Poczta Kwiatowa INC Suchedniów - Zamów kwiaty przez internet\nStrona główna › Poczta Kwiatowa INC Suchedniów\nPoczta Kwiatowa INC Suchedniów, dostawa gratis w Suchedniowie i okolicy\nPoczta Kwiatowa INC Suchedniów w swojej ofercie posiada niezwykle piękne kompozycje kwiatów. Obecnie można niemal wszystko kupić przez internet bez potrzeby wychodzenia z domu. Nie inaczej jest w przypadku kwiatów. Kwiaciarnia w Suchedniowie cieszy się coraz większą popularnością. Nic dziwnego, ponieważ to prosty i szybki sposób na dokonanie zakupu. Istnieje możliwość wysyłki kwiatów na terenie całej Polski. Kwiaty zostaną dostarczone przez kuriera na wskazany w zamówieniu adres. Dla bliskiej osoby, która zostanie obdarowana takim bukietem, będzie to niezwykle miła niespodzianka.\nPoczta kwiatowa INC w Suchedniowie oferuje kwiaty na każdą okazję. Imieniny czy też urodziny są wspaniałą okazją do podarowania pięknego bukietu. Na tę okazję najlepiej nadają się róże, tulipany, gerbery i frezje. Pachnący bukiet przyniesie jubilatowi odrobinę wiosennego powiewu, bez względu na porę roku. Bukiet można połączyć z okolicznościową kartką lub innym drobnym upominkiem.\nW ofercie są też wieńce, wiązanki oraz kwiaty na pogrzeb. Śmierć bliskiej osoby to wyjątkowo trudny czas dla rodziny zmarłego i całego otoczenia. Wiele z nas niestety nie ma możliwości zjawienia się na pogrzebie osobiście. Tu klienci bardzo cenią sobie możliwość zamówienia kwiatów przez internet. Zamówiony wieniec może zostać dostarczony przez kuriera bezpośrednio na cmentarz, do kościoła lub do domu bliskich zmarłej osoby. Wszyscy zapewne docenią ten prosty, ale jakże ludzki gest.


Pensjonat PENSJONAT KOSCIUSZKO|Krynica - Zdrój|Beskid Sądecki|noclegi w górach|noclegi-góry|górska baza noclegowa\nPensjonat "PENSJONAT KOSCIUSZKO" - Krynica - Zdrój\nTelefon: 18/ 471 23 45\nPensjonat PENSJONAT KOSCIUSZKO - noclegi - Krynica - Zdrój - Beskid Sądecki\nKuchnia urozmaicona, oparta na naturalnych, ekologicznych składnikach od sprawdzonych dostawców, pyszne domowe ciasta.\nWieleatrakcji i udogodnień dla dzieci - idealne miejsce dla rodzin z dziećmi.\nBezpiecznyi bezpłatny parking przy penjonacie lub 100 m obok.\nBezpłatny i bezprzewodowy Internet w każdym pokoju.\nATRAKCJE W KRYNICY-ZDÓJ: Kolej Gondolowa na Jaworzynę, lodowisko, sankostrada, Muzeum Zabawek "Bajka", Muzeum Nikifora, Krynicki Park Linowy.\nILE: - 2 3 3 -\nPOKOI OGÓŁEM: 8\n• pod nr. telefonu: 18/ 471 23 45\n• pod adresem e-mail: kosciuszko@krynica.pl\n• na naszej stronie www: kosciuszko-krynica.pl


Opinie o Dizalya Palm Garden | Travelplanet.pl str. 2\nCena za osobę: 1 218 zł\nOgólnie dobrze, dlaczego tylko dobrze??\nPonieważ w okresie w którym byliśmy miałem akurat urodziny hotel w ramach tego mojego święta wysłał butelkę wina do pokoju która nigdy nie dotarła i nie wiadomo kto je sobie przygarnął.\nPokoje ładne, choć po przyjeździe nie działała lodówka po zgłaszaniu 3 razy w recepcji wymieniono lodówkę po\n36 godz od przyjazdu.\nKolejnym mankamentem była zepsuta klamka od drzwi łazienki którą dość szybko naprawiono po 12 godz od przyjazdu.\nCo do czystości w pokojach , też można by wiele napisać. Pani sprzątająca wymieniala ręczniki i pościel codziennie , lecz woogole nie sprzatala w pokojach.\nJeżeli chodzi o resztę byliśmy zadowoleni, jedzenie bardzo dobre każdy znajdzie coś dla siebie.\nByliśmy pod wrażeniem codziennych animacji w Tym hotelu, co uważamy za duży Plus.\nPlażę oceniamy na dostateczną, trzeba uważać żeby nie pokaleczyc sobie stóp przy wejściu, bardzo ostre kamienie.\nDużo sklepów , bazary, obok hotelu, bardzo blisko Alanya ok 15-20 min. do centrum dojazd dolmuszem.\nOgólnie wakacje uważamy za bardzo udane.\nJuż od wejścia czeka na nas uśmiechnięta obsługa. Pokój duży i czysciutki. Restauracja rewelacja. Kelnerzy mili, usmiechnieci i pomocni. Basen duży każdy się tu zmieści zmieści nawet na leżaczek nie trzeba się spieszyć. Animatorzy są najlepsi. Lasha niesamowicie utalentowany. Bilal czarujący 😍. Chce\ntu wrócić już teraz natychmiast. Niestety muszę poczekać do wakacji. Pozdrowienia dla wszystkich pracowników hotelu i do zobaczenia w krótce.\nNie mam żadnych zastrzeżeń. Wszytko zgodne z opisem. Jedynie minus dla plaży ale i tak byliśmy pare razy poskakac na falach\nSłabiutko jak na 5*\nOgólnie bardzo średnio jak za te pieniądze.\n- czysto na basenach i restauracjach\n- czysta woda w basenach\n- bary i obsługa ok\n- animacje dla dzieci i wieczorne występy\n- Czystość w pokojach pozostawia dużo do życzenia. Jak się zostawi $ to coś tam\nogarną ale jak się nie zostawi to bywa tak, że sprzątaczka nie zawita do pokoju przez kilka dni, mimo zgłaszania na recepcję. Pościel wymieniona tylko raz podczas pobytu 12 dniowego, ręczniki tylko kilka razy mimo iż zostawione zostały na podłodze w łazience. Kurz na meblach oraz nie myta podłoga.\n- Jedzenie średnie i monotonne. Jedynie dzień turecki oraz grillowane na zewnątrz potrawy są smaczne. Pozostałe dania na jedno kopyto.\n- Hotel w którym trzeba cały czas chodzi z zegarkiem w ręku. Co chwila przerwy w wydawaniu jedzenia, przerwy w funkcjonowaniu zjeżdżalni (12-15), lunch trwa tylko godzinę i trzeba pilnować czasu żeby na niego zdążyć. Lody, gofry, ciasta, animacje - wszystko na godziny i mnóstwo przerw. Brakuje stolików i krzeseł, więc czasami trzeba czekać na swoją kolej.\n- Plaża daleko i nie prowadzi do niej żadna promenada (jak w niektórych prospektach) ale zwykła brukowana droga, przy której stoi mnóstwo śmietników (zapachy przednie).\nna plaży żwir, skały i mnóstwo glonów. Z kąpaniem trzeba uważać, bo łatwo się poobcierać i pozdzierać. Sam pobyt na plaży średnio przyjemny.\n- średnia obsługa w recepcji - znajomość angielskiego jedynie podstawowa, dużo trzeba tłumaczyć i wyjaśniać jak chce się coś załatwić.\nHotel to prawdziwe 3,5 gwiazdki. Bywaliśmy w hotelach 4*, które były dużo lepsze od tego, że nie wspomnę o 5 gwiazdkach. Ogólnie w przypadku Turcji trzeba odejmować minimum jedną gwiazdkę od tego co podają.\nTo na pewno nie jest hotel pięciogwiazdkowy\nWłaśnie jesteśmy drugi dzień w tym hotelu. Powierzchnia pozostawia wiele do życzenia. Windy ciągle zablokowane, w hotelowej restauracji brakuje krzeseł i stolików jak chcesz usiąść do posiłku to musisz sporo wcześniej zająć stolik. Jedzenie zika jakby nikt tu niczego nie jadł, dzikie tłumy rzuciły się\nwczoraj na tort lodowy- kelnerzy nie dzielili mądrze i po 2 minutach tortu nie było , także mój syn nie zjadł ale całe szczęście go nie zdeptali.\nPokoje z widokiem na dach lub na parking, u nas nie działała spłuczka, nie było klamki w drzwiach od łazienki i wypalone były żarówki-jeszcze nikt tego nie wymienił.\nCzęsto jeździmy i naprawdę ten hotel nie zasługuje na pięć gwiazdek. Dużym rozczarowaniem jest też plaża lekko skaliste zejście do morza, utrudnia zabawę dzieciom, a z drugiej plaży Cię wyganiają bo nie jesteś gościem hotelu.\nNie polecam. Nie polecam . Nie polecam.\nDarek i Bożena\nOgromny plus za obsługę, czystość i jedzenie. Animacje dla dzieci i dorosłychna fajnym poziomie. Lokalizacja trochę daleko od lotniska i miasta. Super baseny ale plaża słaba\nJesteśmy zadowoleni, byliśmy 11dni i nie mamy praktycznie żadnych zastrzeżeń no może po za jednym ze jeżeli nie zostawisz w pokoju $ to sprzątaczki tylko ogarniaja pokój i to nie codziennie... Kelnerzy przesympatyczni tak samo jak kierownicy i barmani. Baseny czysciutkie, pokoje zadbane, cały hotel ładnie\nsię prezentuje. Miła atmosfera.\nByliśmy w dwie pary i bardzo miło będziemy wspominać pobyt. Animatorzy są super, ale nie znają polskiego. Jedynym mankamentem jest jedzenie, które jest średnie. Było kilka dni jak dzień turecki gdzie stanęli na poziomie, ale większość dni jedzenie było słabe.\nPokoje są super, miejsce bardzo dobre\ni bardzo duży basen. W naszym terminie było mniej ludzi więc było sporo spokoju w sezonie może być bardzo głośno.\nBył to nasz pierwszy pobyt w Turcji.Pokoje ładne i przestronne , sprzątane codziennie ,niestety niedokładnie, ręczniki za każdym razem wymieniane ,jeśli znalazły się na podłodze. Jedzenie urozmaicone i dobre, obsługa zazwyczaj miła i uśmiechnięta. Beachbar niestety porażka, plaża bez rewelacji ,ale jest\npromenada prowadząca prosto do zejścia do morza. Okolica spokojna , wszędzie można dojechać dolmuszem,jednak transfer z lotniska trwa dość długo. Animacje czasami ciekawe, niestety hotel jak każdy, nastawiony na Rosjan. Hotel polecam każdemu, kto nie ma wysokich wymagań. Na pierwsze wakacje - świetny hotel.


Derby wodzisławskiego powiatu przy pustych trybunach - zapowiedź spotkań klasy okręgowej na 22 i 23 sierpnia - SportowaSIlesia.pl - portal pozytywnych wrażeń sportowych\npiątek, 21 sierpień 2020 12:22\nKlasa okręgowa, Płomień Połomia, Forteca Świerklany, Piast II Gliwice, Gwiazda Skrzyszów, Górnik 09 Mysłowice, Podlesianka Katowice,\ngodz. 17.00: Sokół Orzech - Orzeł Miedary\ngodz. 17.00: Olimpia Boruszowice - Górnik Bobrowniki Śląskie\ngodz. 17.00: Czarni Kozłowa Góra - Unia Strzybnica\ngodz. 17.00: Orzeł Biały Brzeziny Śląskie - Silesia Miechowice\ngodz. 11.00: Sośnica Gliwice - Czarni Pyskowice\ngodz. 17.00: Burza Borowa Wieś - Concordia Knurów\ngodz. 17.00: KS 94 Rachowice - Piast II Gliwice\ngodz. 17.00: Gwiazda Chudów - Tęcza Wielowieś\ngodz. 11.00: Przyszłość Ciochowice - ŁTS Łabędy\ngodz. 17.00: LKS 1908 Nędza - LKS Tworków\ngodz. 17.00: Unia Racibórz - Zameczek Czernica\ngodz. 17.00: Silesia Lubomia - LKS Krzyżanowice\ngodz. 17.00: Czarni Gorzyce - Dąb Gaszowice\ngodz. 17.00: Polonia Łaziska Rybnickie - Pierwszy Chwałowice\ngodz. 17.00: Granica Ruptawa - MKS Czerwionka\ngodz. 17.00: Płomień Połomia - Forteca Świerklany\ngodz. 17.00: MKS 32 Radziejów - Polonia Marklowice\ngodz. 17.00: Rymer Rybnik - Gwiazda Skrzyszów\nZestaw 5. kolejki:\ngodz. 11.00: Urania Ruda Śląska - Orzeł Mokre\ngodz. 17.00: Górnik 09 Mysłowice - Podlesianka Katowice\ngodz. 17.00: Wawel Wirek - Sparta Katowice\ngodz. 17.00: Siemianowiczanka - MK Górnik Katowice\ngodz. 18.00: GKS II Katowice - Pogoń Imielin\ngodz. 10.00: Ostoja Żelisławice - Niwy Brudzowice\ngodz. 11.00: Źródło Kromołów - Górnik Wojkowice\ngodz. 17.00: Błękitni Sarnów - Górnik Piaski\ngodz. 17.00: Cyklon Rogoźnik - Unia Ząbkowice\ngodz. 17.00: Tęcza Błędów - Zagłębie II Sosnowiec\ngodz. 17.00: LKS Łąka - ZET Tychy\ngodz. 17.00: LKS Studzienice - Rekord II Bielsko-Biała\ngodz. 17.00: LKS Rudołtowice-Ćwiklice - MRKS II Czechowice-Dziedzice\ngodz. 17.00: BKS Stal Bielsko-Biała - Czarni Jaworze\nPauzuje: LKS Wisła Wielka\ngodz. 16.00: Ogrodnik Cielmice - GTS Bojszowy\ngodz. 17.00: Pasjonat Dankowice - KS Bestwinka\ngodz. 17.00: Sokół Wola - LKS Bestwina\ngodz. 17.00: MKS Lędziny - Piast Bieruń\ngodz. 17.00: Pionier Pisarzowice - Przełom Kaniów


