickel. Są bardzo błyszczące, również dzięki taśmie cyrkoniowej... Klipsy dostały bazy ze stali chirurgicznej.\nWisiorek przypomina kształtem dół klipsów. Obszyłam go asymetrycznie: z jednej strony hematytowymi SuperDuo a z drugiej malutkimi perełkami... Krawatkę i łańcuszek wykonałam z koralików TOHO 11/0 w kolorze Hematite.\nBransoletka to pięć szklanych rivoli, obszytych podobnie jak klipsy i wisiorek, połączonych ze sobą hematytowymi Fire Polish. Na każdym końcu bransoletki dodałam po kulce hematytu. Zapięcie wykonane jest ze stali chirurgicznej.\nPiękny komplet... Dziwne, że jeszcze nie zrobiłam takiego dla siebie...\nAutor: Sutaszowe Cuda o 07:21:00 4 komentarze:\nJakiś czas temu uszyłam na zamówienie dwie pary klipsów z ametystami. Z założenia miały być one jednakowe, ale niedostępność materiałów spowodowała kilka zmian. Dzięki temu klipsy się różnią... Panie, dla których je uszyłam są Koleżankami i niedobrze by było, gdyby założyły tą samą biżuterię... Prawda ?\nElementem głównym w pierwszej parze klipsów, jest wspomniany wyżej ametyst, który obszyłam koralikami TOHO 11/0 Higher - Metallic Grape i 15/0 Nickel. Dookoła wszyłam lawendowe 4 mm Fire Polish a u dołu zawiesiłam kroplę i kulkę ametystu. Całość dopełniają pikotki, nadając klipsom elegancji i szyku...\nDruga para zamówionych klipsów to ametyst w kształcie łezki obszyty TOHO 11/0 Hybrid Metallic Suede Purple i Permanent Finish Silver - Lined Milky Alexandrite. Dookoła wszyłam różowe 4 mm Fire Polish. Klipsy wydają się mniejsze od poprzednich. A wszystko przez pikotki, dzięki jasnym koralikom na zewnątrz... U dołu tej pary klipsów zawiesiłam fioletowe szklane kryształki (oponkę i kroplę).\nObie pary otrzymały bazę do klipsów ze stali chirurgicznej.\nJak myślicie, czy Panie, dla których wykonałam te cudeńka są zadowolone i chętnie je noszą ? Ja mam nadzieję, że tak...\nAutor: Sutaszowe Cuda o 11:04:00 5 komentarzy:\nTo już mój... piąty lariat. Osobisty... 😍😄 Po srebrnym, cieniowanym hematytowo - srebrnym, różowym, fioletowym przyszedł czas na... A jak...\nPaździernikowe wyzwanie w Szufladzie...\nPostanowiłam zagrać w bingo... Szuflada na październik postawiła przed nami, rękodzielnikami, takie oto wyzwanie: Bingo na jesień. I oto c...\nZa oknem biało, a ja bawię się kolorem. W ruch poszły brąz, fiolet i pomarańczowy. Kiedyś już użyłam takiego zestawienia kolorystycznego i ...\nTen wisiorek zaczął powstawać na wyzwanie Royal Stone p.n. Kosmos. Pierwotnie moja praca miała być bardzo rozbudowana, surowa w swej formie...


Staropolski stół wigilijny - Skierniewice 24\nczwartek, 18, grudzień 2014 00:00\nKarta świąteczna z 1908 roku\nGodne polecenia są budowle w Nowym Dworze (dawna rezydencja książąt mazowieckich). Zachował się tu zespół dworski, otoczony resztkami parku. W Trzciannej warto obejrzeć klasycystyczny dwór z podcieniami, zbudowany ok. 1820 r., a w Woli Pękoszewskiej inny dwór z XVIII w. Z kolei w Chojnacie stoi dworek z XIX w.\nPamiętajmy, że dwory te miały swoich właścicieli - ziemian, którzy kultywowali polskie tradycje świąteczne i kulinarne. Obyczaj kulinarny polskiego dworu kształtował się przez stulecia, zawsze był wielokształtny i różnorodny, jak kultura Rzeczypospolitej.\nJak opisuje Waldemar Baraniewski w książce „Kuchnia i stół w polskim dworze”, Wigilia Bożego Narodzenia ma w polskiej tradycji świątecznej wyjątkowo rodzinny i serdeczny charakter. W powiązaniu z obyczajem uznającym gościnność za cnotę, z towarzyską otwartością i zamiłowaniem do domowych „zasiadów”, zwyczaje świąteczne przekształciły się w szczególny rytuał kulinarny, który na długo przed świętami dyktował rozkład i charakter zajęć w dworskiej kuchni.\nW dniu Wigilii jedzono mało, oczekując na wieczerzę przy pierwszej gwieździe. Na postne śniadanie, jeśli było, podawano na przykład „kartofle w mundurkach, śledzie w oliwie z cebulą, sałatkę jarzynową na czerwono, bo z gotowanymi buraczkami, grzybki marynowane w occie, rydze solone z oliwą i cebulą. Zimne przysmaki popijało się gorącym białym żurkiem okraszonym śmietaną.”\nNa stole wigilijnym rozkładano pod obrusem wiązkę siana. „Wyciągaliśmy spod białego, lśniącego płótna pojedyncze źdźbła, wróżąc z nich długość swojego życia” – wspomina dziecięce zabawy przy Wigilii Zdzisław Morawski. Postna kolacja wigilijna składała się zwykle siedmiu, dziesięciu lub dwunastu dań. Zaczynała ją zupa, różnego rodzaju, w zależności od regionu i domowego zwyczaju, który odgrywał w tym wypadku wielką rolę. Tak więc na wigilijnym stole spotykamy najczęściej barszcz z uszkami z grzybów, zupę migdałową z ryżem i rodzynkami, zupę rybną lub grzybową.\nPo zupie była „ryba gotowana, a czasem dwie, a więc np. szczupak faszerowany po żydowsku, a potem karp z jarzynkami w tzw. Szarym sosie z migdałami. Potem podawano kapustę z grzybami i smażone na oleju ryby, najczęściej karpie, ale bywały też i inne ryby, takie jak liny z własnych stawów czy karasie – wspomina Wacław Auleytner. – Wreszcie wjeżdżał na stół mak tarty z łamańcami, a do tego kompot zsuszonych owoców, śliwek, jabłek i gruszek z własnego ogrodu i własnego suszenia. Kompot ten był zawsze wyśmienity. Można się było nim napić po tym obfitym jedzeniu.”\nW wielu domach na Kresach i tych, które kultywowały tradycję tamtych stron, do obowiązkowych dań wigilijnych należała kutia, przyrządzana z gotowanej w całości pszenicy, miodu i maku. Do niezbędnych składników wigilijnego stołu należała też świąteczna strucla z makiem, z czasem również pierniki własnego wypieku na miodzie. Oprócz tego: „ na stole zjawiały się też bakalie, składające się z suszonych owoców lub smażonych w cukrze, morele, brzoskwinie, orzechy włoskie i laskowe, figi, daktyle, cukierki bez opakowania i opakowane kolorowe, błyszczące papierki oraz marmeladki o różnych smakach.”\nA gdyby ktoś z Czytelników chciał w swoim domu przyrządzić w tym roku Wigilię na wzór staropolski, to taki oto przepis na wieczerzę wigilijną w dworku polskim podaje Maria Marciszewska w książce z 1893 „Kucharka szlachecka. Zawierająca około 3000 przepisów kuchennych, spiżarnianych...”:\nWieczerza na Wilję Bożego Narodzenia (pisownia oryginalna)\nSzczupak na szaro w kwasie cytryną i rodzenkami.\nOkunie posypane jajami, oblane masłem.\nSzczupak na żółto, zimny, w całku, z szafranem i rodzenkami, na stole postawiony.\nKarp cały na zimno z rumianym sosem, z rodzenkami, na stole postawiony.\nPasztet z chucherek we francuzkim cieście.\nLiny w galarecie można także stawić na stole.\nZamiast chleba, strucle na migdałowym lub makowem mleku, powinny leżeć całe z jednego i drugiego końca stołu\nCzekam na białą otulinę\nWięcej w tej kategorii: Dawne bale Skierniewic »


Strona główna Inne Tematy Recenzja Universal Mobile Keyboard firmy Microsoft\n2015-03-20 09:56 | PDA & Navi | microsoft | akcesoria | test\nW ostatnim okresie testowałem tablet pancerny, który początkowo służył mi za narzędzie do rozrywki, ale postanowiłem spróbować go przekształcić w mobilne biuro – chociażby do pisania artykułów na potrzeby Telix.pl w terenie. Stało się tak, ponieważ trafiła do mnie najnowsza mobilna klawiatura Universal mobile Keyboard firmy Microsoft. Dotychczas, gdy byłem np. w podróży, robiłem to na notebooku, bo było to po prostu szybsze i wygodniejsze. Chociaż ekranowa klawiatura dostępnych dzisiaj tabletów, jest naprawdę przyzwoita i nie sprawia większych problemów przy codziennym użytkowaniu, to do napisania dłuższego tekstu nie jest to najwygodniejsze rozwiązanie.\nUrządzenie jest kompatybilne z systemami operacyjnymi Windows, Android i iOS. Do poprawnego działania klawiatury wymagane jest urządzenie zgodne z technologią Bluetooth HID z zainstalowanym systemem Windows 8/RT lub wyższym, iOS od wersji 6 oraz Android 4.0 lub wyższym. Z klawiaturą możemy sparować nawet 3 urządzenia z różnymi systemami operacyjnymi, a następnie z łatwością przełączać się między nimi.\nProducent zapewnia, ze pełne naładowanie akumulatora o pojemności 300mAh pozwala na 6 miesięcy pracy. W przypadku braku zasilania wystarczy naładować klawiaturę przez 10 minut, co pozwoli na 8-godzinną pracę. Wskaźnik stanu baterii informuje o niskim naładowaniu. Do naładowania klawiatury służy wejście mini USB. Powiem szczerze mi nie udało się rozładować baterii, przez dwa tygodnie intensywnego korzystania z klawiatury podczas testów.\nKlawiatura nie jest tania – to należy powiedzieć od razu. To co pierwsze rzuca się w oczy, to jakość zastosowanych materiałów i design, a w przypadku tego urządzenie to duży plus. Trwała, gumowo-plastikowa osłona nie tylko chroni klawiaturę przed zarysowaniami, ale również potrafi się szybko zmienić w podstawkę podtrzymującą tablet lub smartfon. Wystarczy otworzyć pokrywę, aby aktywować i nawiązać połączenie. Wyłączanie odbywa się równie szybko. Wystarczy zamknąć pokrywę, aby wyłączyć klawiaturę — nic więcej nie trzeba robić.\nGrubość klawiatury to zaledwie 12 mm. Smukła (242 x 109 mm) i lekka (365 g) konstrukcja nie obciąży nam torby podróżnej, natomiast pełnowymiarowy zestaw dotykowych przycisków zapewnia wygodne i szybkie pisanie. Po wyjęciu z pudełka w zasadzie jest gotowa do pracy. Klawiatura wykorzystuje technologię Bluetooth. Po sparowaniu wystarczy ustawić urządzenie w zintegrowanym stojaku. Cały proces trwa kilka sekund, a po jego przeprowadzeniu od razu można korzystać z klawiatury.