Kwiecień | 2011 | Numer 10. Blog czterech braci dla wszystkich piłkarskich hipsterów\nJak Polacy nie pojechali na Igrzyska Olimpijskie Los Angeles 1984\n25 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nTVP Historia nadaje codziennie Dziennik Telewizyjny z lat 80. To są po prostu perełki, nie ma co opowiadać, to trzeba widzieć. Nie wiem, na jakiej zasadzie dobierane są lata emitowanych wydań, ale jeśli mamy 24 kwietnia, to leci dtv z 24 kwietnia. W piątek (22.04) można było zobaczyć Dziennik z 1984 r. Była to akurat niedziela wielkanocna. Polecam całość (”Ministerstwo Łączności wprowadziło do obiegu nowy, interesujący znaczek”!), a zwłaszcza wiadomości sportowe, od 10 minuty filmiku.\nIskrzący się błyskotliwością komentarz reportera mówi wszystko o meczu reprezentacji olimpijskich Polski i Danii:\n0:0, bezbramkowy remis i takim wynikiem kończy się to spotkanie, które budzi w każdym kibicu-sympatyku piłki nożnej smutne refleksje. Pierwsze miejsce i olimpijski awans zdobyli piłkarze NRD, wyprzedzając Polskę lepszą różnicą bramek.\nW skrócie pada nazwisko tylko jednego piłkarza polskiej drużyny, bramkarza Jacka Kazimierskiego. Innych graczy trzeba poszukać. Na szczęście, pomagają w tym Duńczycy z haslund.info, którzy podają nie tylko zestawienie drużyny Seppa Piontka (jest Kim Vilfort, strzelec gola w finale Euro 1992). Polaków też:\nJacek Kazimierski; Krzysztof Budka, Marek Chojnacki, Józef Adamiec, Dariusz Wdowczyk, Adam Kensy (65. Mirosław Pękala), Jerzy Wijas, Kazimierz Buda, Henryk Miłoszewicz, Marek Leśniak, Krzysztof Baran (46. Jan Turowski).\nRelacje kibiców w sieci są szczątkowe, ale dzięki tej z forum futbolnet, przypomniana zostaje postać trenera polskiej drużyny.\nW Puławach byłem też na sparingu (5:1 z Wisłą) reprezentacja olimpijska Obrębskiego wiosną 1984 roku przed nieszczęsnym meczem z Danią 0:0 w Lublinie, który zdecydował że pierwsze miejsce w eliminacjach do Los Angeles przypadło drużynie NRD. A że później nie pojechała to już inna polityką tkana bajka. Wszystkie szkoły poszły na ten mecz. A na boisku grali Furtok [z Danią w Lublinie nie wystąpił], Leśniak, Kensy (kapitan), Miłoszewicz w bramce Kazimierski. Tylu pamiętam z niezłej paczki.\nAle Waldemar Obrębski to chyba osoba na osobny wpis.\nTe kilka zdań kibica Chełmianki Chełm potwierdza, że mecz był pokazywany w polskiej telewizji.\nO Chełmiance było coraz głośniej dzięki jej kibicom. Dla popularyzacji Naszego Klubu, duży wpływ miał mecz Reprezentacji Olimpijskich Polski i Danii, który został rozegrany w Lublinie. Wywieszamy na nim olbrzymią biało-zieloną flagę z napisem „RKS CHEŁMIANKA”. Takiej nie miały wówczas nawet kluby pierwszoligowe. Jako, że mecz był transmitowany przez telewizję, dowiedziała się o nas cała kibicowska Polska…\nWystarczyło pokonać Duńczyków, bo wcześniej Polacy wyniki mieli niezłe:\n04.05.1983, Helsinki, Finlandia – POLSKA 0:4 (Henryk Miloszewicz 16′, Krzysztof Baran 55′, Jaroslaw Biernat 85′ 87′)\n25.05.1983, Białystok, POLSKA – Finlandia 3:2 (Henryk Miloszewicz 15′ 65′, Adam Kensy 29′ / Ari Hjelm 37′ 53′)\n30.06.1983, Oslo, Norwegia – POLSKA 0:1 (Andrzej Zgutczyński 73′)\n07.09.1983, Karl-Marx-Stadt, NRD – POLSKA 3:1 (Jurgen Raab 5′, Frank Pastor 82′, Hans-Uwe Pilz 86′ / Andrzej Zgutczyński 65′)\n05.10.1983, Aarhus, Dania – POLSKA 0:1 (Kazimierz Buda 20′)\nJacek Kazimierski; Marek Chojnacki, Adam Walczak, Jerzy Wijas, Marek Ostrowaki, Mirosław Pękala (75. Jacek Bąk), Jan Karaś (87. Krzysztof Gawara), Kazimierz Buda, Andrzej Zgutczyński, Jan Furtok, Marek Leśniak\n09.11.1983, Poznań, POLSKA – Norwegia 1:0 (Andrzej Zgutczyński 69′)\n04.04.1984, Szczecin, POLSKA – NRD 2:1 (Mirosław Pękala 38′, Henryk Miłoszewicz 80′ / Adam Kensy 53′ sam.)\n22.04.1984, Lublin, POLSKA – Dania 0:0\nlp drużyna m z-r-p br pkt\n1 NRD 8 6-1-1 14:5 13\n2 POLSKA 8 6-1-1 13:6 13\n3 NORWEGIA 8 1-4-3 9:10 6\n4 DANIA 8 1-4-3 7:10 6\n5 FINLANDIA 8 0-2-6 5:17 2\nNRD igrzyska w Los Angeles zbojkotowała, tak samo jak Polska. Do Stanów polecieli więc Norwegowie, z Erikiem Thorsvedtem w bramce. Ale co tam Thorsvedt, w LA zagrało kilka prawdziwych (przyszłych) gwiazd.\nWszystkie składy i strzelców turnieju można sprawdzić na RSSSF (eliminacje – tutaj) albo nawet na wiki. Na igrzyskach mogli pierwszy raz zagrać zawodowcy. Zakaz nadal obowiązywał jednak piłkarzyz Ameryki Południowej i Europy, którzy wystąpili na mistrzostwach świata (zagrał za to Kameruńczyk Roger Milla, który dwa lata wcześniej zagrał na hiszpańskim mundialu; dziwny przepis).\nW grupie Brazylia z Dungą w składzie pokonała 1:0 RFN z późniejszymi mistrzami świata Brehme i Buchwaldem. Ćwierćfinał był momentem, w którym Niemcy pożegnali się z turniejem, zresztą obok ekip raczej egzotycznych.\nWłochy – Chile 1:0 (po dogr.)\nFrancja – Egipt 2:0\nBrazylia – Kanada 1:1, k. 4-2\nJugosławia – RFN 5:2\nFrancja – Jugosławia 4:2 (po dogr.)\nBrazylia – Włochy 2:1 (po dogr.)\nJugosławia – Włochy 2:1\nW brązowej Jugosławii wystąpili Srecko Katanec i Dragan Stojković, a tuż za podium znaleźli się Włosi (Zenga, Baresi, Serena, Massaro…).\nW finale Francja (z Guy Lacombem i trenerem Henri Michelem) pokonała 2:0 Brazylię.\nPolscy piłkarze do IO w Los Angeles nie dostali się, bo okazali się słabsi w normalnej rywalizacji. Wycofanie z amerykańskich igrzysk całej polskiej ekipy, z Władysławem Kozakiewiczem, piłkarzami ręcznymi i siatkarzami na czele, do dziś budzi niesmak. Wielu sportowcom po prostu złamano karierę. A niesmak jest tym większy, że decyzję (oficjalnie) podjęto 17 maja, na nieco ponad dwa miesiące przed początkiem zawodów! W albumie ”Na olimpijskim szlaku, Sarajewo, Los Angeles 1984” przyczytać można oświadczenie Polskiego Komitetu Olimpijskiego (czyli mętne uzasadnienie decyzji Moskwy). Jest dość długie, więc przytoczę fragmenty:\nZarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego na posiedzeniu odbytym w dniu 17 maja 1984 r. przy udziale przedstawicieli polskich związków sportowych, rozpatrzył kwestię udziału w Igrzyskach XXIII Olimpiady.\nPo wszechstronnej dyskusji i uwzględnieniu wszystkich elementów sytuacji zaistniałej wokół Igrzysk w Los Angeles, PKOl postanowił nie zgłaszać polskiej reprezentacji do udziału w tych Igrzyskach. Mamy pełną świadomość, że jest to decyzja przykra, przede wszystkim dla zawodników, ale i dla milionów sympatyków sportu w naszym kraju. (…)\nNiestety, postulaty i apele narodowych komitetów olimpijskich, zabiegi MKOl, powszechne zaniepokojenie opinii światowej – to wszystko zostało zignorowane przez administrację amerykańską, która ograniczyła się do ogólnikowych deklaracji a nie podjęła rzeczywistych działań zapewniających bezpieczeństwo uczestnikom Igrzysk i niezbędną dla olimpiady atmosferę.\nPowstała nieznośna sytuacja: bezkarnie działają dywersyjne organizacje stawiające sobie za cel niedopuszczenie do udziału w Igrzyskach sportowców radzieckich i innych krajów socjalistycznych, przygotowuje się werbowanie uciekinierów i gromadzi się na ten cel specjalne fundusze, grozi się prowokacyjnymi akcjami. (…) Znane są nam też przygotowania różnych antypolskich ośrodków w Los Angeles do prowadzenia działalności dywersyjnej wobec ekipy polskiej.\nPodejmując uchwałę o nieuczestniczeniu w Igrzyskach XXIII Olimpiady w Los Angeles, PKOl zwraca się do sportowców polskich o właściwe zrozumienie motywów tej decyzji i godną postawę w zaistniałej sytuacji (…).\n”Godna postawa” to jak można się domyślać wybicie sportowcom z głowy prób złamania bojkotu (znaleźli się Francuzi i Brytyjczycy, którzy w 1980 r. w Moskwie wystartowali).\nWycofał się ZSRR, w ślad za nim poszły Bułgaria, NRD, Wietnam, Mongolia, Czechosłowacja, Laos i Afganistan. Później podobną decyzję narzucono sportowcom z Polski, Kuby, Etiopii, Korei Północnej, Węgier. Kraje te zorganizowały własny cykl zawodów sportowych pod nazwą „Przyjaźń-84„. Jedynymi państwami komunistycznymi, które nie zbojkotowały Igrzysk były Chiny, Ludowa Republika Konga, Jugosławia i Rumunia.\nRumunia z 20 złotymi medalami zajęła w Los Angeles drugie miejsce w klasyfikacji medalowej.\nSuperszybki rzecznik Aborygenów\n21 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nGrzebiąc ostatnio w różnych książkach związanych z socjologią sportu trafiłem na książkę, w której autor przywoływał postać Cathy Freeman. Postać nietuzinkową należy dodać.\nW czasie swojej kariery sportowej Cathy Freeman dała się poznać światu jako jedna z najszybszych kobiet na Ziemi. W swoim dorobku ma spektakularny złoty medal z Igrzysk Olimpijskich Sydney 2000 oraz srebrny z IO Atlanta 1996 oraz dwa tytuły mistrza świata (1997 i 1999) oraz jeden brązowy medal z tych zawodów (1995). Wszystkie splendory w biegu na 400 metrów. Część z nich w charakterystycznym kombinezonie.\nCoś co jednak mnie w niej fascynuje, co każe na nią patrzeć również jako fenomen społeczny to jej pochodzenie. Freeman ma bowiem korzenie aborygeńskie i jako aborygenka postrzega samą siebie. Jej babka była Aborygenką odebraną swoim rodzicom w ramach australijskiego programu inżynierii społecznej (polecam film „Polowanie na króliki„). Cathy pamiętała o przeszłości swojej rodziny i w konsekwencji stała się jedną z niezwykłych rzeczniczek sprawy aborygeńskiej – przypominającej w błysku fleszy o tragedii tysięcy ludzi uznanych za gorszych. Freeman regularnie wprawiała w popłoch programowo „apolityczny” MKOl powiewając po kolejnych zwycięstwach (m.in. na IO 2000) dwiema flagami: australijską i aborygeńską.