Tylko dzisiaj dla Ciebie 5% taniej! koniec promocji za: 23:16:51\nSzukasz inspiracji? Obraz do samodzielnego malowania - Twarz w drewnie to świetny sposób na relaks oraz kreatywne i rozwijające zajęcie w jednym. Malowanie po obrazach znajdujących się w naszej ofercie pozwoli Ci powrócić do beztroskich lat dzieciństwa i na nowo odkrywać piękno sztuki, jednak tym razem w o wiele prostszej i przystępniejszej formie.\nObraz do samodzielnego malowania - Twarz w drewnie. Co otrzymujesz w komplecie?\nObraz do samodzielnego malowania - Twarz w drewnie to doskonała zabawa i pożyteczny sposób na spędzenie wolnego czasu. Obraz do samodzielnego malowania - Twarz w drewnie wykonany jest z płótna flizelinowego o gram. 120g/m2 naciągniętego na drewnianą ramkę (krosno), przez co jest od razu gotowy do powieszenia. W zestawie otrzymujesz kompletny zestaw farbek akrylowych w słoiczkach, które są gotowe do użycia od razu po otworzeniu, dobrze kryją i z łatwością zamalują kontury oraz numery pól. Wraz z obrazem do malowania po numerach XYZ otrzymujesz dwa pędzle do dużych i małych powierzchni.\nObraz do samodzielnego malowania - Biały kwiat Cena od: 126,04 119,74 zł


Sagita Security to firma zarządzana przez osoby z wieloletnim doświadczeniem, wdrażająca nowoczesne technologie oraz współpracująca z zespołem wykwalifikowanych specjalistów. Naszym klientom oferujemy usługi na najwyższym poziomie, odpowiadające najlepszym standardom bezpieczeństwa.\nNaszą misją jest oferowanie usług najwyższej jakości poprzez zastosowanie zaawansowanych technologii oraz wdrażanie wysokich standardów pracy w oparciu o profesjonalną rekrutację, szkolenia i efektywne rozwiązania techniczne.\nWykonujemy audyty bezpieczeństwa nieruchomości przez pracowników posiadających wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jak i technicznej, w celu odpowiedniego zabezpieczenia chronionego mienia. Nad realizacją umowy czuwa Koordynator, który dba o utrzymanie jakości usług na najwyższym poziomie.\nW ochronie najważniejsi są ludzie. Stawiamy na profesjonalizm, odpowiedzialność i zaangażowanie.\nJednym z najważniejszych warunków właściwego wywiązania się z zobowiązań wobec naszych Klientów, jest właściwy dobór zatrudnionego personelu.\nWdrożyliśmy procedury rekrutacji osób co umożliwia nam jak najwłaściwszy dobór personelu, który czuwa nad bezpieczeństwem osób i mienia, tj:\nweryfikacja kariery zawodowej, w tym referencji\nsprawdzian cech psychofizycznych oraz sprawnościowych\nproces formalnoprawny związany z zatrudnieniem w branży ochrony\nweryfikacja niekaralności – KRK\nszkolenia wprowadzające w miejscu pełnienia służby\nKandydaci, którzy spełnili wszystkie wymogi dołączają do zespołu Sagita Security.\nOferujemy ochronę stacjonarną jak również usługi recepcyjne, usługi ochrony i monitoringu na terenie osiedli. Sagita Security posiada najwyższej jakości sprzęt oraz wyszkolonych pracowników. Z naszych usług możecie Państwo skorzystać w Warszawie i okolicach.\nRealizacja usługi poprzedzona jest bezpłatnym audytem bezpieczeństwa. Celem audytu jest określenie aktualnego stanu bezpieczeństwa fizycznego i technicznego obiektu.\nNastępnie na podstawie zebranych informacji przygotowane są rekomendacje działań, które pozwolą na zminimalizowanie ryzyka wystąpienia konkretnych zagrożeń.System ochrony w trakcie trwania usługi poddawany jest stałej analizie oraz szczegółowej kontroli wewnętrznej.\nPracownicy wyposażeni są w system lokalnej łączności radiowej oraz środki łączności umożliwiające kontakt z Koordynatorem, Administratorem czy służbami policji.\nPracę pracowników ochrony nadzoruje Koordynator Obiektu. Każdy Obiekt wyposażony jest w elektroniczny system kontroli pracy.\nUmundurowanie oraz wyposażenie pracowników ochrony dostosowane jest do potrzeb kontrahenta oraz specyfiki Osiedla.\nNasi pracownicy między innymi zajmują się :\nprowadzeniem ewidencji gości wchodzących na teren obiektu,\nświadczymy usługi recepcyjne z możliwością obsługi centrali telefonicznej.\nZapewniamy najwyższe standardy usług w segmencie. Posiadamy Centrum Monitoringu w którym zatrudniamy kwalifikowanych Pracowników Ochrony z wieloletnim doświadczeniem.\nSystem E-GUARD24 to usługa łącząca nasze doświadczenie i najwyższe rozwiązania techniczne, które proponujemy naszym Klientom. System E-Guard24 to również ekonomiczne rozwiązania dostosowane do zmieniającego się otoczenia rynku.Na wszelkie pytania odpowiemy bezpośrednio na spotkaniu. Zadzwoń – Umów się już dziś!\nŚwiadczymy usługi w zakresie ochrony osobistej - VIP. Naszym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej.\nZabezpieczamy ochronę pokazów, gal, konferencji i eventów Z organizatorem ustalamy obowiązujące procedury i zakres zadań pracowników ochrony. Współpracujemy z Policją, Strażą Pożarną, Pogotowiem Ratunkowym.\nStosujemy nowoczesne technologie wspomagające fizyczną ochronę.\nUl. Wyszogrodzka 5 lok. 84\nTel./Fax.: 22 241 24 38\nTel kom: 606 217 276,\n© Copyright Sagita Security


Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie nieprocesowe. Postępowanie w razie zaginięcia lub zniszczenia akt. Postępowanie zabezpieczające. Komentarz (pdf) – Opracowania Zbiorowe, Redakcja naukowa: Olga M. Piaskowska | Ebook w pdf | woblink.com\nCena ebooka: 165,00 zł\nCena ebooka: 141,90 zł\nObniż cenę do: 155,00 zł kodem Bumerang\nEbook 165,00 zł 141,90 zł\nKodeks postępowania cywilnego. Postępowanie nieprocesowe. Postępowanie w razie zaginięcia lub zniszczenia akt. Postępowanie zabezpieczające. Komentarz (pdf) ebook\nAutor: Opracowania Zbiorowe Redakcja naukowa: Olga M. Piaskowska\nW publikacji w przystępny sposób wyjaśniono zasady stosowania przepisów zarówno nowych, jak i tych niezmienionych, ze wskazaniem konkretnych rozwiązań kwestii powodujących problemy w praktyce.Autorzy uwzględnili obszerny przegląd orzecznictwa...\nW publikacji w przystępny sposób wyjaśniono zasady stosowania przepisów zarówno nowych, jak i tych niezmienionych, ze wskazaniem konkretnych rozwiązań kwestii powodujących problemy w praktyce. Autorzy uwzględnili obszerny przegląd orzecznictwa oraz szereg użytecznych uwag, konstrukcje teoretyczne omawiając jedynie w niezbędnym zakresie.\nSzczegółowe informacje na temat ebooka Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie nieprocesowe. Postępowanie w razie zaginięcia lub zniszczenia akt. Postępowanie zabezpieczające. Komentarz (pdf)\nRozmiary plików 8.85 MB (PDF)\nKończy się za 31 dni, 12 godzin.\nObniż do 155,00 zł\nOpinie i oceny ebooka Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie nieprocesowe. Postępowanie w razie zaginięcia lub zniszczenia akt. Postępowanie zabezpieczające. Komentarz (pdf)\nOpracowania Zbiorowe, Redakcja naukowa: Olga M. Piaskowska,


Mosty w Stańczykach - niezwykła atrakcja ukryta w Puszczy Romnickiej\nMosty w Stańczykach to miejsce, które koniecznie musicie zobaczyć będąc na Mazurach lub Suwalszczyźnie. Ta zabytkowa konstrukcja jest chyba jedyną taką w Polsce i na dodatek w pełni udostępnioną do zwiedzania. Jadąc od strony Gołdapi, w pewnym momencie wyłaniają się zza drzew dwa ogromne mosty i już nie można od nich oderwać wzroku.\nStańczyki – mosty czy wiadukty?\nInne mosty na Szlaku Połamanych Semaforów\nMoże zastanawiać, dlaczego na Mazurach powstały takie mosty, bardziej charakterystyczne dla górskich terenów? Płynąca tędy niewielka rzeka Błędzianka stworzyła bowiem dość dużą dolinę. I gdy w latach 1912-27 budowano tutaj linię kolejową na trasie Gołdap – Żytkiejmy, zaprojektowano konstrukcję przypominającą włoskie akwedukty. Stąd również inna nazwa tego miejsca – Akwedukty Puszczy Romnickiej.\nWymiennie nazywa się je też wiaduktami w Stańczykach. Która nazwa jest poprawna, mosty czy wiadukty? Zdania są podzielone – teoretycznie wiadukt to most przerzucony nad „suchą” przeszkodą, taką jak droga czy wąwóz, a tutaj mamy rzekę. Niektórzy jednak mówią, że w przypadku Stańczyków rzeka jest tak mała w stosunku do wielkości doliny, że też kwalifikują się do definicji wiaduktów.\nA ponieważ wiadukt to rodzaj mostu, to postanowiłam używać w tym wpisie zwrotu „mosty w Stańczykach” 🙂\nTory w Stańczykach biegły tylko jednym mostem, drugi był traktowany jako most zapasowy. Obydwa mają ok. 200 metrów długości i 36 metrów wysokości i są uznawane za najwyższe w Polsce. Ogromne łukowe przęsła stoją od siebie w odległości 15 metrów.\nOd czasów II rozbioru Polski aż do końca II wojny światowej region ten należał do Prus. W 1945 roku tory zostały niestety rozebrane przez Armię Czerwoną i linia kolejowa zakończyła swoje funkcjonowanie.\nI gdybyście mnie spytali, czym są dla mnie Warmia i Mazury, to właśnie lasami pełnymi historycznych pozostałości – od bunkrów po dawne pruskie dworki i pałace.\nMiałam okazję odwiedzić Stańczyki wiele lat temu, gdy były jeszcze remontowane, wejście było bezpłatne a śmiałkowie skakali tu na bungee (teraz też podobno można, ale po uzgodnieniu).\nDziś to teren prywatny i zwiedzanie jest płatne, ale jest to drobna kwota dzięki której cały teren jest zadbany i bezpieczny.\nI dobra wiadomość dla psiarzy – mosty w Stańczykach można zwiedzać z psem!\nCennik (2020 r.): 8 zł bilet normalny, 4 zł bilet ulgowy\nGdy dojdziecie do drugiego końca mostów, koniecznie zejdźcie na dół pod mosty! Ścieżka tam prowadząca jest co prawda dość stroma, ale warto zobaczyć mosty z tej perspektywy. Między filarami płynie rzeka Błędzianka – jeśli będziecie odwiedzać mosty z psem lub w środku lata to jest to też idealne miejsce na orzeźwienie.\nMy wróciliśmy na górę to samą ścieżką, aby przejść drugim mostem. Ale widziałam, że niektórzy szli dalej pod mostami i prawdopodobnie jest tam dojście do początku trasy zwiedzania.\nStojąc na mostach, na pewno dostrzeżecie w oddali nową wieżę widokową. To metalowa 20-metrowa konstrukcja obłożona drewnianymi elementami, która powstała w 2019 r. Z tarasu wieży, z wysokości ok. 15 metrów, rozpościera się wspaniała panorama na mosty w Stańczykach i przełom doliny rzeki Błędzianki. Krajobraz jest bardzo charakterystyczny dla tego regionu – pofalowane polodowcowe tereny Mazur Garbatych.\nWejście na wieżę jest bezpłatne, a auto możecie zostawić na parkingu po drugiej stronie drogi.\nZaraz koło wieży jest mały pomost nad jeziorem i wiaty – idealne miejsce na odpoczynek w trasie i piknik!\nTak jak wam wspominałam na początku, mosty w Stańczykach były częścią linii kolejowej. Oprócz nich, zachowało się w okolicy jeszcze kilka podobnych obiektów na tej trasie – w Linowie, Kiepojciach i Botkunach.\nSą one mniej znane niż Stańczyki i bardziej „dzikie” – zarówno pod kątem dojazdu, jak i ich stanu technicznego.\nNiedługo pojawi się na blogu wpis na ich temat, ale jeśli w międzyczasie chcielibyście się tam wybrać, to zaznaczyłam je wam na mapie poniżej.\nStańczyki leżą w północno-wschodniej części województwa warmińsko-mazurskiego, na obrzeżu Puszczy Romnickiej, 10 km od granicy z Rosją. Najbliższe duże miasta w okolicy to Gołdap (27 km) i Suwałki (38 km).\nZwiedzanie mostów w Stańczykach możecie połączyć np. z pobytem na Suwalszczyźnie, o którym przeczytasz we wpisie Suwalszczyzna na weekend\nhistoria punkty widokowe zabytki


Uniwersalne i przede wszystkim praktyczne akcesoria to podstawa w każdej kuchni. Komplet garnków aluminiowych SMART to propozycja dla miłośników prawdziwego piękna, które posiada swoją funkcjonalną stronę. Dzięki odpinanej rączce, możesz zaoszczędzić dużo miejsca, szczególnie gdy Twoja kuchnia jest ograniczona metrażem. Różne wielkości garnków pozwolą Ci na idealne dostosowanie pojemności do określonej potrawy.\nKomplet SMART składa się z 4 elementów: 3 garnków o różnej pojemności i wielkości oraz uniwersalnej rączki. Zestaw zaprojektowano w czarnym matowym kolorze, którym pokryto aluminiową podstawę. Rączkę wyprofilowano w taki sposób, aby w bezpieczny i wygodny sposób można było ją chwycić, szczególnie gdy naczynie będzie gorące. Rozmiar garnków pozwala na włożenie ich w siebie, przez co można znacznie ograniczyć powierzchnię jaką zajmują.\nKomplet garnków SMART wykonano z aluminium. Materiał zapewnia dobrą izolację ciepła, przez co przygotowane potrawy dłużej zatrzymają swoją temperaturę. Staranne wykonanie zapewnia niezastąpiony komfort oraz obietnicę długiego użytkowania.\nW zestawie znajduje się garnek:\no średnicy 16 cm i pojemności 1,5 l\no średnicy 18 cm i pojemności 2,0 l\no średnicy 20 cm i pojemności 2,5 l


stomatologia hampel cieszyn | greensolar.pl\nNarodziny Art - The Old Stone Age (Górny paleolitu)\nRozpoczęcie epoki górnego paleolitu (ostatni podział Starego Stone Age) był punktem zwrotnym w historii ludzkości, kiedy kompetencje ludzkie zaczęły rosnąć. Narzędziami starości ustąpiła nowej cieńsze, ostrzejsze, a te bardziej równomiernie kształcie. Ta ewolucja w Old Stone Age stał sprzyja rozwojowi sztuki Ponadto, z wszystkimi jego konsekwencjami do graficznego i nie-graficznych stylów.\nSztuka w epoce paleolitu górnego urodził się w postaci perforowanych zębów, które znalazły szerokie zastosowanie w postaci naszyjników. Rzeźbione kości z wygrawerowanymi figurek zwierząt i prac z kości słoniowej były inne formy sztuki istnieje. Drugi rodzaj sztuki, która została ustalona lub stacjonarne w przyrodzie była "Cave Painting". Uważa się, że te obrazy podawane celów magicznych i rytualnych. Te zdjęcia często daje dobre pojęcie o stylu życia epoki górnego paleolitu poprzez kreację polowania i walki scen. Bohaterowie tych obrazów były proste w konstrukcji, głównie trzymać dane.\nKolory użyte w obrazach zostały wykonane z ochry, minerały, spalonych mączki kostnej i węglu, miesza się z wodą, soki drzew, krew, tłuszcz zwierzęcy. Górnego paleolitu Age artystów stosować albo szczotki do włosów lub gałązki jak narzędzia. Nastąpiła wielka użycie palców, a także w obrazach. Oprócz tego, że inne metody wykorzystywane do kunsztu były daubing, szkicowanie, rozsianych oraz malowanie natryskowe doustnie lub za pomocą wydrążonych kości. Efekty specjalne, takie jak cieniowanie i foreshortening również przekazywana z wielką wprawą i doskonałości.\nObfitość żeńskiej obrazów znajduje się w obrazie Górna paleolitu Age, wspierając przekonania archeologów, że społeczeństwo tej epoki była suczka wyśrodkowany. Obrazy te zawierają również reprezentację pornograficzne i portrety kobiet.