\nDo pisania musiałem na początku trochę się przyzwyczaić – głównie ze względu na inny rozmiar klawiatury, niż w moim 17-calowym laptopie. Układ klawiszy w Universal Mobile Keyboard jest bardzo podobny do tego w laptopie. Jest oczywiście kilka niewielkich różnic - m.in. dodatkowy klawisz Cmd i „Klawisz Home” - pozwala przenieść się do ekranu głównego niezależnie od systemu urządzenia połączonego z klawiaturą. Zmieniono też miejsce przycisku Fn, który znalazł miejsce prawego Ctrl. Ponadto klawiatura zawiera wbudowane klawisze multimedialne, które ułatwiają sterowanie odtwarzaniem filmów i utworów muzycznych. Producent wbudował w nią także kilka najczęściej używanych funkcji, takich jak klawisze dostępu systemu Windows 8. Pozwalają one szybko i wygodnie wyszukiwać elementy i informacje, przechodzić między oknami i wykonywać inne popularne operacje, ale dzięki temu znacznie bardziej mobilna.\nSkok klawiszy jest bardzo dobrze wyczuwalny, a klawisze odpowiednio twarde. Ponadto minusem, który objawił się już na starcie był brak polskich znaków w połaczeniu z Androidem – te musimy dopiero ustawić, przy pomocy smartfona... i na tym lista wad się kończy.\nTestowana przeze mnie klawiatura „Universal Mobile Keyboard” to urządzenie, które ma służyć do pisania na telefonach komórkowych dużo łatwiej i szybciej. I moim zdaniem spełnia swoje zadanie, pisanie na niej jest zdecydowanie szybsze i przyjemniejsze niż na klawiaturze ekranowej. Tym samym smartfon może zastąpić w pełni funkcjonalny komputer. Ponadto sprzęt jest bardzo dobrze wykonany i świetnie współpracuje z mobilnym sprzętem. Kompaktowa konstrukcja i wyprofilowany jako stojak pod urządzenie cover zapewniają pełen komfort pracy. Jedyna rzecz, która może trochę odstraszać to cena - 279 PLN. Na polskim rynku będą dostępne dwie wersje kolorystyczne Universal Mobile Keyboard – czarna oraz biała. Jeśli szukacie klawiatury, aby popełnić dłuższy kawałek tekstu - to produkt dla Was, który zdecydowanie mogę polecić.\nUniversal Mobile Keyboard do testów dostarczyła firma Microsoft\nTagi: | microsoft | akcesoria | test Wykop Sledzik Google drukuj Poleć 8\nWysłano: 2015.10.21 19:16 Odpowiedz\nW jaki sposób można poradzić sobie z brakiem polskich znaków na Androidzie ? Chcę kupić recenzowaną klawiaturę, ale brak polskich znaków zdecydowanie ją dyskwalifikuje.\nWysłano: 2015.12.05 06:59\nZainstaluj Polską Klawiaturę Programisty i zrób ją jako domyślną\nWysłano: 2015.03.22 22:38 Odpowiedz\nWreszcie znalazłem dodatek do tabletu.\nWysłano: 2015.03.23 11:32\nPowodzenia z tym gównem.\nWysłano: 2015.03.21 21:12 Odpowiedz\nDzięki za odpowiedź! Zatem zostaję przy klawiaturze Microsoft Wedge.\nWysłano: 2015.03.21 13:04 Odpowiedz\nWysłano: 2015.03.21 16:35\nPo prostu ta klawiatura nie obsługuje klawiszy funkcyjnych f\nWysłano: 2015.03.20 23:39 Odpowiedz\nBardzo proszę o informację na temat klawiszy funkcyjnych w systemie Windows 8.1 F1-F12, w jaki sposób można je uzyskać?


– Zdiagnozowano u mnie wysokie prawdopodobieństwo guza mózgu – rozbrzmiało po szatni.\n– To, że od kilku lat piłem napoje energetyczne. W ogromnych ilościach.\n– Nie chcę o tym mówić, bo to dla mnie wstydliwe. Ale liczyłbym to raczej w litrach.\n– Zacząłem mając 16 lat. Oczywiście na początku piłem na spokojnie, małe ilości. Później stopniowo coraz więcej, aż traciłem rachubę.\n– Nie tylko może przyjąć. Domaga się tego.\n– Nie byłem w stanie powstrzymać się przed wypiciem kolejnej butelki. Nie miałem ochoty, ale robiłem to. Wlewałem do gardła na siłę, bez żadnej przyjemności.\n– Bo to bardzo podobne. Teraz już wiem, że byłem uzależniony od napojów energetycznych, tak samo jak ludzie uzależniają się od alkoholu, narkotyków, hazardu.\n– Dlatego nie wiedziałem, jak poważny mam problem.\n– Znacznie wcześniej. W ostatnim czasie nie mogłem już normalnie funkcjonować. Tuż przed diagnozą praktycznie nic nie jadłem, tylko cały czas piłem to ścierwo. To był mój posiłek.\n– Dawało. Wątroba mi się wykręcała. Notorycznie bolała mnie głowa i mimo, że piłem tyle energetyków, byłem senny. Po kilku latach bóle były coraz mocniejsze. Dostawałem gorączki, albo telepania rąk. Czasami nie panowałem nad organizmem.\n– Robiłem sobie dzień odwyku, ale później znowu wracałem do picia energetyków, uspokajając się, że miałem przecież przerwę.\n– W nocy akurat się nie budziłem. Za to rano, gdy tylko wstawałem… Zawsze byłem przygotowany, przy łóżku miałem butelkę, by napić się zaraz po przebudzeniu.\n– Nawet. Musiałem pić, choć kolejne łyki nie przynosiły ulgi, tylko cierpienie.\n– Czasami zatykało mnie ostro, ale w trakcie meczów przeważnie było okej. Piłem przed pierwszym gwizdkiem i zaraz po spotkaniu. Gorzej było w domu. Przychodziły zawroty głowy, osłabienie organizmu.\n– Też, ale niezbyt często.\n– Dla mnie również. Byłem zdrowym, 20-letnim chłopakiem. Miałem świadomość swojego problemu. Mimo to nie słuchałem ludzi, którzy mi dobrze radzili. Teraz wiem, że to był nałóg.\n– Dopiero, gdy dowiedziałem się o guzie w mojej głowie.\n– Sama chemia i trochę wody.\n– Właśnie ten napój piłem przede wszystkim, bo był najtańszy. Czasami kupowałem bardziej markowe, te w puszkach.\n– Nawet nie chcę tego liczyć.\n– Jestem w rodzinie zastępczej. Mieszkam u babci, ale dostaję alimenty od ojca. Gdy nie miałem gotówki, starałem się pożyczać.\n– Czasami było tego sporo, ale zwykle brałem kasę od mojego przyjaciela. Był wyrozumiały, do czasu, gdy zobaczył, że mam problem. Od tego momentu nie dawał mi już pieniędzy.\n– Tak. Brałem od babci, nie mówiąc na co wydam.\n– Nie. Mało kto wiedział o moim nałogu. Gdy ludzie zaczęli zauważać, jakie ilości pochłaniam, zacząłem się maskować. Piłem po kryjomu, by nikt nie widział. Teraz, gdy o tym pomyślę, jest mi wstyd, że oszukiwałem najważniejsze osoby w moim życiu. Otrząsnąłem się dopiero, gdy pojawiły się problemy zdrowotne. To było jak zderzenie ze ścianą.\n– Szok był ogromny, była rozpacz i wiele myśli, co to będzie dalej. Nie ukrywam zamknąłem się w sobie.\n– Byłem na głodzie. Czerwiec, na dworze gorąco a ja przeżywałem katusze. Zamknąłem się w domu i nie wychodziłem nawet do sklepu, byle tylko nie kupić tego gówna. Miałem syndrom odstawienia i czekałem na dodatkowe wyniki, które na szczęście wykazały, że guz nie jest złośliwy. To dało mi motywacyjnego kopa. Pomocna była też świadomość, że obędzie się bez operacji.\n– Na szczęście jest teraz wiele różnych metod. Ja miałem podawane płyny dożylne. Dwa razy po kilka godzin.\n– Okropnie. Organizm był strasznie zmęczony. Dużo leżałem w domu i przede wszystkim odpoczywałem, żeby za bardzo się nie przemęczać.\n– Nic nie planowałem, ale bardzo chciałem zagrać w tym meczu, pokazać wszystkim, którzy mnie wspierali, że wszystko jest już ze mną dobrze. Poprosiłem trenera, by wpuścił mnie na kilka minut.\n– Takie były wstępne założenia. Miałem wrócić gdzieś na 4-5 kolejkę, może trochę później, ale czułem się bardzo dobrze. Byłem na siłach i stąd moja obecność w składzie już na początku sezonu.\n– Oczywiście, inaczej bym nie ryzykował. Odbyliśmy rozmowę i wszystko przebiegło za ich zgodą.\n– Teraz już tak, choć cały czas będę pod kontrolą lekarzy. Istnieje przecież ryzyko nawrotu, ale już nie pozwolę sobie tak zaniedbać własnego zdrowia.\n– Teraz wszystko jest już dobrze, moje wyniki polepszają się. W regeneracji pomaga, że mam młody i silny organizm.\n– Czuje się dobrze. Jestem głodny gry i nie odnotowałem, żeby ciało było osłabione. Oczywiście kondycja i siła spadły, ale jest czas żeby to poprawić.\n– Jest ogromna. Nie mam już bólów głowy, nie jestem senny.\n– Po prostu źle weszliśmy w ligę. A-klasa wcale nie jest tak łatwa, na jaką wygląda. Mamy ciekawy i mocny skład. Jest sporo młodszych zawodników i kilku starszych, bardziej doświadczonych. Uczymy się od nich, bo wiemy, że w przyszłości to my będziemy uczyć i wprowadzać do drużyny młodych chłopaków.\n– By nie popełniali mojego błędu. Gdy zaczynałem pić, byłem gówniarzem i nie znałem konsekwencji, nie wiedziałem, że można się uzależnić. Na początku napoje energetyczne smakowały, ale później przynosiły tylko ból.\n– Zupełnie. Brzydzę się nimi. Wyrządziły mi zbyt wielką krzywdę. Uważam, że są niebezpieczne i powinny zostać wycofane. Gdy ostatnio czytałem o tym problemie w internecie, doszło do mnie, że i tak dobrze skończyłem. Miałem szczęście, ale inni mogą go nie mieć. Mówię o tym wszystkim, choć czuję wstyd. Wiem jednak, że to konieczne. Może ten wywiad przeczyta ktoś, kto boryka się z podobnym problemem i dostrzeże skalę niebezpieczeństwa.\n21 maja 2020 admin Z życia gazet