\nA jak wygląda współcześnie kondycja Aborygenów można przeczytać w lirycznej wręcz książce-reportażu o Australii Mariusza Marczewskiego pt. „Niewidzialni”:\nPrzecież to takie oczywiste. Odmienności zawsze się odpychają, zawsze pozostanie zatem nierównowaga: rasa ponad rasę, kolor skóry ponad kolor skóry. Kolor jest jednak zbyt banalnym kryterium. Jest widoczny, nachalny, wyróżniający, stosowany jako przymiotnik staje się natychmiast obraźliwym epitetem. Trzeba zatem oprzeć się na innym podziale: mentalność ponad mentalność. Tu właśnie wszystko się zaczyna. Są więc oni – Aborgeni – i jest ostrze cywilizacji. Cywilizacja do nich przyszła i muszą z nią dzielić ziemię. Miasta białych są rozłożone na wzgórzach, są w żyznych i cienistych dolinach, w miejscach, gdzie dobrze być, żeby przetrwać w nieprzychylnym klimacie. Żeby trwać, błyszczeć w środku nocy rozedrganymi światłami, pasami autostrad, samochodami, które po nich pędzą i układają się w podłużne czerwone linie powstałe od tylnych świateł. Linie jak pręgi, jak blizny. W ten sposób mamy miasta, oni mają Nicość – spalone słońcem pustkowia. I jest coś jeszcze: trwająca od dziesięcioleci nieudana próba przeniknięcia tej drugiej kultury, oswojenia jej. I to już jest cała historia.\nNa to wszystko nakłada się również niezwykle poplątana historia osobista Freeman. Jej ojciec, znany gracz rugby, był alkoholikiem i opuścił rodzinę, gdy Cathy miała pięć lat. Jej matka wyszła potem za Bruce’a Barbera – człowieka, który pokochał biegaczkę jak własną córkę i który poświęcał na jej pasję wszystkie swoje pieniądze. Wkrótce po ślubie matki zmarła niepełnosprawna siostra Freeman, a rok później – biologiczny ojciec. Nie układało się również Cathy z mężczyznami. Długo była związana ze swoim menedżerem Nickiem Bideau, ale rozstała się z nim krótko po… zaręczynach. Ślub wzięła za to z innym menedżerem – w 1999 roku wyszła za Sandy’ego Bodeckera. Po roku okazało się, że choruje on na raka i zaraz po IO 2000 Freeman wzięła rozbrat ze sportem, aby się nim opiekować. W 2003 roku para ogłosiła jednak, że jest w separacji, a krótko potem się rozwiodła. W 2006 roku Australijka wyszła za biznesmena Jamesa Murcha, a w zeszłym roku urodziła się im córka. Może to będzie początek lepszej passy CF w życiu osobistym.\nCathy Freeman dzięki swoim sportowym sukcesom stała się główną rzeczniczkąs prawy aborygeńskiej. Trzy lata temu rząd australijski przeprosił Aborygenów za pokolenie „wykradzionych dzieci”. Czy również za przyczyną biegaczki? Myślę, że tak.\nByć może więc w Soczi olimpijski znicz zapali przedstawiciel któregoś z ludów kaukazkich?\nŚcigając Jacka Cyzio, czyli 20 lat minęło od pięćdziesięciu sekund radości\n10 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nGdy dzisiejszej niedzieli wspominać będziemy ogrom smoleńskiej katastrofy sprzed roku, a za dwa tygodnie uradujemy się Świętami Wielkiej Nocy, gdzieś tam w bardzo, bardzo, bardzo głębokim cieniu obu tych wydarzeń (i słusznie, bo są sprawy ważne i znacznie ważniejsze) przemknie dwudziesta rocznica, ostatnich, jak do tej pory, półfinałowych bojów toczonych przez polską drużynę w europejskich rozgrywkach klubowych.\nKiedy 19 września 1990 roku warszawska Legia, zwyciężając 3:0 (po dwóch trafieniach Romana Koseckiego i jednym Leszka Pisza) luksemburski Swift Hesperange, inaugurowała na Łazienkowskiej swą pucharową przygodę, zapewne mało kto podejrzewał, że będzie ona tak długa i tak porywająca. Po rewanżu w Hesperange, gdzie legioniści zaaplikowali swym rywalom ponownie wynik 3:0 (bramki Jóźwiaka, Łatki i Kupca) los przydzielił stołecznej drużynie szkocki Aberdeen. Po bezbramkowym, cennym wyjazdowym remisie, podopiecznym Władysława Stachurskiego udało się na własnym terenie wyszarpać awans dzięki bramce Krzysztofa Iwanickiego na sześć minut przed końcem meczu (pożegnalne, pucharowe spotkanie w barwach Legii Romana Koseckiego). I to już był sukces, to już było coś, bo za niezaprzeczalnego faworyta dwumeczu uchodził wówczas zespół Aberdeen.\nW wiosennym ćwierćfinale nieistniejącego już Pucharu Zdobywców Pucharów na drodze warszawskiej Legii stanęła Sampdoria Genua. Klub ten przeżywał wówczas najświetniejszy okres w swojej historii. Prowadzony przez Vujadina Boskova zespół był istną piłkarską potęgą zbudowaną za krocie. Vialli, Mancini, Pagliuca, Michajliczenko, Cerezo, Katanec, Lombardo, Vierchowod i reszta przyjechali do Warszawy jak po swoje, pewni łatwego zwycięstwa, a wrócili ze skromną, bo skromną ale jednak porażką 0:1 (bramka ‘do szatni’ Dariusza Czykiera). Mało kto jednak wierzył, że Włosi, nie zdołają odrobić tych strat z nawiązką, jeszcze w pierwszej części rewanżowego spotkania. Tu jednak spotkała genueńczyków strasznie niemiła niespodzianka, albowiem tak się nieszczęśliwie dla nich złożyło, że tego akurat dnia, 20 marca 1991 roku, postanowił objawić światu swój nietuzinkowy piłkarski talent młodziutki Wojciech Kowalczyk. Najpierw pięknym strzałem w długi róg pokonał Pagliukę w 19 minucie meczu, a potem w 54 minucie, wspomagając się trochę rękodziełem (do czego zresztą sam się uczciwie, w swej biografii, przyznał) raz jeszcze zapoznał futbolówkę z pagliukową bramką i oto Sampdoria, na oczach swych zdumionych tifosich, przegrywała z Legią 0:2, mając teraz do wykonania nader trudne zadanie – ustrzelić 4 gole w czasie 35 minut. Udało im się trafić tylko dwa razy (Mancini w 67 min. i Vialli w 88 min.). Zapamiętam ten mecz na zawsze jako jeden z tych, z udziałem polskiej drużyny, w którym natężenie sportowych, kibicowskich emocji sięgało niemal zenitu. Na boisku działy się różne rzeczy (fantastyczna postawa Macieja Szczęsnego, częste przepychanki między piłkarzami, chamskie, nerwowe zachowanie włoskich gwiazd, szarpanina o piłkę Manciniego z leżącym w bramce Szczęsnym i czerwona kartka dla tego ostatniego za uderzenie w twarz dzisiejszego trenera Manchesteru City, wreszcie Marek Jóźwiak w roli golkipera) a wszystko to okraszone wspaniałym happy endem. Sampdoria Genua wyrzucona przez Legię za burtę! Chciałbym to bardzo wyraźnie podkreślić raz jeszcze – Sampdoria Genua była wtedy prawdziwą piłkarską potęgą – obrońcą zdobytego przed niespełna rokiem Pucharu Zdobywców Pucharów, kilka miesięcy po odpadnięciu z legionistami piłkarze ci wywalczyli jedyne w swej historii mistrzostwo, zdecydowanie najsilniejszej wówczas na świecie ligi – Serie A, a kilkanaście miesięcy potem, w niemal identycznym składzie jak w meczach przeciwko Legii, zespół ten został drugą siłą w klubowym, europejskim futbolu, ulegając po dramatycznym finale PKME, w dogrywce, wspaniałej Barcelonie Johanna Cruyffa.\nI oto pałętająca się podówczas gdzieś w środku ligowej tabeli Legia Warszawa (ostatecznie zakończyła tamten sezon na 9 miejscu), w wyśmienitym towarzystwie Juventusu Turyn, FC Barcelony i Manchesteru United staje w szranki do batalii o finał jednego z klubowych europejskich trofeów. Pamiętam do dziś, jak bardzo chciałem, by los skojarzył warszawiaków ze wspaniałą Barcą (no bo wiadomo: Laudrup, Stoiczkow, Koeaman, Bakero itp) lub Juventusem (Baggio, Schillaci, Haessler), bo to byłyby takie piękne, niezapomniane pojedynki z największymi artystami piłki, a z drugiej strony kołatała gdzieś myśl, że może by ten Manchester United, bo oni jednak wydają się najsłabsi z tego grona i szansa na awans, niewielka, bo niewielka, ale jednak by była.\nAle tu już chciałbym oddać głos niekwestionowanemu bohaterowi wspominanej tu pucharowej przygody warszawskiej Legii. Wojciech Kowalczyk, w swej biografii tak wspomina tamte chwile: Strasznie chciałem trafić na Barcelonę. Siedziałem ze swoją paczką przy placu Konstytucji, w Horteksie na lodach. Nagle w radiu wiadomości sportowe. Kelner na nasze życzenie pogłośnił. „Legia Warszawa w półfinale Pucharu Zdobywców Pucharów zmierzy się ze słynnym angielskim Manchesterem United” – dopłynęło do nas z głośników.\nManchester United wówczas dopiero zaczynał budować swoją potęgę pod wodzą Alexa Fergusona. Sezon 1990/1991 jego podopieczni zakończyli na 6 miejscu w lidze, w następnym byli już wicemistrzem Anglii, a 2 lata później nie mieli już sobie równych w Premier League. W zespole mającym zmierzyć się niebawem z Legią grał wówczas legendarny kapitan reprezentacji Anglii Bryan Robson, wielokrotny reprezentant tego kraju Neil Webb, znakomity walijski napastnik Mark Hughes, a także młodzi, świetnie zapowiadający się piłkarze, którzy wielką sławę osiągnęli dopiero kilka lat później: Paul Ince, Lee Sharpe, Gary Pallister, Irlandczyk Denis Irwin, czy Szkot Brian Mc Clair. Warto chyba w tym miejscu wspomnieć, że Manchester srodze się napocił, by przebrnąć ćwierćfinałowe boje, gdzie na jego drodze stanęła prawdziwa rewelacja rozgrywek – francuski Montpellier. Prowadzony przez Henryka Kasperczaka zespół (w którego składzie grali wówczas m.in. Blanc, Guerin czy Valderrama) najpierw dzięki bramce znakomitego w tamtym sezonie Jacka Ziobera zostawił w pokonanym polu faworyzowany PSV Eindhoven (najlepszy klubowy zespół Europy sprzed 2 lat), a następnie wręcz zmiażdżył silną przecież wówczas bukaresztańską Steauę (5:0 i 3:0 – dwa kolejne gole byłego napastnika ŁKS). W pojedynku na Old Trafford dzięki akcji Jacka Ziobera (samobójcza bramka Martina) padł remis 1:1, ale na własnym terenie Francuzi nie potrafili utrzymać awansu i przegrali 0:2.