Malowidła – Parafia pw. św. Maksymiliana Kolbego\nPolichromia (tj. malowidło wielobarwne) na lewej ścianie kościoła przedstawia Orszak Męczenników, którzy odpowiedzieli na wezwanie Chrystusa: "Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dzień bierze krzyż swój i niech mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z Mego powodu, ten je zachowa" (Łk 9, 23-24). Malowidło nawiązuje do idei czerwonej korony z objawienia św. Maksymiliana Kolbego, która jest alegorią jego męczeńskiej śmierci.\nZa Chrystusem dźwigającym krzyż idą: święci Apostołowie Piotr i Paweł - jako filary Kościoła, św. Stanisław ze Szczepanowa i św. Wojciech - główni Patroni Polski, dalej św. Maksymilian M. Kolbe - Patron Parafi, bł. Jerzy Popiełuszko, bł. Biskup Michał Kozal - współpatron Diecezji Bydgoskiej. Następnie ośmiu księży - męczenników z okresu II Wojny Światowej, wśród nich dwóch związanych szczególnie z Bydgoszczą: bł. Antoni Świadek i bł. Franciszek Dachtera. Orszak zamyka bł. Bronisław Kostkowski - kleryk, który przed wstąpieniem do włocławskiego seminarium, mieszkał w Bydgoszczy i tu zdawał maturę.\nPolichromia jest dziełem bydgoskiego artysty malarza Piotra Kiepuszewskiego i tworzy całość z witrażami o tematyce maksymiliańskiej.\nśw. Stanisław, Patron Polski\nśw. Maksymilian M. Kolbe, Patron Parafii\nbł. bp Michał Kozal, współpatron Diecezji Bydgoskiej\nPolichromia (tj. malowidło wielobarwne) na prawej ścianie kościoła przedstawia Orszak Wyznawców, którzy odpowiedzieli na wezwanie Chrystusa: "Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą" (Mt 5, 8). Malowidło nawiązuje do idei białej korony z objawienia św. Maksymiliana Kolbego, która jest alegorią jego czystości.\nJezus Chrystus w linii prostej z pozostałymi Osobami Trójcy Świętej (Duch Święty w postaci gołębicy i Bóg Ojciec) otoczony jest świętymi osobami, które w sposób szczególny realizowały Jego wezwanie z Kazania na Górze. Dlatego towarzyszy Mu zastęp aniołów, a także przede wszystkie Maryja. Jest również św. Franciszek z Asyżu, założyciel zakonu franciszkanów, do którego wstąpił św. Maksymilian M. Kolbe, św. Kinga, dziewica - żona Bolesława Wstydliwego, św. Jadwiga Królowa, św. Kazimierz Królewicz oraz święci naszych czasów: św. Faustyna Kowalska - Apostołka Bożego Miłosierdzia i św. Jan Paweł II.


Zendaya Coleman w koszulce Michaela Korsa! Walczy z głodem na świecie! | Gwiazdunie.pl\nZendaya Coleman w koszulce Michaela Korsa! Walczy z głodem na świecie!\nNapisano: 05/10/2015 - 18:00 autor: Marta Nowak\nmichael korszendaya coleman\nZendaya Coleman chętnie angażuje się w różne akcje charyatywne i dzisiaj kolejny raz to potwierdza. Otóż młoda gwiazda opublikowała nowe zdjęcie, na którym widzimy jak promuje kampanię stworzoną przed dom mody Michael Kors. Na koszulce dziewczyny widzimy hasło promujące walkę z głodem na świecie.\nFani Zendayi są pod wrażeniem zachowania swojej idolki i chwalą jej postawę. Zendaya to jedna z nielicznych gwiazd, które chętnie angażuje w takie akcje. Dziewczyna zbiera tym samym dużo plusów u swoich wielbicieli.


Craig Russell – Strach przed ciemna wodą | Redaktor na Tropie\nLipiec 31, 2014 by Paulina Stoparek\tin Literatura, Recenzja and tagged Craig Russell, Cyberprzestrzeń, Cykl Hamburski, Ekologia, Hamburg, Internet, James Bond, Kryminał, Morderstwo, Nałóg, Niemcy, Thriller, W.A.B.\nDziwi mnie mała popularność Strachu przed ciemną wodą Craiga Russella. W sieci brak recenzji na jego temat, a na najpopularniejszym portalu, zrzeszającym aktywnych czytelników oceniło go zaledwie sześć osób. Rzecz to zaskakująca, zważywszy na fakt, że powieść ta porusza temat najnowszych technologii i w interesujący, ale zarazem przystępny sposób rozwiewa prawdy i mity na temat prywatności użytkowników Internetu.\nStach przed ciemna wodą to szósty tytuł z cyklu „hamburskiego” (jest jeszcze „szkocki”) Russella, który zarazem jest samodzielną powieścią. Na okładce możemy przeczytać, że jest on kryminałem, jednak osobiście nazwałabym go po części kryminałem, po części thrillerem z uwypuklonym wątkiem negatywnego bohatera, którego nie powstydziłyby się klasyczne filmy z Jamesem Bondem. Rozwijając to rozpoznanie, obok pierwszoplanowej postaci komisarza prowadzącego śledztwo Zabójcy z Sieci, które niespodziewanie zmierza w rejony tajemniczej sekty ekoentuzjastów, z łatwością odnajdziemy w książce elementy cyberdreszczowca, z włamywaniem się do plików, o których strach wiedzieć i z technologicznymi inteligencjami, które nie tylko zachwycają, lecz także przerażają. Sensacją rodem z filmów o agencie 007 pachnie natomiast wspomniana organizacja i jej przywódca, swoim światopoglądem pełnym chorych ideałów tak bardzo przypominający wrogów Bonda, jak chociażby Draxa (Michael Lonsdale) z Moonrakera (1979, reż. Lewis Gilbert) czy Stromberga (Curd Jürgens) z filmu Szpieg, który mnie kochał (The Spy Who Loved Me, 1977, reż. Lewis Gilbert). Fascynaci filmów o najbardziej znanym na świecie agencie będą też ukontentowani wyglądem siedziby szefa i całej organizacji, która sprawia wrażenie, jakby wyrastała ze starej latarni morskiej, a jednocześnie, swoją nowoczesnością i przeczeniu potędze natury nad ręką człowieka, stanowi cud inżynierii budownictwa.\nNie byłoby podobnego wrażenia, gdyby nie szczegółowość opisu Russella. Szczegółowość, dodam, która absolutnie nie nuży. Czy to o budowlach, czy o Hamburgu, czy o uczuciach, które wypełniają umysł kogoś ściganego, szkocki pisarz pisze w taki sposób, że nie pozostawia obojętnym. Jego styl jest mięsisty, pełen rozedrganych, ale jednocześnie skrupulatnie przemyślanych szczegółów, dzięki którym jesteśmy w stanie wyobrazić sobie coś, co jest nam obce. Uczuciu czytania o jakimś miejscu niemal towarzyszy zapach, mamy wrażenie potykania się o przedmioty rozrzucone w starym magazynie tudzież stania w pełnym blasku słońca w niemal całkowicie przeszklonym pomieszczeniu. Warty wytężonej uwagi jest już początek książki. Powieść otwierają dwa niezwykłe opisy, z których jeden dotyczy niebezpiecznych doświadczeń na dużych głębokościach wodnych, a drugi dramatycznej pogoni. Już od tych pierwszych stron poczujemy coś na kształt współprzeżywania, a napięcie stanie się niemal nieznośne. Za Dominika będziemy trzymać kciuki, aby udało mu się bezpiecznie wypłynąć, jednocześnie czując klaustrofobię w głębinowej kapsule, która wcale nie okazała się bezpieczna. Natomiast ucieczka Melihy przed prześladowcami wzbudzi autentyczny dreszcz, jaki w znacznej mierze musi odczuwać ścigany człowiek. Będzie szczegółowo, zajmująco i bardzo, bardzo plastycznie.\nWspomniana wnikliwość opisów służy także czemuś, co uważam za bezcenne i co w przypadku literatury rozrywkowej, do której powieść Russella należy, nie zdarza się często w takim natężeniu. O czym mowa? O nabywaniu wiedzy. Szkocki pisarz uczy w sposób przystępny i tak interesujący, że dajemy się temu wykładowi w przyjemnej powieściowej otoczce kryminału pochłonąć. Co wspaniałe, Russell wie bardzo dużo i na różne tematy. W Strachu odnajdziemy informacje z zakresu nowoczesnego sprzętu komputerowego i GPS, Internetu i social mediów, które swoim użytkownikom zapewniają lepszą, wirtualną osobowość i takiż świat; dużo miejsca poświęca także ekologii i zawirowaniom naszej planety, spowodowanym ingerencją człowieka, a także doświadczeniom na trudnych do wyobrażenia dla laika wodnych głębokościach. Bardzo ciekawy jest też miniwykład jednego z bohaterów na temat pewnego gatunku meduzy, który jest… nieśmiertelny. Na tym przykładzie sprawdziłam w Google prawdomówność pisarza, co zakończyło się zaczytaniem się w informacjach o wiecznym żywocie Turritopsis nutricula. O opisane nowinki internetowo-sprzętowe również się wywiedziałam – wszystko, o czym pisze Russell, jest bezlitośnie i zarazem fascynująco prawdziwe. Czytam dużo, ale dawno po lekturze powieści nie czułam takiego napęcznienia głowy wiedzą. Autor Strachu jest doprawdy wszechstronnie wykształconym „nauczycielem”, który na dodatek przekazuje swoją wiedzę w taki sposób, że czytelnik chłonie ją każdym porem.\nSzósty tom z cyku „hamburskiego” to solidny poznawczo i objętościowo (446 stron) kawałek prozy. Jednak zdecydowanie nie miałabym nic przeciwko temu, gdyby książka była jeszcze grubsza, bowiem wśród plastycznych opisów i wplecionych wykładów na rozmaite tematy autor nieco pominął psychologię bohaterów. Co ciekawe, ma to miejsce głównie w przypadku postaci pierwszoplanowych, jak Jan Fabel czy jego podwładna, Anna Wolff. Szkoda, że nie są oni opisani z porównywalnym natężeniem, co chorobliwie otyły haker Roman, o którym czytałam z zainteresowaniem i obrzydzeniem jednocześnie. Russel umie tak wspaniale i sugestywnie odmalować fizyczność, psychikę i sposób myślenia, że aż dziwne, iż poskąpił tego bohaterowi, który nosi na barkach całą serię i bohaterce, która przejęła funkcję Marii Klee, dotychczasowej najważniejszej podwładnej Fabla. Myślę, że niezależnie od tego, ile tomów poświęca autor swoim bohaterom, powinien do ich wewnętrznego świata powracać, skoro najwyraźniej ma dar pisania o ludzkiej psychice i skoro to właśnie ich wybrał na prowodyrów cyklu.\nJeśli już o potknięciach Russella mowa, to trochę zawiodło też zakończenie, które na przestrzeni przepełnionej rozmaitymi zwrotami akcji powieści wydało mi się nienaturalnie wręcz spokojne, podobnie jak sposób przekazania pewnych dokumentów, który nie powiódłby się, gdyby… i tu pora przerwać, aby nie zepsuć niespodzianki. W każdym razie, bardzo to dziwne – być zdolnym namierzyć i podsłuchać wszystko i wszystkich, a nie usłyszeć szmeru rozmowy toczącej się piętro niżej.\nWspomniane wady – które niekoniecznie okażą się wadami dla innych czytelników – nie zmienią jednak faktu, że Strach przed ciemną wodą to solidna pisarska robota. Bardzo interesująca, wyjątkowo poznawcza i ze względu na opisywaną problematykę aktualna. Cyberprzestępczość, najnowsze technologie, niemożność bycia całkowicie anonimowym w Sieci – to zarówno ciekawe uprzestrzennienie fabuły, jak i tematy, o których wiedza w dzisiejszych czasach jest niezwykle istotna. Napiszę zatem jeszcze raz, że zadziwia mnie mała popularność tego tytułu. Mam nadzieję, że ten tekst przyczyni się w jakiś sposób do jej rozrostu, jak i zwiększenia świadomości, że Craig Russell to pisarz, który, nie przesadzając, ma ogromny zasób wiedzy i prawdziwy talent do jej przekazywania.\nCraig Russell, Strach przed ciemną wodą, przeł. Agnieszka Lipska-Nakoniecznik, W.A.B., Warszawa 2014.\nTekst ukazał się na portalu kulturalnym Noir Cafe pod adresem: http://www.noircafe.pl/craig-russell-strach-przed-ciemna-woda/.\n← Kobieta na Marsie, mężczyzna na Wenus