Wirtuoz uśmiechu - lekarz stomatolog - Księgarnie medyczne\n25 września 2018 ksiegarniemedyczne.pl Zdrowie\nPrzyglądając się samemu sobie w lustrze, możemy skonfrontować się z tą osobą, którą naprawdę jesteśmy – a nie wyobrażeniem o nas samych.\nCzęsto jest to świetna terapia podnosząca poczucie własnej wartości, ale często możemy w skutek takiej autoterapii dostrzec własne braki… Choćby te w uzębieniu. W ich uzupełnieniu natomiast pomoże nam lekarz – stomatolog, Warszawa zresztą oferuje takie usługi na każdym kroku, potocznie nazywając takiego specjalistę dentystą.\nPrzed tą osobą nie musimy się wstydzić naszych niedociągnięć, ale także powinniśmy się liczyć z ewentualnymi napomnieniami, upomnieniami i krytyką naszego dotychczasowego stylu dbania o zęby. Ale czyż nie taki właśnie powinien być dobry stomatolog? Warszawa wymaga od swoich mieszkańców więcej niż przeciętne miasto, nie dziwi więc fakt, że takie samo podejście do życia, mają pracujący w niej dentyści. Zwłaszcza, że nie tylko oni, ile stolica daje nam powodów do uśmiechu. Wie to nie tylko stomatolog, Warszawa to miasto ludzi, u których wszystko w klawiaturze uzębienia… gra.\nPrevious Post:Badanie krwi – danie sobie życia\nNext Post:Idealny czy… wystarczająco dobry pediatra?\nstomatolog bielany warszawa Księgarnie medyczne


Tanie loty do Bejrutu od 1108 PLN\nTanie połączenia lotnicze do Bejrutu są obecnie dostępne z: Warszawy. Na chwilę obecną najbardziej atrakcyjne cenowo oferty do Bejrutu udostępniają linie lotnicze i LOT.\nW maju najtańsze loty do Bejrutu są oferowane z Warszawy. Aby skorzystać z najtańszego połączenia tam i z powrotem na rozpoczęcie podróży wybierz 03 wrzesień 2021 r. Powrót zaplanuj sobie na 23 wrzesień 2021 r. Za tanie loty do Bejrutu ( z Warszawy) w tych datach zapłacisz tylko 1108 PLN.\nJest to oczywiście najniższa możliwa cena lotu, która może być dostępna tylko w wyżej wymienionych datach. Ceny biletów lotniczych zmieniają się z godziny na godzinę. Bilety lotnicze do Bejrutu warto zakupić jak najwcześniej. Tanie loty do Bejrutu z Warszawy oferują obecnie linie lotnicze: LOT. Pamiętaj, że oprócz połączeń do Bejrutu zawsze warto sprawdzić czy nie ma innych (tańszych) lotów do Libanu.\nBluesky.pl to najlepsza wyszukiwarka lotów do Bejrutu. Dane o połączeniach lotniczych zbierane z wielu różnych systemów rezerwacyjnych, umożliwiają wyszukiwanie połączenia lotniczego do Bejrutu i zakup biletu z dowolnego miasta lub kraju, bez konieczności przechodzenia na stronę innego dostawcy. Podane ceny są orientacyjne.\nWarszawa - Bejrut od 1108 PLN


Nawilżacze powietrza w przemyśle papierniczym - Świat Usług\nStrona główna » Technologie » Systemy nawilżania w przemyśle papierniczym\nSystemy nawilżania w przemyśle papierniczym\nData: 15 listopada 2016 | Kategoria: Technologie\nOdpowiednia wilgotność powietrza jest bardzo istotna, nie tylko dla człowieka, ale również dla przemysłu. Uznawana jest za niezwykle istotny czynnik produkcyjny, bez którego może dojść do poważnych usterek. Jedną z branż, dla których optymalna wilgotność powietrza jest szczególnie znaczącą, to przemysł papierniczy.\nRozwój w dziedzinie nawilżaczy powietrza sprawił, że dzisiaj dostępne są nie tylko najstarsze i najbardziej popularne nawilżacze parowe, jednak to od nich zaczniemy. Nawilżacze parowe są niezwykle optymalnym rozwiązaniem, ponieważ wykorzystują różne systemy zasilenia. Wyróżnia się nawilżacze elektryczne, gazowe, a także na gorącą wodę, z wymiennikami ciepła, w zależności od indywidualnych potrzeb – komentuje nasz ekspert z firmy Sternal International Sp. z o.o.\nNawilżacze parowe są bezproblemowe w instalacji, niedrogie w eksploatacji, niezawodne i efektywne. Drugi rodzaj nawilżaczy to nawilżacze niskociśnieniowe, zbudowane z szeregu dysz, do których doprowadzane są woda i sprężone powietrze. Są precyzyjne, zaopatrzone w funkcję samooczyszczania i zużywają niewiele energii. Charakteryzuje je także bezobsługowa praca i możliwość rozbudowy. Nawilżacze wysokociśnieniowe z kolei również nie zużywają dużo energii, można je rozbudować, a do tego eliminują ryzyko powstania kultur bakteryjnych. To jednak cecha, która wyróżnia także poprzednie rodzaje nawilżaczy, dlatego należy zastanowić się nad indywidualnymi potrzebami i w razie problemów z wyborem skorzystać z pomocy profesjonalistów.\nProblemy wynikające z nieodpowiedniego nawilżenia powietrza\nNieodpowiednie nawilżenie powietrza w przemyśle papierniczym może być źródłem wielu problemów. Przede wszystkim papier może się elektryzować i odkształcać. Przez to następują zmiany w jego wymiarach, co skutecznie utrudnia dalszą obróbkę. Tym bardziej, że kartki zaczynają się zwijać i zaginać. Papier nie ma też tak dobrej jakości. Osoby chcące zachować jak najlepsze warunki produkcji w swoim zakładzie powinny zatem odwiedzić stronę internetową firmy Sternal International Sp. z o.o., aby dobrać odpowiednie nawilżacze.\nTagi: nawilżaczenawilżacze powietrzaprzemysł papierniczy\nCertyfikacja FSC dla łańcucha dostaw w przemyśle drzewno-papierniczym\nSystemy solarne. Gdzie i kiedy znajdują zastosowanie?\nMaszyny i urządzenia stosowane w przemyśle mięsnym


Ksin sobowtór [Konrad T. Lewandowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00883 013788 17757157 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Konrad T. Lewandowski Liczba stron: 336\nISBN: 9788310130037 Data wydania: 2015-10-07\nKonrad T. Lewandowski jest autorem poczytnych kryminałów hi¬storycznych, powieści historyczno¬-przygodowych, SF i fantasy.\nKonrad T. LewandowskiSaga o kotołaku KSIN SOBOWTÓR Fragment Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA\nSaga o kotołaku KSIN SOBOWTÓR FragmentSpis treściOkładkaKarta tytułowaZajrzyj na stronyW serii1 GARSTKA DESPERATÓW2 ZAPĘTLONE FATUM3 DUŻO RÓŻNYCH PIERŚCIENI4 SPLĄTANA PRZESTRZEŃ5 GAŁĘZIE DRZEWA ŚWIATÓW6 PSY POD SZAFOTEM7 WOJOWNICZKA BEZ MIECZA8 ZAPACH ZUPY RYBNEJ 9 PUŁAPKA10 WIZJA PRZYSZŁOŚCI11 UCIECZKA BESTII12 DZIEŃ BERTII13 W MARTWEJ CISZY14 PODZIELONE SERCE15 ZWIERCIADŁA DUSZYKarta redakcyjna\nKSIN. POCZĄTEKKSIN DRAPIEŻCAKSIN SOBOWTÓRW przygotowaniuRÓŻANOOKAKSIN KOCZOWNIKKSIN NA BAGNACH CZASU\n1 GARSTKA DESPERATÓWKamienica, obskurna czteropiętrowa czynszówka, wyglądała, jakby zaraz miała przemienić się w jakiegoś domołaka. Z pewnością już dawno by do tego doszło, gdyby moc Onego działała na twory architektoniczne. Właściwie to samo można było powiedzieć o całej tej dzielnicy, która ze stołeczną świetnością miała doprawdy niewiele wspólnego. Wieść gminna niosła, że na Sodowych Dołach można spotkać wampira w samo południe na środku ulicy. Zdaje się chodziło o to, że do dna większości tutejszych zaułków światło dzienne nigdy nie docierało. Innych czarnych dowcipów, których wiele zdążyli usłyszeć o swoim nowym miejscu zamieszkania, zmęczeni najemnicy nie mieli chęci ani sił rozszyfrowywać. Kiedy weszli na podwórze, w oczy rzuciło się im jednak jedno cywilizacyjne udogodnienie. Budynek miał wspólne latryny na każdym piętrze, które umieszczone jedna nad drugą układały się w coś na kształt osobnej przybudówki, stylizowanej na zamkową basztę. Nieczystości specjalnym, krytym rynsztokiem spływały do szamba w rogu posesji, akurat pod czyimś oknem, ale to najwyraźniej nikomu tu nie wadziło. Osobliwością tej instalacji sanitarnej była niezwykle solidna, grubo okuta żelazem pokrywa kloaki, jakby przechowywano tam skarby. Właścicielka, ponura, zgarbiona kobieta, w wieku około pięćdziesięciu lat, wyszła do nich w złachmanionym szlafroku i z włosami poskręcanymi w strąki – trudno powiedzieć, czy były to początki kołtuna, czy pamiątka po bardziej wyrafinowanej fryzurze. W kąciku ust trzymała wygasłą, zaślinioną fajkę. Przelotnym spojrzeniem osoby, której już nic w życiu zadziwić nie potrafi, obrzuciła czterech ponurych, poranionych, zarośniętych drabów przy mieczach i toporach, obwieszonych jukami oraz siodłami po straconych wierzchowcach. Najstarszy z nich, zarówno wiekiem, jak i doświadczeniem najemnego żołnierza, był siwy Sargon, z tej racji traktowany jak mąż zaufania całej kompanii. Jako taki miał pieczę nad ich wspólnymi pieniędzmi i decydował o podziale łupów – od jego decyzji w tej mierze nie było odwołania. Najmłodszy, jasno- i długowłosy Miridz, nie był bynajmniej wyrostkiem ani młokosem. Zdołał zachować najwięcej młodzieńczej energii i bystrości zmysłów, w ostatnich dniach zatem to on przeważnie wydawał rozkazy znacznie starszym, zmęczonym kamratom. I dobrze na tym wszyscy wychodzili.Saris, czarny, krępy, skośnooki, pochodzący z dalekiej Północy, dziwnym zrządzeniem losu najlepiej z nich wszystkich znał Suminor i władał tutejszym językiem niemal bez obcego akcentu. Mało się jednak odzywał, gdyż ta jego wiedza okazała się mocno bałamutna, nieaktualna i parę razy narobiła im już dużych kłopotów. Wszystko przez to, że kiedyś ożenił się z suminorską wieśniaczką, która na Północy pragnęła uchodzić za arystokratkę i miała wrodzony talent do wymyślania niestworzonych rzeczy, jakby prawdziwe życie w Suminorze było jeszcze nie dość dziwne. Blady, przygarbiony Darmin ledwo stał na nogach. Wszyscy byli zdrowo potłuczeni i pokiereszowani, ale on oberwał najmocniej. Starał się trzymać fason i nie siadał, choć kolana się pod nim uginały, ale już mimo woli macał dłonią po ścianie jak ślepiec, starając się nie stracić równowagi. To przez wzgląd na niego musieli jak najszybciej dobić targu i wypocząć.Właścicielki nie interesowały ich imiona, stan zdrowia, pochodzenie ani plany. Fakt, że dostrzegła u jednego z tych przybłędów w miarę pełną sakiewkę, był wszystkim, co chciała o nich wiedzieć, i oszacowawszy wzrokiem zawartość kiesy Sargona, nie zadawała już żadnych dodatkowych pytań. W jej oczach pojawił się błysk aprobaty. Potem też nie skomentowała ani półsłówkiem jego obcego akcentu.Nie przedstawiła się ani nie wyjęła fajki z ust. Miała tylko jedno życzenie, za to bardzo dziwaczne. Zależało jej, aby szczegółowe negocjacje w sprawie wynajmu pokoju toczyły się koniecznie przy tej okutej klapie od szamba.