Gwiazdy, które spłonęły (Melissa Falcon Field) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nŚrednia: 4.2 Ilość ocen: 24\nNasza cena: 30,06 zł 34,90 zł Taniej o: 14%\nGdy rutyna i szara codzienność popychają ku zdradzie – czym może się skończyć skok w bok?\nJednak kobieta ma swoje problemy, które nie dają jej spokoju. Mąż pracoholik nie zwraca na nią uwagi, iskra namiętności w ich związku dawno już wygasła. Claire bardzo kocha swojego małego synka, lecz nawet jego słodka buźka przypomina jej o tym, za czym tęskni, czyli odrobiną szaleństwa. Chciałaby porzucić wszystko choć na chwilę i poczuć wolność jak za czasów młodości.\nPewnego dnia Claire dostaje niespodziewaną wiadomość na Facebooku. Okazuje, że to Dean – stara miłość z liceum. Kobieta zaczyna coraz częściej rozmawiać z kolegą sprzed lat i zwierzać się mu ze swoich problemów z mężem. W końcu Dean proponuje jej spontaniczną ucieczkę. Decyzja Claire mocno wpłynie na życie całej rodziny, a jej konsekwencje będą ogromne.\nTo uzależniająca powieść... Nie pozwala złapać oddechu i pozostawia czytelnika wstrząśniętego.\nDodana przez Erna E. w dniu 2017-10-29\nNa pierwszy rzut oka jesteśmy pewni, że dana osoba wiedzie wprost perfekcyjne życie. Spełniona, otoczona kochającą rodziną. Jednak pozory mylą, a monotonia lubi wkradać się między ludzi. Czy istnieje szansa na uratowanie tego, czego jeszcze nie pochłonął żar z przeszłości?\nClaire Spruce ma czterdzieści lat. Nie pracuje, porzuciła karierę na rzecz wychowywania synka. Mały Jonah jest jej oczkiem w głowie, ukochanym jedynakiem. Mąż Claire, Miles, dobrze zarabia jako chirurg, mogą pozwolić sobie na komfortowe życie. Niestety, kobiecie brakuje jej własnych sukcesów, a nastrój pogarsza się od czasu przeprowadzki. Tęskni za dawnymi nawykami, zajęciami, przyjaciółmi. Wynajmowany dom budzi w niej niesmak. Czuje się zaniedbywana przez męża, który całą uwagę poświęca pracy. Nawet pogoda nie nastraja optymistycznie. Wszystko się zmienia, gdy Claire otrzymuje na portalu społecznościowym wiadomość od pewnego człowieka — jej dawnej miłości, Deana. Podekscytowana kobieta prowadzi z pozoru niewinny flirt, po prostu wirtualny, lecz finalnie Dean postanawia ją odwiedzić. Jakie konsekwencje będzie miała ta odbudowywana relacja?\nCzasami lubię znaleźć książki typowo obyczajowe, które nie wymagają ode mnie specjalnego skupienia, będące się swoistą odskocznią od codzienności. Właśnie nadeszła taka pora, gdy zechciałam odpocząć. Wybór padł na publikację autorstwa Melissy Falcon Field. Przyznam, że wpływ na moją decyzję miała też okładka — prezentuje się ładnie, obiecując ciekawą lekturę. Czy przeczucia okazały się słuszne? Rzeczywiście, „Gwiazdy, które spłonęły” jest powieścią wciągającą, spędziłam nad nią miłe chwile. Nie należy do tak łatwych, jakby mogło się wydawać. Owszem, nastawiałam się na coś jeszcze lżejszego, ale ostatecznie cieszy mnie fakt, iż trafiłam na odrobinę bardziej skomplikowaną fabułę. Gdy przeczytamy sam opis książki, to możemy odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z dość sztampową tematyką. Jednak nie dajmy się zwieść pozorom! Warto dać tej publikacji szansę, nie zniechęcać.\nStylowi autorki nie mam nic do zarzucenia. Oczywiście, ciągle musi wyrobić sobie warsztat, w końcu to jej debiut. Aczkolwiek na tle innych prezentuje się naprawdę w porządku, bez specjalnych wpadek. Dialogi brzmią naturalnie, choć nie znajdziemy ich dużo. Większą rolę odgrywają wewnętrzne przeżycia Claire, to im poświęcono najwięcej miejsca. Wiele kobiet będzie mogło się z nią utożsamić, porównać jej doświadczenia z własnymi. Z pewnością nieobce jest dla nich poczucie osamotnienia w małżeństwie, chęć odmienienia swojego życia. To całkiem powszechne problemy, dlatego książka wydaje się być aktualna. Tym bardziej, że wnikliwie opisano kłopoty Claire.\nWiele można stwierdzić na temat relacji Claire z Deanem i Milesem. Główna bohaterka została świetnie stworzona, jest po prostu ludzka, z zaletami i wadami. Momentami mnie denerwowała, ale przez większość czasu jej kibicowałam. Dean to postać iście enigmatyczna, pociągający mężczyzna, choć czuć tkwiące w nim tajemnice. Miles budzi niechęć, szczególnie jego brak zainteresowania rodziną, ma klapki na oczach. Wątki miłosne wypadają zgrabnie, lecz nie do końca są tymi wiodącymi. Warto na całość spojrzeć pod kątem psychologicznym, zauważyć wpływ dzieciństwa na dorosłość. To już znany schemat, jednak pisarka nadała temu świeżości. Z każdą stroną ujawniają się rozwiązania kolejnych sekretów — wciągające.\n„Gwiazdy, które spłonęły” to naprawdę porządna powieść obyczajowa i z pewnością spodoba się miłośnikom tego gatunku. Niebanalny pomysł na fabułę jest zdecydowanie dobrym powodem, aby sięgnąć po tę książkę, zwłaszcza teraz, gdy wieczory stają się coraz dłuższe. Myślę, że historia Claire wciągnie wielu czytelników, skłoni do nieoczekiwanych przemyśleń.\nDodana przez Sandra M. w dniu 2017-10-26\nmnie tak pozytywnie zaskoczyła. Nie jest to lektura ani łatwa, ani przesadnie trudna, ale do pewnego stopnia angażuje emocjonalnie. Stanowi naprawdę ciekawe studium życia i psychiki kobiety znajdującej się w takiej sytuacji jak Claire. Czy można ją osądzać za to, co zrobiła? Musicie ocenić sami. Polecam tym, którzy mają ochotę nie tyle na sam romans, co bardziej na dobry wgląd w destrukcyjny charakter niektórych relacji i związków.\nDodana przez Magdalena J. w dniu 2017-10-25\nCzy po kilku latach związku miłość może się nagle wypalić? Clarie Spruce budzi się pewnego poranka z myślą, że jej życie nie jest idealne. Dla ukochanego męża porzuciła pracę poświęcając się wychowaniu dziecka. Jej życie obraca się o 180 stopni w momencie otrzymania tajemniczej wiadomości na Facebooku. Były chłopak Clarie postanawia nawiązać z nią kontakt. Dean był największą miłością kobiety. Clarie jest zaskoczona i podekscytowana. Na nowo zakochuje się w Deanie. Ta znajomość będzie miała dla niej poważne konsekwencje.\nGwiazdy, które spłonęły to książka o niespełnionych ambicjach. Główna bohaterka popada w lekką depresje po urodzeniu syna. Czuje się zagubiona i samotna. Dużo poświęciła żeby uszczęśliwić swojego męża. Nie może patrzeć na Milesa, który spełnia się zawodowo jako chirurg i naukowiec. Cała sytuacja panująca w domu Clarie była dla mnie dziwna. Kobieta postanowiła nie rozmawiać z mężem o swoich uczuciach. Sądzę, że Miles zrozumiałby żonę i poszukaliby razem jakiegoś rozsądnego rozwiązania tej sytuacji.\nW książce autorka wielokrotnie powraca do przeszłości Clarie. Melissa Falcon Field pokazuje czytelnikowi, co ukształtowało osobowość głównej bohaterki. Autorka zgrabnie opisuje początki związku Clarie i Deanem. Czytelnik poznaje również tragiczną historię rodziny głównej bohaterki. Jedno jest pewne- Clarie nigdy w życiu nie było łatwo. Jako nastolatka musiała pogodzić się z odejściem matki. Na tym seria tragicznych zdarzeń się nie zakończyła. Niedługo po rozstaniu rodziców samobójstwo popełnia ojciec Clarie. Autorka stara się pokazać główną bohaterkę z wielu perspektyw. Gwiazdy, które spłonęły to ciekawa i przejmująca opowieść o ogromnym pragnieniu miłości.\nClarie to ciekawa postać. Poznajemy ją w momencie pojawienia się kryzysu w jej małżeństwie. Kobieta jest ewidentnie nieszczęśliwa. Zdecydowanie nie odpowiada jej rola matki. Spełniała się wcześniej zawodowo prowadząc zakrojone na szeroką skalę programy badawcze. Co najważniejsze- wcześniej była doceniana. Długo starała się zajść w ciąże. Kila prób zakończyło się poronieniem. Clarie była sfrustrowana całą sytuacją. W końcu udało jej się urodzić zdrowego synka. Jej mąż pochłonięty pracą zawodową rzadko bywa w domu. W pewnym momencie nie dostrzega swojej małżonki i jej potrzeb. Clarie wdaje się w niebezpieczną relację z byłym ukochanym. Autorka zgrabnie przelewa na papier całą prawdę o internetowych relacjach. Główna bohaterka pierwszy raz od dłuższego czas czuje się kochana i doceniana. Clarie zaczęła podejmować dość spontaniczne decyzje, co było dla mnie zaskakujące. Momentami miałam wrażenie, że główna bohaterka cierpi na piromanię. Ogień chorobliwie fascynował Clarie.\nGwiazdy, które spłonęły to powieść obyczajowa z lekkim wątkiem kryminalnym. Czytelnik nie jest w stanie przewidzieć, co wydarzy się później. W zachowaniu Clarie pojawiają się zmiany. Dziwi mnie, że mąż bohaterki nie zauważył sygnałów ostrzegawczych. Autorka zgrabnie pokazała sytuację w której jeden z małżonków poświęca karierę zawodową dla wychowania dziecka. Dla Clarie była to bardzo trudna decyzja. Melissa Falcon Field zgrabnie opisuje związek dwojga ludzi na różnych etapach rozwoju. Dodatkowo autorka obnaża niebezpieczeństwa jakie niosą ze sobą związki internetowe relacje.\nCała historia przedstawiona jest z perspektywy Clarie. Zastosowanie narracji pierwszoosobowej było zdecydowanie ciekawym zabiegiem. Czytelnik wraz z bohaterką może przeżywać różne wydarzenia i odczuwać towarzyszące im emocje. Mnie osobiście rozczarowała postawa Milesa. Clarie została zamknięta w złotej klatce. Dało się odczuć, że takie życie jej nie odpowiada. Gwiazdy, które spłonęły to książka z morałem. Czasem lepiej uczyć się na cudzych błędach, ale własne na dłużej zapamiętamy. Końcówka książki była dla mnie sporym zaskoczeniem\nGłowna bohaterka robi sobie rachunek sumienia i próbuje pogodzić się z przeszłością. Clarie ma na swoim koncie kilka poważnych przewinień. Książka wzbudziła we mnie sporo emocji. Autorka zgrabnie pokazała sytuację matek, które poświęcają karierę zawodową dla wychowywania dziecka. Melissa Falcon Field zaserwowała czytelnikom ciekawą lekcję tolerancji. Najmocniejszym elementem książki są wykreowane przez autorkę postacie. Na końcu książki czytelnik ma okazje zapoznać się z wywiadem przeprowadzonym z autorką.\nGwiazdy, które spłonęły to ciekawa propozycja dla fanów powieści obyczajowych. Fabuła powieści jest niebanalna, a bohaterowie zapadają w pamięć. Autorka pokazuje, że nie powinniśmy zapominać o własnym szczęściu Polecam!\nDodana przez Julia D. w dniu 2017-10-25\nInne kobiety mogłyby zazdrościć Claire dużego domu, męża, który jest cenionym lekarzem oraz uroczego synka. Tymczasem ona sama czuje, że jej życie to coraz bardziej przytłaczające pasmo monotonii i nudy. Claire ucieka myślami do minionych lat, aż przeszłość niemal dosłownie puka do jej drzwi. Wiadomość na Facebooku od dawnej miłości zamienia się w pozornie niewinny flirt, zaś flirt przeradza się w coś zdecydowanie głębszego... i niebezpiecznego.\nNa pierwszy rzut oka książka Melissy Falcon Field to bardzo sztampowa, stereotypowo wręcz kobieca powieść. Główna bohaterka, Claire, ma 40 lat i porzuciła karierę zawodową, by poświęcić się rodzinie. Z biegiem czasu odkrywa, że wcale nie jest z tego powodu szczęśliwa. Czuje się zaniedbywana przez wiecznie pracującego męża i nawet ogromna miłość do Jonaha, ich jedynego dziecka, nie wyzwala jej z okowów rozczarowania. Do szarości dnia codziennego wkrada się Dean – pierwsza miłość Claire. Czołowa postać, będąca tutaj zarazem narratorem, z pewnością sprawi, że wiele czytelniczek się z nią utożsami. Mogę się założyć, że mnóstwo kobiet będzie razem z Claire wzdychać do Deana i pomstować na Milesa za to, że kompletnie nie poświęca uwagi żonie.\nTym samym, niestety, do powieści wkradła się nuda. Obserwujemy życie bohaterki, poznajemy jej myśli i uczucia, razem z nią przenosimy się do przeszłości, szczególnie do czasów dzieciństwa i dojrzewania, by odtworzyć opowieść o pierwszym zauroczeniu. W tle rozwija się korespondencja z Deanem, która z czasem staje się wątkiem wiodącym. Przyznaję, że byłam już mocno zmęczona nieustannym marudzeniem Claire, a w książce zbyt wiele się nie działo, nawet jeśli perypetie jej rodziny (szczególnie te dotyczące rodziców) były całkiem interesujące. Czekałam na coś, co zdynamizuje akcję i zapewni dawkę mocniejszych emocji. No i się doczekałam. Sprawy przybierają pod koniec interesujący obrót, dzięki któremu historia nabrała kolorów.\nPatrząc z perspektywy całości muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem, jak bardzo ta książka jest spójna. Tytuł (w tym przypadku wygrywa polski), charakterystyka Claire jako nastolatki, a później jako dojrzałej kobiety znakomicie się przeplatają z nieustannie przewijającym się motywem ognia, jego pięknem i zarazem związanym z nim niebezpieczeństwem. Gdzieś obok towarzyszy nam widmo komety Halleya. Zainteresowania Claire, polegające na odkrywaniu kosmosu czy badaniu atmosfery sprawiają, że nie jest ona typową, zawiedzioną przez życie kurą domową, tylko gwiazdą, która zdecydowanie zbyt wcześnie spadła. Schemat kompozycyjny powieści jest nieskomplikowany, mimo to doceniam jego prostotę, gdyż między innymi dzięki temu wątki tak ładnie się ze sobą łączą.\nUżywając słów mojego nauczyciela matematyki z podstawówki, autora trochę „zmaściła” sprawę z Deanem. Początkowo znakomicie oddała chemię między nim a główną bohaterką, jednak później, zamiast dłużej trzymać czytelnika w niepewności, zaczęła dawać dość jasne sygnały, przez które szybko się domyśliłam, jak ta odnowiona znajomość może się skończyć. Mimo wszystko to nie zmienia faktu, że Dean jest chyba najciekawszą postacią w tej powieści. Tak naprawdę to chodząca zagadka; poznajemy go jako wyjątkowo pociągającego, niezależnego faceta, jednak nie da się ukryć, że skrywa ON w sobie mrok, który ciężko jest pojąć. Claire bardzo łatwo daje się polubić (i znienawidzić, nie ma nic pomiędzy tymi dwoma uczuciami), Miles po prostu mnie irytował. I choć trójkąty miłosne to naprawdę przereklamowana sprawa, tutaj jakoś nie miałam nic przeciwko, wszystko wydawało się mieć sensowny powód i wytłumaczenie.\nW warstwie technicznej nie mam zbyt wiele do zarzucenia. Styl jest przyjemny w odbiorze, dialogi wypadają raczej naturalnie – czasem jedynie wiadomości wymieniane między Deanem a Claire wydawały mi się nieco przerysowane. Autorka bardzo zgrabnie łączy wydarzenia teraźniejsze i przeszłość, zwłaszcza że te dwie kategorie czasowe pozostają ze sobą w stałym związku. Finał, choć pozostawia za sobą niedosyt, wydaje się też całkiem na miejscu, biorąc pod uwagę całą fabułę. Czego ogólnie zabrakło? Emocji, gwałtowniejszych uczuć. Przeciwnicy refleksyjnych opisów raczej nie będą zadowoleni, kiedy odkryją, że szybsza akcja następuje tak naprawdę dopiero po trzech czwartych książki.\n„Gwiazdy, które spłonęły” to bez wątpienia dobrze przemyślany debiut, który co prawda nie powala dynamizmem, ale jednak daje do myślenia. Pełnokrwiści bohaterowie stają się niemalże namacalni, a fajny twist pod koniec wynagradza nieco zbyt rozwlekłe rozmyślania i dość drobiazgowe opisy życia codziennego. Z całą pewnością nie jest to powieść z fajerwerkami, mimo to ma swój urok.\nDodana przez Paulina P. w dniu 2017-10-24\nClarie ma za sobą ciężkie dzieciństwo – drugi związek matki, rozwód rodziców, śmierć ojca. Za tymi tragediami kryje się jeszcze coś innego – ogień, który pozwala jej poradzić sobie z trudnymi sytuacjami, uwolnić się od złych myśli, ukarać winnych czy zapomnieć…\nPrzy Clarie jest zawsze Dean, jej chłopak. Jednak i ON zostawia dziewczynę…\nZ bagażem doświadczeń bohaterka rusza w świat i znajduje miłość swojego życia – Milesa. Zamieszkują w domku, remontują go, po wielu latach starań na świat przychodzi ich syn. Wydawałoby się, że piękniej być nie może i nikt tego szczęścia nie jest w stanie zniszczyć…\n…nikt poza samą Clarie.\nPo przeprowadzce do miasta, która była spowodowana pracą zawodową Milesa, ich małżeństwo przechodzi kryzys. Ona samotna w domu z dzieckiem, ON w pełni poświęcający się pracy.\nI wtedy odzywa się stara miłość – Dean. Daje ukojenie samotności, wracają wspomnienia, wraca też ogień…\nKsiążkę przeczytałam szybko, daje dużo do myślenia. Clarie zagubiła się, a ten czas wykorzystał jej były chłopak. Napisał na facebooku w momencie najmniej odpowiednim. Wniósł w życie bohaterki chaos, zwątpienie, niepewność, ale też sprawił, że zaczęła doceniać to co ma i to co może stracić, albo to co przed chwilą straciła. Clarie jest zagubiona – jednocześnie chce być szczęśliwa w małżeństwie, kocha swojego męża; swojemu synkowi chce dać pełną rodzinę, ona takiej nie miała…\n…Dena jednak nie pozwala o sobie zapomnieć; a jego propozycja – choć absurdalna i zła – sprawia, że bohaterka chcąc zapomnieć o przeszłości nie umie postąpić inaczej…\nW życiu zbyt szybko się poddajemy, tracimy nadzieję, szukamy nowych wrażeń, a tego co „nasze”, znane i kochane nie doceniamy. Po fakcie, gdy niekiedy nie ma odwrotu rozumiemy dopiero swój błąd – jedna chwila, a konsekwencji cała masa.\nCzy przebaczać takie błędy?\nNa to nie ma jednoznacznej odpowiedzi – każdy musi to przemyśleć to po swojemu, bo dźwigamy tyle ile jesteśmy w stanie unieść…\nDodana przez Zuzanna C. w dniu 2017-10-24\nMała dziewczynka w kotlinie Kalahari od lat była sama. Pewnego dnia włożyła dłoń do płonącego ogniska, wyjmując z niego rozgrzane do czerwoności węgielki. Rzuciła je prosto w niebo i stworzyła w ten sposób Drogę Mleczną. Rozjaśniając pustynię, pozwoliła przemierzać ją podróżnikom i od tej chwili już nigdy nie była samotna.\nIgranie z ogniem to jednak wielkie ryzyko. Nie każdy wychodzi z niego cało, jak dziewczynka z legendy...\nClaire czuje się coraz bardziej zagubiona w swoim życiu. Od czasu przeprowadzki nie może dojść do siebie. Późne macierzyństwo i porzucenie kariery sprawiły, że kobieta nie potrafi odnaleźć się w nowej sytuacji. Tęskni za pracą, za swoimi badaniami, za przyjaciółmi pozostawionymi na Wybrzeżu, za pięknym domem wyremontowanym własnymi siłami razem z mężem. W Madison miało być lepiej, tymczasem wszystko zmieniło się na gorsze. Wynajmowane lokum nie podoba się Claire, zdecydowanie nie jest też odpowiednie dla małego dziecka. Miles wybrał je, ponieważ było blisko jego laboratorium i zdaje się, że to jedyne, czym się kierował. Miał spędzać z rodziną więcej czasu, ale praca w szpitalu i badania pochłaniają go tak bardzo, że wciąż jest nieobecny. Coraz bardziej oddala się od żony, nie zwraca uwagi nawet na jej desperackie próby naprawienia ich relacji. Kobieta zaczyna wątpić, czy kiedykolwiek jeszcze będzie między nimi jak dawniej. Niespodziewanie dostaje na Facebooku wiadomość od Deana, swojej pierwszej miłości...\nPowieść Melissy Falcon Field to przejmujące studium kobiety samotnej i zagubionej. Claire niedawno została matką i trudno jej się pogodzić z tym, jak bardzo macierzyństwo zmieniło jej życie. Zrezygnowała z pracy, by opiekować się synkiem. Choć zadziwia ją siła uczucia, jakim go darzy, a zajmowanie się nim sprawia jej wiele radości, z nostalgią wraca myślami do przeszłości. W zasadzie wychowuje Jonaha sama, gdyż jej mąż jest wiecznie zajęty. Ciągle obiecuje, że będzie spędzał z nimi więcej czasu, ale są to tylko puste słowa. Claire czuje się nie tylko bezgranicznie samotna, ale również niepotrzebna. Za każdym razem, gdy okazuje dobrą wolę i pragnie pomóc w czymś Milesowi, ON odrzuca jej propozycje. Kobieta coraz częściej zastanawia się, co kiedyś popchnęło jej matkę do odejścia od ojca. Czy czuła się tak samo, jak ona teraz? Claire wcale nie zamierza iść w jej ślady, jednak nie ma pojęcia, co jeszcze mogłaby zrobić, aby nie dopuścić do rozpadu swojego małżeństwa.\nHistoria opowiedziana w powieści "Gwiazdy, które spłonęły" skupia się na kobiecie przeżywającej poważne życiowe zmiany, do których bardzo trudno jest się jej dostosować. Samotna, zagubiona, poważnie zaniedbywana przez męża. W dodatku dręczą ją dramatyczne wydarzenia z przeszłości, o których mimo upływu lat nie potrafi zapomnieć. Narracja prowadzona z perspektywy Claire sprawia, że bohaterka stała mi się wyjątkowo bliska, chociaż nie pochwalałam dokonywanych przez nią wyborów. Z zapartym tchem śledziłam jednak wydarzenia z nadzieją, że wszystko ostatecznie się wyjaśni i ułoży. Powieść czytało mi się szybko, lecz ze ściśniętym sercem. Chciałam powstrzymać Claire przed złymi decyzjami, nieuchronnie prowadzącymi ku katastrofie. Ciągle jednak wierzyłam, że główna bohaterka wycofa się, zanim będzie za późno. Ta powieść wciąga, porusza i niepokoi, a przewijające się przez nią trudne tematy sprawiają, że warto po nią sięgnąć. Ja nie mogłam się oderwać.\nZa egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu!\nDodana przez Aniela N. w dniu 2017-10-20\nClarie to czterdziestoletnia matka i żona. Poświęciła swoją wymarzoną karierę dla rodziny. Clarie w swoim życiu czuje się samotna i zagubiona. W jej małżeństwie dawno zabrakło romantyczności. Któregoś dnia kobieta na portalu społecznościowym odbiera wiadomość od swojej pierwszej miłości. Clarie ulega pokusie i rozpoczyna internetowy romans.\nKsiążka opowiada o zagubionej, poniekąd samotnej kobiecie, która wraz z mężem i synkiem przeprowadza się z dala od domu. Czuje się osamotniona, podczas gdy jej mąż całkowicie oddany jest swojej pracy. Jej małżeństwo coraz barier traci sens. Jesteście ciekawi jak potoczą się losy Clarie i jej rodziny.\nW książce mamy wydarzenia z przeszłości, którymi autorka przeplata te wydarzenia z teraźniejszości. Clarie na pewno nie miała łatwego dzieciństwa. Stara się odciąć od przeszłości jednak to nie jest takie łatwe. Wspomnienia wciąż wracają.\nKsiążka sprowadza nad do myślenia. Jak postąpiłaby inna kobieta na miejscu głównej bohaterki? Próbowałaby walczyć o swoje małżeństwo czy może oddałaby się namiętnemu romansowi ze swoją dawną miłością? Ja sama nie mam pojęcia jak bym się zachowała na miejscu Clarie, bo nie maniakami szansy być na jej miejscu. I chyba nie wiem, czy bym chciała.\n"Gwiazdy, które spłonęły" to historia o trudnym dzieciństwie, poszukiwaniu miłości i szczęścia. Autorka przedstawia nam obraz rozpadającego się małżeństwa. Książka była bardzo wciągająca. Niesamowicie przyjemnie mi się ją czytało.\nJako że jest to pierwsza książka tej autorki jestem pod wrażeniem. Moim zdaniem to bardzo udany debiut. Autorka ma dosyć lekki styl pisania co nie zmienia faktu, że książka była bardzo wciągająca i moim zdaniem udanie napisana. Jestem ciekawa czy autorka napisze kiedyś kolejne książki.\nDodana przez Aleksandra Ł. w dniu 2017-10-19\nNa pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że Claire Spruce ma idealne życie. Nie musi pracować. Jej dobrze zarabiający mąż - Miles, który pracuje jako chirurg, przynosi do domu wystarczające zarobki, żeby jego kochana żona mogła siedzieć w domu i zajmować się ich jedynym małym synkiem. Jednak z czasem Claire pragnie czegoś więcej. Chce znów poczuć zapach młodzieńczych lat.\nJak skończy małżeństwo Claire? Co z tym wszystkim wspólnego ma kometa Halleya? Jak bardzo dzieciństwo może wpłynąć na dorosłego człowieka? Do czego człowiek jest w stanie się posunąć z miłości? Tego dowiecie się czytając "Gwiazdy, które spłonęły".\nDodana przez Monika P. w dniu 2017-10-18\nClaire do niedawna była bardzo szczęśliwą żoną oraz matką. Jednak po przeprowadzce wszystko się zmienia. Zaczyna jej brakować pracy, a wiecznie zapracowany mąż kompletnie nie ma dla niej czasu i nie zwraca uwagi na jej potrzeby. Wieczny śnieg na zewnątrz oraz brak zainteresowania Milesa jej osobą, sprawiają, że kobieta zaczyna czuć się osamotniona. Pewnego dnia dostaje na portalu społecznościowym wiadomość od swojej dawnej miłości. Claire nawiązuje z Deanem internetowy romans, który wydaje jej się być niewinny i nieszkodliwy. Dzięki niemu kobieta wyrywa się ze swojej rutynowego i przygnębiającego życia i rozpoczyna niebezpieczną grę – pewnego dnia Dean staje u progu jej drzwi. Co wybierze Claire – zawalczy o swoje małżeństwo, czy żar dawnej miłości spowoduje, że wszystko rzuci?\n„Gwiazdy, które spłonęły” jest dobrą książką pod względem psychologicznym. Wydarzenia teraźniejsze są przeplatane zdarzeniami z przeszłości. Pozwala to czytelnikowi lepiej zrozumieć postępowanie głównej bohaterki. Nie miała łatwego dzieciństwa i odcisnęło ono na niej swoje piętno. Claire usilnie próbowała odciąć się od przeszłości, np. jako pierwsza w rodzinie wybrała się na studia, nie dlatego, że zmuszali ją rodzice, ale dlatego, że chciała prowadzić życie o innym standardzie niż oni, a także zerwała z nimi kontakt. Jednak tak drastyczne kroki nie są sposobem na rozwiązanie problemów, to rozwiązanie krótkotrwałe, bo demony prędzej, czy później zawsze nas dogonią.