SUWALSKIE SKLEPY MEBLOWE\n21 Lis 2019, 09:13:30\n► SUWALSKIE SKLEPY MEBLOWE\nZaczęty przez viskas, 01 Lip 2011, 14:14:29\n01 Lip 2011, 14:14:29\nPLANUJĘ ZAKUP MEBLI I W ZWIĄZKU Z TYM ZROBIŁEM MAŁY REKONESANS PO SUWALSKICH SKLEPACH MEBLOWYCH.\nNIE WIEM CZY SIĘ ZE MNĄ ZGADZACIE, ALE NAJLEPSZE WRAŻENIE POD WZGLĘDEM ASORTYMENTU JAK I OBSŁUGI ZROBIŁ NA MNIE SKLEP MEBLOWY W ARKADII (PIWNICA).\nCZY KTOŚ Z WAS ROBIŁ JUŻ TAM ZAKUPY?? JEŻELI TAK TO CZY JESTEŚCIE ZADOWOLENI Z ZAKUPU??\nEWENTUALNIE JAKI JESZCZE SKLEP MOŻECIE MI POLECIĆ ??\n01 Lip 2011, 15:01:52\nKupowałem tam rogówkę i miałem małe przygody bo trzeba było czekać 3 tygodnie aż dowiozą mebel z Polski od producenta i jak przywieźli mi go do domu to się okazało... że to nie ten:( Nie wiem czy źle wysłali zamówienie czy jak się tłumaczyli producent zrobił nie to co trzeba w każdym razie kolejne tygodnie oczekiwania na mój mebel. Za opóźnienia wytargowałem dodatkowy upust bo jeden dostałem od razu przy zakupie. Jak mebel dotarł do mnie oazało się że dykta w pojemniku na pościel puściła i trzeba było ją dodatkowo zamocować co zrobili w ciągu pół godziny. Ogólnie kosztowało mnie to trochę nerwów, ale mebel jest super plus dodatkowy rabat za opóźnienia.\n01 Lip 2011, 15:51:40\nNie polecam WENUS MEBLE!!!!!!Jeśli już to KRYSTIAN.\n01 Lip 2011, 17:08:28\nJEŻELI CHODZI O SKLEPY \_"KRYSTIAN\_" TO WG. MNIE ZALATUJE TROCHĘ PRL-EM, NATOMIAST OBSŁUGA Z WIELKĄ ŁASKĄ UDZIELIŁA MI POTRZEBNYCH INFORMACJI. OGÓLNIE TO NIE TO CZEGO SZUKAM.\nCUDZA DLACZEGO NIE POLECASZ WENUSA??\nMIAŁAŚ JAKIEŚ PRZYKROŚCI Z ICH STRONY??\n01 Lip 2011, 17:55:18\nDziś widziałam że w Zycie na Noniewicza (koło PWSZ) jest wyprzedaż mebli. No i na przeciwko Zyty (tam gdzie sala bankietowa Marsylia) otworzyli chyba coś z meblami. A ja zawsze kupowałam meble w Ludwiku na Różanej, według mnie są tam najładniejsze i najtańsze\n01 Lip 2011, 20:30:01\nOsobiście polecam sklep meblowy Inter-Meble na Piaskowej. Ten kto był tam to wie, że mają dobre promocje i nawet o rabacie można porozmawiać i to z pozytywnym efektem.\n02 Lip 2011, 08:20:07\nA możecie nie pisać całych postów WIELKIMI LITERAMI? Proszę :]\n02 Lip 2011, 10:56:36\nTo ja się wypowiem bo urządzałem mieszkanie.\nPo 1 nie ma co kupować w Suwałkach tylko przez internet.\npolecam http://www.plmeble.com/ zestaw 3 tyś a podobny w krystianie ponad 5 tys. Przywieźli wszystko przykryte otulone kocami zero uszkodzeń. Przywieźli z końca polski mieli kurs do Białegostoku to do Suwałk przywieźli za 100zł.\nKupowałem zestaw w krystianie za 4.5 tys U nich rabat powyżej 2tyś i tylko 2% śmiech na sali.\nPomijam że obsługa nie miła chyba. Nie lubią dawać rzeczy z wystaw karzą czekać po 3 tygodnie. Ja dostałem z wystawy z 4.5 tys wyrwaliśmy coś ok 160zł. W sklepie z częściami samochodowymi więcej spuszczają przy małych kwotach. Rozmowa oc ene długo trwała ale dowiedziałem sie że ktoś zakupy robił na 8 tyś i dostał też tylko jak mówili 80zł zniżki.\nGdy ja kupowałem byłem świadkiem jak przyjechała rodzinka ze wsi z babcią.\nbabcia wybrała rzeczy na 220zł i pytają się też ile będzie upustu? sklepowa podlicza co jest na stanie wszystko mogli dać tylko wymyśliła że na lawę czekać trzeba jakiś czas a za te rzeczy pani niech od razu wpłaci dlaczego? bo ława kosztowała 300zł i wyszło 1900zł i już ten ich wielki rabat 2% się nie należy tacy chytrzy są. a były na sklepie 2 ławy ale spuścili im 20zł żal.pl Jak zobaczyłem jak ludzi oszukują to więcej nic nie kupie tam na pewno!\nChcecie ładne meble stylowe to szukajcie w internecie z okolic Radomska tam robią dużo taniej i jest wielki wybór to zagłębie meblarskie. W krystianie katalog ma zamazane producenta. Żeby samemu nie zamawiać ponad 1 tyś taniej\nJak chcecie meble zwykłe z dykty oklejone okleiną jak w OBI panele podłogowe za 10zł za metr to można kupować w Suwałkach ale fikuśniejsze jak te http://www.plmeble.com/product.php?id=17 to tylko szukać w internecie wychodzi ponad 1 tys taniej!\n02 Lip 2011, 11:13:38\nsie zgadza Czesiu. Też kupuję w necie, z mebli np. kuchnie całą. Ceny w Suwałkach kosmiczne, zero konkurencji praktycznie, a zaopatrzenie niczym PRL, wczesny Gierek. Nic nowoczesności, stylistyka dla starszych ludzi\n(bez obrazy proszę, podaje na przykładzie teściowej ). Każdy ma neta teraz, poszukać, poprosić o katalog można.. Nawet z dowozem się opłaca i masz coś, czego nie ma nikt w Suwałkach, a nie tylko okleina dęby buki brzoza\n02 Lip 2011, 11:16:40\ndodam jeszcze, może nie każdy lubi, ale ja np. lubię meble z IKEI. Masz dużo do kupienia? Załatw transport i jedź. Marki przed Warszawą max 270 km a masz wsio. W necie masz swio. Pozdrawiam\n02 Lip 2011, 13:11:37\nja w wenusie zamawiałam meble Vox.meble z klasą o nowoczesnym dizajnie jakich nie znajdziecie nigdzie indziej w Suwałkach i nie trzeba szukać w internecie. czas oczekiwania nie jest długi, czekałam dokładnie tyle ile mi powiedziano.zrobili mi bezpłatny projekcik umeblowanego pokoju. obsługa miła, młoda, sami zaczynają rozmowę nie trzeba ciągnąć za język. dostałam b.atrakcyjny rabat. wyszłam ze sklepu uradowana i nie żałuję zakupów! dlatego, viskas myślę, że możesz im zaufać\n02 Lip 2011, 16:54:03\nCuma daj fotki tych mebli chce zobaczyć nowoczesny dizajn\n22 Lip 2011, 17:00:44\nktoś usunął link z mego posta ale możecie sprawdzić w necie wpisując w wyszukiwarkę meble vox, ja mam kolekcję 2piR.\n28 Lis 2011, 12:53:33\nWydaje mi się,że przesadzacie z tym PRL-em.\nWiele firm kilka razy do roku wprowadza nowości.Np Black Red White. W dodatku często są rózne promocje.Czas oczekiwania też jest krótki, bo w zasadzie kilka dni.Polecam sklep na Rózanej\n08 Lut 2013, 13:27:33\nwedług mnie to najlepsza obsługa i ceny są na Piaskowej w INTER MEBLE , mają tam podejscie do klienta i poczucie humoru którym innym suwalskimsklepom bardzo brakuje


To wektor wcale nie dla premiera, lecz dla\nprzewodniczącego PO, który ściągnął do\nWarszawy kongres Europejskiej Partii Ludowej,\nwspółtworzącej w Parlamencie Europejskim największą\ngrupę EPL-ED. Przy okazji odbywają się u nas główne\nobchody pięciolecia rozszerzenia UE. Wypada życzyć,\nby kongres EPL zaowocował punktami dla Polski.\nJuż była w ogródku, już się witała — ale chyba obejdzie się smakiem posady ambasadora przy ONZ. Po sejmowym przesłuchaniu rząd stracił do Fotygi zaufanie, bo nie wiadomo, czy głosując w imieniu Polski wykonywałaby dyspozycje MSZ, czy też realizowała własną (a tak naprawdę — prezydencką) wizję polityki zagranicznej.\nPolska , Polityka , Polityk zagraniczny , Premier , Polityk , Politycy , Witamy , Premiera