– Ja tam nic nie chcę wiedzieć i o nic nie pytam – wymamrotała na wstępie i powtarzała to zrzędliwie co chwila. – Tylko żeby mi żadnych noworodków w sraczu nie topili! Rozumieją to oni? – Spojrzała zezem na ich toboły, jakby to były zawiniątka z tuzinem bachorów gotowych do topienia. – Bo zaraz bazyliszek jaki znów z tego będzie... Ooo! – Pokazała palcem na mocno osmolony fragment pokrywy szamba. – To po takim o... Co ja się potem przed Tępicieluchami natłumaczyłam! Oj, co się ja nagadała i koszty jakie były! Aj, jakie! No to jak? Noworodków mi tu oni topić nie będą? – Popatrzyła natarczywie na najemników.Niedorzeczny ów warunek aż prosił się o jakąś bystrą a złośliwą odpowiedź, ale żaden z nich nie miał sił i chęci wysilać dowcipu, nawet ramionami wzruszać im już nie szło. Tylko więc pokiwali dla świętego spokoju głowami na znak, że noworodków topić w szambie nie będą. Nieważne, skąd by mieli je wziąć.Kobieta uspokoiła się wyraźnie i zbystrzała.– Cztery sztuki złota za miesiąc z góry! – przeszła do rzeczy.– Nie wiemy, czy będziemy tu aż tyle mieszkać... – zaczął negocjacje Sargon.– Jak będziecie mniej, to mój zysk! – odparowała właścicielka.– Za jedną izbę na czterech dam trzy sztuki złota.– Trzy złote i trzy srebrne za trzy tygodnie.– Dobrze, stoi. – Sargon sięgnął do sakiewki. Teraz dało się dostrzec, że było w niej chudo, ale wymaganą sumę wysupłał. Pytanie tylko, ile tam jeszcze zostało.Kobieta wzięła pieniądze i obróciła się na pięcie. Poszli za nią na trzecie piętro, z mozołem taszcząc po schodach siodła, sakwy i rzędy, które zdjęli z koni straconych w potyczce przed Katimą, dwa dni temu. Po chwili z ulgą zwalili to wszystko na podłogę wskazanego pokoju z jednym łóżkiem. Nawet zadziwiająco czysto tu było, a i pościel też całkiem niczego sobie. Pewnie wcześniej właścicielka wynajmowała tę izbę na godziny co bogatszym kochankom, którzy nie życzyli sobie zabierać wszy na pamiątkę miłosnych uniesień.– Chcielibyście do ladacznic, to dwie mieszkają naprzeciwko i jedna nad wami – zakomunikowała, oddając klucz Sargonowi. – Tylko ich teraz nie budźcie, bo za dnia odsypiają.Nikt tego nie skomentował, choć wiadomość o komentarz aż się prosiła. Skoro bowiem cała ta kamienica była bez mała zamtuzem, to doprawdy nie do zdrożonych mężczyzn należało kierować pretensje, żeby przypadkiem noworodków w szambie nie topili... Baba jawnie zdurniała, ale wciąż żaden z nich nie miał siły podsumować tego grubszym słowem.Zamknęli drzwi i jeden po drugim osunęli się pokotem obok swoich bagaży. Darmin jako najciężej ranny zajął łóżko. Nikt mu tego nie wypominał. Ostatni tydzień naprawdę mocno dał im w kość. Dość powiedzieć, że dziesięć dni temu, kiedy wdali się w Kardzie w podstępne porachunki dwóch magów, było ich ośmiu. I wciąż jeszcze nie zostało powiedziane, że ostatni czterej przeżyją, a jeśli już, to za co?Dobry kwadrans wszyscy leżeli jak zabici, odpoczywając i ciesząc się z dawna już niezaznaną chwilą spokoju i ulgi. Zbyt długo ostatnio żyli w stanie najwyższego wytężenia zmysłów i nerwów. Wreszcie z wolna zaczęli siadać i urządzać się na nowej kwaterze.Na początek wyciągnęli pozostałą w jukach żywność i posilili się w milczeniu, przekazując z rąk do rąk manierkę z resztką wódki. Po posiłku Sargon demonstracyjnie wysypał na podłogę resztę ich wspólnej gotówki. Było to pięć sztuk srebra i jakieś żałosne miedziaki, z których może uzbierałaby się równowartość szóstego srebrnika.– Jemy czy chędożymy? – zapytał kwaśno Saris, oszacowawszy stan budżetu.– Pochędożki starczyłoby tylko na dwóch – zaoponował fachowo Miridz. – Albo jedną porządną wyżerkę w karczmie dla wszystkich... I już całe złoto poszło? – zreflektował się i z frasunkiem podrapał po głowie.Sargon odsunął na bok dwie sztuki srebra.– To musi zostać na maści gojące dla Darmina, na wypadek gdyby rany mu się dłużej jątrzyły – oznajmił.Pozostali w milczeniu pokiwali głowami. Darmin miał złamane trzy żebra i wygryziony z prawego boku kęs ciała wielkości dłoni. Gdyby go ta strzyga użarła o grubość palca głębiej, jak nic wypadłyby mu flaki. Na szczęście kolczuga przetykana srebrnym drutem zniechęciła potworzycę do wyrywania wątroby. Wprawdzie Darmin mógł chodzić o własnych siłach, ale zaniedbanie takich obrażeń wciąż groziło śmiercią z zakażenia. – No to będzie tego na tydzień o podpłomykach, słoninie i najtańszym piwsku... – skwitował kwaśno Saris. – Chyba że znajdziemy robotę – oznajmił Sargon, nie wiedzieć po co, bo to było oczywiste dla nich wszystkich. Jak również to, że kiedy skończą się im pieniądze, będą musieli najpierw sprzedać uprząż, a potem stopniowo wyprzedawać się z oręża. Teoretycznie ich broń była sporo warta, ale jeśli najemnik sprzedawał swoje narzędzia pracy, znaczyło to, że jest w skrajnej desperacji i musi przystać na najgorszą proponowaną cenę. Żaden kupiec nie przepuściłby takiej gratki. Poza tym każda taka transakcja coraz bardziej zmniejszała szanse na otrzymanie dobrego zlecenia. Bo kto zatrudni wojownika z kijem i procą ze sznurka? Potem zostawała już tylko żebranina albo szafot za rozbój. Prędzej czy później.Wszyscy czterej pochodzili z Wysp Północnych, a zwerbował ich Kar na kolejną planowaną wojnę z Suminorem. I tak się przewrotnie złożyło, że utkwili teraz w stolicy Suminoru, a dokładniej mówiąc, na jej najpodlejszym przedmieściu.Ich statek miał przemknąć chyłkiem na południowy zachód, szerokim łukiem omijając suminorskie wybrzeża, ale jak na złość sztorm zepchnął ich właśnie tam, do kompletu wbijając na skały opodal portu w Samni. Skończyli jako rozbitkowie, przezornie podając się za ochronę statku przed piratami, ale to niewiele poprawiło ich niewesołą sytuację. Nie mogli ruszyć do Karu drogą lądową, boby ich powieszono, gdyby się tylko wydało, w którym kierunku zmierzają. Z kolei zaciągnąć się do najemnych oddziałów suminorskich nie mogli, bo zaliczki od Karyjczyków już wzięli i przepili lub potracili w katastrofie, więc zwrócić tych pieniędzy nie było jak. Gdyby zaś stanęli zbrojnie przeciwko tym, którzy ich najęli, byłoby to najgorsze możliwe pogwałcenie honoru najemnika, oznaczające wyjęcie spod niepisanego prawa. Każdy mógłby potem zrobić z nimi wszystko, a gdyby dostali się w ręce jakiejkolwiek wolnej kompanii, ich koniec byłby równie ponury jak w przypadku magów przyłapanych na używaniu zakazanych zaklęć. I tu, i tu obowiązywała zasada: „Nie ma dosyć bólu”. Fantazja najemnych oprawców skutecznie konkurowała z profesjonalizmem suminorskich katów.Kodeks honorowy najemnych kompanii znał sytuację, w której oni się znaleźli, i jasno mówił, co mają robić – zachować neutralność. Skoro nie mogli wziąć udziału w wojnie zgodnie z zawartą wcześniej umową, musieli innymi sposobami zarobić na utrzymanie i zwrot zaliczki zleceniodawcy. Dopiero wykupiwszy swój kontrakt, mogli zmienić stronę konfliktu. To oznaczało, że najlepsza robota była dla nich teraz zakazana. Zamiast jawnie zgłosić się do werbowników, musieli najmować się do przedsięwzięć szemranych albo i całkiem nielegalnych. Na to ostatnie zaś nie mieli dobrych koneksji w tutejszym półświatku, właściwie żadnych. Ludziom znikąd nikt w przestępczej gildii nie zaufa. Równie dobrze mogli przecież być tajniakami straży tylko podającymi się za rozbitków.Tym sposobem dwa tygodnie temu wplątali się w sprawę, od której każdy szanujący się zbój i złodziej wolałby się trzymać jak najdalej, a wmieszany przypadkiem – sam natychmiast poderżnąłby sobie gardło, żeby go nie spotkał o wiele gorszy koniec. Innymi słowy, przymuszeni koniecznością uwikłali się w skryte porachunki czarnych magów – mistrzów Barlidesa i Arnona, oby obaj sczeźli na dnie Otchłani! Magowie ci zajmowali się potajemnie hodowlą potworów Onego i zapewne sprzedawali je ludziom pragnącym wykorzystać je w zbrodniczych zamiarach. Konkurenci weszli sobie w drogę i stąd Barlidesowi były potrzebne miecze do wynajęcia. Obcy ludzie znikąd, których potem nikt żałować ani mścić nie będzie, wydawali się do tej roboty idealni. Oni zaś nie pytali o szczegóły, nie liczyło się bowiem, kto ma rację, ale kto płaci, a pieniędzy potrzebowali na gwałt. Fakt, że najemnicy zostali przestępcami, to jeszcze pół biedy. Nie oni pierwsi i nie ostatni. Gorzej, że teraz ich tropem oprócz przedstawicieli bezlitosnego prawa podążały jeszcze potwory nasłane przez maga Arnona – przeciwnika byłego zleceniodawcy, który w owych porachunkach zginął pierwszy, czyli nie zapłacił. W desperacji próbowali okraść Arnona albo jakoś się z nim ułożyć, ale on też zginął wkrótce od pośmiertnej klątwy swego przeciwnika. Nie zdążył wyjawić, gdzie jest jego osobisty skarbczyk, ale nasłać na nich