Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL - Voida.pl\nSAP: 205/45R17VZ401XL | EAN: 6938112622213\nZmień rozmiar 205/45 R17 88 V\nEwolucja opon całorocznych Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL pozwala na bezpieczną jazdę przez cały rok przy zachowaniu niskiej ceny\nW pełni homologowane na zimę opony wielosezonowe Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL posiadają bieżnik w układzie V co podnosi jakość odprowadzania wody, a w czasie zimowej aury również błota pośniegowego. "Jodełkowy" wzór opony zwiększa trakcie w czasie przyspieszania i hamowania podczas jazdy w śniegu.\nSzeroka gama rozmiarów opon całorocznych Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL daje możliwość montażu do aut osobowych oraz SUV\nOpony wielosezonwe Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL są oferowane w rozmiarach od 13 aż do 19 cali średnicy. Zakres szerokości oscyluje między 155 a 245 mm. Model Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL otrzymał na etykiecie oznaczenie C w zachowaniu na mokrej nawierzchni co potwierdza dobre prowadzenie w trudniejszych warunkach drogowych.\nNowoczesna mieszanka w oponach całorocznych Goodride Z-401 205/45 R17 88 V XL oferuje bezpieczeństwo, komfort oraz niski koszt podróży\nMarka Goodride cały czas kładzie olbrzymi nacisk na rozwój i badania. Duża europejska konkurencja wymusza nieustanny wzrost jakości opon aby każdy kolejny model opon był bezpieczniejszy, mniej awaryjny oraz bardziej ekologiczny. Opony muszą być wykonane nie tylko z komponentów przyjaznych środowisku ale także z takich, które podnoszą żywotność opon i zwiększają liczbę przejechanych kilometrów na jednym komplecie.\nOpony całoroczne Goodride Z-401 w rozmiarze 205/45 R17\nOpony całoroczne Goodride Z-401 w rozmiarze 205/45 R17 skierowane są do samochodów sportowych, rodzinnych klasy premium i luksusowych limuzyn. Cały rozmiar umieszczony jest na bokach opony. Pierwszy człon 205 oznacza szerokość opony całoroczne w milimetrach. Po ukośniku producent wskazuje wartość 45, co odpowiada za wysokość profilu w procencie z szerokości opony 205 mm. Opony obecnie budowane są w technologii radialnej, co potwierdza umieszczona litera „R”. Ostatnim elementem jest średnica 17 podana w calach. Opony o średnicy 17 cali są w tej chwili powszechnie montowane w samochodach klasy średniej i wyższej. Dzięki dość dużej średnicy auto nabiera wyraźnego charakteru, a dzięki odpowiedniej szerokości opona zapewnia stabilność podczas jazdy nawet przy wysokich prędkościach. Zaawansowane modele zapewniają doskonałe parametry jezdne w każdych warunkach - zarówno na drodze suchej jak i mokrej.\nPolecane opony całoroczne 205/45 R17 88 V


Obliczenia druku PIT 38 2020, wylicz deklarację PIT 36L 2020\nObliczenia druku PIT 38 2020 – Oblicz formularz PIT 2019\nPrzekaż swój 1% na Małopolskie Stowarzyszenie Skała\nZadeklaruj kto dostanie 1 procent Twojego podatku, to często są małe kwoty, ale kiedy jest od wielu osób wówczas w większości przypadków ułatwia wypełnienie zadań doniosłych dla wielu osób. Składając coroczne zeznanie podatkowe PIT, zarówno elektronicznie jaki i papierowo, każdy płatnik podatku może udzielić wsparcia, a znakomity program PIT Format 2020 ułatwi odprowadzić Twój 1 procent. PIT 2019 Format program to nie jedynie szybkie i pewne sporządzenie rocznych zeznań podatkowych pit 2020 i rozliczenie podatku dochodowego, to jeszcze sposobność udzielenia wsparcia dla wybranej fundacji czy stowarzyszenia w celu na działalności charytatywnej. Dobrze jest mieć na uwadze to, iż 1 procent należnego odpisu podatku, które odprowadzamy na rzecz Organizacji Pożytku Publicznego, to dla niej niemałe wsparcie.\nSporządzenie zeznań podatkowych PIT 38 2020, rozlicz zeznania roczne podatkowe PIT 39, sporządź druk PIT 2K 2020, roczne zeznanie podatkowe PIT 39 2020. Wylicz druk PIT 39 2019, roczne rozliczenie - załącznik PIT ZG 2020. Sporządź roczne zeznanie podatkowe PIT 38 2019, roczne rozliczenia - załącznik PIT MIT, złóż deklaracje PIT 28A 2019, oblicz zeznania roczne podatkowe PIT 39. Rozliczanie druku PIT 36LS 2019, sporządź załączniki PIT 2K.\nZłożenie załącznika PIT ZG, roczne rozliczenia druku\nSprawdzony program PIT Format 2020, obliczenie druków PIT Z 2019