Koniec samotności - Janusz Leon Wiśniewski - ebook + audiobook - Legimi online\nKoniec samotności ebook i audiobook\n94 osoby właśnie czytają\nLektor: Janusz Leon Wiśniewski\nNadia pojawiła się w jego życiu niespodziewanie. Przecież w tamten piątek osiemnastego sierpnia mógł być zupełnie gdzie indziej i nigdy jej nie spotkać. Tak naprawdę powinien być gdzie indziej.\nRano obudził go telefon. Gdyby dzwonił ktoś inny, nie odebrałby, ale numer należał do jego ojca. Już samo to, że usłyszy jego głos, było niepokojące. Ojciec dzwonił tylko, jeśli wydarzyło się lub miało wydarzyć coś co najmniej niepomyślnego. Nie pamiętał, aby zadzwonił ot tak, po prostu, i zapytał, jak się ma i co u niego. Jak często robiła matka. Ojciec dzwonił albo ze złą wiadomością, albo z jakimś poleceniem, albo żeby sprawdzić, czy on, jego syn, już to polecenie wykonał.\nTamtego ranka było inaczej. Poznał to już po tonie głosu. Firma ważnego zleceniobiorcy korporacji ojca „informatyzowała jakiś strategiczny obiekt”. Z urlopu nie wiadomo dlaczego nie wrócił „ich pieprzony informatyk od intranetu, albo jakoś tak, a ty się na tym znasz, proszę cię, pomóż im”. W pierwszej chwili nie mógł uwierzyć. Ojciec go o coś prosił! Pamięta, że zapytał go, czy zdaje sobie sprawę, że jego syn jest „studentem drugiego roku informatyki”. Ojciec zamilkł na chwilę, po czym powiedział:\n– Jakub, słuchaj, ujmę to tak. Ten ich informatyk mógłby ci robić marginesy w zeszytach. Tak to widzę. Proszę cię, jedź tam. Szef tej firmy to mój przyjaciel. Obiecałem mu – dodał. – Wiem, że miałeś iść dziś z mamą na koncert. Już do niej dzwoniłem – uprzedził jego odpowiedź. – Musiałem długo prosić – zachichotał – ale w końcu się zgodziła, żebym cię zastąpił. Pojedziesz?\n– Tato, no co ty? Jasne, że pojadę. Mów, gdzie to jest?\n– Gdzie? Sam nie wiem. To ponoć jakiś bardzo dziwny obiekt. Zaraz przyjedzie po ciebie auto. Spakuj jakieś ubrania, szczoteczkę do zębów, bo to dłuższa sprawa. Dzięki, Kuba – powiedział cicho ojciec i się rozłączył.\nNie pamiętał, kiedy ostatni raz ojciec nazwał go Kubą.\nDo plecaka zapakował laptopa, wrzucił kosmetyczkę i upchnął bieliznę na zmianę. Po kwadransie siedział na tylnym siedzeniu ogromnego mercedesa. Małomówny kierowca w czarnym lnianym garniturze, białej koszuli i rozwiązanym krawacie, niedbale zwisającym przy szyi, nic o żadnym projekcie nie wiedział. Zagadnięty spojrzał na Jakuba podejrzliwie i odparł:\n– To nie moja broszka. Szefunio wszystko panu szanownemu wytłumaczy, ja mam w telefoniku adresik i pod niego mknę. Powiedzieć mogę tyle, że to jakieś głębokie zadupie w puszczy na Mazurach, bo nawet GPS tego nie pokazuje.\n– W takim razie przepraszam – odparł Jakub z uśmiechem. – Myślałem, że pan jest szefem. Dawno nie widziałem tak eleganckiego krawata. Z jedwabiu?\n– Z jedwabiu? – powtórzył kierowca, biorąc krawat do ręki i przyglądając mu się z uwagą. – Czy ja tam wiem? Dali, kazali nosić, to pod szyją zakręcam. A jak szefunio nie widzi, to rozkręcam, szczególnie w taki upalik. Brzydki krawacik nie jest, też prawda. – Zamilkł na chwilę, po czym dodał, głośno się śmiejąc: – Ja szefem? Toś pan wymyślił. Nasz szefunio krawatów nie nosi. Tylko kupuje nam. Za własną kasę. Sam chodzi w dresach i trampkach z wyprzedaży w Lidlu. Bryką nie jeździ. Chyba że musi. Rowerkiem po świecie pomyka. Zresztą sam pan szanowny na oczy własne zobaczy...\nDo końca podróży kierowca nie odezwał się już ani słowem. Czasami tylko kilkoma cichymi mruknięciami odpowiadał, kiedy dzwonił telefon.\nPo kilku godzinach jazdy normalnymi drogami i godzinie przedzierania się przez leśne, piaszczyste dukty dotarli wreszcie na zadupie. Zatrzymali się przed otoczoną murem budowlą przypominającą zamczysko. „Szefunio” już na nich czekał. Chudy, wysoki szpakowaty mężczyzna z szeroką blizną na lewym policzku. W dziurawym, poplamionym farbą białym podkoszulku i spranych, wystrzępionych krótkich dżinsach faktycznie przypominał wychudzonego menela. Zamiast trampek z wyprzedaży miał pokryte szarym pyłem czarne, sięgające do kolan kalosze. Najpierw serdecznie przywitał się z kierowcą, a potem podszedł do Jakuba i mocno uścisnął mu rękę. Odbierając od niego plecak, powiedział:\n– Jestem Marcin. Bardzo się cieszę, że znalazł pan dla nas czas. Nawet pan nie wie, jak bardzo. I wcale nie jesteście podobni z Joachimem! – oznajmił, uśmiechając się przyjaźnie. – Choć on twierdzi, że jego syn to wykapany ojciec. Zaniosę plecak do środka, dobrze? A wieczorem, punktualnie o dwudziestej pierwszej, zapraszam do mojej celi. Mamy tam z całą ekipą wieczorny brain storming. Wszystko panu wyjaśnię. A jeśli nie zdołam, koleżanki i koledzy pomogą. – Machnął ręką w kierunku wąskiej piaszczystej ścieżki, która prowadziła do lasu – A teraz, przy tym skwarze, proponuję szybką kąpiel w jeziorze. Woda czysta. Kryształowo czysta. Tylko radzę się pośpieszyć. Bramę zamykają przed ósmą. Takie reguły. I to wprowadzone przez kobiety, więc nie ma zmiłuj. A zmiłowanie ma tutaj specjalne znaczenie. Wszystko panu opowiem. Kąpiel się przyda, bo w obiekcie, że tak powiem, nie ma zbyt wielu łazienek. Tak naprawdę jest tylko jedna – dodał drwiąco po chwili – ale za to prawdziwa łaźnia. Z freskami na ścianach i suficie. Nie pamiętam dokładnie, z którego wieku, ale na tyle stara, że mamy tutaj akurat konserwatora zabytków. Sam pan zresztą zobaczy...\nJakub słuchał, chociaż niewiele z tego rozumiał. Jedno się zgadzało: duchota była okropna. Po wyjściu z klimatyzowanego samochodu miał wrażenie, że się nagle znalazł przy otwartym piekarniku, z którego buchało gęste, rozgrzane, wilgotne powietrze.\nWąska ścieżka przecinająca pole uschniętego zboża tuż przed lasem skręcała w kierunku zielonej ściany szuwarów. Po kilkuset metrach marszu wzdłuż gęstego szpaleru wysokich łodyg dotarł do niewielkiej polany, z jednej strony otoczonej krzakami jałowca, a z drugiej kończącej się stromym urwiskiem, które przechodziło w eliptyczną łachę niewielkiej piaszczystej plaży. W oddali, na końcu pomostu wychodzącego daleko w głąb jeziora dostrzegł nieruchomą sylwetkę. Zeskoczył z urwiska. Wstał, otrzepał się i po kilkudziesięciu metrach dotarł do pomostu. Siedziała na nim kobieta. Głośno krzyknął w jej kierunku. Nie zareagowała. Siedziała nieruchomo z pochyloną głową. Ostrożnie ruszył po skrzypiących, zmurszałych deskach. W pewnym miejscu kilku brakowało – złamane tuż przy krawędziach zardzewiałej stalowej konstrukcji zwisały, dotykając tafli jeziora. Cofnął się, rozpędził, przeskoczył wyrwę i nagle poczuł ogromny ból. Długi gwóźdź wystający z deski przebił mu stopę na wylot. Na szpicu został zakrwawiony skrawek skóry z mokasyna. Aż zawył. Gwałtownie uniósł nogę i stracił równowagę. Wpadając do wody, uderzył potylicą o deskę. Dokładnie w tym momencie kobieta siedząca na skraju pomostu wskoczyła do jeziora. Jakub wypełzł na piasek, kaszląc i wypluwając muł. Z rany na stopie płynęła krew. Starał się ją zatamować, uciskając okolicę rany palcami. W pewnej chwili usłyszał głos:\n– To twój but?\nGwałtownie uniósł głowę. Przed nim stała dziewczyna z ociekającym wodą mokasynem w dłoni. Skinął twierdząco. Dziewczyna przypatrywała się przez chwilę jego okrwawionej stopie, po czym bez słowa zdjęła stanik i zrolowała go w wąską opaskę. Uklękła przed Jakubem, okręciła opaską jego stopę i z całych sił zacisnęła. Krew przestała płynąć.\nTak w pewien gorący letni dzień poznał Nadię.\nZbliżyli się do siebie. Już tam, przez kilka dni „blisko pomostu”, jak zwykła to nazywać. Nieoczekiwanie okazało się, że wracają do tego samego miasta i że jeśli tylko zechcą, nie będzie to jedynie przelotne wakacyjne spotkanie, po którym zostanie adres w telefonie i kilka wspomnień, które z czasem zbledną. Zechcieli. Oboje. Zaczęli spędzać ze sobą czas. Zaprzyjaźnili się. To ta przyjaźń była dla niego wtedy najważniejsza. I teraźniejszość. W tamtych pierwszych miesiącach nie pragnął niczego innego. Chciał prostoty uczuć, spokoju i kogoś bliskiego – ale nie na tyle, żeby ów ktoś mógł go zranić lub sponiewierać, kiedy już zdąży się przywiązać. A przecież mogło się tak zdarzyć. Doskonale o tym wiedział i tego właśnie bał się najbardziej.\nDlatego nie chciał, żeby ich związek – choć wówczas tej relacji wcale tak nie nazywał – zaczął się, jak to się normalnie dzieje, od opowieści o przeszłości. Poza tym jaka, kurwa, przeszłość?! O czym miał jej opowiedzieć? O dziewczynach, których nie miał? Oprócz tej jednej, uwielbianej, która nigdy nie była jego i puściła się z jego kuzynem. O tym, że poharatało go to tak głęboko, że w wieku siedemnastu lat myślał, aby podciąć sobie żyły? Albo pójść na tory? O tym, że ten fragment przeszłości chciałby ostatecznie wyprzeć, wyskrobać z pamięci? Do ostatniego bitu. Ale tak się nie da. Najlepiej o tym nie myśleć. Dlatego nic nie mówił. Bo przecież nie da się o czymś mówić i przy tym nie myśleć.\nPotem do tej przyjaźni zaczęła wkradać się fascynacja. Nadia była cztery lata starsza od niego. Mimo to studentka tak jak on. Oczarowała go swoją dojrzałością, zaimponowała mu mądrością. Czuł się wyróżniony: to właśnie na niego zwróciła uwagę. A kiedy spędzali ze sobą czas, koncentrowała się wyłącznie na nim.\nTrudno było nie zachwycić się jej urodą, choć nigdy nią nie epatowała. Oprócz błyszczyka na wargach i bezbarwnego lakieru na paznokciach w ogóle się nie malowała. Ubierała się elegancko i ze smakiem, ale bez ekstrawagancji. Najczęściej w klasyczne szare, czarne lub granatowe kostiumy ze spódnicami do kolan i garsonkami, pod którymi nosiła golfy lub koszulowe bluzki. Z reguły jedwabne w stonowanych kolorach. On lubił najbardziej, kiedy wkładała białą. Na tyle przezroczystą, żeby widać było pod nią zarysy stanika. Nie eksponowała figury. Jakub miał nawet wrażenie, że z jakichś powodów ją ukrywa. Mimo to było w niej coś ogromnie pociągającego. Eterycznego, trudnego do opisania, ale wyraźnie zatrzymującego uwagę. Bardzo kobiecego, choć jednocześnie dziewczęcego. Była trochę jak Lolita ubrana w pozwalający zachować dystans kostium stewardesy. Ogromne, błyszczące, lekko załzawione oczy, burza złocistych loków na głowie, wysokie kości policzkowe, mały, nieznacznie zadarty nos, szerokie, jak gdyby lekko opuchnięte mięsiste wargi. Niekiedy obserwował reakcję mężczyzn na jej widok. I takich w jego wieku, i takich w wieku jego ojca. Ignorowała to zupełnie. Całą sobą była tylko z nim.\nJako następne pojawiło się pożądanie. A tuż po nim tęsknota. Wracał do domu ze spotkania, kładł się na łóżku i tęsknił za następnym. Myślał o niej. Natrętnie. Odczuwał przy tym coś w rodzaju melancholii i rozrzewnienia. Często ogarniał go smutek. Oddalony od niej czuł się samotny. On, który na samotność nigdy nie miał czasu. Nie potrafił się na niczym skupić. Nie potrafił się uczyć, nie miał ochoty na programowanie. Nawet muzyka go drażniła. Leżał na łóżku i tęsknił, czekając na jakiś znak. Telefon, esemesa, chociażby zaczepkę na Fejsie. Cokolwiek. Nic takiego się jednak nie działo, a idiotyczna męska duma nie pozwalała mu samemu zadzwonić lub napisać.\nNadia na nic nie nalegała. Nie dawała znaków, że oczekuje jakichś deklaracji. Nigdy też nie mówiła o przyszłości, w której by go uwzględniała. Dotyczyło to nawet tej najbliższej, której horyzont wyznaczał następny tydzień. Cieszyła się wprawdzie na każde spotkanie, ale nie pytała, czy i kiedy nastąpi kolejne. On także nie pytał. Do dzisiaj nie potrafi zrozumieć dlaczego. Rozstawali się, każde wracało do swojej codzienności i tak naprawdę nie wiedzieli, czy spotkają się znowu. Umawiali się niezobowiązująco. Pisywali do siebie na Fejsie, czasami wysyłali esemesy, czasami lakoniczne mejle, czasami wiadomości na WhatsAppie. Zawsze jednak musiał być jakiś powód. Jakieś wydarzenie. Premiera filmu, nowy spektakl, „niesłychany” koncert w filharmonii, „wyczekiwane” spotkanie autorskie w bibliotece, jakiś szczególny wykład na uniwersytecie lub – ostatnio stawało się to coraz bardziej popularne – w kawiarni albo restauracji. Ostrożnie i bardzo subtelnie podpytywała wówczas: „czy możesz”, „czy znajdziesz czas”, „czy masz ochotę”, „czy to Cię interesuje”. Na końcu za każdym razem w postscriptum dodawała: „Chciałabym być tam z Tobą. Bardzo”.\nTo postscriptum było dla niego najważniejsze. I najpiękniejsze. To z jego powodu zawsze chciał, mógł i za każdym razem znajdował czas. Nawet gdy musiał odwoływać inne ważne sprawy, uciekając się do wykrętów i niekiedy kłamstw, zawsze go „to” interesowało, choćby nie miał zielonego pojęcia, kogo spotka w bibliotece, czyjego wykładu wysłucha lub czyj koncert usłyszy w filharmonii. Bo on także chciał być. Z nią. Przede wszystkim z nią. Gdziekolwiek. I także chciał tego bardzo. Te wydarzenia to były ich randki. Nigdy nie pytała go, czy pójdzie z nią na spacer, czy mogliby razem wypić kawę na mieście i pogadać, wpaść gdzieś na sushi przed snem albo czy myślał o niej dzisiaj. On także nie pytał. Chociaż sushi uwielbiał i myślał o niej każdego dnia. Jak ktoś w ostrym ataku nerwicy natręctw.\nChadzali więc do teatrów i kin, oglądali wystawy, słuchali wykładów i koncertów w filharmonii, bywali na spotkaniach w bibliotekach. Nie sądził, żeby jakakolwiek para studentów w ich mieście skonsumowała wspólnie tyle kultury co oni podczas swoich randek.\nPewnego wieczoru powiedział, że ją kocha. To było na początku grudnia, w sobotę. Wracali z teatru i schronili się na przystanku tramwajowym. Porywisty wiatr rozganiał krople deszczu zmieszane z monstrualnymi płatkami mokrego śniegu. Skryli się w narożniku. Osłaniał ją ciałem od wiatru. Poruszona spektaklem Nadia najpierw długo milczała, a potem zaczęła monolog. Koniecznie chciała mu powiedzieć, co czuje. Była bardzo przejęta. W pewnej chwili zauważył, że płacze. Nadjeżdżał tramwaj. Jakub podał jej chusteczkę. Przytuliła się do niego i wtedy poczuł, że nadszedł ten moment. I powiedział. Do dzisiaj nie jest pewien, czy usłyszała. Prawdopodobnie nie, bo motorniczy hamował z przeraźliwym metalicznym piskiem, a ona tamtego wieczoru miała grubą wełnianą czapkę naciągniętą na uszy.\nNajczęściej wracali tramwajem. Taksówkami tylko po nocnych seansach w kinie. Chciał być z nią jak najdłużej. Z przystanku, na którym wysiadali, odprowadzał ją do domu, żegnał się, całując w rękę. Może i staromodnie, ale tak nauczyła go matka. Zawsze czekał, aż Nadia zniknie za drzwiami, a w kuchni na parterze rozbłyśnie światło. Potem przez kilka minut stał, wpatrując się w ganek. W nadziei, że może jednak się cofnie, otworzy drzwi i zaprosi go do siebie. Nigdy nic takiego się nie stało.\nNa kilka dni przed Wigilią też ją tak odprowadził. Powiedziała, że spędza ją w domu i jeśli Jakub ma ochotę, to wieczorem, oczywiście po rodzinnej kolacji, mógłby do niej zajść, bo robi najlepsze pierogi z kapustą i grzybami na świecie.\nZaprosiła go do siebie! Nadia postanowiła wpuścić go do swojego świata! Pamięta, że kiedy wracał tramwajem do domu, chciało mu się śpiewać.\nNigdy dotąd z taką ekscytacją nie wyczekiwał Wigilii. Nawet jako mały chłopiec, gdy liczył przed zaśnięciem, ile jeszcze razy trzeba kłaść się spać, zanim przyjdzie pora prezentów, nie czekał na ten wieczór z taką niecierpliwością. Przekopał całą sieć, aż w końcu znalazł w Polsce sklep, w którym sprzedawali najlepsze farby akrylowe do malowania na szkle, największej pasji Nadii. „Żadne podróby, tylko te importowane z małej fabryczki w Portugalii dają odpowiednią gęstość obrazu”, zwykła mawiać. Nie miał pojęcia, co dokładnie oznacza „gęstość obrazu”, ale dobrze zapamiętał Portugalię. Wiedział, że tym prezentem sprawi jej największą radość. Aby mieć pewność, że podarunek dotrze na czas – nie wierzył obietnicom UPS ani DHL, a tym bardziej Poczty Polskiej – kilkanaście godzin wlókł się pociągiem z trzema przesiadkami na „Daleki Wschód”, jak mawiał Witold, który nie potrafił zrozumieć, że dla „jakiejś panienki można spędzić tyle czasu w kontakcie z PKP”. Jakub nawet nie starał się mu tłumaczyć, że Nadia nie była dla niego „jakąś panienką”. Wiedział, że nie musi. Wit zwykle wszystko najpierw wyśmiewał, potem mówił z sarkazmem, aż w końcu, kiedy widział, że szydzi z rzeczy ważnych, przechodził do podziwu i zachwytu. Dlatego Wita trzeba było przeczekać. Jak mawiała Marika, „Witkacy jest afektywnie dwubiegunowy, od sarkazmu do płaczliwego wzruszenia potrzebuje z reguły kwadransa”. Tak było i tym razem. To Wit podwiózł go na dworzec, skąd wyruszył na drugi koniec Polski, do małego miasteczka w pobliżu Chełma, aby osobiście odebrać farby dla Nadii. Wit także czekał w nocy na peronie, kiedy z wielkim kartonem wrócił z „Dalekiego Wschodu”.\nWreszcie nadeszła Wigilia. Dżdżysta, wietrzna, przedwiosennie ciepła, z przesłoniętym ciemnoszarymi chmurami niebem, na którym żadne dziecko nie miało szansy dostrzec jakiejkolwiek gwiazdy. A tym bardziej pierwszej. Wigilia bez jednego płatka śniegu. Zupełnie nie zimowa. Dla Jakuba nie miało to żadnego znaczenia. Ku ogromnemu zdziwieniu matki od rana bez ponaglania pomagał w kuchni, potem z ojcem stawiali i ubierali choinkę. W niespotykanej harmonii i zgodzie. Bez konfliktów, bez obwiniania się nawzajem o to, że jak zawsze nie działają lampki. Bez wymądrzania się, spokojnie rozmawiając, słuchając jeden drugiego z uwagą, głośno żartując. Pamięta podejrzliwe spojrzenia matki, która od czasu do czasu, słysząc podniesione głosy, wpadała z groźną miną do salonu, gotowa załagodzić konflikt. Pamięta jej głośne westchnienia ulgi, kiedy okazywało się, że krzyki to nie żadna kłótnia, tylko żarty, i że choinka „się ubiera”. Pamięta, że kiedy skończyli, ojciec zniknął w sypialni, a on usiadł przy jeszcze pustym stole. Z kuchni dobiegała melodia jakiejś kolędy przerywana śpiewem matki i odgłosami jej krzątaniny. Dom pachniał choinką i barszczem.\nJakub wpatrywał się w światełka lampek odbitych w oknie. Myślał o ojcu.\nOd pamiętnego sierpniowego „projektu dla Marcina” jego ojciec stał się innym ojcem. A on z kolei starał się być innym synem. Po powrocie z Mazur rozmawiali o tym tylko raz. Pewnego ranka na początku września. W łazience przy goleniu. Stali obok siebie w piżamach i patrzyli sobie w oczy w lustrze.\n– Marcin mi wczoraj napisał, że pracowałeś dziesięć dni po dwanaście godzin. Czasem nawet w nocy – nieoczekiwanie odezwał się ojciec. – Przy stawce godzina po dwieście wyszło mu dwadzieścia osiem tysięcy.\n– To niemożliwe – odparł zaskoczony Jakub, przerywając golenie.\n– Co niemożliwe, synku?\n– Że Marcin się tak pomylił. Z prostego mnożenia wychodzi, że to dwadzieścia cztery tysiące – odparł spokojnie. – Pomijając, że to dla mnie majątek, zrobiłem to dla ciebie, tato. Nie dla kasy – dodał po chwili.\nOjciec przerwał golenie. Oparł ręce na umywalce i spuścił głowę.\n– Nie pomylił się, synku – powiedział zmienionym głosem. – On się nigdy nie myli. To taki typ. Pracowałeś w sobotę i niedzielę. I to głową. Za to należą się dwa tysiące więcej. Tak jest w kontrakcie.\n– Ciągle się nie zgadza, tato – przerwał mu cicho Jakub.\n– Formalnie masz rację – odparł ojciec. – Ale nieformalnie Marcin uważa, że uzyskanie sygnału na niekoszonym polu za wysokim murem to mistrzostwo wszechświata. I że należy ci się premia. Tak samo zresztą uważają wszyscy w jego zespole – dodał ze śmiechem.\nA potem wydarzyło się coś niesłychanego. Ojciec objął go i powiedział:\n– Dziękuję ci, synku. Nawet nie wiesz, jaki byłem dumny, kiedy przy odbiorze projektu ciągle do mnie podchodzili i mówili: „A Kuba to, a Kuba tamto”. Zawsze byłem z ciebie dumny. Nie mniej niż mama. I tak samo cię kocham. Czasami tylko nie potrafię tego okazać. Jesteś najlepszym, co mi się w życiu przytrafiło. Już dawno chciałem ci to powiedzieć – dodał i mocno go do siebie przytulił.\nZ zamyślenia wyrwał go głos matki.\n– A ty, Kuba, co tak siedzisz? Nie masz co robić? Położyłbyś obrus... Co się stało, synku? – zapytała przestraszona, podchodząc do niego. – Dlaczego płaczesz?\n– Płaczę? Naprawdę? – odparł, pochylając głowę, aby ukryć zmieszanie. – Tato mnie wzruszył – dodał po chwili. – Tobie też się czasami zdarza.\n– Tato? Wzruszył? Ciebie? – powiedziała z rosnącym niedowierzaniem w głosie. – Jasne, synku, jasne. Dzisiaj taki dzień. Że się człowiek wzrusza. Ale to dopiero później – szepnęła i pocałowała go w policzek.\nZaczęła rozkładać biały obrus. Jakub poderwał się z krzesła, aby jej pomóc.\n– Dam sobie radę. A ty idź, proszę, i załóż coś przyzwoitego zamiast tej spranej bluzy. Może dla odmiany jakąś koszulę? Zobaczysz, że ojciec się wzruszy. Masz to jak w banku – dodała żartobliwie.\nPrzy wigilijnym stole zjawił się w koszuli. Błękitnej. I w granatowym garniturze z ciemnoniebieską poszetką we wzorek wyglądającą z górnej kieszonki. Ojciec spojrzał na niego podejrzliwie, nie kryjąc zaskoczenia, a matka uśmiechnęła się pod nosem.\nPo długiej i patetycznej przemowie ojca podeszli do choinki, żeby przełamać się opłatkiem. Mama jak zwykle miała łzy w oczach, a ojciec nieporadnie próbował ukryć wzruszenie, kiedy się obejmowali. A potem biesiadowali, rozpakowywali prezenty, śpiewali kolędy.\nJakub myślał o Nadii. Co robi? Z kim jest? Jak wygląda? Czy na niego czeka? Co wydarzy się dzisiaj wieczorem? Około dwudziestej pierwszej zabrał z pokoju ciężki plecak z przewiązanymi kokardą puszkami farby. Zanim sięgnął po kurtkę, matka zapięła mu guzik koszuli pod szyją i całując, szepnęła do ucha:\n– Jesteś najprzystojniejszym facetem, jakiego znam. Powinieneś częściej zakładać garnitur. Koniecznie, synku.\nA potem szybko pobiegła do kuchni i kiedy wróciła, wpychając mu do rąk owiniętą aluminiową folią foremkę, powiedziała:\n– Makowiec zawsze się przyda. Gdziekolwiek się wybierasz. Gdybyś nie wrócił na noc, bądź, proszę, jutro na śniadaniu. Nie zaczniemy bez ciebie. Będziemy czekać. Pamiętaj – dodała, całując go w policzek.\nDom Nadii był rozświetlony. Na wszystkich szybach mieniły się podświetlone od wewnątrz choinki, mikołaje w czerwonych płaszczach wdrapujący się na balkony, gwiazdy i gwiazdki na granatowych lub błękitnych firmamentach. W niewielkim ogródku przed domem na kilku bezlistnych krzakach porzeczek połyskiwały lampki. Mały jednopiętrowy domek z pruskiego muru na tle czteropiętrowych luksusowych apartamentowców otaczających go z trzech stron wyglądał jak fragment ilustracji z innej bajki.\n– Zastanawiam się, jak tym ludziom spod ósemki udało się zachować działkę i domek. W dzisiejszych czasach to albo bohaterstwo, albo mnóstwo kasy. Wiesz coś na ten temat? – zapytał młody kierowca, kiedy zatrzymali się przed domem Nadii.\nJakub spojrzał na niego zdziwiony.\n– Dlaczego miałbym wiedzieć?\n– Bo jedziesz tu już ze mną, kolego, osiemnasty raz. Tak wychodzi z historii przejazdów. Więc pomyślałem, że może jednak coś wiesz – odparł kierowca z uśmiechem\n– Tak? – zapytał zdziwiony Jakub. – Fakt. Przecież to Uber. Pisałem dla was kawałek kodu. Wszystko wiecie. Więcej niż urząd skarbowy. I obyczajówka. – Pokiwał głową. – Coś tam wiem, ale to długa i pokrętna historia, a ja się bardzo śpieszę. Wigilia i takie tam. Poza tym nie jestem pewien, czy to nie jest objęte klauzulą ochrony danych. Tak samo jak historia przejazdów. Jak myślisz, kolego? – zaśmiał się ironicznie i pośpiesznie wysiadł z samochodu.\nPrzez chwilę stał na ganku, nasłuchując. Z domu nie dochodziły żadne odgłosy. Panowała zupełna cisza. Żeliwną kołatką w kształcie końskiej podkowy zastukał ostrożnie w drewniane drzwi. Nagle poczuł dziwną nerwowość i niepokój. Dokładnie tak jak przed egzaminem. Pomyślał, że to idiotyczne.\nWreszcie drzwi zaskrzypiały i na progu rozświetlonego przedpokoju pojawiła się Nadia. Z kieliszkiem wina w dłoni, w krótkiej czarnej koronkowej sukience odkrywającej ramiona, z włosami splecionymi w warkocz przewiązany złocistą kokardą w duże czarne grochy. Nigdy dotąd jej takiej nie widział. Oczy podkreślone cieniami wydały mu się o wiele większe, podobnie jak usta pomalowane karminową szminką. Nieznana mu Nadia. Inna. Do tego nagość jej ramion. I zarys piersi, na których zatrzymywał się materiał sukienki. Pamięta, że zauważyła jego zdumienie. Uśmiechnęła się, stanęła na palcach i całując go delikatnie w policzek, szepnęła:\n– Nareszcie jesteś.\nWzięła go za rękę i wąskim, ciemnym korytarzem zaprowadziła do dużego pokoju. Poczuł zapach starego drewna i suszonych grzybów. Pokój oświetlało kilka kinkietów w kształcie świeczników.\nNadia bez słowa podała mu swój kieliszek i patrząc w oczy, zaczęła rozpinać guziki kurtki. Powoli. Jeden po drugim. Było w tym coś zmysłowego i erotycznego. Stał przez chwilę nieruchomo, patrząc na jej ręce. W pewnym momencie upuścił plecak, który cicho osunął mu się wzdłuż nogi na podłogę. Wsunął dłoń w jej włosy i mocno przyciągnął ją do siebie.\n– Boże! Barszcz! Zaleje mi kuchnię! – wykrzyknęła nagle, uwolniła się z jego objęć i pobiegła do wąskich drzwi.\nRozejrzał się wokół. Z wyjątkiem ogromnego dębowego stołu na rzeźbionych nogach pokój był zupełnie pusty. Pośrodku prostokątnego stołu stał wielki biały wazon w różnokolorowe wzory. Nie było żadnych krzeseł. Wzdłuż wszystkich ścian na podłodze z szerokich desek stały drewniane ramy okienne. Niektóre ciągle z resztkami farby, niektóre zmurszałe, niektóre z grudkami kitu i kawałkami szyb. Na ścianach jak w jakiejś galerii wisiały fotografie. Nieliczne w sepii, większość czarno-biała. Najróżniejszych rozmiarów. Małe, jak gdyby przed chwilą wyciągnięte z albumu, przypięte pineskami do tapety z grubej szarej tkaniny, a także ogromne, w passe-partout i drewnianych ramach.\nPrzykrył plecak kurtką i zaczął powoli przechadzać się wzdłuż ścian, uważnie przypatrując się fotografiom. Przy niektórych przystawał na dłużej.\n– Zróbmy sobie wreszcie Wigilię – usłyszał nagle za plecami głos. – Mój dom zwiedzisz później. Obiecuję, że cię oprowadzę i nie będzie to trwało dłużej niż pięć minut. Jestem okropnie głodna. Nie chciałam bez ciebie nic dziś jeść.\nOdwrócił się. Siedziała na stole. W ręku trzymała wielką drewnianą łyżkę. Miała na sobie krótki biały fartuszek z kieszenią z przodu, włosy przewiązała opaską udrapowaną nad czołem. Zauważył białą podwiązkę na udzie. Uśmiechała się do niego, oblizując zmysłowo łyżkę. Skojarzyła mu się z frywolną pokojówką z erotycznego filmu. Zeskoczyła ze stołu i zapytała:\nW kuchni zdjęła fartuszek i rozpuściła włosy. Usadziła go za niewielkim eliptycznym stołem przykrytym błyszczącą wzorzystą ceratą. Musiała być nowa.\nPamiętał zapach takiej ceraty z dzieciństwa. Z wizyt w wiejskim domu prababci, babci jego ojca. Tylko nowe tak pachniały. Kiedy rodzice przywozili go na wakacje, prababcia Leokadia zawsze kupowała nową ceratę „do chałupy”, a dla niego, „diabełka Kubusia”, każdego roku skórzane „trzewiki” i srebrny łańcuszek z krzyżykiem. Poświęcony w niedzielę „specjalnie dla Kubusia przez proboszcza z kościoła na górce”. Wciąż przechowywał zaśniedziałe łańcuszki i krzyżyki w metalowej kasecie na szafie w swoim pokoju.\nUkradkiem rozejrzał się dookoła. Kuchnia do złudzenia przypominała tamtą prababciną, wiejską. Niska chlebowa szafka z otworami, przez które dostawało się powietrze. Naoliwiona podłoga z desek upstrzonych sękami, wyszywane ciemnoniebieską nicią makatki zawieszone na drewnianych belkach. Jedna – z napisem „Zimna woda zdrowia doda” (dokładnie taką samą miała prababcia) – wisiała u Nadii nad białą emaliowaną miednicą z granatowym szlaczkiem wokół krawędzi. W identycznej miednicy prababcia szorowała mu nogi, kiedy wieczorami „wracał z pola”. Wodę grzała na podobnej westfalce z okrągłymi żeliwnymi fajerkami. W kuchni u Nadii na płycie z jednej strony stała kuchenka gazowa, a z drugiej mikrofalówka.\nObok talerza, na którym leżała mała gałązka świerku, i filiżanki z parującym aromatycznym barszczem Nadia postawiła porcelanową misę z pierogami. Sama usiadła naprzeciwko. Spojrzeli sobie w oczy. Zauważył rumieniec obejmujący powoli jej twarz i szyję.\n– Lubię, kiedy zakładasz tę błękitną koszulę, wiesz? Oczy robią ci się wtedy jeszcze bardziej... – Nie dokończyła. Zerwała się gwałtownie. – Nie! Jeszcze nie. Najpierw opłatek! Jezu, Kuba! Zaczekaj!\nPodskoczyła do pomalowanej olejną farbą pistacjowej serwantki, z górnej półki zdjęła niewielki, wyszczerbiony i upstrzony ze starości plamkami talerzyk, podeszła do Jakuba i powiedziała cicho:\n– Opłatek przecież. Nasz pierwszy.\nZerwał się z krzesła i zapiął guzik marynarki. Sięgnęła po jego dłoń, przycisnęła do warg, a potem położyła na niej opłatek. Odsunęła się, odstawiła talerzyk i z opłatkiem w dłoni powiedziała:\n– Słuchaj, Kuba, nie mam w tym wprawy. Dużo mówię, ale to nie są przemówienia. A za chwilę zamierzam wygłosić przemowę. Długo myślałam, kiedy będzie odpowiedni moment, i wymyśliłam, że chyba nie ma lepszego niż dzisiejszy wieczór.\nUmilkła. Zmarszczyła czoło. Wyglądała jak ktoś, kto w skupieniu zbiera myśli.\n– Od dawna – zaczęła po chwili – nie spędzałam Wigilii z kimś bliskim. Pewnie dlatego też zagapiłam się z tym opłatkiem – dodała z uśmiechem i natychmiast znowu spoważniała. – Odkąd kilka lat temu umarła moja babcia, żeby przetrwać Wigilię i święta, uciekałam stąd jak najdalej. Bardziej niż od samotności uciekałam od wspomnień. Bo ja często już jako dziecko bywałam sama, więc się do samotności przyzwyczaiłam. Pomyślisz pewnie, że to głupie, bo wspomnienia bolą przecież wszędzie, nieważne gdzie cię najdą. To prawda, ale najbardziej bolały tutaj. W tym domu. Bo to tutaj zdarzyło się w moim życiu najwięcej najważniejszych, najpiękniejszych, ale i najokropniejszych rzeczy. Więc pakowałam walizkę i uciekałam. Bo Wigilia dla mnie w tym miejscu była nie do zniesienia. Czasami uciekałam bardzo daleko. Myślałam, że im dalej, tym trudniej wspomnieniom będzie mnie dogonić. Ale to tak nie działa. To tylko taka wydumana bzdura.\nOtarła szybko łzę z policzka i ciągnęła dalej. Głos jej drżał.\n– W tym roku pewnie znów bym gdzieś uciekła, ale pojawiłeś się ty. Jak jakiś przybysz nie z tego świata. Przez pewien czas bałam się, że tak tylko sobie przystanąłeś z ciekawości obok i za chwilę znikniesz. Bałam się, że ze mnie wyrośniesz. Że mnie odhaczysz jak minione wakacje. Ale nie. Nie znikałeś. Byłeś. Opiekuńczy. Na każde moje skinienie. Męska opiekuńczość ogromnie mnie wzrusza i budzi piękne wspomnienia. Byłeś delikatny. I cierpliwy. Ta twoja cierpliwość na początku mi imponowała, ale potem zaczęła doprowadzać do szału. Nie próbowałeś wziąć mnie za rękę w kinie, nie dotykałeś ramieniem w teatrze, nie kładłeś dłoni na mojej, kiedy piliśmy kawę. Byłeś zupełnie inny niż wszyscy przed tobą. To przez nich wolałam się okopać. Dla pewności także przed tobą. I nagle zauważyłam, że mimo to na swój nieporadny sposób nieustannie okazujesz mi, że jestem ci niezbędna. Może to mało romantyczne, ale tak naprawdę kobietom głównie o to chodzi. O poczucie niezbędności. Tylko hipokrytki lub kłamczuchy twierdzą inaczej. Poczułam to, Jakub – wyszeptała. – Pewnego wieczoru poczułam, że jestem ci niezbędna i że chciałabym, żebyś się mną dalej opiekował. Arogancja? Egoizm? W jeden wieczór, hę? A może to miłość, co?\nUmilkła. Opuściła głowę, jak gdyby zawstydzona tym, co powiedziała. Po chwili jednak podniosła ją z powrotem i patrząc mu w oczy, dodała:\n– Pewnie to dla ciebie dziwne, ale nie mam nikogo bliskiego na świecie. Oprócz ciebie. Dobrych świąt, Jakubie.\nZupełnie nie spodziewał się takich słów. Pamięta, że koniecznie chciał coś powiedzieć. Chciał powiedzieć, że bardzo dzisiaj na nią czekał. Że czekał już tak długo i że ta cierpliwość to z przestrachu, że mógłby ją utracić. Że wtedy na przystanku, kiedy wracali z teatru, to była najprawdziwsza prawda. I że nie wie, czy jest mu niezbędna, ale gdy budzi się rano, jest jego pierwszą myślą. A potem następną i kolejną. I tak przez cały dzień, aż do zaśnięcia. A nawet po zaśnięciu, bo często mu się śni. Jeśli tak objawia się niezbędność, to z pewnością ona jest mu niezbędna.\nChciał jej powiedzieć jeszcze wiele innych rzeczy, ale mu nie pozwoliła. Wspięła się na palce i zaczęła go całować. Otoczyła jego twarz dłońmi i całowała, przygryzając chwilami wargi i język. Rozpięła guzik marynarki i wsunęła dłonie pod koszulę. Nie otwierał oczu. Czuł jej rozedrganie, kręciło mu się w głowie. Kiedy próbował ustami zsunąć jej sukienkę, wyszeptała mu do ucha:\n– Kuba, zrobimy sobie tę Wigilię później, co?\nNie pamięta, czy cokolwiek odpowiedział. Wszystko wydarzyło się tak szybko. Sięgnęła po jego dłoń, pobiegli przez pokój z fotografiami, potknął się o plecak, upadł, podała mu rękę, pomagając wstać. Wbiegli na wąskie skrzypiące schody. Wiły się stromo i kończyły prostokątnym otworem. Miał wrażenie, jakby wychodził przez właz na dach. Kiedy wychylił z otworu głowę, Nadia podała mu ręce i wciągnęła go na górę. Znalazł się w pokoiku na poddaszu. Zwisająca z sufitu na długiej linie ogromna gruszkowata żarówka roztaczała pomarańczowy blask. W pokoju pachniało pomarańczami, do dzisiaj nie wie dlaczego. Kilka metrów od włazu na dwóch warstwach palet z surowego drewna leżał gruby materac przykryty zielonkawym suknem. Nadia stanęła obok. Zsunęła sukienkę. Kiedy do niej podchodził, odwróciła się plecami i rozpięła stanik.\nTo był ich pierwszy raz. Dziki, łapczywy, zwierzęcy, nieporadny. Z tamtych kilkunastu minut pamięta oczarowanie jej nagością, smak skóry i wilgoci między jej udami, drżące dłonie zanurzone w jej włosach, kiedy przed nim klęczała. Poza tym niewiele więcej. Dobrze natomiast pamięta późniejszą czułość, kiedy wtuleni w siebie splatali palce, dotykali nawzajem swoich twarzy, obejmowali się i gładzili po włosach. Pamięta, że przeważnie milczeli, czasami tylko szepcząc pojedyncze słowa. W pewnej chwili Nadia przesunęła się na skraj materaca i sięgnęła ręką na podłogę. Gruszkowata żarówka powoli gasła. W ciemności usłyszał kroki, a potem w oddali zobaczył twarz Nadii oświetloną bladą poświatą telefonu. Poddasze wypełniła muzyka.\n– Nie pamiętam kiedy, ale któregoś wieczoru bardzo zapragnęłam posłuchać tego z tobą w łóżku – powiedziała, kładąc się obok niego na brzuchu. – Znasz to? – zapytała po chwili.\nZaczekał do kolejnego refrenu i zaczął cicho nucić:\nZostań, nie szukaj już gdzieś daleko tego, co masz tu.\nZostań, bez zbędnych słów.\nUniosła się, wsunęła sobie jego ramię pod piersi i zaczęła nucić razem z nim. Kiedy muzyka ucichła, powiedział:\n– To stary kawałek Korteza. Chyba najstarszy. Kiedyś nakryłem mamę, jak płacze, puszczając go sobie w kółko na YouTubie. Prosiła, żebym jej ustawił jako dzwonek w telefonie. Ciągle go ma. A potem zabrała mnie na jego koncert. Ona mnie, nie ja ją, wyobrażasz to sobie? – dodał, chichocząc. – To był jakiś mały klub. Tam też ryczała. Na scenę wszedł niepozorny chudy chłopak w czarnej bluzie od dresu i bejsbolówce, przywitał się cichym „dobry wieczór”, w ciągu półtorej godziny wzruszył wszystkich, a potem się tak samo nieśmiało pożegnał i zniknął. Przy wyjściu wszyscy nucili jego kawałki.\n– Twoja mama? – wykrzyknęła zdumiona. – Pytałeś, dlaczego płakała? – zapytała cicho i nie czekając na odpowiedź, odwróciła głowę i umilkła.\nPochylił się nad nią. Zaczął całować jej plecy. To wtedy po raz pierwszy dotarł do tej magicznej wypukłości nad pośladkami. Na poddaszu ciągle wzruszał swoim smutkiem Kortez, a oni drugi raz, tak samo łapczywie, tak samo dziko kotłowali się na materacu.\nPamięta, że obudził go dojmujący chłód. Uniósł głowę. Przez zaparowaną szybę widział rozmazane kontury. Naga Nadia, odwrócona do niego plecami, z rękoma wyciągniętymi do góry, stała nieruchomo tuż za wąskimi szklanymi drzwiami prowadzącymi na balkon. Na poddaszu panowała cisza, na wąskim parapecie migotały poruszane wiatrem płomienie świec.\n– Co się dzieje? – krzyknął przestraszony.\nPoczątkowo nie zareagowała. Dopiero po chwili weszła do środka, schyliła się, podniosła sukienkę i zaczęła ją zakładać. Podeszła do niego, usiadła na skraju materaca, położyła głowę na jego brzuchu i wyszeptała:\n– Piękna noc. Mnóstwo gwiazd. Więc ta pierwsza też tam musi być. Nasza Wigilia wciąż trwa. Nie minęła jeszcze północ, wiesz?\nLeżeli w milczeniu. Wsłuchiwał się w odgłosy za oknem. Czuł ciepło jej oddechu na skórze. Delikatnie, opuszkami palców gładził jej policzki, czoło, wargi, powieki.\n– Założysz coś na siebie, kochanie? – zapytała nagle, podnosząc głowę. – A ja podgrzeję pierogi i barszcz. Ale najpierw zapnij mi haftki na plecach, dobrze? – dodała, siadając na skraju materaca.\nPamięta, że w ciemności drżącymi palcami nieporadnie szukał haftek i poruszony myślał o wybrzmiałym przed chwilą „kochanie”. Takie nieoczekiwane. Tyle bliskości w jednym słowie.\nWrócili do kuchni i znowu usiedli naprzeciwko siebie – ona w koronkowej sukience, on w marynarce zapiętej na jeden guzik. Postawiła przed nim miskę z parującymi pierogami, a na talerzu przy gałązce świerku kubek z barszczem. Wszystko było tak samo jak na początku, kiedy wpuściła go do domu. Jak gdyby nic się od tamtej pory nie wydarzyło. A przecież zdarzyło się tak wiele. Jedynie kawałki połamanego opłatka na pachnącej nowością ceracie przypominały o tym, że zasiedli do stołu kolejny raz. Inni. Zupełnie inni.\nRozmawiali. O wszystkim, tylko nie o tym, co podczas ich pierwszej Wigilii wydarzyło się na poddaszu. Żartowali, flirtowali, wspominali. Pamięta, że kiedy wszystkie pierogi zniknęły z misy, Nadia wyjęła z lodówki ryby, a potem na małej patelni usmażyła filet z karpia. „Co to za Wigilia bez karpia?”, oznajmiła, kiedy prosił ją, aby nie wstawała od stołu.\nW pewnej chwili nieopatrznie zapytał, dlaczego dotąd uciekała. Dlaczego nie jest teraz z rodzicami? Gdzie oni spędzają Wigilię? Dlaczego nie z nią? Pamięta, że przez długą chwilę w milczeniu patrzyła na niego, jakby się nad czymś zastanawiała. Nagle zerwała się, wyjęła z lodówki dwie butelki białego wina i bez słowa postawiła na stole. W kredensie znalazła dwie wysokie szklanki. Nalała do pełna. Nie czekając na Jakuba, jednym haustem opróżniła swoją do połowy. Zaczęła mówić. Spokojnym, czasami monotonnym głosem. Nerwowo skrobała ceratę, niekiedy podnosiła głowę, aby sprawdzić, ile wina zostało w jej szklance, albo ukradkiem spojrzeć mu w oczy. Nie przerywał. O nic nie dopytywał. Milczał, słuchając w skupieniu opowieści, której zupełnie się nie spodziewał. Więcej w niej było o śmierci niż o życiu. Momentami słuchał oniemiały, kiedy indziej przerażony. Nadia była bardzo rzeczowa. Nawet jeśli odpływała w dygresje, w końcu wracała do tematu. Także wtedy, podczas swojego wigilijnego monologu. Konsekwentnie odpowiadała na jego pytania, opowiadając przy tym swoją biografię. Co jakiś czas zaczynała zdanie od „matki wtedy nie było, bo...” albo „tatusia wtedy nie było, bo...”, „uciekałam, dlatego że...”. I wówczas łamał jej się głos. Cichła. Tylko na chwilę. Potem brała głęboki oddech i wracała do spokojnego tonu. Kiedy skończyła, a w kuchni zapadła cisza, sięgnęła po wino. Przypatrywał się, jak powoli, bez pośpiechu, łyk za łykiem opróżnia szklankę. Widział jej zaszklone łzami oczy i rękę. Drżała tak mocno, że wino spływało jej po palcach. Dopiła je i przeczesała dłonią włosy. Wstała, podeszła do Jakuba, usiadła mu na kolanach, pocałowała go w usta i powiedziała:\n– A teraz mnie przytul i przez chwilę nic nie mów.\nUłożyła głowę w zagłębieniu jego ramienia. Przytulił ją mocno i siedzieli tak jakiś czas. W końcu wzięła go za rękę i wrócili na poddasze. Dopiero tam, w ciemności, zaczął dopytywać, prosił o szczegóły i wyjaśnienia. Odpuszczał, kiedy zaczynała płakać. Zanim poszli spać, zdążyła minąć czwarta. Powiedział Nadii, że chce wrócić do domu na śniadanie. Nastawiła ogromny, staromodny, głośno tykający budzik i dla pewności postawiła na biurku, daleko od materaca.\nWstali przed budzikiem. Poczuł pocałunki na powiekach, a zaraz potem aromat kawy. Okręceni jednym prześcieradłem pili na balkonie kawę z emaliowanych kubków, przyglądając się w milczeniu ludziom śpieszącym do kościoła. Kiedy wychodził, cofnęła się od progu i wróciła z płytą Korteza.\n– Puść to dzisiaj mamie. Między kolędami – powiedziała, pakując CD do pustego plecaka.\nObjęła go i pocałowała, wpychając mu do ręki klucz i zaciskając dłoń.\n– Przychodź tu jak najczęściej – szepnęła. – Ale teraz już idź. Nie wolno ci się spóźnić.\nKiedy zamykał koślawą furtkę, krzyknęła jeszcze:\n– Wesołych świąt, Kuba!\nW tramwaju obejrzał staroświecki mosiężny klucz, który mu wepchnęła. Przyczepił do pęku swoich. Był ciężki, o wiele większy od pozostałych, niepraktyczny, wypychał kieszeń. Mimo to postanowił nie rozstawać się z nim nigdy.