swoje potwory to i owszem. Ma się rozumieć, odwołać ich też już nie zdążył... Były patron zasługiwał jednak na nieco cieplejsze wspomnienie, gdyż zawczasu zaopatrzył najemników w dość dobrą magiczną broń i amulety ochronne, dzięki którym ich trupy nie przekształcały się teraz w upiory gdzieś w podmiejskiej piwnicy na peryferiach Kardy albo w przydrożnych krzakach traktu do Katimy. Aczkolwiek ten los wciąż jeszcze nad ocalałą czwórką wisiał.Uciekali więc potem na złamanie karku do stolicy Suminoru, gdyż był to jedyny kierunek, w którym mogli zdążać szukający honorowego zajęcia najemnicy, nie wzbudzając podejrzeń władz naturalnych. Za to bestie nadprzyrodzone deptały im po piętach bez litości. Podczas ostatniej potyczki, która kosztowała ich życie dwóch kolejnych towarzyszy, wszystkie konie oraz ostatnie sprawne amulety, zdołali się obronić i zmylić tropy, ale chyba nie na dobre. Najlepiej było się więc ukryć przed potworami Onego tam, gdzie było ich tak wiele, że żaden obcy upiór nie mógł wejść, nie naruszając granic rewiru któregoś ze swoich pobratymców. Twory Onego zaś zwykle schodziły sobie z drogi. Tyle o nich wiedzieli.Takim oto sposobem trafili do Sodowych Dołów, omijanej przez tępicieli, najpodlejszej dzielnicy Katimy. Ludzie żyli tutaj, przestrzegając kilku prostych, acz bezwzględnych reguł. Należało nie schodzić do piwnic, omijać z daleka stare kupy śmieci i pod żadnym pretekstem nie wyściubiać nosa na ulicę podczas pełni księżyca. Sąsiadami interesować się też za bardzo nie należało, co akurat dla najemników było okolicznością pomyślną. Ponoć tutaj, kiedy lokator przestawał płacić czynsz i pokazywać się na oczy, choć odgłosy świadczyły, że jest w domu, kamienicznicy woleli zabić mu drzwi mieszkania srebrnymi ćwiekami, niż dopraszać się o komorne. Podobno też w tej części Katimy od dawna nie budowano domów z podziemiami, a istniejące piwnice wieki temu zamurowano grubo, mury zaś opatrzono magicznymi zabezpieczeniami. Nikt przy zdrowych zmysłach ani nawet umiarkowanie szalony nie próbował naruszać tych pieczęci. Mimo to śmierć od kłów i szponów była tutaj rzeczą nagminną.Kiedy tylko do Sodowych Dołów przybyli, zaraz na pierwszym skrzyżowaniu ulic najemnicy ujrzeli scenę, która gdzie indziej byłaby powodem wielkiego zbiegowiska, tutaj zaś ledwie skłaniała przechodniów do zwolnienia kroku. Na stole wyniesionym na sam środek owego skrzyżowania leżał świeży trup z odgryzioną głową i prawą ręką. Zapewne dzieło strzygi lub wilkołaka. Zwłok pilnowało dwóch strażników miejskich, którzy nawoływali i zachęcali przechodzących, aby dobrze przyglądali się nieboszczykowi, czy przypadkiem nieszczęśnika nie poznają. Napominali przy tym pobożnych wyznawców Reha, że podczas pogrzebu należy podać bóstwom imię nieboszczyka, inaczej ów będzie miał kłopoty w zaświatach. Strażnicy czynili zadość obowiązującemu prawu i przepisom religijnym, acz wyraźnie bez wielkiego przekonania. Żywy bowiem był na Sodowych Dołach przesąd, że na ofiary potworów Onego lepiej nie patrzeć z bliska, jak już trzeba, to kątem oka, wymieniać zaś imię zagryzionego przy jego szczątkach to już doprawdy jawne proszenie się o nieszczęście, bo można takiego przywołać i potem nocą przylezie... „Kogo zwierzuny poznały, tego ludziom nie znać” – głosiło stare ludowe przysłowie. Wiadomo było więc niemal na pewno, że przed zachodem słońca obsypany solą i opiłkami srebra trup bezimiennie pójdzie w ogień rozpalony pod cmentarnym murem. I niech się w zaświatach martwią, co z nim dalej zrobić!Tę i wszystkie pozostałe historyjki o Sodowych Dołach opowiedział im żebrak, którego najęli jako przewodnika, aby doprowadził ich do Płaziego Zaułka, w którym znaleźli to oto mieszkanie.Adres wybrali nieprzypadkowo. Tutaj wiodła jedyna nić, która mogła wybawić ich z matni. Dziesięć dni temu, kiedy w wielkim pośpiechu przetrząsali dom świeżo uśmierconego mistrza Arnona, szukając pieniędzy i kosztowności, zamiast nich znaleźli strzęp listu, który był teraz ich jedyną szansą na odmianę losu.„Po rozważeniu hojnej oferty waszej dostojności podjąłem się wypełnić zlecane mi, porywające i imponujące zadanie jak najsumienniej. Niezbędna będzie mi jednak pomoc zaufanej i znającej magię przyjaciółki Hadeny, właścicielki sklepu z talizmanami i eliksirami na Płazim Zaułku w Katimie, którą polecam uwadze i wszelkiej łaskawości waszej dostojności. Co się tyczy...” Dalej papier wypalił odprysk kuli magicznego ognia, który z jednej strony zniszczył resztę tekstu, z drugiej jednak zdezaktywował zaklęcie zabezpieczające list przed przeczytaniem go przez niepowołane oczy, dzięki czemu zyskali przydatny trop. Autor listu podpisał się inicjałami „C.M.”, które nic im nie mówiły, ale prócz tego zachowała się jeszcze całkiem świeża data, co oznaczało, że magiczny spisek pozostaje aktualny i jest szansa zarobić, przyłączając się do niego albo go denuncjując – rzecz do ustalenia już na miejscu.Dzięki Darminowi mieli wygodny pretekst, żeby zamieszkać blisko sklepiku Hadeny, gdzie mogli tanio zaopatrzyć się w leki dla rannego towarzysza. Zaszli tam zresztą od razu z drogi, jeszcze zanim dogadali się w sprawie mieszkania, bo opatrunki pokąsanego kompana pilnie już wymagały zmiany. Sklepik Hadeny mieścił się dokładnie po drugiej stronie Płaziego Zaułka, w równie obskurnej kamienicy, na parterze, od frontu. Sama zaś wiedźma mieszkała, na ile zdołali się zorientować, w suterenie pod sklepem. Wejście było tam tylko jedno – od ulicy. Przedsiębiorstwo owo wyglądało równie żałośnie jak cała dzielnica, w której miało swą siedzibę. Na wystawie poniewierały się zakurzone minerały, wypchany kruk, któremu wypadło jedno szklane oko, oraz wypchany czarny kot, dobrze już napoczęty przez mole. Szyld z napisem: „Talizmany i likwory wszelakie” dawno spłowiał i zszarzał, niezbyt rzucał się w oczy na tle muru. Okna były niedomyte.Gospodyni sprawiała jeszcze gorsze wrażenie. Nie chodziło o to, że była stara i szpetna, bo w istocie była, ale o to, że wyszła kiedyś spod ręki kata. Była chodzącym „świadectwem sprawiedliwości i miłosierdzia”, jak mówiono o takich w Suminorze. Przed laty okaleczono ją ciężko za współudział „w rzucaniu klątw na dobrych ludzi”, jak sama to od razu powiedziała. Oskalpowano jej za tę zbrodnię prawą połowę głowy, wyłupiono prawe oko, ucięto prawe ucho, prawą pierś, cztery palce u prawej dłoni oraz pół prawej stopy. Jakimś cudem przeżyła kaźń i teraz wobec każdego, kto zwrócił uwagę na jej wygląd, monotonnym, skrzekliwym głosem wygłaszała obowiązkową urzędową formułę objaśniającą, za co tę „wielce zasłużoną karę odebrała”, dodając, że „z mocy prawa i z całego wdzięcznego serca sławi niezmiernie królewskie miłosierdzie, które zezwoliło jej zachować życie oraz resztę ciała w całości”. Prawo Suminoru zabraniało ukrywać blizny będące pamiątką po wymiarze sprawiedliwości, więc na widok Hadeny nawet doświadczonym najemnikom musiały zadrżeć serca. Potem zaś ogarnął ich szczery podziw, że ona nadal waży się parać rzeczami, za które została tak surowo pokarana. Albo była kobietą niebywale odważną, albo niebywale chciwą. W grę wchodziła też monstrualna głupota granicząca z szaleńczą odwagą.Udali, że są zwykłymi klientami. Lecznicze maści Hadeny, o dziwo, wyglądały całkiem przyzwoicie, oferowała dobry, choć niewyszukany towar, więc nie potrzebowali lepszego i od razu, na miejscu, zmienili kamratowi opatrunki. Właścicielka sklepu im nie pomogła, chociaż tego oczekiwali. Tylko gapiła się obojętnie, puszczając mimo uszu prośby najemników o gorącą wodę, nożyce i miskę. Z trudem powstrzymali się od zrobienia awantury.Później zaś z całej okolicznej oferty wybrali pokój, z którego okien mogli najdogodniej obserwować interes wiedźmy. Teraz kluczowa była odpowiedź na pytanie, czy będzie ich stać, aby robić to dość długo, aż coś istotnego się wydarzy.Przez pierwsze trzy dni nic się nie wydarzyło. Pomijając fakt, że mieszkające po sąsiedzku ladacznice uznały ich za klikę sodomitów, ponieważ nie zdecydowali się skorzystać z ich oferty. Najemnicy nie chcieli przyznać, że brakuje im pieniędzy, więc oznajmili, że w kobietach nie gustują.Czwartego dnia, godzinę przed południem, czuwający przy oknie Miridz zauważył nagły ruch na rogu uliczki. Do Płaziego Zaułka wkroczył niewielki, acz bogaty orszak. Dwóch mężczyzn niosło lektykę udrapowaną zielonym karyjskim jedwabiem, obok której szła starsza niewiasta oraz dwóch innych mężczyzn, trzymających w pogotowiu okute kije, oraz jeszcze jeden na czele, niewątpliwie dowódca. Poruszał się on wyraźnie inaczej niż pozostali – bardziej miękko, sprężyściej i czujniej, jakby kocio...Cała grupa podeszła do sklepu Hadeny i zatrzymała się przed nim. Kobieta idąca obok lektyki okazała się służącą, teraz rozchyliła zasłony i z wielką troską oraz uszanowaniem pomogła wysiąść swojej pani. Pasażerką okazała się młoda, bogato ubrana kobieta w zaawansowanej ciąży. Dziewczyna stanęła przed kramem i rozejrzała się dookoła, masując sobie dłonią krzyż.W tym momencie do ciężarnej damy podszedł jakiś żebrak, który nagle wychynął z pobliskiej bramy. Jeden ze strażników natychmiast odepchnął natręta kijem, drugi zaś zwrócił się w