Felietony | Janusz Adamczyk Felietony | Janusz Adamczyk\n(01) Ustalenia wyjściowe\n(02) Ścieżka w górę\n(03) Niby niewidzenie\n(04) Śmiercionośna wielkość\n(05) Co oznacza pojecie „bestia” w mojej poezji?\n(06) Odpowiedź na „List” Redakcji „Elle” skierowany do mężczyzn\n(07) Jak to jest z człowiekiem?\n(08) Czyżby dwie prawdy?\n(09) Cywilizacja śmierci\n(10) Walka dobra ze złem i coś jeszcze\n(11) Tajemnica „drugiej strony”\n(12) W ogrodzie sztuki poetyckiej\n(13) Własna tożsamość\n(14) Głębia prawdy\n(15) W obronie prawdy\n(16) Brzydkie motywy\n(17) Mózg domaga się aktywności\n(19) Przepis na śmierć\n(20) Technologia „załatwiania” męża/ojca\n(21) Do kogo są kierowane dwa poprzednie…\n(22) Kompromitujące wypowiedzi…\n(23) Dlaczego uważam się za poetę metafizycznego\n(24) Chybione proroctwo pani G.P., czyli…\n(26) Pokolenia – korzenie – ich blaski i cienie\n(27) „Mądrość” niektórych matek\n(28) Komu jest potrzebna „Kamasutra” ojca Knotza?\n(29) Prawdziwość łez po śmierci króla popu\n(30) Małżeństwo – to nie tylko tradycja i romantyzm\n(31) Świadomość metafizyczna (1)\n(32) Świadomość metafizyczna (2)\n(33) Świadomość metafizyczna (3)\n(34) Zaistnieć poprze organy płciowe\n(35) Słowo o Tradycji Narodowej\n(36) Mowa naszych ekspertów\n(37) W sprawie poezji Marii Goniewicz…\nWnioski płynące z wieloletniej obserwacji polskiego życia kulturalnego skłaniają mnie do podjęcia próby sprowokowania dyskusji na temat naszej kondycji twórczej; dyskusję tę pragnę zainicjować postawieniem następujących pytań:\n1.Czy jest normalne rozczulanie się nad „śladami z przeszłości”, kiedy rodzi się coraz mniej dzieci i nic nie wskazuje na to, że ten trend ulegnie zmianie?\n2.Czy można nazwać poetą człowieka piszącego wiersze, ale nie uświadamiającego sobie czym jest sztuka poetycka?\n3.Czy jest możliwe sensowne krytykowanie poezji bez znajomości filozofii?\nRozumiem, że nie tyle w/w pytania, ile raczej moje odpowiedzi na nie będą skłaniały do zabrania głosu w proponowanej dyskusji; a więc na wszystkie trzy pytania odpowiadam zdecydowanie NEGATYWNIE! A oto uzasadnienie:\nAd.1.Przez „ślady z przeszłości” rozumiem różnego rodzaju specyficzne przedmioty i „uświęcone” miejsca uchodzące za symbole tożsamości jakiejś lokalnej, czy większej, wspólnoty ludzkiej. Na pewno należy „symbole” te bardzo pielęgnować, ale nie, między innymi, w ten sposób, że ignoruje się „nowe”. Tego rodzaju troska o wspólnotę jest równoznaczna z „przyzwoleniem sobie” na stanie się skansenem /czyli grobem/.\nAd.2.Jest konieczne wprowadzenie do krytyki literackiej trzech następujących określeń: 1/”Jest poetą”. 2/”Pragnie być poetą”. 3/”Uważa się za poetę”.\nAd.3.Filozofia uaktywnia mózg, pozwala dalej widzieć i więcej wiedzieć, więcej niż przewidują to matury, magisteria i doktoraty, a krytykujący MUSI ROZUMIEĆ WIĘCEJ niż krytykowany.\nŚcieżka w górę, czyli się wspinanie. Ale czy każde się wspinanie jest wysiłkiem prowadzącym człowieka na wyżyny człowieczeństwa? Cóż to takiego jest człowieczeństwo? Ktoś powie: „Nie zabijaj! Nie kradnij! Nie cudzołóż!” Wielu bezbłędnie wygłosi przykazania Dekalogu. Niektórzy prawnicy potrafią cytować z pamięci przeróżne paragrafy obowiązujących aktów prawnych. Ale są i tacy, którzy w jednym miejscu cytują prawo, a w drugim – łamią je. Chciałoby się więc zapytać: Gdzie są ci sprawiedliwi? Czy to tych kilku Świętych na jedno stulecie?\nNie skrzywdziłeś, ale skrzywdzili Ciebie, i nie szybko mija Cię wściekłość z tego powodu; wielu, w takiej sytuacji, ma ochotę odpowiednio „się odwdzięczyć”. A co uczynisz Ty, znalazłwszy się w takiej sytuacji? Jeśli świadomie dążysz do świętości, to wybaczysz i odpowiesz „nie kamieniem” tylko dobrym gestem, ale czy na pewno tak odpowiesz? Czym więc jest w dzisiejszych czasach człowieczeństwo? Odpowiedziałbym tak: Twoje człowieczeństwo wyraża się w Twoim sposobie patrzenia i myślenia, patrzenia na siebie i na ludzi, myślenia o sobie i o ludziach. Sposób patrzenia i sposób myślenia to efekt tych wszystkich zjawisk i zdarzeń, które składają się na treść Twojego życia.\nŚcieżką w górę idzie ten człowiek, który kształtuje w sobie cierpliwość, chroni i pogłębia swą wrażliwość, wzmacnia poczucie swej godności, pogłębia szacunek wobec bliźniego, budzi w sobie relację „ja – świat”, zastanawia się nad relacją „ja – Wszechświat”. Ścieżka w górę to określony sposób życia, sposób niełatwy, a więc i niepopularny w naszym społeczeństwie. Nie martw się Przyjacielu idący ścieżką w górę, to nic, że jesteś niepopularny; wybacz zazdroszczącym Ci i kpiącym z Ciebie, wspinaj sie coraz wyżej, bo to właśnie Ty ratujesz tych śmiejących się z Ciebie, niektórzy z nich po wielu latach zrozumieją to, a nawet i tacy się znajdą, którzy Ci podziękują. Może w tym momencie zapytasz: Ale jak znieść – przecież są granice wytrzymałości – poniżanie, szydzenie, niedocenianie? Faktycznie są granice wytrzymałości, ale granice można /a nawet chyba się powinno/ przekraczać; ja myślę, że przekraczanie granic w byciu coraz bardziej człowiekiem jest rzeczywistym bohaterstwem w dzisiejszych czasach; właśnie w tym stwierdzeniu kryje sie sens niniejszego felietonu.\nWydałem dziewięć tomików poezji i jeden zbiór esejów. W eseju „O poezji jako o sztuce” zdefiniowałem termin”poezja”, natomiast w eseju „Dusza i ciało” zdefiniowałem termin „dusza”. W „moim” związku /Związek Literatów Polskich/ nikt – odkąd do niego należę /tj. od dziewięciu lat/ – nie zapytał mnie, o czym piszę i czy nie miałbym ochoty „pochwalić sie” swoją twórczością? Oczywiście jest w „moim” Oddziale ZLP mała grupka wzajemnie się: adorujących, okadzających, dofinansowujących i nagradzających literatów; cóż, wystarczyło jedno krytyczne wystąpienie i jest się poza łaskami „kręgu decyzyjnego”. Mimo świadomości bycia w niełasce podjąłem próbę uzyskania dotacji, niestety, bez powodzenia, a na pocieszenie usłyszałem od Pracownicy Urzędu: „To pan nie wie, że trzeba łokciami…”\nO „duszy”, czy tzw. duchowości mówi się coraz częściej, ale mało kto, z wypowiadających sie na ten temat, wie, o czym mówi, a więc coraz częściej słuchamy bezsensownego bełkotu o duchowości, a nawet zdarza się słyszeć zdania, w składzie których znajduje się pojęcie „mistycyzm”, o którym Polacy naprawdę niewiele wiedzą .\nOstatnio skrytykowałem tomik „Chwila” Wisławy Szymborskiej, ale cóż z tego, kiedy nie ma odważnych do podjęcia dyskusji na ten temat, wszędzie „cicho sza”, albo raczej – wolę używać własnych terminów – niby niewidzenie, czyli tkwienie w bardzo bezpiecznym stanie polegającym na bezkolizyjnym utrzymywaniu się na powierzchni. A co będzie, jeśli zawieje silniejszy wiatr, czy te „nadmuchane woreczki foliowe” utrzymają się na powierzchni autentycznego, prawdziwego życia?; przecież wcześniej czy później to, co jest bezwartościowe, tak w sensie wytworów jak i „mechanizmów działania” przestanie istnieć, ślad po tym nie zostanie, oby nie była to zbyt duża luka w historii naszego istnienia. Nie odważyłbym się tak wyrażać swoich myśli, gdybym nie został „zauważony” przez:”Literacką Polskę”/recenzja kilku moich tomików poezji/, „jurorów” IX edycji Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „Beatus qui amat” /przyznano mi „Złotą Fregatę Bałtyku”/, „Głos Nauczycielski”,Nr19, Rok LXXXV, 8V2002 /zamieszczono w nim mój esej „Antysztuka – służebnica bestii/.\nŚwidnik, 17 X 2002 r.\nZ perspektywy pięćdziesięciu lat wyraźnie widać , że drogę życiową należy dzielić na dwa etapy: pierwszy – zdobywanie wiedzy, drugi – robienie z tej wiedzy użytku. Problem pojawia się wtedy, gdy zdobytej wiedzy nikt nie chce, np. napisanej mądrej książki żaden wydawca nie wyda, ponieważ wie, że nikt jej nie kupi. Co to znaczy „mądra książka”? W kontekście niniejszego felietonu mogłaby to być taka książka, w której byłyby wymienione główne przyczyny zmniejszania się liczby ludności w Polsce. Czy ktoś, np. z tzw. „wielkich humanistów”, wymieniłby takie przyczyny jak: 1.Brak szacunku dla życia. 2.Brak autentycznej radości z życia. 3.Bardzo płytko odczuwany – i płytko pojmowany – sens życia. Niektórzy, z patrzących na ten felieton, na pewno zarzucą mi arogancję, bezczelność, głupotę, a może nawet i brak patriotyzmu! – właśnie w taki sposób „podchodzi się” u nas do prawdy, bo przecież w/w przyczyny rzeczywiście występują i dotyczą, kto wie, czy nie większości /myślę, że większości/ naszego społeczeństwa. Również w innych dziedzinach naszego życia dzieje się źle i są przyczyny tegoż zła; najpierw trzeba zauważyć to zło i zrozumieć jego przyczyny, a następnie powiedzieć o tym głośno, to pierwsze można nawet i ma miejsce, jednak gorzej jest z tym drugim.\nOd wielu lat wymienia się w mediach kilka nazwisk niby największych w Polsce humanistów. Na humanistach spoczywa obowiązek – poza byciem „wizytówką” narodu czy kraju – „podtrzymywania życia”, a póki co, nasze życie gaśnie, i nie bez trudu można wskazać rok, od którego zacznie się nieodwracalny proces zanikania naszego narodu, po prostu przestaniemy istnieć! – oto dzieło naszych duchowych przywódców, oczywiście oni powiedzą, że winien jest naród – słyszałem już takie wypowiedzi – a takie twierdzenie nie jest przecież niczym innym, jak tylko zrzucaniem winy z siebie. A może jednak mój głos nie pozostanie głosem wołającego na pustyni i znajdzie się ktoś, kto albo mnie poprze, albo mi „dołoży” i w ten sposób zacznie się coś dziać wokół zamierającego narodu! A może jednak ci nasi wielcy humaniści i tzw. przywódcy duchowi narodu nie mają nic wspólnego z wielkością i z duchowością?\nŚwidnik, jesień 2002 roku\n(05) Co oznacza pojęcie „bestia” w mojej poezji?\nPoezja nie jest „mową wprost”, stąd „język poezji” nie dla każdego jest zrozumiały, a poza tym każdy poeta „ubiera” podstawowe kanony „języka poetyckiego” w „garniturek”, który sam projektuje dbając o to, aby był to najpięknięjszy i jedyny w świecie „ubiór”. Kiedyś zapytano mnie, co rozumiem pod pojęciem „bestia”, więc pomyślałem sobie, że być może takie pytanie przyjdzie do głowy Komuś, Kto „przegląda” moją stronę literacką..\n„Bestia” to taki człowiek, który posiada dziwnie skonstruowane serce; dziwność ta polega na tym, że w sercu „bestii” żyje, i nieustannie się potęguje, pragnienie niszczenia drugiego człowieka. Jeśli niszczenie drugiego człowieka nie ma miejsca, wówczas człowiek-bestia nie jest usatysfakcjonowany ze swego życia, co zmusza go do poszukiwania „ofiary”. Z biegiem lat człowiek-bestia staje się specjalistą w zakresie znajdywania „partnera” i niszczenia go. Oj!, biedny ten, który wpadł w sidła bestii, i im później się zorientuje, z kim ma do czynienia, tym mniejsze prawdopodobieństwo wyjścia żywym z ramion bestii.\n(06) Odpowiedź na „List” Redakcji „Elle” skierowany do mężczyzn.\nMiałbym wyrzuty sumienia do końca życia, gdybym nie odpowiedział na tak piękny „List”. Poruszył on bardzo mocno moją duszę, moje ciało i mój intelekt. Poruszony przez Panie problem jest mi znany, albowiem interesuję się od dosyć dawna różnymi aspektami stosunków damsko-męskich; cieszę się z zaistnienia okazji do wypowiedzenia się na ten temat. Występuję z pozycji mężczyzny, który mimo nieudanego małżeństwa /jestem po rozwodzie/ ceni kobiety i nie wyobraża sobie życia bez nich.