Polsat rusza z grą EuroSMS 2008\nEuroSMS 2008 to pierwsza międzynarodowa gra sportowa typu"Real-time multiplayer" na telefony komórkowe. 5 maja będzie miałaswoją premierę w Polsce, Austrii, Niemczech i Chorwacji.Pomysłodawcą projektu jest Telewizja Polsat.\nEuroSMS 2008 to pierwsza gra w telefonach komórkowych, którałączy fanów futbolu i fanów gier na telefony komórkowe. Dzięki niejkibice będą mogli zmierzyć się z reprezentantami drużyn przeciwnychi zdobywać punkty dla swojej drużyny narodowej. Gra obejmuje kraje,których drużyny rywalizują ze sobą w grupie B, czyli Polskę,Austrię, Niemcy i Chorwację.\n5 maja wystartuje pierwsza faza rozgrywek na poziomie narodowym,która będzie się toczyła do 6 czerwca. Następnie, w każdym z krajówwyłoniona zostanie Drużyna Narodowa, której członkowie będą moglirywalizować z przeciwnikami z grupy B.\n- Od dłuższego czasu zastanawialiśmy się nad możliwościamiprzełożenia popularności internetowych gier wieloosobowych (tzw.massives) na telefony komórkowe. Rozgrywki EURO 2008 w naszejgrupie budzą bardzo wiele emocji, ponadto sprzyja nam coraz szerszadostępność nowoczesnych telefonów na europejskich rynkach orazpopularyzacja technologii Java i Wap - mówi Piotr Ostaszewski,dyrektor Działu Nowe Media w Polsacie. - Powstał więc pomysłprostej wieloosobowej gry sportowej zaprojektowanej na telefonykomórkowe, który został bardzo entuzjastycznie przyjęty w kraju iza granicami Polski. Postanowiłem podjąć pierwszą taką próbę naświecie - dodaje.\nPod adresem internetowym www.eurosms2008.eu od dziś dostępnajest strona, na której będzie można znaleźć regulamin, szczegółydotyczące gry, rankingi graczy i newsy.\nPartnerami EuroSMS 2008 są w Niemczech i Austrii - ProSieben,9Live Channel, Kabel 1, Sat 1, a w Chorwacji - TV Nova, TelemediaInteractive.\nDołącz do dyskusji: Polsat rusza z grą EuroSMS 2008