Holender Monte Christo i Walkiria jak malowanie | Didaskalia 165 | Didaskalia. Gazeta Teatralna\nHolender Monte Christo i Walkiria jak malowanie\nBayreuther Festspiele, 25 lipca – 25 sierpnia 2021\nreżyseria i scenografia: Dymitr Czerniakow, kierownictwo muzyczne: Oksana Lyniv, kostiumy: Elena Zajcewa\npremiera: 25 lipca 2021\nkierownictwo muzyczne: Pietari Inkinen, inscenizacja: Hermann Nitsch\nBayreuther Festspiele, Holender tułacz: John Lundgren (Holender), Asmik Grigorian (Senta); fot. © Bayreuther Festspiele / Enrico Nawrath\nPo rocznej przerwie, na przełomie lipca i sierpnia odbył się w Bayreuth Festiwal Operowy Ryszarda Wagnera. Wielbiciele jego twórczości pojawili się tym razem mniej licznie, bo liczbę miejsc w Festspielhaus ograniczono z dwóch tysięcy do dziewięciuset jedenastu. Przysługiwały one osobom całkowicie zaszczepionym lub z negatywnym wynikiem testu na obecność koronawirusa, który można było wykonać przy teatrze na Zielonym Wzgórzu. W stolicy Górnej Frankonii było tego lata mniej gwarno, ale równie interesująco jak przed pandemią. Po raz pierwszy w historii festiwalu za pulpitem dyrygenckim stanęła kobieta, Ukrainka Oksana Lyniv, która brawurowo poprowadziła premierę Holendra tułacza, czym zachwyciła publiczność i krytyków. Muzyczna żywiołowość kontrastowała z mroczną scenografią i grubymi, kilkuwarstwowymi kostiumami śpiewaków i statystów, zaprojektowanych przez Elenę Zajcewą. Na scenie pojawił się chór, mimo że początkowo planowano, ze względów bezpieczeństwa, puszczenie jego partii z offu.\nHolender i Senta jako duet sado-maso\nO nowej inscenizacji Holendra tułacza pisano jako o „historyjce à la hrabia Monte Christo”. Reżyser, a zarazem autor scenografii, Dymitr Czerniakow, dopisał do życiorysu tytułowego bohatera traumatyczne przeżycie z dzieciństwa. Jego matka, kobieta lekkich obyczajów, wdaje się w romans z Dalandem (Georg Zeppenfeld), ojcem Senty, po czym, wyklęta przez lokalną społeczność, popełnia samobójstwo. Po latach Holender (John Lundgren) wraca w rodzinne strony, aby ją pomścić, a cała historia o poszukiwaniu kobiety, która będzie mu „wierna aż do śmierci” to bajka mająca na celu zdobycie zaufania Dalanda.\nReżyser umieścił akcję w nadmorskim miasteczku, którego mieszkańcy są biedni i pozbawieni perspektyw. Na lokalne imprezy przychodzą z własnymi rozkładanymi krzesłami, przynoszą własne kanapki i napoje. Mężczyźni to prości rybacy spędzający wolny czas w knajpie, a dopadająca ich burza na morzu to stan zamroczenia alkoholowego. Ogarnięty nim Sternik (Attilio Glaser) śpiewa o tym, jaki prezent przywiezie z rejsu swojej dziewczynie, choć tak naprawdę nic dla niej nie ma. Podobnie ironiczny wydźwięk ma pieśń chóru żeńskiego o ukochanym mającym powrócić z morskiej wyprawy.\nTym wyraziściej rysuje się na tym tle postać Senty, której partię śpiewa litewska sopranistka Asmik Grigorian. Wykreowana na zbuntowaną nastolatkę, w obszernym trenczu, glanach i z kolorowym pasmem w blond włosach, podpalająca papierosy, dziewczyna żyje marzeniami o Holendrze, wpatrując się w jego fotografię i widząc siebie w roli jego wybawicielki. Debiutująca w Bayreuth Grigorian rzuciła widzów na kolana wykonaniem ballady, wydobywając z niej zarówno dramatyzm, jak i liryzm. Konfrontacja marzeń z rzeczywistością jest dla Senty rozczarowująca: jej idol wygląda inaczej niż na zdjęciu. Podczas zapoznawczej kolacji siedzą po przeciwnych stronach stołu, co podkreśla początkowy dystans między nimi.\nTytułowy bohater to postać mroczna, tajemnicza i groźna, a Czerniakow jeszcze uwypukla te cechy. W pierwszym akcie Holender stawia piwo gościom w knajpie i opowiada im swoją historię, wykonując przy tym gwałtowne, niekontrolowane gesty w rodzaju walenia pięścią w stół. Przy kolacji z Sentą zachowuje się jak uczniak na pierwszej randce. Dopiero w trzecim akcie zrzuca maskę, okazując się mafiosem bez skrupułów, którego obecność zagraża nie tylko rodzinie Dalanda, ale całej lokalnej społeczności. Najpierw zabija kilku mężczyzn, którzy zaczepiają jego ochroniarzy, potem brutalnie odpycha Sentę, posądzając ją o zdradę. Po takim doświadczeniu każdą kobietę ogarnęłyby wątpliwości co do słuszności jej wyboru. Determinację Senty, która uparcie usiłuje przekonać okrutnika o swym oddaniu, odbieram tu jako skrajnie masochistyczną.\nZa ciekawy zabieg reżyserski uważam poszerzenie roli Mary (Maria Prudenskaja), piastunki Senty, która jest dyrygentką kobiecego chóru, a zarazem partnerką Dalanda. Prudenskaja śpiewa w drugim akcie to, co przeznaczył jej Wagner, ale pozostaje na scenie, grając gestami i mimiką. Podczas kolacji podejrzliwie obserwuje gościa, gryząc przy tym kciuk z nieco przesadną nerwowością. Natomiast w ostatnim akcie wkracza na scenę jako deux ex machina i zabija Holendra strzałem z dwururki. Zgodnie z librettem Senta powinna w tym momencie popełnić samobójstwo, żeby połączyć się z ukochanym, ale nic takiego nie następuje. To przykład reżyserskiej niekonsekwencji w budowaniu postaci głównej bohaterki.\nOprócz Asmik Grigorian wspaniale zaprezentował się kolejny debiutant, Eric Culter (Eryk), który może śmiało konkurować z Klausem Florianem Vogtem do miana festiwalowego amanta. Podczas dramatycznego dialogu z Sentą w drugim i trzecim akcie pokazał swoje walory wokalne i aktorskie. Świetnie wypadł też weteran festiwalowy Georg Zeppenfeld. Obsadzony w roli tytułowej John Lundgren rozczarował publiczność. Jego Holender był znakomity w sensie aktorskim, ale wokalnie mało wyrazisty. Kiedy po zakończeniu spektaklu śpiewacy pojedynczo wychodzili przed kurtynę, na widok Lundgrena rozległy się dość skąpe oklaski. Największe brawa otrzymały Oksana Lyniv i Asmik Grigorian.\nInscenizację Czerniakowa uznano za ponurą, wzorowaną na skandynawskich kryminałach. Dla mnie była niezbyt nowatorska, ale bliska rzeczywistości. Na świecie istnieje wiele takich osad, w których każde wydarzenie przerywające przytłaczającą monotonię jest urozmaiceniem, nawet jeśli wiąże się z niebezpieczeństwem.\nBayreuther Festspiele, Walkiria: Klaus Florian Vogt (Zygmunt), Lise Davidsen (Zyglinda); fot. © Bayreuther Festspiele / Enrico Nawrath\n„Walkiria” świeżo malowana\nKoncertowa Walkiria zastąpiła Pierścień Nibelunga, który miał być wystawiony w Bayreuth w zeszłym roku. Tutaj też pojawia się motyw zbuntowanej córki, choć w innym kontekście. Senta walczy o swojego ukochanego, a Brunhilda pragnie ocalić uczucie łączące dwoje ludzi, którzy wzbudzili jej sympatię i współczucie.\nWalkirię także poprowadził festiwalowy debiutant, fiński dyrygent Pietari Inkinen, który po burzliwym wykonaniu uwertury nieco stracił impet. Śpiewacy, w jednakowych czarnych togach, stali z przodu sceny, zachowując między sobą przepisowe odstępy. Tylko odtwórcy ról Zyglindy i Zygmunta (Lise Davidsen i Klaus Florian Vogt) zwrócili się ku sobie podczas miłosnego duetu. Kto miał krótszą przerwę w śpiewaniu, siadał na krześle, kto dłuższą – wychodził za kulisy. Jeżeli widz dobrze znał libretto, mógł sobie wszystko spokojnie wyobrazić: przybycie Zygmunta do chaty Hundiga, rozpoznanie w Zyglindzie zaginionej siostry bliźniaczki i wydobycie miecza Nothunga z pnia drzewa. Sceny z drugiego aktu, z udziałem bogów, są z założenia statyczne, więc ta inscenizacja ich nie zubożyła. Wotan poleca swojej córce Brunhildzie, żeby wsparła Zygmunta w pojedynku z Hundigiem. Jego żona Fricka (Christa Mayer) tłumaczy mu, że powinien stać na straży nierozerwalności małżeństwa, tym bardziej że związek Zyglindy i Zygmunta jest kazirodczy. Początkowo Brunhilda ma zamiar wypełnić wolę ojca, ale widząc, jak silna jest miłość łącząca Zyglindę i Zygmunta, postanawia im pomóc.\nPo próbie generalnej Walkirii austriacki bas Günther Groissböck niespodziewanie zrezygnował z partii Wotana, którą zaśpiewał zamiast niego Tomasz Konieczny. Wybór zastępcy okazał się trafny. Polski baryton kreuje tę rolę od czterech lat i czuje się w niej jak ryba w wodzie. W interpretacji Koniecznego Wotan był ojcem nie tyle germańskich bogów, ile przede wszystkim Brunhildy. Ścierały się w nim silne emocje: gniew i chęć ukarania nieposłusznej córki, a jednocześnie żal i niemal rozpacz, że musi to zrobić. Szczególnie wzruszające było w wykonaniu Koniecznego pożegnanie Brunhildy.\nLise Davidsen, która dwa lata temu zabłysnęła w Bayreuth jako Elżbieta w Tannhäuserze, w tym roku zatriumfowała jako Zyglinda. Ta norweska sopranistka ma wszystkie cechy pożądane u wagnerowskiej śpiewaczki: mocny głos o dużej skali, świetną dykcję, wysoką kulturę wykonawczą i nieprzeciętną urodę, którą wystarczy lekko podkreślić makijażem. Jest także znakomita aktorsko. Mimo statyczności przedstawienia zdołała pokazać przemianę Zyglindy z zahukanej żony Hundiga w amantkę, a na końcu objawiła się jako matka, gotowa oddać życie dla nienarodzonego jeszcze dziecka.\nZa plecami śpiewaków rozgrywała się na scenie akcja malarska, wyreżyserowana przez osiemdziesięciotrzyletniego austriackiego malarza i akcjonistę Hermanna Nitscha. Artysta znany jest z tego, że w swoich scenografiach wykorzystuje oprócz farb krew i ekstrementy, tłumacząc, że prawdziwe życie nie ogranicza się do Piękna i Dobra. W Walkirii dobór kolorów doskonale współgrał z zawartością poszczególnych scen. Nitsch zamierzał pokazać wszystkie kolory tęczy, jak oznajmił w wywiadzie dla rozgłośni BR Klassik. Przez cały spektakl siedział w fotelu reżyserskim, skąd kierował swoją ekipą składającą się z dziesięciu performerów.\nPołowa z nich, stojąc u szczytu ogromnego białego ekranu z tyłu sceny, wylewała z puszek farbę, która spływała strugami w dół. Pozostała część ekipy wylewała farbę z wiader na rozłożoną na podłodze planszę, tworząc w ten sposób barwny dywan. W pierwszym akcie były to różne odcienie zieleni i błękitu, z domieszką fioletu. Kiedy podczas końcowej sceny przymknęłam oczy, ujrzałam coś na kształt ciemnej ściany lasu, w którym Zygmunt odnajduje chatę Zyglindy i Hundiga. W drugim akcie nie zdołałam tego powtórzyć, bo kolorystyka zmieniała się jak w kalejdoskopie. Najpierw pojawiły się rozmaite odcienie różu, od wrzosowego do cyklamenu, potem warstwa żółtych, pomarańczowych i brązowych barw. W tę pstrokaciznę wkradła się najpierw jasna, później antracytowa szarość, przechodząca we fiolet i błękit królewski, następnie w czerń. Wszystko to obrazowało rozterki Wotana podczas dramatycznej rozmowy z Fricką i późniejsze starcie Zygmunta z Hundigiem, w której to roli świetnie zaprezentował się kolejny debiutant, Dymitr Biełosielski. Równocześnie z tylko wyśpiewaną śmiercią Zygmunta nastąpiło na scenie symboliczne ukrzyżowanie jednej ze statystek. Krwawa czerwień wypłynęła z ust kobiety na jej białą szatę, a równocześnie w tle po ekranie pociekła z góry na dół czerwono-pomarańczowa strużka.\nPod koniec trzeciego aktu malarze chlustali z wiader czerwoną i ciemnopomarańczową farbą prosto na ekran. W efekcie powstał wizerunek płomieni, którymi bóg ognia Loge ma otoczyć łoże śpiącej Brunhildy. Nad jej ukrzyżowanym alter ego stanął kolejny statysta, półnagi, z zawiązanymi oczami, trzymając przed sobą monstrancję. Większość krytyków nie dostrzegła tu żadnego związku z librettem, tylko skłonność Nitscha do wprowadzania „krzyżowych” rytuałów. Ja uważam to za próbę sakralizacji Brunhildy, która poniosła ofiarę, sprzeciwiając się Wotanowi.\nGdyby można było zmierzyć siłę aplauzu, to Klaus Florian Vogt i Tomasz Konieczny uplasowali się na drugim miejscu po Lise Davidsen. Natomiast Irène Theorin w roli Brunhildy wypadła słabo i nieprzekonująco, zwłaszcza w popisowej arii Hojotoho. Jedynie partii lirycznych słuchało się w jej wykonaniu nieco lepiej.\nNa rok przyszły przewidziana jest w Bayreuth inscenizacja całego Pierścienia Nibelunga z Johnem Lundgrenem w roli Wotana.\nŁada-Zielke, Jolanta, Holender Monte Christo i Walkiria jak malowanie, „Didaskalia. Gazeta Teatralna" 2021 nr 165, https://didaskalia.pl/pl/artykul/holender-monte-christo-i-walkiria-jak-….\nJolanta Łada-Zielke – urodzona w Krakowie dziennikarka, wokalistka i poetka. Obecnie mieszka w Hamburgu, gdzie współpracuje z mediami polonijnymi, publikuje także w „Ruchu Muzycznym” oraz na niemieckojęzycznym blogu „Klassik Begeistert”.\nMorze miłości nieskończone\nBiedni Polacy już na nic nie patrzą


BBTS gra dalej\nCzterech setów potrzebowali gracze Janusza Bułkowskiego by wygrać po raz trzeci ze Ślepskiem Suwałki i przypieczętować awans od czołowej czwórki rozgrywek pierwszej ligi.\nSobotni pojedynek w odległych Suwałkach bardzo przypominał pierwsze starcie w Bielsku-Białej. Siatkarze BBTS stosunkowo gładko wygrali pierwszą partię do 15, ale w drugiej rywalizacji trwała zdecydowanie dłużej. Ostatecznie dopiero na przewagi drugi zespół fazy zasadniczej uległ w starciu z ekipą Ślepska. Bielszczanie nie pozwolili jednak wydrzeć sobie zwycięstwa. Już w trzeciej partii pojedynek wrócił pod kontrolę graczy trenera Bułkowsiego, którzy spokojnie prowadzili rywalizację "punkt za punkt", by w końcówce przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść.\nRównież czwarta odsłona rywalizacji zakończyła się podobnym scenariuszem. Gospodarze wywalczyli jedynie "oczko" więcej i przegrali cały pojedynek w czterech setach. W rywalizacji do trzech wygranych BBTS zwyciężył 3:0 i przeszedł do kolejnej fazy play-off.\nŚlepsk Suwałki - BBTS Bielsko-Biała 1:3 (15:25, 31:29, 21:25, 22:25)\nBBTS: Macionczyk, Lewiński, Kalembka, Gaca, Wołosz, Błoński oraz Swaczyna (libero), Kwasowski.\nArtykuł wyświetlono 1429 razy.