\nW w/w „Liście” jedno z pytań brzmi: „Nie możecie, czy nie chcecie nimi być?” /chodzi o propozycje partnerstwa/. Ja myślę, że takie partnerstwo jest możliwe, ale nie sądzę, aby można je było osiągnąć bez wielkiej pracy nad sobą i wielkiej pracy we dwoje dla dobra wspólnego. Według mnie problem polega na tym, że człowiek jest istotą wyjątkową, z czego nie wszyscy zdają sobie sprawę, wyraźnie widać, że mechanizacja życia przenosi się na człowieka, niektórym się wydaje, że człowiekiem, podobnie jak maszyną, można posterować, wystarczy tylko wiedzieć, na który guziczek – dla osiągnięcia określonego celu – nacisnąć. Niestety, drogą naciskania guziczków nie osiągnie się tego, co jest najcenniejsze, czyli pięknych i niepowtarzalnych zachowań, zachowań, które sprawiają, żę chce się żyć we dwoje! Nie da się przeskoczyć, a tym bardziej wyeliminować „dorobku” natury, która przez setki tysięcy lat dochodziła do „najlepszych rozwiąń”. Włśnie te „najlepsze rozwiązania” są tłumione, tępione i deformowane barbarzyńską eksploatacją sfery duchowej cłowieka. Praca człowieka nad sobą polegałaby więc na osiągnięciu umiejętności przechodzenia ze „stanu nienaturalnego” w „stan naturalny”, natomiast praca we dwoje dla dwojga zmierzałaby do znalezienia najpiękniej współbrzmiących „punktów wspólnych”. Wszystko wskazuje na to, że jest jednak odwrotnie, wysiłek idzie w manipulacje i utrwalanie masek, ale przecież każdy, kto chociaż trochę zna życie, wie, że wcześniej czy później prawda ujrzy światło dzienne; dla niektórych taka chwila prawdy to wielki szok, z którego nie każdemu udaje się wyjść „na prostą”.\nW „Liście” jest pytanie: „Jak to możliwe, że wciąż nie możemy się dogadać, chociaż tyle o sobie wiemy?” Ja myślę, że właśnie na tym polega urok życia we dwoje; sądzę, że tak jesteśmy skonstruowani, aby ciągle poszukiwać tego, co łączy, a każde takie „cenne znalezisko” traktować jako dowód na aktywne uczestnictwo w procesie opanowywania sztuki bycia we dwoje.\n„A wy czego pragniecie?” – to kolejne /wyrwane z kontekstu/ pytanie w „Liście”. Trudno mi odpowiadać za innych, jeśli o mnie chodzi, to na pierwszym miejscu stawiam szacunek i takie bycie ze sobą, które zaowocowałoby wzajemnym zaufaniem. Myślę, że jeśli osiągnie się stan wzajemnego zaufania, to wszystko inne pójdzie już gładko.\nDziękuję za zaproszenie do wypowiedzenia się na temat jednego z najważniejszych problemów współczesnego człowieka. Serdecznie pozdrawiam Redakcję „Elle” i wszystkie Panie, które podpisały „List”.\nJanusz Józef Adamczyk, Świdnik k.Lublina\nCzy rzeczywiście każdy człowiek lubi myśleć? Czy rzeczywiście każde ludzkie serce pragnie kochać? Wygląda na to, że myślenie myśleniu nie jest równe; z pewnością każdy żyjący człowiek „jakoś tam myśli”; ja myślę, że prawdziwe myślenie ma miejsce wtedy, gdy człowiek – w efekcie tegoż myślenia – pozytywnie się rozwija, tzn. każdego następnego dnia rozumie więcej, niż rozumiał dnia poprzedniego.\nA co z „kochaniem”?; myślę, że jest podobnie, tzn. kocha się prawdziwie wtedy, gdy z każdym dniem kocha się bardziej!\nSwidnik, kwiecień 2004 r.\n(08) Czyżby dwie prawdy?!\nThomas Merton „W natarciu na niewypowiadalne” pisze: „Ta okropna łatwość, z jaką dochodzi do uwiedzenia, nie dlatego, że jest pożądane, ale dlatego, że stanowi część nieubłaganego trybu wydarzeń, od którego nie ma ucieczki.\nOwa nieubłagana logika tego świata strachu.”\nTo ostatnie zdanie powyższego cytatu wydaje się być odpowiedzią na pytanie: Co stanowi kryterium tej drugiej prawdy?\nCzytając w/w książeczkę warto zastanowić się nad pytaniami, które stawia T.Merton: „Co jest poważne? Co tak naprawdę należy brać na serio? Czym jest branie czegokolwiek na serio? W co należy wątpić? Czego można nie brać pod uwagę? Czy cokolowiek jest na serio? W tym być może leży problem samej rzeczywistości.”\nŚwidnik, styczeń, 2005 r.\nNie ma życia bez uczuć, kto nie kocha, ten nienawidzi. Nienawidzący, nie łagodzący swej nienawiści, dążą – w efekcie potęgowania się uczuć repulsywnych – do przeżywania /w taki czy inny sposób/ aktów zbrodni. Nie bez podstaw nazywa się więc dzisiejszą cywilizację cywilizacją śmierci. Chyba nikt nie zaprzeczy, że to, co dzisiaj nazywa się miłością, z miłością jako uczuciem niewiele ma wspólnego. Jesteśmy więc świadkami rozprzestrzeniania się uczuć negatywnych mimo, że tak często, i w wielu miejscach, „słychać i widać miłość”.\nŚwidnik, 18 luty, 2005 r.\n(10) Walka dobra ze złem i coś jeszcze.\nO istnieniu dobra i zła słyszał chyba każdy człowiek, ale jest coś jeszcze, coś czego nie dostrzega się „gołym okiem”; tym „tajemniczym czymś” jest specyficzna postawa pewnego typu ludzi. Postawa ta jest efektem zlania się dewocji z kompulsywnie podejmowaną aktywnością na rzecz samo utwierdzania się w przekonaniu, że życie sprowadza się do wypełniania misji rozumianej – na gruncie, niestety, wypaczonej wiary – jako spełnianie się w swym przeznaczeniu. Tę specyficzną postawę nazwałbym po prostu kompulsywną misyjnością. Zastanawiam się, czy nie należałoby mówić o tej postawie jako o jednostce chorobowej, znam bowiem osobę, której owa kompulsywna misyjność jest przerażająco agresywna, nie jestem w stanie powiedzieć nic, ale to absolutnie nic w swej obronie, osoba ta wie wszystko najlepiej i, co jest najbardziej przerażające, wszystkich obwinia, żadne autorytety dla niej nie istnieją, jest największym autorytetem na świecie w tej dziedzinie, którą się zajmuje /zresztą amatorsko/.\nByć może nie jestem jedynym człowiekiem, który miał „szczęście” poznać taką specyficzną osobę, gdyby tak było, to można by się pokusić o napisanie czegoś poważniejszego, np. eseju, na temat kompulsywnej misyjności.\nMożna żyć z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc, od Sylwestra do Sylwestra, dla dzieci, dla wnuków i co dalej? Tajemnica? Nazwijmy tę tajemnicę „drugą stroną”. Jeśli wierzymy, to wiemy, że Jezus odwiedził nas ludzi przychodząc, „na chwilę” z „tamtej strony”. Czy nie warto więc rozważać tej prawdy? Czy nie warto na ten temat wymieniać myśli? A może ktoś zechce podzielić się ze mną swoimi myślami właśnie na ten temat?\nWarto uświadomić sobie, że istnieją trzy prawdy: humanistyczna, naukowa i logiczna. Do każdej z tych prawd „dochodzi się” inną drogą i każda z nich ma swoje kryterium prawdy. Humanista, to człowiek, o którym można powiedzieć, że zna prawdę humanistyczną, bądź jest blisko tej prawdy. Ludźmi, którzy nieustająco „dotykają” prawdy humanistycznej, są artyści, oni tę prawdę odkrywają i przybliżają społeczeństwu. Prawdziwy poeta także jest artystą, a jego poezja jest sztuką.\nJedną z cech osobowości artysty, ale także i naukowca jest intuicja. J.M.Bocheński stwierdził /”Polski Testament”, s.99/: „…artysta ma wizję, a naukowiec ma wizję swojej hipotezy. Różnica jest ta, że artyście wystarczy rzutować w materię, stworzyć dzieło sztuki, a naukowiec musi wszystko, co pomyślał, uzasadnić. Tego artysta nie potrzebuje. Niemniej intuicja odgrywa ogromną rolę jako motor twórczości, ale ta intuicja w nauce, w poznaniu musi być kontrolowana.” Intuicja artysty to intuicja estetyczna, dzięki niej artysta odkrywa prawdę humanistyczną. W dziełach Edyty Stein spotykamy termin „prawda artystyczna”, jestem zwolennikiem tego właśnie terminu, a nie wyrażenia „prawda humanistyczna”.\n„Prawda artystyczna” – w/g E.Stein – jest zgodnością dzieła sztuki z czystą ideą; przy tym nie chodzi o to, czy tej idei odpowiada coś w „rzeczywistym” świecie, w świecie naszego naturalnego doświadczenia.”\nWarto też wspomnieć o istnieniu takiego terminu jak „poetycka wrażliwość” /”poetic sensibility”/. Każdy artysta jest człowiekiem wrażliwym, poetę charakteryzuje „poetycka wrażliwość”. Jak wiemy, Wielcy Ludzie pozostawili nam wielkie prawdy, na zakończenie niniejszego felietonu przytoczę jedną z takich prawd, oto ona: „Stopień doskonałości, jaki osiąga w jakiejś dziedzinie sztuki uzdolniona w tym kierunku jednostka, jest ściśle proporcjonalny do jej zdolności niemyślenia.” /Simone Weil, 427/.\nŚwidnik, grudzień 2005 r.\nKażdy dorosły człowiek ma dowód tożsamości, ale czy rzeczywiście każdy dorosły ma swoja tożsamość? Od czasu do czasu warto zadać sobie pytanie: kim jestem? Pytanie bardzo proste, ale nie łatwo na nie odpowiedzieć, tak jak nie jest łatwa droga do poczucia pełni własnej tożsamości. Droga do „uzyskania” poczucia własnej tożsamości jest wielokierunkowa i wielopoziomowa, najkrócej mówiąc chodzi o: poznanie, samopoznanie, przyjaźń, miłość, samorealizację i wolność. Te „umiejętności” i te stany ducha można nazwać „rozwojowymi”, w którymś momencie tej drogi człowiek zaczyna uświadamiać sobie siebie, siebie takim, jakim jest naprawdę. Właśnie dlatego bardzo przemawia do mnie definicja sztuki Józefa Czechowicza: „Sztuka to najwyższy wyraz samouświadomienia ludzkości”.\nW felietonie osiemnastym (f18) napisałem, że jedynym kryterium normalności jest pragnienie poznania prawdy. Czym jest prawda?, – najogólniej mówiąc, prawda to fakty, ale jak wiemy fakty mają swoje przyczyny i motywy. Przyczyny i motywy to głębia prawdy, i tu zaczynają się problemy, a problemy te nierzadko „przemieniają się” w bagno. Przyczyną wspomnianej „przemiany” jest brak wystarczającej wiedzy u tych, którym powierza się zadanie ustalenia przyczyn, czy motywów; być może nikomu ten brak odpowiedniej wiedzy nie przeszkadza, albowiem dopuszcza się /w ramach procedury prawnej/ różne, nawet sprzeczne opinie eksperckie, z których wybiera się, te, które „pasują”, i właśnie ta procedura „dopasowywania” ekspertyz jest istotą wspomnianego wyżej bagna. Z własnych doświadczeń wiem, że wspomniana „technologia ustalania przyczyn i motywów oraz ich dopasowywanie” ma w naszym kraju miejsce. Z powyższego wypływa wniosek, że kraj, w którym nie ceni się wiedzy, jest krajem wyjątkowo podatnym na korupcję.\nKiedyś (f13) zapytałem: CZY PRAWDA JEST W STANIE SAMA SIĘ OBRONIĆ?!\nDzisiaj, kiedy mam w rękach uzasadnienie prawomocnego „Postanowienia o umorzeniu sprawy” mogę powiedzieć tak: jeśli potrafisz udowodnić to, że ludzie, którzy cię oskarżyli, świadomie i z premedytacją kłamali, to możesz być spokojna/-ny o swoją wolność, oczywiście pod warunkiem, że masz na tyle sił psychicznych, aby wytrwać przez długie miesiące walki z tymi wszystkimi, którzy sprzyjają kłamcom, a nierzadko są to takie instytucje państwowe jak policja, prokuratura i współpracujące z nimi różne „agendy”. Walka w obronie prawdy jest po prostu walką z mafią, ale nie zrażaj się tym, te walkę można wygrać nawet samotnie, mnie się to udało.\nJakie mogą być motywy szkodzenia komuś? Jest ich wiele, do najczęściej spotykanych należą: zazdrość, mściwość i zaburzenia psychiczne. W „grupie szkodzących” na pewno nie znajdują się ludzie inteligentni, tacy rozumieją, że każdy bardziej inteligentny ode mnie, to większa szansa dla mnie (chęć doskonalenia się) i pożytek dla społeczeństwa. Niestety, ci, którzy chcieli do czegoś uczciwie dojść (i doszli) wiedzą, że zawsze znajdą się tacy, którzy uczynią wiele, aby w tej uczciwej drodze przeszkodzić. Można zaryzykować twierdzenie, że im mniejsze miasteczko, tym więcej ludzi szkodzących przypadających na „jednego rozwijającego się”; być może taka lokalna autodestrukcja jest cechą charakterystyczną małych miasteczek, właśnie dlatego są małe i stają się coraz mniejsze.\nWszystko wskazuje na to, że mózg ludzki domaga się aktywności, po prostu chce być wykorzystywany do takiego celu, do jakiego został stworzony. Jest jasne, że mózg nadmiernie eksploatowany ma prawo do zmęczenia się, co ludzie bardzo aktywni na pewno nierzadko odczuwają, ale wystarczy trochę dobrego odpoczynku, by znów poczuć chęć do „główkowania”. Mój mózg, po świątecznym odpoczynku, „zaprowadził” mnie do zenu, czyli do jednej ze szkół buddyzmu. Czym jest zen? Zen jest specyficzną aktywnością zmierzającą do odkrywania prawd o życiu. „Szukamy jego tajemnic – pisze znawca zenu D.T.Suzuki – tam, gdzie jest najmniej prawdopodobne, że je znajdziemy, to znaczy, w słownych abstrakcjach i metafizycznych subtelnościach, podczas gdy prawda zen leży w istocie w konkretach naszego codziennego życia.” Podjąłem próbę przejawiania takiej aktywności, efektem tej próby, jak do tej pory, jest kilka wierszy, które zamieściłem w folderze <wiersze okolicznościowe> (34)/z34/; zapraszam do lektury tych tekstów.