\nNarracja jest pierwszoosobowa, więc czytając tę książkę z perspektywy głównej bohaterki razem z nią odczuwałam różne emocje, np. zawiedzenie, kiedy liczyła, że mąż ją w danej sytuacji obejmie. Nawet drobne rzeczy potrafią wpłynąć na nastrój, a mąż Claire spędzał całe dnie, a czasami i noce w pracy i przestał kompletnie zwracać uwagi na jej potrzeby, czy nawet na to jak jej minął dzień. Tak opisane wydarzenia były momentami przygnębiające. Na początku główna bohaterka opowiada jacy byli szczęśliwi, np. kiedy remontowali swój pierwszy dom, a potem nagle wszystko się zmieniło. To przerażające jak z dwójki najbliższych sobie osób, nagle można stać się praktycznie dla siebie obcymi i się mijać.\nTa książka jest przepiękną historią o godzeniu się z przeszłością, odkupieniu oraz wybaczaniu samemu sobie. Chociaż opis może wskazywać na banalną historię to emocje, jakich dostarczy Wam jej lektura z pewnością sprawi, że taka nie będzie. Część wydarzeń można przewidzieć, ale ja cenię tę książkę za świetnie wykreowanych bohaterów oraz jej emocjonalność. Miłym dodatkiem na końcu książki jest krótki wywiad z autorką. Polecam!\nDodana przez Agnieszka J. w dniu 2017-10-18\n'Przestaliśmy odnajdywać siebie nawzajem. Przestaliśmy sobie pomagać i wspierać się w pracy, przestaliśmy nawet śmiać się z absurdów.'\nWszystko sprowadza się do spotkania i w efekcie do podjęcia decyzji, które będą miały wpływ na dalsze życie każdego. Z jednej strony mamy Milesa - męża, który poświęca życie karierze zawodowej i może się wydawać, że liczy się dla niego tylko to. Z drugiej strony natomiast mamy Claire, która poświęciła swoją karierę dla rodziny, dla synka. Porzuciła wszystko, aby zmienić diametralnie miejsce swojego zamieszkania i pozostawić za sobą nierozwiązane problemy z przeszłości...\n'Szliśmy obok siebie, lecz podążaliśmy dwiema różnymi ścieżkami. Nie byłam w stanie wyobrazić sobie momentu, w którym nasze drogi znów mogłyby się przeciąć.'\nPolecam. Historia nie jest płytka, jest warta uwagi. Ponadto okładka... Nie dość, że jest piękna to jeszcze jest symboliczna i ma w sobie ukryte znaczenie, które odkrywamy podczas poznawania historii Claire.\n'Jesteśmy jak komety. Zostawiamy za sobą pył naszego życia, który wciąż do nas powraca.'\nDodana przez Marta S. w dniu 2018-03-02\nCiekawe czy są jakieś statystyki na temat tego ilu ludzi będących w związkach czuje się samotnie? Po ilu latach, statystycznie rzecz biorąc, to zjawisko najczęściej występuje i jaka jest szansa, że mój czy twój związek to ominie? Może nie ominie? A może już nas to dopadło, tylko wydaje się nam, że tak po prostu musi być, bo po tylu latach razem nikt się nie spodziewa fajerwerków.\nBogdan Wojciszke w “Psychologii miłości” wyraźnie zaznacza, że miłość nie jest niczym stałym. To zjawisko, które ewoluuje wraz z wiekiem, doświadczeniem i okolicznościami naszego codziennego życia. Niewykluczone, że kiedyś napiszę wam o tym więcej, bo uważam, że tę książkę powinien przeczytać KAŻDY osobnik chcący stworzyć związek. Dla potrzeb dzisiejszego tematu wystarczy gdy wspomnę, że miłość składa się z trzech elementów: namiętności, intymności i zaangażowania. I od tego, ile czego dominuje w każdej fazie naszego związku, zależy jaki ON jest.\nCzasami, gdy przestajemy dbać o siebie nawzajem, znika namiętność, zanika intymność a zaangażowanie robi się coraz mniejsze, związek staje się pusty. I wtedy właśnie pojawia się samotność. Niby nadal jesteśmy razem, niby mamy wspólne rachunki, dom, dzieci. Niby sypiamy w tym samym łóżku. Jemy obiad przy jednym stole. Ale czujemy się jakbyśmy byli sami. Nie czujemy się rozumiani, kochani, potrzebni. Być może sami się odsuneliśmy od naszego partnera. Być może to praca zabrała nam tą drugą osobę. Możliwe, że nasze problemy osobiste, nieprzepracowana przeszłość albo obecne problemy sprawiły, że nasz partner wydaje się obcy. Powodów, dla których ludziom komplikuje się życie we dwoje może być nieskończenie wiele. Zazdrość o drugą osobę, brak pracy jednego z partnerów, niechciana przeprowadzka, pojawienie się dziecka, stres, zbyt dużo obowiązków, brak czasu dla siebie. Bywa, że partnerzy nadal się kochają, a mimo to nie potrafią już ze sobą rozmawiać. Tak dużo mają sobie do zarzucenia, tak wiele niewypowiedzianych pretensji mają w swojej głowie, że nie pozwala im się to przełamać.\nSmutne jest to, że potrafimy tkwić w takich relacjach przez wiele lat. Czekając na poprawę. Licząc na to, że się samo rozwiąże, że coś się zmieni. Aż pewnego dnia, wystarczy mała iska by wybuchł pożar. Tego właśnie doświadcza bohaterka książki “Gwiazdy, które spłonęły“, autorstwa Melissy Falcon Field. Claire jest taka jak ja i ty. Jest matką, która bardzo kocha swojego syna, o którego długo walczyła i który jest dla niej wszystkim. Jest żoną, która chce być prawdziwą kobietą, która chce kochać i być kochana. A przede wszystkim chce czuć, że jest na pierwszym miejscu w ich wspólnym życiu. Jest normalną kobietą, która ma swoje marzenia, pasje, ambicje. Jednak chcąc być najlepszą dla swojej rodziny, zdecydowała się porzucić pracę i podążyć za marzeniami męża. Przeprowadzili się, by ON mógł wejść na kolejny szczebel w swojej karierze. I być może wszystko byłoby ok, gdyby pan mąż nie zapomniał, że poza życiem zawodowym ma dom i rodzinę oraz żonę, która właśnie dla niego porzuciła ukochane miejsce. Niestety pan mąż nie zauważył, że jego żona nie czuje się szczęśliwa, że jest ciągle sama, że potrafi przed dwa dni się nie przebierać z piżamy i ogólnie zamienia się w kupkę nieszczęścia. Zauważył to przyjaciel z przeszłości, była miłość Claire. I od tego zaczynają się jej rozterki…\nNie myślcie, że już wiecie o czym jest ta książka, bo ja też myślałam, że to będzie opowieść o trójkącie, w którym ona albo wróci do męża albo ucieknie z kochankiem. W pewnym sensie coś podobnego się wydarza. Ale to tylko ułamek prawdy, którą kryje w sobie ta historia. Jej podłoże psychologiczne jest dużo szersze. A mnie wkurza tylko jedno- że na końcu książki nasza bohaterka nie miała w sobie tyle siły, by powiedzieć swojemu mężowi “sam do tego wszystkiego doprowadziłeś! To ty powinieneś mnie przeprosić.”\nMoże się doczekam książek opowiadających o sile kobiet, które ucierają nosa zaniedbującym je mężom, nie mając przy tym wyrzutów sumienia. Póki co cieszę się, że w moje ręce wpada coraz więcej książek pokazujących, że w złotej klatce czai się nieszczęście i smutek. Że bycie matką i żoną, mającą ładny dom i odnoszącego sukcesy męża nie gwarantuje szczęścia i samozadowolenia. Że kobieta ma prawo mówić na głos, że to życie jej nie odpowiada. Niech takie książki będą dla was przykładem i przestrogą. Uczcie się od Claire i nie bądźcie takie jak ona. Słabe, dające się wodzić za nos.\nSiła jest kobietą. Ja w to wierzę.\nDodana przez Katarzyna M. w dniu 2018-02-03\nKażdy z nas ma takie wydarzenia w swojej przeszłości, o których niekoniecznie lubi mówić. Powieść Melissy Falcon Field pokazuje, że jednak dobrym pomysłem jest się od nich po prostu odciąć.\nClaire wiedzie w miarę spokojne życie wraz ze swym mężem, który pracuje w szpitalu oraz jest też młodym naukowcem. Jednak kobiecie, młodej matce bardzo ciężko jest odnaleźć się w dużym mieście. Pewnego dnia dostaje wiadomość na Facebooku od swojej miłości z młodzieńczych lat. Dean, podobnie jak i Claire, nie jest najszczęśliwszy w swoim związku. Dawna para zaczyna wspominać swój związek, który nagle ożywa i wraca wraz z innymi duchami przeszłości, o których Claire nie wspominała mężowi...\nGwiazdy, które spłonęły to mądra książka, która pokazuje, że przed najbliższymi nie trzeba kryć się z własną przeszłością. Ponadto ukazuje, że nie zawsze to, co widzimy jest takie, jak nam się wydaje. Często gloryfikujemy niewłaściwe osoby, a nie rozmawiamy z drugimi, upierając się przy swoim zdaniu. Wydaje mi się, że Melissa Falcon Field odważnie poruszyła tu jeden z ważniejszych problemów dzisiejszego świata, który zdominowany przez media społecznościowe pokazuje ludzi tylko takimi, jakimi chcą być odbierani.\nPolecam tę książkę nie tylko na zimowe wieczory. Z pewnością porwie Was i mam nadzieję, że pokaże, że rozmowa na Facebookunto nie wszystko.\nDodana przez Edyta L. w dniu 2018-01-31\nRaczej chyba nie, bo w pewnym momencie uświadamia sobie, że jej życie pozbawione jest sensu.\nKobieta czuje się samotna i nieszczęśliwa, mimo iż ma męża - lekarza, ukochanego synka i powinna być szczęśliwa, a czuje się przygnębiona i powraca wspomnieniami do swojej pierwszej, młodzieńczej miłości.\nDean był jej pierwszą miłością.\nMieszkał przecznicę dalej, razem dorastali, śmiali się i był dla Claire ”miłością jej życia”.\nClaire wysłała Deanowi swoje zdjęcie z synem na Facebookowym czacie i lawina ruszyła.\nZaczęli pisać do siebie na żywo, wymieniali się komplementami i szczegółami ze swojego życia.\nGwiazdy, które spłonęły to historia i portret psychologiczny samej Claire - to właśnie o niej czytelnik dowiaduje się najwięcej.\nWidzi świat jej oczami, czuje jej samotność, jej stratę i widzi jej zawiłą osobowość.\nAle przecież męża Claire –Milesa, też trzeba zrozumieć.\nChce zapewnić rodzinie godne życie, a gdy płonie jego laboratorium - Miles staje się bezsilny, jednak próbuje odszukać Claire i Jonaha w Connecticut.\nPod koniec książki Miles przechodzi metamorfozę - to ON rozpala ognisko i wrzuca wszystkie albumy ze swojego małżeństwa.\nDodana przez Katarzyna M. w dniu 2017-11-29\nGdy książka Gwiazdy, które spłonęły pojawiła się wśród nowości, byłam zaintrygowana. Byłam ciekawa, czy to kolejny banalny romans, czy jednak będzie to historia głębsza. Okładka wydaje się idealnie pasować na świąteczny okres gwiazdki i kolorystyka. Oj nie trzeba było długo czekać bym zanurzyła się w miłej, czy na pewno miłej lekturze. Książka amerykańska, więc wiele w niej odniesień do wydarzeń z którymi utożsamią się młodzi Amerykanie, ja o katastrofie Challengera czytałam, więc kulisy wydarzenia miałam, ale akurat aż do teraz nigdy nie śledziłam filmu ze startu. Teraz miałam okazję nadrobić. Zwłaszcza, że jedna z pasażerek tego lotu, występuje w książce, jest dla bohaterki inspiracją.\nClaire jest już kobietą w średnim wieku. Kiedyś pracowała naukowo, odnosiła sukcesy, dziś jest matką wychowującą upragnione dziecko. Jej mąż pracuje jako lekarz i pracuje naukowo, więc muszą zmienić miejsce zamieszkanie, na takie, które Claire nie odpowiada. Kobieta czuje się samotna, W czterdzieste urodziny odnawia kontakt z chłopakiem, który był kiedyś w jej życiu bardzo ważny. Odsunięta przez męża, sprowadzona do roli gosposi pogrąża się we wspomnieniach. Wraca do czasów, gdy była nastolatką, gdy miała marzenia, aspiracje, gdy jej świat rozpadł się jak Challanger mknący ku orbicie. Czy Claire zaryzykuje swoją teraźniejszość na rzecz przeszłości? Czy wyzwoli się z młodzieńczej traumy?\nClaire ma o tyle trudną sytuację, że zmaga się z młodzieńczą traumą, jej matka opuściła rodzinę, dziewczyna trochę siebie obwinia, wszystko to zbiegło się z czasem gdy z całą szkołą miała oglądać start Challangera. Nawet korespondowała z nauczycielką, która miała prowadzić lekcję z kosmosu. Niestety prom rozpadł się na oczach wszystkich. Później zaś wydarzyło się wiele, w zbyt krótkim czasie. Nawiązanie kontaktu z pierwszym chłopakiem, jest pretekstem do podróży w przeszłość. To opowieść o problemach z dzieciństwa, o zdradzonym zaufaniu, ślepym gniewie i spalonych marzeniach. Gorzka, smutna książka, ale czyta ją się szybko i dobrze.\nDodana przez Olga P. w dniu 2017-11-20\nO "Gwiazdach, które spłonęły" słyszałam same pozytywne opinie. Aż byłam zaskoczona, że taka na pozór schematyczna książka może uzyskać tyle szacunku wśród recenzentów. Książki dla kobiet, jak wiele raz już wam to podkreślałam, nie są moją mocną stroną, ale coraz bardziej się do nich przekonuję i teraz jestem już całkowicie na nie otwarta. Dlatego zwabiona tym całym zachwytem dałam się złapać i na tę pozycję. Czy było warto?\nOgólnie cała fabuła jest bardzo powolna i spokojna. Akcja rozkręca się w żółwim tempie, ale nie jest to wadą, gdyż dzięki temu możemy dokładnie poznać bohaterów oraz rozumieć, co ich pobudza do danego zachowania. Przy takich opowieściach najczęściej na początku się nudzę i tak było w tym przypadku, ale z czasem rozumiem, że właśnie na tym polega ich geniusz i bez tego traciłyby swój sens. Dlatego warto przebrnąć te kilkadziesiąt początkowych stron, by móc docenić całość. Tym bardziej że pojawia się niezwykła liczba retrospekcji, co czasami potrafiło wybić mnie z czytania, ale również dać panoramiczne spojrzenie na całe życie Claire. A zapewniam wam, że przeszłość ma wpływ na każdego człowieka, co doskonale widać w "Gwiazdach, które spłonęły". Historia skłania do głębokiej refleksji nad różnymi aspektami naszego życia. Jest wielowymiarowa i dzięki temu nie możemy pominąć żadnej roli, którą odgrywała Claire i którą my w tej chwili gramy.\nProblematyka książki jest niezwykle istotna, a wydaje mi się, że przemilczana. Często uważana za zbędną do poruszania, bo wszyscy wiedzą, że niektóre małżeństwa mają kryzys, czasami się rozpadają i to w pewnym stopniu jest naturalne. "Gwiazdy, które spłonęły" ukazują wszystkie możliwe konsekwencje utraty czy zwątpienia w miłość małżonka. Byłam zaskoczona, że tak dokładnie można przeanalizować każdy aspekt takich sytuacji i cieszę się, że ktoś zwrócił na to uwagę. Poza tym pokazuje również, że nie zawsze jest tak, jak nam się wydaje. Czasami nasze własne myśli i rozważania mogą nas oszukiwać przez wiele lat. Co się stanie, gdy bańka mydlana pryśnie?\nDodana przez Agnieszka D. w dniu 2017-11-07\nKsiążka jest bardzo dobrą lekturą dla czytelników, którzy chcą porządnego psychologicznego studium powoli umierającego związku, mocnych i bardzo dramatycznych akcentów z przeszłości silnie wpływających na teraźniejszość, oraz elementów thrillera. A wszystko to utrzymane w mrocznym, melancholijnym klimacie. Polecam, jeśli szukacie właśnie tego :)\nDodana przez Katarzyna J. w dniu 2017-11-02\nDodana przez Aleksandra P. w dniu 2017-10-29\nNa pierwszy rzut oka wydawać by się mogło, że Claire Spruce wiedzie idealne i beztroskie życie u boku wspaniałego męża, jednak nic bardziej mylnego. Kobieta spędzając całe dnie sama w czterech ścianach zaczyna czuć się coraz bardziej nieszczęśliwa i samotna. Tęskni za swoim starym domem, pracą, przyjaciółmi oraz dawną beztroskością Milesa. Pełna goryczy i poczucia zdrady zaczyna popadać w nostalgię i coraz bardziej oddalać się od ciągle zapracowanego męża. Czy małżeństwo Claire i Milesa przetrwa tą ciężką próbę?\nCzytając opis tej książki można by pomyśleć, że sięgając po debiutancką powieść Melissy Falcon Field otrzymamy typowy romans opowiadający o nieszczęśliwej kobiecie postanawiającej nagle porzucić męża na rzecz innego mężczyzny. Jeśli jednak tego oczekujecie od tej historii to srogo się zawiedziecie. Ponieważ „Gwiazdy, które spłonęły” to fascynująca książka o tym jak wielki wpływ mają wydarzenia z dzieciństwa na nasze dorosłe życie. Autorka porusza tutaj wiele ciekawych i ważnych kwestii. Pokazuje między innymi jak wygląda rozwód oczami dziecka oraz jak trudno dostosować się dorosłej kobiecie do nowych miejsc i sytuacji.\nAkcja rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, umożliwiając tym samym czytelnikowi lepsze poznanie głównej bohaterki oraz motywów nią kierujących. Część wydarzeń jesteśmy w stanie odpowiednio wcześniej się domyślić, aczkolwiek w żadnym stopniu nie umniejsza to przyjemności z czytania i mimo że Melissa Falcon Field porusza tutaj wiele trudnych tematów to książkę tę czyta się szybko oraz bardzo przyjemnie.\nDodatkowy plus należy się za piękną okładkę, której ukryte znaczenie odkrywamy wraz z kolejnymi stronami powieści.\nGorąco polecam Wam debiutancką powieść Melissy Falcon Field. Ponieważ warto od czasu do czasu przeczytać książkę, która zmusi nas do zastanowienia się nad losem swoim i innych, a niezwykle poruszająca historia Claire nadaję się do tego idealnie.\nWszystkie cytaty pochodzą z książki „Gwiazdy, które spłonęły” autorstwa Melissy Falcon Field.\nDodana przez Karolina R. w dniu 2017-10-28\nPrzyznaję, że powieść na początku przypadła mi do gustu. Nawet się wciągnęłam. Autorka miała przyjemny język, który tylko powodował, że szybciej się czytało. Mimo wszystko po pewnym czasie zorientowałam się, że czytam już na siłę. Owszem, historia jest - tak myślę - nie przewałkowana tysięcy razy i naprawdę może zaciekawić. Występuje w niej wątek psychologiczny, który jest dobrze rozwinięty, a momentami nawet przyprawia o szybsze bicie serca. Tajemniczy Dean może zagrać nam na nerwach, albo sprawić, że poczujemy od samego początku dziwne uczucie, które podpowiada nam, że powinniśmy go przepędzić z życia bohaterki. Podobało mi się to, że teraźniejs zość autorka przeplata z przeszłością. Dzięki temu czytelnik jest w stanie bardziej zrozumieć Claire i jej postępowanie. A czasami naprawdę nie rozumiałam tej kobiety.\nDodana przez Dominika S. w dniu 2017-10-28\n"Może miałabyś ochotę do mnie zadzwonić? Proszę.\n1 860 555 8468.\nJa też jestem samotny. Nie pozwólmy, by ta samotność\npochłonęła nas oboje.\nGłówną bohaterką powieści jest nieszczęśliwa i rozczarowana swoim nieudanym i nudnym życiem Claire. Na pierwszy rzut oka widać, że jest zagubiona i zniechęcona. Jej małżeństwo to mistyfikacja. Z prawdziwych uczuć, pragnień i pożądania nie pozostało już nic oprócz obowiązku i poczucia przynależności. Claire nie widzi sensu swojej egzystencji - swoje życie owija wokół niespełna dwuletniego synka, który stał się jej całym światem. Prawdopodobnie gdyby go nie było? Może podjęłaby inne decyzje, może do tego czasu już rozwiodłaby się ze swoim mężem? Chociaż coś mówi mi, że pomimo szaleństwa, które w niej drzemie pod powłoką 'kury domowej'? Nie stać byłoby jej na rozpoczęcie wszystkiego od nowa na własny rachunek. Myślę, że Miles to taka bezpieczna przystań, której potrzebuje jak powietrza. To jedna z tych bohaterek, z którymi w żaden sposób nie potrafię się utożsamić i która właściwie od początku do końca mnie irytowała i zaskakiwała swoim niezdecydowaniem i momentami zachowaniem godnym podlotka. Dużą winę za tę sytuację ponosi jej maż - Miles. Wielki nieobecny. Przyznam szczerze, że byłam w ciężkim szoku czytając wywiad z autorką książki znajdujący się na jej końcu, gdzie przyznała, że jest to jej ulubiony charakter i że poświęciła mu dużo uwagi właśnie przez wzgląd na tę sympatię. Miałam wrażenie, że myślimy o dwóch różnych bohaterach. Tak nijakiego i bezbarwnego mężczyzny nie spotkałam chyba od czasów "We dwoje" Sparksa. Jak można idealizować kogoś, kto jest tak zaślepiony własną karierą i osiągnięciami, że nie zauważa, iż jego małżeństwo rozpadło się tuż pod jego nosem, a jego nieszczęśliwa i rozgoryczona żona szuka pocieszenia w ramionach kochanka z przeszłości? Podczas czytania miałam wielokrotnie ochotę 'skopać mu tyłek', jeśli rozumiecie co mam na myśli. Te jego ciągłe wymówki, kłamstwa, obietnice bez pokrycia, wieczne nocne powroty, bądź ich brak? Ciągłe jęczenie, że jest zapracowany i nie ma czasu na nic innego? Please... Miałam go serdecznie dosyć. Trzecim ramieniem 'trójkąta' nieszczęść i samotności jest Dean - nastoletnia miłość Claire. Chłopak, który zostawił ją bez słowa wyjaśnienia lata temu powraca do jej życia jak boomerang, nie pozwalając o sobie zapomnieć. Gdzieś po cichu miałam nadzieję, że jego postać poprowadzona zostanie inaczej, ostatecznie nie byłam zaskoczona, chociaż niedosyt i rozczarowanie pozostały.\nDużą część moich przemyśleń możecie znaleźć już w akapicie powyżej. Kocham czytać książki, właściwie od najmłodszych lat towarzyszyły mi, nasz dom był nimi wypełniony. Wiele z nich w taki czy inny sposób zmieniły mnie, mój sposób postrzegania rzeczywistości, krótko mówiąc mój świat. Jeszcze więcej okazało się tylko przerywnikami, które nic do mojego życia nie wniosły. I do tej kategorii książek niestety muszę zaliczyć "Gwiazdy, które spłonęły". Jest to już druga pozycja w bardzo krótkim czasie, kiedy mam do czynienia z bohaterką, która z pewnością mierzy się z jakimiś zaburzeniami psychicznymi, które nie są do końca zdiagnozowane. A które w taki czy inny sposób wpłynęły na całe jej funkcjonowanie w świecie i radzenie z problemami. Claire jest 'typową' matką zapatrzoną jak w obrazek w swojego małego synka. Na pierwszy rzut oka mogłoby wydawać się, że zrezygnowała ze swojej kariery po to, by poświęcić się wychowaniu wymarzonego dziecka. Co samo w sobie oczywiście nie jest czymś złym, gdyby to rzeczywiście była prawda? Nie miałabym nic przeciwko temu, ba! W pełni bym ją rozumiała i popierała. Lecz prawda jest bardzo trywialna. Claire poświęciła swoje marzenia i swoją karierę? Dla marzeń i kariery swojego męża, który nawet tego nie dostrzega, albo zwyczajnie nie chce widzieć. Zresztą dziwne, żeby cokolwiek dostrzegał, skoro wiecznie nie ma go w domu, a nawet jeśli już się w nim pojawi? To i tak zakopuje się dokumentami w swoim gabinecie. Miałam wrażenie, że żona i syn? Są mu potrzebne wyłącznie do stworzenia idealnego wizerunku lekarza odnoszącego sukcesu na każdym polu. Smutne, nieprawdaż?\nPrzez całą książkę starałam się zrozumieć, dlaczego Claire jest wciąż z Milesem? Przecież nie dlatego, że go kocha - bo tej miłości już od dawna nie ma. Jest przywiązanie, poczucie bezpieczeństwa, które jej daje. Ale to wszystko. Tym bardziej zdziwiło mnie zakończenie książki, ale je poznacie dopiero wtedy, gdy sami książkę przeczytacie. Może Wasze odczucia będą inne? Być może spojrzycie na tych bohaterów z większych dystansem i zrozumieniem? Kto wie? Ja w każdym bądź razie czuję się rozczarowana i zawiedziona. Na podstawie opisu spodziewałam się ciekawej obyczajówki z burzliwym uczuciem w tle. W zamian za to dostałam niedopracowany romans z elementami thrillera napisany dosyć ciężkim językiem. Czasem jest tak, że bierzecie książkę w dłonie i wprost pochłaniacie stronę za stronę, tutaj miałam wrażenie, że wręcz 'brnę po kolana'. Momentami miałam wrażenie, że gdyby Field poszła bardziej w stronę thrillera psychologicznego? Książka nabrałaby jakiejś wartości poznawczej. Zamiast tego jest wielkie poczucie niedosytu. Zupełnie nie rozumiem postępowania Claire. Postać Deana mam wrażenie od początku do końca została nieprzemyślana. A Miles? Pozwólcie, że nie dodam już nic więcej... Jeśli lubicie książki obyczajowe, które z założenia mają nieść głębsze przesłanie i jesteście bardziej zdystansowani do treści, jaką książka za sobą może nieść? Być może to będzie lektura właśnie dla Was :) Książka premierę miała dwa dni temu, więc już możecie znaleźć ją na półkach księgarń. Miłego czytania! :) Ps. I bardzo Was proszę - nawet w chwili wielkiego wzburzenia - nie bawcie się ogniem...\nznajdziecie mnie na blogu [Adres usunięty] ;)\nPowiązane tematy: Czarny Piątek, Walentynki 2018, Dzień Matki, Bestsellery książkowe 2017 roku, Książki i gadżety na prezent od Wydawnictwa Kobiecego\n82,56 zł 94,90 zł Do koszyka dodaj do schowka\nMłoda kobieta, nie mogąc poradzić sobie z problemami, które ją spotkały, zostawiła dwumiesięczną córkę bezdzietnemu małżeństwu na werandzie domu w Gruzji. Zostawiając jedno, zabrała drugie maleństwo ze sobą do Rosji, mając nadzieję, że ten sekret nigdy nie zostanie ujawniony. Kobieta nie...\nTo zbiór felietonów napisanych pierwotnie dla miesięcznika „Filantrop naszych czasów” zredagowanych teraz w formie interesującej książki. Jak się mają niewidomi wędrujący do pracy, gdy na dworze sążnista ulewa, wręcz oberwanie chmury, a pod stopami wielkie kałuże? A jak czują się, gdy panuje mróz,...\nTaniej o: 4,84 zł (14%)