Historia "Kamyczka". Chłopca, którego nikt nie chciał pochować | Popularne\nMalutki, bezbronny chłopiec, którego nikt nie chciał pochować. Biologiczni rodzice zostawili go zaraz po narodzinach, a rodzina zastępcza nie chciała go nawet odwiedzać. Kamyczek, bo tak nazwali maluszka wolontariusze z hospicjum Gajusz, odszedł w zaledwie siódmym tygodniu życia. Nigdy nie zrozumie, dlaczego nie zaznał w życiu miłości…\nGdy umarł Kamyczek – chłopiec z hospicjum Gajusz, nikt nie chciał go pochować\nHistoria tak smutna, że pęka serce. Z pewnością nie jest to artykuł dla ludzi wrażliwych i o słabych nerwach.\nWiosną tego roku urodził się Kamilek „Kamyczek”. Już od samego początku został skazany na samotność. Leżał sam na sali noworodków. Zawinięty w szpitalny koc… nikt go nie odwiedzał, nikt się nim nie interesował.\nNie było przy nim nikogo, kto przytuliłby go i dał mu poczucie bliskości. Nocami, gdy płakał nie było przy nim mamy, która otarłaby łzy. Nie rozumiał, dlaczego nagle zostawili go całkiem samego.\nNoworodek potrzebuje czuć dotyk, bicie serca mamusi. Niestety ani ona, ani nikt z jego krewnych nie zabrał maluszka ze szpitala. W związku z tym, Kamilek trafił do rodziny zastępczej, ale tam też nie odnalazł miłości…\nChłopiec był bardzo chory\nKamyczek miał liczne choroby neurologiczne. Prawdopodobnie to przestraszyło jego biologiczną mamę, która uciekła, zostawiając go w szpitalu. Nie mogła sobie z tym poradzić i opuściła maluszka, bez słowa.\nPielęgniarka z hospicjum otworzyła przed nim serce…\nNa początku jakby bał się dotyku. W szpitalu nikt go do niego nie przyzwyczaił. Ale szybko dał się ukochać i utulić przez nasz zespół. Stał się ulubieńcem pielęgniarki Ewy\nTo właśnie ta wspaniała pielęgniarka dała mu namiastkę miłości, na która zasługuje każde dziecko. Nareszcie był w ramiona osoby, dla której był ważny. Miał się do kogo przytulić, gdy tego potrzebował. Kobieta dała chłopcu uroczą ksywkę – „Kamyczek”, ponieważ był bardzo malutki.\nParę tygodni później, 27 czerwca, chłopiec umarł. Żył zaledwie siedem tygodni.\nNikt nie chciał zająć się pogrzebem Kamyczka\nRodzice, krewni, rodzina zastępcza… nikt nie chciał go pochować. Nie obchodziło ich też zorganizowanie jakiegokolwiek pogrzebu.\nPracownicy hospicjum sami zorganizowali chłopcu ostatnie pożegnanie. Na jego pogrzebie zgromadzili się wszyscy wolontariusze, lecz tylko jeden z nich regularnie odwiedza jego grób – to Pani Ewa, pielęgniarka z wielkim sercem.\nKamyczek, chłopiec z hospicjum Gajusz otrzymał biały nagrobek\nZapal znicz dla małego Kamyczka\nŁzy napływają do oczu każdemu, kto poznał jego historię. Maleńki grób Kamilka można odwiedzić na cmentarzu Wszystkich Świętych w Łodzi. Znajduje się w kwaterze 21a, rząd 6, miejsce 6.\nDziś, w dniu Wszystkich Świętych wspominamy znanych Polaków, którzy niedawno zmarli. Jednak pomyśl również o małym chłopcu i zapal dla niego świeczkę, gdziekolwiek jesteś…\nTagi: Łódź | hospicjum | Kamyczek | śmierć dziecka


Skoda Octavia - Wszystko o samochodzie - Mojeauto.pl\nHistoria modelu o nazwie Skoda Octavia zaczyna się już w 1959 r., kiedy to pojawiło się auto o takiej nazwie będące następcą modelu 440. Pierwotna Octavia produkowana była do 1971 r., a została zastąpiona przez model 1000 MB. Ponownie model o nazwie Octavia pojawił się w 1996 roku (w 97 r. dołączyła wersja kombi a w 2000 r. RS) i przetrwał na rynku aż do listopada 2010 r. (wersja Tour). Jednak już od 2004 roku w sprzedaży obecna jest Skoda Octavia drugiej generacji, bazująca na płycie podłogowej Golfa. W 2005 r. gamę modelu uzupełniła wersja kombi, a w 2006 wersja RS. W 2008 r. zaś pojawiła się Skoda Octavia po faceliftingu. Pod koniec 2012 roku zaprezentowana została Octavia III, która stopniowo od początku 2013 roku pojawiała się na kolejnych rynkach, w tym i w Polsce. Wiosną 2013 r. do oferty dołączył wariant kombi Skody Octavii.\nSkoda Octavia - generacje, wersje, katalog\nIII Kombi 17\nIII Kombi 13-17\nVAN III 2013-2014\nKup Skoda Octavia\n1798.0 benzyna (180 KM)\nSkoda Octavia został oceniony 467 razy. Uzyskał średnią ocenę 4.56 na 5 możliwych punktów. 94% użytkowników określiło że warto kupić ten model\nSkoda Octavia - awaryjność\nNajczęstsze awarie: elektryka, elektronika,oświetlenie (18.30%), układ hamulcowy (9.30%), układ wydechowy (7.70%)\nSzczegóły rapotu awaryjności dla Skoda Octavia\nSkoda Octavia - spalanie\nUżytkownicy modelu Skoda Octavia testują jego spalanie. Oto średnie zużycie paliwa w mieście i w trasie dla głównych rodzajów paliwa:\nSzczegóły rapotu zużycia paliwa przez Skoda Octavia\nSkoda Octavia - bezpieczeństwo\nInformacje o samochodach Skoda Octavia\nWażne informacje o Skoda Octavia\nFilmy i galerie samochodów Skoda Octavia\nSamochody - katalog 12-12-2012\nPremiery i wydarzenia 03-09-2009\nOpinie i dyskusje o samochodach Skoda Octavia\nAndrzej o Skoda Octavia II 2004-2008\nSamochód nabyłem jesienią 2008 roku. Przez 2 lata jeździłem bardzo niewiele , ponieważ w okresie pogwarancyjnym - czyli na zakończenie okresu gwarancyjnego na liczniku było nieco ponad 18 tys. km przebiegu . O ile można by miec wrażenie że ten samochód jest jakościowo dobry , to z tej opinii należy wyłączyc wnętrze samochodu ; tapicerke, wszystkie elementy plastikowe, klamki są wykonane z tandetnych materiałów , tapicerka w moim egzemplarzu była tak poniszczona jakby ten samochód przejechał co najmniej 100 tys. km , zarówno z siedzeń jak i z tapicerek bocznych wyciągały się nitki , supły , urwane klamki , porysowana deska rozdzielcza od strony pasażera najprawdopodobniej damska torebką. Wszystkie te usterki reklamowałem i tu się zaczyna problem; już w serwisie Skody dział serwisu nie był nawet zainteresowany obejrzeniem tych rzeczy. Oświadczono mi tylko ,że mechanicznych uszkodzeń Skoda nie uznaje a w tym przypadku wszystko na to wskazuje. Po krótkiej konsultacji oświadczyłem w tym serwisie , że nikt mnie nie uprzedził aby wsiadając do samochodu zdejmowac pierścionki , nie zabierac torebek. Oświadczono mi również wtedy aby zwrócic się z powyższymi usterkami do centrali Skody w Poznaniu - co też uczyniłem. Skoda odpowiedziała podobnie jak serwis , że uszkodzeń mechanicznych gwarancja nie obejmuje . Próbowałem używac różnych argumentów aby przekonac o zmianie stanowiska przez Skode, niestety bezskutecznie . W związku z tym apeluje do przyszłych użytkowników aby zastanowili s... czytaj więcej\n467 opini więcej 101 dyskusji na forum


Alfa Romeo Mito regenerowane manualne skrzynie biegów dla samochodów osobowych i dostawczych - skrzyniebiegow.net\nManualne skrzynie biegów Alfa Romeo Mito\nSkrzynia biegów Alfa Romeo Mito - zero zamienników.\nZ zasady nie korzystamy z części zamiennych. Nigdy nie można dobrać ich tak, aby uzyskać naprawdę najwyższy, najbardziej ekonomiczny i efektywny rezultat. Jeśli interesuje Cię naprawa, która zapewni kolejne lata spokojnej eksploatacji samochodu, dobrze trafiłeś. Zwłaszcza, że nasi najlepsi doradcy służą Ci radą i pomocą na każdym etapie transakcji. Skrzynia biegów Alfa Romeo Mito to popularny produkt. Możesz być spokojny o zakup - jesteśmy pewni naszego sprzętu, dlatego udzielamy na niego aż dwuletnią gwarancję. Jesteś zainteresowany?\nSkrzynia biegów Alfa Romeo Mito 1.4 Mpi - 6-Biegów\nModel pojazdu: Mito 1.4\nSkrzynia biegów Alfa Romeo Mito 1.4 Turbo - 6-Biegów - Symbol:M32\nSkrzynia biegów Alfa Mito 1.3 JTDM - 6-Biegów - Symbol:M20\nModel pojazdu: Mito 1.3\nSkrzynia biegów Alfa Mito 1.3 JTDM - 5-Biegów\nSkrzynia biegów Alfa Mito 1.6 JTDM - 6-Biegów\nModel pojazdu: Mito 1.6\nSkrzynia biegów Alfa Mito 1.6 JTDM - 6-Biegów - Symbol:M32\nSkrzynia biegów Alfa Mito 0.9 TwinAir Turbo - Benzyna - 6-Biegów\nModel pojazdu: Mito 0.9\nSkrzynia biegów Alfa Mito 0.9 TwinAir - Benzyna - 5-Biegów\nPomocne linki: M32, M20.


Dla tolerancji » Katalonia, Sardana i patriotyzm\nNastępna edycja projektu Amnesty International: „Razem mamy siłę: stop dyskryminacji” »\nTym razem trochę wakacyjnie, a trochę poważnie. Po raz kolejny powrócę do tematu patriotyzmu. Patriotyzm jest czymś ważnym i bardzo chlubnym, ale cały szkopuł w tym, aby był to „zdrowy patriotyzm”, a nie „zakamuflowany nacjonalizm”, który jest tak modny w dzisiejszej Polsce. Bardzo często dzieli się Polaków, na tych „prawdziwych” i tych myślących inaczej. A przecież patriotyzm to ukochanie swojej ojczyzny, ale wcale nie jest on sprzeczny z tolerancją i otwartością . Już kiedyś opisywałam patriotyzm Turków, którzy na każdym kroku manifestują swoje przywiązanie jednocześnie będąc bardzo gościnnym i otwartym narodem. Dziś chciałabym opowiedzieć o Hiszpanach, a właściwie Katalończykach, którzy obok Basków są jedną z najbardziej szanujących swoją odrębność hiszpańskich grup etnicznych.\nKatalonia to cześć Hiszpanii, w której mieszkańcy bardzo mocno akcentują swoją kulturę i odmienność. Jest to jedyny rejon Hiszpanii, w której nie odbywają się corridy, aby podkreślić autonomię Katalończyków. W Katalonii podobnie jak w Turcji wywiesza się flagi przy każdej okazji. Jednak zwyczajem, który najbardziej mi się podobał jest tańczenie Sardany. Sardana jest narodowym tańcem katalońskim, przypominającym trochę grecką Zorbę. Sardanę również tańczy się w kole, trzymając się za ręce. Tańczy się ją na ulicach i placach. W mieście Pineda de Mar, w którym byłam Sardanę tańczyło się w sobotę wieczorem, ale wiem, że np. w Calelli Sardanę tańczy się w niedzielę. Jednak nie w tym rzecz kiedy się ją tańczy, ale jak.\nTak jak wspominałam, Katalończycy tańczą Sardanę na placach i ulicach, w kole, trzymając ją się za ręce. W ten sposób Katalończycy pokazują swoją jedność etniczną. Podkreślają, że są „braćmi”. Jednak do Sardany może przyłączyć się każdy. Nie koniecznie trzeba być Katalończykiem. I to jest właśnie istota tego tańca. Z jednej strony podkreślenie odrębności, patriotyzmu, a z drugiej otwartość i przyjaźń. Każdy kto chcę przyłączyć się do tego ważnego dla Katalończyków wydarzenia ma prawo to zrobić i stanąć razem z nimi w jednym kole. I to jest właśnie patriotyzm. Takiego patriotyzmu chciałabym w Polsce. I do nauki właśnie takiego patriotyzmu Państwa zachęcam, tym bardziej, że pewnie w większości szkół na konferencjach czerwcowych odczytano list kuratorium do nauczycieli, w którym już nam przykazano, że w przyszłym roku szkolnym mamy w większym stopniu uwzględnić nauczanie o patriotyzmie w programach nauczania. Bardzo proszę, niech to będzie zdrowy patriotyzm, a nie taki, który wybiela historię i uczy nienawiści.\nPosted on 19 lipca 2015 by Zofia.\tThis entry was posted in Bez kategorii. Bookmark the permalink.


Spotkanie opłatkowe w ŚDŚ - CzyliWiesz.pl\nOdpowiedź Wójta Gminy Mielec Józefa Piątka na felieton poprzedniego wójta Gminy Mielec, Kazimierza Gacka\nSzkolenie redukujące punkty karne 24 lutego 2020 r.\nORLEN PRZEDSZKOLIADA TOUR\nNowe asfalty na drogach gminnych\n„Imieninki u Walentynki”\n„Dni otwarte” szkół podstawowych\nRekrutacja do przedszkoli na rok szkolny 2020/2021\nMamy pewien wpływ na swoją odporność \nNowe połączenie na lotnisku w Jasionce\nSpotkanie opłatkowe w ŚDŚ\nW oczekiwaniu na Święta Bożego Narodzenia w dniu 12.12.2019r. w Środowiskowym Domu Samopomocy przy ul. Biernackiego odbyło się w Spotkanie Opłatkowe.\nWzorem ubiegłych lat, przy wspólnym stole zasiedli uczestnicy z terapeutami i kierownikiem oraz zaproszeni goście wśród, których znaleźli się przedstawiciele władz miasta, gminy, Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, Centrum Usług Wspólnych, ks. proboszcz Bogusław Połeć, ks. proboszcz Kazimierz Czesak, a także kierownik zaprzyjaźnionego domu z Wojsławia. Prezydent Mielca, pan Jacek Wiśniewki i kierownik ŚDS Mielec, pan Krzysztof Kowieski, a także zaproszeni goście przekazali świąteczne życzenia, w symbolicznym geście dzielenia się opłatkiem.\nW rodzinnej atmosferze i przy uroczyście nakrytych stołach degustowano tradycyjne potrawy, przygotowane przez podopiecznych domu pod okiem terapeutów. Uroczystość dopełnił muzyczny występ uczestników placówki. Doskonale znane wszystkim nuty kolęd zachęcały do wspólnego śpiewania.\nNie zabrakło drobnych wzruszeń, wspomnień i szczerych, płynących prosto z serc świątecznych życzeń. Był czas aby porozmawiać o wydarzeniach zeszłego roku, a także wypowiedzieć głośno plany związane z rokiem nadchodzącym. Padło wiele ciepłych słów, życzeń dalszej, owocnej pracy oraz zapewnień o wsparciu i pomocy dla osób niepełnosprawnych ze strony osób mających wpływ na funkcjonowanie Domu.\nPRZEGLĄD GAŚNIC MIELEC\nWielkiej Brytanii i Afryce Południowej.\nApple iPhone 11 Pro 64GB…\nPraca w hotelu Anglia-Szkocja od zaraz\nWernisaż Ryszarda Serafina\nCentrum Pamięci gen. Sikorskiego zaprasza\nSłodko i tradycyjnie w Woli Mieleckiej\nMichał Szpak gwiazdą Powitania Lata 2020\nNagroda „Hortus Musicus„\nWypadek z udziałem mieleckiej Posłanki\nDla potrzebujących na wschodzie\nUmowa na budowę II etapu zbiorników retencyjnych podpisana\nDzień otwarty szkoły w Rydzowie\nŚwięto patrona szkoły w Zespole Szkół…\nWśród najlepszych uczniów\nMiędzynarodowy Memoriał „Cichociemnych” Spadochroniarzy AK\nZawody w Wojniczu\nWitam, bardzo proszę rodzinę poszkodowanego w wypadku motocy...\nArchiwum Wybierz miesiąc Luty 2020 Styczeń 2020 Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017\n© Copyright 2020 CzyliWiesz.pl, Wszelkie prawa zastrzeżone. Ta strona wykorzystuje pliki cookies.


Norwid to tu - wspólnie dla idei utworzenia muzeum sztukmistrza w Dębinkach\nData umieszczenia: 31.05.2021 r., godz. 11.11\nW sobotę, 29 maja 2021 r. Powiat Wyszkowski, Gmina Zabrodzie i Fundacja Museion Norwid byli gospodarzami wyjątkowego spotkania, podczas którego podpisano deklarację poparcia inicjatywy utworzenia muzeum Cypriana Norwida w Dębinkach. Spotkanie w ramach obchodów 200. rocznicy urodzin artysty ubogacił wykład „Plastyczny świat Norwida” i kameralny koncert przygotowany przez lokalnych artystów.\nChoć obchody roku norwidowskiego trwają już od kilku miesięcy, spotkanie w Pałacu w Dębinkach było pierwszym tego typu wydarzeniem w takiej formule i w tak pięknym obiekcie. Na zaproszenie Starosty Powiatu Wyszkowskiego, Wójta Gminy Zabrodzie i Prezesa Fundacji Museion Norwid odpowiedziało wielu gości, którym równie jak organizatorom bliska jest idea utworzenia muzeum Norwida w pałacu w Dębinkach. Na spotkaniu obecni byli Poseł RP Maciej Górski, Wojewoda Mazowiecki Konstanty Radziwiłł, radna Sejmiku Województwa Mazowieckiego Joanna Bala, przedstawiciele powiatów i gmin we współpracy z którymi organizowane były obchody : Starosta Powiatu Wołomińskiego Adam Lubiak, Wicestarosta Powiatu Węgrowskiego Marek Renik, Burmistrz Łochowa Marek Gołaszewski, Wójt Gminy Strachówka Piotr Orzechowski, Agnieszka Gryglas Przewodnicząca Rad Gminy Dąbrówka a także radni Rady Gminy Zabrodzie i Rady Powiatu w Wyszkowie, przedstawiciele sąsiednich samorządów, przedstawiciele środowiska norwidologów, członkowie międzypowiatowego i powiatowego komitetu organizacyjnego obchodów rocznicy, przedstawiciele instytucji kultury i sztuki oraz lokalni artyści.\nMiejsce spotkania nie było przypadkowe – pałac w Dębinkach to miejsce, z którym nierozerwalnie związana jest postać Cypriana Norwida. Będąc w Dębinkach, gdziekolwiek nie spojrzymy, gdziekolwiek nie odwrócimy głowy możemy powiedzieć sobie, że „to właśnie tu się zaczęło”. W majątku artysta spędzał lata dzieciństwa, kiedy po śmierci rodziców trafił pod opiekę Ksawerego Dybowskiego, właściciela majątku Dębinki. Tu także wracał w latach młodości i przed wyjazdem za granicę. Od kilku lat opiekę nad obiektem prowadzi Fundacja Museion Norwid, której głównym celem jest doprowadzenie do utworzenia w tym miejscu pierwszego w kraju muzeum poświęconemu Norwidowi.\nW imieniu Starosty Powiatu Wyszkowskiego Jerzego Żukowskiego gości powitał Przewodniczący Rady Powiatu w Wyszkowie Waldemar Sobczak. W swoich słowach podkreślił, jak ważne są wspólne inicjatywy prowadzące do utworzenia Muzeum w Dębinkach : - „ Jestem pełen nadziei, że dzięki naszym wspólnym staraniom to miejsce odzyska należny mu blask a wybitny syn tej ziemi - Cyprian Norwid zostanie właściwie i godnie upamiętniony”. Wójt Gminy Zabrodzie Krzysztof Jezierski podkreślił również rangę spotkania i podziękował za tak liczną odpowiedź na zaproszenie do poparcia idei utworzenia muzeum, które w przyszłości może stać się wizytówką Gminy Zabrodzie i Powiatu Wyszkowskiego.\nDokument deklaracji składa się z 4 artykułów, w którym podpisujące go strony zadeklarowały wolę wzajemnego wspierania działań mających na celu utworzenia Muzeum Cypriana Norwida.\nDeklaracja została podpisana przez:\nPosła RP Macieja Górskiego,\nWojewodę Mazowieckiego Konstantego Radziwiłła,\nRadną Sejmiku Województwa Mazowieckiego Joannę Balę,\nPrzewodniczącego Rady Powiatu w Wyszkowie Waldemara Sobczaka,\nWójta Gminy Zabrodzie Krzysztofa Jezierskiego,\nPrzewodniczącą Rady Gminy Zabrodzie Sylwię Marię Marciszewską,\nPrezesa Fundacji Museion Norwid Jacentego Matysiaka,\nStarostę Powiatu Wołomińskiego Adama Lubiaka,\nWicestarostę Powiatu Węgrowskiego Marka Renika,\nBurmistrza Łochowa Marka Gołaszewskiego,\nWójta Gminy Strachówka Piotra Orzechowskiego,\nPrzewodniczącą Rady Gminy Dąbrówka Agnieszkę Gryglas\na także licznie przybyłych przedstawicieli gmin sąsiednich Dariusza Kokoszkę - Wójta Gminy Jadów, Wiesława Przybylskiego - Wójta Gminy Brańszczyk, Pawła Abramczyka – Zastępcę Wójta Gminy Rząśnik, Agnieszkę Sosnowską – Sekretarz Gminy Klembów.\nPod deklaracją podpisy złożyli również przedstawiciele środowiska Norwidologów – prof. Tomasz Korpysz, prof. Tomasz Chlebowski i dr Edyta Chlebowska. Nie zabrakło także poparcia radnych Rady Powiatu w Wyszkowie : podpisy złożyły obecne na spotkaniu radne Ewa Bartosiewicz, Teresa Hanna Czajkowska, Marzena Dyl, Renata Rębała, Iwona Wyszyńska i Agnieszka Ołdak-Prokop . Podpisy pod deklaracją złożyli również radni Gminy Zabrodzie, samorządowcy, przedstawiciele instytucji kultury i sztuki oraz przedstawiciele komitetów organizacyjnych obchodów 200. Rocznicy urodzin Cypriana Norwida.\nW trakcie wydarzenia odbyło się również V spotkanie tematyczne, z całorocznego cyklu spotkań, pn. „Plastyczny świat Norwida”. O dziełach artysty, grafice, obrazach i rzeźbie opowiadali prof. Tomasz Korpysz, pracownik naukowy UKSW w Warszawie i wybitna znawczyni „plastycznej strony” Norwida, dr Edyta Chlebowska, adiunkt Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.\nZapraszamy Państwa do obejrzenia wykładu\n"PLASTYCZNY ŚWIAT NORWIDA - NAGRANIE"\nSpotkanie w pałacu dopełnił kameralny koncert i występ poetycki, którzy przygotowali, specjalnie na uroczystość mieszkańcy Gminy Zabrodzie. „Cyprian Kamil Norwid Dzisiaj” – teksty artysty zaprezentowali Wójt Gminy Zabrodzie Krzysztof Jezierski, Sekretarz Gminy Zabrodzie Elżbieta Jurczyk, Anna Wosek, Arkadiusz i Barabra Redliccy. Towarzyszył im związany z gminą aktor Stanisław Jaskułka, który dokonał wyboru tekstów i czuwał nad przygotowaniami akcentów.\nW pałacowych wnętrzach, wypełnionych zapachem bzów i konwalii nie mogło zabraknąć muzycznych akcentów. Podczas wzruszającego koncertu zaprezentowali się lokalni artyści : Janek Augustyniak, Martyna Redlicka, Aleksandra Gołaszewska, Maja Pajorek, Julia Augustyniak, Dagmara Krawczyk oraz Anna Wosek. Przy akompaniamencie fortepianu i fletu wybrzmiały utwory takie jak ”Nasz ostatni walc”, „Etiuda E-dur opus 10 nr 3” Fryderyka Chopina, „Moja piosnka II” i „Zapytaj” Norwida także melodie filmowe „Pieść z Tajemniczego ogrodu” i „Aria” z filmu „Mój rower”.\nPałac w Dębinkach zbudował w pierwsze połowie XVII wieku Jan Renard, podstoli nurski, pułkownik gwardii królewskiej, który otrzymał wieś Dębinki od króla Augusta II za wierną służbę. Fakt ten poświadcza tablica z czarnego marmuru, wmurowana nad kominkiem. Jest to budowla klasycystyczna, parterowa z piętrową częścią środkową wysuniętą przed fasadę. Od frontu posiada portyk o czterech kolumnach toskańskich, dźwigających szerokie belkowania i trójkątny szczyt. Od ogrodu na ryzalicie pod oknami płyciny z dekoracją roślinną. W otoczeniu pałacu znajdują się także dwie murowane oficyny dworskie. Po śmierci matki Cyprian Norwid trafił pod opiekę Ksawerego Dybowskiego, właściciela Dębinek. Zarówno on jak i jego rodzeństwo spędzali tu wiele czasu. Podczas II wojny światowej pałac dawał schronienie partyzantom, żołnierzom AK i powstańcom warszawskim. Po wojnie został odbudowany, przez wiele lat funkcjonował tu dom dziecka, dziś pałac jest w posiadaniu samorządu powiatu wyszkowskiego. Oprócz Norwidów z Dębinkami łączą się inne znane nazwiska polskiej kultury, We dworze często przebywali artyści związani z Cyganerią Warszawską - Roman Zmorski, Oskar Kolberg i Teofil Lenartowicz. W okresie międzywojennym przebywał tu jako korepetytor także Jarosław Iwaszkiewicz. Pałac ma bogatą historię, zarówno ze względu na postać Norwida jak i jego późniejsze losy.\nPałac ten, dzięki staraniom Fundacji Museion Norwid a następnie Gminy Zabrodzie i powiatu Wyszkowskiego ma szansę stać się pierwszym w Polsce muzeum poświęconym synowi tej ziemi - Cyprianowi Norwidowi.\nSpotkanie zorganizowane przez Powiat Wyszkowski, Gminę Zabrodzie i Fundację Museion Norwid odbyło się w ramach międzypowiatowych obchodów roku norwidowskiego. W listopadzie ubiegłego roku, 8 samorządów związanych z Cyprianem Norwidem, jego przodkami, dziejami i twórczością oraz Fundacja Museion Norwid podpisały list intencyjny na mocy którego na terenie tych samorządów przez cały rok odbyło się i odbywać się będzie szereg przedsięwzięć mających na celu wspólne upamiętnienie tego wybitnego wieszcza.


W ścianach Dżangała - Jacek Kantorczyk - ebook - virtualo.pl\nWracając myślami do lat mojej młodości, ciągle mi jeszcze trudno uwierzyć, że przygoda o której opowiem, wydarzyła się właśnie mnie. Dotychczas nawet nie jestem pewien, czy to co mnie spotkało, nadal mogę nazywać przygodą, czy też niezwykłym wydarzeniem, ale faktem jest, że pewnego dnia, w czasie kilkunastu godzin, znalazłem się niespodziewanie, w głównym nurcie zdarzeń, uzależniony mniej od własnego działania, a bardziej od serii niezwykłych przypadków, na których kolejność i ich konsekwencje miałem tylko niewielki wpływ. Wszystko to, co wtedy mnie spotkało, stało się tak nagle i tak niespodziewanie, że w ciągu krótkiego czasu, początkowo z biernego świadka wydarzenia, zostałem zmuszony zostać jego aktywnym i głównym uczestnikiem.\nAby jednak zrozumieć sens tej całej mojej przygody, spróbuję kolejno opisać od samego początku, jak doszło do tego, co się kiedyś wydarzyło, tak bardzo dla mnie niezwykłego i niezrozumiałego.\nWszystko rozpoczęło się od momentu, kiedy w czasie mojej wczesnej młodości zacząłem myśleć o wyprawach do dalekich krajów, a w szczególności o wyprawach wysokogórskich. Marzenia te były naturalną częścią mojego wewnętrznego życia, z którymi dzieliłem się zwykle z osobami, mającymi podobne jak i ja zainteresowania.\nWkrótce myśli o wielkich wyprawach stały się jednym z moich głównych celów życiowych. Moją wielką ambicją w tamtym czasie, było zobaczenie kiedyś jeszcze innych gór niż tylko Tatry, z którymi zdołałem się już w miarę dobrze zapoznać i w których co roku przebywałem. Niestety, realia życiowe nie były w tamtym czasie po mojej stronie i jeszcze przez jakiś czas musiały pozostać tylko w sferze moich ukrytych marzeń. Wiedziałem, że aby zostać członkiem jakiejś większej wyprawy wysokogórskiej, musiałbym zdobyć trochę więcej doświadczenia górskiego niż to, które dotychczas prezentowałem. W szczególności potrzebne mi było doświadczenie w górach średniej wielkości, a przynajmniej w górach trochę innych niż tylko Tatry.\nNiestety, jako student, nie dysponowałem w wystarczającymi funduszami, aby opłacić sobie jakiegokolwiek rodzaju wyjazdy zagraniczne, ani też nie miałem czasu, aby brać udział w długotrwałych wyprawach górskich.\nTak się jakoś złożyło, że wszyscy moi znajomi byli także studentami i pomimo że każdy z nas studiował w innym mieście, to wszystkich nas łączyła wspólna pasja, czyli zamiłowanie do gór, a konkretnie wspinaczka skalna.\nTo właśnie w Tatrach albo w skałkach na południu Polski, spotykaliśmy się często, czasami nawet dwa razy do roku, w celu udoskonalania naszych umiejętności w zakresie wspinaczki skalnej i już po kilku sezonach uważaliśmy się za dobrze zapowiadających się taterników. Pomimo niebezpieczeństw związanych ze wspinaniem się, uważaliśmy, że jeżeli tylko będziemy przestrzegali najbardziej podstawowych zasad bezpieczeństwa i odrobinie szczęścia, góry nie będą dla nas aż tak groźne, jak to by się mogło ogólnie wydawać.\nByliśmy wtedy młodzi, ciekawi świata i w miarę dobrze przygotowani do twardego życia w warunkach górskich.\nW trakcie poznawania różnych technik skalnej wspinaczki, mieliśmy możliwość wzajemnego poznania się i przez to zrodziło się w nas przeświadczenie, że w razie jakiejś krytycznej sytuacji jeden drugiemu z pewnością udzieliłby pomocy.\nW latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych minionego wieku, wiele polskich wypraw wyruszało na podbój wysokich gór wszystkich kontynentów, ale w szczególności gór azjatyckich, takich jak Hindukusz, Karakorum czy też w pasma Himalajów.\nKiedykolwiek więc dowiadywałem się, że właśnie wyruszała następna z kolei polska wyprawa w wysokie, odległe góry, zawsze zadawałem sobie pytanie, jak to możliwe, że jej uczestnicy byli tymi szczęśliwymi wybrańcami losu i często zapytywałem sam siebie, co ja w przyszłości musiałbym zrobić, aby także kiedyś zostać członkiem którejś z takich ekspedycji. Przecież nie czułem się gorszy od innych, a jednak moje szanse na wyjazd były prawie że zerowe. Wielu początkujących taterników myślało wtedy tak samo jak ja.\nPrawdopodobnie ci, którzy wyjeżdżali, byli jeszcze lepsi od nas, niewątpliwie trochę starsi i na pewno bardziej doświadczeni, a także z pewnością byli bardziej zaangażowani w swoich środowiskach tatrzańskich i niewątpliwie dysponujący większą ilością wolnych dni od pracy, oraz z pewnością, posiadali jakieś szczególnie dobre zaplecze finansowe albo też bogatych sponsorów.\nNiewątpliwie jednak nie byłem w pełni świadomy, ile osobistego wysiłku musieli włożyć w przygotowania do każdej z tych wypraw, a także ile własnego zaangażowania i własnych pieniędzy musieli w taką wyprawę zainwestować. Zazdrościłem im bardzo, ale jednocześnie ich podziwiałem.\nNiejednokrotnie też rozmawiałem z moim przyjacielem Jurkiem i z innymi na temat tych fascynujących ekspedycji. Zawsze to były jednak komentarze i rozmowy na temat wyjazdu innych. Niestety, nie dyskutowaliśmy o nas samych, bo myśmy nadal nigdzie nie wyjeżdżali i nadal co roku pozostawaliśmy w naszych lokalnych górach.\nOsobiście to nie oczekiwałem, że zostanę kiedyś wybrany do uczestniczenia w którejś z takich wypraw, w jakieś egzotyczne góry leżące gdzieś poza granicami kraju. Nie dziwiło mnie to, bo w tamtym czasie byłem bardziej zaangażowany w szkolną naukę, a wspinaczkę skalną traktowałem tylko jako letnią albo zimową odskocznię od codziennego życia i jak dotychczas, całkowicie wystarczały mi te moje trochę nierealne, jak na tamte czasy, marzenia o dalekich wyprawach.\nJakoś nie pomyślałem wtedy, że przecież te moje marzenia życiowe mógłbym sam szybko wdrożyć w życie, będąc trochę bardziej przedsiębiorczym i nie oczekiwać, aż kiedykolwiek ktoś mnie kiedyś zauważy. Prawdopodobnie gdyby nie mój przyjaciel Jurek, to te moje marzenia nigdy nie spełniłyby się.\nTo on właśnie uświadomił naszej grupie, że był on nie tylko marzycielem oczekującym na łaskę albo niełaskę innych, ale pokazał nam, że był on jednocześnie przedsiębiorczym realistą. To on z nas wszystkich miał największą fantazję i wiedział, jak te swoje niezwykłe i wydawałoby się czasami, niemożliwe do realizacji pomysły wdrożyć w życie, nie tracąc czasu na oczekiwanie, aż mu ktoś poda gotowe na stół. To właśnie on jakoś zawsze potrafił się uniezależnić od innych i z łatwością urealniać swoje i innych marzenia.Rozdział 2\nPewnego dnia otrzymałem od niego kartkę pocztową z propozycją wspólnego zorganizowania naszej własnej wyprawy wysokogórskiej.\nNie, żeby proponował od razu wyjazd w Himalaje. Jurek wymyślił wypad w Pirin, góry leżące na południu Bułgarii, tuż przy granicy z północną Grecją.\nAkurat był to dla mnie okres wytężonej nauki w szkole, tak że nie miałem zbyt wiele czasu ani ochoty, aby myśleć wiele miesięcy naprzód, o następnych wakacjach i przygotowywaniu się do nich. W tamtych dniach, do późnych godzin wieczornych przesiadywałem codziennie nad książkami, bo był to akurat okres niekończących się różnego rodzaju sprawdzianów, egzaminów i jednocześnie był to czas na wykańczanie jednych projektów szkolnych, albo na rozpoczynanie nowych.\nOdpisałem mu, aby dał mi trochę czasu na podjęcie ostatecznej decyzji, zasłaniając się dużą ilością zajęć szkolnych, bo faktycznie to żadnych innych wymówek nie potrafiłem znaleźć. Jednak wkrótce po wysłaniu do niego kartki pocztowej pomyślałem sobie, że ociągając się, mogę stracić wielką szansę na wyjazd, jeżeli nie podejmę natychmiastowej decyzji jeszcze tego samego dnia. Wiedziałem, że szansa na taki wyjazd może się nieprędko powtórzyć i jedncześnie zacząłem się obawiać, że jeżeli będę zwlekał z odpowiedzią, Jurek łatwo znajdzie kogoś innego na moje miejsce. Jego pomysł na tego rodzaju ekspedycję uznałem za rzeczywiście interesujący i nie chcąc, aby mnie ktoś uprzedził i zajął moje miejsce w grupie wyjazdowej, już następnego dnia wysłałem do niego następną kartkę z potwierdzeniem swojego udziału w proponowanej przez niego wyprawie.\nWyjazd niedaleko, za stosunkowo małe pieniądze i do tego w nieznane nam jeszcze góry. Oczywiście, Pirin to nie Alpy czy też Himalaje, dokąd najczęściej kierowało się wiele mniejszych albo większych wypraw, ale za to były to góry nikomu w tamtym czasie prawie nieznane, a jeżeli chodziło o mnie, to zawsze lubiłem jeździć w miejsca, gdzie niewielu ludzi przede mną bywało.\nBył wtedy rok 1973 i niestety, zdobycie ekwipunku górskiego w Polsce nie było wcale takie łatwe. Zwykle wszyscy zainteresowani zaopatrywali się w miastach sąsiedniego NRD. Cena ekwipunku była wysoka i finansowo nie każdy mógł sobie na taki zakup pozwolić.\nToteż, aby być w posiadaniu kompletnego wyposażenia potrzebnego do wspinaczki skalnej, wszyscy z naszej grupy, niezależnie od tego, że uczęszczali do szkoły, to równocześnie gdzieś dorywczo pracowali po kilka albo i więcej godzin tygodniowo. Wszystko, to aby zdobyć fundusze na zakup potrzebnego sprzętu, takiego jak liny, haki skalne czy też karabinki. Była to tylko podstawa koniecznego wyposażenia letniego, bo jeżeli ktoś chciał jeszcze posiadać dodatkowo ekwipunek zimowy, to koszty zwiększały się co najmniej dwukrotnie. Dochodziły do tego jeszcze namioty, śpiwory, plecaki, buty i ubiór. Wszystko to kosztowało dużo pieniędzy. Aby być w posiadaniu tego całego, niezbędnego sprzętu górskiego, trzeba było najpierw te pieniądze gdzieś zarobić.\nZnajomi rówieśnicy, widząc, że wydawałem wszystkie swoje zarobione pieniądze na tego rodzaju sprzęt, na który długo i ciężko musiałem pracować, pukali się tylko w czoło. Oni woleli by za takie pieniądze kupić sobie na przykład dobre stereo albo coś jeszcze bardziej ich interesującego. Ja jednak miałem inny niż oni cel w swoim życiu, do którego niezłomnie zdążałem.\nNiezależnie od niezbędnego ekwipunku jaki musieliśmy posiadać, równie ważnym było rozpoznanie terenu, w którym zamierzaliśmy prowadzić naszą górską działalność. Było to zadanie trochę bardziej intelektualne, niż gromadzenie ekwipunku górskiego, bo związane z poszukiwaniem potrzebnych materiałów w bibliotekach i rozpytywaniem osób, które mogłyby ewentualnie coś nam powiedzieć na temat gór, w które zamierzaliśmy wkrótce wyjechać.\nPo niedługim czasie, wspólnymi siłami, zebraliśmy trochę materiałów na temat tych gór, czyli zostaliśmy posiadaczami niezbyt dokładnej i trochę ogólnikowej mapy Pirinu no i w trakcie naszych dalszych poszukiwań zdobyliśmy trochę wiadomości na temat tych gór, studiując różne podręczniki geograficzne. W sumie dowiedzieliśmy się tylko tyle, że były to góry przypominające trochę Tatry i w miarę dobrze nadające się do wspinaczki górskiej. Były to akurat takie góry, w których mogliśmy się trochę bardziej podszkolić i nabrać dodatkowego doświadczenia, w trochę innym środowisku, niż już dobrze nam znanym, środowisku tatrzańskim.\nW Warszawskim Klubie Wysokogórskim, a także w innych klubach na terenie kraju, nikt o tych górach nic nie wiedział, a przynajmniej nie wiedzieli ci, których o nie pytaliśmy. Wielu z nich patrzyło na nas trochę z wysoka i raczej z lekceważeniem, bo byli oni zainteresowani raczej tymi najwyższymi górami, w które mieli kiedyś nadzieję wyjechać i uważali, że im to nawet nie przystoi wybierać się w takie małe „górki” jak Pirin. W sumie, większość z tych, których rozpytywaliśmy, a którzy nas wyraźnie lekceważyli, nigdy nie wyjechało na żadną wyprawę, nawet w takie małe „górki”, w jakie myśmy zamierzali pojechać, bo nikt ich nigdy do uczestnictwa w większej wyprawie nie zaprosił, jeżeli nie mieli doświadczenia w innych górach, jak tylko Tatry. Często ich wygórowane ambicje, bez solidnych podstaw treningowych w ekstremalnych warunkach innych gór, kończyły się, niestety, tylko na marzeniach.\nSkoro nikt z zapytywanych przez nas nie miał o tych górach żadnych informacji, to w takim razie postanowiliśmy pojechać w nie sami, wierząc, że zastaniemy je przynajmniej takie same skaliste jak nasze Tatry i wtedy, będąc już tam na miejscu, będziemy mogli zbadać tamten teren dla siebie i dla dobra przyszłych, małych, początkujących wypraw, takich, jaką miała być nasza niewielka pierwsza wyprawa.\nJurek jako pomysłodawca wyprawy, miał zostać "kierownikiem" całej grupy. Była to oczywiście tylko funkcja symboliczna, bo wszyscy z nas, którzy potencjalnie mieli zostać członkami tej wyprawy, musieli dać z siebie maksymum wysiłku, aby nasz projekt wyjazdu mógł zostać w pełni zrealizowany. Przewidywaliśmy, że cała nasza grupa będzie składała się z sześciu osób, czyli z trzech zespołów, a każdy zespół miał składać się z dwóch osób. Jak dotychczas było nas tylko trzech: Jurek, jego dobry przyjaciel i jednocześnie partner z wypraw tatrzańskich Piotrek, i ja. Jurek zadeklarował się dobrać jeszcze jeden zespół, a ja miałem dobrać dla siebie partnera, takiego, którego dobrze znałem i na którym mógłbym w pełni polegać.\nWażnym było także, aby wszyscy uczestnicy wyprawy byli ludźmi wypróbowanymi w górskich warunkach, z dobrym charakterem, z pozytywnym patrzeniem na świat, a przede wszystkim ze zdolnościami do przeciwstawienia się niebezpieczeństwom i niedogodnościom codziennego, twardego życia górskiego. Jednocześnie wszyscy uczestnicy wyprawy musieli także zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, na jakie niejednokrotnie będą narażeni, podejmując ryzykowną i niebezpieczną wspinaczkę w nieznanych górskich terenach.\nZdecydowałem się wysłać kartkę pocztową do Wojtka, z propozycją jego uczestnictwa w naszej wyprawie. Z Wojtkiem wspinałem się już uprzednio w Tatrach i byłem pewien, że byłby on dobrym członkiem naszej grupy i jednocześnie moim dobrym partnerem do wspinaczki skalnej. Wojtek ucieszył się ogromnie na myśl wspólnego wyjazdu i bez wahania wyraził swoją natychmiastową gotowość. Wkrótce też poznaliśmy imiona dwóch następnych uczestników naszej wyprawy. Mieli to być Andrzej i jego dobra przyjaciółka Ewa, którzy niedawno ukończyli kurs taternicki z zakresu wspinaczki skalnej i według Jurka, mogli być także przydatnymi uczestnikami naszej wyprawy.\nWyjazd całej naszej grupy, miał nastąpić na początku lipca 1974 roku. Zorganizowanie takiego wyjazdu, wbrew pozorom, nie było wcale takie łatwe. Wszyscy mieszkaliśmy w różnych miastach i studiowaliśmy w różnych szkołach. Nikt z nas nie dysponował wtedy bezpośrednim telefonem i niestety, do kontaktowania się pozostawały nam tylko listy. Brak swobodnej komunikacji pomiędzy nami powodował liczne nieporozumienia organizacyjne, które rozpoczęły się już w pierwszych dniach naszych przygotowań. Nawet wtedy, jeszcze na wiele miesięcy przed wyjazdem, te bieżące przeciwności staraliśmy się rozwiązywać tak szybko, jak tylko to było możliwe. Jeszcze kilka dni przed samym wyjazdem napotkaliśmy na problemy związane z kupnem biletów kolejowych.\nI tak dla przykładu, cztery dni po kupieniu biletu z Warszawy do Sofii, dowiedziałem się, że samo kupno biletu to nie wszystko i potrzebna mi była jeszcze rezerwacja miejsca w pociągu (tak zwana miejscówka), bez której nie został bym nawet do pociągu wpuszczony i że odpowiedzialna za rezerwację miejsc miała być Ewa, która załatwiła już nam te miejscówki z wyprzedzeniem i bez naszej wiedzy, ale tylko na przejazd z Warszawy do Bukaresztu. Nastąpiły wtedy kłopoty ze zmianą biletu z tego, które wcześniej już wykupiłem do Sofii i musiałem też szybko wysyłać kartkę pocztową do Wojtka, aby i on jak najszybciej zmienił swój bilet tylko na Warszawa-Bukareszt.\nDrobne, tego rodzaju problemy, były same w sobie może i niewielkie, jeżeli by patrzeć na każdy z nich z osobna, ale zebrane już razem, kumulowały się i stwarzały jeden wielki problem dla całej grupy. Jednak, w miarę upływu czasu, wszystkie przeciwności towarzyszyszące naszym przygotowaniom, od momentu pomysłu zorganizowania wyprawy, w miarę szybko zostawały przez nas likwidowane, zanim zrodziły się nowe trudności i wyglądało na to, że tuż przed wyjazdem wszyscy byliśmy dobrze przygotowani i gotowi do wyprawy tak kondycyjnie, materiałowo, informacyjnie i finansowo.


A. Macierewicz: refleksja nad straszliwą datą 17 września 1939 r. jest naszym obowiązkiem | dzieje.pl - Historia Polski\nMinister obrony narodowej Antoni Macierewicz przy epitafiach osób pomordowanych w obozach NKWD, w Muzeum Katyńskim w Warszawie. 17.09.2017. Fot. PAP/P. Supernak\nRefleksja nad tą straszliwą datą 17 września 1939 roku jest naszym szczególnym obowiązkiem; tu jest zawarta prawda, która da możliwość przebaczenia wtedy, gdy zostanie do końca zrozumiana - mówił w niedzielę szef MON Antoni Macierewicz.\nW niedzielę, w ramach obchodów agresji sowieckiej na Polskę i Dnia Pamięci Ofiar Agresji Sowieckiej, na dziedzińcu Muzeum Katyńskiego w Warszawie odprawiona została msza w intencji ojczyzny, złożono wieńce i zapalono znicze przy epitafiach osób pomordowanych w obozach NKWD. W uroczystościach uczestniczyli m.in. minister obrony narodowej Antoni Macierewicz, wiceszef MON Michał Dworczyk, marszałek Senatu Stanisław Karczewski, członkowie Federacji Rodzin Katyńskich oraz parlamentarzyści.\n"Ten nieprawdopodobny w dziejach akt rozbioru Europy, zniszczenia państw od Estonii aż po Morze Czarne (...) był nie tylko ciosem w plecy wszystkich, którzy odbudowywali po pierwszej wielkiej wojnie światowej ład społeczny i narodowy; którzy odbudowywali Europę tak, by mogła w pokoju leczyć rany straszliwego czasu 1914-1921, ale był znakiem nadejścia nowego czasu - czasu totalitaryzmu, czasu walki z Bogiem i człowiekiem" - mówił po mszy szef MON.\nW jego ocenie, agresja ZSRR na Polskę oznaczała początek czasu walki z dotychczasowym ładem narodowym i ludzkim.\n"Refleksja, pochylenie się nad tą straszliwą datą 17 września 1939 roku jest naszym szczególnym obowiązkiem" - podkreślił Macierewicz. "Bardzo dziękuję za obecność najwyższych władz RP tu, na tej mszy, tu, gdzie czcimy pamięć poległych, pomordowanych, ale też patrzymy na los Europy i los jej narodów i rolę Polski w tym straszliwym doświadczeniu przeszłości i w tym, co dzisiaj się dzieje dla przekroczenia tej przeszłości" - dodał szef MON.\nWedług Macierewicza, problem polega na tym, że prawda o tym czasie jest ukrywana i niedoceniana. Podkreślał, że i na świecie i w Polsce brak jest zrozumienia co naprawdę znaczy i co niesie z sobą data 17 września 1939 r. oraz że bez układu Ribbentrop -Mołotow, "bez systematycznego, ciągłego działania Rosji sowieckiej nie byłoby tragedii II Wojny Światowej".\n"Czcimy straszliwą hekatombę narodową w pomnikach, czcimy ją w przemówieniach, ale czy wyciągamy wszystkie wnioski z tej okrutnej prawdy" - pytał szef MON. Jak mówił, mamy do czynienia ze złem, które nie tylko zatruło naród rosyjski, ale "wciąż po dzień dzisiejszy zatruwa rzeczywistość międzynarodową i uniemożliwia także nam podejmowanie działań skutecznych dla odbudowy siły naszego narodu, państwa i siły polskiego wojska".\nJak podkreślił, bez jedności, bez wspólnego działania i skupienia całego wysiłku na tym, by wojsko polskie było zdolne odeprzeć wszelki atak, by nasi sojusznicy zdawali sobie sprawę, jak wielką groźbą jest to, co dzieje się na Wschodzie będziemy "jak ślepcy", którzy się łudzą, że nic nam nie grozi.\n"Tak - możemy być bezpieczni, zjednoczony naród może być bezpieczny dzięki wysiłkowi i decyzji narodu polskiego w 2015 r., który w wyborach dał wyraz tego, do czego dąży - do odbudowy silnej, solidarnej, niepodległej Polski - tu jest zawarta siła i obietnica" - stwierdził Macierewicz.\n"Tu jest zawarta prawda, która da możliwość przebaczenia wtedy, gdy zostanie do końca zrozumiana. Wtedy, gdy z niej zostaną wyciągnięte wszystkie wnioski, wszystkie konsekwencje. Ta prawda da siłę polskiemu ludowi" - dodał szef MON.\nPrezes Federacji Rodzin Katyńskich Izabella Sariusz-Skąpska powiedziała, że zbrodnia Katyńska do dziś stanowi przestrogę przed tym, do czego prowadzi nienawiść. "Następna przestroga brzmi: strzeż się banału i patosu, by w nich nie zatracić prawdy. Bo za banałem idzie bezmyślność, a ona niesie zagrożenie dla prawdy" - mówiła. Wyraziła nadzieję, że miłość rodzin pomordowanych w Katyniu powstrzyma "głupotę, bezmyślność i patos".\nPodczas uroczystości odczytano też list marszałka Sejmu Marka Kuchcińskiego; apelował w nim o pamięć o ofiarach pomordowanych na Wschodzie. Podkreślał, że pamięć tę jesteśmy winni nie tylko bohaterom, ale i przyszłym pokoleniom Polaków.\nWcześniej, w homilii, biskup polowy Wojska Polskiego Józef Guzdek wspominał polskie ofiary stalinowskich represji; mówił o zamordowanych i o wywiezionych na Syberię czy zamkniętych w łagrach. Podkreślał, że trzeba kultywować pamięć o nich, ale i stawiać pytania o przyszłość, o to, co zrobić, by "przerwać spiralę nienawiści i zemsty". Mówił też o potrzebie przebaczenia i pojednania.\n17 września 1939 roku, łamiąc polsko-sowiecki pakt o nieagresji, Armia Czerwona wkroczyła na teren Rzeczypospolitej Polskiej, realizując ustalenia zawarte w tajnym protokole paktu Ribbentrop-Mołotow. Konsekwencją sojuszu dwóch totalitaryzmów był rozbiór osamotnionej Polski. W wyniku dokonanego rozbioru Polski Związek Sowiecki zagarnął obszar o powierzchni ponad 190 tys. km kw. z ludnością liczącą ok. 13 mln osób. Liczba ofiar wśród obywateli polskich, którzy w latach 1939-1941 znaleźli się pod sowiecką okupacją, do dziś nie jest w pełni znana.(PAP)\nwni/ mro/ js/\nPrezydent na 85. urodziny Połomskiego: pana dorobek od przeszło sześciu dekad zachwyca słuchaczy\nUE: w Brukseli rozpoczęło się wysłuchanie Polski w ramach art. 7\nA. Macierewicz: długi proces odzyskiwania niepodległości po sowieckiej okupacji\n79. rocznica sowieckiej agresji na Polskę - Peleton Pamięci w Białymstoku\nJ. Lichocka: w osobie gen. Smorawińskiego czczę tych co ucierpieli od sowieckiej agresji\nProf. T. Głowiński: we wrześniu 1939 r. Korpus Ochrony Pogranicza pokazał, że…\nUpamiętniono 79. rocznicę agresji sowieckiej na Polskę\nJ. Lichocka: w osobie gen. Smorawińskiego czczę tych co ucierpieli od…\nPatryk Jaki złożył kwiaty przed Pomnikiem Poległym i Pomordowanym na Wschodzie\nMieszkańcy i władze Białegostoku upamiętnili 79. rocznicę sowieckiej agresji\nRocznica napaści Związku Sowieckiego na Polskę – zbiór dokumentów na…


Strona główna → ZASŁONY → Tkaniny zasłonowe → Tkaniny wzorzyste → Tkanina Zasłonowa szer. 145cm Na Zasłony Materiał Szare Liście\nTkanina Zasłonowa szer. 145cm Na Zasłony Materiał Szare Liście\nOdcienie: biały\tkremowy\tszarości\nWykończenie dołu: NIE\nElegancka, średniej grubości jednostronna tkanina z modnym nadrukiem. Bardzo dobrze się układa, jest miękka i matowa. Kolory nie tracą swojej intensywności nawet po wielu praniach, a wysoka jakość gwarantuje satysfakcję.\nIdealna na zasłony, ale również na inne dekoracje np. poszewki, obrusy, bieżniki.\nJeśli chcesz abyśmy uszyli dla Ciebie:


Wychodząc ze współpracy z Timberland nad nową wiosenną kolekcją, nowojorska marka Supreme tym razem wprowadza na rynek wraz z producentem samochodów, a nie tylko z włoskim Lamborghini. Plotka nie tak dawno kapsułka Supreme x Lamborghini oficjalnie ujawniony.\nWspółpraca Supreme x Lamborghini ujawnia się\nNigdy nie brakuje niespodzianek, dlatego właśnie z producentem luksusowych samochodów sportowych Lamborghini Supreme połączyło siły, aby stworzyć nową kolekcję, zaprojektowaną wokół kultowego logo i jasnych kolorów, które ozdabiają pojazdy firmy stworzonej przez Ferruccio Lamborghini. Podobnie jak Diablo czy Aventador, przedmioty Supreme x Lamborghini są dostępne w kolorze pomarańczowym, jasnozielonym, a nawet pomarańczowym. Kwaśne kolory, które nadają się do żywiołowości wiosenno-letniej pory widzianej przez okno.\nKolekcja w blokach startowych\nSupreme po raz kolejny zjeżdża z utartych szlaków dzięki tej współpracy Lamborghini\nZłożona z siedmiu różnych części kapsuła Supreme x Lamborghini jest zorientowana na sportową stronę marki z bykiem, urodzonym w 1948 roku, zanim stał się Automobili Lamborghini w 1963. Jednym z głównych elementów tej niesamowitej kolekcji jest pikowana kurtka, dostępna w trzy kolory, na którego odwrocie znajduje się wielkoformatowa wersja logo marki samochodów, inspirowana pasją jego szefa do walk byków. Sygnatura Supreme znajduje się po prostu na masce. Drugim ważnym elementem kolekcji jest pełny garnitur, czarny lub zielony, inspirowany modelami noszonymi przez mechaników.\nKoszulka hokejowa Supreme x Lamborghini ?\nRównież dla sportowego upodobania Lamborghini, znajdziemy koszulkę hokejową z długimi rękawami w trzech kolorach. Ten ma na przedniej ściance masywne logo producenta, a na odwrocie nazwa Supreme, również w przyzwoitej wielkości. Kolejny top, czarna koszula o kiczowatym wyglądzie, ozdobiona logo, znów w formacie „full page”, z przodu iz tyłu. Wreszcie koszulka oznaczona tą samą grafiką zamyka tekstylną część tej współpracy Supreme x Lamborghini. Wierny swoim początkom w świecie skateboardingu, Supreme nie zapomina o upamiętnieniu tego historycznego partnerstwa publikacją deski. Częścią gry jest również trio czapek.\nGdzie kupić Supreme x Lamborghini podczas blokady? ?\nPo zamknięciu sklepów na całym świecie firma Supreme wprowadzi kolekcję do sprzedaży 2 kwietnia, dopiero w dniu sklep jego oficjalnej stronyten. Zamówienia powyżej 150 euro są zatem zawsze wolne od kosztów wysyłki..\nKapsuła Supreme dedykowana Automobili Lamborghini to także hołd dla fanów pięknej mechaniki…\nKoszulka Lamborghini x Supreme, jeśli nie stać Cię na samochód swoich marzeń\nSupreme nie zapomina o swoich początkach\nCzapka na chłodne wiosenne wieczory…