\nWracam /po roku milczenia na mojej stronie/, wracam dlatego, ponieważ zauważyłem, że są Ludzie, którzy interesują się moją obecnością w sieci. Nie wracam z pustymi rękoma, – wiersz „Poezja głębi” jest próbą mojego poetyckiego przedstawienia się; potrzebowałem czterdziestu lat tworzenia /debiutowałem w 1967 r./, aby móc „bliżej określić” swoją twórczość poetycką, czynię to właśnie wierszem „Poezja głębi”; tekstem tym pragnę wyjawić intencję mojej literackiej działalności w ogóle. Dla wnikliwego Czytelnika wiersz ten, to także bardzo bogate źródło wiedzy na temat mojej osobowości.\nNowy etap twórczości poetyckiej pragnę otworzyć moją nową definicją „poezji”, oto ona:\nPoezja, to specyficzny wyraz myśli i przeczuć, za pomocą którego poeta przedstawia fenomen sensu i niepowtarzalności ludzkiego życia.\nŚwidnik, luty 2008 r.\nW dniu 25. kwietnia 2008 roku odbyła się rozprawa w jednym z Sądów lubelskich. Kilka godzin po rozprawie Pani Sędzia, w imieniu Rzeczpospolitej odczytuje Wyrok, a następnie komentuje go; pomiędzy zdaniami komentarza zdarzają się głębsze oddechy, wykorzystuję jeden z nich i stwierdzam: „To rodzic ma umierać!, – a dziecko niech się bawi!”. Pani Sędzia – po nabraniu powietrza – skomentowała moją „reakcję” słowami: „Taki jest przepis!” (za co córka – obecna na sali rozpraw – serdecznie Sądowi podziękowała). Dodam, że sprawa dotyczyła alimentów dla jednej z moich córek (dla tej, która była obecna na sali rozpraw; druga z bliźniaczek przebywa czasowo w Anglii, ta nigdy nie żądała ode mnie pieniędzy, otrzymywała tyle, na ile budżet domowy pozwalał, studiując potrafiła parę groszy sobie dorobić, z czego była, i jest, bardzo dumna).\nUzupełnienie: Patrz Folder ….. 11 …. (1) Uzupełnienia: ….. Maj/czerwiec 2008 (B.).\nMoże się zastanawiasz Drogi/a Internauto/utko, czy warto czytać ten felieton? Jeśli interesuje Cię prawda o życiu, to poświęć kilka minut; opisuję moje przeżycia bardzo szczerze, czynię to z pełną świadomością i z myślą o tych, którzy za swoje poświęcenie się dla innych zamiast wdzięczności otrzymują bolesne ciosy, może coś takiego spotkało właśnie i Ciebie, więc „pociesz się”, że nie jesteś sam/sama.\nJeśli ktoś myśli, że w rodzinie życie słodko płynie, to jest w bardzo wielkim błędzie, nie ma najmniejszego pojęcia o życiu. W rodzinie jest wyjatkowo dużo problemów, ale jest to właśnie jedyne miejsce na ziemi, w którym człowiek może nauczyć się rozwiązywania największych życiowych problemów, po prostu – nauczyć się po ludzku żyć. Niestety, rodzina jest niszczona, i wiele wskazuje na to, że czyni się to świadomie i z wielką premedytacją. Kobieta (żona) czy dziecko może w każdej chwili wejść do prokuratury czy do komedy policji (mąż/ojciec czyni to tylko wtedy, ale i też nie zawsze, gdy jego życie jest rzeczywiście zagrożone) i tam, mając przed sobą niezwykle przejętego jej obecnością słuchacza, dać upust swojej, bardzo czesto psychotycznej fatazji; każda kobieta i każde dziecko mogą kłamać i fantazjować do woli nie ponosząc za to, przynajmniej w naszym kraju, nawet najmniejszej odpowiedzialności. Wizyty takie zawsze traktowane są bardzo poważnie i prawie zawsze przynoszą efekt w postaci aktu oskarżenia wobec męża czy ojca. W moim przypadku, gdybym np. wcześniej wyrzucił pokwitowania za opłacane córkom obiady ( autorka donosu – Grażyna Mazurek, jako jedna z kłamczyń w tejże sprawie, twierdziła, że córki jadły tylko zupkę, gdy takowa zostawała po wydaniu wszystkich obiadów w szkole) i nie był w stanie udowodnić paru innych kłamstw, oraz gdyby biegli psychiatrzy sądowi (którzy przez wiele godzin mnie badali) mieli jakiś cień wątpliwości co do mojej normalności, to sprawa ta zakończyłaby się osadzeniem mnie w więzieniu (czego domagał się prokurator W.), bądź w szpitalu psychiatrycznym (o co zabiegał prokurator K.).\nWspomniałem wcześniej o demontażu rodziny, czy właśnie nie jest tak, że takiego demontażu dokonuje się min. poprzez sporządzenie i wysłanie do sądu fałszywego, a nawet idiotycznego aktu oskarżenia? Akt oskarżenia mojej osoby (sporządzony przez panią prokurator W.) rozpoczynał się słowami: „Janusz Adamczyk zawsze był bardzo wymagający w stosunku do córek gdyż w procesie wychowawczym wprowadzał ścisłe nakazy i zakazy, które miały być przez córki bezwzględnie przestrzegane.” Córki wychowywałem sam, rozstawliśmy się rano, one – do szkoły, ja – do pracy, spotykaliśmy się późnym wieczorem przy wspólnej kolacji, mając co najwyżej kilkanaście minut na dobę dla siebie; żadnych zakazów, żadnych nakazów, żadnych szans, gdybym nawet chciał, takowe wydawać (co nigdy nie było i nie jest w moim stylu) i egzekwować. Ten wstęp oskarżenia mowi już wszystko – jest dowodem braku wyobraźni i doświadczenia w wychowywaniu dzieci, a także świadectwem niezdawania sobie sprawy z tego, jak wygląda życie pracującego mężczyzny samotnie wychowującego dwójkę dzieci (w moim przypadku – dwie córki bliźniaczki), któremu nikt nie pomaga, a wszyscy zazdroszczą, że córki rozwijają się prawidłowo i odnoszą wielkie sukcesy w różnych dziedzinach! Jako wyjątkową „ciekawostkę” zacytuję jeszcze jedno zdanie z w/w oskarżenia: „Z uwagi na rozpoczęcie nauki w gimnazjum dziewczynki miały mniej czasu na wykonywanie obowiązków związanych z utrzymaniem porządku, co było jednym z powodów awantur w domu.”\nW moim miasteczku znaleźli się ludzie, tzn. potwory w ludzkiej skórze, które, czerpiąc siły do swego ziemskiego życia z psychicznego katowania niewinnych ludzi, doniosły, ze ja współżyję seksualnie z córką; oczywiście prokuratura wiadomość te przyjęła i nadała sprawie bieg. W przypadku mojej osoby, ludzkie potwory nie osiągnęły zamierzonego celu, – nie udało się im mnie, niewinnego człowieka, ani osadzić w więzieniu, ani zamknąć w szpitalu psychiatrycznym, ani zmusić do samobójstwa (co też z pewnością brano pod uwagę wiedząc, jak bardzo będą mnie boleć takie oskarżenia i mając świadomość, że nie stać mnie na obrońcę), ani unicestwić śmiercią głodową (felieton nr 31), ale czy każdy tak „załatwiany” mąż/ojciec jest w stanie udowodnić swoją niewinność? Czy każdy w podobnej sytuacji ma na tyle dużo oparcia w Bogu, aby, przeżywając taki koszmar i wiedząc kto za nim stoi, normalnie i bez nienawiści żyć? Właśnie takie pytanie – a dokładnie: „Jak pan to wytrzymuje?”- zadała mi pani doktor Panas, – pracownica Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego, w którym kiedyś byliśmy badani.\nProceder demontażu rodziny w naszym kraju jest faktem, ale pierwsze kroki w tym procederze stawiają ludzkie bestie rozkoszujące się zadawaniem bólu niewinnym ludziom. Nie ulega wątpliwości, że w naszym społeczeństwie ma miejsce przemoc i zwyrodnienie i z tą patologią trzeba bezwzglednie walczyć, nasuwają się jednak pewne pytania: Czy ludzkie bestie przeróżnej maści, jakich w naszym kraju nie brakuje, nie wykorzystują „klimatu walki z przemocą” do „załatwienia” swego niewinnego męża, ojca, sąsiada, konkurenta? Dlaczego kobiety i dzieci („nakręcane” przez ich matki) nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za fałszywe oskarżenia męża/ojca? Dlaczego nic się nie mówi o przemocy psychicznej (a zdarza się i fizyczna) kobiet wobec mężczyzn, a także o szantażowaniu rodziców przez dzieci? Czy zbyt wielkie „przegięcie pały” w jedną stronę nie jest dowodem na to, że w istocie wcale nie chodzi o dobro rodziny, a wręcz odwrotnie – o jej degradację? Dlaczego zdanie ojca w wielu spornych kwestiach rodzinnych w ogóle nie jest brane pod uwagę? Czy nie jest tak, że funkcjonariusze publiczni świadomie przymykają oko na ewidentne kłamstwa „donosicielek”, a nawet stymulują fabrykowanie fałszywych oskarżeń? Czy nie jest tak, że pojęcie „ojciec” stało się w naszym kraju pojęciem absolutnie pustym? Czy nie jest tak, że zamiast pomagać ojcom samotnie wychowującym dzieci dyskryminuje się ich? Czy nie jest tak, że coraz częściej osobiste uprzedzenia, kaprysy, obsesje, koneksje i korupcja leżą u podstaw wymierzanej sprawiedliwości?\nWarto wspomnieć, że w kreowaniu wyżej opisanego horroru wielką uczynnością wobec Prokuratury wykazały się, prócz wyżej wymienionych, następujące osoby: panie kuratorki Służby Kuratorskiej Sądu Rodzinnego i Nieletnich, syn autorki donosu – Wojciech, a także niektóre z pracownic w/w Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego, a w szczególności ta, która twierdzi, że zastosowała metodę Cattela!; gdyby tę metode rzeczywiście wykorzystała, to musiałaby odmowić współpracy z Prokuraturą, jeśli chciałaby pozostać wierną nauce i prawdzie!\nPorzucone przez matkę trzyletnie bliźniaczki, to widocznie zbyt mała krzywda wyrządzona tym dzieciom, trzeba więc było – w imię idiotycznie pojmowanej przez w/w osoby „kobiecej solidarności” – dokończyć dzieła zniszczenie, – zgnoić ojca (który przez prawie dwadzieścia lat samotnie opiekował się córkami, tworząc im warunki do osiągania wielkich sukcesów – liczących się w skali kraju – w różnych dziedzinach życia, co sprawiało córkom wielką satysfakcję i umożliwiało im realizację celów, jakie same sobie wyznaczały) poprzez fałszywe oskarżenie go o wszelkie zło, którego nigdy się nie dopuścił, zgnoić go, a najlepiej całkowicie wyeliminować, – zniszczyć źródło prawdy o naturze niektórych kobiet; zniszczyć więź między córkami i ojcem (nad czym, w odniesieniu do jednej z córek – nie mówiąc już o synach – pracowano z wielką premedytacją i od wielu lat); zostawić ruiny i zgliszcza, co jest bardzo charakterystyczne dla pewnego typu ludzi. Dla kreatorów tego najbardziej współczesnego horroru (jakiego jeszcze nikt nigdy na żadnym ekranie nie oglądał) nie było ważne, że córki ucierpią podwójnie, – a może to kara za to, że nie chciały kłamać w czasie badań i zeznań?, kara szczególnie dotkliwa dla tej, która od samego początku nie kłamała, nie pozwoliła nikomu sobą manipulować i nikomu nie dała się przekupić, a na decyzję „umieszczenia w Pogotowiu Opiekuńczym” zareagowała słowami: „Odpierdolcie się ode mnie”. Druga z córek, szczególnie mocno manipulowana przez jedną z kuratorek Służby Kuratorskiej, ocknęła się dopiero po zobaczeniu na własne oczy tego obiecywanego jej raju – Pogotowia Opiekuńczego, i, na jej szczęście, nie zabrakło jej rozumu w tej szczególnej chwili, kiedy los dał jej możliwość zadecydowania – „zostać w tym raju, czy w tył zwrot i do domu”; niestety, kuratorka nie odpuściła, dalej manipulowała (na marginesie dodam, że wspomniana kuratorka nie była jedyną osobą, która manipulowała tą córką) tym dzieckiem. Ktoś, kto dysponuje rzeczywistą wiedzą psychologiczną i pedagogiczną, z pewnością zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo skrzywdzono tę moją córkę, którą przez kilka lat manipulowano, wręcz – prano jej mózg, oczywiście winnych nie ma, a jeśli – to ojciec! Oto tępota umysłowa niektórych funkcjonariuszy publicznych oraz, wydawać by się mogło, ludzi bliskich sercu dorastającego dziecka; oczywiście, że próbowałem walczyć z tą tępotą i paranoją, w toku tej walki odkryłem powiązania i mechanizmy, na które nie ma prawa, np. nie można – nie ma takiej możliwości w świetle obowiązującego w Polsce prawa – zaskarżyć, nie mówiąc już o odszkodowaniu za krzywdy moralne, błędnych decyzji ROD-K (Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno-Konsultacyjnego); w pewnej chwili zwróciłem się do tej instytucji o pomoc, wówczas od Pani Dyrektor tej placówki usłyszałem: „My nie jesteśmy do udzielania pomocy, my pracujemy dla sądu”. I rzeczywiście, jak później ustaliłem, firma ta pracuje i dla sądu i dla prokuratury, sama nie podlegając nikomu i nie ponosząc żadnej odpowiedzialności za treść dokumentów przesyłanych do tych instytucji. Szukałem też poważnych dziennikarzy, ale cóż, żyję w takim zakątku naszego kraju, w którym, jak pokazało życie, obowiązuje zasada: „lepiej się nie wychylać”.