dokładnie przeciwną stronę, na wypadek gdyby zaczepka ze strony żebraka była próbą odwrócenia uwagi eskorty. Ludzie przy lektyce jak na komendę położyli dłonie na rękojeściach krótkich mieczy i błyskawicznie ustawili się tak, aby pasażerka znalazła się bezpiecznie pomiędzy nimi. Wszystko trwało tyle czasu, ile zajmuje policzenie do dwóch. Obserwujący zajście najemnicy wymienili znaczące spojrzenia. Tamci na ulicy nie byli zwykłymi pachołkami, lecz zawodowymi ochroniarzami najwyższej klasy.Ciężarna dziewczyna ruchem ręki powstrzymała mężczyznę z kijem, który chciał obić żebraka. Potem powiedziała coś do służącej, a ta wyjęła monetę i dała ją proszącemu. Całą tę scenę zauważył patrol straży miejskiej, który akurat przechodził główną ulicą przed wylotem Płaziego Zaułka. Dwóch halabardników i podoficer natychmiast skręciło i podeszło do lektyki. Podoficer zamienił kilka słów z dowódcą ochrony, po czym pokłonił się bardzo nisko ciężarnej damie. Ta z jakiegoś powodu pokręciła głową.Miridz trochę szerzej uchylił okno, a wtedy do pokoju najemników doleciał z dołu dalszy ciąg rozmowy. Podoficer straży mówił, że dzielnica nie jest zbyt bezpieczna i że lepiej będzie, jeśli on i jego ludzie będą mogli towarzyszyć „jaśnie wielmożnej pani”. Ta popatrzyła pytająco na dowódcę swojej eskorty, który dał znak, że się zgadza. Wtedy obaj halabardnicy zajęli pozycje przed i za lektyką, a trzymanymi poziomo drzewcami zatrzymali ruch w całym zaułku. Dziewczyna w towarzystwie służącej oraz dowódcy swojej eskorty weszła do sklepiku Hadeny.Wyszli stamtąd po niespełna pięciu minutach. Młoda dama była blada i zmieszana, ciężko opierała się na ramieniu służącej. Idący za nimi oficer demonstracyjnie splunął na próg sklepiku, po czym razem ze służącą pomógł dziewczynie wsiąść do lektyki. Sargon zwrócił uwagę, że na szyi pasażerki pojawił się nowy wisiorek, zapewne amulet kupiony u Hadeny. Cały orszak natychmiast ruszył z powrotem. Do eskorty gorliwie przyłączyli się strażnicy miejscy. Tylko ten dziwny oficer wciąż stał na środku ulicy, jakby nagle zrezygnował z towarzyszenia swej pani i nad czymś się głęboko zastanawiał...Wtem podniósł głowę i spojrzał wprost w okno, w którym, ukryci za zasłoną i uchylonymi okiennicami, czaili się najemnicy.– Zauważył nas, taki syn! – wycedził przez zęby Sargon.Mężczyzna na dole ruszył do bramy ich kamienicy.– Idzie tu! Co robimy?! – zdenerwował się Miridz. – On jest jeden, nas czterech...– Skoro spostrzegł, że patrzymy, to pewnie zobaczył też, że jest nas kilku – myślał głośno Darmin. – Więc jeśli sam tu idzie, to albo jest głupi, albo taki wielki z niego wojownik...Na schodach rozległy się coraz głośniejsze kroki. Za moment przybysz energicznie załomotał pięścią w ich drzwi.– Otwórzcie i powiedzcie, kim jesteście! – zażądał.– A ty kto, panie? – Sargon zagrał na czas.– Kapitan Ksin Fergo, dowódca straży pałacowej jego wysokości króla Redrena III. Żarty się skończyły. Najemnicy od czasu przybycia do Suminoru słyszeli to imię wielokrotnie. I już za pierwszym razem usłyszeli dość, aby teraz wiedzieć, dlaczego gość zupełnie nie przejmuje się ich przewagą liczebną.– Jesteście tym sławnym kotołakiem, panie? – upewnił się Sargon.– Mam wyrwać drzwi, aby wam tego dowieść?!Miridz podszedł bez gadania i odsunął skoble.Ksin nie kwapił się z wejściem do środka. Stanął w progu i obrzucił wnętrze pokoju uważnym spojrzeniem. Ręce niedbale opierał o biodra. W czasie kiedy tu szedł, podwinął rękawy koszuli za łokcie. Żaden z najemników nie miał na sobie pasa, ale ich miecze stały oparte o ścianę, w zasięgu ręki. Teraz jednak oni odsunęli się od broni, trzymając przy tym dłonie tak, aby Ksin dobrze je widział. Słyszeli, że potrafi przemienić się w okamgnieniu, i nie chcieli go prowokować. Zbyt dobrze już na własnej skórze poznali potwory Onego, by wiedzieć, że z tym nie mają szans.– Kim jesteście? – Kotołak powtórzył pytanie.Sargon wygłosił ich zwykłą bajeczkę o poszukiwaniu „dobrze płatnego zajęcia”, co Ksin zbył wzruszeniem ramion.– Żyjecie w nędzy – zauważył chłodno – mimo że idzie wojna i dla najemników nastał teraz dobry czas. Wolne kompanie w Deninie dwakroć podniosły żołd, na pewno musieliście o tym słyszeć, a skoro tam nie zmierzacie i nie bierzecie tej roboty, tylko gnijecie w tej norze, znaczy że jesteście na żołdzie Karu... – Zdemaskował ich bez trudu. – Na dodatek cuchniecie Onym... – dodał, nie czekając, aż wymyślą jakieś wykręty. Następnie wszedł do izby, zbliżył się do siedzącego na łóżku Darmina i bezceremonialnie położył mu dłoń na czole.– Jesteś skażony mocą Onego – zakomunikował po chwili. – Kiedy umrzesz, przekształcisz się w martwiaka. Przemiana będzie trwała mniej niż trzy dni, może nawet nastąpi natychmiast...Ranny najemnik pobladł i westchnął ciężko.– W jaki sposób mogę zaznać pośmiertnego pokoju, panie? – Kiedy odniesiesz śmiertelną ranę, twoi towarzysze muszą od razu odrąbać ci głowę i odsunąć ją z dala od ciała.Trzej pozostali najemnicy w milczeniu pokiwali głowami na znak, że tak właśnie postąpią. – Zawsze mogę liczyć na kamratów... – zapewnił Darmin. Jego głos drżał.– Dobrze – skwitował sucho Ksin i wrócił do tematu. – Czego tu szukacie?– Mamy swoje plany... – zaczął wykręcać się Miridz.– Jakie? – wszedł mu w słowo kotołak.Milczeli trochę zbyt długo, jak na cierpliwość Ksina. Jego przedramiona zamieniły się w kocie łapy. Nie wysunął pazurów, nie wykonał żadnego ruchu, poprzestał jedynie na tej demonstracji. To jednak wystarczyło, aby na twarzach drabów odmalował się strach. – Macie trzy wyjścia – oznajmił im zimno kotołak. – Powiecie mnie albo katu, albo zabieracie tajemnicę ze sobą do grobu... Co wybieracie?– Szukamy dobrego zajęcia! – Sargon poszedł w zaparte.Ksin bez słowa przemienił lewą łapę z powrotem w ludzką dłoń, sięgnął do kieszeni, wyjął sakiewkę i rzucił ją na podłogę. Woreczek z monetami spadł na nią z miłym dla ucha łoskotem.– Wynajmuję was – zakomunikował im Ksin. – To jest zaliczka, a teraz gadajcie mi wszystko!Wymienili się spojrzeniami, po czym Saris wyciągnął z sakwy ów skrawek listu ze wzmianką o Hadenie i podał go kotołakowi.Ten przebiegł pismo wzrokiem.– Mieliście szczęście – stwierdził na koniec. – Podziękujcie za nie swoim bogom, doprawdy bowiem obdarzyli was wielką łaską.– Chcieliśmy sprawdzić, co się za tym kryje, i niezwłocznie powiadomić czcigodnych świętców lub Zakon Tępicielski... – Miridz zaczął popisywać się prawomyślnością. – Oni by was oszukali – wszedł mu w słowo Ksin. – W najlepszym razie dostalibyście jakąś żałosną jałmużnę i zostali wygnani precz z miasta. Najpewniej jednak zgnilibyście w świątynnych lochach. Tępiciele przejęliby sprawę, a was oskarżyli o współudział w zbrodni praktykowania nekrokreacji. Wtedy wy byście modlili się już o szybką i lekką śmierć, lecz nadaremno. W zbyt wielką sprawę, jak na nic nieznaczących przybłędów, się wplątaliście...– Kim jest ta wielka dama, która tutaj była, panie? – zapytał pokornie Sargon. – To jaśnie wielmożna pani Danezja Lado, pierwsza faworyta naszego miłościwego króla Redrena.Teraz dopiero dotarło do nich, w jak paskudną kabałę wdepnęli. Życie każdego z nich było jak zapalona świeca, bez żadnej osłony wyniesiona z domu w wietrzny dzień. Starczył jeden mocniejszy podmuch...Pierwszy na kolana osunął się Miridz, za nim wszyscy pozostali. W tej pozycji sięgnęli po miecze i zwrócili je rękojeściami w stronę Ksina.– Szlachetny panie – zaczął z powagą Saris – przyjmij nasze wierne usługi oraz hołd dla wielmożnej pani, której służysz, a której i my teraz pragniemy służyć do ostatniego tchu.Zwykle ceremonia zawarcia umowy z najemnikami sprowadzała się do uścisku ręki. To wystarczyło, aby połączyć ich ze zleceniodawcą na śmierć i życie do czasu wygaśnięcia kontraktu. Teraz jednak zbyt wielką łaskę im okazano, żeby przyjmować ją inaczej niż na kolanach. W szczególnych sytuacjach kodeks honorowy zezwalał na takie upokorzenie. Konkretnie wtedy, gdy częścią zapłaty było darowanie życia.– To tylko zaliczka, jak powiedziałem. – Ksin wskazał na sakiewkę leżącą na podłodze. – Poza tym przyrzekam wykupienie waszych karyjskich kontraktów, zwrot wszelkich kosztów i trzykroć tyle dla każdego po pomyślnym wypełnieniu zadania.– Będziemy twoimi psami, panie, dopóki nas nie zwolnisz z tej przysięgi! – zapewniali jeden przez drugiego, a Ksin kolejno położył dłoń na głowicy miecza każdego z nich.Słowem, kontrakt był bezterminowy. Jedyne, czego Ksin nie mógł im rozkazać, to walczyć przeciwko wojskom Karu. Gdyby jednak wydał taki rozkaz, musieliby od razu przebić się swoimi mieczami.– Jesteśmy twoimi ludźmi! – oznajmili chórem najemnicy na koniec zaimprowizowanej ceremonii i powstali.Kiedy formalnościom stało się zadość, przyszła pora na piwo. Ksin bez mrugnięcia okiem upił łyk najpodlejszego chmielowego sikacza, jakiego w życiu próbował.– Opowiedzcie mi teraz, jak weszliście w posiadanie tego listu.Historia była długa, mroczna i zupełnie niezgodna z prawem, ale kotołak nie dał nic po sobie poznać. Szczerość najemników była potwierdzeniem ich lojalności.– Mieliście szczęście – powtórzył tylko na zakończenie.– A czego, panie, jeśli wolno zapytać, szukała tutaj jaśnie wielmożna pani Danezja? – spytał Darmin.– Jako przyszła matka chciała kupić zwyczajowy amulet przeciw porońcom. Nie wiadomo jednak, dlaczego pani Danezja uparła się na tak plebejską wersję. Mogła wszak mieć talizman najwyższej jakości od nadwornego maga Rodmina, on sam zresztą taki jej proponował. Jednak ktoś wmówił tej dziewczynie, że tutaj kupi coś wyjątkowego. Moim zdaniem to wierutna bzdura, ale z brzemienną niewiastą nie sposób się spierać, więc postanowiłem jej towarzyszyć osobiście. Król zapałałby strasznym gniewem, gdyby Danezję spotkał w tej dzielnicy choćby najmniejszy despekt, nie mówiąc już o jakimś wypadku. – Ksin upił piwa i spojrzał znacząco na nadpalony skrawek papieru. – Po tym, co teraz od was usłyszałem, rozumiem już, czemu miały służyć te dziwne namowy... Teraz życzliwi doradcy będą musieli tłumaczyć się przed królewskim katem, czego nie należy życzyć nawet najgorszym wrogom.– Hadena znów się doigrała... – mruknął Saris. – Jak mogła być aż tak głupia?– Ona nie żyje, więc nic jej nie grozi – odparł niedbale kotołak.– Zabiłeś ją, panie, zanim wyszedłeś ze sklepu? – zdumiał się Sargon.– To nie ja – odrzekł Ksin. – Ona nie żyje już od wielu lat. Zapewne skonała niedługo po tym, jak zagoiły się jej rany. Pewnie serce nie wytrzymało wspomnień egzekucji albo przypadkiem na ulicy zobaczyła swego kata...– Jest martwiaczką? – upewnił się Darmin.– Tak.– I jeszcze prowadzi sklep?!– Powtarza machinalnie stare nawyki, ale gdybyście kazali jej zrobić coś niezwyczajnego, natychmiast stanie jak głucha.– Tak było... – Sargon przypomniał sobie, jak opatrywali u wiedźmy rany Darmina.– Ale przecież martwiaki nie mówią – zaoponował sceptycznie Miridz.– To prawda – przyznał Ksin.– A ona mówi...– Nie ona, tylko gadający amulet, który wepchnięto jej w gardło. Kieruje nią z dala jakiś mag. Te słowa – kotołak znów pokazał na list i przeczytał głośno: – „którą polecam uwadze i wszelkiej łaskawości”, to w istocie zawoalowana przechwałka czarnoksiężnika wobec kolegi po fachu.– Co nam rozkażesz, panie? – zapytał Saris.Ksin wstał.– Róbcie to, co do tej pory, to znaczy obserwujcie Hadenę – powiedział. – Tylko pamiętajcie, że mag, który ją animuje, może patrzeć jej oczami i słuchać jej uszami. I bądźcie ostrożni, bo w tej dzielnicy potwory Onego są równie pospolite jak gdzie indziej szczury.Pokiwali twierdząco głowami.– Ja tymczasem mam parę spraw do załatwienia w pałacu. Jak się czegoś dowiem, dam wam nowe instrukcje.– Będziemy na nie czekać, panie! – zapewnił Miridz.Kiedy kotołak wyszedł, Sargon rozsupłał sakiewkę i wysypał zawartość na stół. Było to dwanaście sztuk złota. – Towarzysze, przyjaciele, kamraci! – oznajmił z emfazą. – Kobiety znów nam się zaczęły podobać!– Te pyskate suki z naprzeciwka dość się już naspały! – Miridz energicznie ruszył do drzwi. – Powiem im, żeby się dobrze umyły i pachnideł nie żałowały.– Skoroś taki gorliwy, to idź też kupić dobre wino i jakieś pieczyste, masz! – Sargon rzucił mu złotą monetę.– Tylko mi potem bękartów w szambie nie topić, bo się bazyliszki od tego lęgną... – zamarudził zrzędliwie Darmin ze swojego łóżka, nader udatnie naśladując głos gospodyni.Wszyscy czterej parsknęli głośnym śmiechem. Byli pewni, że ich kłopoty definitywnie się skończyły.\n2 ZAPĘTLONE FATUMW pałacowych podziemiach rozległ się chichot wstawionej kobiety. – Gdzie to jest?! Gdzie?! – zaczęła dopytywać się natarczywie. – Wino mi się kończy!– Już niedaleko – odpowiedział jej spokojny głos Hanti. – O, tam, gdzie widać światło...Kobieta, która wcześniej się śmiała, teraz przyspieszyła kroku, trochę za bardzo, bo aż zatoczyła się w progu przedsionka izby tortur. Złoty kielich wypadł jej z ręki, resztki wina rozprysły się na podłodze. Było białe.– O, pan kotołak! – zawołała na widok Ksina. – Niczego nie będę oglądać, dopóki mi nie nalejecie! – Jak szlachetna pani sobie życzy. – Do pomieszczenia przeciwległymi drzwiami wszedł mistrz Jakub. Trzymał w rękach dzbanek i srebrny kubek. Nalał i podał damie dworu.– Dlaczego to wino jest takie gorzkie? – zapytała, upiwszy łyk.– Ten smak, pani, pochodzi od ziół zwiększających wrażliwość nerwów – wyjaśnił rzeczowo królewski kat.– Lubię być bardzo wrażliwa... – Zachichotała i wypiła duszkiem. – To gdzie jest ta czarownica, którą macie oprawiać? Tam?! – Szybkim krokiem weszła do izby tortur. – Jak to...? – Przystanęła rozczarowana. – Nikt nie leży...Stół do zadawania męki w istocie był pusty. Za to pod ścianą, na rzeźbionym krześle, siedział czarno ubrany mężczyzna, który teraz zwrócił głowę w stronę rozbawionej kobiety. Nie wstał jednak, aby ją powitać.– Szlachetnie urodzona Ladia Azaro – wymówił z powagą jej imię. – Małżonka zmarłego chwalebnie sługi królewskiego Nirona Azaro, udzielna pani na włościach Pomo i Basicz.– Dikin? A ty co, sędziulku, nie poznajesz mnie?! – parsknęła zdziwiona. – Przecież nigdy nie pokładaliśmy się razem po ciemku...– Niniejszym ostatni raz wymówiono twoje imię i tytuły – zakomunikował jej królewski sędzia Dikin Fergo. – Z tą chwilą wszelkie wydarzenia twojego przeszłego życia stały się pyłem zapomnienia – wymówił oficjalną formułę oskarżenia. – Odtąd istnieje tylko twoja wina i sama nie jesteś niczym innym jak tą winą, która może być zmazana jedynie prawdą lub bólem.– Cóż to za błazeństwa?! – Kobieta oprzytomniała nieco.– Jesteś oskarżona o spisek na życie króla z udziałem czarnej magii. Nie ma dość bólu, aby zmazać taką winę, jeśli zostanie dowiedziona.– Ty kłamliwa żmijo! – Istota nosząca jeszcze przed chwilą imię Ladia z furią obróciła się do stojącej za nią żony kotołaka. – Zwabiłaś mnie tu!– Nie skłamałam ani trochę – odrzekła spokojnie Hanti. – Powiedziałam, że będą dzisiaj ciekawe tortury i że powinnaś tu być...– Rozbierz się, pani – powiedział mistrz Jakub. W jego głosie jak zwykle słychać było współczucie. – Wobec oskarżenia o tak ciężkie przestępstwo wszelkie prawa przysługujące ci z natury, obyczaju i ustaw królestwa niniejszym ustały. Jesteś już tylko mówiącym mięsem – wygłosił oficjalną formułę.– Nie... – Zrobiła krok do tyłu.Hanti szybko położyła jej ręce na ramionach i jednym gwałtownym ruchem zerwała suknię. Znać było, że ma w tym wprawę i że od dawna wyczekiwała na tę właśnie chwilę. Dość skąpy strój frywolnej damy dworu nie stawiał wielkiego oporu. Z kolei żona kotołaka zamiast karyjskich jedwabi, które zwykle nosiła, dziś włożyła obcisły skórzany damski kostium myśliwski. Naprawdę dobrze przygotowała się, by własnoręcznie dokonać zemsty.– Nigdy cię nie lubiłam! – zawołała wzburzona, powalając z kolei oskarżoną na kolana i zdzierając z niej szeroki naszyjnik z amuletami oraz przepaskę biodrową, też zresztą trzymającą się symbolicznie na kilku delikatnych tasiemkach. – Zawsze mnie brzydziła twoja żądza okrucieństwa! – Z rozmachem cisnęła zmięty strój w kąt izby tortur. – Dobrze, że teraz sama zasmakujesz tego, co zawsze tak pragnęłaś oglądać!– Pani... – mistrz Jakub łagodnie zmitygował Hanti. – Małość charakteru zasługuje na współczucie. Tym większe, im większe nieszczęście ta wada sprowadza na skarlałą duchowo istotę.Żona Ksina nic na to nie odpowiedziała. Wciąż z furią w oczach stanęła z boku.Naga winowajczyni, łkając, skuliła się pod stołem tortur. Kat jeszcze nie wezwał swoich pomocników, aby ją na nim rozciągnęli.– Czy oskarżona jest dość świadoma, by słuchać i mówić? – zwrócił się do niej królewski sędzia. Ogarnęła ją nadzieja, że jeszcze może uniknąć tortur, więc uspokoiła się natychmiast i skwapliwie pokiwała głową.– Czy to ty namówiłaś jaśnie wielmożną Danezję Lado, pierwszą nałożnicę naszego miłościwego monarchy, zaszczyconą przywilejem noszenia królewskiego potomstwa, aby kupiła talizman przeciw porońcom w sklepie niejakiej Hadeny na Sodowych Dołach? – padło pierwsze pytanie.– Tak, ja – odpowiedziała szybko. – I cóż w tym złego?– Kto ci nakazał tak zrobić?– Nikt... Miałam sen...– Mistrzu, oskarżona odmawia wyjawienia prawdy.Królewski kat tylko pstryknął palcami.Pomocnicy ukryci dotąd w bocznej piwnicy wpadli do izby tortur i porwali z podłogi przeraźliwie krzyczącą winowajczynię. Jej rozpaczliwa szamotanina w niczym im nie przeszkodziła ani nawet nie opóźniła ich w pracy. Każdy ruch był pewny i doskonale wyćwiczony. Błyskawicznie rozciągnęli ją i przywiązali, po czym pochylili ruchomy blat i ustawili go w pozycji półleżącej, aby przesłuchiwana mogła widzieć swoich rozmówców oraz narzędzia, które miano jej okazać zgodnie z następnym punktem procedury.– Kto ci kazał namówić panią Danezję na zakupy w Sodowych Dołach? – Sędzia powtórzył pytanie.– Miałam sen... Naprawdę! To mi się przyśniło, więc pomyślałam, że... Sędzia Dikin znów spojrzał znacząco na mistrza Jakuba. Ten przesunął się w bok i podniósł płat zielonej tkaniny zakrywającej stojący za nim stół.Zalśniła wypolerowana stal lancetów, szczypiec, pił do kości, haków i dłut...Winowajczyni w pierwszej chwili krzyknęła rozpaczliwie, ale zaraz głos uwiązł jej w gardle i zwymiotowała z przerażenia.Jeden z katowskich pachołków, nie czekając na polecenie, przyniósł kubeł wody i obmył przesłuchiwaną. Nieczystości spłynęły do ścieku pod stołem.– Kto ci kazał?! – Sędzia podniósł głos.