ucieczką od niepokojów tego świata, od goryczy tego życia, ucieczką tym razem ostateczną?\nDo pieśni ostatniej prowadzi attacca, czyli bez zatrzymywania toku muzycznego - kanoniczne fugato wiolonczeli i skrzypiec. A fuga znaczy przecież tyle, co ucieczka. Czyżby chodziło kompozytorowi o ucieczkę bezpowrotną, taką, jaką podjęli kiedyś doprowadzeni na skraj rozpaczy Jesienin, Majakowski i Cwietajewa?\nCzłowiek zawsze miał swobodę dysponowania swym życiem. W każdej chwili mógł wystąpić przeciw Bogu i Naturze, wybierając samowolnie śmierć. Trzeba sobie uzmysłowić, że do takiego ostatecznego, najtragiczniejszego z tragicznych rozwiązań może się już teraz uciec nie tylko jednostka, lecz cały nasz gatunek. Już teraz ludzkość stała się zdolna\nucieczką od niepokojów tego świata, od goryczy tego życia, ucieczką tym razem ostateczną?
Do pieśni ostatniej prowadzi attacca, czyli bez zatrzymywania toku muzycznego - kanoniczne fugato wiolonczeli i skrzypiec. A fuga znaczy przecież tyle, co ucieczka. Czyżby chodziło kompozytorowi o ucieczkę bezpowrotną, taką, jaką podjęli kiedyś doprowadzeni na skraj rozpaczy Jesienin, Majakowski i Cwietajewa?
Człowiek zawsze miał swobodę dysponowania swym życiem. W każdej chwili mógł wystąpić przeciw Bogu i Naturze, wybierając samowolnie śmierć. Trzeba sobie uzmysłowić, że do takiego ostatecznego, najtragiczniejszego z tragicznych rozwiązań może się już teraz uciec nie tylko jednostka, lecz cały nasz gatunek. Już teraz ludzkość stała się zdolna