siedlice cmentarz police\n29.07.2014 29.07.2014 cmentarolog\nSiedlice (dawniej Zedlitzfelde) to niewielka wieś zlokalizowana między Policami a Pilchowem, otoczona Puszczą Wkrzańską. Najstarszy cmentarz znajdował się przy kościele, a gdy on się zapełnił założono nowy na skraju wsi (prawdopodobnie pod koniec XVIII w.). Do dziś zachowały się ślady jedynie młodszego z cmentarzy. I jest to widok przygnębiający, choć są też i powody do optymizmu.\nAby dotrzeć na siedlicki cmentarz należy udać się do wschodniej części wsi, kierując się wzdłuż drogi w stronę Polic. Kawałek za przystankiem autobusowym należy skręcić w lewo, w leśną ścieżkę. Po kilkunastu metrach dojrzymy z lewej strony drewniany krzyż i teren cmentarza (patrz też – mapa).\nWizyta w 2012 r.\nMoja pierwsza wizyta na tym cmentarzu miała miejsce w sierpniu 2012 r. Wiele razy widywałam już takie zapomniane, zniszczone poewangelickie nekropolie. Na zadrzewionym terenie o powierzchni ok. 0,4 ha dostrzec można liczne betonowe obramowania grobów, w tym także mniejsze, stanowiące zapewne część dawnej kwatery dziecięcej. Położenie obramowań wskazuje jak wyglądał pierwotnie rzędowy układ grobów. Płyt z inskrypcjami trudno się doszukać (mogą znajdować się pod ziemią), sporo zaś samych podstaw nagrobnych. W głębi cmentarza już z daleka rzuca się w oczy ponad 2-metrowy pomnik. Dawniej upamiętniał on poległych w I wojnie światowej mieszkańców wsi. Wskazuje na to widniejący w jego górnej części płaskorzeźbiony hełm. Sama tablica z inskrypcją nie zachowała się. Przygnębiający obraz całości dopełniają doły, niczym leje po bombach bądź rozkopane groby.\nWizyta w 2014 r.\nOd kilku lat gmina Police realizuje program oznaczania poewangelickich nekropolii. Przejeżdżając przez Siedlice zaszłam więc zobaczyć co poczynione zostało na tutejszym cmentarzu. Doły, obramowania grobów i podstawy nagrobne nadal sprawiają smutne wrażenie, jednak zauważyć można dwie pozytywne zmiany.\nJesienią 2013 r. przy wejściu na teren cmentarza ustawiono drewniany krzyż z przymocowaną doń tabliczką z informacją w jęz. polskim i niemieckim: „W tym miejscu znajduje się dawny cmentarz ewangelicki miejscowości Zedlitzfelde (współcześnie Siedlice). Zachowane mogiły pochodzą z XIX i XX wieku. Rodowód cmentarza jest starszy, prawdopodobnie sięga końca XVIII stulecia. Gmina Police 2013”.\nDruga zmiana nastąpiła w wyglądzie pomnika poświęconego niegdyś poległym w I wojnie światowej. Zyskał on nowy wyraz, gdyż przymocowano do niego solidną, czarną tablicę z napisem w jęz. polskim i niemieckim: „Tu spoczywają w Bogu dawni mieszkańcy Zedlitzfelde. Requiescant in pace! Gmina Police 2013”. Zauważyłam, iż zatarciu uległ płaskorzeźbiony wizerunek hełmu.\nOsobiście mam wątpliwości co do sensu naruszenia oryginalnego wyglądu tego pomnika i mocowania akurat na nim drugiej (obok tej na krzyżu) tablicy. Zmiany jakie nastąpiły na tym cmentarzu należy jednak ocenić pozytywnie. Zrobiono to, na co było obecnie stać gminę Police, choć o całościowym uporządkowaniu tego terenu powinno się w przyszłości pomyśleć. W Szczecinie nawet o samym oznaczeniu poewangelickich cmentarzy można na razie pomarzyć…\nO gminnym programie oznaczania poewangelickich\ncmentarzy na terenie gminy Police\nW 2007 r. z inicjatywy ówczesnego burmistrza Polic powstał gminny program oznaczania poewangelickich nekropolii. Wytypowano kilkadziesiąt dawnych cmentarzy, które w kolejnych latach miały być systematycznie oznakowywane. W 2010 r. ustalono, iż po oczyszczeniu centrum cmentarza stawiany będzie 3-metrowy, drewniany krzyż z tabliczką informacyjną w języku polskim i niemieckim. Koncepcję tą zatwierdził Wojewódzki Konserwator Zabytków. Co roku Rada Miejska w Policach przeznacza stosowne środki, tak by systematycznie realizować program, oznaczając kilka cmentarzy rocznie. Dodatkowo miejscowe Rady Sołeckie w porozumieniu z lokalnymi parafiami organizują uroczystość poświęcenia krzyża, na które zapraszani są obecni i niemieccy mieszkańcy danej miejscowości oraz władze gminy.


Pokemon Crystal :: Luna, V-mon i Digiświat - Oj będzie się działo\nPokemon Crystal Strona Główna » Offtop » Rozmowy » Gry Forumowe » Mini-gry Digimon » Luna, V-mon i Digiświat - Oj będzie się działo\nLuna, V-mon i Digiświat - Oj będzie się działo\nBez słowa podążałam za smokiem. Choć udawał, że nic mu nie jest, widać, iż cierpiał. Ciągle czułam się winna, ale nie wspominałam mu o tym.\nZapach czekolady z pewnością dodał mi otuchy i z godnie z tym, co przekazał mi V, wzięłam najbardziej optymalny owoc. Nigdy nie przepadałam za "zdrowym" jedzeniem, ale raczej na burito nie mam, co tutaj liczyć. Chwytam owoc, siadam niedaleko na trawie i zaczynam jeść. Cały czas przy tym wpatruję się w swojego towarzysza.\nŚlepy by zauważył, iż to miejsce przypomina grę komputerową, więc zastanawiałam się, czy jedzenie ma tutaj też właściwości lecznice. W moim "normalnym" świecie posiłek z pewnością poprawi komuś humor, ale nie pomoże w przypadku krwawienia lub ran.\nJeżeli zauważę, że V uleczył się od owoców, pakuję na podróż kilka. Nie wiadomo, czy znowu nie spotkamy gagatków w stylu wcześniejszego grzyba, więc lepiej być przygotowanym.\nWysłany: 2017-09-05, 16:57\nWeszliście pomiędzy krzaki. Ty zerwałaś na razie zaledwie jeden owoc z krzaka o liściach barwy będącej po środku między jasną, a ciemną. Veemon po prostu usiadł pomiędzy dwoma obwieszonymi owocami krzakami i zaczął sobie w najlepsze zajadać. Ty spróbowałaś brązowego owocu. Okazało się, że jego „skórka” to twarda czekolada skrywająca czekoladowy krem, a w samym środku tkwił orzech. Cóż, widać, że nawet dziwne rośliny w cyfrowym świecie mogą się jakoś rozmnażać. W każdym razie „owoc” był bardzo smaczny. Jak powszechnie wiadomo, czekolada ma krzepiące właściwości, ale efekt jaki miało jedzenie na twojego towarzysza stanowczo ponad to wykracza. Po paru takich czekoladowych kulach, smokowi wrócił humor, żwawość i zauważyłaś, że rany jakby częściowo się zregenerowały.\n- Huh, od razu lepiej, co nie kochana? – zagaił Veemon, wracając do swojej „romantycznej” postawy sprzed spotkania grzyba, po czym podniósł się. Machnął na próbę kilka razy pięściami. Nie krzywił się z bólu, ale nie był do końca zadowolony z ćwiczenia. – No cóż, spodziewałem się, że czekolada nie wystarczy, ale jak się prześpię to będzie już wszystko w najlepszym porządeczku – Mając dowód na leczące właściwości jedzenia w tym świecie, zaczęłaś zbierać czekoladowe owoce. Smoka to zainteresowało. – Zbierasz je na zaś? W sumie dobry pomysł, kochana. Ale ostrzegam, że jak jest upalnie, albo ktoś próbuje cię spopielić, to się czekolada topi. Powiedz kiedy będziemy mogli iść dalej do wioski. – rzekł na koniec i zaczął rozglądać po okolicy.\nWysłany: 2017-09-07, 12:23\nJedząc czekoladowy owoc, trochę się rozmarzyłam. Gdyby w moim świecie czekolada działał w sposób lecznicy, byłoby to idealne miejsce, z którego nigdy nie chciałbym uciec... Zrozumiawszy, że moje myśli idą za daleko, wróciła do świata realnego, znaczy jeśli można to miejsce tak nazwać.\nVincent zdawał się czuć o wiele lepiej. Drzemka może byłaby dobrym rozwiązaniem, ale jakoś tego nie czułam. Nie chodziło tylko o to, że nie byłam jakaś specjalnie śpiąca, ale to miejsce mnie przytłaczało. V prowadził mnie do wioski, gdzie wszystko mieli mi wyjaśnić, więc w sumie wolałabym znaleźć się tam jak najszybciej. Obecna przerwa była obowiązkowa, nie mogłam przecież pozwolić, aby smok cierpiał. Jednak skoro sam twierdzi, że dobrze się czuję, a sama widzę to wyraźnie, nie ma sensu dalej przedłużać postoju.\nZbieram kilka owoców, nie chciałam tego mówić, bo nie ma się czym chwalić, ale byłam całkiem obeznana w radzeniu sobie z czekoladą. Więc jedynie kiwnęłam głową na jego uwagi. Chowam je do płaszcza, następnie rozglądam się krótko po okolicy, jakby mieć pewność, że wszystko ze sobą wzięłam.\n- No dobra. - Zwracam się do stworka. - Ruszajmy do tej wioski... czy coś... - Dodaję ostatnie po cichu.\nZebrałaś 8 dojrzałych czekoladowych owoców, a że Veemon sam mówił iż dobrze się czuje, postanowiłaś zakończyć ten mały biwak.\n- Zatem chodźmy, kochana – odparł digimon i opuściliście polankę. – Do wioski już nie daleko – zapewnił cię.\nMaszerowaliście dalej przez ten dziwny, cyfrowy i już nie taki cichy las. Dokładnie. Z pomiędzy drzew zaczęliście słyszeć różne odgłosy, które można by uznać za bytowanie zwierząt, ale pytanie, czy są tutaj zwykłe zwierzęta? Veemon jednak się tym nie przejmował i mówił tobie, żebyś nie zawracała sobie tym głowy. Ze dwie godziny później, gdy słońce zaczynało się chylić ku zachodowi, a niebo czerwienic, wyszliście z lasu, a przed wami pojawiło się ogrodzenie z drewnianych pali. Za ogrodzenia wystawały pokraczne dachy, a przed bramą stało dwóch takich gości:\n- No, jesteśmy kochana – uśmiechnął się do ciebie promiennie Vincent. – Chodź, musimy pogadać ze strażnikami zanim zamkną bramę na noc. – dodał ponaglająco, kierując się w stronę małpowatych istot.\nBez słowa podążałam za V. Wciąż nie czułam się tutaj pewna, czy bezpieczna, ale wiedza, że Vincent zrobi wszystko, aby mnie obronić, zdecydowanie dodawała mi otuchy.\nJednak wolałabym nie walczyć po raz kolejny, poprzednim razem jakoś udało się nam, lecz nie zniosłabym, gdybym ponownie doprowadziła smoka do ówczesnego stanu.\nTemu niezbyt przyjemnie mi się chodziło, mając świadomość, że wszędzie w krzakach coś jest i w każdej chwili może nas zaatakować. V mówił, aby się tym nie przejmować, ale strach był prawdziwy.\nNie wiem jak, będąc o włos od załamania, udało się nam dotrzeć do "bezpieczniej przystani". Przynajmniej taką miałam nadzieję. Drewniany mur zdawał się całkiem solidny i dawał wrażenie rozwiniętej cywilizacji. Nie wiem czemu to mnie zdziwiło, tutejsze potwory są rozumne i potrafią mówić, w końcu nic dziwnego, że potrafią formować osady. Mimo wszystko i tak zdawało się to nierealistyczne, ale jakby nie patrzeć, znajdowałam się w innym świecie, czy coś, więc...\nWraz z V podchodzę do strażników... Może to tylko pozory, ale nie wyglądają na zbyt groźnych, ani zbyt bystrych...\n- Cześć... - Witam się z nimi niezręcznie.\nWysłany: 2017-10-14, 22:16\n- Siema Koemony! – zawołał do małpowatych stworów Veemon.\nTy też dodałaś swoje cześć. Oni spojrzeli na was tylko tymi swoimi pustymi, tępymi spojrzeniami. W ogóle się nie odezwali.\n- Wygadani jak zawsze – zaśmiał się twój towarzysz, a zaraz potem spoważniał. – A tak serio mówiąc, znalazłem tego oto człowieka, zostaliśmy partnerami i chcę ją zabrać na spotkanie. Wiecie. Ważna sprawa, ratowanie świata i te sprawy. Myślę, że w tym przypadku można nagiąć regulamin – tłumaczył gorąco.\nTymczasem małpiszony spojrzały na siebie i trwało to… niepokojąco długo. Potem znów na was spojrzeli.\n- TO świetnie, że się zrozumieliśmy – uśmiechnął się Vincent, po czym wziął cię za rękę i pociągnął za sobę przez bramę.\nZa nią ujrzałaś bardzo specyficzne miejsce. Wbrew wyobrażeniom za drewnianym murem nie czekał cię drewniany gród, a kupa kanciastych, betonowych budyneczków obudowanych plastikiem, blachą i innym śmieciem. Na wytartych powierzchniach widziałaś sporo znajomych nazw produktów typu CocaCola itp. Pośród tego dziwnego miasta krążyły dziesiątki jeszcze dziwniejszych istot.\n- No kochana. Witaj w moim ostatnim domciu. Wprawdzie nie długo tu mieszkałem, ale fajnie było. A – zawołał nagle olśniony. - Nie wiem jak tam u was z ludźmi z potrzebą snu, ale może chciałabyś się przespać, czy coś zanim pójdziemy do „nich”?[/i] – zaoferował Veemon.\nWysłany: 2017-10-15, 12:56\n- Rzeczywiście wygadani... - Mamroczę pod nosem, widząc jak V czaruję małpki.\nJeżeli wcześniej czułam się nie zręcznie, teraz umierałam wewnętrznie. Nie wiedząc, co ze sobą zrobić, chwyciłam się lewą ręką, za prawe ramię, a jedną stopą grzebałam w ziemi. Czułam się jak małe dziecko i chyba właśnie się tak zachowywałam.\nJednostronna rozmowa zakończyła się sukcesem dla smoka, znaczy przynajmniej tak mi się wydawało... Zaskoczona, daję się ciągnąć Vincentowi za rękę.\n"Wow" pomyślałam gdy tylko znalazłam się za drewnianą palisadą.\n- Tego się nie spodziewałam. - Była w takim szoku, że nie byłam pewna, czy powiedziałam to w myślach, czy na głos.\nMiasto kompletnie mnie oszołomiło, to nie była drewniana kolonia, ale też nie współczesna metropolia. Patrząc na śmiecie i... dezorganizację wszystkiego... przychodziło mi do głowy tylko jedno miejsce, New Jersey. Chciałam powiedzieć, że brakowało mi tutaj jedynie Snooki, ale wtedy ujrzałam dziwacznych mieszkańców tego dziwnego miejsca.\n- Lepiej chodźmy od razu do nich. - Odpowiadam prosto V. Nie chciałam mu się do tego przyznać, ale w życiu nie zasnę w tym miejscu.\nWysłany: 2017-11-19, 10:50\n- Poważnie kochana? – dopytywał się Vincent, ale po chwili wzruszył ramionami. – Jak sobie chcesz, dla mnie to bez różnicy, choć miło byłoby, gdybyś razem ze mną pożegnała tamto mieszkanko. To lecimy – znowu złapał cię za rękę i delikatnie ciągnął za sobą. – Nie chciałabym żebyś się zgubiła, moja kochana – wyjaśnił smok.\nNie żeby można się tu było całkowicie zgubić jak w dużym mieście z twojego świata. „Gród” nie był wcale wielki. Ot parę uliczek na krzyż. Jego dziwaczni mieszkańcy dojrzeli już ciebie i reagowali… różnie. Jedni się radowali i z szacunkiem ustępowali wam drogi, inni tylko machnęli ręką, a ten i ów potwornie wyglądający stwór spojrzał na ciebie wręcz wrogo. Vincent zabrał cię do środka tego bałaganu, gdzie… znajdował się park. Taki okrągły zielony skwerek z trawą, drzewami, alejkami i ławeczkami. A w środku tego wszystkiego stał indiański namiot.\n- Kochanieńka, oni są tam. Oni ci powiedzą czemu trzeba powstrzymać tamtych. Oni są, wiesz, mądrzy. No, ty wejdź pierwsza – rzucił, popychając cię do przodu i niby przypadkiem klepiąc po pupie.\n- Ej! - Krzyknęłam, łapiąc się za pupę, ale było już za późno, po fakcie. - Ty mały... - Zdusiłam w sobie resztę.\n"Oberwie ci się za to" dodałam wściekła w myślach.\nSzybko jednak zapomniałam o całej sprawie, gdyż zdałam sobie sprawę gdzie się właśnie znalazłam. Indiański namiot wydawał mi się jak wyrwany z filmu, ale z jakiegoś powodu zamiast kojarzyć mi się z westernem, bardzie widziałem tutaj scenę z Sausage Party, jak przeleć-laskę widziałam to, kumacie, o czym mówię?\nCała ta sytuacja była tak dziwna i niezręczna, że nawet gadająca parówka nie byłaby dla mnie zaskoczeniem.\n- Dzień dobry. - Witam się, szczerząc się sztucznie.\n"Co ja mam niby zrobić?" Pomyślałam rozpaczliwie.\nObiecawszy w myślach później „odwdzięczyć się” Vincentowi, wkroczyłaś do indiańskiego namiotu. Od razu owionął cię zapach suszonych i świeżych ziół oraz… starości. Dosłownie, podobne wrażenia węchowe miało się w domach starszych ludzi. Przestrzeń namiotu wypełniało mnóstwo pojemników, zapewne z ziołami, a z góry zwieszały się rozmaite amulety. Pośrodku oczywiście płonęło małe ognisko, przy którym siedziała dwójka digimonów wyglądających, a jakżeby inaczej, na starców:\nŻe to nie byli ludzie, to nie było wątpliwości. Tylko że nikt cię nie powitał, bo owa dwójka spała sobie w najlepsze.\n- Mogłem się tego spodziewać, moja kochana, ale zaraz to naprawię – rzekł do ciebie V-mon, po czym odchrząknął. – Witam staruszków! – zakrzyknął na całe gardło.\nPrzebudzeniu starcy aż podskoczyli.\n- Kto u licha tu tak wrzeszczy? – zaskrzeczała staruszka i nagle mowę jej odjęło na twój widok. Klepnęła zbierającego się z ziemi towarzysza.\n- U jasny gwint! – mruknął starzec, po czym odchrząknął, prędko wstał i otrzepał brodę, by przyjąć bardziej godną pozę. – To znaczy, witaj ludzki przybyszu w naszych skromnych progach. Czym możemy służyć? – oznajmił, siłując się na oficjalny ton.\n- Ok...ey? - Przeciągam niezręcznie, próbując ogarnąć sytuację dookoła.\nCóż, nie tego się spodziewałam, tego byłam pewna. Po wielkich słowach Vincenta, o wielkich "Ich", miałam całkiem spora wyobrażenia i oczekiwania. Widziałam radę pełną potężnych i mądrych istot, a dostałam parkę schorowanych starców.\nBłyskawicznie zrozumiałam, że nie są to ludzie, jednak są całkiem człekopodobni. Nie wiedziałam, czy to akurat dobrze, czy źle. Fajnie byłoby zobaczyć ludzkie twarze w tym dziwnym miejscu, z drugiej strony narodziłoby to jeszcze więcej pytań...\nPrzyglądając się duetowi, zastanawiałam się, o co biega. W pogardzie mając wszystkie moje wyobrażenia, Vi wyraźnie mówił, że oni mi wszystko wyjaśnią, jednak jak na razie, chyba nawet nie wiedzą, co ja tutaj robię.\nStarałam się jednak nie tracić nadziej i cierpliwości, mimo, że to potwory z innego świata, nie zmienia to faktu, iż są starzy... Pewnie należało postępować z nimi powoli i spokojnie, tak jak z prawdziwymi dziadkami.\n- Nazywam się... - W ostatniej chwili ugryzłam się w język i przemilczałam tę kwestię. - Jestem człowiekiem, ze świata ludzi... trafiłam tutaj jakoś... Vi - Tutaj wskazuje na niebieskiego smoka. - Powiedział, że będziecie mieli odpowiedzi na dręczące mnie pytania...\nWysłany: 2018-02-12, 10:31\nWyglądało na to, że parze zamieszkujących namiot stworków udało się ogarnąć zaskoczenie waszym przybyciem.\n- Oczywiście, że jesteś ze świata ludzi, słonko. Tutaj ludzi ze świecą szukać. Zawsze przychodzicie od was – odpowiedział ci staruszek. – I ja jestem Jijimon, a to Babamon – wskazał na towarzyszkę. – Wyglądasz na rozczarowaną tym co tutaj zastałaś…\n- Pewnie, że jest rozczarowana widokiem takiego starego durnia jak ty – prychnęła staruszka i nim jej towarzysz się zdążył zezłościć, zwróciła się do ciebie. – Jasne złotko, że odpowiemy na twoje pytanie. Veemon dobrze zrobił, przyprowadzając cię do nas. To nasze zadanie, informować ludzi o tym czemu służy ich wizyta w Cyfrowym Świecie. Usiądź gdzieś sobie i mów – wskazała na pokrytą różnokolorowymi dywanami podłogę. – Ty też Veemonie siadaj.\nVincent usiadł tam gdzie stał i dawał ci znaki, byś poszłą w jego ślady.\n- Może kawy, herbaty, albo coś mocniejszego? – zaproponował Jijimon. – W każdym razie mów, co cię gryzie słonko.\nWysłany: 2018-04-15, 13:57\n- Herbata wystarczy... - Odpowiadam niezręcznym tonem.\nPo szybkim rozejrzeniu się, kieruję się w stronę Vincenta i siadam po turecku obok niego. Potrzebowałam chwili, aby zrozumieć dlaczego czułam się tak nieswojo.\nZ opisu Vi wywnioskowałam, że będę miała do czynienia ze sporą ławą dziwacznych i potężnych stworów. Jakby sama dodałam sobie, że będą na mnie patrzeć z góry i będą tworzyć przez to nieprzyjemną atmosferę. Natomiast "Oni" okazali się parą przyjemnych staruszków.\nChyba właśnie to zderzenie fantazji z rzeczywistością stworzyło we mnie wewnętrzny "cringe".\nTeraz, kiedy zrozumiałam na czym stoję, miałam nadzieję, iż to uczucie minie.\n- A więc... - Zaczynam nie pewnie. Nie to, że nie miałam o co pytać, ale miałem tak wiele spraw do wyjaśnienia, że nie wiedziałam od czego zacząć. Rozpoczęłam więc od najbardziej oczywistego pytania. - Co ja właściwie tutaj robię? Vi wspominał, że mam kogoś powstrzymać... ale niby jak i dlaczego właśnie ja?


Wypadek o godzinie 13:00! Zobacz gdzie są korki! » Twój Szczecin\nNa Basenie Górniczym doszło do wypadku w okolicach 13:00. Młody mężczyzna, w pobliżu Basenu Górniczego wpadł pod samochód ciężarowy. Wypadek miał miejsce na nitce, która prowadzi do centrum miasta. Pierwsze ustalenia wyjaśniają, że mężczyzna wtargnął na jezdni, ponieważ w miejscu gdzie doszło do wypadku nie ma przejścia dla pieszych. Wszyscy piesi, którzy chcą przedostać się na drugą stronę, muszą skorzystać z kładki nad jezdnią.\nAktualnie jeden pas ruchu jest wyłączony, a w miejscu wypadku tworzą się gigantyczne korki.\nTagibasen górniczy korki szczecin basen górniczy wypadek szczecin wypadek samochód ciężarowy szczecin


Produkują 2 miliony brojlerów rocznie zgodnie z zasadami bioasekuracji\n- Wysoko zjadliwa grypa ptaków jest obecnie ogromnym problemem globalnym, który bezpośrednio wpływa na gospodarkę rolną, w szczególności na sektor produkcji drobiarskiej. Jest to silnie zaraźliwa choroba występująca u ptaków, wykazująca dużą zakaźność. Występuje sezonowo, w okresie jesienno-zimowym. Jej wystąpienie generuje duże straty dla produkcji drobiarskiej, dla hodowców i przetwórców drobiu - mówi dr Tomasz Wielich, wojewódzki inspektor ds. zdrowia i ochrony zwierząt w Wojewódzkim Inspektoracie Weterynarii w Poznaniu.\nChoroba przenoszona jest przez dzikie ptaki. - Są to gęsi, kaczki dzikie, łabędzie, które mają swoje miejsca lęgowe w innych miejscach świata. Związane są ze środowiskiem wodnym, z jeziorami, z rzekami - dodaje wojewódzki inspektor.\nWzorowa bioasekuracja na fermie drobiu\nZ tego, jak ważne jest spełnianie wymogów asekuracji, doskonale zdaje sobie sprawę Roman Wojtkowiak, hodowca brojlerów z Czarnej Wsi, w Wielkopolsce. - Mogę chyba powiedzieć, że bioasekurację mamy na najwyższym poziomie, począwszy od wjazdu, skończywszy na fermie. Przy każdym wejściu do kurnika, a także w środku mamy maty, na wjeździe zamontowana jest bramka dezynfekcyjna. Każde auto, które wjeżdża, np. z paszą, jest w całości dezynfekowane. Pozakładane są szczurołapki. Jeśli więc chodzi i o ptasią grypę, i o salmonellę, u nas przez 15 lat, jak prowadzimy produkcję drobiu, żadnego problemu jeszcze nie było. Cały teren jest ogrodzony, wybetonowany, nie ma możliwości wejścia przez osoby trzecie (...) - mówi hodowca. Przyznaje, że zaniepokoił się, kiedy pojawiły się wieści o tym, że w niedalekiej okolicy stwierdzono ogniska ptasiej grypy. - W linii prostej mamy tutaj może 4-5 kilometrów do strefy zagrożonej. Jabłonna, Kiełpiny, Wolsztyn. Jakiś stres więc jest, na pewno - nawet jeśli u nas nie ma ogniska. Jeśli znaleźlibyśmy się w strefie zapowietrzonej, to jest problem. Problem ze sprzedażą, bo ubojnia już nam kurcząt nie zabierze. Zostaje tylko utylizacja. W strefie zagrożonej jest łatwiej, bo odbywa się badanie, 48 godzin i ptaki mogą iść do uboju - dodaje Roman Wojtkowiak.\nPowiatowy Lekarz Weterynarii w Grodzisku Wielkopolskim, Michał Sokół z uznaniem wypowiada się o efektach pracy hodowcy z Czarnej Wsi. - To modelowa ferma, na której wszystkie punkty dotyczące bioasekuracji są spełnione na szóstkę. Nie ma tutaj miejsca dla szkodników, gryzoni, ptaków, kotów i innych zwierząt niepowołanych na fermie - podkreśla.\nSpadek spożycia wody to pierwszy objaw ptasiej grypy\nJedną z podstawowych kwestii, o których nie można zapominać, jest mycie rąk. Przy wysoce zjadliwej grypie ptaków to bardzo skuteczna metoda, która pozwala ograniczyć ryzyko choroby. - Ważne są też: używanie odzieży ochronnej, dezynfekcja i niewchodzenie na fermę osób niepowołanych, zwłaszcza do obiektów. Dostęp do obiektów ma hodowca, pracownicy, lekarz weterynarii. Jeśli ktoś nie musi, nie zagląda tam, żeby dodatkowo nie być kolejnym, nowym wektorem - mówi Powiatowy Lekarz Weterynarii. Istotne są również sprawy administracyjne, rejestry osób wchodzących, wychodzących, wjeżdżających, monitorowanie przebiegu hodowli, sprawdzanie parametrów ptaków. - Spadek spożycia wody to taki pierwszy objaw, który może alarmować, że mamy problem w stadzie z wysoce zjadliwą grypą ptaków. Później dochodzi wysoka śmiertelność. Gdy choroba wejdzie, jest już za późno na działania - tłumaczy Michał Sokół. Ptasia grypa to choroba bardzo wysoce śmiertelna, powoduje duży przestój w produkcji, duże straty na fermach. - Nawet tylko te parametry spadku spożycia wody powinny stanowić duży alarm. Lepiej zawiadomić, zaalarmować inspekcję weterynaryjną wcześniej niż coś przegapić - dodaje specjalista. Pierwszym działaniem powinien być telefon do powiatowego lekarza weterynarii lub do pracownika inspektoratu z dokładnym opisem sytuacji, zauważonych objawów. -Naszym działaniem jest kontrola gospodarstwa, kontrola bioasekuracji oraz przeprowadzenie dochodzenia epizootycznego. W czasie tego dochodzenia staramy się ustalić przyczyny choroby, źródło jej pochodzenia. Przede wszystkim spisujemy stan bieżący w gospodarstwie - ilość ptaków, wiek ptaków, potencjalne źródło zarażenia, kto wchodził nowy, czy zmienił się dostawca paszy - mówi Powiatowy Lekarz Weterynarii w Grodzisku Wielkopolskim. Pobierane są też próby, które wysyłane są do Państwowego Instytutu w Puławach. Tam są badane. Wynik jest wyrokujący - jeśli jest dodatni, służby weterynaryjne podejmują czynności administracyjnych (...) Wszystkie obiekty, wszystkie ptaki są gazowane, następnie wynoszone i przekazywane do utylizacji. Samochody, w wraz z policyjnymi konwojami, odwożą zabezpieczone ptaki, żeby po drodze nie było żadnej możliwości zakażenia innych stad. Wszystko jest wstępnie dezynfekowane, czyszczone kilkakrotnie. Następnie przeprowadzana jest dezynfekcja końcowa. Ponowne zasiedlenie fermy może nastąpić po 21 dniach od wykonania ostatecznej dezynfekcji.\nNajwiększe ciągniki kołowe, czyli jak ważna jest nawigacja


Koszyk - Moduły Magento - Sklepy Magento\nRestrykcje metod płatności dla Magento 2\n5 Opinie klientów Dodaj swoją recenzję\nSkutecznie zarządzaj płatnościami w swoim sklepie. Zapraszam do ograniczania metod płatności za pomocą adresu wysyłki, grup klientów, widoku sklepu lub atrybutów produktu w Magento 2. Ograniczenie płatności przy odbiorze, czeku / przekazu pieniężnego itp.\nPopraw wydajność procesu płatności\nUżyj informacji o wysyłce, aby ograniczyć metody płatności\nTwórz ograniczenia na podstawie informacji o produkcie\nWyłącz niektóre metody na podstawie danych klienta\nPomnóż możliwości biznesowe i zmniejsz ryzyko\nMagento 2 - Zaufane Opinie Ceneo\nSprzedajać w internecie warto zadbać o pozyskanie jak najwięcej opinii od klientów. Nie pomylę się jeśli stwierdzę, że najszybciej i najwięcej opini pozyskamy sprzedając poprzez porównywarkę CENEO. Obecnie porównywarka zdeklasowała inne podobne strony i jest bardzo popularnym systemem wśród sprzedawców. Pozwala niemalże natychmiast dotrzeć do klienta i generować sprzedaż. Jednym z narzędzi jakie oferuje są "Zaufane Opinie Ceneo". Moduł opisany na tej stronie słuzy integracji "zaufanych opini Ceneo" z Magento2.\nMagento - moduł dodający funkcje związane z RODO\nRozszerzenie Magento 2 dotyczące RODO pozwala sklepowi spełnić najnowsze wymagania prawne. Wdrożenie modułu związane jest z obsługą strony polityki prywatności, zbierania zgody od użytkowników na przetwarzanie danych osobowych i zarządzania wszystkimi kwestiami dotyczącymi prywatności w jednym narzędziu Magento.\nOsiągnij zgodność z przepisami RODO w Magento 2\nTwórz i aktualizuj politykę prywatności, zarządzaj wersjami dokumentacji\nZbieraj zgody użytkowników na stronach rejestracji i płatności\nZarządzaj zgodami na liście kontrachentów, wysyłaj e-maile do użytkowników, którzy dotychczas nie wyrazili zgody.\nUmożliwiaj klientom pobieranie, anonimizowanie i żądanie usunięcia ich danych profilu Magento\nMagento - Standardowe metody wysyłki oraz formy płatności\n275,77 zł 224,20 zł\nMagento - Jednostronicowy koszyk\nMagento - Instalacja Modułu płatności online Przelewy24\nPłacąc w sklepie za zakupy oczekuję, że zrobię to najwygodniej jak to mozliwe - zapłacę kartą lub smartfonem bo ostatnio zainstalowałem sobie appkę. Wygoda i prostota motywuje nas by używać takich rozwiązań. Płatność kartą kredytową lub debetową to oczywista oczywistość. W sprzedaży internetowej jest podobnie - wchodząc do sklepu internetowego z góry zakładamy, że będziemy mogli zapłacić w nim kartą lub przelewem internetowym.\nMagento - Instalacja Modułu płatności online DotPay\n0,00 zł - 379,96 zł 4produkty\n380,00 zł - 759,96 zł 4produkty\n760,00 zł i więcej 1produkt\nProces sprzedaży 3produkty\n& up 3produkty


zdjęcia | Warszawska Ferajna\nWritten on 22 września, 2013 at 5:29 pm, by kr\nGaleria zdjęć z meczu Polonii z Koroną\nWritten on 19 września, 2013 at 4:25 pm, by kr\nThe post Galeria zdjęć z meczu Polonii z Koroną appeared first on MKS Polonia Warszawa.\nAKTUALNOŚCI, Aktualności IV LIGA, Galerie, główna, Komunikaty z klubu, korona ostrołęka, PIŁKA IV LIGA, polonia warszawa, Strona główna, zdjęcia No Comments\nThe post Galeria zdjęć z meczu Polonii z Koroną appeared first on MKS Polonia Warszawa – strona oficjalna.\nZdjęcia z meczu Polonia – Bug Wyszków [GALERIA]\nWritten on 2 sierpnia, 2013 at 3:46 pm, by Jakub Gomułka\nTak, jak zapowiadaliśmy przedstawiamy ponad 150 zdjęć z meczu Polonia Warszawa – Bug Wyszków, który został rozegrany 31 lipca 2013 roku. Wynik meczu to 2:0 dla Polonii Warszawa.\nbug, Galeria, mecz, polonia, sparing, warszawa, Wyszków, zdjęcia No Comments


Agencja eventowa Złotów – najlepsze imprezy firmowe! – sparkevents.pl\nZłotów, Agencja eventowa – czym się zajmujemy?\nOrganizacja imprez, Złotów: w czym specjalizuje się nasza agencja eventowa?\nAgencje eventowe, Złotów: dlaczego warto wybrać właśnie nas?\nFirmy eventowe, Złotów – z nami zaoszczędzisz pieniądze\nZłotów, agencja eventowa: mamy ofertę dla każdego\nAgencje eventowe podejmują się różnych wyzwań, my również nie boimy się żadnego zlecenia. Wszechstronność to jeden z wielu atutów naszej firmy. Organizacja imprez na wielką skalę, z rozmachem i niezwykłą starannością – jakość naszych usług jest tak samo wysoka, bez względu na to, czy to mała konferencja, czy oferta planująca wielkie wydarzenie na kilka tysięcy osób. Złotów to miasto, które nigdy nie śpi, a my wiemy jak to wykorzystać. Zaplanujemy ofertę dla każdego, dlatego nie bój się podjąć współpracy z nami, nawet jeśli Twoja impreza wymaga nietypowych rozwiązań!\nAgencja eventowa, Złotów – skontaktuj się z nami!


Charisma® Classic - z nowym wypełniaczem Microglass® II\nŁatwiejsze nakładanie warstw w jednym kolorze i naturalnie wyglądające wypełnienia,\nKremowa konsystencja – łatwiejsze i szybsze modelowanie,\nWygodny dobór i dopasowanie kolorów,\nBardziej intensywne kolory nieprzezierne – skuteczniejsze maskowanie przebarwień,\nNieprzepuszczalna dla promieni RTG,\nIdealne właściwości w zakresie wykończenia i polerowania.\nCharisma® Classic - Klasyka w najlepszym wydaniu!\nOpracowaliśmy tę nową, zaawansowaną technologię w ścisłej współpracy z dentystami na całym świecie, aby sprostać wymaganiom naszych klientów pod kątem łatwości opracowywania kompozytu oraz naturalnego blasku. Nakładanie warstw w jednym kolorze nigdy nie było takie łatwe!\nEfekt Microglass® II: Otrzymujesz to, co widzisz!\nZe względu na optymalne dopasowanie współczynników załamania światła naszego systemu matrix i wypełniaczy, nowa technologia pozwala na uzyskanie wewnętrznego blasku koloru oraz do 56% łatwiejsze dopasowanie kolorów.\nCharisma Classic umożliwia nie tylko łatwe i szybkie modelowanie dzięki swojej kremowej konsystencji, ale również materiał ten wykazuje także wyjątkowe właściwości pod kątem wykończenia i polerowania, które ułatwiają uzyskanie wysokiego połysku powierzchni. Prosta gama kolorów pozwala na łatwe dopasowanie. Wysoka jakość i niezawodność zostały połączone z łatwością obsługi.


kadzidła - Hem Kadzidła Cynamon Coconut Kokos -\n» Kadzidła z Indii » Hem Kadzidła Coconut Kokos Moje konto\nRęcznie wykonane oryginalne kadzidełka indyjskie o zapachu Coconut (Kokos). Stwórz wyjątkowy Ciepły klimat w swoim domu.\n» Informuj mnie o aktualizacjach Hem Kadzidła Coconut Kokos\nProdukt 11 z 101\nMala z Naturalnego Kamienia- Obsydian Matowy 10mm. 116.00 zł\nObsydian jest szkliwem wulkanicznym, produktem bardzo szybkiego zastygnięcia lawy. Chroni nas, a równocześnie nakłania mocno trzymać się ziemi, by zachować zdrową równowagę pomiędzy światem materialnym a duchowym. Obsydian jest kamieniem ...\nHerbata czarna ekologiczna z Cejlonu (Sri lanka) ... 10.00 zł\nInformuj mnie o aktualizacjach Hem Kadzidła Coconut Kokos\n20 październik 2017 11287889 wywołań od 26 maj 2005


Mieszkanie Lublin na sprzedaż Czuby Południowe Sympatyczna | LDOM\nLublin • Czuby Południowe • Sympatyczna\n485 000 zł • 69 m²\n7 029 zł za m2\nNr oferty: 56/4979/OMS\n4 pokoje • 1 łazienka • 3 piętro • budynek 8 piętrowy • Rok budowy: 1980\nmieszkanie • na sprzedaż • rynek wtórny • Lublin • Czuby Południowe • Sympatyczna\nMieszkanie znajduje się na 3 piętrze budynku mieszkalnego przy ul.Sympatycznej ( Czuby Pólnocne). Jedną z wielkich zalet tej lokalizacji jest wszechobecna zieleń. Osiedle to od projektowanej przez Oskara Hansena części LSM-ów dzieli teren zielony, na którym znajdują się ścieżki rowerowe oraz place zabaw. Hansen uczynił tą część Czubów miejscem w którym z założenia każdy miał czuć się bezpiecznie i dobrze. Bliskość szkoły i przedszkola czynnią tę lokalizację idealną dla rodzin z dziećmi. W bliskiej odległości znajduje się również: poczta, apteka, supermarket, parking strzeżony, garaże, plac zabaw, przystanki autobusowe.\n-Dużą jadalnie połączoną z kuchnią\n-Piwnicę (na poziomie -1)\nLokal przeszedł w tym roku kapitalny remont, zostały wyburzone ściany działowe tworząc większą przestrzeń jadalną. Kuchnia zrobiona na zamówienie powinna spełnić wymagania najbardziej wybrednych miłośników gotowania.\nW mieszkaniu zostało zamontowane oświetlenie wraz z podwieszanymi sufitami, nowe podłogi, wymieniono wszystkie instalacje.\nPowiększeniu uległa również łazienka ,w której teraz mieści się duża wygodna wanna (z możliwością używania również jako prysznic).\nIstnieje również możliwość cesji umowy pomieszczenia ok. 20mkw, które znajduje się na 7. piętrze, aktualny właściciel mieszkania używa go jako suszarni, nie mniej jednak może służyć również jako rowerownia, gabinet czy magazyn.\nDo mieszkania przynalezna piwnica i mała komórka na półpiętrze.\nZapraszamy na prezentacje- tylko u nas.\nCena 485 000 zł za gotowe do wprowadzenia mieszkanie.\nnumer oferty: 56/4979/OMS\nJestem zainteresowany ofertą numer 56/4979/OMS - mieszkanie, na sprzedaż, rynek wtórny - Lublin / Czuby Południowe / Sympatyczna. Proszę o kontakt.


dom - InfoBudowy.pl\nWiata ogrodowa – funkcjonalne i niedrogie rozwiązanie do ogrodu\nNapisany przez admin w Budowa domu, ogrody\ndom, ogród, wiaty\nLatem ogród jest jednym z tych miejsc, w którym najchętniej spędza się wolny czas. Żeby zapewnić sobie odpowiednie warunki – przede wszystkim cień chroniący przed słonecznym żarem, warto rozważyć opcję postawienia wiaty ogrodowej. Może ona służyć również jako zamiennik garażu albo szopy na drewno opałowe.\nOżarów Mazowiecki – mieszkania\nNapisany przez admin w Budowa domu\nZakup mieszkania to inwestycja na długie lata, dlatego też wymaga bardzo przemyślanych decyzji oraz uzbierania kwoty, która pozwoli na realne myślenie o możliwości urządzenia się w taki sposób, jaki by nam pasował. Do czynników, które wpłyną na nasz wybór z pewnością należeć będzie lokalizacja – odległość mieszkania od pracy, sklepów, atrakcji turystycznych, banków itp., jego […]\nBudowa domu to proces długotrwały, który powinien zostać zaplanowany w najmniejszych szczegółach. Stojąc przed wyborem materiałów, które zostaną użyte w budowie, można łatwo zauważyć jak bardzo różnią poszczególne cenniki. Niektóre ceny materiałów budowlanych mogą wydawać się na pierwszy rzut oka niezwykle atrakcyjne, jednak przed zakupem warto sprawdzić więcej miejsc.


Szyfrowanie po prostu wyjaśnione » VPNTester.de porównania i pomoc VPN-Anbieter\nSzyfrowanie po prostu wyjaśnione\nz Eva 06 / 15 / 2020\nNasze dane mamy prawie wszędzie: na laptopie, na dyskach twardych, w pamięci USB itp. Tym bardziej niebezpieczne, jeśli urządzenia te zostaną zgubione - ze wszystkimi danymi. Chyba że używasz szyfrowania. Możesz dowiedzieć się, dlaczego i jak to zrobić w następnym artykule.\nLaptopy, karty pamięci itp .: praktyczne - ale także ryzyko\nZamiast gór papieru wiele osób ma teraz swoje informacje i dane wygodnie i wygodnie na różnych urządzeniach. Czy to na laptopie, na dyskach twardych czy kartach pamięci. Dlatego zawsze mamy wszystko przy sobie i mamy do niego dostęp. Bardzo wygodne Ale jeśli stracimy teraz laptopa, jest to dwa razy bardziej irytujące. Z jednej strony nowe urządzenie kosztuje dużo pieniędzy. Z drugiej strony dane są tracone.\nUtracone dane mogą łatwo wpaść w niepowołane ręce\nUtracone dane to większy problem. Ponieważ laptop można wymienić. Czasami dane nie są. Ponadto nieupoważnione osoby trzecie mogą uzyskiwać dostęp do danych wrażliwych i osobowych, które dotyczą tylko Ciebie lub Twoich znajomych, rodziny, kolegów itp. Kto chce, aby tajemnice - prywatne lub zawodowe - wpadły w niepowołane ręce?\nSzyfrowanie chroni Twoje dane\nAle niekoniecznie tak jest. Rozwiązaniem tego problemu jest szyfrowanie. Za pomocą programu do szyfrowania, takiego jak NordLocker, możesz albo szyfrować dane indywidualnie w formie „szafek” lub kontenerów, albo możesz to zrobić dla całego urządzenia. To zmienia szafkę lub dysk twardy w sejf, do którego tylko Ty masz dostęp. Oczywiście z odpowiednim hasłem.\nWykonaj kopię zapasową danych trzy razy\nStare dobre powiedzenie ze sceny IT mówi: Dane istnieją tylko wtedy, gdy są przechowywane w co najmniej trzech różnych lokalizacjach. Zgodnie z tym mottem ważne dane, zdjęcia itp. Należy zawsze zapisywać kilka razy (nawet fizycznie poza własnym domem!). Wystarczy skopiować szafkę na różne urządzenia, aby wykonać kopie zapasowe. Dzięki temu zawsze możesz mieć pewność, że Twoje dane są chronione - nawet jeśli laptop zostanie skradziony, mieszkanie się spali itp.\nNordLocker: W ten sposób szyfrujesz swoje dane\nTyle o teorii. W praktyce cała sprawa jest również dość prosta - tutaj znajdziesz naszą recenzję popularnego narzędzia do szyfrowania NordLocker VPN-Serwis PółnocVPN. Możesz pobrać NordLocker tutaj.\nUtworzono:04 / 24 / 2020\nKategorie Informacje i porady, Allgemein Nawigacja wpis\nZobacz DisneyPlus (Niemcy) za granicą\nCzy strona internetowa „Streamkiste tv” została zablokowana? Czy jest alternatywa?