\nMyślę, że bezcennym doświadczeniem ( życiowym, zawodowym, jak i naukowym – jeśli mówienie o nauce w odniesieniu do lubelskiego ROD-K i niektórych funkcjonariuszy związanych z wymiarem sprawiedliwości – w ogóle ma sens) dla w\_w osób byłoby prześledzenie przez nich dalszych losów obu moich córek – a pełny obraz „sprawy” uzyskaliby ogarniając także i moich synów, którzy, na życzenie b.żony, znajdowali się pod jej opieką – ale czy w pragnieniach twórców wyżej przedstawionego horroru znajduje się takie, które nazywa się „pragnieniem pozytywnego rozwoju”? Bardzo w to watpię!!!\n(21) Do kogo kierowane są dwa poprzednie (19. i 20.) felietony i jaki egzystencjalny wniosek z nich wypływa?\nDla kogoś, kto rzeczywiście pragnie poznać życie, felietony te są przykładem rzadko spotykanej szczerości. Mam świadomość, że przedstawionymi w nich fakatami naraziłem się wielu osobom, a wsród nich także i funkcjonariuszom publicznym. Najprawdopodobniej są i tacy, którzy nie wierzą mi, – ich sprawa, i nie zamierzam ich przkonywać ujawnianiem kolejnych faktów, albowiem nie do tych ludzi kieruję swoje słowo. Ujawnione przeze mnie prawdy dają dużo do myślenia, oczywiście ludziom myślącym; głębsza analiza tych (i innych, znanych ludziom myślącym) prawd pozwala na wyciągnięcie następującego wniosku: Ludzie żyjacy z „drugiej ręki” mają pretensję do całego świata, że to on jest winien ich „smutnego losu”, ale jeśli uda się im znaleć „kogoś konkretnego”, kogo można obarczyć wyimaginowaną winą, to uczynią wszystko, aby tego „kogoś” zgnoić, zetrzeć z powierzchni ziemi. Realizując taki cel znajdują (w różnych miejscach, także w instytucjach państwowych) wspólników – ludzi, podobnie jak oni, żyjących „z drugiej ręki”, między tymi ludźmi rodzi się specyficznego rodzaju więź, która najprawdopodobniej jest wynikiem poczucia solidarności w walce ze „złym światem”, w ten sposób dochodzi do uformowania się swoistego kręgu zła. Konsekwencją zaistnienia takiego kręgu może być np. skazanie niewinnego człowieka. Oczywiście nie jest tak, że każdy człowiek żyjący z „drugiej ręki” trafia do kręgu zła i za jego pośrednictwem zaspokaja autodestrukcyjną żądzę niszczenia, zawsze istnieją jakieś szanse wyrwania się z „ciemności”, wymaga to jednak wielkiego wysiłku, a nade wszystko pragnienia: „Po przekroczeniu pewnego progu – pisze Simone Weil w książce „Szaleństwo miłości” – nadprzyrodzona część duszy króluje nad jej częścią naturalną, ale nie poprzez przemoc, lecz przekonanie, nie poprzez wolę, lecz pragnienie.” Ale któż to może wiedzieć, kiedy i czy w ogóle człowiek żyjący „z drugiej ręki” „przebudzi się” i rozpocznie nowe życie? „Za każdym idzie jego cień – pisał Karol G. Jung – i w im mniejszym stopniu jest on zespolony ze świadomym życiem jednostki, tym jest ciemniejszy i większy.” Niebezpieczeństwa wynikające z nieświadomości istnienia własnego Cieniea są ogromne: „Kozłem ofiarnym może stać się także drugi człowiek – pisze Zenon Waldemar Dudek w artykule „Cień w kulturze” – jeśli nie rozwiną się empatia i pozytywne więzi. Tendencje do przemocy, gwałtu, bezprzedmiotowej władzy, niszczenia, aż do morderstwa włącznie, są różnymi sposobami ujawniania się tego samego prawa agresji i niszczenia, które wynikają z braku pozytywnych wzorów kontaktowania się z ciałem i nieświadomością.” Poznałem w swoim życiu wielu różnych ludzi, kiedyś, jeden z liczących się w środowisku psychoterapeutów powiedział mi tak: „Są i tacy ludzie, którym nikt i nic nie pomoże, – nie zmienią się!”. A może jednak trzeba cierpliwie czekać? Obserwować? Nie tracić kontaktu? Mieć nadzieję? Ale czy wystarczy życia? A nawet gdyby nie starczyło, to chyba przyjemniej będzie umierać ze świadomością NIEPRZEKREŚLENIA człowieka, niż z życzeniem „precz z mych oczu”.\n(22) Kompromitujące wypowiedzi (w związku ze strzelaniną w jednej ze szkół fińskich), emitowane w dzienniku TVP1 – dnia 24 września 2008 r., g.19.30 – na temat „ludzi wyglądających niewinnie”\nDla kogoś, kto zetknął się z psychologią głębi oraz z odkryciami Szkoły Psychologicznej w Palo Alto w/w wypowiedzi są, mówiąc najdelikatniej, bardzo śmieszne. Należy umieć odróżniać niewinność autentyczną, naturalną od niewinności nienaturalnej, a nawet świadomie udawanej, ale tę umiejętność posiadają ludzie z prawdziwym wykształceniem, których w naszym kraju się nie lubi i niechętnie takowych się zatrudnia, stąd też nierzadko słyszane w mediach, tak publicznych jak i komercyjnych, kompromitujące wypowidzi rzekomych ekspertów.\nMoja strona ma chrakter poetycki, więc pozwolę sobie zamieścić w tym miejscu wiersz, który mówi o autentycznej niewinności:\nże wielu przygląda się Tobie\ni wielu nie uwierzy\nale to Ty (.) niewinna\na nie oni –\npewni siebie i swej mocy\notwierasz nowe przestrzenie\ni prowadzisz do Żródła!\n(23) Dlaczego uważam się za poetę metafizycznego?\nŻyjąc, nie sposób nie widzieć gwiazd na niebie, nie sposób nie pytać o Boga, o nieskończoność, o czas i wieczność. Właśnie niedawno napisałem i zamieściłem na tejże stronie TRYPTYK METAFIZYCZNY – patrz: „Bieżące utwory poetyckie” nr 57.\n(24) Chybione proroctwo pani G.P., czyli uzupełnienie felietonu 16., a także felietonów: 31., 32. i 33.\nKobieta, która jest „bahaterką” w/w szesnastego felietonu, dziesięć lat temu twierdziła, że wychowywane przeze mnie córki nie będą chciały mieć dzieci, i nie będą ich miały, albowiem tylko matka potrafi tak wychowywać córki, aby te, także mogły się stać w przyszłości matkami. Bardzo jestem ciekaw, jak zreaguje pani G.P. (wypowiadająca w/w proroctwo), kiedy powiem jej, że jedna z wychowywanych przeze mnie bliźniaczek – Klaudia urodziła (w lutym b.r.) dziecko. Od dłuższego już czasu Klaudia wspominała o zamiarze założenia własnej rodziny; wiem, że od momentu (czyli przeszło rok temu), kiedy znalazła się w Anglii, nie łatwo Jej było wybierać między robieniem kariery zawodowej, a zakładaniem rodziny; jak to najczęściej u Niej bwało – zapytała o mnie o zdanie, ale już „po fakcie”, a że w/w „fakt” zaistniał z potrzeby serca, więc było to raczej „pochwalenie się”, niż pytanie o zdanie\nKlaudia urodziła córeczkę, jest dla niej bardzo czułą i opiekuńcza matką, jest bardzo szczęśliwa z faktu stania się matką. Co na to powie pani G.P? Z pewnością pamięta lansowaną przez siebie teorię dotyczącą córek wychowywanych przez ojców. Najprawdopodobniej pani G.P. należy do tego typu humanistów, którzy posiadają taki intelekt, który nie pozwala im zrozumieć, że każdy człowiek jest absolutnie autonomiczą jednostką ludzką, i wystarczy tę autonmię uszanować, aby stały się „rzeczy wielkie”. Oczywiście, że z pustego i Salomon nie naleje, potrzbna jest wiedza i ogłada, potrzebne są więzi i dyspozycje, czyli coś w rodzaju „nadbudowy” nad genami. Tę „nadbudowę” wznoszą przez wiele lat rodzice!\nCzy druga córka – bliźniaczka też urodzi kiedyś dziecko? Trudno jest mi odpowiedzieć na to pytanie; w świetle wiedzy, jaką przedstawiłem w felietonach nr 31 i nr 32, nie wydaje mi się, aby nastąpiło to szybko, jeśli w ogóle kiedykolwiek to nastąpi; jak przedstawiałem w w/w felietonach, znalazły się takie osoby – tak prywatne jak i publiczne – które włożyły bardzo dużo wysiłku w to, aby wznoszoną przez kilkanaście lat „nadbudowę” kompletnie zdemolować!, co oczywiście im się udało!, i z czego najprawdopodobniej bardzo się cieszą. Dziwni są to ludzie i dziwna jest ta ich radość, ale cóż, mówią „wielcy”, że każdy jest szczęśliwy na swój własny sposób. Być może potrzebne są dziesiątki kolejnych lat, aby móc sformułowć bardziej jednoznaczne uogólnienia, ale kto ma to uczynić? Komu zależy na prawdzie, autentyźmie, pozytywnym rozwoju?!\nBardzo smutne jest to, że w/w pani G.P. uważała się (i najprawdopodobniej dalej za taką się uważa) za wyjątkowo wybitnego pedagoga, smutne jest to dlatego, ponieważ jej stanowisko było bardzo zbieżne z postawą tych ludzi, którzy z taką determinacją prali mózg jednej z moich córek. Tak chciałoby się zapytać tych ludzi: I co przez to osiagnęliście? Czym, tak naprawdę, kierujecie się w swej dzialalności? Czy w ogóle kiedykolwiek zastanawialiście się nad istotą człowieka?\nŚwidnik, 6. marca 2009 r.\n(25) Plastynatorium – nie sposób nie pytać o jego sens!?\nPamięć i wyobraźnię normalnego człowieka wypełniają przede wszystkim obrazy i treści będące „efektem” jego istnienia w realnym świecie; oczywiście są tam też i mniej wyraziste „obrazki”, takie jak pragnienia czy marzenia, które w jakimś dopuszczalnym stopniu odrealniają, a być może, i upiększają codzienną rzeczywistoś. W naszej pamięci żyją także postacie ludzi, głównie tych, z którymi się spotykamy na co dzień, ale także i tych, którzy już odeszli z tego świata. Pobyt na cmentarzu, zatrzymanie się przy mogile kryjącej ciało osoby, którą znaliśmy, która była nam bliska, przywołuje tę osobę w naszej pamięci; zdarzyło mi się, że po takim refleksyjo-modlitewnym zatrzymaniu się przy grobie mojej babci, ta (w najbliższą noc) przyśniła mi się, – wyglądała i zachowywała się tak, jak miało to miejsce za jej życia.\nInformacja o istnieniu plastynatorium bardzo mnie poruszyła, w głowie mojej pojawiły się min. następujące pytania: 1. Jakie obrazy, jakie wspomnienia może wywoływać świadomość faktu, że osoba, którą znaliśmy, a może i kochaliśmy, jest plastynatem? 2. Czy nie jest tak – biorąc pod uwagę min. to, że w berlińskim plastynatorium ma być eksponowany (do dnia 30.08.2009 r.) akt seksualny – że celem tej specyficznej technologii preparowania ludzkiego ciała i publicznego prezentowania „produktów” tego procederu jest „cywilizowanie” nekrofilii i, jako takiej, propagowanie jej?! 3. Czy nie jest tak, że przyzwalamy na istnienie czegoś, co należałoby nazwać rakiem ludzkiej duszy?! 4. Czy nie jest tak, że uporczywe głoszenie hasła tzw. wolności w sztuce nie otwiera furtki do nazwania w/w „spreparowanego aktu seksalnego” dziełem sztuki? 5. Czy nie jest tak, że kultura europejska zaczyna oddychać jakimś zgniłym powietrzem?\n(26) Pokolenia – korzenie – ich blaski i cienie (1)\nZ pewnością jest miło takiemu człowiekowi, który może powiedzieć: „Mój dziadek otrzymał Virtuti Militari.” „Mój wuj jest wspaniałym lekarzem.” Moja siostra została przeoryszą.” Oczywiście, że nie chodzi o tzw. chwalenie się, ale o dzielenie się radością z powodu posiadania pewnych dyspozycji psychicznych, które są dziedziczne i które powinno się w kolejnych pokoleniach odkrywać, rozwijać i wykorzystywać. Ignorowanie maechnizmu dziedziczenia, czyli przekazywania cech tak pozytywnych jak i negatywnych, jest błędem wychowawczym. Czyż nie warto wyjątkowych zdolności rozwijać już od najmłodszych lat? Czyż nie łatwiej pozbywać się złych cech w młodości niż w późniejszym okresie życia? Badanie osobowości (np. pod kątem wyboru szkoły, profilu czy zawodu) ograniczające się do wypełniania kwestionariuszy i testów jest badaniem powierzchownym, warto byłoby „przyjrzeć się” ojcu, matce, dziadkom, po prostu – od czasu do czasu szczerze z nimi porozmawiać, oni dużo wiedzą o życiu, o sobie, o dzieciach. Co wiedzą dzieci o swoich rodzicach?: „48 procent polskich nastolatków w wieku licealnym nie wie, jakie ich ojciec ma wyksztalcenie” (źrodło: „NEWSWEEK” – 29.06.2008., s. 8. „Ojcostwo w liczbach”).\nSzukanie i badanie swoich korzeni to nie tylko szansa rozpoznania pozytywnych i negatywnych cech, ale to także wczuwanie się w duchowy klimat swej rodziny; czyż nie jest ważna tradycja rodzinna, idee i dążenia przodków? Zbyt rzadko operujemy pojęciem „imponderabilia”, a jeśli już, to przy okazji dokonywania syntez i formułowania uogólnień, a przecież nic nie stoi na przeszkodzie, aby, mówiąc o duchowych wartościach rodziny, używać terminu „rodowe imponderabilia”.\nOperowanie terminem „imponderabilia mojej rodziny” na pewno wzmacniałoby poczucie własnej wartości i mobilizowałoby do podejmowania wysiłków w kiewrunku pozytywnego rozwoju i zachowywania ciągłości egzystencjalnej rodziny. Brak takiego duchowego gruntu w rodzinie zastępwany jest jego substyutem w postaci doraźnie tworzonego klimatu prorodzinnego, niestety, tworzonego ad hoc i coraz częściej według zasady – ten jest bliższy, lepszy i ważniejszy, kto da więcej. Czy to nie stąd właśnie biorą się coraz droższe prezenty komunijne? Czy Komunia św., przeżywana w takiej ucztowo-prezentowej atmosferze, jest rzeczywiście przeżyciem sensu stricto duchowym? Czy takie quasi duchowe przeżycie nie staje się pewnego rodzaju szablonem, według którego będą przeżywane kolejne ważne zdarzenia w życiu człowieka?\nZnam kobietę, która swojemu dorastającemu synowi powiedziała: „Jeśli nie będziesz kontaktował się z ojcem, to kupię ci samochód.” Nie wiem, co oferowałą swojej dorastającej córce, ale wiem, że szkoliła ją, jak ma kłamać, aby wyszło na to, że jest przez swego ojca molestowana seksualnie! Różne są matki, warto wiedzieć, że nie brakuje i takich, jak ta, o której wyżej wspomniałem!\nW „Rzeczypospolitej” nr 132 (8338) z 6-7 czerwca b.r. pani Agnieszka Rybak (autorka artykułu „Skandalista ojciec Knotz”) cytuje następujące słowa o. Knotza: „Dlatego zawsze będę pisać, że jestem twórcą katolickiej Kamasutry. Nie pojawi się natomiast zdanie, że Ewangelia może być inspiracją udanego życia seksualnego. Różaniec nigdy nie będzie przedstawiony atrakcyjnie, za to wszyscy pochylą się nad głębią medytacyjną mantry …” Jeśli rzeczywiście o. Knotz tak myśli – a słowa, zwłaszacza te publicznie wypowiadane, odbiera się przecież jako „kopię” procesu myślenia osoby się wypowiadającej – to ja, nie ksiądz, nie zakonnik, tylko prosty chrześcijanin (mający czwórkę dorosłych dzieci i kilkumiesięczną wnuczkę) bardzo współczuję ojcu Knotzowi, albowiem z zacytowanych jego słów wynika, że nie dostrzega on związku między sferą duchową, a sferą seksualną. Jeśli duchowość tak kobiety, jak i mężczyzny jest na odpowiednio wysokim poziomie, to o seks nie muszą się oni martwić, a nawet zaszkodziliby sobie, gdyby zaczęli go uprawiać „pod dyktando” takiej czy innej Kamasutry, albowiem także i w tej dziedzinie jest ważna własna inwencja i autetyczne poszukiwania, które prowadzą do odkrywania indywidualności i poczucia niepowtarzalności przeżyć, a zatem umacniają związek, a nie rozluźniają go, co ma najczęściej miejsce wtedy, gdy próbuje się być „dobrym/dobrą” naśladując rzekome autorytety „w tej sprawie”.\nMyślę, że większość chrześcijan byłaby bardziej uszczęśliwiona wyjaśnieniami dotyczącymi duchowości niż cielsności, bo z pewnością wielu już odkryło, że duchowość warunkuje satysfakcję w sferze cielesności, a nie odwrotnie, ale cóż, łatwiej jest mówić o penisie, pochwie i hormonach, niż o duszy. Kto, wobec tego, ma mówić o duszy?! A może nie trzeba zaprzątać ludziom głowy duszą, skoro, jak twierdzi o. Knotz (cytat z w/w artykułu): „… chrześcijaństwo nie jest z tego świata i na tym świecie nie będzie propagowane.” Kiedyś słyszałem takie powiedzenie: „Trzeba być najpierw zdrowym zwierzęciem, żeby być człowiekiem.” Ja powiem tak: Istnieją dwa poziomy komunikacji – zwirzęcy i ludzki, komunikację na poziomie ludzkim warunkuje duchowość. To właśnie od stopnia duchowości zależy to, czy czujemy się bardziej człowiekiem, czy bardziej zwierzęciem niezależnie od tego, co w danej chwili czynimy, jaki zawód wykonujemy, do jakiej misji zostaliśmy powołani.\nTe łzy są rzeczywiście prawdziwe, umarł przecież ktoś, kto pociągnął za sobą miliony ludzi – 700 milionów sprzedanych plyt! Jak to jest możliwe? Odpowiedź jest bardzo prosta, wystarczy sięgnąć do jednej z książek Thomasa Mertona – np. „W natarciu na niewypowiadalne”- a zrozumienie mechanizmu tego typu zjawisk społecznych przychodzi z wielką łatwością. „Ta okropna łatwość – pisze T.Merton – z jaką dochodzi do uwiedzenia, nie dlatego że jest pożądane, ale dlatego, że stanowi część nieubłaganego trybu wydarzeń, od którego nie ma ucieczki. Owa nieubłagana logika tego świata strachu.” O jaki strach chodzi? O strach przed byciem samym i byciem sobą! „Niesiemy wciąż ciężar złudzeń – pisze T.Merton – ponieważ nie mamy śmiałości, by go odłożyć. Znosimy wszystkie te potrzeby, jakie narzuca nam społeczeństwo, ponieważ gdybyśmy tych potrzeb nie mieli, utracilibyśmy naszą społeczną „użyteczność” – użyteczność naiwnych osesków. Boimy się być sami i być sobą, a co się z tym wiąże, przypominać innym o prawdzie, która w nich jest.” Oto cała „filozofia” fenomenu Michaela Jacksona, nad wyjaśnianiem której tak się pocili niektórzy profesorowie socjologii zapytywani w tych dniach przez dziennikarzy.\nNa pewno nie każdy zrozumie wyżej zacytowane słowa T.Mertona, ale to właśnie „dzięki” nierozumieniu tych słów, ten świat jest taki, a nie inny, a dziwienie się „mu”, czy popadanie w zachwyt, bądź roszczenie do „niego” pretensji, za to, że jest taki, jest bezsensowne; jest jednak bardzo pożądane rozumienie tych „mechanizmów”, które czynią ten świat takim, a nie innym. Ci, którzy rozumieją te „mechanizmy”, to, albo manipulują ludźmi, albo próbują im pomoc, jak np. w/w T.Merton, co też i ja staram się czynić, mając pełną świadomość tego, że najcześciej jestem lekceważony, a nawet wyśmiewany, ale lepiej być w takim położeniu rozumiejąc jego przyczyny, niż wyśmiewać kogoś z pozycji człowieka mającego zawężoną świadomość siebie i rzczywistości.\n(W dzień po pogrzebie Michaela Jacksona)\n(30) Małżeństwo – to nie tylko tradycja i romantyzm!!!\nKto nie miał kilkorga dzieci w zbliżonym do siebie wieku, ten niewiele wie na temat dziecięcej psychiki. Ktoś, kto naprawdę pragnie dobra dziecka, to zawiera związek małżeński, a wielodzietności nie nazywa bezmyślnością! Dopiero wtedy, kiedy się zobaczy dwoje, troje czy czworo bawiących się w domu dziciaków, zaczyna się rozumieć sens małżeństwa; te dzieci naprawdę się bawią, a najwspanialszą ich zabawą jest odgrywanie scenek z życia rodziny, właśnie wtedy bawią się najradośniej i są najszczęśliwsze na świecie, a najbardziej bawi ich odgrywanie tych zachowań rodziców, które są z ich – i jak się okazuje, także z obiektywnego – punktu widzenia, błędne, głupie i niedojrzałe. Normalni rodzice, tj. matka i ojciec pozostający w związku małżeńskim (bo tylko w obecności tak żyjących rodziców, tego rodzaju zabawa jest możliwa), dyskretnie obserwując taką zabawę mogą się wiele nauczyć, a więc ich własne dzieci (zupełnie nieświadomie) pomagają im dorastać do pełnienia roli matki i ojca. Dzieci, będące w związkach pozamałżeńskich, nie mają możliwości (nie istnieje dla nich bezpieczna przestrzeń życiowa) odbywania takich zabaw, owszem, bawią się, ale są to innego rodzaju zabawy, zabawy te nie wyzwalają autentycznej, pełnej radości, a więc nie czynią tych dzieci prawdziwie szczęśliwymi, co będzie miało, niestety, bardzo znaczący (negatywny) wpływ na ich dlasze życie.\nTakie pojęcia jak: „duchowość”, „metafizyka” czy „Drabina Trudnych Pytań” należą do tych terminów, którymi ludzie posługują się coraz rzadziej. Dziewięć lat temu Krzysztof Zanussi udzielił wywiadu Justynie Tawickiej („Przkrój” Nr 45/2889, 5 XI 2009 r.), w którym min. powiedział: „Nasz świat jest trudny do opisania, bowiem z jednej strony wykradamy przyrodzie tajemnice, z drugiej zaś – tracimy kontakt z tajemnicą. Panuje głęboki zamęt. Dzisiejsze społeczeństwo pełne jest wewnętrznych sprzeczności. Dlatego tak trudno nam opisać samych siebie.” Będąc na miejscu J.Tawickiej, słowo „tajemnica”, użyte w kontekście zwrotu „tracimy kontakt z …”, napisałbym dużą litera. Kontekst całego wywidu wskazuje na to, że K.Zanussi nie miał na myśli jakiejś tam „tajemnicy”, ale tę największą – metafizyczną Tajemnicę, Tajemnicę, jaką jest Absolut. Refleksja nad tą Tajemnicą prowadzi do refleksji nad Człowiekiem i vice versa – głęboka refleksja nad Człowiekiem zawsze prowadzi do refleksji nad Absolutem, a więc w słowie „Tajemnica” kryje się zarówno Absout jak i Człowiek. Ojciec Wiesław Dawidowski pisząc artykuł („Tygodnik Powszechny” Nr 15, 10 kwietnia 2005 r.) na temat teologii Jana Pawła II zatytułował go „Tajemnica człowieka”, w artykule tym przypomina słowa Jana Pawła II: „Chrystusa nie sposób zrozumieć bez człowieka, człowieka nie sposób zrozumieć bez Chrystusa”. Ojciec W.Dawidowski w w/w artykule przypomina rownież słowa, jakie już w r. 1964 zawarł w swojej książce „Blask wiary” kardynał Avery Dullas: „Dullas uznał wolność osoby i aksjologię chrześcijańską, zakorzenione w Ewangelii, za zasadniczą oś teologii Jana Pawła II.”\nInnym terminem, jakiego użył K.Zanussi w w/w wywiadzie, jest „ślepota metafizyczna”, ślepoty tej powinni się pozbywać zwłaszcza ci, którzy mają duży wpływ na jednostki ludzkie, np. artyści. „Artysta – pisze Edyta Stein w „Byt skończony a byt wieczny” (Wydawnictwo „W drodze”, Poznań 1995, s.257) – nosi w swej n a t u r z e pęd do tworzenia i rodzaj „pomysłów” (Entwürfe), jakie może on uczynić swoimi. Dlatego istnieją określone i d e e, które go „pociągają” i które może urzeczywistniać. Kiedy je urzeczywistnia, wtedy stają się rzeczywiste nie tylko odpowiednie dzieła, lecz urzeczywistnia się rownież jego własna istota, on sam osiąga wyższy stopień wykończenia w bycie. Z drugiej strony, gdy dąży on do czegoś, czego mu własna natura odmawia, wtedy chybia nie tylko jego dzieło, lecz on sam staje się karykaturą siebie samego.”\nW mózgu czlowieka jest miejsce dla metafizyki: „Ta „niema” część mózgu – pisze profesor psychiatrii Hoimar von Ditfurth w książce Duch nie spadł z nieba – która oddaje nam parę miliardów komórek nerwowych do swobodnej dyspozycji, stanowi materialne podłoże niewyczerpanego bogactwa możliwych sposobów ludzkiego zachowania…. Od projektów systemów metafizycznych począwszy, a na budowie obozów koncentracyjnych skończywszy, od dzieła sztuki do czynu zbrodniczego, od dobrowolnego całopalenia w imię ideału czy ludzkości do zdolności bycia bardziej zwierzęcym od wszelkiego zwierza – prawie nieograniczone jest pole otwartych dla nas możliwości, ponieważ mamy płaty czołowe.”\nZamieszczone wyżej cytaty mają umożliwić (żywie taką nadzieję) Szanownemu Czytelnikowi dostrzeżenie podstaw i kierunku, w jakim będą zmierzały moje „metafizyczne felietony”; jest oczywiste, że nie jestem teologiem (ukończyłem Wyższą Skołę Pedagogiczną w Krakowie i Studium Doktoranckie w Instytucie Badań Edukacyjnych w Warszawie), ale skoro czuję ten „metafizyczno-teologiczny wiatr”, jako sprzyjający mojej życiowej wędrówce, to dlaczego miałbym mu skąpić powierzchni mego żagla?\nIm wyższy poziom świadomości metafizycznej tym silniejsze pragnienie bliższego poznania Boga, ale czy poznanie Boga jest w ogóle możliwe? Wielokrotnie cytowany przeze mnie Thomas Merton pisze tak: „W medytacji nie staramy się dojść do wiedzy o Bogu, tak jak gdyby był On podobnym do innych przedmiotem, który podlega naszemu badaniu i może być opisany ścisłym językiem nauki. Staramy sie raczej poznać Boga samego, ponad poziomem wszelkich przedmiotów, które On stworzył i które jawią się nam jako określone „rzeczy”, odrębne od siebie, z jasno ustalonymi „granicami”. Nieskończony Bóg nie ma granic i nasz umysł nie może nakładać ograniczeń na Niego ani na Jego miłość. Jego obecnośc jest zatem „uchwytna” w najbardziej podstawowej świadomości miłującej wiary; jest „uświadamiana” bez precyzyjnego naukowego poznania, dzięki któremu poznajemy próbkę pod mikroskopem. Jego obecności nie można zweryfikować, jak weryfikuje się doświadczenie laboratoryjne. Mimo to Jego obecność można sobie uświadomić na sposób duchowy, o ile tylko nie domagamy się jej potwierdzenia. Jeśli bowiem usiłujemy zweryfikować duchową obecność jako przedmiot ścisłej wiedzy – Bóg nam się wymyka.” („Modlitwa kontemplacyjna”, Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze, 2005; s.111-112).\n(33) Świdomość metafizyczna (3)\nŚwiadomość metafizyczna pozwala dostrzegać paradoksy w otaczającym nas świecie, np.: Dr Haus, jak wynika min. z odcinka 101 (emitowanego w dniu 21 X 2009), kwestionuje istnienie, a na pewno – wpływ Boga na nasze ziemskie życie, ale, z drugiej strony, zasiada do pianina i gra, czyżby więc nie wiedział, że sztuka, ta prawdziwa sztuka pochodzi od Boga?, chyba że zadowala go kicz?, co jednak należałoby wykluczyć przy takim poziomie inteligencji. A więc, z jednej strony – zaprzecza istnieniu Boga, a z drugiej – czyni użytek z tego, co „za sprawą Boga” znalazło się w posiadaniu człowieka.!\nFelieton nie jest formą wypowiedzi przeznaczoną do głębokiego i szerokiego analizowania problemu czy zjawiska, posłużę się więc – dla wykazania słuszności uwagi ad. dr Hausa – krótką wypowiedzią Plotyna, oto ona: „Mówimy, że rzeczy tu są piękne za sprawą udziału w nich idei. Wszystko bowiem, co bezkształtne i co powinno według swojego naturalnego przeznaczenia przybrać kształt i idę, jest brzydkie i pozostaje poza boskim rozumem, jak długo nie ma udziału w rozumnym planie i idei. … Tak więc piękno powstaje za sprawą udziału w rozumnym wątku, który przybywa z bożej krainy.” (Plotyn Enneady – „O pięknie”, Wydawnictwo AKME, Warszawa 2000).\nCzytelnik niniejszego felietonu, rozwijający swoją świadomość metafizyczną, z pewnością zauważa wiele innych paradoksów w otaczającym nas świecie, to właśnie dzięki min. tej umiejętności dostrzegania wzrasta nasza odporność na przemoc świata wobec człowieka.\n(34) Zaistnieć poprzez ograny płciowe\nMoże wreszcie, za sprawą „pikantnych zwierzń i pikantnego filmiku” (o których to zwierzeniach i o którym to filmiku informowała w dniu 1. 02. 2010 r.TVP1 – Wiadomości o g.19.30) Szesnastolatki, funkcjonariusze publiczni (policjanci, prokuratorzy, kuratorzy, sędziowie) zaczną dopuszczać do głowy myśl, że nie tylko chłopcy i mężczyźni bywają podli i okrutni, ale także dziewczęta i kobiety są zdolne do przejawiania okrucieństwa i sadyzmu, i często wcale nie dlatego, że ktoś je do tego prowokuje, a one „muszą”, działając w obronie własnej i w rzekomym afekcie, zdobywać się na takie „wyczyny”. Oczywiście, że znajdą się tacy, którzy będą obwiniać tylko i wyłącznie tego Dwudziestojednolatka (o którym, jako samobójcy, była mowa w w/w Wiadomościach TVP1), jakże mogłoby być inaczej, – znajomość pychologii (zwłaszcza psychologii rozwojowej, a w szczególności psychologii wieku dorastania) nie jest mocną stroną naszych fukcjonariuszy, a narzucane odgórnie schematy rozumowania są, dla niektórych z nich, świętością.\n(35) Słowo o Tragedii Narodowej\nTa Tragedia nie powinna mieć miejsca, i nie musiała się zdarzyć, ale się zdarzyła. We wszystkim można się dopatrzeć jakiegoś sensu, trzeba jednak odróżniać „sens dziejowy” od „sensu okolicznościowego”; ten ostani daje się wpleść w „sens dziejowy”, niemniej jednak są to dwie różne sprawy. Ja myślę, że brakuje nam świadomości, (nie myślę w tym momencie o tzw. świadomości zbiorowej, ale o świadomości pojedynczego człowieka), którą nazwałbym „świadomością unomultipex”; chodzi o to, żeby ważne sprawy umieć ogarniać jak najszerzej, bo im szerzej się je ogarnia tym bezpieczniejsza – z punktu widzenia zagrożenia ludzkiego życia – jest ich realizacja.\nNa dzisiaj nie pozostaje nam nic innego, jak bardzo współczuć Rodzinom, które straciły w tej Tragedii swoich Bliskich.\nŚwidnik, 13 kwietnia 2010 r.\nBardzo przeżyłem, i w dalszym ciągu przeżywam, tę straszną Tragedię Smoleńską, z wielką więc uwagą czytam i słucham wypowiedzi różnych ekspertów na temat tej katastrofy. Każdy normalny człowiek wie, że „ekspert” to jest to ktoś, kto dysponuje wyjątkowo dużą wiedzą na dany temat, tak dużą, że jego zdanie przyjmuje się jako prawdę, dlatego też różnego rodzaju instytucje, a wśród nich także i te, które zajmują się wymiarem sprawiedliwości, powołują się – podejmując decyzję, czy wydając wyroki – na opinie ekspertów. Nie dziwią mnie te wypowiedzi różnych ekspertów, na temat tej samej sprawy, które różnią się pewnymi szczegółami, a różnice te wynikają z obiektywnych trudności uniemożliwiających precyzyjne odniesienie się do przedstawianego problemu, ale, w/g mnie nie do przyjęcia są wypowiedzi pozostające ze sobą w sprzeczności, mimo, że dotyczą spraw, co do ustalenia których nie ma żadnych obiektywnych trudności. Np. jeden z ekspertów, występujący w TVP1 twiedził, że: „Nie ma czegoś takiego, jak zamykanie lotniska.”; natomiast inny ekspert, występujący także w TVP1, tylko w innym czasie, stwiedził: „Skoro nie było warunków do lądowania, to lotnisko powinno być zamknięte.” Miały, również w TVP1, miejsce sprzeczne wypowiedzi dotyczące procedur lądowania w Smoleńsku, jeden z ekspertów twierdził, że procedury zostały złamane, natomiast inny ekspert (w innym czasie) twierdził, że procedury nie zostały złamane. Każdy z wypowiadających się był przedstawiany jako ekspert w sprawach lotnictwa.\nDziwna jest ta mowa (i te opinie) naszych ekspertów. Kilka lat temu, występując w sądzie (we własnej obronie) zapytałem sędziny: Jak to jest możliwe, aby opinie ekspertów, dotyczące tej samej sprawy, pozostawały ze sobą w sprzeczności? Odpowiedź sędziny brzmiała: „Jest to możliwe, sąd zadecyduje, którą opinię wykorzysta.” A więc wygląda na to, że sprzeczne opinie są mile widziane, a może nawet bardzo potrzebne?!\nŚwidnik, 7 czerwca 2010 r.\n(37) W sprawie poezji Marii Goniewicz, tej, która wraz ze swoim kolegą zamordowali jego matkę i jego ojca.\nOd czasu do czasu, na miarę moich możliwości czasowych, czytam tzw. poezje wspólczesną. Usłyszawszy o tej makabrycznej zbrodni i to, że tę zbrodniarkę znano min. dlatego, że pisała wiersze, postanowiłem natychmiast zapoznać się z jej twórczością. Na każdą poezję patrzę w ten sposób, aby móc odpowiedzieć na pytania, jakie wynikają z mojego rozumienia poezji, czyli z mojej definicji poezji; definicję tę zamieściłem w wywiadzie, jakiego udzieliłem pani Magdalenie Rademacher, a defincja ta brzmi tak: Poezja, tak jak wszystko, tak i ona, jawi się różnie i na różnych poziomach, dla jednych jest zabawą, dla innych – refleksją i zadumą, a to zależy od rodzaju scieżki, którą poeta się wspina na górę swego przeznaczenia. Oto te pytania:\n1. Dokąd zmierza autor wierszy? Co mówi na temat sensu swego istnienia i sensu życia w ogóle?\n2. Czy stara się iść własną ścieżką, czy korzysta z już wydeptanych ścieżek?\n3. W jakim stopniu korzysta z dotychczasowego dorobku ludzkości?\nNa pytanie 1. odpowiadam tak:\nAUTORKA wydaje się być świadoma istnienia czegoś takiego, jak właściwy – powszechnie przyjęty – sposób rozumienia sensu życia człowieka, jednak akcentuje własny sposób rozumienia sensu swego życia, i wszystko wskazuje na to, że jest świadoma tego, iż ten jej sposób rozumienia nie „pokrywa się” z tym, powszechnie przyjętym sposobem rozumienia sensu życia. Nie wyglada na to, że jest zadowolona z tego własnego pojmowania sensu swego życia, ale i nic nie wskazuje na to, że podejmuje próby skorygowania swego rozumowania, godzi się z nim, a nawet chyba je akceptuje, świadczą o tym następujace wersy:\n„mogę już wyjść do ludzi/ bo na ludzi nigdy nie wyjdę” (wiersz „Odbiór”).\n„nie musisz iść za mną w ogień/ no i tak będzie piekło/ mam błąd wpisany/ w akt urodzenia/ żyję” (wiersz „Uwaga”).\nWydaje mi się, że ilość tzw. lajków (sto, a nawet 200) i pozytywne komentarze pod jej wierszami, dolewają oliwy do ognia, – to musi, z jednej strony, satysfakcjonować ją, ale z drugiej, potęguje ten mroczny klimat, w jakim się porusza.\nNa pytanie 2. odpowiadam tak:\nWiersze, przy których stoją daty z wiosny i lata tego roku są mocno „samodzielne”, ale jeszcze mieszczą się w szeroko pojętej konwecji tzw. wiersza współczesnego. Wiersze z jesieni i ostatnie są czymś w rodzaju mielonych kotletów, jest w nich wszystko, emocje, marzenia, myśli, to wszystko wiruje, szamoce się; odnosi się takie wrażenie, że AUTORKA chce się przedstawić od jak najlepszej strony, ale jednocześnie chce pozostać sobą, tą z tym specyficznym sposobem rozumienia sensu swego życia; te dwa pragnienia są sprzeczne, stąd bardzo specyficzna forma (w/w „mielone kotlety”) tych ostatnich wierszy.\nNa pytanie 3. odpowiadam tak:\nWie, że istnieje coś takiego, jak „dorobek ludzkości”, kultura, prawo, etyka, ale nie ma to dla niej większego znaczenia, cały czas forsuje siebie, odnosi się wrażenie, że w jej zanadrzu kryje sie silna potrzeba dokonania „wielkiego dzieła”, wielkiego, ale z jej punktu widzenia! Według mnie wyraziła to jednoznacznie w wierszu „Nienawidzę tytułów”. Ten wiersz, zamieszczony na Facebooku z datą 25 lipca br., był – według mnie – zapowiedzią, tego, co chce uczynić z „panią” i z „panem”.\nDziesiątki, a nawet setki lajków pod jej wierszami, czasami komentarze podziwu i zachwytu, – to rodzi pytania:\nDlaczego takie, pozostające w mrocznym klimacie, wiersze podobały/podobają się młodym ludziom?\nCzy nie jest tak, że ludziom brakuje odwagi, aby spojrzeć krytycznie i wyrazić własne odczucie, zająć własne stanowisko?\nCzy nie działa tu tzw. owczy pęd, – ktoś kliknął, napisał, że piękne, to ja też tak uczynię, bo tak samo, jak ten ktoś, czuję i myślę?\nA może jest tak, że wielu młodych ludzi w ogóle nie potrafii sensownie dyskutować na poważniejsze tematy?\nŚwidnik, 17 grudnia 2014 r.


Cashless - Santander Consumer Bank wprowadził rachunek oszczędnościowy. Założycie go wyłącznie online\nSantander Consumer Bank wprowadził rachunek oszczędnościowy. Założycie go wyłącznie online\nInstytucja zapewnia, że niebawem produkt pojawi się w aplikacji mobilnej\nSpecjalizujący się w kredytach konsumenckich Santander Consumer Bank poinformował o poszerzeniu oferty o rachunek oszczędnościowy. Klienci mogą go założyć bez wychodzenia z domu, wypełniając wniosek przez internet. W procesie tym wymagane będą jedynie dane z dowodu osobistego. Po wysłaniu formularza dostępnego na stronie SCB, wystarczy zrobić przelew weryfikacyjny z innego (własnego) konta bankowego na kwotę 1 zł. Trzeba jednak zaznaczyć, że llista instytucji, z których takich przelew można wykonać, jest ograniczona.\nPrzeczytajcie także: Aplikacją Pango zapłacicie za myjnię\nInstytucja przekonuje w komunikacie, że aby korzystać z rachunku, nie trzeba spełniać szczególnych warunków. Oznacza to np. brak wymogów co do wysokości środków na koncie czy regularnych wpłat. Klient może też liczyć na darmowe przelewy internetowe bez względu na liczbę transakcji w miesiącu oraz brak opłat za prowadzenie rachunku.\nAby zachęcić do zakładania konta, bank oferuje obecnie promocyjne oprocentowanie w wysokości 0,6 proc. do kwoty 50 tys. zł oraz 0,2 proc. od kwoty powyżej 50 tys. zł i nieprzekraczającej 200 tys. zł. Pieniądze można wpłacać i wypłacać w dowolnym momencie, bez utraty zgromadzonych odsetek. Dostęp do nich jest możliwy przez całą dobę za pomocą bankowości online.