Polska firma podpisała umowę z radiem nadającym w Niemczech\nWiodąca na polskim rynku firma One-2-One, oferująca zaawansowane narzędzia mobilne, podpisała nowy kontrakt z turecką stacją radiową działającą na terenie Niemiec. Rozgłośnia Metropol FM, nadająca swój program dla mniejszości tureckiej w Berlinie, zdecydowała się na korzystanie z systemu "Radio One'X 2.0" - narzędzia oferowanego przez One-2-One. Polska firma zajmie się również obsługą stacji w zakresie marketingu mobilnego.\n"Współpraca z turecką stacją radiową jest dla nas nowym doświadczeniem. Wymagała ona dostosowania do specyficznych potrzeb naszego kontrahenta, m.in. w panelu internetowym wprowadziliśmy specjalną aplikację uwzględniające specyfikę tureckiego alfabetu"- powiedział Tomasz Długiewicz, prezes zarządu spółki One-2-One.\nPierwszą umowę ze stacjami niemieckimi w zakresie komunikacji mobilnej słuchaczy z rozgłośniami, One-2-One podpisało 1 czerwca. Do tej pory z technologii opracowanej przez polską firmę korzystają miedzy innymi RS2 największa rozgłośnia lokalna w stolicy Niemiec oraz radio KISS FM należąca do grupy radiowej TOP RADIO. Platforma "Radio One'X 2.0"- zestaw rozwiązań dla stacji radiowych jest więc coraz częściej wykorzystywany przez niemieckich kontrahentów.\nDołącz do dyskusji: One-2-One dla Metropol FM


wroclaw.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji wrocławskiej → Filozofia śpiewająco\nPiosence o św. Tomaszu towarzyszy oryginalny teledysk\tKs. Rafał Kowalski /GN\nPierwsze dwie piosenki filozoficzne jego autorstwa są w sieci zaledwie 24 godziny, a już wysłuchało ich kilkaset osób. W zabawny sposób przybliżają one zagadnienia z historii filozofii:\n"Ucisz myśli w swojej głowie i posłuchaj mnie człowieku,\nRzecz o której ci opowiem działa się w trzynastym wieku.\nPanoszyli się poganie i nie było na nich bata,\nZjawił się jak wino w Kanie św. Tomasz Akwinata".\nTak rozpoczyna się piosenka o św. Tomaszu z Akwinu. Słuchając jej poznajemy m.in. życiorys wielkiego filozofa i teologa. Wiele informacji zawiera także utwór pt. „Lykeon”, po wysłuchaniu którego nikt nie będzie miał wątpliwości, w którym roku została założona w Atenach przez Arystotelesa słynna szkoła filozoficzna i kim byli perypatetycy.\nPiosenka o św. Tomaszu z Akwinu:\n– Już w szkole średniej z niektórych przedmiotów pisałem rymowane notatki – mówi ks. Bartłomiej. – Czego nie zdążyłem zrymować na lekcji, rymowałem w domu. To był prosty sposób na przeżycie szkoły, bo czytałem notatki pani profesor i dostawałem za nie piątki – dodaje i tłumaczy,, że w ten sposób porządkował także zdobytą wiedzę.\nPiosenki o historii filozofii pojawiły się w Duszpasterstwie Akademickim „Maciejówka”. – Moi przyjaciele chcieli przygotowywać audycje radiowe popularyzujące filozofię. Do każdej miała być przygotowana piosenka. Tak się zaczęło – wspomina ks. Bartek. Zwraca przy tym uwagę, że do każdej piosenki jest bardzo bogata bibliografia. Aby ją napisać, sam musi bowiem dokładnie przestudiować dany temat.\nJak się dowiedzieliśmy, na razie stworzył sześć piosenek. Opowiada w nich m.in. o Kancie, Sokratesie i Arystotelesie. Jesteśmy przekonani, że wysłuchają ich z radością nie tylko studenci filozofii, chociaż w kontekście zbliżającej się sesji może pomogą komuś przygotować się do egzaminów.\nKsiędza Bartka będzie można posłuchać na żywo w DA "Maciejówka" 2 czerwca o 20.30.\ndodane 22.05.2013 15:58\n1 Jak mogło wyglądać odzienie z sierści wielbłądziej św. Jana Chrzciciela?\n2 W katolickiej szkole już wakacje\n5 Transmisja Mszy św. w Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela\n7 Otwórzmy nasze domy dla sąsiedzkiej obecności\n8 "Co mam czynić Panie?"\n9 Spotkanie dwóch serc\n11 Echo beatyfikacji\n12 104 lata por. Barbary Sowy. Piękny wiek sanitariuszki powstania warszawskiego\n13 Katecheza w kryzysie\n14 Integracja przy bańkach\n15 Chitony, frędzle i sierść wielbłądzia


Kubuś Puchatek. Jesienne zabawy - jedynie 4,60 zł w matras.pl\nKubuś Puchatek. Jesienne zabawy\nKto nie lubi się bawić? Bohaterowie książki doskonale wiedzą, że dzień bez zabawy to dzień stracony, chociaż czasem trudno wymyślić coś nowego. Od czego są jednak przyjaciele? Prędzej czy później wpadną na jakiś pomysł i zabawa może się rozpocząć. Dołącz do Puchatka i mieszkańców Stumilowego Lasu i weź udział w wesołych zabawach!


Ślub i wesele w piątek?\nślubosfera ślub w kościele sakrament małżeństwa Ślub i wesele w piątek?\nPiątkowe śluby coraz mniej szokują, choć przecież powinny...\nJeszcze niedawno ślub w piątek to był termin żartobliwy i proponowany tym parom narzeczonych, którym księża chcieli dać do zrozumienia, że ich sposób przeżywania wiary pozostawia – delikatnie mówiąc – wiele do życzenia. Być może wiele par nie zrozumiało żartu, bo piątkowe śluby coraz mniej szokują, choć przecież powinny i odbywają się nawet w kościele, choć przecież nie powinny...\nPowstrzymywać się od zabaw...\nPiątek zaczyna być postrzegany tylko i wyłącznie jako początek weekendu, czyli pierwsza okazja do zabawy. Dostawcy rozrywek – kina, bary i dyskoteki wkładają wiele wysiłku w promowanie piątkowych uciech. A wiele osób zatraca się w tych rozrywkach już od piątku i bez reszty. Tymczasem piątek – na wspomnienie Męki Pańskiej – jest dniem postu. Każdy piątek roku (poza tymi, w które wypada uroczystość) jest więc czasem, w którym należy powstrzymać się od zabaw i jedzenia pokarmów mięsnych. Jak przybliża Kościół, zachowując post, uczymy się panować nad sobą i uwalniamy serce do większej miłości. Choć jest to niewątpliwie związane z pewnym trudem, jest to również na pewno wielki dar, pomoc, by człowiek nie stał się podobny do zwierzęcia, które nie umie zapanować nad swymi popędami. Dla par, które pragną rozpocząć Nową Drogę Życia w Kościele i prosić o pobłogosławienie związku przez Boga, powinno być zatem oczywiste, że nie należy tego czynić w dzień, który jest wspomnieniem Bożej Męki. Zdarzają się jednak piątkowe śluby i wesela, a księża udzielają na nie dyspensy, by młoda para i goście mogli się bawić – pamiętać jednak warto, że za piątkowe szaleństwa należy poczynić akty ekspiacyjne – czyli pokutne, wynagrodzić Bogu za popełnione zło.\nZ oszczędności, z niefrasobliwości...\nWybór piątku na ślub i wesele motywowany jest często oszczędnością – dostawcy weselnych usług dają bowiem na piątek – czasem nawet znaczne – zniżki i rabaty. Dla pary, która musi za przyjęcie weselne zapłacić z własnej kieszeni, każda oszczędność jest istotna. Oszczędzić można jednak na wiele sposobów – wszystko zależy od uznawanych priorytetów – można oszczędzić na sukni (nawet kilka tysięcy złotych kupując używaną lub wypożyczając), można oszczędzić na dekoracjach (przygotowując je z pomocą znajomych, kwiaty kupując na kwiatowych giełdach), można oszczędzić na muzyce i usługach (czesania, malowania, fotografowania etc.) - na stronach Ślubosfery udzielamy wielu jeszcze podpowiedzi, jak oszczędzać, kliknij, jeśli chcesz wiedzieć. Wiele z tych oszczędności będzie dla weselników niezauważalne, natomiast wybór terminu piątkowego na pewno zostanie zauważony i odczytany jako oznaka braku pieniędzy. W ten sposób goście mogą się czuć nieco nieswojo. Dla wielu termin piątkowy będzie też oznaką złego smaku, zwłaszcza dla osób traktujących swą wiarę poważnie, może nawet na wesele nie przyjdą. Warto wziąć również pod uwagę, że piątek jest dniem roboczym, wielu weselników w ten dzień będzie musiało być jeszcze w pracy, a po niej mogą być zbyt zmęczeni, by się dobrze na weselu bawić. Część może w ogóle z pojawieniu się na zabawie zrezygnować. Mniej zostanie im też czasu na przygotowanie się niż w dzień wolny, w który mogliby przygotowaniom i zabawie poświęcić wiele uwagi i cieszyć się poczuciem odświętności wydarzenia.\nO ślubie w Wielkim Poście\nO tym, że dla ważności ślubu, istotne jest, jak i kiedy przystępuje się do sakramentu małżeństwa\nNaukę Benedykta XVI dla narzeczonych sakrament małżeństwa - spis treści: