Vox clamantis (opowiadanie) - Wikiźródła, wolna biblioteka\nVox clamantis (opowiadanie)\nTytuł Vox clamantis\nByła w dziejach ludzkości chwila wstrząsająca jej posadami do głębin niedocieczonych wtedy, ani dziś, ani jeszcze jutro. Zdarzenie, którego wszystkich dalekich skutków aż potąd nie możemy obliczyć. Błyskawica rozdzierająca ciemności stworzonych rzeczy, tak że ukazały się w mgnieniu odległe światy, ku którym jest przez ciąg wieków droga.\nWokoło takiej chwili musiało być podniesienie poziomu; to też istotnie wszystko, cokolwiek bezpośrednio przed nią lub po niej nastąpiło, posiada niezaprzeczone znamię wielkości.\nKiedyż, przed jakim faktem prolog podobny temu, gdzie, występuje w krótkich, ale nieporównanych rysach historya Poprzednika, duchowego olbrzyma, Chrzciciela?\nJan zalicza się do największych postaci w dziejach ludzkiego cierpienia i pragnienia Widziany poprzez odstępy całych stuleci, wydaje się zawsze posągiem ogromnym, ulanym z niewzruszonego spiżu.\nCierpienie jego twarde. Duszę jego, o której nas doszły nieliczne, ale niezapomniane wieści, wyczuwamy dziś jako srogą. Jednakże niemasz w tem żadnych odstręczających i martwych znamion, jest to bowiem srogość wezbranej tęsknoty i wiekowego bólu.\nW tej spiżowej piersi paliło się płomię i dlatego wszystek człowiek stał się wyrazem niestrudzonego, niezgłuszonego w przestrzeniach czasu wołania; „vox clamantis“...\nEwangelia i tradycya przyoblokły mistycznem światłem narodziny Chrzciciela, matka przyroda kolebkę tego, posępnego później, proroka otoczyła słodyczą ciszy, zieloności i kwiecia.\nByły uczone spory o nie nazwane w Piśmie „miasto judzkie“, ojczyznę Wołającego.Wymieniano kilka miejsc, a pomiędzy niemi: Machaerus, Hebron, Betleem i samą Jerozolimę. Jednakże aż potąd najwięcej dowodów, a również powaga przechowywanych ustnie podań, przemawia za położoną wśród wzgórz łagodnych mieściną Ain-Karim, dla chrześcijan: „Św. Jan w górach“.\nJuż w epoce pierwszych wojen krzyżowych nazywano to miejsce „in Montana.“ Król Baldwin I posiadłość, objętą tem imeniem, nadal rycerzom zakonnym św. Jana w Jerozolimie. Baldwin III nadanie to potwierdził.\nMiasteczko znachodzi się o dwie godziny pieszej drogi w kierunku południowo-zachodnim od Jeruzalemu.\nOkolica falista. Jeżeli dzień jest piękny i bezobłoczne niebo, następuje przedziwne zestawienie kolorów.\nOto pod głęboko błękitnym stropem roztocz kamienista, szczera-biała, wznosząca się półkręgami, na których wązkie smugi obsianych, jasno-zielonych pól.\nW ogóle koloryt Judei jest wielce odrębny; narazie działa uderzająco; potem wywołuje w nas zapatrzenie, w końcu poczyna być urokiem.\nWiosenne niebo bywa tutaj gorąco błękitne, a jednak nie szafirowe; barwy nigdzie nie dochodzą do natężenia, do bogatego zespołu. A przecież światło słoneczne tu wielkie, ulewne, można powiedzieć, srogie. Że w tym zalewie występuje przed oczy świat nie tęczowy, a tyłku jasny, blado zielony i biały, to właśnie stanowi niespodziankę, odrębność i urok — trochę; smutny.\nDzisiejsze Ain-Karim liczy jakieś 2,500 mieszkańców, przeważnie muzułmańskiego wyznania. Uliczki niezmiernie wązkie wiją się i przeciskają pomiędzy domami, które są niewielkie, kwadratowe, o płaskich dachcah, wszystkie z szarego kamienia, całkiem podobne do siebie.\nOżywcze wrażenie sprawia bijące wśród miasteczka źródło. W tym bezrolnym kraju każdy strumień staje się błogosławieństwem dla okolicy, a uciechą dla oczu.\nPonad strugą, która ze źródła wycieka. zbudowano maleńki meczet ze smukłym jak zwykle minaretem.\nKsięża Franciszkanie posiadają obszerne budynki: klasztor, otoczony ogrodem, hospicyum, czyli dom dla podróżnych, z podwórkiem pełnem kwiecia; z przeciwnej strony szkołę.\nW pośrodku wznosi się kościół.\nNa lewo od wielkiego ołtarza schody prowadzą do kaplicy, znajdującej się poniżej ogólnego poziomu.\nLampy rozświetlają surową szarzyznę bardzo grubego muru. Według tradycyi, są to ściany komnaty, w której się ongi narodził Chrzciciel, kościół bowiem wzniesiono na domniemanem miejscu domostwa Zacharyasza.\nDroga, czy też ulica główna, wiedzie z posiadłości franciszkańskich poprzez miasteczko do źródła i dalej aż do stoku przeciwległego pagórka. Tu wstępować potrzeba, mając na prawo wychylone zza ogrodzenia srebrzysto-zielone gałązki oliwek i ciemniejsze gałązki fig.\n Niebawem po lewej ręce ukazują się w murze drzwiczki. Za niemi cmentarzyk, czy wirydarzyk, pełen rzeczywistego uroku; cyprysy stoją cicho, a na krzakach rozkwitają przepyszne, ciemno-czerwone róże.\nKu środkowi studnia, od której miły chlód.\nW głębi kościolek „Nawiedzenia“ Elżbiety Zacharyaszowej przez N. Maryę Pannę.\nEwangelia św. Łukasza mówi:\n„A powstawszy, Marya w onych dniach poszła na góry z kwapieniem do miasta judzkiego...\n„I weszła w dom Zacharyasza i pozdrowiła Elżbietę.\n„I stało się: skoro usłyszała Elżbieta p0zdrowienie Maryi, skoczyło od radości dzieciątko w żywocie jej, i napełniona jest Duchem Świętym“.\nPodobno w VI wieku wznosił się tutaj wielki kościół piętrowy: absyda górnego piętra zachowała się jeszcze nad dzisiejszą kaplicą.\nW kaplicy tej jedna rzecz bardzo miła.\nLiczne kościoły jerozolimskie i około Jerozolimy są, oczywiście, aż przepelnione obrazami, do których treść poczerpnięto z życia Chrystusa i Maryi. Jednak niezmiernie rzadko widzi się coś prawdziwie pięknego.\nOtóż w danym wypadku wyjątek miły. Obraz, coprawda, w kolorycie dość twardy, i znawca znalazłby niejedno do zarzucenia, ale jest pomimo wad tych ekspresya w linii, w ruchu postaci, w twarzach rzetelność poczucia i odczucia; słowem, poezya w tem jest.\nElżbieta wybiegła na spotkanie Maryi. Stoi na pochyłości, wiodącej od progu domu. Stoi, cokolwiek naprzód podana, z wyciągnięciem ogarniających ramion.\nW ramionach tych dzieweczka. Nie można określić innym wyrazem.\nGłowa Elżbiety owinięta w chusty spływające aż ku dołowi, twarz poorana śladami długoletniej tęsknoty, rozświetlona promieniem nagłego w starości szczęścia.\nZda się nam, że słyszymy, jak mówi:\n„A zkądże mi to, że przyszła matka Pana mojego do mnie?“\nPochyla się z nieskończoną tkliwością:\n„Oto jako stał się głos pozdrowienia twego w uszach moich, skoczyło od radości dzieciątko w żywocie moim.\n„Błogosławionaś, któraś uwierzyła, albowiem spełni się to, coć jest obiecane od Pana...\nA dzieweczka, w ramionach sędziwej krewnej leżąca, poczyna odpowiadać: „Wielbij, duszo moja, Pana. I rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim“...\nNiewysłowiony czar jest w uścisku owych dwu przyszłych matek, świadomych w sobie wszystkiej tęsknoty wszystkiej pociechy świata.\nWedług tradycyi na miejscu tego spotkania wytrysło źródło, które zasila zbiornik przed dzisiejszą kaplicą. Kaplica zaś (a w VI stuleciu ów wielki kościół) wznosi się, kędy miał być drugi dom zamiejski Zacharyasza. Elżbieta brzemienna odosobniła się w onym domu i na jego to progu witała przybywającą Maryę.\nWogóle tradycya daje nam rysów niedużo, ale takie, że świetlistemi liniami wyciągają się w przestrzeni ubiegłych, mrocznych, wieków. Zaliż nie będzie to sprawą a możnością chciwego serca za śladem owych światełek przeniknąć do głębiny i niewiadomość zapełnić pojawem odczutych, zgadnionych, jakby wskrzeszonych rzeczy?\nNaszem jest wszystko, cokolwiek w sobie obaczyć i usłyszeć, wywołać i odkląć możemy. I prawdziwem dla nas to wszystko.\nNaprzykład, czyż nie widzimy, jako w błękitny dzień jesienny kamienistą ścieżką po wzgórzach to wspina się, to zsuwa podróżujący orszak kapłana Zacharyasza ?\nLazur niebieski ogarnia tę smutną, spaloną przez letnie skwary ziemię. Osły i muły, objuczone wszelakim sprzętem, albo dźwigające czeladź kapłańską, postępują kolejno wydłużonym szeregiem.\nZacharyasz jedzie w środku: muł pod nim tęgi, bogato przystrojony. Jedzie przed siebie zapatrzon i poważny, jako wiekowi i godności przystało, aliści na twarzy rozlana dziwna słodycz.\nSłudzy pomiędzy sobą szepcą o przytrafionem niedawno, a niepojętem zdarzeniu. Oto pewnego ranka wszedł był sędziwy kapłan do kościoła według kolei stanowiska swojego, bo właśnie przypadały nań losem miesiące urzędowania.\n„A wszystko mnóstwo ludu było na zewnątrz, modląc się godziny kadzenia“...\nI „oczekiwał lud Zacharyasza, a dziwowali się, że omieszkiwał w kościele.\n„A gdy wyszedł, nie mógł przemówić do nich, i poznali, jako widzenie widział... A on skiwał na nie i pozostał niemym... “\nJakoż istotnie od onej chwili nic odezwał się jednym wyrazem. „A gdy się wypełniły dni urzędu jego“, wybrał się bardzo śpiesznie w drogę powrotną do domu, gdzie nań oczekiwała podeszła w leciech małżonka, Elżbieta.\nCo powie niewiasta, obaczywszy kalectwo męża?\nŚcieżka zwraca się ku dołowi. Już za orszakiem na widnokręgu zniknęły długo widziane białe świetne mury Jerozolimy.\nJeszcze, jeszcze maluczko, a rozemkną się przeciwlegle wzgórza; powieje miłą rzeźwością od zachowanych po zboczach sadów, od bijącego źródła, od nadziei spoczynku w słodyczy domowych ścian.\nElżbieta, zawiadomiona o rychłem przybyciu, czeka. Wyszła na podwórze, otoczone mieszkaniem, zamknięte główną bramą. Nasłuchuje. Do uszu jej dochodzi dźwięczący świergot ptasi: z przeczystego nieba wprost na głowę spływają ogromne strugi światła.\nW tej jasności widziana silna postać kobieca.\nElżbieta ma siłę. Z biódr, rozrośniętych szeroko, mogli się byli narodzić synowie dla Izraela; te piersi wykarmiłyby synów tęgich, to serce nieugaszonym płomieniem przelałoby się w dzieci.\nMocna jest w ciele i duchu.\nDlaczego taką właśnie Pan bezpłodnością pokarał i za co?\nUpokorzył ją, jako w początkach Rachel, ale nic dźwignął i nie pocieszył na podobieństwo miłosierdzia, tamtej okazanego.\nOto już „podeszła we dniach swych“ pogrzebała wszelką nadzieję.\nAle nie pogrzebała bólu.\nPrzeżarł namiętną duszę, a sam nie stępiony żyje. Pali się w ciemnych oczach. Położył się w brózdach na czole, przejawia się czasami w raptownem drżeniu rąk.\nHałas u wrót za progiem, stąpanie licznych bydląt, głosy czeladzi; przybyli.\nCo potem zaszło w duszach tych dwojga ludzi, mających wreszcie dosięgnąć szczęścia, wyglądanego przez całe życie?\nZacharyasz, którego najpierwszym odruchem było okazane aniołowi słuszne zdziwiewienie: „Zkądże to poznam? bom jest stary, i żona moja podeszła we dniach swych“, teraz, pokonany i przekonany znakiem niemoty własnej, radował się niezrównaną słodyczą oczekiwania.\nAliści Elżbieta w olśnieniu szczęścia uwierzyła odrazu. Nie pytała, nie badała, nie dochodziła; w piersiach jej otwarło się morze blasku; wszystko stało się możliwością, słońcem i prawdą.\nUpłynęło parę miesięcy. W miejsce dotychczasowych przycinków, uszanowanie sąsiadek poczęło otaczać dostojną matkę; wyróżnioną przez tak niezwykle błogosławieństwo Boże.\nNie było dla izraelskiej niewiasty poniewierki i ujmy nad pozbawienie potomstwa, ale też w zamian i tryumf dosięgał szczytu, jeżeli dolę upośledzonej dźwignęła niespodziewanie łaska Pana. Spóźnione lata jeszcze przydawały znaczenia, sądzono bowiem, że nadzwyczajnem być musi dziecko, w takich okolicznościach po wołane do życia.\nNagle Elżbieta zapragnęła usunąć się od tych oznak szacunku, przyjaźni i podziwu. Zapragnęła samotności i ciszy.\nRozpierało ją poczucie jakiegoś ogromu. Głucho wiedziała, że z tym ogromem połączona jest przyszłość dziecięca, które nosiła w łonie.\nTrzeba w cichości duchem uklęknąć przed tajemnicą. Może rozemkną się osłony.\nPrzytem najpotężniejszą tęsknotą tęskniła do tego syna. W odosobnieniu, w spokoju przyśpieszy sobie chwilę. Bo oto bez przerwy i bez przeszkody pochylać się będzie, jak nad kolebką, nad swojem własnem łonem. Oto, jeszcze zanim uderzy obudzone serce dzieciny, bez przerwy, a z rozkoszą wsłuchiwać się bę dzie w tętnienie własnej krwi, donoszące zasób tamtemu życiu. Wszystkie momenty dni tak spędzanych, dokoła niej śpiewać będą niewysłowione imię: matka! matka!\nNiedaleko miasta na wzgórku stał właśnie domek ustronny, kędy czasami przemieszkiwali we skwary letnie; tam się udała w towarzystwie paru służebnic.\nPoczęły płynąć tygodnie bardzo ciche. Niebawem w powietrzu zapowiedziała się wiosna. Figi napęczniały listowiem młodem, jęczmień zielenił się już bujnie na smugach górskich pól.\nNatomiast Elżbietę ogarnął ten niepokój, który się zwykł przejawiać na progu do wielkiej wiedzy. Z myśli jej nie schodziły słowa anioła, wypowiedziane Zacharyaszowi czasu widzenia:\n„Nawróci wielu synów izraelskich ku Panu Bogu ich...\n„Uprzedzi.. w duchu mocy Eliaszowej...\n„Iżby zgotował Panu lud doskonały... “\nZanadto powszechnem i wytężonem stało się w tej epoce oczekiwanie Mesyasza, aby niewiasta nie zrozumiała ogólnego znaczenia tych wstępnych słów.\nNie tylko w powietrzu odczuwało się blizką wiosnę.\nA wszakże niespokojnością przejmował dotknięty, ale niepodniesiony rąbek potężnej tajemnicy; wszystko matczyne serce z cierpieniem wyglądało, rychło po onym wstępie rozbłyśnie królewska, jasna, dopełniająca wieść.\nByła wczesna godzina i migotanie rosy w skośnych promieniach powstającego dnia. Poranny świergot jaskółek otaczał Elżbietę, zażywającą przechadzki na płaskim dachu domu. Nagle spojrzenie jej padło na dostrzegalną ztąd drogę. Kilka osób wstępowało pod górę powoli.\nNiebawem wyłączyła się z tego grona smukła postać dziewczęca i, przyśpieszając kroku, zmierzała najwidoczniej do wrót domostwa.\nWtedy stało się coś, jak wstrząśnienie, jak błyskawica, jak rozemknięcie strzeżonych długo drzwi. W jednej niewysłowionej chwili brzemienna znalazła się na dole, przed progiem swego dworca i wyciągnęła ręce, wołając dzieweczkę z Nazaretu:\n„Błogosławionaś ty pomiędzy niewiastami, i błogosławion owoc żywota twego... “\nTeraz wiedziała, do jakiej wielkiej służby narodzi się dzieciątko, którego pierwsze ruchy uczuła, bowiem —„skoczyło od radości”.\nGdy trzej magowie, przybysze z krain wschodu, zatrwożyli serce Heroda opowiadaniem o gwieździe i zwiastowanym królu żydowskim, wydany został, jak mówi Pismo, nakaz „pobicia wszystkich dzieci od dwu lat i niżej, w Betleem i po granicach jego“.\nA tradycya w dodatku opowiada, jak siepacze, wypełniając to polecenie, wtargnęli i do miasta, kędy znachodził się dwór Zacharyasza. Prawdopodobne to jest, gdy się zważy na parogodzinną zaledwo odległość pomiędzy Ain-Karirn a Betleem.\nOwoż wtargnęli siepacze.\nCzy słyszymy przeraźliwy krzyk matek, nie mających się nigdy pocieszyć?\nElżbieta porwała synka na ręce. Jest wpośród domu swego, ale wie, że dom jej nie osłoni.\nPoprzez odległość wieków uszu naszych dochodzi to straszne bicie zatrwożonego śmiertelnie serca.\nŻołdacy już we wrotach.\nTu rozdwaja się pasmo tradycyi. Według jednego opowiadania matka ukryła dziecię za wielkim głazem, a Pan Bóg spuścił na szukających zaślepienie, że nie widzieli. Dzisiaj kamień, wrzekorno ten sam, wmurowany jest w ścianę kościołka „Nawiedzenia“.\nDruga wersya, piękniejsza, ukazaje nam matkę ściganą przez siepaczy.\nWybieżała za miasto. Obu rękami przyciska do zdyszanej piersi skarb, dziecko. W szalonym pędzie miga przed oczyma naszemi ciemno-szafirowa suknia i biała osłona, odzienie, które do dziś dnia noszą niewiasty w tej okolicy.\nNaprzełaj bieży nieszczęsna, przed siebie w pustkowie a góry. Dobywa ostatnich sił. Za chwilę upadnie na kamienie. A ścigający tuż...  Natenczas przejmujący krzyk:„Skało! o! roztwórz się, twarda skało! przyjmij matkę i dziecię!“\nDopiero późnym wieczorem, gdy przeminęła wszelka obawa, wydostała się Elżbieta z cudownego ukrycia. Cicho było. Gwiazdy migotały w głębokiem niebie. Mrok nie dozwalał rozejrzeć się w okolicy.\nMatka ocalonego musiała osunąć ziemię w głębokiem podziękowaniu Panem.\nAle także osunęła się w trwodze.\nBo wiedziała, że nie wolno jej powrócić do miasta pod groźbą narażenia dziecięcia, a nie wiedziała, jakiem okaże się pustkowie, kędy z dziecięciem żyć wypadło.\nNazajutrz błogosławione poranne słońce oświetliło ojczyznę, którą Pan Bóg wyznaczył młodocianym latom proroka. Uspokoiła się dusza matki.\nW pośrodku gór na łagodnem zboczu wytryska źródło i spływa o parę stóp poniżej do wyżłobienia w rodzaju okrągławej, dość obszernej sadzawki. Dookoła na stokach, pomiędzy kamieniami, wiotkie gałęzie krzewów i pojawienie się traw, a od tego kładą się na srebrzystej wodzie refleksy cudnie zielone.\nPo prawej stronie sadzawki znajduje się pieczara. Ołtarz wzniesiono tam na miejscu, kędy, według podania, prorok przepędzał noce. Nieco dalej, już pod otwartem niebem jest kamień, na którym znowu odpoczywać miał czasem w przeciągu dnia.\nGrunt jak wszędzie skalisty, lecz tu i owdzie pokryty warstewką urodzajnej ziemi. Więc rosną figi, oliwki, tudzież okrągłolistne drzewa, wydające strąki pożywne, które lud u nas nazywa „chlebem św. Jana”. Murawa, ściele się, przetykana drobniutkiem; białem i ciemno-niebieskiem kwieciem. Bujniej wykwitają maczki ponsowe.\nWszystka miejscowość odległa jest od Ain-Karim o jakąś godzinę pieszej drogi.\nEwangelia św. Łukasza mówi:„Dzieciątko rosło i umacniało się Duchem i było na pustyniach, aż do dnia okazania swego przed Izraelem“.\nTradycya rozdwaja się ponownie. Według pierwszego pasma Elżbieta umarła w kilka miesięcy po swojem przybyciu na „pustynię“. Jednakże danem jej było widzieć gasnącemi oczyma, jak zlecieli przysłani aniołkowie niebiescy, aby służyć sierotce, karmić, osłaniać i piastować. Więc odeszła w pokoju.\nDruga wieść chwilę śmierci odsuwa aż do czasu, gdy Jan rozpoczął rok siódmy życia. A musiało być krzepkiem to dziwne dziecię, „karmione miodem leśnym“, a „umacniane Duchem“.\nNa szczycie góry znajduje się kapliczka, zawierająca wrzekomy grobowiec Elżbiety.\nPo odejściu matczynem snuło się w samotności to wychowanie tak nadzwyczajne, w którem żywiła puszcza, patrzało słońce, a nauczała bezpośrednio potęga Jehowy.\nJan jeden jest i jako zjawisko w dziejach ludzkości niepowtórzony, a ztąd wynika, że warunki jego życiowe także jedyne.\nChrystus, gdy, jako „Syn człowieczy“, chciał się stać wszystkiem dla wszystkich, nachylił się do wszystkiego; dziecięce Jego lata upłynęły codziennym sposobem w otoczeniu rodziny.\nInaczej Jan, vox clamantis, człowiek, lecz urodzony do wyłącznego celu.\nWłaściwie, nie tyle człowiek, co głos. Wszakże wieki złożyły się na to, by wreszcie przyszedł mający być ich pospólnem i nabrzmiałem, niezagłuszonem wołaniem.\nEwangelia powiada nam o Synu człowieczym, że był kuszony trzy razy. A Jan? Pismo nie wspomina, tradycya milczy.\nWolno przypuszczać, że nie. Zgadza się to z całokształtem wyjątkowej postaci. W niewielu dochowanych rysach Chrzciciela niemasz nigdzie nic, coby wskazywało przebytą walkę, załamanie czy pamięć osobistego bólu\nJan był ześrodkowaną i wyrażoną tęskno tą Abrahama, Izaaka i Jakóba. Wszystkie właściwości jego natury zestrzeliły się w tym kierunku, napięły się wszystkie moce. W zielonem wonnem pustkowiu rosło to dziwne dziecię; kąpała je chłodna rosa, a wiatr opalał półnagie, silne ciało.\nPrzyszły lata młodzieńcze, odzwierciadliły się w jasnej wodzie wybujałością linji jak smukłość młodego drzewa.\nZasłona jest nad szeregiem samotnych, przygotowawczych dni i nocy, jeno przy myśli o tem zda się nam, że słyszymy pełno orlego szumu.\nBóg przyspasabiał proroka.\nA gdy nastała godzina, podniósł się Jan samotnik i, jak go dzisiaj widzimy, wszystek ogromny, wszystek jakoby z jednej bryły, wyszedł na świat, wołając: „Prostujcie ścież ki Pańskie!“ Vox clamantis!\n„Człowiek, niektóry zstępował z Jeruzalem do Jerycha“...\nTak się zaczyna w Ewangelii św. Łukasza przypowieść o dobrym Samarytaninie.\nIstotnie z Jeruzalem „zstępuje się“ do Jerycha.\n Wyminąwszy Betanię, droga idzie niemal bez przerwy w dół, oczywiście nie w prostej linii; skręty są bardzo częste i znaczne.\nAle przedewszystkiem cecha owej drogi to wielki smutek.\nWyniosłości, wśród których biegnie gościniec, są tak jałowe, że, zda się, zniweczono tutaj i starto bodaj ostatni ślad życia.\nW pogodny dzień błękit nieba ogarnia jednostajną żółtawość wzgórz. W świetlisty dzień, w złotym blasku nieukojona posępność objawia się na pustyni.\nJest w pewnym punkcie, mniej więcej u połowy gościńca, gospoda.\nTradycya do tego miejsca odnosi miłosierny postępek Samarytanina.\nLinje obnażonych pagórków zarysowują się twardo: rozpadliny i rozsypiska przecinają wzniesienia w sposób nagły - i smutny. Prócz wymienionej gospody nie dostrzeżesz tu siedzib żadnych; bezludzie.\nŁatwo uprzytomnić sobie, że oto tutaj wpadł nieszczęśliwy podróżny pomiędzy zbójców, którzy go też, złupiwszy i rany mu zadawszy, „odeszli na poły umarłego“.\nPo kilku godzinach jazdy pochyłość staje się zboczem góry; strome, ale już ostateczne zstąpienie w dół.\n Bezpośrednie otoczenie Jerycha leży wśród żółtych piasków jako smuga wykwitająca zielona.\nGdy się już jest w tej dolinie, okolne barwy nabierają łagodnie błękitnych cieni Czy od pasma przymglonych, dalekich poza Jordanem gór?\nJerycho znajduje się o 250 metrów niżej poziomu morza.\nNa horyzoncie z dwu stron łańcuchy górskie; bliżej i na zachód wyniosłości, oddzielające od środkowej Judei, na wschód Zajordańskie pasmo, wpośród którego upamiętniony śmiercią Mojżesza szczyt: Nebo.\nPomimo tych ograniczeń na widnokręgu i wbrew głębokiemu położeniu doliny, panuje tu przestrzenność. Góry błękitnieją w lekkiej siności, a nie tylko owe dalekie, ale i bliższe, te od zachodu. Z łagodnego przelewu barw wytwarza się w atmosferze jakieś rozmarzenie; ogólne kształtów linje wydłużają się, jakby w nieskończoność iść miały.\nRoślinność jest bogata. Sucho szeleści wysoka palma, a okrężny cień roztaczają olbrzymie sykomory. Smugami wpośród piasków, gdziekolwiek przedostaje się woda, jeden za drugim sad: pomarańczowe drzewa o ciemnej zieleni i wielkolistne, postrzępione banany.\nW połowie kwietnia na krzakach obfitość blado-czerwonych, rozwiniętych i pełnych, przedziwnie pachnących róż. W połowie kwietnia, tutaj na skraju pustyni, szept dorodnego jęczmienia.