Złota skóra - Carla Montero - Książka | Gandalf.com.pl\nZłota skóra (miękka)\nZłota skóra - opis produktu:\nPowieść osadzona w intrygującym świecie modelek i malarzy z początku XX wieku, której główną bohaterką jest kobieta wyprzedzająca swoją epokę - kobieta, której ciała pragnęli wszyscy, ale tylko jeden zdołał obnażyć jej duszę.\nCarla Montero (ur. w Madrcie, w 1973 roku) - ukończyła studia z zakresu prawa i zarządzania w biznesie. Jednak od zawsze uwielbiała pisać. Otrzymała nagrodę Circule de Lectores. Una Dama En Juedo było jej pierwszą książką i bestsellerem (sprzedano ponad 50 tysięcy egzemplarzy). "Szmaragdowa Tablica" jest jej drugą powieścią.\nKsiążka Złota skóra pochodzi z wydawnictwa REBIS. Autorem książki jest Carla Montero. Książka Złota skóra liczy 376 stron. Jej wymiary to 135x215. Oprawa jest miękka.\nRok 1904. Wiedniem wstrząsa pasmo morderstw. Wszystkie ofiary są modelkami artystów, młodymi i pięknymi kobietami o nie najlepszej reputacji. Wraz z postępami w śledztwie pojawia się coraz więcej podejrzanych. Detektyw Karl Sehlackman, aby rozwiązać zagadkę musi zagłębić się w luksusowe życie wiedeńskiego świata sztuki i półświatek biedoty.\nSeria brutalnych morderstw spowodowała, że zanurzyłam się w śledztwie pełnym duchów z przeszłości. Wraz z Karlem musiałam zmierzyć się z padlinożernymi mediami, naciskami osób wysoko postawionych. A dowody nadal nie wskazywały jednoznacznie na jednego sprawcę. Co więcej - z każdą przewracaną stroną podejrzanych przybywało... Wchłonął mnie ten ciekawy świat artystów, modelek i arystokratów. Dekadencki, rozrzutny, zaklęty, w którym każdy jest inny w prywatnym i publicznym życiu. Gdzie uroda okazała się przekleństwem, a modelki były bardzo źle traktowane i postrzegane jako prostytutki. Nie trudno sobie wyobrazić jak wyglądało życie tych kobiet, w czasach gdy społeczeństwo nie było jeszcze wystarczająco dojrzałe, by przyjąć, że te rozbierające się przed malarzem nie są paniami lekkich obyczajów.\nStając się gawędziarzem Karl Sehlackman jest postacią, która pokazuje swoją osobowość w sposób odległy, neutralny, koncentrując się bardziej na swojej pracy a jednocześnie pomijając uczucia. Natomiast Hugo (rozpustnik, libertyn, człowiek udręczony) i Ines (intrygująca, o magnetycznej piękności i hipnotyzującym spojrzeniu) to bohaterowie o tajemniczej przeszłości. Odkrywałam ją stopniowo i powoli poznawałam ich motywacje, jednak cały czas pozostawała wokół nich pewna mistyka, niewiadoma. Widziałam ich jedynie oczami otaczających ich ludzi.\nInnym kluczowym graczem w tej historii jest sam Wiedeń z jego blaskami i cieniami. Miasto pełne ekscentrycznych postaci, o bogatej kulturze a jednocześnie z hazardem i prostytucją. Miejsce tradycyjne, konserwatywne, moralne, a także dekadenckie i wyuzdane. Pełne luksusów a jednocześnie symbolizujące nędzę. A wszystko dzieje się w czasach rozkwitu secesji i ruchu artystycznego prowadzonego przez wielkiego Gustava Klimta. Krótko mówiąc Wiedeń to miejsce wielkich kontrastów. Idealne, aby osadzić tę historię łączącą pasję, sztukę i tajemnicę.\n"Złota skóra" zaczyna się krótkim wstępem autorstwa Karla Sehlackman, który przypomina o dawnych zbrodniach. Mamy tu kilka rozdziałów, które można uznać za wątek główny, w którym narrator jest wszechwiedzący i stara się pomóc nam odnaleźć się w tej historii. Pozostałe rozdziały są opowiadane w pierwszej osobie przez Sehlackmana. Pojawiają się także akapity pisane kursywą i ta część jest przedstawieniem faktów z perspektywy mordercy w narracji pierwszoosobowej. Dawno już nie natrafiłam na tak wieloraką narrację. Niestety pojawiające się niejednokrotnie w nagłówku rozdziałów określenie "w kilka miesięcy później" wprowadza niemałe zamieszanie. Moim zdaniem lepiej by było, gdyby wskazano konkretną datę wydarzeń.\nBadanie poszlak morderstw zajmuje wiele miejsca w fabule, a ciekawe metody wykorzystywane w analizie dowodów i danych prowadzących do wyjaśnienia okoliczności przestępstw umilają lekturę. Sieć intryg także wydaje się być bardzo dobrze zaprojektowana, przemyślana i zrealizowana. Montero cały czas grała ze mną w kotka i myszkę oferując wiele niewiadomych. Kilka razy wydawało mi się, że wiem kto jest mordercą, ale szybko okazywało się, że znów zostałam przez autorkę wyprowadzona na manowce. W końcu byłam już prawie pewna ... ale zakończenie całkowicie mnie zaskoczyło. Muszę się przyznać, że podejrzewałam wszystkich oprócz właśnie tej jednej osoby. Nawet wątek romantyczny mnie nie znudził.\nMamy tu mały przegląd wszystkich klas społecznych. Carla Montero zabrała mnie do miasta o wielu obliczach. W ten sposób poznałam imperium zarówno od strony nędzy, niesprawiedliwości i wykluczenia jak i życia w luksusie. Byłam świadkiem problemów gospodarczych, ubóstwa i niehigienicznych warunków życia, w którym żyją imigranci. Innymi aspektami tu poruszanymi są seksizm i rasizm. W tamtych czasach kobietom nie pozwalano uczęszczać do Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu i ograniczano im możliwość rozwoju ich talentów. Były wykluczone. Co więcej modelki pozujące nago malarzom były uważane za amoralne, pozbawione przyzwoitości i etyki. Niekiedy utożsamiane z prostytutkami.\nZabawna, dynamiczna narracja, prosta konstrukcja, częste dowcipne dialogi. To sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko. Styl Montero jest elegancki, zwięzły. Opisy są niezbyt długie, wręcz ograniczają się do niezbędnego minimum, aby można było sobie wyobrazić tło historii. W tonie powieść jest dość umiarkowana, z wyjątkiem historii miłosnej, która ma wydźwięk nieco melodramatyczny. Tempo jest zróżnicowane. Autorka zatrzymuje się w niektórych momentach chcąc wyróżnić różne aspekty. Nie wpływa to jednak na poziom całości, a wręcz uzupełnia historię, czyniąc ją bardziej interesującą. Wraz z zagłębianiem się w historii tempo zyskuje na intensywności. Autorka cały czas utrzymuje napięcie, umiejętnie dawkuje intrygę. Sprytnie rozkłada ciężar podejrzeń na niemal wszystkich głównych bohaterów, czyniąc ich obecnymi w kluczowych scenach. Ekscytująca i porywająca historia. To wielka uczta dla czytelnika, gdy trafi się na pozycję, w której pisarka tak dobrze wprowadza odbiorcę w wykreowany przez siebie świat.\nMimo, że już kilka książek Carli Montero ukazało się w języku polskim ?Złota skóra? jest pierwszą, którą przeczytałam.\nŚledztwem w sprawie owych bestialskich zbrodni zajmuje się komisarz Karl Sehlackman. Niestety wszelakie podejrzenia oscylują wokół osoby Hugona von Ebenthala, który jest najbliższym przyjacielem Karla. Mężczyzna jest głównym podejrzanym, gdyż kilka lat temu pierwszą ofiarą mordercy padła jego ówczesna ukochana, przy której został on znaleziony z rękoma unurzanymi we krwi? Powraca on do Wiednia dokładnie w momencie, kiedy zostaje dokonany kolejny mord?\n?Złota skóra? pomimo brutalności zdarzeń w niej opisanych jest opowieścią o miłości niosącej ze sobą zarówno namiętność jak i destrukcję. Autorka ukazała w mniej całe mnóstwo różnorodnych emocji zarówno tych pozytywnych jak i negatywnych.\nCarla Montero to hiszpańska psiarka, która od zawsze uwielbiała pisać. Jest absolwentką prawa, jednak to literatura jest jej pasją. Ma na swoim koncie trzy powieści. Najnowsza, ?Złota skóra?, została wydana w Polsce w 2014 roku przez Rebis.\nKarl jest policjantem. Zostaje poproszony o znalezienie Hugona, swojego przyjaciela, który przez pewien czas był poza Wiedniem. Spędzał czas w Ameryce, gdzie leczył się ze wspomnień. Hugo został oskarżony o morderstwo ukochanej, jednak Karl jakoś odciągnął od niego podejrzenia. Po powrocie do ojczyzny, książę von Ebenthal, prowadził się niemoralnie ? sypiał z tanimi prostytutkami, pił i nie był wzorem do naśladowania. Po pewnym czasie jednak zaczął się spotykać z modelką. Kobieta zostaje zamordowana, a wszystko wskazuje na to, że w sprawę zamieszany jest Hugo. Karl nie wierzy w winę przyjaciela, jednak dowody wyglądają inaczej ? zbrodnia bardzo przypomina tę sprzed lat. Hugo jednak nie zostaje oskarżony. Obaj mężczyźni poznają piękną kobietę, której uroda i wdzięk nie pozwalają nikomu przejść obok niej obojętnie. Hugo nie pała do niej sympatią, jednak Inez pociąga go fizycznie. Karl za to jest nią zauroczony. Gdy dochodzi do kolejnego morderstwa, wszystkie oczy zwracają się ku Hugonowi. Ten jednak dalej twierdzi, że jest niewinny... Karl musi znaleźć przestępcę, odcinając się od wszelkich sympatii i antypatii.\nNarracji jest kilka ? po pierwsze swoją opowieść snuje sam Karl, który prowadzi śledztwo. Jego spostrzeżenia pisane są w pierwszej osobie. Poza tym mamy narratora trzecioosobowego, wszechwiedzącego. Śledzi on zarówno Hugona jak i Karla. Dzięki niemu możemy oglądać sprawę tak, jak się toczyła. Karl jako narrator prowadzi swoją opowieść kilka miesięcy po wydarzeniach, dlatego jest to inaczej podane. Dodatkowo mamy fragmenty pisane kursywą, w których swoje myśli przedstawia złoczyńca.\nOgólnie książka jest ciekawa. Miałam wrażenie, że czegoś mi w niej brakuje, jakiegoś mocnego akcentu. Jednak, gdy skończyłam czytać, zdałam sobie sprawę, że przez książkę naprawdę gładko się ?idzie? ? kolejne strony uciekają pod palcami, historia wciąga, jest dobrze skonstruowana i naprawdę nieźle osadzona w realiach początku XX wieku.\nCarla Montero w bardzo malowniczy sposób wprowadza nas w egzotyczny świat wiedeńskiej cyganerii. Za jej sprawą uczestniczymy w lekcjach malarstwa, wystawach i eleganckich spotkaniach artystów. Jednak i to środowisko ma swoje ciemne strony - od jakiegoś czasu w niewyjaśnionych okolicznościach, w brutalny sposób zabijane są młode, piękne kobiety. Jaki motyw miał morderca? Okazuje się, że najstarszy na świecie..., ale o tym musicie przekonać się sami.\nMontero pokazuje nam świat na zasadzie kontrastu - barwni ludzie kontra brutalne morderstwa, a pikanterii dodaje osoba detektywa Sehleckmana, który niejako łączy oba środowiska. Intrygujące było wprowadzenie do powieści realnych postaci - typu Freud, czy Gustaw Klimt w postaci malarza Lupu, partnera Inez o złotej skórze. Akcja powieści jest zagmatwana i autorka zdecydowanie nie ułatwia nam rozwiązania zagadki mordercy. Finał zaskakuje czytelnika. Całość napisana jest niełatwym, jednak bardzo bogatym językiem.\n"Złota skóra" ma swój niepowtarzalny klimat i atmosferę tajemnicy - polecam serdecznie!


Siew kukurydzy – termin | DEKALB ®\nOptymalny termin siewu uzależniony jest od warunków termicznych oraz typu wybranej odmiany. Należy pamiętać, iż wybór terminu siewu determinuje temperatura gleby, nie zaś powietrza. Nasiona powinno się wysiewać możliwie wcześnie, najlepiej gdy gleba na głębokości siewu ogrzeje się do około 8ºC dla odmiany typu flint i 10-12ºC dla odmian typu dent. Istotnym kryterium jest także poziom zaopatrzenia gleby w wodę.\nOpóźniony termin siewu kukurydzy nie przeszkadza w osiągnięciu bujnego wzrostu i uzyskaniu wysokiego plonu zielonej masy, ale negatywnie wpływa na tworzenie się kolb, co w znaczny sposób obniża plon ziarna i jakość paszy przy przeznaczeniu kukurydzy na kiszonkę.


Autopilot Tesli w Wietnamie: "Sam se prowadź"!\n30 marca 2021 o 8:19 przez kazamo\nNikola Tesla miał IQ równe 230. Konstruował broń do wykrywania i niszczenia samolotów wroga, wehikuł czasu, samolot anty-grawitacyjny, aparat, który mógłby fotografować myśli, a także tzw. "Promień śmierci". Pracował nad darmowym dostępem do energii\n23 marca 2021 o 8:59 przez handlasz\nTesla zarobił wczoraj więcej pieniędzy kupując #Bitcoin niż przez cały ostatni kwartał sprzedając samochody.\n10 lutego 2021 o 16:29 przez dawid1015\nParking zapełniony Teslami, które właśnie odbierają aktualizację oprogramowania\n8 lutego 2021 o 17:09 przez Elfines\nOstatnie znane zdjęcie Nikoli Tesli z 1943 roku\n24 stycznia 2021 o 8:51 przez Skylander\nElon Musk został najbogatszym człowiekiem na świecie z kwotą 185 miliardów dolarów., zrzucając tym samym z pozycji lidera Jeffa Bezzosa. W 2020 roku zarobił założyciel Tesli i SpaceX zarobił ponad 100 miliardów\n8 stycznia 2021 o 10:28 przez Faydee\nTesla w nowej aktualizacji oddaje użytkownikom wolność w wyborze dźwięku klaksonu\n27 grudnia 2020 o 10:42 przez izka8520\n16 grudnia 2020 o 16:12 przez AyrtonSenna\nNikola Tesla zapłacił kiedyś rachunek za hotel drewnianą skrzynką zawierającą jego najnowszą broń: „promień śmierci”\n7 grudnia 2020 o 9:08 przez opolko