[dropcap_large]P[/dropcap_large]oprzednią sobotę spędziłam w najstarszym łódzkim klubie dla gejów. Kiedy pada hasło drag, moje uszy zamieniają się w sonar. Chciałam obejrzeć na żywo Queer Show przygotowane przez czwórkę utalentowanych artystów. Było magicznie. Takiej pięknej atmosfery nie doświadcza się codziennie.\nGrube dziewczynki potrzebują innych ‘dziwadeł’, żeby się poczuć akceptowanymi\n22 marca 2019 o 4:02 am\nZ tymi ciuchami to tak bardzo ja. Odchudzajac sie nie kupowalam nowych ubran i chodzilam w starych (juz za duzych) bo to jeszcze nie byl ten moment, ta waga, bo moze uda sie schudnac jeszcze 5 kg… Teraz wciaz z tym walcze. Robiac porzadki w szafie zlapalam sie za glowe ile mialam koszulek z kategorii “jeszcze do nich schudne” albo te wieksze tak znoszone ze juz nawet po domu wstyd w nich chodzic no ale przeciez nie kupie bluzki w rozmiarze XXL. Bo przeciez “kiedys tam” schudne i wtedy bedzie szkoda wyrzucac nowej za duzej bluzki. Na szczescie mam takie myslenie za soba i kupuje sobie wciaz cos nowego z przyjemnoscia.\n22 marca 2019 o 12:34 pm\n16 kwietnia 2019 o 5:41 pm\n16 kwietnia 2019 o 6:15 pm


Jet Li - Pomponik\nPlotki Pomponik » jet li\nArtykuły na temat: jet li\n...wylansowany przez nią nowy rodzaj sławy, określany jako "jet setting" - polegający na obracaniu się w snobistycznym kręgach wyższych sfer ogniskujących uwagę mediów.\nJet Li, mistrz wschodnich sztuk walki, znany z ról w takich filmach, jak "Zabójcza broń 4" , "Romeo musi umrzeć" , "Pocałunek smoka" , "Tylko jeden" , zadebiutuje niedługo w nowej roli. Tym razem aktor "wystąpi" w grze, która ukaże się na PlayStation.\nJet: Wywrotowy album\nAustralijscy rockmani z Jet kończą obecnie pracę nad drugim albumem, następca kasowego "Get Born" z 2003 roku. Muzycy zaszyli się w studiu nagraniowym w Los Angeles z producentem Davem Sardym i dopieszczają premierowe kompozycje.\nMnich Jet Li\nJet Li ("Zabójcza broń 4", "Romeo musi umrzeć" ) w swym najnowszym filmie wcieli się w tybetańskiego mnicha. Nad scenariuszem, opartym na pomyśle samego Jeta Li, pracuje Robert Mark Kamen ("Karate Kid", "Piąty element"), autor opowieści do jednego z ostatnich obrazów gwiazdora kina akcji, filmu "Kiss Of The Dragon".\n..."Labor Day" opowiada o ambitnym prokuratorze, który pewnego dnia oskarża syna groźnego szefa mafii. Na zlecenie pozostającego na wolności bossa gangsterzy uprowadzają ciężarną żonę bohatera w charakterze zakładniczki. Prawnik zwraca się do jedynego człowieka, który może pomóc - chińskiego gangstera (Jet Li). Ryzyko, jakie podejmuje prokurator jest duże - jego nowy sprzymierzeniec działa po...\n..."Just Call Me", debiutancka płyta grupy The Jet Set, polskiego reprezentanta na Eurowizję 2007, właśnie pokryła się Złotem.\nZdjęcia na temat: jet li\nDyskusje na temat: jet li\nOna jet zwyczajnie brzydka.\nDuda nie był resortowym dzieckiem komuszków , tylko resortowe dzieci komuszków znają biegle języki\nzraczałe wymię to jet to\njeśli już to: Jet napisane!\na kto to jet ten szc,,zur ???!!!!!!!!!!!!!!!\nLewakom i bezboznikom nic nie jet objawione\nPo prawicy za to macie Szydło, Kruk, Pawłowicz, Kempę, Zalewską, Rafalską.\nZapomniała o zdjęciach z klopa i własnej trumny.\nnie jet napisane bo nadal jet pisza nie skonczyli o mosz


Biuro tłumaczeń | Rzeszów | tłumaczenia w miejscowości Rzeszów\nBiuro tłumaczeń Rzeszów to nasza propozycja dostarczania dużej klasy rozwiązań językowych dla organizacji gospodarczych oraz osób indywidualnych. Do zainteresowania się naszymi rozwiązaniami zapraszamy bez względnu na porę dnia i czas. W swoim zespole posiadamy ze sprawdzonymi filologami, co wyraźnie przekłada się na plony naszych działań. Tylko u nas otrzymujecie Państwo gwarancję najlepszych translacji w niskich cenach. Protlumaczenia to podmiot, któremu warto powierzyć zlecenia. Obsługujemy nabywców w całym kraju. W każdym momencie można zamówić u nas takie rodzaje tłumaczeń jak:\n1 Biuro tłumaczeń Rzeszów zaprasza już dziś\n1.1 Biuro tłumaczeniowe w mieście Rzeszów\n1.1.1 Tłumaczenia Rzeszów\nBiuro tłumaczeń Rzeszów zaprasza już dziś\nTłumaczenia uwierzytelnione – tłumaczenia uwierzytelnione Rzeszów to kwintesencja wszystkich rodzajów tłumaczeń. Celem do ich zamówienia jest mus przeprowadzenia z sukcesem wielu spraw w urzędach, sądach oraz organach administracji publicznej. Nasi filolodzy obsługują prawie 40 języków obcych przekładanych na 120 różnorodnych sposobów. Zdecydowanie się na serwis biura tłumaczeń online to sposobność do załatwienia wszystkiego w jednym miejscu. Większość tłumaczeń poświadczonych realizujemy w 24 godziny.\nTłumaczenia zwykłe – biuro tłumaczeń Rzeszów to nie tylko przekłady przysięgłe. Zajmujemy się również typowymi formami tłumaczeń, ukierunkowanymi na poprawną interpetację danego tekstu. Wśród przekładów zwykłych dominują tłumaczenia stron WWW i ofert marketingowych. Tłumaczenia zwykłe Rzeszów to doskonałe rozwiązanie dla lokalnych biznesów i zwykłych nabywców, którzy muszą na przykład przetłumaczyć otrzymane pismo.\nTłumaczenia specjalistyczne – biuro tłumaczeń Rzeszów to nie tylko tłumaczenia, które może przygotować nieomal każdy tłumacz. Nasi flagowi językowcy to ludzie, którzy z przyjemnością opracują dokumentację medyczną, a także technologiczną. Ofertą naszej firmy objęte są głównie lokalizacje instrukcji obsługi oraz innych dokumentów technicznych. Biuro tłumaczeń online zapewnia należyty wybór słownictwa, a także niskie stawki związane z przekładami.\nBiuro tłumaczeniowe w mieście Rzeszów\nBiuro tłumaczeń w mieście Rzeszów świadczy całościowe usługi w obszarze języków obcych. Naszym klientom dajemy się poznać jako kooperant warty uwagi. Dzięki ułatwieniom czerpanym z Internetu możemy obsługiwać konsumentów w całym kraju. Fakt ten jest dużym plusem dla klientów, którzy poszukują profesjonalnie zrealizowanyhch tłumaczeń w dobrych stawkach. Nasze usługi posiadają szereg cech dodanych. Zaliczyć do nich możemy z całą pewnością:\nAtrakcyjne cenowo stawki – biuro tłumaczeń w mieście Rzeszów opiera swoją działalność o nagromadzony potencjał. Dobra organizacja poszczególnych działań, pozwala nam minimalizować zbędne koszty. Taki stan rzeczy powoduje że, nasze przekłady są przygotowywane w cenach niższych niż w konkurencyjnych biurach. Dodatkowym atutem płynącym z tej prawidłowości są również obniżki stawek jednostkowych. Przysługują one klientom zamawiającym jednorazowo szersze objętościowo partie materiałów.\nProfesjonalną edycję tłumaczeń – biuro tłumaczeń w Rzeszów dużą wagę przywiązuje do edycji wykonywanych przekładów. Nad Waszymi dokumentami pracują więc nie tylko językowcy, ale również dobrze wyszkoleni edytorzy. Plony naszej pracy nadają się do bezpośredniego skorzystania i nie potrzebują wtórnych sił i środków. Skomplikowane strukturalnie dokumenty staramy się odwzorować z jak największą dokładnością. Biuro tłumaczeń Rzeszów to przedsiębiorstwo na którym można polegać.\nNiczym niezmąconą realizację – tłumaczenia w mieście Rzeszów są zawsze gotowe na ustalony termin. Wszelkie spóźnienia są nam w zasadzie nieznane i rzadko kiedy mamy z nimi do czynienia. Biuro tłumaczeń dokłada wszelkich sił, aby jego klienci mogli zarekomendować nasze usługi innym. Z nami uzyskanie potrzebnych przekładów staje się o wiele łatwiejsze.\nPoprawne określenie kosztów – tłumacz Rzeszów korzysta w swoich działaniach oprogramowania OCR. Z jego zastosowaniem można rzetelnie policzyć ilość znaków w danym dokumencie i na tej podstawie podać koszt wykonania tłumaczeń. W przeciwieństwie do innych agencji tłumaczeniowych wiele standardów informatycznych towarzyszy nam każdego dnia.


Rękodzieła Kasiuli: kwietnia 2015\nZ ogromną radością chciałabym podzielić się nowiną! Otrzymałam swoje pierwsze w życiu wyróżnienie! Przyznane zostało przez projektantki Szuflady a dotyczyło wyzwania "Koraliki". Kilka postów wcześniej możecie obejrzeć komplet "Barwy nocy", który wziął udział w wyzwaniu :)\nPięknie dziękuję za wybranie mojej pracy i włączenie jej do grona wyróżnionych :)\nBłękit, biel i srebro\nDziś kolejny koralikowo - sutaszowy wytwór :) Ostatnio do głowy wpadają mi same pomysły na naszyjniki. Ten nie jest może okazały, ale na swój sposób przyciąga uwagę ;)\nAutor: Kasia o 06:55 Brak komentarzy:\nDziś praca, która łączy w sobie wiele materiałów - taki mix ;) Drobne koraliki szklane, słomka szklana, kryształki i perełki akrylowe, cekiny, sznurek sutasz, filc, łańcuszek posrebrzany, to właśnie składniki, z których powstał ten oto naszyjnik.\nAutor: Kasia o 03:21 Brak komentarzy:\nKrem i beż\nWydziergała mi się kolejna serwetka. Dla odmiany nieco większa niż ostatnie. Ma średnicę 33 cm i jak zwykle jest wykonana z nici bawełnianych :)\nAutor: Kasia o 09:51 Brak komentarzy:\nSerwetka w odcieniach fioletu\nOstatnio pogoda nie dopisuje. Za oknem deszcz, śnieg, albo jedno i drugie w tym samym momencie. Nie można wyjść na wiosenny spacer, ale za to można robić wiele innych rzeczy :) Ja zrobiłam ostatnio kolejną małą ( 19 cm średnicy) serwetkę. Użyłam nici w kolorach brudnego różu i intensywnego fioletu.


Puchary mniej ważne, skupiamy się na lidze. Tak decyduje zarząd Lecha - Kibic Poznański\nPuchary mniej ważne, skupiamy się na lidze. Tak decyduje zarząd Lecha\nwłącz 15 wrzesień 2015 .\nPostawą w meczu przeciwko Podbeskidziu piłkarze Lecha przekonali władze klubu, że chowanie głowy w piasek i udawanie, że nie ma kryzysu to droga donikąd. Jeżeli zawodnicy znów skupią się na meczach pucharowych odpuszczając ligę to nie zobaczą premii za grę w Lidze Europy. Trener, któremu zwolnienie nie grozi, zobowiązany został to wystawiania najmocniejszego składu w meczach ekstraklasy, a nie w pucharach. Informuje o tym „Przegląd Sportowy”.\nLiga, w której piłkarze mistrza Polski spisują się beznadziejnie i zanotowali już sześć porażek w ośmiu meczach, ma być teraz najważniejsza. Drużna do meczów w ekstraklasie ma przystępować w najmocniejszym składzie. W czwartek zmierzy się na własnym stadionie z Belenenses Lizbona. W normalnej sytuacji spotkanie to miałoby priorytet, trener wystawiłby skład najlepszy, na jaki go stać. Teraz znacznie ważniejsze jest niedzielne wyjazdowe starcie z Jagiellonią Białystok. Trener musi oszczędzać na nie swych najlepszych piłkarzy. Być może w ogóle w czwartek na boisku się nie pokażą.\nPremię za mecze pucharowe piłkarze Lecha zobaczą dopiero wtedy, gdy w grudniu zajmą miejsce w czołówce tabeli ekstraklasy. Mówi się o miejscach 1-5. Piłkarze nie mogą więc koncentrować się na występach międzynarodowych odpuszczając ligę, bo wtedy nie zobaczą premii, a do podziału na zespół może być nawet kilka milionów zł. „Przegląd Sportowy” pisze też o zawieszeniu wypłat wynikających z kontraktu, choć nie wiadomo, na jakiej zasadzie klub mógłby to zrobić nie narażając się na konsekwencje za złamanie przepisów.


karkna, Blog author BLOG ARANŻACYJNY - DESIGN, WNĘTRZA I ARCHITEKTURA\nAranżacja salonu. Jak go urządzić z jadalnią?\nPosted on 26 kwietnia, 2021\nChcesz zmienić swoją przestrzeń? Właśnie budujesz dom i pozostał ostatni krok wykończenia wnętrz? Przychodzimy z pomocą! Aranżacja salonu wraz z jadalnią to Twoje marzenie, jednak nie wiesz jakie meble dobrać? Mamy dla Ciebie kilka porad…\nKinkiet zewnętrzny Orinoko. Jak dobrać oświetlenie do ogrodu?\nPosted on 15 kwietnia, 2021\nOświetlenie ogrodu to ważny temat, który warto zagłębić. Jeśli chcemy wykorzystać naszą przestrzeń przed budynkiem, aby spędzić miłe i ciepłe wieczory lub jeśli chcemy zwiększyć bezpieczeństwo naszego budynku i nas samych. Warto zaplanować pełne oświetlenie…\nLampy podłogowe industrialne w nowoczesnym stylu\nPosted on 21 stycznia, 2021\nSzukasz ciekawego pomysłu, aby ożywić swoje wnętrze? Dotychczasowe otoczenie przestało na Ciebie dobrze wpływać? Nie potrzeba wiele, aby nadać pomieszczeniu nowe życie. Lampy podłogowe industrialne, nowy dywan, stylowe doniczki, czy ciekawe plakaty na ścianę! Dodatki,…\nW jaki sposób zaplanować usytuowanie domu na działce?\nPosted on 11 stycznia, 2021\nUsytuowanie domu na działce względem stron świata to ważna kwestia, którą warto przemyśleć i skonsultować z fachowcami i projektantami. Jest to istotna sprawa ze względu na oświetlenie budynku podczas dnia. Ma to ważny wpływ na…\nPosted on 23 listopada, 2020\nBudowa domu to długi i skomplikowany proces. Jeśli już następuje etap prac wykończeniowych w domu to czujemy, że to ostatnia prosta. Czy lepiej wykonać te pracę na własną rękę, czy zlecić je odpowiedniej firmie, która…