\nJest pośpiech roślinności, gdziekolwiek przesiąkła woda.\nLecz właśnie tej wody mało.\nNowożytne Jerycho zgoła nie warte uwagi, chyba jako „nędza dnia dzisiejszego“. Kilkanaście lepianek bez okien, albo szałasy z trzech ścian, od przodu roztworzone; dachy są z cierniowych gałązek, a podpierają dyle koślawe.\nPrzy drogach wszędy owego ciernia mnóstwo; wikłają się krzewy w gęstwinę. Jeszcze zielone, ale rychło posępnieją, zsychając.\nWieczorem stada, wracające do domu, wzbijają obłoki kurzu. Słychać beczenie owiec i kóz.\nW zapadającym pomroku rozbłysło przed szałasem ognisko jedno i drugie, trzecie... Unosi się dym.\nDokoła ognisk postacie przysiadły na ziemi; zebrały się rodziny, kobiety pieką chleb. Na półkulistym, rozegrzanym kamieniu rozciągnięta cieniuchna warstewka ciasta; gdy się co kol wiek opiecze, kobieta z ogromną wprawą przekłada na drugą stronę.\nWieczór przelał się w noc. Płomienie migocą czerwonawo. Zanim pogasną... Noc bardzo ciepła, jest parno, i tylko od czasu do czasu wietrzyk sucho szeleści w pośrodku sztywnych wachlarzy palm.\nGłęboką cichość kilkakrotnie przerwało bliższe i dalsze, wrzaskliwe psów szczekanie.\nPrzed rankiem bywają cudne chwile: jeszcze gwiazdy nie znikły z wysokiego sklepienia, ale już czuć w powietrzu niewysłowiony, a twórczy oddech dnia. Zwiastowana jest uroczystość, w której ta polowa globu ziemskiego obraca się twarzą ku słońcu. Codzienne święto, a przecie niewyczerpanie nowe...\nW niedostrzegalnym pochodzie odwiecznie tworzących sił ponocna szarość stropu przerznęła się smugami odbić różowych i wnet nalewa się słodyczą najprzedziwniejszych odcieni ametystu. Zgotowany gościniec, po którym przyjdzie — światło.\nDzisiejsi mieszkańcy jerychońscy przeważnie Arabowie, jednakże napotyka się i Murzynów. Wszyscy razem nieliczni, ze trzysta, trzysta pięćdziesiąt głów. W śród okolicy koczują Beduini.\n„ Kultura“ europejska wzniosła tu trzy hotele... Okrom tego znajduje się klasztor grecki i rosyjski dom dla pielgrzymów.\nZ szerokich krużganków na piętrze tego domu widok rozległy, przesłodki w godzinach popołudniowych. Oczy toną w nieporównanie łagodnym przelewie barw; linje ułożyły się do spokojnego poziomu; na widnokręgu majaczeniem błękitnem są góry.\nBliżej, tuż za poręczą galeryi, masz ogród; przeciągając ramię, zdumionymi palcami dotykaj potężnych konarów sykomory; spoglądaj, jak się kołysze palma...\nW ogrodzie, raczej na jego krańcach, bardzo skromna i dosyć brzydka kapliczka. Na budowę cerkwi zbierają się zasoby i materyał, do którego należą odnalezione tutaj kolumny, podstawy kolumn, wielkie płyty i czworoboki kamienne, szczątki mozaikowej posadzki-słowem, wydobyty ostatek jakiegoś kościoła, który prawdopodobnie był przez krzyżowców wzniesiony.\nW gromadzeniu budulcu, wogóle w przygotowaniach, przeszkadzają niechętni. współwyznawcy, mnisi greccy. Użala się na nich dozorca domu,„batiuszka”, starowina z rzadkawą bródką i wystającym poniżej wysokiego kołpaka cieniutkim warkoczykiem, który w kółko okręcon i przytwierdzony szpilkami.\nDo Palestyny przybywa rok rocznie jakieś sześć albo siedm tysięcy pielgrzymów, włościan rosyjskich. Dla wszystkich, po odwiedzeniu Jerozolimy, najważniejszą rzeczą jest widzieć Jordan i skąpać się w Jordanie. Stąd gromadne wędrówki do Jerycha, gdzie odpoczynek, nocleg, a także nabożeństwo. Owoż w tym względzie ostatnim, dopókąd niema cerkwi rosyjskiej, korzysta grecka...\nPielgrzymi przeważnie wędrują pieszo: idą w butach, czasami w łapciach; kij w ręku, spory tobół przez plecy; głowy kobiet owinięte szczelnie chustami. Wszyscy niejednokrotnie zdają się usychać od skwaru, pomimo to pilnie kroczą.\nW jerychońskiej gospodzie czeka ich orzeźwienie.\n„Matuszka“ dozorczyni, zakonnica, nosząca tu świecką odzież, wskazuje każdemu miejsce, a potem rozsiąść: się mogą dookoła wielkich stołów w ogrodzie, zaś w pobliżu palm ustawiony jest pełen waru, niepospolitej objętości — samowar.\nPrzed wieczorem, kiedy jarząca świetlistość dnia opada, dobrze wynijść na drogę, wiodącą ku zachodowi.\nPo obu stronach gęstwina splątanych krzów cierniowych: na prawo za takim kolczastym wałem ogrody. Gościniec zwrócił się lekko, przybierając północno — zachodni kierunek.\nIdziemy do źródła Elizeusza.\nPodobno ongiś prorok uczynił tu wodę z niezdatnej zdrową. Strumień ścieka do niewielkiego stawku, zkąd kanaliki odprowadzają do pól i sadów szacowne zasilenie.\nNieco opodal na lewo, u podnóża najbliższych gór, ukazały się wpośród piasków rozkopy.\nWyłaniają się podwaliny murów bardzo szerokie, a nawet gdzie niegdzie ściany; potężny, ścisły zrąb. W paru miejscach wykute w szarym kamieniu schody. Podobno tu przed wiekami wznosiło się starożytne Jerycho...\nJeżeliśmy za dnia przyszli, nie bojący się złotych żarów, obróćmy się jeszcze na lewo. Ścieżka piąć się zaczyna. Wstępując, miejmy utkwione przed siebie oczy. Tam zdaleka, w tej skale, wyżej i niżej porozmieszczane otwory, czeluście czarne. Wznoszą się ponad ścianą niemal prostopadłą i gładką; z naszego punktu spojrzawszy, pomyśleć trzeba, że chyba ptak tam doleci... A przecież w średnich wiekach zamieszkiwali te gniazda pustelnicy.\nGóra nosi nazwanie: „Dżebel Karantal“, a tak jest, bowiem tradycya upatruje tutaj miejscowość, gdzie stało się według Pisma, że „Jezus, pełen Ducha świętego, wrócił się od Jordanu i zaprowadzony jest na puszczę. I był tam czterdzieści dni“...\nNiedaleko od szczytu cerkiew i klasztor grecki, przez którego obręb przejść trzeba.\nZakonnik otwiera niewielką bramkę w murze. Ztamtąd mozolną ścieżką wychodzi się na wierzchołek.\n„I wwiódł Go dyabeł na górę wysoką i ukazał Mu wszystkie królestwa wszego świata w okamgnieniu“.\nSłońce zalało przestrzeń, rozedrganą powodzią.\nNie oglądamy, co prawda, królestw całego świata, ale z tej wyniosłości objawia się przed wzrokiem jednakże — obszar. Płowy i wyzłocony, a smutny. Jest pewna tragiczność rzeczy, które są, w blaskach smutne...\nNieporównanie przejrzyste powietrze uwydatnia żółtawość piaszczanego rozłogu.\nJerychońskie pola i sady stopiły się znów do znaczenia paru strzępionych, zieleniejących smug... Prześwietlony błękit kopuły rozwiedzion jest- nad pustynią.\nObróceniśmy twarzą na wschód.\nTam — daleko zarysowują się zaroślami niewyraźne brzegi Jordanu. Jeszcze dalej jednostajna płowośc: pustyni nasycać się poczęła majaczeniem siności; rozmarzający czar spłynął ku niej od stoków Moabskich gór.\nAliści nie to jest najbardziej, a najsmętniej wspaniale.\nNieco więcej na prawo, zatem ku południowi, wśród rozpostarcia żółtawych piasków legła spokojnie tafla matowego błękitu: „Martwe” Morze.\nZ wyrazistością przedziwną odcinają się kształty brzegów. W uciszonem powietrzu ten cały obszar wydaje się nieruchomy, a wszakże wyczuwamy oczyma ciężkość i pełność wód.\nJest utajona gotowość do wzdęcia się i beznadziejnych wysileń.\nOwo najniższe poziomem a samotne, zaiste, iż „zapomniane“ morze nie rozszaleje się nigdy wszechstronnym przelewem — oddechem po przestrzeni. Nie ulży sobie nigdy.\nWolno mu tylko głucho uderzać do okólnych krawędzi, zamkniętych przed wiekami.\nZnak odrębności ponad niem, a dusza głębi, jaka zawżdy w jeziorach być musi, sieroca i pustelnicza. Jeno, że przytem jest obciążona słonością, jakoby nadmiarem wieczystych łez i goryczą.\nMozolnie jest iść pustynią od strony Jerycha do Jordanu. Oczywiście w spiekotę dnia.\nŻar lejc się z przedziwnego nieba, które pomimo najokrutniejszej pogody nie pogłębiło się barwą szafiru, bladawe jest, a srogie.\nŻar obwinął głowy podróżnych, wgryza się im do oczu. Spracowane piersi daremnie wzdychają do wietrzyka.\nZiemia rozpalona skarży się dzikim smutkiem. Nigdzie zieleni, nigdzie pociechy drzew. Miejscami sterczą niewielkie krzaki wyschnięte, a klujące cierniem złośliwym. Wylania się w złotem słońcu posępność udręczenia.\nNaraz... Co to? halucynacya zmęczonych myśli czy ócz? Jakoweś widma zjawiają się na powietrzu.\nPoczątkowo jakby leciuchny szkic: związało się to z drgających promieni. Szybko w następnej chwili zarys tężeje; napływa kolor, świadectwo życia.\nW pełnego, białego dnia olśnieniu narodzone są głowy, barki, postacie całe. Skończone kształty osuwają się chyżo na ziemię; poszły przed siebie niezmiernie zwinnym ruchem.\nCzaszki i czoła ich owinięte w fałdzistość jasnych chust, draperye płaszczów opadają w dół, osłaniając stopy; wsparli ręce na laskach, zakrzywionych u góry, bardzo wysokich, dogodnych w wędrowaniu. Pot oblewa im ciemne twarze, tem niemniej idą śpiesznie z lekkiem karków podaniem, ze spojrzeniami, które przed się i na strony rzucają chytre, a niespokojne i biegające oczy.\nPustynia wyjawiła obraz niezapomnianej przeszłości...\nBo wszakże poznajemy tych ludzi? Toć przecie są wysłańcy kapłanów jerozolimskich, ażeby,„szedłszy”, wywiedzieli się prawdy o niedawnym, lecz głośnym w okolicach Jordanu proroku i nauczycielu, o Janie...\nChrzciciel pojawia się w pustyni, jak występująca z zamierzchłego tła dziejów postać, odrazu skończona i olbrzymia. Pismo wyraziło się o tem nie tylko zwięźle, ale z owem mocnem wskazaniem już spełnionego faktu.„Był Jan na puszczy, chrzcząc i przepowiadając chrzest pokuty” (Ewangelia św. Marka). Albo:„A w one dni przyszedł Jan Chrzciciel, każąc na puszczy żydowskiej ziemi. (Ewangelia św. Mateusza).\nZaledwie jeden z pomiędzy ewangelistów, Łukasz, naszkicował wielkimi, choć ogólnymi rysami genezę tego „przyjścia“, ukazał początek Janów, a także, chociaż z bardzo daleka, dziecinny wiek i młodzieńczy. Następnie podał wiadomość, określającą czas powołania.\n„Piętnastego roku panowania Tyberyusza cesarza. gdy Poncyusz Piłat rządził żydowską ziemią, a Herod był tetrarchą galilejskim“ it.d.\n„Za najwyższych kapłanów Annasza i Kaifasza stało się słowo Pańskie do Jana Zacharyaszowego syna na puszczy.\n„I przyszedł do wszystkiej krainy Jordanu.”\nPrzypomnijmy sobie kwiecistą a rzeźwą ustroń wpośrodku gór za Ain-Karim. I przepędzoną w niej orlą młodość człowieka, który gotował się do chwili.\nAż nastąpiła chwila.\nMusiało to być ogromne...Właśnie jak niecofniony rzut, który z kwitnącej górskiej łąki przenosi w otwartą a spieczoną i chciwą pić pustynię.\nAlbo — U jeszcze większe. Streszczone w jednem piorunującem poczuciu, kiedy zbiegły się wszystkie tęsknoty, a twórczem upragnieniem zadrżało życie aż do głębiny trzew; w jednym wyrazie: już.\nOczywiście, nie można o tem dość godnie mówić... Chyba powtarzając niezastąpione orzeczenie ewangelisty:„Stało się słowo Pańskie do Jana...”\nI wtedy natychmiastowy, potężny gest: podniósł się prorok i szedł do Jordanu.\nWysłańcy dostojników napotkali Chrzciciela w pobliżu świętej rzeki. Obecność jego odgadli łatwo po zbiegowisku postaci, krążących wśród gęstwiny, jakoby wokół głównego dla wszystkich punktu. Słuchacze to byli i uczniowie, lud, wychodzący z Jeruzalem i od całej żydowskiej ziemi.\nKrótkie cienie padły na płową drogę: poboczne zarośla niewysokie były, aczkolwiek zwarte, służące za schronisko pospolitym tu dzikom, a zaś niekiedy i lwom.\nNiebawem wędrowcy zapuścili się całkiem w głąb. Droga szła teraz rozsypiskiem żółtawem wpośród młodego lasu. Znużone czoła ogarnął miły wiew.\n Ptactwo najrozmaitsze w poplątaniu gałęzi śpiewało nieskończenie radosnym gwarem.\nRoje drobniutkich muszek napełniały powietrze, wilgotnawe od poblizkiego oddechu wód.\nJan w kole mnogich słuchaczów siedział na wielkim kamieniu. Właśnie, w tem miejscu otwierała się półokrągła polanka, padało pełne światło. Był w słońcu; nie odwracał się, ni osłaniał. Silne, aczkolwiek wychudłe ciało świeciło się połyskami twardego bronzu. Głowa... Wysłańcy dostojników zatrzymali się chwilkę zmieszani. Ujrzeli potężną zjawę. Twarz to była, jak natężenie wyłącznej myśli i bólu. Pod ściągniętemi brwiami palił się ogień głęboko zapadłych oczu, a przedziwna gorącość raz po raz oblewała ostro wykute rysy. Wydawał o się to tryskaniem podskórnego płomienia.\nUsłyszeli głos jego nizki, o szorstkiem i bezlitosnem brzmieniu; zaś jeszcze nielitościwiej uderzała treść słów mówionych:„Rodzaju jaszczurczy, któż wam pokazał, abyście uciekali od przyszłego gniewu? Czyńcież tedy owoc godny pokuty...”\nW gromadzie powstał szmer. W pośrodku pospolitego ludu znajdowało się tam kilkunastu faryzeuszów, których serca, kochające sławę narodu, ścisnęły się cierpieniem.\nProrok popatrzał, odgadując. Żaden wzgląd nie złagodził surowego oblicza. Podniósł głos, zagrzmiał okrutnemi słowami:\n„Nie chcicjcie mówić w sobie: ojca mamy Abrahama. Albowiem wam powiadam, iż mocen jest Bóg z kamieni wzbudzić syny Abrahamowi“\nTwarze słluchających pobladły. Oto uderzył pocisk w najdroższy skarb narodu, w wyłączność Izraela. Zgroza zuchwalego bluźnierstwa czy też straszliwej prawdy zawisła ponad rzeszą.\nJeden z faryzeuszów postąpił, aby mówić. Był to mąż prawie stary, w pełnem świetle południa uwypuklały się jego strudzeniem zgięte plecy. Stał udwrócon od rzeszy, a twarzą ku Janowi. Może już mówił, rozwodził rękoma na powietrzu, aliści do uszu słuchaczów dobiegło tylko jakby zgrzytliwe łkanie.\nNatomiast tem wyraźniej zabrzmiała po chwili odpowiedź Jana:„Boć oto już siekiera do korzenia drzew przyłożona. A przeto wszelkie drzewo, nie rodzące owocu dobrego, wycięte będzie i na ogień wrzucone.”\nTrwoga przeleciała nad tłumem. Podniósł się młodzieniec smukły i wytwornej postaci; wysłannicy jerozolimscy poznali go w okamgnieniu. Saduceuszem był z bogatego rodu; ogłoszono o nim, że od pewnego czasu, pożerany troską tajemną, nie zaspakaja się radościami życia.\nWstawał z szelestem kosztownych, miękkich szat, na twarzy malowała się niepomierna tęsknota, ale współrzędnie przebiegał cień obawy. Coś podobnego do wschodzącej rozpaczy dźwięczało w jego głosie, gdy, wyciągając ramiona, zapytał:„Cóż tedy czynić mamy?”\nJan odrzekł krótko:„Kto ma dwie suknie, niech da nie mającemu, a kto ma pokarmy, niech podobnie uczyni“...\nRamiona Saduceusza opadły nieruchome.\nPo skończonej nauce, gdy uczyniło się miejsce w pobliżu nauczyciela, wysłannicy przystąpili, rzecz wykładając.\nByło już po południu. Gromada rozeszła się w znacznej mierze; zostali najgorliwsi, wyczekujący pokutnie jutrzejszego ranka i chrztu w Jordanie.\nRzeka przebłyskiwała wśród gąszczów odblaskiem srebrno-szarym.\nDługa przemowa posłów miała na celu postawienie ostrego pytania:„Ktoś jest?”\nŻadne imię nie przeszło im przez usta, ale Jan myśl zrozumiał. Podnosząc utrudzoną twarz, odpowiedział:„Nie jestem Chrystusem”.\n Wówczas ośmielili się i natarli: „Cóż tedy? jesteś Eliasz?“\nZaprzeczył znów:„Nie jestem“.\nPopatrzeli po sobie, ostatnia próba: „Jesteś przecie prorokiem?“\nBył widocznie zmęczony godzinami mówienia, bowiem odrzekł najkrócej jednym wyrazem: „Nie“.\nZawrzało. Zrywała się ciekawość pospołu z głuchym gniewem; kilkanaście rąk wyciągniętych trzęsło się na powietrzu.\nGdy się tłoczyli, powstał. Odchodził na skraj lasu.\nPobiegli za nim z okrzykiem, że wreszcie wyjawić się musi, aby odnieśli sprawę kapłanom-książętom w Jerozolimie.\nPodniesione ich głosy nabrzmiewały pogróżką; docierali zgiełkliwie: „Co powiadasz ty sam o sobie?“\nPrzystanął. Gęstwina kończyła się w tem miejscu kępami drobnych krzów, otwarło się przestworze lekko falistej, spieczonej w słońcu ziemi.\nI dał im tę odpowiedź, od której powiało idącym w przestrzeń tchem: „Jam jest głos wołającego na puszczy: prostujcie drogę Pańską, jako mówił Izajasz prorok“.\nRozważali przez chwilę; popędy wiary mieszały się z oburzeniem; nareszcie jeden parsknął zjadliwie: „Dlaczego chrzcisz, jeżeliś ty nie Chrystus, ni Eliasz, ani prorok? Pytam: dlaczego chrzcisz?“\nOburzenie przemogło, rozlało się jakby falą i otoczyli Chrzciciela obręczą wściekłych twarzy.\nZasię Jan milczał chwilę. Oblicze jego poczęło się dziwnie mroczyć: nie był to smutek ni gniew. Na ostrych rysach położyły się cienie niewysłowionej uroczystości i zadumy. Tak wygląda głowa człowieka, przed którym się rozwarły drzwi do niezgłębionych przestrzeni.\nJan wchodził w siebie.\nTajemnica własnego powołania otoczyła go, jak niezmierny świat...\nDo onej chwili zdawało mu się, że wie... Teraz poznał, iż wiedza jego, aczkolwiek na orlich skrzydłach niesiona, dotykała zaledwo powierzchni rzeczy. We własnym duchu odkrywał niewyrażone obszary; zamroczył go dech wielkości; nawet jego... Natężył się w tem poczuciu dochodzenia do ostatecznych granic. Jakże daleko na drogach tych pozostała dotychczasowa szczęśliwość obcowania z wolą Jehowy. W zawrotnym locie opada srogość, i odłamuje się; wszystek ból. Nie z odległym rozkazem odtąd obcować mu dano: pewność niewysłowionej blizkości zalewa wszystkie władze. Szczęście jest tylko słabym dźwiękiem. Staje się coś jedynego: szczyt tęsknoty ludzkiej dosięga niepomyślanej wyżyny, duch się pogrąża, wierzący w olśnienie białego światła, w byt niepoczęty i nieskończony, Boży.\nJan począł odpowiadać. Mówił nie tylko do owej marnej gromadki gniewnych ludzi, ale do rozświetlonych piasków pustkowia, do majaków dalekich gór, zasię także do wszystkich, którzyby kiedykolwiek w pustyni lub za pustynią podnieśli ku niebu serce smutne:\n„Ja chrzczę wodą, ale w pośrodku was stanął, którego wy nie znacie.\n„Ten was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.\n„Ten jest, który po mnie przyjdzie... “ tutaj słowa poleciały tajemniczym promieniem we wszystkość czasów i mocy:„ale który przede mną był.”\nSłuchacze nie zrozumieli.\nNastępująca noc była właściwie ostatnią powołania Janowego.\nJako miał zwyczaj, po całodziennej nużącej pracy oddalił się od ludu. Szedł zwolna przez pustynię.\nŻar słoneczny opadał. Pojawił się nawet przedwieczorny, szepcący wiatr; lekkiem tchnieniem przelatywał nad posępnością rozłogów. Morze Martwe leżało w oddali jak płachta sina.\n Od tego momentu wypocznienia aż po następny świt odbyły się jakieś niesłychane rzeczy: skrzydlate moce zeszły się na pustyni. Wynikła z płowych piasków mowa chwalebna, której odtąd nie posłyszało już żadne ucho.\nWieczór zastał Jana nad morzem. W tem miejscu brzeg był płaski. Słońce zachodziło z przeciwnej strony za dalekością judzkich gór; obszar wodny spoczywał już w chłodnym, błękitniejącym cieniu.\nWzdęło się morze.\nSpoglądał Chrzciciel daleko widzącemi oczyma.\nSiność wzbudzonych, pełnych wód biegła przed nim, że nie dostrzegało się końca drogi. Natomiast z prawej strony brzeg się podnosił, tamując, a na lewo sterczały poszarpane wyniosłości Moabu.\nZahamowane w rozpędzie, wzdęte pół kręgi przychodziły z ciężkim pluskiem do brzegu. Nigdy żadne morze w podobnym stopniu uciśnione nie było. Słyszało się wszystką mozolność wstawania gęstych fal.\nNaraz poczęło się to w niezrównany sposób odmieniać, jakoby przesunęła się po powierzchni jakowaś potężna dłoń, a pełna laski. Wezbrany ciężar opadał. Nastąpiło oddzielenie porywu od męki, jak duszy od bolesnego ciała. Wywiązał się przecudowny, bo wolny śpiew.\nLeciało to ku Janowi raczej, niźli płynęło pod jego stopy. Wszakże dzisiaj był czas. Nastawał moment, w którym głosowi, wołającemu tak długo, odpowiedzieć miała pełnym dźwiękiem pustynia.\nA on, człowiek - głos uciszony, przemierzał ją z krańca w kraniec. Skrzydlata moc ponosiła Chrzciciela; zdawałoby się, że chciał tej nocy pośpiesznym krokiem pożegnać te wszystkie miejsca znane.\nKoniki polne rozdzwoniły się wśród parowu. Było to w pewnej odległości od morza. Głęboki wieczór już opłynął rozłogi; ciemność zatarła kształt rozpadliny, jeno ze dna, porosłego ciernistymi krzakami, dobywał się ów dzwoniący chór. Grało smutnie i słodko, coraz śpiewniej i głośniej, aż do przepojenia powietrza roztęsknioną muzyką.\nI wtedy i w tym sposobie zbiorową mocą nieprzeliczonych, drobniutkich brzmień, podniósł się oddech ziemi, przejawiający wolność tak samo, jak ją obwieszczał wyswobodzony z Martwego Morza śpiew.\nW przepaścistą noc klęczał prorok na niewidzialnych piaskach pustyni. Z niedościgłego przestworza patrzały gwiazdy, wzywając mruganiem złotych oczu. Dusza wylatywała ku nim, jak ptak.\n Jan modlił się jedyną modlitwą, wstępowaniem całej istoty.\nWłasne słowa otworzyły mu wokół dotychczasowej dostrzegalnej cząsteczki bezmiar świata. Wyrzeczone słowa: „Ten po mnie przyjdzie, ale przede mną był“... rozwaliły dlań w piorunującym rozbłysku ściany czasu. Zrywał się teraz w nieskończoną działalność swoich wczorajszych słów; wstępował do ogromu. Wreszcie zamieszkał w nim...\nZ ciemnych okręgów nocy płynęły ku podniesionej głowie proroka szepty i szmery. Zdwało się, że tam stoją w kornem półkolu wielkie anioły, duchy pustyni. Powiewając skrzydłami, ostatni hold oddają.\nWszystko doznane związywało się w jeden wyraz.\nOngiś na zielonym stoku, wśród gór, w poszumie orlim objawiło się Powołanie. Dzisiaj w tajni przed świtem, w hymnie wolności, którym zadźwięczała pustynia i rozśpiewało się umęczone morze, stwierdzona jest wtóra przeogromna rzecz: Dopełnienie.\nBardzo wcześnie, zanim pierwsza smuga jutrzenki drasnęła szczyty Moabskich skał, w piersiach Janowych zapaliło się wieczne słońce...\n Stał nad brzegiem Jordanu. W porannem świetle płowa i mętna toń rzeki połyskiwała wytryskiem złotych skier. Prąd leciał wartko pomiędzy zielonością spadzistych wybrzeży. Słowiki dośpiewywały w gęstwinie młodych drzew.\nNie rozpoczynał obrządku chrztu, mimo ciżbę tłoczącą się niecierpliwie.\nA po niedługiej chwili nie potrzebował mu nikt obwieszczać imienia ubogiego człowieka, idącego ku niemu piaszczystą, znojną drogą.\nPrzejrzał odrazu wszystek ciąg tego trudu, począwszy od zacisznych bram Nazaretu. Wspomniał całą nędzę wędrowca, skromnego syna cieśli...\nI — upadłszy na ziemię, nie uznał się dość godnym, aby rozwiązał rzemyki obuwia Jego...\nTu się właściwie kończy historya Jana.\nSpłynęła w nieśmiertelność społem z szelestem prześwietlonych, przedziwnych kropel, które Chrzciciel win ludzkich wylał na głowę — przyjmującą wszystkość człowieczą z własnej woli...\nTę stronę ostatnio edytowano 26 sty 2017, 00:26.