\nWiosennym popołudniem 10 kwietnia 1991 roku podopieczni Władysława Stachurskiego (21 lat wcześniej on sam, jeszcze jako piłkarz, walczył w przegranym, półfinałowym boju PKME przeciwko Feyenoordowi) stanęli więc oko w oko z podopiecznymi Alexa Fergusona, by potykać się o grę w wielkim finale. Anglicy od początku spotkania osiągnęli wyraźną przewagę. Legii gra się nie kleiła. Przez pierwsze ponad pół godziny nie potrafiła przeprowadzić żadnej składnej akcji. Ale w 36 minucie meczu Kowalczyk zagrał do Jacka Cyzio, a ten pokonał Sealeya. 1:0!!! Oddajmy znów głos Kowalowi: Jacek Cyzio wali na 1:0. Jest! – Sampdoria, powtórka z Sampdorii! Ta drużyna jest szalona i nikt nie wie, na co ją jeszcze stać! – myślałem sobie wtedy na boisku. Znowu strzelamy gola do przerwy, znowu 1:0 u nas i wystarczy utrzymać do końca wynik, a potem na pewniaka jechać na rewanż. No to się natrzymaliśmy wyniku – pół minuty. Anglicy wznowili od środka, poszła piłka do Lee Sharpe’a, a ten skręcił Arka Gmura i dośrodkował – 1:1. Potem prasa pisała, że to wszystko przez Arka, bo po golu Jacka Cyzio przez całe boisko zasuwał, żeby go ucałować. Prawy obrońca do lewego napastnika. A jak go mógł nie ucałować!? Szwagier szwagra?! Szwagier szwagra w półfinale PZP?! Nikt nie popełnił błędu, po prostu Manchester strzelił gola, jak setkom innych drużyn.\nI rzeczywiście, wielu obwiniało wówczas legionistów o nazbyt spontaniczną radość po strzelonym golu, co wpłynąć miało na brak koncentracji i ułatwić Anglikom natychmiastowe wyprowadzenie ciosu. Nieżyjący już dziennikarz tygodnika „Piłka Nożna”, Paweł Smaczny, tak opisał wówczas całe to zdarzenie w swej relacji zatytułowanej „50 sekund radości”: Radość trwała niestety zbyt krótko, ale za to na boisku była spontaniczna. Na Cyzię rzucili się wszyscy jego koledzy oprócz Robakiewicza, który pozostał w bramce. Szczególnie rzadko demonstrowaną żywotnością popisali się obrońcy. Gdy niemalże uduszony Cyzio wyswobodził się z kleszczy kolegów, oczywiście Anglicy spokojnie czekali z piłką na środku boiska. Gwizdek i za moment popędził na naszą bramkę bardzo szybki Lee Sharpe. Minął Pisza, potem w tempie ekspresu zziajanego Gmura (miał najdalej, by dogonić Cyzia) i od chorągiewki zacentrowal, dopadł do piłki Brian McClair i z czterech metrów trafił do siatki. Potem wszyscy mówili, ze to wina dekoncentracji, a ja twierdzę, że głupoty. Legioniści zbyt długo się ściskali i całowali, zbyt zmęczyli się ściganiem Jacka Cyzia.\nAle to był dopiero początek końca marzeń o przedarciu się Legii do finału PZP. Na minutę przed końcem pierwszej połowy Marek Jóźwiak popełnił kardynalny błąd, wdając się w zupełnie niepotrzebny drybling z Lee Sharpem, tracąc piłkę a następnie faulując (czyli nie owijając w bawełnę – łapiąc w pół) wychodzącego na dogodną pozycję skrzydłowego MU. Decyzja sędziego brzmiała jak wyrok – czerwona kartka. Zrobiło się 1:1 i kończymy w dziesiątkę, momentalnie mecz się zawalił. W szatni, w przerwie, grobowa cisza, każdy załamany. Marek Jóźwiak siedzi z boku i płacze. Normalnie ryczy. Nie było szans na dobry wynik – ten płacz, ta cisza. Jeszcze jechaliśmy, ale już nie mieliśmy benzyny. Manchester nawet nic wielkiego nie zagrał. Ot, zrobił jeszcze dwie akcje i strzelił dwa gole. 1:3 na Łazienkowskiej – podsumowuje Kowalczyk. Wspomniane przez niego bramki, zapewniające gościom zwycięstwo, strzelają dla MU – Mark Hughes i Steve Bruce. Legia przegrywa 1:3 i traci jakiekolwiek realne szanse na wyśniony awans.\nSpecjalny obserwator z ramienia Juve – Bizotto Romolo, tak podsumował całą sprawę: Jedna z tych drużyn wystąpi w finale, chcemy więc być dobrze zorientowani w sposobie gry potencjalnego rywala dla Juventusu. Manchester był doskonały taktycznie. Legia mnie zawiodła. Styl MU dawał jej dużo okazji do kontrataków, a z tej skutecznej metody nie skorzystała. W Legii wyróżniłbym Robakiewicza i Czachowskiego – ten ostatni najpierw umiejętnie wyprzedzał grę przeciwnika, a po incydencie z czerwoną kartką udanie zastąpił usuniętego kolegę na nowej pozycji. Stać Legię na wiele, szkoda że dziś nie pokazała tego Anglikom. Turyński wysłannik jeszcze wtedy nie wiedział, że finał tych rozgrywek nie będzie dotyczył nie tylko Legii, ale i jego Juventusu, który pechowo, bo pechowo, ale po fantastycznych i emocjonujących bataliach odpadnie z Barceloną (1:0 i 1:3).\nNa Old Trafford jechali więc legioniści grać o honor. I rzeczywiście, pomimo zapowiedzi Fergusona, że „Legia zostanie zdemolowana” – Polacy pożegnali się z honorem, remisując z późniejszym zwycięzcą całych rozgrywek 1:1. Mecz zaczął się tak, że przez pierwsze 20 minut może raz wyszliśmy z połówki – przyznaje szczerze Kowalczyk. Efektem angielskiego naporu na bramkę Robakiewicza jest gol Sharpe’a w 23 minucie meczu. Potem podopieczni Stachurskiego przyjęli jednak wymianę ciosów i w 57 minucie po świetnym, kilkudziesięciometrowym podaniu Jacka Bąka (nie mylić z wielokrotnym reprezentantem Polski – Jackiem „Za skórzaną kurtkę Johna Galliano zapłaciłem ostatnio 4 tysiące euro. Dla innych może być dziwaczna, z tyłu ma gniazdko i kilka płyt kompaktowych” Bąkiem) odgryźli się gospodarzom trafieniem Kowalczyka. Sam strzelec tak wspomina całe zajście: Byłem sam na sam. Gdzie strzelać? – to była pierwsza myśl. W długi – to była druga. No to strzeliłem, piłka poleciała między nogami bramkarza w sam środek. Cóż, trochę farta też trzeba mieć. Ale co tam, potem cwaniakowałem, że na spokoju założyłem gościowi siatę! Po meczu z Manchesterem, mimo że odpadliśmy w szatni panowała radość. 1:1 na Old Trafford to nie taki zły wynik.\nPanowała radość, bo i jak miała nie panować. Legioniści dokonali wówczas wielkiej rzeczy. Obok Manchesteru, Barcelony i Juventusu znaleźli się w gronie czterech najlepszych drużyn Pucharu Zdobywców Pucharów. Władysław Stachurski, w towarzystwie takich trenerskich tuzów jak Johann Cruyff czy Alex Ferguson walczył o awans swej drużyny do wielkiego finału. Jacek Cyzio i Wojciech Kowalczyk, swymi półfinałowymi bramkami przeszli, obok Lubańskiego, Banasia i Surlita (którzy również trafiali dla naszych drużyn w tej fazie rozgrywek europejskich pucharów) do historii polskiej piłki. Jak długo czekać będziemy na to, by ponownie ujrzeć polską drużynę w półfinale któregoś z europejskich pucharów? Od kwietniowych pojedynków Legii z Manchesterem mija 20 lat. I nie ulega wątpliwości, że warto byłoby przeżyć jeszcze kiedyś podobne chwile…\n10.04.1991 Warszawa, 16.000\nLEGIA-MANCHESTER UNITED 1:3 (1:1)\n1:0 Cyzio 36, 1:1 McClair 36, 1:2 Hughes 54, 1:3 Bruce 67\nRobakiewicz – Gmur (62 C.Wójcik), Jóźwiak (cz.k.44′), Bąk – Pisz, Modzelewski, Czachowski, Czykier, Iwanicki – Kowalczyk, Cyzio.\nSealey – Irwin, Pallister, Bruce, Blackmore – McClair, Phelan (46 Donaghy), Ince, Webb – Hughes, Sharpe.\n24.04.1991 Manchester, 40.000\nMANCHESTER UNITED-LEGIA 1:1 (1:0)\n1:0 Sharpe 23, 1:1 Kowalczyk 57.\nWalsh – Irwin, Bruce, Pallister, Blackmore (68 Donaghy) – Phelan, Robson, Webb – McClair, Hughes, Sharpe.\nRobakiewicz – Gmur, Kubicki, Czachowski, Bąk – Pisz, Czykier, Iwanicki, Sobczak (75 Łatka) – Cyzio, Kowalczyk.\nRwanda, siedemnaście lat później\n7 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nRwanda, kraj „tysiąca wzgórz i miliona uśmiechów”. 7 kwietnia 1994. Wtedy wszystko się zaczęło. W ciągu kolejnych stu dni od tej daty ten piękny kraj zamienił się – jak obrazowo pisze Wojciech Tochman w swojej poruszającej książce „Dzisiaj narysujemy śmierć” – w kraj miliona śmierdzących trupów. W ciągu stu dni zamordowano tam milion osób. Milion. „Ich ciała znaleziono w ciągu ostatnich piętnastu lat w rowach, w latrynach, na śmietnikach albo w kościołach. Ciała lub ich kawałki. Chowa się je (pogrzeby wciąż trwają) w skromnych trumnach. Tysiące trumien. W jednej szczątki nawet pięćdziesięciu osób. Przez sto dni zabijano tu dziesięć tysięcy ludzi dziennie, czterystu w ciągu godziny, siedmiu w ciągu minuty. (…) Po większości z nich nie ma żadnego śladu, zdjęcia, nazwiska. Ścięto całe rodziny, nie ma komu za nimi tęsknić, nikt zaginionych nie szuka, nikt ich nie pamięta”.\nKonflikt narastający pomiędzy większością Hutu (ok. 75% populacji), traktowaną przez byłych kolonizatorów (najpierw przez Niemców a potem przez Belgów) jako gorszą a mniejszością Tutsi (14%), postrzeganą jako szlachetniejsza i w związku z tym ulokowaną wyżej w hierarchii społecznej eksplodował wiosną 1994 roku. Pretekstem do eksplozji było zestrzelenie 6 kwietnia przez nieznanych sprawców (spekuluje się, że była to prowokacja samych Hutu) samolotu z wywodzącym się z ludu Hutu prezydentem Juvenalem Habyarimanem na pokładzie. Dzień później Hutu przystąpili do czystek etnicznych. Pomóc im w tym miało 581 tysięcy maczet sprowadzonych specjalnie na tę okazję z Chin.\nNie chcę tu epatować tym, co wydarzyło się w tym afrykańskim państwie. Po szczegóły odsyłam do książki Tochmana. Ja piszę o Rwandzie z dwóch powodów. Po pierwsze dziś przypada kolejna, z roku na rok chyba coraz bardziej zapominana, rocznica jednego z tych najbardziej mrocznych momentów nowoczesności. Trzeba o niej pamiętać i dawać świadectwo tym, którzy zapomnieli. Po drugie natomiast, i tu już jest weselej, wydaje mi się, że warto mówić także o tym, że w miejscu tak obolałym jak Rwanda ludzie i wciąż grają w piłkę.\nA powód by o piłce w Rwandzie mówić właśnie teraz est nielichy. Otóż bowiem tamtejsza reprezentacja, nazywana „Osami” po długim, długim okresie oczekiwania wygrała mecz. 26 marca Rwandyjczycy na stadionie w Kigali w ramach eliminacji do Pucharu Narodów Afryki 2012 pokonali swoich sąsiadów z Burundi 3:1. Wiktoria ta powinna ich dodatkowo cieszyć ponieważ poprzednie zwycięstwo odnotowali w 2009 roku.\nSzkoleniowcem Rwandy jest Ghanijczyk Sellas Tetteh. Jego największym sukcesem jest wywalczenie z młodzieżową kadrą Ghany mistrzostwa świata U-20 (pod jego skrzydłami grał znany nad Wisłą Ransford Osei). W Rwandzie na podobne sukcesy oczywiście nie może liczyć. Większość jego podopiecznych to młodzi zawodnicy występujący w lidze rwandyjskiej. Z obecnej drużyny raptem trzech zawodników gra poza ojczyzną. Doświadczony kapitan Patrick Mafisango przywdziewa barwy zespołu Azamm FC Dar-es-Salaam z Tanzani, a urodzony w Nigerii Louis Aniweta zarabia na chleb w cypryjskim APOP Kinyras Pegeias. Natomiast Elias Uzamukunda prezentuje się najlepiej w tym towarzystwie, bo występuje we francuskim drugoligowcu AS Cannes.\nW meczu z Burundi bramki zdobywał właśnie on oraz Iranzi oraz Gasana.\nNajwiększym sukcesem „Os” jest na razie występ w Pucharze Narodów Afryki w 2004 roku. Trenowana wówczas przez Serba Ratomira Dujkovica drużyna nieoczekiwanie zaprezentowała się bardzo dobrze na tle silniejszych przeciwników: Tunezji, Gwinei i DR Konga. Z tymi pierwszymi Osy przegrały 1:2,\nz tymi drugimi zremisowały 1:1 a z trzecimi wygrały 1:0! Awans był naprawdę blisko, ale koniec końców Rwanda musiała się zadowolić trzecim miejscem w grupie. Co ciekawe, w ówczesnej reprezentacji nie występował żaden (żaden!) zawodnik, który urodziłby się w swojej ojczyźnie.\nZ całego serca kibicuję reprezentacji Rwandy, aby jak zaliczała jak najwięcej takich mniejszych czy większych sukcesów jak zwycięstwo nad Burundi, dając przy okazji swoim fanom trochę choć trochę radości. Wszak to wciąż kraj miliona uśmiechów.\nLech, Pogoń, Górnik, a teraz Warta. Tłumy na zapleczu (ekstraklasy)\n5 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\n– A czy skoro piłkarze zmieniają się połowami, to my też pójdziemy oglądać drugą połowę z trybuny naprzeciwko?\nOto jedno z pytań, które można było usłyszeć w minioną niedzielę na stadionie miejskim w Poznaniu. Mecz Warty Poznań z GKS Katowice przyciągnął na trybuny prawie 20 tys. widzów (myślę, że było ich więcej niż 17 tys. jak podała PAP, 19 tys. to chyba dobra liczba), a wielu z nich było na stadionie pierwszy raz w życiu. I ja, pierwszy raz, widziałem na meczu tylu stadionowych debiutantów. Bardzo pozytywna sprawa.\nAle jest takie, że kampania promocyjna Warty na rundę wiosenną opiera się tym, że jest za darmo. Za darmo są bilety na mecz i za darmo są (czy też były, bo to ma/miało się zmienić lada moment) szaliki. Szaliki, po które młodzież okołogimnazjalna ścigała się po trybunach, jak wilki wygłodniałe.\n[skrót meczu z GKS Katowice na stronie TVP można zobaczyć w Sportowym Weekendzie (od 1:37) i w Magazynie I ligi (od 14:20)]\nDoświadczenie uczy, że jak ludzie dostają coś całkowicie za darmo, to mało to szanują. Zobaczymy, ilu z wiosennych kibiców będzie z Wartą też jesienią, gdy za bilet będzie trzeba zapłacić dychę, albo i 15 zł.\nNa razie ”Zieloni” dają popis gry wart takich pieniędzy. Prezentują się nie tylko skutecznie, ale i efektownie. Prawie 15 tysięcy osób (tyle biletów rozdano, choć zapotrzebowanie było dużo większe; na mecz przyszło tysiąc, może dwa tys. mniej) zobaczyło w sobotę w Poznaniu pogrom 6:1 nad KSZO Ostrowiec. I tempo akcji – nie widzę tu przesady – których nie powstydziłby się Lech.\n[skrót na TVP – tutaj]\nNa koniec cyferki, dużo cyferek!\nPrzegląd Sportowy piórem Przemysława Zycha podaje takie rekordowe frekwencje na zapleczu ekstraklasy:\n1971/1972 Lech Poznań – Zawisza Bydgoszcz 60 tys.\n2001/2002 Lech – Płock 21 tys.\n2003/2004 Pogoń Szczecin – Szczakowianka Jaworzno 18 tys.\n2009/2010 Górnik Zabrze – Stal Stalowa Wola 17,7 tys.\n2010/2011 Warta Poznań – GKS Katowice 17 tys.\nA takie mecze z dwucyfrową liczbą tysięcy widzów z ostatnich lat wypisałem za serwisem 90minut.pl:\nWarta Poznań – GKS Katowice 19 tys.\nWarta – KSZO Ostrowiec 14 tys.\nPogoń Szczecin – GKS Katowice 12 tys.\nGórnik Zabrze – KSZO Ostrowiec 15 tys.\nPogoń – Podbeskidzie Bielsko-Biała 10,7 tys.\nGórnik – GKS 20 tys.\nGórnik – Podbeskidzie 16 tys.\nGórnik – Sandecja Nowy Sącz 14 tys.\nGórnik – Pogoń 12 tys.\nGórnik – Widzew Łódź 16 tys.\nPogoń – Flota Świnoujście 10 tys.\nPogoń – Górnik 10 tys.\nKorona Kielce – Zagłębie Lubin 12 tys.\nKorona – Widzew 15 tys.\nZagłębie Lubin – Górnik Łęczna 10 tys.\nKorona – Znicz Pruszków 11 tys.\nLechia Gdańsk – Arka Gdynia 10 tys.\nArka – Lechia 11 tys.\nLechia – Płock 11 tys.\nLechia – Polonia Warszawa 10 tys.\nGKS – Jastrzębie 10 tys.\nLechia – Znicz 10 tys.\nLechia – Stal Stalowa 10 tys.\nRuch Chorzów – Jagiellonia Białystok 10 tys.\nLechia – Jagiellonia 10 tys.\nRuch – Zagłębie Sosnowiec 10 tys.\nZagłębie Sosnowiec – Jagiellonia 10 tys.\nLechia – Widzew 10 tys.\nLechia – Śląsk Wrocław 10 tys.\nŁódzki Klub Sportowy – Widzew 14 tys.\nŁKS – Widzew 14 tys.\nArka – Jagiellonia 11 tys.\nPogoń – Aluminium Konin 10 tys.\nPogoń – Ruch 17 tys.\nPogoń – Arka 15 tys.\nPogoń – Błękitni Stargard Szczeciński 13 tys.\nPogoń – Cracovia 17 tys.\nPogoń – Podbeskidzie 11 tys.\nŁKS – Cracovia 10 tys.\nPogoń – Zagłębie Lubin 17 tys.\nPogoń – ŁKS 17 tys.\nPogoń – Szczakowianka Jaworzno 18 tys.\nPogon – Opoczno 14 tys.\nPogoń – Radomsko 13 tys.\nPogoń – Jagiellonia 12 tys.\nPogoń – GKS Bełchatów 18 tys.\nBrak meczów z frekwencją co najmniej 10 tys.\nLech Poznań – Włókniarz Kietrz 10 tys.\nJagiellonia – Płock 11 tys.\nLech – Arka 11 tys.\nLech – Świt Nowy Dwór Mazowiecki 15 tys.\nLech – Szczkowianka 10 tys.\nLech – Zagłębie Sosnowiec 10 tys.\nLech – Tłoki Gorzyce 16 tys.\nLech – Płock 20 tys. (13 kwietnia 2002)\nŁks – Lech 10 tys.\n4 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nGuardiola to, Guardiola tamto, Guardiola – symbol Barcelony, Guardiola – godność i wierność. Trener FCB wypracował już sobie miejsce na cokole i pomnik trwalszy od spiżu. Nic nie odejmując charyzmatycznemu trenerowi a przedtem świetnemu zawodnikowi przypomnę jednak krótki rozdział jego życia, kiedy to Pep nie szukał chwały i sukcesów, a rozglądał się za czymś dużo bardziej przyziemnym – za pieniędzmi:)\nGdy w 2001 roku, w wieku 30 lat JG pożegnał się z Barceloną wydawało się, że to koniec, że taki gość nie może grać nigdzie indziej na świecie. Guardiola nieoczekiwanie nieznacznie tylko spuścił z tonu i przeniósł się do włoskiej Serie A, gdzie przez półtora roku występował w Brescii Calcio i przez pół roku w AS Roma. W sumie dwa lata. Jednak po zakończeniu sezonu 2002/2003 nie znalazł się żaden chętny za zatrudnienie Hiszpana. Umysł jeszcze bystry, ale 32 lata na karku dawały już o sobie znać. To co, kończymy imprezę? Guardiola uznał jednak, że przyda mu się trochę grosze i… wybrał się do Kataru! W klubie Al-Ahli spędził dwa lata, rozegrał 36 meczów i strzelił 7 goli. Po pierwszym sezonie został nawet wybrany MVP ligi. Tytułów i splendorów ze swoją drużyną się jednak nie doczekał.\nPo dwóch latach Hiszpan wciąż jednak nie miał dość. Postanowił więc przenieść się na drugą stronę globu. Dokładnie do… meksykańskiego Dorados de Sinaloa.\nZespół ten trenował jego kumpel Juan Manuel Lillo. Hiszpan asystował jak za dawnych czasów…\nale jego pobyt w Meksyku zakończył się jednak fiaskiem, ponieważ popularni Dorados spadli z ekstraklasy.\nTak więc Guardiola to nie tylko statuetka z brązu, Barcelona, sukcesy i trofea. To także trochę tułaczki, szukania kapitałów w ciepłych klimatach oraz gorycz spadku. W marginalnym oczywiście stopniu, ale mimo wszystko one też tworzą biografię Pepa.\nPółmaraton jak pół szklanki herbaty\n2 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nTen niepozorny dialog z ”Rozmów kontrolowanych” pomiędzy pułkownikiem Molibdenem (Krzysztof Kowalewski), a ciocią Lusią, ciotką Ryszarda Ochódzkiego (Irena Kwiatkowska) dobrze pokazuje, że dla niektórych połowa stanowi tylko jedną z dwóch równych części, a dla innych jest osobną całość. Takie dwa podejścia dotyczą też półmaratonu. Jedni traktują go z przymrużeniem oka, może wręcz pobłażliwie i nazywają (w przypadku poznańskiej trasy) „pierwszym kółkiem”. Ktoś inny, zwłaszcza debiutant, przebiegnięcia ponad 21 km nigdy nie uzna za ledwie połowiczny sukces.\n”To je kleka to je wół, to je całe a to pół”\nW tradycyjnej piosence-wyliczance śpiewanej na Kaszubach, „całe” i „pół” są sobie przeciwstawione (tak jak „to je krótczi, to je dłudżi”). Półmaraton wywodzi się oczywiście od biegu maratońskiego, jest jego „młodszym bratem”. Musiało minąć naprawdę sporo czasu, by choćby zaczął wychodzić z cienia legendarnych zawodów. By zaczął być traktowany więcej niż „pół żartem, pół serio”.\nMaraton jest rozgrywany na wszystkich nowożytnych igrzyskach olimpijskich, od 1896 r. począwszy. Półmaraton o takim splendorze może tylko pomarzyć. Przez długie lata bieganie go traktowano do tego stopnia rekreacyjnie i treningowo, że jego oficjalny rekord świata notuje się dopiero od 1970 r. Derek Graham z Irlandii Północnej przebiegł wtedy trasę ulicami Belfastu w 1:03:53. Długo dobiegnięcie do mety poniżej bariery jednej godziny jest niemożliwe. Przełom miał nastąpić w 1993 r., ale Kenijczyk Moses Tanui potrzebował godziny i 15 sekund, a jego rodak Paul Tergat – godziny i 13 sekund. Cztery lata później do historii przeszedł Shem Kororia (59:56), oczywiście biegacz z Kenii. Stało się to w słowackich Koszycach, podczas mistrzostw świata w półmaratonie. IAAF (Międzynarodowa Federacja Lekkiej Atletyki) organizuje je co roku od 1992 r.\n”Pół prawdy to całe kłamstwo” (Horacy)\nPoznański półmaraton odbywa się w okolicach 1 kwietnia, czyli Prima Aprilis. O haśle „Uważaj, bo się pomylisz” powinni pamiętać wszyscy biegacze, w stolicy Wielkopolski choćby w zeszłym roku jeden z biegaczy z czołówki pomylił drogę na metę maratonu. Pomyłki, a także próby oszustw, towarzyszyły Półmaratonowi Winogradzkiemu, który kilka razy był zorganizowany w latach 90.\nW 1997 r. impreza była bliska zakończenia się wielką awanturą. Na Winogradach rozgrywano trzy biegi. Startujący mogli wybrać: bieg główny na dystansie półmaratonu, bieg popularny na dystansie 6,5 km oraz bieg młodzieżowy na dystansie 2,5 km.\nOrganizatorzy nie byli w stanie zapanować nad trasą. Uczniowie podczas najkrótszego biegu bezczelnie skracali sobie drogę. W ich ślady szli niektórzy uczestnicy zawodów na 6,5 km, którzy ostatnie okrążenie biegli po trasie „młodzieżowej”. Tym sposobem osoba, której przez cały bieg nikt nie wyprzedził, wpadła na metę… jako piąta! Na szczęście, skończyło się na dyskwalifikacjach dla oszustów i wręczeniu nagrody właściwemu zwycięzcy.\nW półmaratonie takich kłopotów nie było, ale uczestnicy i tak mieli powody do narzekań: –\nWadą była zbyt duża liczba spacerowiczów na trasie, przeszkadzali nam. Ciasne były uliczki, niepotrzebnie trzeba było biec obok sklepów, między przypadkowymi ludźmi, traciło się rytm. Można było bardziej kontrolować trasę – opowiadali biegacze.\nPołowa teraz, połowa później\n1. Poznań Półmaraton odbył się w 2008 roku, aż osiem lat po pierwszym maratonie. To doświadczenie sprawia, że o organizacyjnych wpadkach raczej nie ma mowy.\nPierwsze dwie edycje wiosennego biegu na ok. 21 km przyciągnęły mniej niż połowę osób, które w październiku zmagały się z dwa razy dłuższym dystansem (2008: 1 tys. osób w półmaratonie – 2,7 tys. osób w maratonie; 2009: 1,7 tys. – 4,2 tys.). Przełom nastąpił rok temu. W 3. Poznań Półmaratonie wystartowało 2718 osób, czyli tylko o 1,2 tys. mniej niż w tym samym roku w maratonie.\nWielki wzrost popularności półmaratonu widoczny jest na całym świecie. W zeszłym roku w Pradze ścigało się 8,5 tys. osób, w Nowym Jorku – 11 tysięcy, a w Berlinie – aż 20 tysięcy biegaczy! W wielu biegach wzrost liczby uczestników wynosi od kilkunastu do kilkudziesięciu procent. „Jaki inny przemysł może się pochwalić takimi osiągnięciami?” – zastanawia się „New York Times”. Nikt nie śmie postawić jednak tezy, że półmaraton (w Stanach Zjednoczonych nazywany biegiem 13,1 mili, tak brzmi lepiej marketingowo) pewnego dnia prześcignie maraton. – Półmaraton nigdy nie będzie miał magii i nie przyciągnie takiej uwagi mediów, jaką ma maraton – twierdzi w „Running Times Magazine” Mark Milde, organizator obu biegów w Berlinie.\nZa co biegacze lubią półmaraton? – Daje ci prawie taką satysfakcję jak przebiegnięcie maratonu, a kosztuje dużo mniej niż połowę bólu z nim związanego – mówi słynny trener Jeff Galloway. W arytmetyce biegania 21 km to co najwyżej jedna trzecia 42 km. Jest też inna koncepcja: – Dla mnie maraton równa się nie dwóm półmaratonom, a półmaratonowi podniesionemu do potęgi trzeciej – mówi Michał Sobstyl, regularny uczestnik obu poznańskich biegów, który w tym roku chce zdobyć „Koronę Maratonów Polskich” (Poznań, Warszawa, Kraków, Wrocław, Dębno). – W półmaratonie nie ma „ściany”, tak jak na 30. kilometrze maratonu. Dla psychiki ważne jest też to, że trasa się nie powtarza, w Poznaniu nie ma drugiego okrążenia. Nie jest jednak lekko, bo proporcjonalnie wcześniej, czyli ok. 17 km, pojawia się podobnego typu zmęczenie, irytacja i znużenie biegiem – zauważa.\n– Wielu ludzi umieszcza przebiegnięcie maratonu na „liście rzeczy, które chcą zrobić w życiu”. Nie chcą przy tym jednak swojego życia stracić – żartuje Ryan Lamppa z Running USA, organizacji promującej bieganie. – Do zrealizowania swojego marzenia służy im właśnie półmaraton – dodaje Ryan Lamppa.\nWypowiedzi amerykańskich ekspertów pochodzą z artykułu „Sometimes Half Is Better Than Whole” autorstwa Johna Hanca (New York Times, 24.07.2008)\nPS Najfajniejszy filmik o ostatnim poznańskim maratonie, autorstwa Wojtka Wardejna, można znaleźć na stronie Radia Merkury\nPS 2 Biegnij po mućkę\nNajbardziej niezwykły półmaraton w Polsce odbywa się na Podlasiu. W nagrodę za najszybsze pokonanie trasy Korycin-Janów-Korycin dostać można… krowę! W tym roku w połowie czerwca odbędzie się już XX Półmaraton Mleczny, nazywany potocznie biegiem po krowę.\nŻaden ze zwycięzców półmaratonu (najczęściej wygrywali Białorusini) nie zdecydował się jednak na opiekę nad podarowanym zwierzęciem. Po zakończeniu biegu krowa jest licytowana, a pieniądze z jej sprzedaży trafiają do najlepszego biegacza. Pomysłodawcą imprezy zainaugurowanej w 1992 roku jest Mirosław Lech, który rok wcześniej został wójtem gminy Korycin, gdzie sprawuje władzę do dziś. – Żywa krowa to symbol zdrowia, witalności i naszej zdrowej gminy. Poza tym to maraton mleczny. Stąd nie koń, nie wieprzek, a krowa. Ta krowa jest wolna od BSE i od podatku. Nasi rolnicy bardzo chętnie odkupują nagrodę od zwycięzcy – opowiadał „Gazecie” kilka lat temu.\nRekordowa suma, jaka padła na licytacji to 2,4 tys. zł, najczęściej najlepszy biegacz dostaje ok. 1,5 tys. zł. Również tyle wyniosła nagroda w 1999 roku, gdy żywą krowę zastąpiła krowa z tektury, „na znak protestu i potrzeby wskazania na złą sytuację polskiego rolnika”.\nLegnica, Liga Mistrzów, lans. Gilbert Prilasnig w Miedzi\n1 kwietnia 2011 Numer 10\tDodaj komentarz\nTo jeden z tych uroczo bezsensownych transferów, które piłkarsko nic nie wnoszą do zagadnienia, ale za to przez lata jest o czym opowiadać.\nMamy wiosnę 2007 roku. Występująca na zapleczu ekstraklasy Miedź Legnica przędzie coraz mizerniej. W konsekwencji dochodzi do zmian na stołkach. Prezesem klubu zostaje znany wszystkim animator życia zagranicznych weteranów piłkarskich – Andrzej Grajewski. Obiecuje on zorganizować kilku nowych grajków do podupadającej ekipy. Wśród nich miał być nawet Radosław Kałużny, ale koniec końców nie udało się zakontraktować tego wielokrotnego reprezentanta Polski. A jeśli nie można ściągnąć starego reprezentanta Polski, to logiczne jest, że należy sięgnąć po reprezentanta… Austrii. Tym też sposobem do Legnicy trafił bezrobotny wówczas 16-krotny kadrowicz Austrii – 34-letni Gilbert Prilasnig. W miedzowej koszulce prezentował się okazale jednak tylko na zdjęciach.\nPrilasnig jeszcze kilka lat wcześniej był nie takim pierwszym lepszym kucykiem. W austriackiej kadrze występował m.in. w zwycięskich eliminacjach do MŚ 1998, choć ostatecznie na mundial nie pojechał.\nPrilasnig stoi pierwszy z lewej\n… choć na pamiątkowe karty się załapał:)\nPoza tym nasz bohater przez dziewięć lat (1992 – 2000) występował w zespole Sturmu Graz.\nNależy jednak pamiętać, że nie była to wówczas ekipa, która wypadła sroce spod ogona. Zdobywała ona w tym czasie dwukrotnie mistrzostwo kraju oraz trzykrotnie puchar. Poza tym występowała w PZP oraz w trzech edycjach Ligi Mistrzów z rzędu: 98/99, 99/00 i 00/01. Najlepiej Austriakom poszło w tym ostatnim rozdaniu – przebili się oni przez pierwszą fazę grupową i polegli dopiero w drugiej. Prywatne osiągi Prilasniga są również dość imponujące. Zagrał on w LM w 19 meczach (m.in. przeciw MU, Valencii czy Interowi) i strzelił jednego gola – Glasgow Rangers w wygranym 2:0 meczu w sezonie 2000/2001.\nTo jednak zamierzchła przeszłość. Po pożegnaniu w Grazu Prilasnig tułał się trochę po Europie (Aris Saloniki, Cambridge United), by wrócić do ojczyzny i kopać w regionalnych ligach. Aż do czasu sygnału od Grajewskiego.\nW Legnicy jednak Austriak imponował wyłącznie dbałością o fryzurę oraz eleganckimi koszulami. Wystąpił w sześciu meczach, zwykle na środku pomocy, ale efekty jego gry były takie, że wszystkie sześć spotkań zakończyło się porażkami Miedzi a dodatkowo tylko w jednym z nich legniczanie zdołali strzelił bramkę. Miedź oczywiście spadła z hukiem z II ligi, a Prilasnig spakował manatki i wrócił do ojczyzny. Obecnie występuje w lidze regionalnej w zespole SV Horn. Dziś obchodzi 38 urodziny:)


Prezes Kaczyński powołał sekretarza wojewódzkiego PiS w Olsztynie - Debata - Regionalny Portal Olsztyna\nOni nabierają już po I Komunii. Pewnie nie był zbyt rozgarnięty, żeby AM wziął go do wywiadu. Została mu tylko przynależność. Może więc tak być, że od wielu lat działa.\nA ty co osiągnąłeś w życiu poza zasiłkiem dla bezrobotnych?\nA Ty wiesz, jaki to sukces i ile osób nie ma nawet tego. A ja mam pracę. Nie mam zasiłku, ale mam 500+.\nPiS wprowadza sekretarzy wojewódzkich\nuprzejmie upraszam o podanie składu egzekutywy komitetu wojewódzkiego na dzień dzisiejszy\nKiedy akcja odbicia Głowackiego?\nstare capy lansują młodych a zaczynał pewien pan w monie???\nJörgen mógł lansować rowerka, przecież to też młodzieżówka\nGość - lupa\nPanie redaktorze, a gdyby tak podać źródła fotografii? ;-)


Thomas Was Alone – geometryczna platformówka | Bukmacherskie aplikacje mobilne\nBukmacherskie aplikacje-Bukmacherzy Android-Thomas Was Alone – geometryczna platformówka\nThomas Was Alone – geometryczna platformówka\nMało jest takich gier, które od pierwszego uruchomienia kradną nasze serca. W przypadku geometrycznej i niezwykle oryginalnej platformówki Thomas Was Alone od Bossa Studios tak właśnie jest. Bo choć bohater nie prezentuje się tutaj realistycznie, a jego otoczeniem są przede wszystkim kwadraty, rozgrywka potrafi wciągnąć na wiele godzin.\nNajważniejszym elementem gierki Thomas Was Alone jest figura geometryczna, którą przyjaciele nazywają Tomaszem. Historię głównego bohatera przedstawia nam narrator. To dzięki niemu dowiadujemy się, iż wspomniana „postać” narzeka sobie na samotność w wielkim świecie i z nudy skacze sobie z platformy na platformę.\nOczywiście, zgodnie z tym, na co wskazuje nam tytuł produkcji, Thomas nie jest sam od początku do końca. Jeszcze przed ukończeniem swego rodzaju samouczka poznajemy jego kolegę i tak z biegiem czasu powiększa się grono znajomych bohatera. Nie myślcie sobie jednak, że jest to mało istotne. Jeżeli wyjaśnienie powodów takiego stanu rzeczy jeszcze Wam nie świta w głowie, zaraz postaram się Wam wszytko wytłumaczyć.\nKoledzy prostokąta z Thomas Was Alone mają różne kształty i rozmiary. I nie zostało to tak stworzone bez powodu. Każdy z bohaterów posiada bowiem inne cechy charakterystyczne.\nNiektórzy nadają się do oddawania długich skoków, natomiast ci,co są pokaźnych rozmiarów służą nam przede wszystkim jako platformy do wskakiwania do miejsc, które w normalnych okolicznościach byłyby niedostępne dla konkretnej postaci.\nMiędzy poziomami dostępnymi w grze przechodzi się bardzo płynnie (jest ich w sumie aż 100!). Dzięki temu gra wydaje się nam czymś więcej, niż tylko narzędziem do zabijania nudy. Moim zdaniem, śmiało można ją nazwać nowoczesną, mobilną bajką, w której mamy ogromny wpływ na losy występujących postaci, a klimat akcji nadaje przede wszystkim wyposażony w świetny głos narrator.\nJak widzicie na screenach, produkcja Thomas Was Alone to coś dla miłośników minimalizmu. Na próżno szukać tutaj nowoczesnych i realistycznych elementów, ale nie ma to najmniejszego wpływu na odczuwaną przez nas frajdę. Jeżeli nie wierzycie mi na słowo, przekonajcie się sami. Gra dostępna jest w Google Play i AppStore (banner poniżej) już za niecałe siedemnaście złotych.\nAndroid bossa studios ciekawa gra ciekawe gry fajne fajne gierki Google Play gra na iOs gry na Androida gry na iOS gry platformowe gry zręcznościowe ios iPhone minimalistyczna gierka minimalistyczne gierki platformowe platformowe na Androida platformowe na iOS platformówka na telefon platformówki platformówki na Androida platformówki na iOS płatna gierka płatne płatne gierki płatne gry polecamy Thomas Was Alone Thomas Was Alone gra Thomas Was Alone na Androida Thomas Was Alone na iOs Thomas Was Alone recenzja zręcznościowe zręcznościówka na telefon zręcznościówki\nTiny Tiger and Friends - zabawa dla przedszkolaka


Jak zmiana pogody może wpłynąć na samopoczucie pacjentów mających schorzenia kardiologiczne? - leczeniewdomu.pl\n– Ocenia się, że co trzecia osoba reaguje zmianami samopoczucia na pogodę, a co druga, w klimacie charakteryzującym między innymi Polskę, na bodźce meteorologiczne, które przysparzają istotnych problemów zdrowotnych – tłumaczy dr hab. n. med. Andrzej Tomasik. – Osoby szczególnie źle odczuwające zmiany pogody, nazywa się meteopatami – dodaje.\nIch organizm ma mniejszą zdolność adaptacji do zmieniających się warunków atmosferycznych oraz osłabioną reakcję na przystosowanie do nowej pogody. Spowodowane jest to przebytymi chorobami. Warto pamiętać, że stopień meteopatii wzrasta wraz z pogorszeniem stanu zdrowia. Wśród czynników atmosferycznych wpływających na gorsze samopoczucie największe znaczenie mają upały oraz wahania temperatur. Nie bez znaczenia jest również mieszanie się frontów ciepłego i zimnego.\nSzczególnie narażeni na przegrzanie w trakcie upałów i towarzyszące temu złe samopoczucie są dzieci, pracownicy wykonujący pracę na zewnątrz, sportowcy, osoby powyżej 65 r.ż. , osoby z otyłością, a także osoby obciążone chorobami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i z zaburzeniami psychicznymi.\n– Musimy pamiętać, że oprócz zmian samopoczucia, upały niosą ze sobą zwiększenie ryzyka umieralności z powodu udaru cieplnego, chorób układu sercowo-naczyniowego, chorób układu oddechowego, czy ośrodkowego układu nerwowego – wyjaśnia naukowiec ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. – Niewspółmiernie wzrasta też ryzyko hospitalizacji z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, układu moczowego, czy układu oddechowego – podkreśla. Objawami, które jednoznacznie wskazują na szkodliwe działanie podwyższonego temperatury otoczenia są m.in. podwyższona ciepłota ciała, gorąca, sucha zaczerwieniona skóra lub przeciwnie zlana potem, blada.\nKolejnymi objawami przegrzania są:\nbóle mięśniowe lub ich skurcze.\nNależy pamiętać, że wystąpienie kilku z powyższych objawów, zwłaszcza jeśli ich nasilenie jest duże i utrzymuje się mimo prowadzonego nawodnienia, wymaga interwencji medycznej.\nAby zapobiec przegrzaniu organizmu należy pamiętać o kilku ważnych zasadach m.in.:\nUnikaniu niepotrzebnej ekspozycji na ciepło, przebywaniu w chłodnych, klimatyzowanych pomieszczeniach. W przypadku konieczności wyjścia na zewnątrz trzeba uwzględniać porę dnia – preferowane pory to wczesne rano i wieczór, kiedy jest chłodniej.\nNie zapomnijmy również o nawadnianiu organizmu jeszcze zanim odczujemy uczucie pragnienia, o uzupełnianiu elektrolitów, czy stosowaniu filtrów ochronnych na skórę o szerokim spektrum UVA/UVB.\nNie bez znaczenia jest również to, co zakładamy na siebie w te upalne dni. Powinniśmy nosić stroje luźne, przewiewne w jasnych kolorach.\nPoprzedni artykuł Previous post: Czy można mówić z rurką tracheostomijną?\nNastępny artykuł Next post: Wcześniak: niemowlę specjalnej troski\nNowe życie po zawale serca - ograniczenia i wskazania07:46 18 sierpnia 2021\nStartuje pilotażowy program Krajowej Sieci Kardiologicznej07:46 18 sierpnia 2021\nZawał serca: jak udzielić pomocy?07:46 18 sierpnia 2021


2018 – Parafia Ewangelicko-Augsburska Świętej Trójcy w Lubline - Page 2\n31 października w Dniu Pamiątki Reformacji, w Kościele Ewangelicko-Augsburskim św. Trójcy w Lublinie odbyło się okolicznościowe nabożeństwo. Tym razem z udziałem ekumenicznych gości: ks. bp. Mieczysława Cisło (Kościół Rzymskokatolicki), ks. Andrzeja Łosia (Kościół Prawosławny), a także radnego miasta Lublin dr. Marcina Nowaka. Oprawę muzyczną – wszak nabożeństwo to w tym roku nosiło miano Ekumenicznego Nabożeństwa… Czytaj dalej\n27 października kilkunastoosobowa grupa z naszej Parafii wyjechała na wycieczkę do Warszawy. Pretekstem do jej zorganizowania było diecezjalne nabożeństwo z okazji setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, które odbyło się w Kościele Św. Trójcy w Warszawie i podczas którego wystąpił chór naszej parafii. Oprócz udziału w nabożeństwie, lubelscy ewangelicy zwiedzili tego dnia jeszcze Muzeum Historii… Czytaj dalej\nWizyta parafian z Poznania\nPodczas nabożeństwa z okazji Dziękczynnego Święta Żniw obecna była grupa z Parafii Ewangelicko-Augsburskiej z Poznania, wraz ze swoim duszpasterzem ks. Marcinem Liberackim, który współprowadził liturgię. Po nabożeństwie wszyscy uczestnicy nabożeństwa wraz z duszpasterzami wzięli udział w poczęstunku w sali parafialnej, na który złożyły się kanapki ze smalcem i twarogiem.\n30 września odbyło się kościele ewangelickim w Lublinie nabożeństw w Dziękczynne Święto Żniw. Swój program artystyczny, w pięknie tego dnia ustrojonym owocami i warzywami kościele, wykonały dzieci.\nDwie Ambony 2018\nWydarzeniem, które odbiło się dużym echem w mediach nie tylko lokalnych ale również ogólnopolskich, była Ekumeniczna Debata Dwóch Ambon, zatytułowana Przełom czasu w judaizmie i chrześcijaństwie. W debacie, która miała miejsce 27 września w Bazylice oo. Dominikanów w Lublinie 27 wzięli udział: abp Grzegorz Ryś – metropolita łódzki oraz rabin Boaz Pasz. Debatę prowadził o…. Czytaj dalej\nSprzątanie strychu kościoła\nPoczątkiem września zawiązała się grupa robocza, która wysprzątała strych kościoła, przygotowując go w ten sposób do remontu. W grupie tej znaleźli się zarówno dorośli: Iwona, Zygmunt, Paweł, Marek i Grzegorz jak też młodzież Kasia, Staszek, Janek, Kuba. Na tak przygotowany strych kościoła mogli później wejść fachowcy z firmy remontowej PKZ Lublin S.C., którzy wymienili uszkodzone… Czytaj dalej\nLetnisko w Holi\nW dniach od 6-9 sierpnia młodzież naszej Parafii przebywała na letnisku w Holi. Korzystaliśmy z pięknej pogody i codziennie jeździliśmy nad Jezioro Czarne, by wykąpać się w jego czystych i ciepłych wodach. Oprócz tego dużo czasu spędziliśmy na spacerach po Poleskim Parku Narodowym. Nie obyło się bez ogniska pod pięknym gwieździstym niebem, a także spontanicznej… Czytaj dalej\nOstatnim wydarzeniem przed wakacjami odbywającym się w ramach Ekumenicznego Lublina… były ekumeniczne nieszpory w cerkwi prawosławnej, a później debata biskupów o Wieczerzy Pańskiej zatytułowana Oddzielnie teraz – razem na wieki. W nabożeństwie i debacie wzięli udział bp Paweł Hause (Kościół Ewangelicko-Augsburski), który wygłosił również kazanie podczas nieszporów, bp Marek Izdebski (Kościół Ewangelicko-Reformowany), abp Paisjusz (Kościół… Czytaj dalej\n24 czerwca przeżyliśmy nabożeństwo na zakończenie roku szkolnego połączone z rozdaniem świadectw nagród i dyplomów uczestnictwa w szkółkach niedzielnych. Swoje dyplomy i nagrody odebrało 22 dzieci.


Policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Radomiu poszukują świadków wypadku. W dniu 21 lipca na drodze pomiędzy miejscowościami Maksymilianów i Studzienicami nieustalony pojazd podczas wyprzedzania zmusił jadący z naprzeciwka samochód marki vw jetta do zjechania do przydrożnego rowu i odjechał z miejsca zdarzenia. 18-letnia kobieta kierująca vw trafiła do szpitala.\nWszystkie osoby, które mogą pomóc w ustaleniu okoliczności tego zdarzenia policja prosi o kontakt z Referatem ds. Wykroczeń i Przestępstw w Ruchu Drogowym Komendy Miejskiej Policji w Radomiu osobiście lub telefonicznie pod numer 345 25 51 lub 997.


Wakacyjna Akademia Przyrody w Ogrodzie Botanicznym. Zobacz co w programie – FaktyKielce24.pl\n– Wakacyjna Akademia Przyrody będzie doskonałą okazją do poznania kolekcji roślinnych występujących na terenie Ogrodu, w tym reprezentatywnych gatunków flory wodnej i bagiennej, drzew, krzewów oraz roślin ozdobnych i użytkowych. Uczestnicy obejrzą także winnicę posadzoną przez Sandomierskie Stowarzyszenie Winiarzy – mówi dr Bartosz Piwowarski, zastępca kierownika Ogrodu Botanicznego w Kielcach.\nZe względu na ograniczoną liczbę miejsc – 15 osób – wymagana jest rezerwacja, której można dokonać pod adresem: ogrod.botaniczny@geopark-kielce.pl. Uczestnicy zajęć oraz ich opiekunowie zobowiązani są do zakupu biletu wstępu do Ogrodu oraz do noszenia maseczek ochronnych.\nSzczegółowy harmonogram i tematyka spotkań dostępne są na plakacie promującym akcję, który zamieszczam poniżej, pod galerią zdjęć i relacją filmową.\nfot. UM Kielce / Geopark Kielce\nTagi:Bartosz Piwowarskiogródogród botanicznyprzyrodaSandomierskie Stowarzyszenie Winiarzywakacje


Wcale nie droga torebka, ani szpilki. Najmodniejszy dodatek sezonu kosztuje grosze\nModa Basia Kurdej-Szatan w supermodnej sukience z Zary. Nadal jest w sklepach!\nModa Ten trend zawładnął Instagramem. Pokochała go też Julia Wieniawa\nKosztują grosze, a wiosną będą supermodne. W nadchodzącym sezonie biżuterię zamieniamy na spinki!\nPo kilku sezonach dominacji minimalistycznej biżuterii do trendów powróciła ta z daleka rzucająca się w oczy, kolorowa, pełna przepychu. Ale wiosna 2019 nie będzie należeć już do dużych kolczyków, naszyjników, ani nawet popularnych bransoletek z muszelkami . Zastąpią je bowiem... ozdobne spinki noszone we włosach. Z pozoru mogą wydawać się odrobinę infantylne, ale popularne blogerki na Instagramie udowadniają, że trend wcale nie jest dziecinny . Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez Leonie Hanne (@leoniehanne) Gru 30, 2018 o 6:51 PST Trend na wiosnę 2019: spinki we włosach Na Instagramie najbardziej popularne są spinki z wyższej półki. Blogerki pokochały przede wszystkim retro spinkę z dużym napisem Gucci. Taka spinka to spory wydatek, ale warto szukać w sieciówkach spinek z napisami, które wiosną będą równie modne. Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez Sara (@collagevintage) Sty 12, 2019 o 2:38 PST Co ciekawe trend popularny jest nie tylko na Instagramie, ale również na ściankach. Julia Wieniawa na premierze swojego teledysku pojawiła się w gładko zaczesanych włosach z mnóstwem srebrnych spinek i... wyglądała przepięknie. Na podobne fryzury zdecydowały się wcześniej Bella Hadid, Selena Gomez czy Emma Watson. Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez gabimakeupcreator (@gabimakeupcreator) Lis 21, 2018 o 1:31 PST Co myślicie o trendzie na noszenie kilku spinek we włosach? My zakochałyśmy się w tym dodatku - jest niedrogi, a sprawia, że look staje się o wiele ciekawszy. Nie czekamy na wiosnę i już teraz biżuterię zastępujemy spinkami! Zobacz...\nFryzury Najmodniejsza fryzura na wiosnę 2019 r. jest bardzo kontrowersyjna. Będziecie chciały ją nosić?\nNajbardziej modna fryzura w 2019 to idealny wybór dla odważnej i pewnej siebie kobiety. Projektanci postawili w tym roku na krótkie włosy , które będą super wygodne i bezproblemowe do ułożenia. W tym sezonie na głowie będą rządzić intensywne kolory i ostre cięcia. Dobrze dobrana fryzura dodaje kobiecie wdzięku i charakteru. Sprawdź czy odważysz się najmodniejszą propozycję w tym sezonie? Modne fryzury na wiosnę 2019 - na jeżyka Jak mogliśmy zaobserwować na wybiegach (m.in. u Marca Jacobsa czy House of Holland) w sezonie wiosna-lato 2019 będą rządzić krótkie włosy. Nie mamy jednak na myśli boba czy innego krótkiego cięcia, przy którym mimo wszystko musimy się martwić o układanie kosmyków. Projektanci lansują trend na włosy ścięte na przysłowiową zapałkę czy "jeżyka". Jedyny zabieg stylizacyjny, jakiego potrzebuje ta fryzura, to koloryzacja. Najmodniejsze są bowiem króciutkie włosy pokryte pastelowym odcieniem różu czy błękitu. Jeżeli jednak wolimy zostać przy swoim naturalnym kolorze, to również nie ma co do tego przeciwwskazań. Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez Leticia Mostajo Catalan (@leticiamostajo) Wrz 15, 2018 o 11:26 PDT Wyświetl ten post na Instagramie. Post udostępniony przez Tetê Laudares (@mtlaudares) Paź 14, 2018 o 9:09 PDT Jak można zauważyć, na wybiegach, do koloru włosów dobierany jest również pastelowy makijaż . Mogą to być np. błękitne, różowe albo beżowe cienie do powiek i jedynie delikatnie zaznaczone rzęsy. Tak, w tym roku odchodzimy także od sztucznych rzęs, a te naturalne wzmacniamy np. laminowaniem . Efekt? Młodzieńcza, zadziorna fryzura. Jeżeli cięcie się wam podoba, ale boicie się pastelowej koloryzacji , to polecamy...


Projekt zmian ustawy o refundacji – część 1 | Portal Kontrowersje.com.pl\nProjekt zmian ustawy o refundacji – część 1\nProjektodawca wskazuje, że celem zmian jest doprecyzowanie przepisów budzących kontrowersje i zwiększenie Bezpieczeństwa Lekowego Polski.\nW obozie władzy panuje spór dot. ustawy dyscyplinującej sędziów. Zmian chcą Duda i Gowin 19/12/2019\nWedług wtorkowej „Rzeczpospolitej” ministerstwo kultury ma już gotowy projekt zmian herbu i flagi ... 05/02/2020\nKontrowersyjny projekt dot. bezkarności urzędników. "RZ": Solidarna Polska nie poprze zmian 15/08/2020\nPoprzedni Poprzedni wpis: Przyjaciel wiceministra Patkowskiego i mąż wiceminister Gembickiej z awansem na dyrektora w …\nNastępny Następny wpis: Kontrowersje wokół karnych w meczu Włochy – Hiszpania. “To niesprawiedliwe”


Co mogłoby ucieszyć posiadaczy nieco starszych samochodów? - mtk-klub.pl\nTakie maty są oczywiście dostosowane do działania z układem ISOFIX, a ich montaż jest niezwykle łatwy. W zależności od wzorca, opisane maty kosztują od około 20 do ok. 300 złotych. W internecie można przeczytać dużo pozytywnych opinii o tego typu matach.\nProwadzisz gigantyczne przedsiębiorstwo i zastanawiasz się, jakim sposobem zabezpieczyć swoje sprzęty? Przeczytaj ten artykuł, a niewątpliwie dowiesz się kilku interesujących rzeczy, które usprawnią funkcjonowanie Twojej spółki! W dzisiejszych czasach coraz kłopotliwiej jest nabyć sprzęty, które wytrzymają wiele lat funkcjonowania.\nCoraz młodsze dzieci potrafią już korzystać z możliwości technologii, czyli urządzeń najwyższej jakości, które są proponowane na rynku. Świetnie dostosowane do wymogów malców tablety, laptopy oraz smartfony są przede wszystkim bezpieczne. Jeżeli zwrócimy uwagę na tablety pc Samsung ma do zaproponowania niemało ciekawych rozwiązań, dostosowanych do wieku i potrzeb. Często zdarzają się wyjątkowe promocje, jakie motywują do wyboru nowych urządzeń dla swych pociech i nie tylko. Być może dzięki temu rozbudzimy w naszym maluchu jakieś niespotykane hobby?\nZ samochodu na chwilę obecną korzysta już wielu ludzi, a ich ilość stale wzrasta. Wynika to przykładowo z tego, że większą niż niegdyś ilość osób stać na kupno tego typu pojazdu. Oprócz tego coraz więcej ludzi docenia korzyści, jakie pociąga za sobą posiadanie własnego samochodu. Jest to przede wszystkim opcja błyskawicznego niemal podróżowania bez uzależnienia od środków transportu publicznego.


Przyrost - 0cm( w styczniu 1,5cm). Nie ma się czym chwalić :( Ma to swoją konkretną przyczynę-niestety.\nBHD- cały luty to jeden wielki BHD, zasługa dwóch maseczek(PO Morze Martwe maseczka przeciw wypadaniu, Bania Agafii maseczka momentalna, blask i elastyczność- niebawem pojawią się recenzję, a w nich zdjęcia).\nZakręcona- nie, chociaż na dniach się to zmieni.\nOstatnie podcięcie- luty(-3,5cm), wczoraj(-1cm).\nJutro podsumowanie pielęgnacji, potem notka z dwiema nowymi fryzurami ( stworzonymi przez mojego męża).\nKońcówki, odrosty pokazywałam tydzień temu tutaj.\nJak się miewały wasze włosy w lutym?\nWidziałyście nową serię kosmetyków schwarzkopf essence ultime? Składy są całkiem fajne(z keratynką, Rossmann).\nImprevisivel 3 marca 2014 14:56\nTwoje włosy są moją 'pierwsza, blogową milością'' :)\neve 3 marca 2014 15:22\nmarika 3 marca 2014 15:51\nPrzybijmy piątkę i żółwika\nMichasia S. 3 marca 2014 21:24\nOj zgadzam się z tym. To również i moja pierwsza blogowa miłość :D\nGrimme aelling 3 marca 2014 15:18\neve 3 marca 2014 15:21\nUżywasz przyśpieszaczy porostu?\nCzarna Wiedźma 3 marca 2014 15:33\nJa długo tak myślałam o swoich, stały w miejscu przed wiele lat! A jednak ruszyły :) Wystarczyło się o nie zatroszczyć odrobinkę ^^\neve 3 marca 2014 15:41\nDokładnie. Na włosy mają również wpływ wszelkie zmiany zachodzące w organizmie, choroby, hormony. Same widzicie, że dawniej moje włosy rosły szybciej- średnio 2,5cm.\nGrimme aelling 3 marca 2014 17:44\nKocia Mama 3 marca 2014 15:32\nJesteś moją największą inspiracją! Masz tak piękne włosy, że wszystkie włosy tych babeczek z reklam przy Twoich się chowają :)\nOo, a tych kosmetyków jeszcze nie widziałam, ale raczej nie spróbuję, po proteinach nawet w maleńkiej ilości się strączkuję... :D\neve 3 marca 2014 15:43\nDziękuje :)), chociaż wyglądają troszkę gorzej niż na ostatnim filmiku.\nZielpy 3 marca 2014 19:07\nOdkąd się naoglądałam włosomaniackich kudłów, uważam, że reklamy w tv są prawdziwe. Pokazują niespecjalnie ładne włosy podobno pielęgnowane niespecjalnie fajnymi kosmetykami, wszystko się zgadza :D\nco sądzicie o cieniowaniu włosów kręconych?\neve 3 marca 2014 15:42\nTo zależy od włosów, ale bywa, że pomaga wydobyć skręt.\nEternity 3 marca 2014 15:44\nPłaszczyk <3 i figura <3 no i włosy :D\neve 3 marca 2014 15:57\nFaktycznie widać kawałek płaszczyka :D\na przez cieniowanie włosy kręcone mogą się bardziej niszczyć?\neve 3 marca 2014 15:53\nZ pewnością musisz pamiętać o zabezpieczaniu krótszych warstw włosów(nie tylko najdłuższych końcówek). Wiele włosomaniaczek cieniuje włosy np.http://sophieczerymoja.blogspot.com/ -ideał włosowy( Moja siostra ma inny typ sketu i jej cieniowanie nie służy-rulony). Moim włosom to szkodziło, ale one z natury były słabe.\nSouthgirl 3 marca 2014 15:47\nNie wiem co to BHD, wybacz, ale to nie ignorancja, tylko gdzieś musiałam przeoczyć, uświadom mnie jeśli możesz :)\nZnowu zachłysnęłam się Twoimi włosami, bo u mnie tragedia. Spadłam o 1 cm w kucyku ;((( Teraz mam 7, załamać się można bo lecą na potęgę znowu nie wiem czemu, przy czym wygląda to tak, że je myję (co 2 dzień) i wypadają podczas mycia (tak podczas dnia nie wypadają prawie wcale), później jakieś kilka myć dalej przestają wypadać na 3-4 kolejne, a później znowu i tak w kółko, co to może być? ;(((\nbad hair day - zly dzien wlosow\neve 3 marca 2014 15:55\nTeż tak zawsze miałam(najwięcej wypadało odczas mycia), dopiero ostatnie kryzysy włosowe wyglądąły inaczej. U mnie przyczyna tkwiła w organizie. Jesli chcesz to możesz się odezwać na maila.\nSouthgirl 5 marca 2014 22:05\nOdezwę się na pewno, dzięki Wam obu za objaśnienie :*\nmarika 3 marca 2014 15:48\nOj kochana-masz wszystko ,o czym kobieta marzy-urodę,figurę,piękne włosy i jesteś INTELIGENTNA!\neve 3 marca 2014 15:56\nurode ? nie ma pojecia jak wyglada :D\neve 3 marca 2014 15:59\nMarika wie, stąd taki komentarz. Wiadomo, że w przeciwnym wypadku by tej kwestii nie poruszała :)\nA moze Eve ujawnisz sie?:)\nMarlena Ś 3 marca 2014 15:57\ncudowne włosy :) zakochuję się w nich od nowa co wejście na Twojego bloga :)\nFranka 3 marca 2014 16:45\nblask niczym w reklamach :)\nmadame raspberry 3 marca 2014 17:06\nboskie włosy, jak ja ci zazdroszczę :)\neve 3 marca 2014 20:15\nMasz identyczne, tylko inny kolor i długość :)\nCzarnowłosa 3 marca 2014 17:40\nEwa Bl 3 marca 2014 17:52\nWlosy, wlosami- piekne jak zawsze :), ale jaka Ty masz swietna figure :) Pozazdroscic i nic tylko wiosenne spodniczki z szafy wytargac ;)\neve 3 marca 2014 20:14\nOd roku staram się własnie nosić sukienki. Chyba je nawet polubiłam :D\nEwa Bl 9 marca 2014 20:19\ni bardzo dobrze, bo kobiece :) Ja musze sie przemoc ;)\nNa zakup której serii produktów Schwarzkopf Essence Ultime byś się zdecydowała? Moje włosy lubią generalnie to co Twoje, więc ciekawa jestem co kupiłabyś dla siebie :)\neve 3 marca 2014 20:12\nO mam włosową siostrę :)\nNie jestem na kupnie, ale myślę, że zdecydowałabym się na coś z tej serii. Moje włosy lubią keratynę. Składy widziałam, były ciekawe, ale żeby teraz odpowiedzieć musiałabym je wszystkie widzieć dla porównania. Być może na lato kupię coś z serii ochraniającej kolor(filtr uv w składzie).\nkosodrzewina79 3 marca 2014 20:07\nChciałabym, aby tak wyglądał mój BHD :)\nCzekam na recenzje masek.\neve 3 marca 2014 20:13\nNa filmikach są po intensywnym nawilżaniu maskami omia(odstawiłam inne kosmetyki).\nWielkie piwne oczy 4 marca 2014 08:50\nOmia jest świetna. Na razie stacjinarnie udało mi się zdobyć jedynie aloesową, ale i tak jest o niebo lepsza od innych dostępnych na rynku. Jak mi sprzedawca nie sprowadzi innych, to zmówię przez Internet.\nTwoje włosy jek zwykle zachwycające!\nRemedy 3 marca 2014 20:59\nCudownie wyglądają Twoje włosy! :) Na filmiku zwłaszcza widać jakie są cudaśne <3 Ja dzisiaj podcięłam w końcu końcówki po ok 5 miesięcznej przerwie i o dziwo fryzjerka powiedziała, że nie były bardzo zniszczone :) A zawsze słyszę od fryzjerek, że trzeba dużo podciąć, bo końce nie wyglądają dobrze. Tak więc chyba moje włosomaniactwo z miesiąca na miesiąc przynosi co raz lepsze efekty :)\neve 3 marca 2014 21:30\nSuper :) Jest powód do radości :)\nKatherine 3 marca 2014 22:10\nDążę o takiej długości włosów i takiej szczupłej figury :D Piękne kłaczki :) Moje mają ostatnio strasznie zły czas i kaprysy.. Mam nadzieję, że po tym co przeszły kiedyś będą chociaż w połowie tak gładkie i błyszczące :D\neve 4 marca 2014 17:02\nMogą być nawet lepsze :)\nKatherine 5 marca 2014 22:57\nTo pewnie zajmie wiele lat :) Chciałabym już mieć długie a czeka mnie ścięcie około 10cm. Może ten luty był pechowy jakiś dla włosów, moje wcale nie urosły i się puszą ciągle.\nAg90 3 marca 2014 22:45\nTeż mineralna maska u mnie się nie sprawdziła i musiałam ją odstawić - od razu włosy "poczuły" się lepiej :P\nA Twoje włosy są przepiękne! :)\nJulia 4 marca 2014 00:15\nJakie Ty masz lśniące włosy! Niesamowite :)\nU mnie też przyrost się zbuntował, z przyspieszaczem wyniósł mniej niż bez, co do moich włosów jest bardzo niepodobne.\nWłosowe Inspiracje 4 marca 2014 01:50\nTwoje włosy rządzą! :) Jestem ciekawa recenzji maski PO z minerałami z Morza Martwego. Sama miałam niedawno na nią ochotę. Czekam na Twoją opinię (choć niestety nieprzychylną pewnie).\neve 4 marca 2014 17:03\nStosowana od czasu do czasu była ok(jeśli chodzi o włosy w dotyku), ale wizualne wrażenie były bardzo średnie....\nImperfecta. 4 marca 2014 12:55\nJaki blask! Cudowne są!