Regulamin pływalni w praktyce\nZaistniałe w ubiegłym tygodniu w Parku Wodnym Koszalin wydarzenia związane z pobytem na obiekcie muzułmanki w burkini wywołały duży szum medialny w Polsce. Jak można się było domyślić, w branży basenowej sensacji jednak nie wzbudziły. Dlaczego? To proste, bo wszystkie pływalnie na co dzień borykają się z wieloma podobnymi sytuacjami związanymi z nieprzestrzeganiem regulaminu a także z wątpliwościami związanymi z tworzeniem poszczególnych regulaminowych zasad.\nOd tygodnia Park Wodny Koszalin boryka się na swoim facebookowym fanpagu z pretensjami grupy osób niezadowolonych z wpuszczenia na basen kobiety w muzułmańskim stroju burkini. Osoby te można podzielić na kilka podgrup:\n1 – osoby nie zainteresowane pływaniem (w większości przypadku zapewne nigdy w koszalińskim Aquaparku nie były) ale faktem pojawienia się na pływalni muzułmanki – co przy aktualnych wydarzeniach w Europie może wydawać się w pewnym sensie uzasadnione, bo jest po prostu „na czasie”. W kwestii obyczajowości warto zauważyć jeden istotny fakt – oburzeni wejściem osoby w stroju burkini na basen wyładowali się na pływalni a przecież to tak, jakby mieć pretensję do supermarketu, że w hipotetycznej sytuacji zgodził się obsłużyć klientkę w burce – można więc mieć pretensję do każdej placówki, która miała do czynienia z osobami innymi kulturowo.\n2- osoby które przyłączyły się do oburzonych bo to coś nowego, wywołującego dużo zamieszania i można dzięki temu choć na chwilę zaistnieć – szkoda, że w pewnej części są to mieszkańcy miasta w którym działa Aquapark i które nie zdając sobie prawdopodobnie sprawy że nawołując do bojkou pływalni, przyczyniają się bezpośrednio do obniżenia rentowności obiektu – a przecież nie kto inny jak właśnie mieszkańcy miast ponoszą koszty związane z utrzymywaniem obiektów sportowych i to właśnie im powinno zależeć na przyciąganiu do tych obiektów jak największej rzeszy np. turystów.\n3- osoby które są bezpośrednio zainteresowane korzystaniem z obiektu i które po prostu chcą wiedzieć jak wygląda stan obecny\nCałą sprawę „podgrzały”, jak to często bywa media nastawione na ciekawy news - z mojej perspektywy interesujący wyłącznie w przypadku aspektu ściśle technicznego: jaki my „baseniarze” powinniśmy mieć pogląd na tego typu ubiór, bo to, że każda bez wyjątku pływalnia boryka się na co dzień z tym problemem wie każdy zarządzający obiektem oraz jego obsługa. Zostawmy więc wątek obyczajowy całej tej historii, która wydarzyła się w Parku Wodnym Koszalin i skupmy się na kwestii regulaminowej.\nDlaczego na większości pływalni wymagane są obcisłe stroje kąpielowe?\nNa początku warto zaznaczyć, że nie istnieją przepisy sanitarne, które strój kąpielowy na basenach normują i tak naprawdę to od zarządcy obiektu zależy jaki zapis w regulaminie zamieści. Jednak istnieją przesłanki aby taki ubiór był częściowo obcisły. Ma to związek z prawidłowym utrzymaniem odpowiednich parametrów czystości wody w niecce basenowej. Ale należy pamiętać, że obcisły strój nie powinien być bezwzględnym jedynym kryterium prawidłowego ubioru na basenie i nie należy tego tak dosłownie interpretować.\nNajważniejszym elementem jest to, że strój powinien być przeznaczony wyłącznie do korzystania z basenu a niestety w wielu przypadkach użytkownicy przychodzą na pływalnię mając już strój na sobie, który niekiedy noszą już od kilku godzin. Oczywiście obsługa nie jest w stanie ocenić co i kiedy w ubiorze robił klient, stąd wymagania aby ubiór był ściśle określony jako kąpielowy.\nW ubiegłym roku Główny Inspektorat Sanitarny wydał zalecenie, aby klienci przed wejściem do wody myli się nago, ponieważ w kąpielówkach także można wnieść bród. Na wielu pływalniach zawrzało, bo użytkownicy nie wyobrażali sobie stosowania się do tego ich zdaniem kontrowersyjnego zapisu. Ponieważ było to tylko zalecenie, raczej nie jest szeroko stosowane na pływalniach.\nMogę się zgodzić z zarzutami, że burkini może wykazywać znamiona braku higieny, ponieważ przed wejściem do niecki basenowej użytkownicy powinni wziąć prysznic (jak było w tym przypadku trudno stwierdzić) – i tu dochodzimy do sedna sprawy. Jestem regularną bywalczynią (z racji wykonywanego zawodu ale także z zamiłowania do pływania) wielu obiektów basenowych nie tylko w kraju. To co obserwuję praktycznie za każdym razem to brak poszanowania podstawowych zasad regulaminowych przez klientów – na palcach jednej ręki można policzyć osoby, które po przebraniu w strój kąpielowy myją się pod prysznicem wodą i mydłem (nie wspominając już o kwestii zalecenia GIS o którym wspomniałam w ramce). Kolejną kwestią są brodziki dezynfekujące przed wejściem na halę basenową – w nowych obiektach buduje się je zwykle na dużej przestrzeni aby nie można ich było ominąć, ale na większości rodzimych pływalni klienci zgrabnie i sprytnie je po prostu przeskakują. Tak więc czy burkini, czy bikini – większość klientów pływalni z higieną jest na bakier.\nWarto jeszcze wspomnieć o jednej – dla mnie osobiście ważnej – kwestii która dotyczy czepków pływackich. Klienci kojarzą je przede wszystkim z późniejszym brakiem potrzeby suszenia włosów, a przecież nie o to w posiadaniu czepka chodzi. Wiem, że dzisiejsze pompy i filtry świetnie sobie radzą z neutralizacją ludzkich włosów w wodzie, nie mniej jednak nie jest przyjemne gdy płynąc przyklejają się do nas włosy osoby, która przed chwilą przed nami je zgubiła. Obecnie większość pływalni odeszła od wymogu posiadania przez klientów czepków kąpielowych nad czym ja osobiście ubolewam, aczkolwiek nie jest to temat aż tak istotny.\nDlatego cieszę się, że ten temat wyniknął, bo może dzięki tym dość nieprzyjemnych i chyba krzywdzącym dla koszalińskiego Aquaparku konsekwencjom uda się wreszcie zbudować świadomość wszystkich użytkowników polskich basenów, że przestrzeganie higieny jest niezwykle ważne. I jak widać nie strój ma tu jedyne decydujące znaczenie, ale świadome przestrzeganie zasad przez bywalców obiektów basenowych.\nWracając do stroju – tak jak podano w ramce powyżej, w większości pływalni (przeważnie publicznych, bo hotelowe rządzą się swoimi prawami) istnieje regulaminowy zapis o obcisłym stroju kąpielowym damskim oraz męskich kąpielówkach. I tutaj także warto przywołać dylematy z którymi borykają się wszyscy bez wyjątku zarządcy pływalni na co dzień. Wiadomo, że resztki kału i płynów fizjologicznych człowieka utrzymują się do kilku godzin na skórze (stąd tak ważny jest porządny prysznic przed skorzystaniem z basenu), tak więc obcisły strój ma choć trochę wyeliminować przedostawanie się tych składników do wody basenowej.\nJednak modne w ostatnich latach szorty kąpielowe stara się na basen „przemycić” wielu pływaków amatorów. Tylko obsługa basenów wie, ile razy w ciągu powiedzmy każdego tygodnia powstaje przez to nieprzyjemnych sytuacji w relacji pływalnia – klient. Ludzie mają pretensje (nierzadko ich zachowanie jest agresywne w stosunku do zwracającej im na niezgodny z regulaminem strój obsługi obiektu), krzyczą, odgrażają się i robią później pływalni tzw. czarny PR.\nPrzytoczę w tym miejscu kilka przykładów z jakimi spotkałam się podczas prowadzenia szkoleń dla obsługi wielu pływalni. W kieszeniach szortów niektórych klientów znajdowano, lub wypadały one bezpośrednio do wody podczas kąpieli różne przedmioty: nóż do tapet, sznurki, cukierki czy garści nadmorskiego piasku… W każdym z tych przypadków obsługa miała ogromny problem, aby wytłumaczyć klientom ich nieregulaminowe zachowanie.\nTak więc wbrew „sensacji”, która zaistniała w Koszalinie problem wcale nie jest nowy i dotyczy całej Polski a w tym przypadku różnica polega wyłącznie na kwestii obyczajowej/kulturowej (nawiasem mówiąc jednym z problemów obyczajowych dnia codziennego wielu pływalni stały się regulaminowe punkty dotyczące strojów, lub ich braku w saunach).\nNa koniec jeszcze jedna niezwykle ważna sprawa świadomości użytkowników pływalni. Większości z nich wydaje się dziwne, że obsługa nie dopatrzyła braku zastosowania się do regulaminu przez niektóre osoby. Jednak to, co robi i w co się przebiera klient w szatni ni jak nie może być zweryfikowane „na wejściu”. Często dopiero na hali basenowej okazuje się, że któryś z punktów regulaminu został złamany. Nie zawsze ratownicy są w stanie wyłapać te szczegóły, więc korzystanie z pływalni miejskich powinno być przede wszystkim oparte na zdrowym ludzkim rozsądku. A że czasem go zabraknie…\nPrzede wszystkim Pani Tkaczyk (prezes ZOS - firmy zarządzającej basenem) przyznała w oświadczeniu wydanym dla mediów ze strój nie był zgodny z regulaminem a mimo to wpuszczono kobietę na obiekt. Główna fala komentarzy dotyczyła naginania reguł w imię poprawności politycznej, a te radykalne były w mniejszości.\nJeśli można to wtrącę trzy grosze. Otóż skąd Pan wie że ta osoba została wpuszczona w imię poprawności politycznej? Ma Pan doświadczenie w kierowaniu takim obiektem? Zapewniam, że na codzień mamy do czynienia z łamaniem regulaminów przez klientów obiektów i to nie kierownictwo jest temu winne. Autorka idealnie opisała ten temat i chyba nie trzeba już nic dodawać. Po prostu na wejściu nie widać w czym na halę wyjdzie klient i tak też z tego co wiem było w tym przypadku, nikt nie wpuścił tej osoby świadomie. Dlatego aspekt poprawności uważam za absurdalny. Burka, czy tzw. burkini po prostu jest dla wszystkich widoczne, ale co robią panie ufryzowane w suchym stroju na wejściu na halę, a panowie, czy sami myją się przed wejściem itp. ? Otóż tego nikt nie widzi i wszystko jest ok...\nPrzede wszystkim nie ma znaczenia, co napiszemy w regulaminie bo i tak znajdą się zawsze osoby niezadowolone. To oczywiste, że to co jest dobre dla jednych, będzie złe dla innych. Ale uświadamianie naszych klientów w kwestiach wymogów higieny o których napisała Autorka artykułu to rzecz ważna i warta poparcia.


Komisja senacka przyjęła bez poprawek nowelizację o SN - GazetaPrawna.pl\nWniosek przewodniczącego senackiej komisji Roberta Mamątowa (PiS) o rekomendację bez poprawek poparło czterech członków komisji, przeciw był jeden.\nWcześniej komisja nie poparła wniosku Aleksandra Pocieja (PO) o zarekomendowanie odrzucenia nowelizacji. Większości nie uzyskały również wniosku Jana Rulewskiego (PO), który chciał odroczenia obrad komisji w sprawie nowelizacji do czasu zakończenia negocjacji odnoszących się do reformy sądownictwa pomiędzy polskim rządem a Komisją Europejską. Po odrzuceniu tego wniosku chciał przerwania obrad komisji do czasu przybycia na jej posiedzenie przedstawicieli rządu.\nSugestie poprawek podczas posiedzenia komisji zgłaszało senackie Biuro Legislacyjne. "Ta ustawa, to powinny być dwie ustawy. To są dwie równoległe nowelizacje, kompletnie ze sobą niezwiązane" - podkreśliła Beata Mandylis z tego biura.\n"W przypadku asesorów sądów powszechnych będzie taka sytuacja, że do prezydenta będą przesyłane tylko indywidualne wnioski o mianowanie, bez informacji w ogóle o tych osobach, co do których KRS zgłosiła sprzeciw i uznała, że oni nie będą mogli być asesorami. O tych osobach prezydent się nie dowie" - wskazała Mandylis.\nJak dodała, odmienna procedura pozostanie w przypadku asesorów sądów administracyjnych, gdzie prezydentowi jest przesyłana informacja o kandydatach ocenionych negatywnie. "Występuje tu pewna nierówność, bo w czym asesor sądu administracyjnego jest lepszy od asesora sądu powszechnego" - zaznaczyła.\nWedług Biura Legislacyjnego w przepisie przyjętym w Sejmie zachodzi "błąd logiczny" i "sprzeczność" między poszczególnymi zdaniami nowelizacji. Chodzi o sędziów SN, którzy zawnioskują po ukończeniu 65. roku życia o dalsze zajmowanie stanowiska, a prezydent nie zajmie stanowiska wobec takiego wniosku. "Co się dzieje z sędziami, którzy ukończą 65. rok życia w czasie trwania +milczenia+ prezydenta: czy oni przechodzą w stan spoczynku, czy oni pozostają na stanowiskach do czasu zakończenia postępowania przez prezydenta" - zaznaczała Mandylis.\n"Nowelizacja nie jest kompletnie przemyślana, nie służy mądremu modelowaniu błędów, które zostały zrobione w ustawie o SN; jest to przygotowane na kolanie" - ocenił senator Pociej uzasadniając wniosek o odrzucenie.\nPrzewodniczący Mamątow po wypowiedzi Pocieja zgłosił wniosek o przyjęcie ustawy bez poprawek, który uzyskał większość.\nSenat ma zająć się tą nowelizacją jeszcze na obecnym posiedzeniu - zaplanowanym na wtorek i środę.\nkomisja senacka Nowela ustawy o SN KRS


Terapia jąkania | Koncepcja na zdrowie\nDodany przez admin dnia Sierpień 3, 2021 Sierpień 3, 2021 Zdrowa żywność / Zdrowe dziecko\nZaczyna się niewinnie i łatwo to przegapić: dziecko czasami przeciąga sylaby i zacina się. To mogą być objawy jednej z bardziej złożonych wad wymowy, która może odcisnąć piętno na całym życiu. Nie ma lęku na jąkanie, jednak istnieje logopedyczna terapia, która pozwala leczyć tę przypadłość.\nNiełatwo dokładnie określić, gdzie jest źródło tego problemu komunikacyjnego. Tak zwane jąkanie organiczne to bardziej skomplikowane upośledzenie fizyczne. Natomiast jąkanie czynnościowe pojawia się wywołane traumą, stresującym przeżyciem. Bywa, że dzieci mogą jąkać się się tylko w szkole – w konkretnej grupie społecznej.\nKażde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie. Niektóre uczą się mówić bez problemu, inne mają z tym wyraźny problem. Między 4 a 8 rokiem życia bywa, że dzieci jąkają się. To bardzo często połykanie sylab, znamienne jest też częste zacinanie się. Czasami to tylko tymczasowe kłopoty i szybko ustąpią, z tego powodu też ten kłopot określany jest jąkaniem rozwojowym. Za całą pewnością w tych trudnych rodzajach zaburzenie wymowy zamienia się w osobistą tragedię. Chorujący odczuwa nacisk i pustkę w piersi, a słowa, pomimo trudu, nie dadzą się wypowiedzieć.\nPojawić się mogą także tiki, skurcze mięśni twarzy, które są źródłem następnych stresów, dodatkowo utrudniając chorobę. Wyjściem jest jest terapia i dobry neurologopeda.\nterapia (zobacz: http://pomocpsychologa.pl/terapia-grupowa-dda/ ) logopedyczna działa\nKlasyczne ćwiczenia na jąkanie pomagają w rozluźnieniu aparat mowy. To zwykle dmuchanie baloników, masowanie policzków i artykulacja sylab do lusterka. Niezbędna jest terapia (więcej na stronie) psychologiczna. Chorzy mogą mieć kłopot z zwyczajnymi zachowaniami takimi jak rozmowa telefoniczna, zakupy, a każda porażka pogłębia problem. Chodzi więc także o to , by nabrać dystansu i nie wstydzić jąkania. Zwalczenie stresu to pierwszy krok do płynnej rozmowy.\nJąkanie to złożone, bardzo trudne zaburzenie komunikacji. Wyjść z tego może pomóc dobry logopeda Warszawa jest głównym w kraju ośrodkiem, w którym najłatwiej otrzymać skuteczną pomoc. Zobacz na: .


Margionys - Nasza oferta\nNasz dom jest idealny dla rodziny składającej się z dwóch osób dorosłych i dwojga dzieci. Może również z powodzeniem pomieścić dwoje dodatkowych gości. Jest to doskonałe miejsce na rodzinne wakacje, jeśli chcą Państwo odwiedzić tę część Litwy!\nNa pierwszym piętrze znajduje się kuchnia połączona z salonem i jadalnią, gabinet (w którym może nocować dwoje dodatkowych gości), łazienka z prysznicem i pomieszczenie gospodarcze (z piecem, bojlerem do wody, pralką, zamrażarką i dodatkową kuchenką z piekarnikiem). Otwarty kominek stanowi punkt centralny salonu.\nNa drugim piętrze znajdują się dwie sypialnie oraz łazienka z wanną i toaletą. Pierwsza sypialnia wyposażona jest w łóżko małżeńskie. Druga sypialnia przeznaczona jest dla dzieci, stoją w niej dwa oddzielne łóżka oraz kanapa.\nW domu założono centralne ogrzewanie na drewno, dostępna jest zarówno zimna, jak i ciepła woda.\nW latach 2000-2003 przeprowadzono generalny remont, rozbudowując i powiększając dom zbudowany w 1953 r. Ze starego domu pozostawiono fundamenty oraz trzy drewniane ściany, które zostały efektownie wyeksponowane, dając efekt ciepła i przytulności. Powiększenia domu dokonano przez rozbudowę pierwszego pietra i dobudowanie drugiej kondygnacji.\n© 2009 Margionys. Wszelkie prawa zastrzeżone.