WSPOMNIENIE - PIERWSZYCH PRACOWNIKÓW FABRYKI PŁUGÓW\nWielu mieszkańców Barlinka, gdyby nie BOMET, nigdy nie zamieszkałoby w naszym mieście. Przecież to ten zakład był dla nich wieloletnim miejscem pracy. I właśnie dlatego przyjechali do Barlinka, albo w mim zostali. Ale zakład to pionierzy.\nZaczęło się w 1945 r. od Fabryki Pługów w Dolinie Płoni (choć wówczas tego miejsca z pewnością tak nie nazywano) i od osób, które po wojnie uruchomiły ten zakład, a następnie go rozbudowywały i udoskonalały. Ale czy dziś wiemy, co to za ludzie? Część wie, bo to ich krewni, rodzice, dziadkowie, czy też pradziadkowie. A pozostali?\nTrzeba przypomnieć choć kilkoro z nich, którzy pozostali w Barlinku do końca swoich dni. Zatem będąc na naszym cmentarzu, wśród wielu mogił warto ich odszukać, wspomnieć. Byli to między innymi: Bronisław Lemke, Edmund Sumicki, Konrad Pepliński, Wiktor Skierski, Edmund Dekarski, Paweł Koschke, Stefan Lipiński, Stanisław Milczarek, Stanisław Danisz, Jan Staszak, Bolesław Swat, Józef Mrowiński, Józef Mariański, Mieczysław Płaneta, Bolesław Walczyk, Zygmunt Nowak, Jakub Moszkin. Były też panie: Leokadia Paszkowska czy Wacława Tamborska. Nie, grobu Pani Wacławy już nie znajdziemy. Został zlikwidowany, gdyż nie miał kto wnieść za niego opłaty. To dzięki ich hartowi ducha, wytrwałości, odporności na ówczesne bardzo trudne warunki życia, także te polityczne zakład został uruchomiony i działał. O ich losach i wielu innych osób można dowiedzieć się z wydanej w 2016 roku publikacji „Historia zakładu z Doliny Płoni – Pionierzy” autorstwa Ewy Dzierbunowicz i Stanisława Rewersa.\nPrzez kolejne lata zakład się rozwijał, rozbudowywał. Wzbogacił się o filie w Więcławiu koło Dębna i Godkowie koło Chojny. W Barlinku został wybudowany od podstaw nowy zakład ZUO BOMET Barlinek przy ul. Okrętowej. Przybywało nowych wykwalifikowanych pracowników. Ale te czasy minęły. Działa tyko ten pierwotny - w Dolinie Płoni.\nA teraz trzeba też pochylić się nad tym nowym zakładem, który będąc taką potęgą, mając taki kapitał i potencjał, także ludzki nie przetrwał w dobie dobrobytu kapitalistycznego. I tak to, dorobek wielu pionierów został przez nas współczesnych zaprzepaszczony i zniweczony. Cóż, złożyły się na to różne czynniki, a pewnie i był to czynnik ludzki. Tak widocznie miało być. Szkoda – BOMET to Barlinek, ale Barlinek to już nie BOMET.\nPo co to wspominać wyliczcie wszystkich tzw prezesów żeby ludzie pamiętali dzięki komu firmy już nie ma\nPrezesi to byli pionki , to chłopcy styropianowcy wyprzedali lub doprowadzili do upadku setki takich lub większych zakładów w nagrodę za stołki w PE i finansowe profity . Heh .\nDo dziś pozostała Fabryka Pługów na ul Fabrycznej, która jako HaCon nieustannie przypomina nam o swoim istnieniu aromatyzując osiedle Górny Taras i Barlinek.\nNajbardziej to mnie smieszy jak pokazuja w telewizji jak gdzies tam w polsce straz miejska chodzi sprawdza czy w kotlowni masz drewno o odpowiedniej wilgotnosci , probke popiolu do badan , test zawartosci spalin wykonywany dronem bezposrednio nad kominem , nakladane mandaty, nie zapowiedziane kontrole :) a tu jazda bez trzymanki ze sie ludzie dusza w swoich mieszkaniach :) komedia