– Naprawdę miałam sen! – wykrzyknęła w desperacji.Mistrz Jakub pochylił się nad narzędziami, zastanawiając się, które z nich wybrać na początek. Po krótkim namyśle wziął cztery haki, najeżone zębami po zewnętrznej stronie. Zrobił krok w kierunku przesłuchiwanej... – Zaczekajcie! – powstrzymał go głos Rodmina.Królewski mag wyszedł z pomieszczenia dla katowskich pomocników. – Ona chyba mówi prawdę – oznajmił i rozejrzał się po izbie. – Gdzie jest jej naszyjnik?– Tutaj... – Hanti pochyliła się nad rzeczami zdartymi z byłej damy dworu i podała magowi, o co prosił.Rodmin przyjrzał się naszyjnikowi z wielką uwagą. Była to typowa część stroju Suminorki z wyższych sfer, pełniąca funkcję ozdobną i jednocześnie chroniąca przed potworami Onego. Naszyjników tego rodzaju z reguły nie zdejmowało się nawet do snu, dlatego były one podszyte od spodu miękką skórką, by nie dopuścić do otarć. Była dama dworu Ladia Azaro chełpiła się swego czasu, że używa w tym celu skóry ludzkiej zdjętej z młodych niewolnic, które za życia też ją pieściły... Ponadto konstrukcja naszyjnika umożliwiała łatwe dołączanie kolejnych amuletów w zależności od potrzeby lub kaprysu właścicielki.Królewski mag skupił się teraz właśnie na tych magicznie czynnych elementach ozdoby. Mrucząc zaklęcia, kryształowym wahadełkiem sprawdzał je po kolei i w pewnym momencie z satysfakcją pokiwał głową.– Zsyłacz snów! – oznajmił i z wprawą zdemontował naszyjnik, wyłuskując jeden z paciorków, wykonany ze starego srebra pokrytego znakami runicznymi. – Kto ci to dał, pani? – Pokazał oskarżonej amulet na otwartej dłoni.– Dostałam go, by mnie chronił od złych snów... – powiedziała szybko – ...od... od któregoś z kochanków...– Którego? – naciskał sędzia.– Nie pamiętam... – Widać było, że bardzo stara się sobie przypomnieć. – Już wiem! – zawołała. – To był prezent od anonimowego wielbiciela! Trzy, cztery miesiące temu ktoś mi go przysłał z liścikiem i komplementami...Sędzia skrzywił się, nie kryjąc rozczarowania. Kat zrobił krok w stronę stołu z narzędziami, ale Rodmin znów go powstrzymał.– Co było w tym śnie, pani? – zapytał.– Śniło mi się, że dziecko Danezji urodziło się martwe, że latał nad nią poroniec! – wyjaśniła szybko. – Nie pamiętam już, co było najpierw... czy najpierw latał, czy urodziła martwe...– I dlatego doradziłaś jaśnie wielmożnej Danezji, aby kupiła amulet przeciw porońcom? – dociekał sędzia.– Tak, panie.– Ale dlaczego w sklepie Hadeny z Sodowych Dołów?– To imię jakoś przyszło mi do głowy na koniec snu... Bywałam tam wcześniej, panie. Znam wszystkie magiczne sklepy w Katimie... Chciałam dobrze...– Mnie imię Hadena coś mówi – odezwał się niespodziewanie mistrz Jakub.– Była klientka... – Ksin uśmiechnął się z przekąsem.– Nie klientka, tylko penitentka – poprawił go wyniośle kat. Wszyscy wiedzieli, że mistrz Jakub traktuje pracę z najwyższą powagą i nie toleruje żadnych żartów ze swojej profesji oraz skazańców, którzy trafili w jego ręce. – Nie pamiętam już tylko, z jakiego powodu, ale mogę sprawdzić... – Odłożył haki z powrotem na stół i wyszedł z izby tortur. Wrócił po chwili, trzymając w rękach grubą księgę egzekucji, którą energicznie wertował.– Jest! – oznajmił po chwili i spochmurniał. – Hadena z Sodowych Dołów... Współudział w stworzeniu wyrodźca...Sędzia zbladł, słysząc nazwę potwora, Rodmin zmiął w ustach jakieś grubsze słowo.Ciąg dalszy w wersji pełnej\n3 DUŻO RÓŻNYCH PIERŚCIENIDostępne w wersji pełnej\n4 SPLĄTANA PRZESTRZEŃDostępne w wersji pełnej\n5 GAŁĘZIE DRZEWA ŚWIATÓWDostępne w wersji pełnej\n6 PSY POD SZAFOTEMDostępne w wersji pełnej\n7 WOJOWNICZKA BEZ MIECZADostępne w wersji pełnej\n8 ZAPACH ZUPY RYBNEJ Dostępne w wersji pełnej\n9 PUŁAPKADostępne w wersji pełnej\n10 WIZJA PRZYSZŁOŚCIDostępne w wersji pełnej\n11 UCIECZKA BESTIIDostępne w wersji pełnej\n12 DZIEŃ BERTIIDostępne w wersji pełnej\n13 W MARTWEJ CISZYDostępne w wersji pełnej\n14 PODZIELONE SERCEDostępne w wersji pełnej\n15 ZWIERCIADŁA DUSZYDostępne w wersji pełnej\n© Copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2015Text © copyright by Konrad T. Lewandowski, 2015Ilustracje na okładce Kerem BeyitProjekt okładki Marta Weronika Żurawska-ZarębaKorekta Krystyna Lesińska, Przemysław KomendułaKorekta plików po konwersji Irmina GarlejISBN 978-83-10-13003-7Plik wyprodukowany na podstawie Ksin sobowtór, Warszawa 2015www.naszaksiegarnia.plWydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24ctel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,faks 22 643 70 28e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.plPlik EPUB przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ksin_sobowtor-ebookRO/p93944i148069" target="_blank" title="Ksin sobowtór [Konrad T. Lewandowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ksin sobowtór [Konrad T. Lewandowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Motocykl elektryczny dziecięcy PoloVolt ST-16\nZamiast dorastać do motocykli, najlepiej dorastać z motocyklami! Motorek na akumulator dla dzieci Polovolt ST-16 to doskonały wybór dla młodych fanów dwóch kółek, którzy chcą cieszyć się motocyklową pasją, także w terenie. A co najważniejsze, ten motor elektryczny dostarczy im radość w sposób bezpieczny i wygodny. Pojemna bateria pozwala na nieprzerwaną jazdę do 1,5 godziny, stalowa rama zapewniają lekkość i tłumienie drgań, natomiast dwa tryby jazdy i rollgaz w stylu motocyklowym to dla dziecka doskonały sposób na bezpieczną i przyjemną naukę jazdy. Wysoki prześwit i grube opony z wysokim bieżnikiem sprawiają natomiast, że ten motor dla dzieci powyżej 5 roku życia, pozwoli na cieszenie się z jazdy wszędzie - w mieście, na łące, podwórku, w lesie, a nawet na torze crossowym czy pump track!\nZamiast dorastać do motocykli, najlepiej dorastać z motocyklami! Motorek na akumulator dla dzieci Polovolt ST-16 to doskonały wybór dla młodych i ambitnych fanów dwóch kółek, którzy chcą cieszyć się motocyklową pasją, także w terenie. A co najważniejsze, ten motor elektryczny dostarczy im radość w sposób bezpieczny i wygodny.\nPojemna bateria pozwala na nieprzerwaną jazdę do 1,5 godziny, stalowa rama zapewniają lekkość i tłumienie drgań, natomiast dwa tryby jazdy i rollgaz w stylu motocyklowym to dla dziecka doskonały sposób na bezpieczną i przyjemną naukę jazdy. Wysoki prześwit i grube opony z wysokim bieżnikiem sprawiają natomiast, że ten motor dla dzieci powyżej 5 roku życia, pozwoli na cieszenie się z jazdy wszędzie - w mieście, na łące, podwórku, w lesie, a nawet na torze crossowym czy pump track!\nDwa pojazdy w jednym\nDzięki trzem trybom jazdy, motorek elektryczny PoloVolt ST-16 będzie odpowiedni dla dzieci, które nigdy wcześniej nie miały styczności z jednośladami. W pierwszym trybie możesz całkowicie odłączyć silnik i przejść w tryb roweru biegowego. Dzięki temu dziecko w łatwy sposób może nauczyć się balansu i jazdy na dwóch kołach.\nDrugi tryb jazdy uruchamia motor elektryczny, który zapewnia jazdę z prędkością do 12 km/h, czyli bezpieczną, ale już będącą frajdą dla dziecka! Trzeci natomiast pozwala się rozpędzić aż do 20 km/h! W trybach elektrycznych akumulator wytrzymuje od 45 do 90 minut jazdy (ok. 20 kilometrów), w zależności od wagi dziecka, terenu i tempa jazdy. A jeśli maluch wyczerpie cały akumulator, można go w łatwy sposób wymienić bez użycia narzędzi lub naładować do pełna w ok. 5-6 godzin.\nDziecięca fantazja i brawura nie zna granic, więc motorek elektryczny powinien dawać nie tylko przyjemność z jazdy, ale i zapewniać bezpieczeństwo. Dlatego też motocykl PoloVolt ST-16 wyposażono w skuteczny, tylny hamulec tarczowy, zabezpieczenie przed przypadkowym ruszeniem, a wszystkie kable, łańcuch i przewody są uszczelnione i schowane, tak by uniknąć przypadkowego zahaczenia nogą lub o przeszkodę. Do tego ten motor dla dzieci jest wyjątkowo łatwy do opanowania i wygodny dzięki szerokiej kierownicy, dużym platformom na stopy oraz komfortowemu, regulowanemu siodełku. Dzięki temu bez względu na wiek dziecka, motorek daje pełną kontrolę w trakcie jazdy.\nMotor elektryczny dla dzieci PoloVolt ST-16 otwiera nowe możliwości rodzinnego spędzania czasu. Motorek dzięki kompaktowym rozmiarom bez problemu mieści się do bagażnika nawet małego samochodu miejskiego, więc nic nie stoi na przeszkodzie, by zabrać go ze sobą na wakacje, co z pewnością będzie niemałą uciechą dla dziecka. Do tego dzięki elektrycznemu napędowi, ten motorek świetnie sprawdzi się w trakcie rodzinnych wycieczek na rowerach, hulajnogach czy rolkach, a nawet wspólnych treningów na motocyklu! Motor elektryczny dla dzieci PoloVolt RS-12 to najlepszy sposób na wejście w cudowny świat jednośladów!\nSilnik: elektryczny, umieszczony w tylnej piaście XF05H-2\nOsiągi: Moc 120 W, moment obrotowy 20Nm, max. prędkość 20 km/h\nAkumulator: litowo-jonowy, 18 V, 5,2 Ah, 94 Wh\nCzas pracy: 45-90 minut, zasięg ok. 20 km\nPodwozie: rama i widelec ze stali, felgi ze stopu aluminium\nWysokość siedzenia - 455-500 mm\nWaga: 11,6 kg (z baterią)\nWymiary (długość x szerokość x wysokość) w mm: 1200 x 520 x 600\nMotocykl elektryczny dziecięcy PoloVolt RS-12\nPromocja -1 000,00 zł\nTRS ON-E Kids 16" 2021 dla dzieci