katowice.gosc.pl → W archidiecezji → "Czyste Powietrze" na Śląsku\nSpotkanie z mieszkańcami Rybnika w ramach programu "Czyste Powietrze"\tMateusz Kornas /Radio eM\tTrwają spotkania z mieszkańcami w ramach programu "Czyste Powietrze". Dziś, 23.10.18 r., zaplanowano je w Rajczy, Świętochłowicach, Strumieniu i Psarach. W ubiegłym tygodniu podobne spotkanie odbyło się w Rybniku. Mieszkańcy przychodzą tłumnie i z wieloma pytaniami.\nMieszkańcy mogą liczyć na dofinansowanie do wymiany źródeł ciepła albo termomodernizacji. Jego wysokość waha się od 30% do 90% wartości inwestycji, w zależności od dochodu na członka rodziny - mówił w rozmowie z Radiem eM Henryk Kowalczyk, minister środowiska:\nOd 1 stycznia przyszłego roku 30-procentowa dotacja zmieni się w ulgę podatkową. Wnioski przez 10 lat można składać przez internet.\nProgram "Czyste Powietrze" cieszy się sporym zainteresowanym w województwie śląskim\tMateusz Kornas /Radio eM\ndodane 23.10.2018 15:57


Światowy Dzień Bez Stanika! - jaTM\nOd A do Z www.jatm.pl > Blog Erotyczny > Światowy Dzień Bez Stanika!\nCzy wiecie, że w momencie silnego pobudzenia seksualnego - Orgazmu, kobiece piersi mogą powiększyć swój rozmiar o 25%. Światowy Dzień Bez Stanika to nietypowe święto obchodzone 30 maja. Chodzenie bez tej części garderoby ma wiele zwolenniczek, które praktykują to nie tylko w tym dniu. Czy jednak słusznie? Mężczyźni z pewnością są z tego dnia zadowoleni, jednak co myślą o tym kobiety?\nInną spotykaną datą tego święta jest obchodzone na zachodzie 9 lipca, traktować trzeba dosyć luźno (dosłownie!). A możecie świętować częściej, nie tylko raz w roku?\nTrudno oprzeć się wrażeniu, że za pomysłem stoją mężczyźni, którzy zrobią wszystko, by podziwiać „nieskrępowane” kobiece wdzięki. Organizatorzy za oceanem nie wstydzą się i otwarcie wyrażają swoje zamiłowanie do piersi i nie dyskryminują przy tym nikogo, choć czasami mogą być posądzeni o szowinizm: „Drogie Panie, niezależnie od tego, czy Wasze piersi są najbardziej sterczącą rzeczą w Ameryce, czy może dotykają ziemi, po której chodzicie… Te kociaki muszę oddychać! A więc tego dnia na 24 godziny uwolnijcie je z klatek”.\nPomysł o tym dniu narodził się dużo wcześniej. Już w latach 60-tych i 70-tych do porzucenia staników, oczywiście z inną motywacją, zachęcały feministki. Jednak wraz z dynamicznym wejściem kobiet w świat biznesu biustonosze stały się nieoficjalnym wymogiem – w szczególności w pracy. W tym samym czasie zaczął funkcjonować zawód brafitterki, czyli specjalistki od dobierania bielizny. Wbrew pozorom to wcale nie jest taka prosta sprawa - niewłaściwy krój i rozmiar stanika może powodować lekkie deformacji i obrzęki piersi oraz problemy z kręgosłupem.\nW Polsce jedna gazeta przeprowadziła wywiad, w którym wypowiadały się panie na temat tego czy nosić czy nie nosić stanika.\nJedna z studentek stwierdziła:\n- Uwielbiam chodzić bez stanika, ale niestety obyczaj na to nie pozwala - mówi 24-letnia Julia, studentka Politechniki Łódzkiej. Dlatego zaraz po powrocie do domu zdejmuję go...\nJedna z pań mówi tak:\n- Rzeczywiście biustonosz krępuje kobiece ruchy, często upija i jest niewygodny. Po co zatem go nosić?\nPani Maria, twierdzi z kolei:\n- Bo zapobiega sile grawitacyjnej. Poza tym dobrze dobrany uwydatnia i pokazuje biust w jeszcze lepszym świetle. - mówi łodzianka, która nie lubi chodzić bez biustonosza.\nJedną z dobrze znznych zwolenniczek chodzenia bez stanika jest modelka Anja Rubik. Modelka jest ambasadorką akcji „Free The Nipple”, czyli „Uwolnić sutek”. W wywiadzie z Agnieszką Jastrzębską z „Dzień Dobry TVN” wyznała, że dobrze czuje się bez stanika. Lecz z drugiej strony stwierdziła, że nie każda kobieta powinna chodzić bez stanika, ale te które chcą i nie wstydzą się, to czemu nie.\nŹródło artykułu: expressilustrowany.pl


strój - informacje na tematy "strój" oraz "ubranie" - Tagi - znajdź treść po hasłach. dziennik.pl\nArtykuły na temat: strój, ubranie\nMężczyźni w sukienkach. Czy zbliża się modowa rewolucja?\nW kolekcjach na sezon wiosenny, które zaprezentowano na paryskich wybiegach, królowały spódnice. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że pokaz dotyczył mody męskiej.\nWielu mężczyznom bardzo podoba się widok ich dziewczyny, która o poranku nie ma na sobie niczego poza ich koszulą. Za duża, ze zbyt długimi rękawami, paradoksalnie może wyglądać bardzo seksownie. Jednak taka forma, to nie jedyna możliwość spożytkowania koszuli Twojego mężczyzny. Zobacz, co jeszcze ciekawego można z niej wyczarować.


Controline 268 mg Duże Psy 3 Pipety Do leczenia infestacji pcheł i kleszczy | Sklep Zoopers | zoopers.pl\nControline 268 mg Duże Psy 3 Pipety\nBARDZO DUŻE PSY- 3 PIPETY\n(140.67 zł / kg)\nDUŻE PSY -3 PIPETY\nzabraknie tylko: 61.5 zł\n(125.00 zł / kg)\nMAŁE PSY -3 PIPETY\n(58.60 zł / kg)\nŚREDNIE PSY -3 PIPETY\n(63.77 zł / kg)\nNumer produktu: 2859\n!! UWAGA: Krótki termin ważności produktu: do końca kwietnia 2021r. !!\nDo leczenia infestacji pcheł (Ctenocephalides spp) i kleszczy (Rhipicephalus sanguineus i Ixodes Ricinus). Produkt wykazuje skuteczność przeciw nowym infestacjom dorosłych pcheł przez 2 miesiące.\nDziałanie roztoczobójcze wobec kleszczy (Rhipicephalus sanguineus, Ixodes ricinus, Dermacentor reticulatus) trwa 1 miesiąc. W przypadku Ixodes ricinus i Rhipicephalus sanguineus, kleszcze są zazwyczaj zabijane w ciągu 48 godzin po pierwszym podaniu produktu.\nProdukt nie wykazuje natychmiastowego działania roztoczobójczego, gdy w momencie podawania obecne są kleszcze Dermacentor reticulatus, jednak kleszcze są zazwyczaj zabijane w ciągu tygodnia po pierwszym podaniu produktu\nprodukt może być stosowany jako element strategii leczenia alergicznego, pchlego zapalenia skóry (APZS), o ile zostało ono wcześniej rozpoznane przez lekarza weterynarii.\nNie stosować u szczeniąt młodszych niż 2 miesiące lub szczeniąt i psów o masie ciała mniejszej niż 2 kg. Nie stosować u chorych zwierząt (choroby układowe, gorączka) lub wracających do zdrowia. Nie stosować u królików, ponieważ mogą wystąpić działania niepożądane, a nawet śmierć. Produkt jest przeznaczony tylko dla psów. Nie stosować u kotów ponieważ może to prowadzić do przedawkowania. Nie stosować w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub na dowolną substancję pomocniczą.\nPies 20 – 40 kg : 1 pipeta Controline 268 mg roztwór do nakrapiania dla dużych psów\nWyjąć pipetę z blistra. Trzymać pipetę pionowo. Ostukać węższą część pipety by zapewnić, że cała zawartość znajduje się w głównej części pipety. Przekręcić i pociągnąć końcówkę pipety by umożliwić jej opróżnienie. Rozdzielić włosy zwierzęcia i odsłonić skórę. Umieścić końcówkę pipety bezpośrednio nad odsłoniętą skórą i wycisnąć delikatnie zawartość pipety w dwóch miejscach wzdłuż grzbietu psa, najlepiej u podstawy głowy i pomiędzy łopatkami, podając połowę zawartości w każdym z miejsc. Nacisnąć kilkukrotnie pipetę, by upewnić się że podano całą dawkę. Należy zachować ostrożność i unikać nadmiernego zmoczenia produktem włosów, ponieważ może to powodować ich zlepianie w miejscu podania, co ustępuje w ciągu 24 godzin po podaniu. Łuski i kryształki na włosach mogą być obserwowane w miejscu podania do 48 godzin. Ważne jest by zagwarantować podanie produktu w miejscu, z którego zwierzę nie może go zlizać i zapewnić by zwierzęta nie wylizywały się nawzajem po podaniu produktu.\nSchemat leczenia: W celu zapewnienia optymalnej kontroli infestacji pcheł i/lub kleszczy schemat leczenia powinien być dostosowany do miejscowej sytuacji epidemiologicznej. Ze względu na brak badań bezpieczeństwa, najmniejsze przerwy pomiędzy podaniem produktu powinny wynosić 4 tygodnie.\nRoztwór do nakrapiania. Przezroczysty, jasnobursztynowy roztwór\n1 pipeta zawiera:\nButylohydroksyanizol E320 0,536mg\nButylohydroksytoluen E321 0,268 mg


Krzesło Therese 46x86 cm jasnoszare zamebluj.pl promocja rabat\n» Krzesło Therese 46x86 cm jasnoszare\nKod produktu: 0000087455\nActona to duński brand, który słynie na niemalże całym świecie. Klienci pokochali produkty sygnowane imieniem skandynawskiej marki ze względu na ich wysoką jakość połączoną z estetycznym designem. Tym razem do naszej oferty trafiło krzesło Therese, 46x86 cm, jasnoszare. Jest to propozycja, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom uniwersalnych rozwiązań.\nTo jasnoszare krzesło w stylu skandynawskim ma wymiary 45,5 x 86 x 55,5 cm (wymiary podawane w kolejności: szerokość x wysokość x głębokość). Dzięki temu świetnie sprawdzi się przy większości stołów do jadalni, gdzie będzie komfortowym, a jednocześnie stylowym krzesłem. Siedzisko z pełnym oparciem pomaga w zachowaniu prawidłowej postawy ciała, nawet podczas wielu godzin w pozycji siedzącej. Nowoczesne krzesło do jadalni opiera się na czterech nogach wykonanych z metalu malowanego proszkowo na kolor czarny o wykończeniu matowym.\nGdzie takie tapicerowane krzesło będzie prezentowało się najlepiej? Wspaniale wypełni szeroką gamę aranżacji. Przykładowo, świetnie będzie wyglądało w otoczeniu minimalistycznym czy nowoczesnym. Rewelacyjnie sprawdzi się w jadalni w stylu skandynawskim, gdzie królują delikatne szarości.


Embarcadero Delphi – Wikipedia, wolna encyklopedia\n24 lutego 2021; ponad 11 miesięcy temu\n1.1 Cechy i funkcjonalność\n1.3 Pochodzenie nazwy\n1.5.12 Delphi 2009 (nazwa kodowa: Tiburón)\n1.6 Środowisko użytkowników\n1.7 Przykłady oprogramowania napisanego przy użyciu Delphi\n1.8.1 Cechy języka\n1.8.2 Rozwój języka\nśrodowisko programistyczne typu RAD (szybkie tworzenie aplikacji)\nmożna tworzyć aplikacje dla Windows, Mac OS X, iOS, Android i Linux\nbudowa wizualnej części aplikacji za pomocą techniki drag and drop\nszeroki zestaw gotowych do użycia komponentów\nrozszerzalność środowiska (zarówno palety komponentów jak i samego IDE)\nwspomaganie dla obsługi relacyjnych systemów bazodanowych\nobsługa standardowych mechanizmów windowsowych, np. COM/ActiveX\nzawiera wiele elementów mających na celu uproszczenie tworzenia aplikacji związanych z Internetem\nzawiera wiele dodatkowych narzędzi wspomagających programistów\nsilna społeczność użytkowników\nŚrodowisko Delphi wraz z dołączonymi narzędziami może być uznane za język czwartej generacji.\nŚrodowisko programistyczne jest aktualnie wydawane w pięciu wersjach: Starter, Professional, Enterprise, Ultimate i Architect.\nNazwa Delphi pojawiła się po raz pierwszy jako nazwa kodowa beta projektu (nowego wizualnego środowiska programistycznego następnej generacji opartego na Object Pascalu) w firmie Borland w połowie 1993 roku. Nowe środowisko miało być zorientowane głównie na obsługę baz danych i narzędzia bazodanowe. Podczas jednego ze spotkań grupy zajmującej się tym projektem programista Danny Thorpe zaproponował dla niego nazwę Delphi – na podstawie skojarzenia: „If you want to talk to [the] Oracle, go to Delphi” (w tłumaczeniu na język polski: „Jeśli chcesz rozmawiać z wyrocznią udaj się do Delf” ale w żargonie informatycznym można też to przetłumaczyć: „Jeśli chcesz rozmawiać z bazą danych (Oracle) skorzystaj z Delphi”). Nazwa spodobała się programistom ale już mniej marketingowcom. Gdy przyszedł czas na wybranie nazwy dla finalnego produktu (po artykule w Windows Tech Journal o nowym produkcie który zmieni życie programistów) zaproponowano dla niego nazwę AppBuilder. Ponieważ jednak firma Novell wypuściła wcześniej swój Visual AppBuilder, Borland stanął jednak przed koniecznością wybrania innej nazwy. W końcu zdecydowano o wyborze nazwy Delphi (która to nazwa zyskała już znaczne wsparcie wśród społeczności).\n14 lutego 1995 roku zostaje udostępniona pierwsza wersja Delphi (Delphi 1) opracowana przez firmę Borland (jest następcą środowiska Turbo Pascal, będącego połączeniem kompilatora języka Pascal ze środowiskiem edycyjnym).\nw roku 2001 powstaje edycja przeznaczona dla Linuksa (nazwana Kylix).\nna początku 2006 roku firma Borland wystawiła wszystkie przygotowane przez nią środowiska programistyczne – w tym również Delphi – na sprzedaż.\n14 listopada 2006 – powstała firma-córka CodeGear wyodrębniona ze struktur Borlanda (która przejęła dawny dział kompilatorów, w tym Delphi).\n7 maja 2008 roku firma CodeGear została sprzedana za kwotę 23 milionów dolarów firmie Embarcadero.\n27 stycznia 2011 roku pojawia się w ofercie Delphi XE Starter – edycja Delphi o ograniczonej funkcjonalności skierowana dla hobbystów, studentów i małych firm (sprzedawana za dużo niższą cenę).\nwraz z udostępnieniem Delphi XE2 1 września 2011 roku pojawił się 64-bitowy kompilator, wprowadzono nową (obok VCL) bibliotekę do wizualnego budowania interfejsu aplikacji FireMonkey.\nwraz z wersją XE4 swoich produktów (udostępnioną 22 kwietnia 2013 roku) firma Embarcadero zrezygnowała z Delphi Prism\nod września 2016 wersja Starter jest udostępniana za darmo (z pewnymi ograniczeniami można ją użytkować także komercyjnie).\nwersja Delphi 10.2 Tokyo (udostępniona 22 marca 2017 r.) wprowadza możliwość tworzenia aplikacji pod 64 -bitowego Linuxa (ograniczoną do aplikacji konsolowych)\nPierwsza wersja Delphi została udostępniona 14 lutego 1995 roku i przeznaczona była do pracy w 16-bitowym Microsoft Windows 3.1. Zasób dostarczonych z programem komponentów był stosunkowo niewielki. Delphi 1 rozszerzało język programowania Borland Pascal o programowanie zorientowane obiektowo i oparte na formularzu, posiadało bardzo szybki natywny kompilator, wsparcie do obsługi baz danych, zapewniało ścisłą współpracę z systemem Windows i wprowadzało technologię komponentów.\nDelphi 2 zostało udostępnione w marcu 1996 roku i było środowiskiem 32-bitowym, generującym kod dla Microsoft Windows 95. Wśród najważniejszych nowości były: obiekty wielorekordowe, ulepszona siatka dla baz, automatyzacja OLE i wariantowe typy danych, pełna integracja z Windows 95, długie łańcuchy tekstowe i wizualne dziedziczenie formularzy, dodano także nowe komponenty.\nDelphi 3 zostało udostępnione w maju 1997 roku. Istotne zmiany w stosunku do poprzedniej wersji to poprawienie licznych błędów, ulepszenie IDE poprzez wprowadzenie technologii Code Insight, szablony i pakiety komponentów, Tee Chart, Decision Cube, technologia WebBroker, Active Forms i integracja zewnętrzna z COM przez interfejsy. Najważniejsza zmiana dotyczyła wprowadzenia pakietów komponentów, w Delphi 2 dodatkowe komponenty musiały być zintegrowane z biblioteką komponentów, w Delphi 3 można było już dodawać i usuwać zewnętrzne komponenty w sposób dynamiczny.\nDelphi 4 zostało udostępnione w lipcu 1998 roku i wprowadzało tablice dynamiczne, obsługę systemu Windows 98, poprawione wsparcie dla OLE i COM, rozszerzone komponenty bazodanowe, kontrolki dokowania, warunkowania i kotwiczenia, przeciążanie funkcji oraz metod, wprowadzono kilka ulepszeń w IDE (zwłaszcza w zakresie przejrzystości i zarządzania dużymi projektami).\nDelphi 5 zostało udostępnione w sierpniu 1999 roku. Wprowadzono wiele nowych funkcji i ulepszeń, m.in.: liczne usprawnienia środowiska programistycznego IDE, rozszerzoną obsługę baz danych (o zbiory danych ADO i Interbase), ulepszoną wersję MIDAS z obsługa Internetu, narzędzie TeamSource ułatwiające programowanie zespołowe, narzędzie do tworzenia różnych wersji językowych programu, ramki, wzmocniony zintegrowany debugger i nowe komponenty.\nDelphi 6 zostało udostępnione w maju 2001 roku. Dodano bibliotekę CLX, dbExpress, usługi internetowe i obsługę XML, wprowadzono wiele nowych komponentów i kolejne rozszerzenia IDE, pojawiła się możliwość tworzenia przeźroczystych okien (tylko Windows 2k/XP).\nDelphi 7 zostało udostępnione w sierpniu 2002 roku. Poprawiono i ulepszono technologię SOAP, DataSnap, wprowadzono nowy komponent pozwalający na używanie stylów wizualnych z Windows XP, udostępniony został zestaw narzędzi drugorzędnych: raporty RAVE, technologia IntraWeb do rozwijania aplikacji internetowych oraz środowisko projektowe Model Maker.\nDelphi 2005 zostało udostępnione w listopadzie 2004 roku. W edycji 2005, oprócz zintegrowania w jednym środowisku kompilatorów dla języków Delphi, Delphi.NET oraz C#, wprowadzono dalsze udoskonalenia środowiska (zwłaszcza refactoring kodu).\nPoza Delphi wprowadzało wsparcie dla języków programowania C++ i C#; wsparcie dla .NET. Od 5 września 2006 roku dostępne były wersje Delphi Turbo (okrojone wersje Borland Developer Studio 2006 (Professional).\nDelphi 2009 (nazwa kodowa: Tiburón)[edytuj | edytuj kod]\nDelphi Prism zostało udostępnione pod koniec października 2008 roku. Jest to wtyczka do IDE Microsoft Visual Studio, wraz z kompilatorem – stanowiący nowe środowisko programistyczne. Delphi Prism używa udoskonalonego kompilatora Oxygene firmy RemObjects. Pozwala na pisanie aplikacji .NET dla Windows, Linux i Mac. Nowy kompilator jest oczekiwaną alternatywą dla języka C# – obsługuje .NET 1.1, 2.0, 3.0, 3.5, WinForms, WPF, Silverlight, ASP.NET i LINQ. Nie obsługuje Compact Framework. W języku Delphi Prism nie można używać już VCL.NET. Firma CodeGear oficjalnie zaleca programistom piszącym w Delphi pod .NET i używających VCL.NET przejście na Win32. Autorzy Oxygene zyskali dostęp do teamu i kodu kompilatora Delphi, i mają wpływ na jego dalszy rozwój.\nDelphi 2010 zostało udostępnione w końcu sierpnia 2009 roku. Jest to druga wersja środowiska Delphi, która obsługuje Unicode. Nie niesie dużych zmian w stosunku do Delphi 2009. Zawiera nowy, ulepszony system RTTI. Nowy system skutkuje tworzeniem większych plików wykonywalnych niż w poprzednich wersjach Delphi. Delphi 2010 posiada wsparcie dla Windows 7, oraz dla ekranów dotykowych i gestów (nowe kontrolki VCL)\nDelphi XE zostało udostępnione 31 sierpnia 2010 roku. Dodano kilka narzędzi do środowiska takich jak AQtime (wersja standard), CodeSite (wersja express), Beyond Compare, zapewniono integrację z Subversion w IDE, dodano kontrolki do współpracy z Windows Azure oraz do przetwarzania w chmurze obliczeniowej Amazon EC2, oraz dokonano kilku ulepszeń w języku (między innymi rozszerzono funkcjonalność TStrings i Date/Time), dodano unit RegularExpressions zawierający zbiór rekordów, które są analogiczne do klas regex w .NET Framework .\nDelphi XE2 zostało udostępnione 1 września 2011 roku. Najważniejsze zmiany to dodanie nowej (obok VCL) biblioteki do wizualnego budowania interfejsu aplikacji FireMonkey (32, 64-bitowy Windows), poprzednia biblioteka VCL zaczęła wspierać 64-bitowy Windows, dodano wsparcie dla tworzenia aplikacji dla Mac OS X i Data Snap Connectors dla urządzeń mobilnych.\nDelphi XE3 zostało udostępnione 3 września 2012 roku. Dodano wsparcie dla stylów ala Windows Metro (Metropolis UI) w VCL i FireMonkey, a także Visual LiveBindings.\nDelphi XE4 zostało udostępnione 22 kwietnia 2013 roku. Główne zmiany to dodany kompilator dla iOS ARM i kompletne wsparcie dla platformy iOS (RTL, FireMonkey, Indy, obsługa baz danych, DataSnap).\nDelphi XE5 zostało udostępnione 11 września 2013 roku. Dodano wsparcie dla tworzenia aplikacji na platformę Android, poza tym zmiany w IDE, zaprezentowano technologię FireDAC (obsługa baz danych).\nDelphi XE6 zostało udostępnione 15 kwietnia 2014 roku. Zmiany dotyczyły m.in. FireMonkey (np. wsparcie dla płatności internetowych w Google Play i iTunes, nowe style dla Google Glass, wsparcie dla usług reklamowych), VCL (nowe style, ulepszony przycisk Taskbar, nowe komponenty sensorowe), poza tym zmiany w RTL, bazach danych, IDE (nowe ikony, dodano Google Glass Design Device do Projektanta Formularzy), do tego poprawiono ponad 2500 błędów.\nDelphi XE7 zostało udostępnione 2 września 2014 roku. Główne zmiany dotyczą tworzenia aplikacji na urządzenia mobilne: FireUI Multi Device Designer, wsparcie dla Bluetooth, wbudowane wsparcie dla dodawania bibliotek JAR, dodano wsparcie dla techniki Multi-Touch do firemonkey RTL. Pozostałe zmiany: nowa biblioteka do programowania równoległego (Parallel Computing Library), technologia Enterprise Mobility Services (EMS), ulepszenia w języku Object Pascal, RTL, bazach danych i FireDAC, nowy menedżer PAServer i ulepszenia w FireMonkey.\nDelphi XE8 zostało udostępnione 7 kwietnia 2015 roku. Dodano m.in. wsparcie dla 64 -bitowego iOS, Apple Universal Apps (tworzenie aplikacji działających na różnych urządzeniach Apple), podgląd w czasie rzeczywistym wyglądu formatki na różnych urządzeniach, GetIt Package Manager (ściąganie i instalowanie bibliotek i komponentów z serwerów Embarcadero GetIt), AppAnalytics (narzędzie dla developerów zbierające informacje na temat interakcji użytkownika z aplikacją).\nDelphi 10.0 Seattle zostało udostępnione 31 sierpnia 2015 roku. Zmiany dotyczyły m.in. IDE (np. zintegrowanie możliwości dodatku Castalia), VCL (np. nowe kontrolki: TRelativePanel, TSplitView, TToggleSwitch, TActivityIndicator, TSearchBox), FireMonkey (wsparcie Windows 10), poza tym wprowadzono nowe możliwości, usprawnienia w RTL, obsłudze baz danych, tworzeniu aplikacji w chmurze.\nDelphi 10.1 Berlin zostało udostępnione 20 kwietnia 2016 roku. Wprowadzono wiele ulepszeń przede wszystkim w FireMonkey, RTL, IDE i obsłudze baz danych.\nDelphi 10.2 Tokyo zostało udostępnione 22 marca 2017 roku. Wersja wprowadziła 64-bitowy kompilator Linuxa (możliwość tworzenia aplikacji pod konsolę, brak obsługi GUI), poza tym nowe możliwości w IDE, RTL, FireMonkey.\nŚrodowisko użytkowników[edytuj | edytuj kod]\nW Polsce Delphi wciąż cieszy się stosunkowo dużą popularnością - szkoły i uczelnie wyższe ciągle posiadają wiele licencji na różne wersje Delphi, poza tym aktywne pozostają fora użytkowników, a w sieci znaleźć można wiele poradników dla początkujących. W języku angielskim ukazuje się miesięcznik BLAISE PASCAL MAGAZINE (poruszający tematy programowania w środowiskach Delphi, Lazarus, Oxygene).\nPrzykłady oprogramowania napisanego przy użyciu Delphi[edytuj | edytuj kod]\nJęzyk Object Pascal stosowany w Delphi posiada wiele cech dodatkowych (przy okazji premiery Delphi 6 w roku 2002 użyto nawet w oficjalnej dokumentacji programu nazwy „Delphi language”). Standard języka stosowanego w środowisku programistycznym obejmuje wiele bogatych funkcjonalnie klas, których nie ma w oficjalnym standardzie Object Pascala, a ponadto umożliwia programowanie wizualne z wykorzystaniem predefiniowanych komponentów. Natywne programy tworzone w Delphi pod Win32 umożliwiają w prosty sposób stworzenie wydajnej aplikacji, sam język jest przyjazny użytkownikowi i podobny do języka C# dla platformy .NET (który został stworzony znacznie później przez twórcę Delphi Andersa Hejlsberga, by stanowić alternatywę dla Delphi i dla Javy). Wraz z rozwojem technologii informatycznych język Delphi ewoluował, zachowując jednak kompatybilność wstecz. Każdy projekt napisany w poprzedniej wersji języka jest kompilowalny w najnowszych kompilatorach. Delphi zawiera w standardzie języka klasy VCL (Visual Component Library)/FireMonkey (FMX). W przeciwieństwie do języka Pascal, język programowania dla Delphi nie był tworzony dla celów edukacyjnych, lecz biznesowych (jako język, który miał połączyć prostotę i przejrzystość Pascala z łatwym i wygodnym tworzeniem aplikacji). Język umożliwia również niskopoziomowe programowanie poprzez możliwość wstawiania części kodu napisanego w języku assembler. Delphi jest językiem obiektowym. Posiada dziedziczenie po jednej klasie i po wielu interfejsach, co sprawia, że programy pisane w Delphi są czytelniejsze niż programy pisane w językach pozwalających na wielodziedziczenie. Bazową klasą obiektu jest zawsze metaklasa TObject. Obiekty są przekazywane przez referencje (tak jak w Javie i C#). Konkatenacja łańcuchów (w standardzie języka Pascal istnieje już predefiniowany typ string) przebiega w bardzo wygodny sposób za pomocą znaku „+”. Nie potrzeba ręcznie alokować pamięci dla typu string.\nRozwój języka[edytuj | edytuj kod]\nZnaczna ewolucja języka nastąpiła wraz z wydaniem Delphi 2009. Wprowadzono typy generyczne, metody anonimowe, wprowadzono klasę TStringBuilder dla szybszej konkatenacji łańcuchów, klasa TObject otrzymała wirtualne metody ToString, GetHashCode i Equals.\nW wersji 2010 dodano do języka możliwość używania atrybutów oraz wprowadzono kilka nowych unitów do bibliotek standardowych języka.


Kocia Kleopatra spoza fundacji czeka na dom – Kocia Mama\nKocia Kleopatra spoza fundacji czeka na dom\nZnaleziona, miaucząca o atencję urocza koteczka, szuka domu. Trudno oprzeć się jej urokowi. Nie ma jeszcze imienia. Jej wiek, to około 2-2,5 miesiąca. Bez jakichkolwiek widocznych chorób. Ładnie korzysta z kuwety. Je suchą i mokrą karmę. Ma śliczne oczka, podkreślone jak u Kleopatry. Jest dosyć nieufna, ale jak już się jej dosięgnie, to uwielbia pieszczoszki.\nUroczo biega za motylkami, więc pewnie nie jedną upierdliwą muchę przyszłym właścicielom złapie. Kotka wygląda na zadbaną. Ma czyste uszka i oczka. Nie wiem czy była szczepiona i odrobaczana. Kotka przebywa w domu przy Górze Rudzkiej w Łodzi.\nSzukamy ludzi odpowiedzialnych i chętnych (najlepiej z zabezpieczonym ogródkiem) do adopcji. Obowiązuje umowa adopcyjna.\nKontakt w sprawie adopcji: Kamila, tel. 607 417 070.\nOpublikowano w kategoriach: Adopcje, Koty dorosłe, Spoza FundacjiTagi: adopcja, biało-bura, kotka\nMiziaste kocięta spoza fundacji czekają na dom


PGNiG oczekuje ok. 7,4 mld EBITDA zł w 2022 r. w aktualizacji strategii - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plPGNiG oczekuje ok. 7,4 mld EBITDA zł w 2022 r. w aktualizacji strategii\n5 kwietnia 2016, 08:14 | Aktualizacja: 05.04.2016, 10:51\nWarszawa, 05.04.2016 (ISBnews) - W aktualizacji "Strategii GK PGNiG na lata 2014-2022" kluczowe będą cztery obszary biznesowe: utrzymanie wartości w obrocie detalicznym i hurtowym, maksymalizacja przepływów z obszaru infrastruktury i wytwarzania, wzmocnienie i transformacja obszaru poszukiwania i wydobycia oraz zbudowanie fundamentów wzrostu w całym łańcuchu wartości. Liczba inicjatyw strategicznych, które będą realizowane w perspektywie roku 2022 wzrosła do 16 z 10. Ich wdrożenie powinno umożliwić wypracowanie w 2022 roku wyniku EBITDA na poziomie ok. 7,4 mld zł, podała spółka.\n"Wzrost docelowej wartości EBITDA wynika głównie ze zwiększonych aspiracji w obszarach: infrastruktury sieciowej (dystrybucja gazu i ciepła), akwizycji zagranicznych w segmencie Poszukiwanie i Wydobycie oraz Programu Poprawy Efektywności" - czytamy w komunikacie.\nCelem nadrzędnym jest utrzymanie poziomu EBITDA w perspektywie 2017 r. i jej zwiększenie do poziomu ok. 7,4 mld zł w 2022 r., podano w prezentacji.\nSpółka podkreśliła, że dotychczasowa sytuacja finansowa i rynkowa grupy kapitałowej PGNiG była stabilna. Jednakże w kolejnych latach stoi przed grupą szereg wyzwań natury rynkowej i regulacyjnej, co bez realizacji założeń strategicznych może skutkować istotnym pogorszeniem EBITDA.\n"W związku z istotnymi wahaniami cen ropy naftowej na światowych rynkach wystąpiła potrzeba przeprowadzenia przeglądu i aktualizacji dotychczas realizowanej strategii: W drugiej połowie 2014 roku cena ropy naftowej spadła z poziomu ~105 USD/baryłkę do ~55 USD/baryłkę. Po początkowym odbiciu w II kwartale 2015 roku do ~65 USD/baryłkę, cena ropy na koniec 2015 roku spadła do poziomu ~30 USD/baryłkę" - czytamy w prezentacji.\nPGNiG podał, że w wyniku przeprowadzonego przeglądu Strategii oraz weryfikacji dotychczasowych założeń, aktualizacja objęła następujące aspekty: aktualizację założeń makroekonomicznych (m.in. ceny ropy naftowej, gazu ziemnego i energii elektrycznej, kursy walutowe); aktualizację założeń rynkowych i operacyjnych, m.in.: bilans gazu; wolumen gazu przetransportowanego przez sieć dystrybucyjną; wysokość nakładów inwestycyjnych w segmencie Wytwarzanie; zmianę ambicji strategicznych poprzez modyfikację istniejących inicjatyw operacyjnych oraz wprowadzenie nowych inicjatyw operacyjnych.\nKluczowe aspiracje strategiczne obejmują dywersyfikację portfela dostaw gazy PGNiG po 2022 roku, zwiększenie wolumenu produkcji ropy i gazu w sumie (Polska i zagranica) do ok. 55-60 mln boe w 2022 r. poprzez zakup aktywów poszukiwawczo-wydobywczych, rozwój nowych obszarów działalności poprzez rozszerzenie łańcucha wartości w dystrybucji o aktywa ciepłownicze, istotny wzrost wewnętrznej efektywności funkcjonowania GK PGNiG (oszczędności na poziomie ok. 800-900 mln zł).\n"W kontekście celów operacyjnych, kluczowym jest wzrost aspiracji odnośnie poziomu wydobycia węglowodorów w kraju i za granicą do ok. 55-60 mln boe w 2022 roku (przy wykorzystaniu warunków rynkowych umożliwiających przeprowadzenie efektywnych kosztowo akwizycji) oraz utrzymanie celu wydobycia w Polsce na poziomie ok. 33 mln boe rocznie" - czytamy także.\nW okresie strategii nakłady inwestycyjne na rozwój organiczny i przejęcia zostały utrzymane na poziomie 40-50 mld zł.\n"Zakładane średnioroczne nakłady inwestycyjne na rozwój organiczny i przejęcia są wyższe o ok. 30% wobec średniorocznych nakładów z lat 2008-2013"- czytamy także.\nTagi:Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo, strategia rozwoju, pgnig, wyniki finansowe, surowce, gaz ziemny, giełda, prognoza


5 Najlepszych Doradców Kredytowych w Głogowie | 2022\nDoradca Kredytowy Głogówadmin2022-01-18T13:42:40+01:00\nEkspert Kredytowy: Kredyt HipotecznyKredyt FirmowyGrupa ANG S.A. w Głogowie\nPolecani Eksperci Kredytowi w Głogowie\nMiasta: Głogów, Kotla, Pęcław\nChciałbyś uzyskać kredyt hipoteczny w Głogowie na przejrzystych i dobrych warunkach lub porozmawiać o finansach osobistych? Szukasz sprawdzonego i kompetentnego specjalisty finansowego, któremu możesz zaufać? Skorzystaj z pomocy Eksperta Finansowego Grupy ANG. Na rynku finansowym jesteśmy firmą o wyjątkowym charakterze. Nie akceptujemy bowiem missellingu, czyli sprzedaży klientom usług lub produktów, których nie potrzebują, nie rozumieją, na który ich nie stać lub za niegodziwą cenę. Dla nas finanse to przede wszystkim odpowiedzialność.\nChcesz uzyskać kredyt hipoteczny w Głogowie na dobrych warunkach?\nKredyt Firmowy Głogów\nPotrzebujesz zmodernizować swój dom, być ekologiczny i móc produkować własną energie? Szukasz rozwiązań i najlepszego finansowania? Sprawdź montaż paneli fotowoltaicznych w Głogowie.\nChcesz kupić dom ale musisz najpierw sprzedać mieszkanie? Zajmiemy się tym! Sprawdź jak może Ci pomóc nasz Agent Nieruchomości w Głogowie.\nJesteś doradcą finansowym w Głogowie lub okolicach?


TRENER PERSONALNY - BeSuperYOU!\nZałożę się, że probowałeś już wcześniej jakiś programów treningowych, prawda? Być może spodziewasz się rygorystycznej, bliskiej zagłodzeniu diety?\nDla mnie słowem-kluczem jest równowaga, więc nie ćwiczymy do upadłego i nie obniżamy drastycznie poziomu przyjmowanych kalorii. Nie chcemy się karać, prawda? To czego chcesz i potrzebujesz to uzyskać atrakcyjne ciało i pokazać to co w Tobie najlepsze! A ja jestem tą osobą, która Ci w tym pomoże. Coś poszło źle i znowu zaczynamy od nowa? Z tym też sobie poradzimy. Z moją pomocą nauczysz się jak rozumieć siebie oraz Twoje motywacje, a przy tym jak prowadzić zdrowy i satysfakcjonujący tryb życia.\nUzyskanie SUPERciała nie zajmie tygodnia, ani miesiąca – będzie to proces, ale obiecuję, że pokochasz każdą jego minutę!\nZaczynając od motywacji i przeszkód, jakie rzucasz sobie pod nogi, usuniemy je jedną po drugiej i później przejdziemy do nauki o odżywianiu – zdrowym i smacznym. To potężna wiedza, która pozwoli Ci przejąć kontrolę nad Twoim stylem życia zmieniając codzienne przyzwyczajenia.\nŚledzenie jak zmienia się Twoje ciało, nabiera siły, kształtu i seksapilu da Ci ogromną pewność siebie!\nZa rok patrząc w lustro powiesz: ‘Cholera, wyglądam naprawdę świetnie. To naprawdę ja?’\nZanim się obejrzysz, będziesz zdrowszy, seksowniejszy i szczęśliwszy niż kiedykolwiek!\nJesteś gotowy zostać SUPERzdrowym?\nKażde ćwiczenie ma konsekwencje, więc zalecę tylko takie, które są bezpieczne dla Twojego kręgosłupa i ściegien, a przy tym pomogą Ci osiągnąć świetną formę.\nDla Twojej informacji – będziesz w nich ZAKOCHANY!\nAby uzyskać wymarzone ciało, musisz pracować nad swoją kondycją fizyczną, dietą, a także mieć otwarty umsył, żeby pozostać zmotywowanym. Sukcesu nie można osiągnąć tylko w jeden sposób i właśnie dlatego jestem ekspertem we wszystkich trzech dziedzinach - trenowaniu, odżywianiu i rozwoju osobistym – abyś odniósł jak największe korzyści!\nJako trener personalny posiadam portfolio klientów z różnych środowisk, którym zapewniłam specjalistyczne wsparcie w osiągnięciu celów kondycyjnych i zdrowotnych.\nSformułowałam dopasowane kondycyjne i zdrowotnie programy, adekwatne do indywidualnych celów i poziomów kondycyjnych, motywowałam klientów do wykonania programów i zapewniałam porady w zakresie żywienia i ogólnego samopoczucia\nZbudowałam trwałe relacje i odgrywałam kluczową rolę w zmianie życia na lepsze u wielu ludzi.


Dubel ziarna nie zdołają odnieść ze sobą dotyku | Zielony\nDubel ziarna nie zdołają odnieść ze sobą dotyku\nDodatkowo kompletnie niekasowego dane można pokazać w taki metoda, tak aby uznały Twoje z obszaru odpowiednie koncepcje. Zestaw potrzebnych podstępów wspomoże Rzeczeni interweniować na klientów przekazu, przekonywać ich, i nawet dezorientować, jeśliby to potrzebnego. Przyspieszenie technologiczny zdarzyłby, że niniejszego soczewki nie przeciwnie uzdrawiają wady wzroku, tymczasem również szczędzą przed nikczemnym promieniowaniem słonecznym, na skroś wpasowany w nich dren. Publikacja zasłona dymna. Kiedy zagiąć fakty tudzież liczebności w celu swoich potyczki orzeka technik, dzięki jakim suche wielkości wymieniają się w poetycznie odkształcone demonstracje graficzne. Gdyby jesteś menedżerem, studentem czy też podobnie profesjonalnie absorbujesz się sporządzaniem wystawy, ten przepis być będzie w celu Ciebie niebezcennego źródło konceptów.\nDwa ziarna nie mogą nawiązać ze sobą dotyku, dlatego że są w pełni zamknięte. Natomiast dwoje kwiaty mogą kontaktować się ze sobą, bowiem mają szczerego kielichy. Zdołają delegować w kierunku sobie woń, mogą gibać się gwoli se w słońcu a na wietrze, mogą i ze sobą prowadzić dialog. Wywołujesz się w charakterze ziarno. Dokąd ulega doświadczonym śledztwom. Parę dni po sercu jednostki możemy odebrać plony służbie naukowców. Możesz wichrzyć się się kwiatem lub nie. Wsio zależy od czasu ciebie, od bieżącego, w kto strategia sprawisz. Twój zaawansowanie jest w twoich rękach; to sprawa twojego autorskiego asortymentu. W wszystkim momencie napotykasz się spośród potrzebą dokonania doboru. W wszystkim momencie poszukujesz się na rozstajach dróg. Mimo rzeczonemu, co proklamuje tytuł Pismo święte dam. Eteryczna ruch kobiecości, nie istnieje owo publikacja o żonach.\nA przynajmniej nie wręcz przeciwnie o dziewczynach, niemniej o całym, co się z połowicami jednoczy oraz co istnieje w celu nich ważne: o namiętności, stadłu zaś grupy, rodzeniu oraz wykształceniu przychówek, seksualności, duchowości, skrytości, mieszankach tudzież manipulacji, niezależności, wyzwoleniu i zniewoleniu. Pozycja bibliograficzna nieeterycznych klasyków docieka krawędzie percepcji. Przez wzgląd rzeczonemu przypadkiem jego osoba pomóc nam w postępowaniu jednostki, przypuszczalnie pokazywać, podczas gdy załoga trwają mozolniej, przykładowo przez wzgląd rzeczonemu. To solidna inspiracja gwoli wszelkiego, jaki domniemywa, że w istnieniu musi egzystować byt więcej. Etylina duszy poszukującej prawdziwości.\nEgzystencja pozazmysłowe trwa w nas obojętnie od chwili niebieżącego, jaką wyrażamy religię i azaliż w narodzie zakładamy w Panu. Są chwile, jak stajemy na rozstaju procedur a zadajemy siebie sondowanie o istota życia. Takie chwile owo optymalny trwanie na przeczytanie nierzeczonej książki. Rozum gościa przystępuje się dopiero na owo, co niezrozumiałego i niefizycznego. Podczas gdy własny rynek staje się nazbyt wąski, jednostce mogą badać władz w Necie. W takich momentach wymagamy pomocy: erudycji ludzi, którzy ofiarowaliby się poszukiwaniu prawdziwości oraz pozostawili nam niewłasnego glosariusze, abyśmy mogli trwać nadal ich procedurę.\nTags: książki, szwung, zabawa


Mon, 09/28/2020 - 07:03 | addmean\nAbytego typu impreza mogła się odbyć trzeba zrealizować cały szereg czynności. To nie jest tylko tak, że rozkładamy scenę i prosimy wykonawców. Samo organizowanie takiego przedsięwzięcia trwa okrągły rok, jest to czynność bardzo wymagająca, bardzo pod presją czasu. Jeśli natomiast czegoś nie dopełnimy wszystko może się nie udać.\nHej, sprawdź to muzyka bez zaiksu, jeżeli do tej pory nie wiesz o tej ciekawej stronie a przekonasz się, że okaże się ona dla Ciebie bardzo użyteczna.\nNawet tak błaha sprawa, jak firma sprzątająca. Dowiadujemy się, iż brakuje zbieraków do uprzątnięcia placu czy ogólnie zestawów do sprzątania: ściągaczek do okien, środków do czyszcznia, trwałych zmywaków, ścierek, które okazują się niezbędne, i już możemy mieć poważny problem, z którym ciężko będzie się nam uporać. A wszak to dopiero maly fragment całej układanki.


Pozycjonowanie stron Ustka – marketing profesjonalny! Pozycjonujemy strony na obszar Ustki i całej Polski! Zaufaj Naszemu 15 letniemu doswiadczeniu! Potrafimy skutecznie wypracować Tobie wysokie pozycje TOP w Google. Tworzymy strony internetowe które idealnie spełniają odpowiednie parametry gwarantując Twój sukces .\nWypróbuj naszą usługę pozycjonowania stron Ustka. Pozycjonuj stronę na miasto Ustka, czyli np. fraza + Ustka. Na przykład: optymalizacja stron Ustka. Pozycjonowanie stron sprawi, że Twoja strona znajdzie się na wyższych pozycjach i a Ty pozyskasz klientów z miasta Ustka. Zajmujemy się pozycjonowaniem stron z miasta Ustka od 2008 roku.\npozycjonowanie stron Ustka Oferujemy pozycjonowanie stron Ustka, zawsze atrakcyjne ceny i indywidualne profesjonalne podejście do klienta. Wykonujemy działania marketingowe w całej europie, jeśli jesteś zainteresowany usługami takimi jak pozycjonowanie stron Ustka wyślij do nas już teraz zapytanie aby otrzymać wycenę dopasowaną do indywidualnych potrzeb twojej firmy.\nPozycjonowanie stron Ustka. System proponuje pozycjonowanie stron pod frazami z miastem Ustka w cenie 10 zł /mc za frazę. Pozycjonuj frazy z miastem Ustka, np. pozycjonowanie Ustka. Pozycjonując frazy z miastem Ustka zwiększasz pozycję w wyszukiwarce i zdobywasz potencjalnych klientów z miasta Ustka.\nPozycjonowanie stron Ustka – to usługa przeznaczona dla osób, mających już witrynę interentową, chcących dotrzeć do nżebywców na lokalnym rynku (Ustka i okolic). Za pomocą pozycjonowania witryna będzie się znajdować w Google i innych wyszukiwarkach na wysokich miejscach i zwiększy się jej liczba odwiedzin.\nUsługę pozycjonowania i tworzenia stron świadczymy dla firm z miasta Ustka i okolic.. Szczegóły naszej oferty znajdziesz na tej stronie - tworzenie stron WWW, a koszty tworzenia na stronie - strony internetowe cennik. E-mail: kontakt@e-kreacja.pl Tel. kom.: 690-677-769 Skorzystaj z formularza\nTworzenie Stron WWW Ustka Projektowanie Stron Internetowych Ustka Mobilne Nowoczesne Strony Internetowe Tanie Tworzenie Stron Internetowych Ustka 22 Lata Doświadczenia Firma Tworząca Projektująca Strony Internetowe na Telefony Komórkowe Smartfony Tablety Responsywne Strony WWW Ustka Agencja Interaktywna Projektowanie Stron WWW Ustka Najlepsze Sklepy Internetowe …\nPozycjonowanie stron Ustka. W dzisiejszych czasach pozycjonowanie jest nieodłącznym czynnikiem każdego interesu, od niedużych ojczystych firm po międzykontynentalne organizacje. Jest tak za sprawą rozwoju nowoczesności ponadto zwiększającemu się dostępowi do …\nOPTYMALIZACJA STRONY PRZEMKÓW


Don Kwaczyński-Analiza nr 16 – O beneficjentach aktów terroru w Wielki Piątek | Pantryjota.pl Don Kwaczyński-Analiza nr 16 – O beneficjentach aktów terroru w Wielki Piątek – Pantryjota.pl\nStrona główna › Polityka, geopolityka (6) › Don Kwaczyński-Analiza nr 16 – O beneficjentach aktów terroru w Wielki Piątek\nDokładnie 27 miesięcy temu Don napisał ostatni felieton ze słowem analiza w tytule. Zgodnie z zapowiedziami kończę więc dziś ten mini-serial i tylko dodam jako uzupełnienie, że największą ilość odsłon ( ponad 3 tysiące) miał wpis Dona pt „Jak zasłużyć sobie na zainteresowanie Ruchadła Leśnego”, a drugie miejsce (ponad 1000 odsłon) miał wpis „Osiejuk, czyli nic”. No ale to już historia felietonistyki, która co prawda nie przebiła się do szerokich mas, na ale co mnie obchodzą szerokie masy, skoro uważam się za elitę?\nA ponieważ elita słucha Bacha, to na zakończenie cyklu Bach na rockowo, a przy okazji inteligentnie, sprawnie i muzykalnie:\nNapisałem niedawno notkę o ostatnich, tragicznych wydarzeniach, która w warstwie „faktograficznej” nawiązuje do moich własnych wspomnień z Brukseli sprzed 36 lat, ponieważ pomyślałem sobie, że takich „zwykłych” wpisów, które będą powielały informacje dostępne w sieci, albo które będą przedstawiały punkt widzenia autora na problem terroryzmu, będzie całe multum.\nNo i jest już ich tyle, że wszystkich przeczytać nie sposób, ale z kilkoma się zapoznałem i dlatego pojawia się moja kolejna analiza, jak zwykle przenikliwa i błyskotliwa, bo inaczej nie potrafię.\nWiększość z zamieszczanych tutaj wpisów tchnie pesymizmem, choć nie brakuje też idiotów, którzy uważają, że dzięki Dobrej Zmianie będzie dobrze, oraz że na szczęście nie ma u nas islamistów i nie będzie, więc możemy w zasadzie spać spokojnie. Trafiają się również komentarze w tym tonie i oto jeden z nich:\nTakiej broni przed islamskim terrorem jaki ma Polska nie ma zadne panstwo zachodu.Ta bron jest skuteczniejsza niz wszystkie sluby specjalne calego zachodu .Ta bronia panie Pietak jest brak spolecznosci islamskiej w polsce i oby nigdy tej broni Polska sie nie pozbyla.\nChciałoby się powiedzieć, że nie ma to jak proste recepty i że światły rząd zdaje sobie z tego sprawę i trzyma rękę na pulsie. Niektórzy zdurnieli nawet do tego stopnia, że za „męża opatrznościowego” i gwaranta naszego bezpieczeństwa uznali pana Antoniego Macierewicza, któremu – jak piszą – trzeba dać szansę, zupełnie zapominając o tym, że swoją szansę ten pan już kiedyś miał i do dziś ponosimy tego skutki.\nJednak największym „beneficjentem” ostatnich zamachów jest nie kto inny, tylko Jarosław Kaczyński, co można udowodnić czarno na białym w kilku zdaniach.\nPo pierwsze więc, pan prezes wykorzystał po raz kolejny ludzką tragedię do realizacji swoich katastrofalnych dla kraju planów, tym razem proponując „zawieszenie sporów”, chociaż do czasu zakończenia wizyty Papieża. Ludzki pan – najpierw wywołuje paraliż i demontaż struktur państwowych, a następnie proponuje, żeby przez jakiś czas się na ten temat nie spierać, bo terroryści się uaktywnili.\nTo sprytne posunięcie, bo jeśli „opozycja” odmówi, będzie można po raz kolejny odsądzić ją od czci i wiary i użyć wobec przeciwników o wiele silniejszych epitetów, niż „komuniści i złodzieje”. Jeśli zaś nie odmówi i choć w niewielkim stopniu „ustąpi”, będzie można „na spokojnie” kontynuować dzieło Dobrej Zmiany, aż do totalnego unicestwienia porządku, jaki do tej pory znaliśmy.\nTak więc osobiście odradzam „pójście tą drogą”, bo z szantażystami się nie dyskutuje, podobnie jak z terrorystami z bombą w torbie, albo pod kurtką. I po raz kolejny powtarzam, że rzekomy intelekt prezesa służy mu wyłącznie do „cwaniakowania” i wywoływania najgorszych emocji w skołatanych duszach ciemnego ludu. Dlatego „panikuje” gdy widzi, że nie wszyscy są otumanieni i że dawno przeminęła epoka, gdy egipski kapłan mógł zasugerować ludowi, że to on sprowadza zaćmienie słońca, jako karę za nieposłuszeństwo. Ta refleksja to oczywiście „pokłosie” sprawy Zelnika, o czym informuję na wszelki wypadek, zdając sobie sprawę, że wchodzą tu nie tylko bystrzaki.\nOczywiście niezależnie od tego, z jakim przyjęciem spotka się obłudna i wyrachowana do szpiku kości inicjatywa prezesa, zawsze będzie można zwalić wszystkie przeszłe, teraźniejsze i przyszłe niepowodzenia na „układ”, który z jednej strony nie wykorzystywał potencjału tkwiącego w Arabach, z drugiej nie dawał szansy rozwoju osobistego pielęgniarkom, a z trzeciej tolerował w Wojsku Polskim oficerów, którzy nie odmawiali modłów przed zakończeniem pracy i na fajrant i jakby tego było mało, znali język rosyjski.\nKażda niestabilność i „tąpniecie” w strukturach unijnych to woda na młyn lokalnych „Hitlerków”, którzy śnią sny o potędze, zapominając o tym, że jedynie w jedności siła. I to nie w jedności moherowych hufców, bo przy całym szacunku dla różnych towarzystw różańcowych i i rodzin radiomaryjnych, nie obronią nas one przed terrorystami, jeśli tylko „zechcą” zaatakować również nas.\nPojawiła się również notka, która sugeruje, że powinniśmy zacieśniać współpracę ze służbami specjalnymi Izraela, które jak wiadomo, świetnie sobie radzą z islamistami najgorszego sortu, polując na nich gdzie się da przy pomocy agentów, z których każdy posiada licencję na zabijanie.\nTo świetny pomysł, szczególnie jeśli pan Błaszczak pochwali się taką współpracą na forum publicznym. Kto wie, może nawet znajdzie się jakaś fucha dla agenta Tomka, o ile za bardzo nie utył. Obecność izraelskich instruktorów w Polsce z pewnością nie ujdzie uwadze tych, którzy toczą z tymi służbami wojnę na śmierć i życie. A wtedy możemy być niemal pewni, że jakiś zamach będzie miał u nas miejsce, bo zanim oni naszych przeszkolą, to przeszkoleni wcześniej terroryści na pewno już tutaj będą, choć moim skromnym zdaniem wcale nie można wykluczyć, że już są i tylko czekają na sygnał „z góry”\nJa jeszcze sugerowałbym nawiązanie współpracy ze służbami Rosji, które jakoś dają sobie radę z własnymi islamistami, a jak sobie nie dają, to wysadzają budynki z własnymi obywatelami i mają pretekst do wojny.\nRóżne bywają formy opętania religijnego i prawdą jest, że obecnie tylko jedna religia manifestuje swoją „naturę” przy uzyciu bomb, ale wykorzystywanie tego do utrwalania władzy jedynie słusznej partii i jej wodza wydaje się czymś tak obrzydliwym, że aż nie do pomyślenia. No ale skoro można do tego samego celu używać własnego, nieżyjącego brata, to dlaczego by nie użyć kilkudziesięciu Belgów? Cel uświęca przecież środki, nawet w środku Europy, a więc tym bardziej na jej wysuniętej rubieży, której strażnikiem jawi się obecnie Jarosław „mądry inaczej” Kaczyński, wielki strateg i jednocześnie miłośnik poezji patriotycznej.\nPolecam panu prezesowi wywiad w dzisiejszej Wyborczej z poetą Adamem Zagajewskim, który mówi tak:\nPanie i panowie, opinia publiczna świata cywilizowanego patrzy na was niechętnie nie dlatego, że jesteście prawicą czy konserwatystami, nie dlatego, że jesteście katolikami, nie dlatego też, że jesteście patriotami (w co nikt chyba nie wątpi) i nie dlatego, że lubicie koty – to akurat bardzo się wam chwali – tylko dlatego że wasze zachłanne, fanatyczne próby błyskawicznego opanowania władzy we wszystkich dziedzinach życia publicznego, od Trybunału Konstytucyjnego, prokuratury, sądów powszechnych i służby cywilnej po media i stadniny koni, mogą się kojarzyć tylko z jednym, z faszyzmem, rozumianym jako typ idealny – w sensie nadanym temu terminowi przez Maxa Webera.\nCały tekst: http://wyborcza.pl/1,75968,19820269,panie-i-panowie-faszyzm-jest-blisko.html#ixzz43uxLVJTE\nPrzy okazji nieustająco przypominam, że na tym blogu nie są tolerowane żadne osobiste wycieczki.\n26/05/2018 19:50 o 19:50\nfajnie się czytało jako całość. Rzeczywiście są ponadczasowe te Twoje felietony. Bo każda władza zawsze ma coś za paznokciami. Taki zwyczajny bród. No ale ta władza to bije wszystkie rekordy zachłannosci. Ciekawe ile przetrwa ta ich tysiacletnia struktura?\n26/05/2018 21:40 o 21:40\nZ pewnością krócej niż „tysiącletnia” Rzesza.\nJedno jest pewne, że Kaczor nie popełni samobójstwa.\n27/05/2018 21:58 o 21:58\nJa zaś zacytuję tekst piosenki z lat… dawnych: Bo muzyka Bacha i Mozarta wtedy tylko jest coś warta, gdy z niej można zrobić jazz…\n27/05/2018 22:02 o 22:02\nChyba nie znam tej piosenki 🙁\nAle Mozarta-warta to niezły rym 🙂\n27/05/2018 22:05 o 22:05\nNie znasz, bo to dość… bikiniarska kultura była. 😀\n27/05/2018 22:07 o 22:07\nBikiniarzy trochę jakby jeszcze pamiętam, choć sam nie uprawiałem tego stylu życia 🙂