Oświetlenie LED - led-labs.pl - Katalog stron Redslim\nnoclegi, falowniki omron, uroda, styczniki, zdrowie, silniki, porady, przekładnie, motovario, prace magisterskie, firma, konferencje, nieruchomości, falowniki, aranżacja wnętrz, lenze, projektowanie wnętrz, prace licencjackie, odchudzanie, Softstarty, falownik, biuro rachunkowe, regulacja napędów, ubezpieczenia, wesele, księgowość, portal, reduktory, okna, producent\nSklep internetowy led-labs.pl skupia w swoim szerokim i ciągle rozwijanym asortymencie tylko i wyłącznie produkty przeznaczone do tworzenia wydajnych układów oświetlenia LED. W kategoriach sklepu LED LABS znajdziecie takie produkty jak: taśmy, profile, zasilacze, sterowniki, oprawy, moduły, złącza, świetlówki, panele oraz naświetlacze. Chcesz wiedzieć jakie dokładnie produkty znajdują w sklepie led-labs.pl? Zajrzyj po prostu do niego. Firma zarządzająca sklepem internetowym led-labs.pl, wyróżnia się na tle innych przedsiębiorstw, wykwalifikowanymi pracownikami działu obsługi klienta, który pomaga rozwiązać każdy nawet najmniejszy problem.\nsklep internetowy LED LABS, oświetlenie LED\nPoszukujesz nowych rozwiązań, które wydobędą potencjał twojego wnętrza? Twoje oczekiwania w tym zakresie spełni firma Mistic Lighting, oferująca różnorodne oprawy oświetleniowe. Dzięki nim osiągniesz zarazem efekt klimatyczności oraz funkcjonalności. Sprawdź ofertę Mist ... szczegóły wpisu »


Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders transmisja na żywo. Gdzie oglądać live online?\n26:19 NFL15.01.2022 22:35Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders2022-01-15T22:35:00+01:002022-01-16T02:35:00+01:00\nCincinnati Bengals - Las Vegas Raiders na żywo. Transmisja live stream online w internecie. Gdzie oglądać?\nNa naszej stronie każdego dnia możesz znaleźć takie mecze jak Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders na żywo w tv i live stream online. Gdzie oglądać mecz Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders w Internecie? Najbliższy mecz o którym mowa odbędzie się 15.01.2022 22:35. Dużą ilość wydarzeń, spotkań i meczów na żywo do których należy zaliczyć między innymi wydarzenie Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders można oglądać za darmo na żywo w telewizji i na kanałach live stream online przez Internet. Tylko u nas wszystkie najlepsze mecze online na żywo, dostępne są legalnie na kanałach online . Są one dostępne w płatnych pakietach jak również wybrane kanały za free z transmisjami za darmo.\nTransmisja online meczu Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders w ramach popularnych rozgrywek jakim jest NFL można oglądać na wielu kanałach tv , w transmisji online, relacjach tekstowych jak również relacjach radiowych. Wszyscy użytkownicy mogą oglądać każdego dnia od kilkunastu do kilkuset wydarzeń a Futbol Amerykański to jeden ze sportów wśród najpopularniejszych transmisji.\nCincinnati Bengals - Las Vegas Raiders na żywo i live stream online\nGdzie obejrzeć Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders na żywo w tv i online?\nWydarzenie Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders to jedne z najczęściej wyszukiwanych spotkań dostępnych w transmisjach na żywo w tv i online. Początek wydarzenia został zaplanowany na 15.01.2022 22:35. Masz do wyboru wiele opcji, dzięki którym będziesz mógł obejrzeć na żywo na kanałach online i telewizji . Wśród dostępnych transmisji znajdują się popularne drużyny i rozgrywki takie jak NFL.\nKanały do wydarzenia Cincinnati Bengals - Las Vegas Raiders zostały wyselekcjonowane w oparciu o legalne źródła a w nich między innymi kanały online na których bukmacherzy oferują transmisje live stream, kanały w płatnych telewizjach online. Ponadto oferujemy także wiele darmowych transmisji z rozgrywek NFL i dyscypliny sportowej Futbol Amerykański, a w nich między innymi tekstowe i radiowe relacje live.\nCincinnati Bengals - Las Vegas Raiders transmisja na żywo i online - gdzie oglądać?\nW dniu 15.01.2022 22:35 odbył się mecz między Cincinnati Bengals i Las Vegas Raiders. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


KRÓTKOTRMINOWA WYMIANA GRUP UCZNIÓW Z PROJEKTU “MENSAJE DE PICASSO SIEMPRE VIVE EN CIUDADANÍA ACTIVA” – Szkoła Podstawowa nr 368 im. "Polskich Olimpijczyków"\n8 lutego 2020Aktualnościby Szkoła Podstawowa 368 Warszawa\nW ramach projektu “Mensaje de Picasso siempre vive en ciudadanía activa” z programu Erasmus+ grupa 4 uczennic języka hiszpańskiego: Gabriela Mańczyk (8B), Malwina Łukawczyk (7D), Anna Kurowska (7D) i Matylda Rais (7D) oraz dwie nauczycielki Małgorzata Sobczyk i Joanna Tapia reprezentowały naszą szkołę podczas krótkoterminowej wymiany grup uczniów w Hiszpanii w Purchenie. Wyjazd trwał od 02 lutego do 08 lutego 2020 r. Językiem komunikacji był język hiszpański. W wydarzeniu wzięły udział delegacje z czterech krajów partnerskich: Hiszpanii, Czech, Włoch i Polski.\nGospodarzem pierwszego międzynarodowego spotkania była szkoła IES Entresierras, położona na południu Hiszpanii. Główne zadanie dotyczyło zapoznania się na żywo uczestników projektu oraz realizacji zadań, przybliżających młodzieży postać głównego bohatera przedsięwzięcia – Pabla Picasso. Wizytę rozpoczęło oficjalne powitanie przybyłych gości przez Dyrektora Szkoły Pana Francisco Fernandez Bocanegra oraz Pana Burmistrza Juana Miguela Tortosa Conchillo w Urzędzie Miasta Purchena. Następnie nasza grupa została przyjęta w Europejskiej Radzie Młodzieży w Almerii, gdzie został przedstawiony nasz projekt oraz wszyscy jego uczestnicy. Podczas konferencji podkreślono znaczenie wymiany doświadczeń, nabywania dobrych praktyk i metod edukacyjnych, stosowanych przez uczestników projektu na poziomie międzynarodowym. Nauczyciele wzięli udział w wywiadzie radiowym dla stacji Dipalme Radio. Po powrocie z Almerii uczniowie malowali obraz “Guernica” na patiu szkolnym. Było to działanie zespołowe, które dotyczyło odwzorowania oryginału dzieła Pabla Picasso wielkości 3,49 m x 7,77 m. W celu odkrywania istniejących na ścianach graffiti międzynarodowa grupa odbyła niezwykły spacer ulicami Purcheny. Uczniowie mieli przyjemność wyrażenia swojej ekspresji twórczej poprzez umieszczanie obrazów, podpisów i rysunków dotyczących projektu w przestrzeni publicznej miasta. Nasza grupa projektowa za pomocą malowania sprayem lub pędzlem i sprayem ozdobiła długi mur wąwozu, pozostawiając za zawsze ślady swojej obecności w Purchenie. Oprócz zajęć artystycznych uczniowie ćwiczyli swoje kompetencje językowe opowiadając innym o poszczególnych okresach z życia artysty. Polska grupa zgłębiała wiedzę na temat okresu różowego w życiu Pabla Picasso. Pobyt w Hiszpanii dostarczył nam okazji do zobaczenia wielu pięknych andaluzyjskich miasta min. Granady i Malagi. Szczególnie ważny okazał się pobyt w Casa Natal de Picasso (dom urodzenia artysty), jak również w kościele Św. Jakuba, w którym Pablo został ochrzczony. Wspaniałą przygodą była wizyta w Museo de Picasso w Maladze, gdzie zobaczyliśmy wiele dzieł andaluzyjskiego twórcy.\nPobyt w Hiszpanii na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Wspólnie spędzony czas minął zdecydowanie ze szybko, ale pozostawił w naszych sercach wiele cudownych wspomnień. Projekt “Mensaje de Picasso siempre vive en ciudadanía activa” stał się okazją do zawarcia nowych znajomości, które będziemy pielęgnować.\n“PARAZYTOLODZY PRZYSZŁOŚCI – INTELIGENTNY ROZWÓJ ZAINTERESOWAŃ BIOLOGICZNYCH UCZNIÓW W SZKOLE PODSTAWOWEJ NR 368”


Alcatel OneTouch Pixi vs Karbonn K9 Smart - porównanie cech | Komórkomania.pl\nAlcatel OneTouch Pixi vs Karbonn K9 Smart\nPremiera obydwu telefonów odbyła się w tym samym roku. Przekątna ekranu w modelu Alcatel OneTouch Pixi jest mniejsza niż w modelu Karbonn K9 Smart. W modelu Alcatel OneTouch Pixi zagęszczenie pikseli jest mniejsze niż w modelu Karbonn K9 Smart. Maksymalna pamięć operacyjna w modelu Alcatel OneTouch Pixi wynosi 0.25 GB, a w telefonie Karbonn K9 Smart – 0.5 GB. Alcatel OneTouch Pixi ustępuje telefonowi Karbonn K9 Smart pod względem maksymalnej pamięci wewnętrznej. Alcatel OneTouch Pixi różni się od telefonu Karbonn K9 Smart mniejszą wagą. Akumulator telefonu Alcatel OneTouch Pixi ma mniejszą pojemność niż akumulator telefonu Karbonn K9 Smart. Alcatel OneTouch Pixi i Karbonn K9 Smart są z segmentu $parametr. Jeśli chodzi o system operacyjny, Alcatel OneTouch Pixi i Karbonn K9 Smart nie różnią się między sobą.\nAlcatel OneTouch Karbonn K\n1000 MHz Dwurdzeniowy, 1200 MHz, ARM Cortex-A7\n0.25 GB RAM 0.5 GB RAM Karbonn K9 Smart ma więcej pamięci RAM\n0.5 GB 8 GB Karbonn K9 Smart ma więcej pamięci wewnętrznej\n2 Mpix 3 Mpix Karbonn K9 Smart robi zdjęcia w wyższej rozdzielczości\n115 x 62,3 x 12,2 mm 144,7 x 74, x 10,1 mm\n118 g 146 g Alcatel OneTouch Pixi jest lżejszy\n1300 mAh 2300 mAh Karbonn K9 Smart ma bardziej pojemną baterię\nAlcatel OneTouch Pixi vs Karbonn K9 Smart Porównania i newsy


Spotkania w Łodzi w 76. rocznicę utworzenia Litzmannstadt Getto | dzieje.pl - Historia Polski\nSpotkania w Łodzi w 76. rocznicę utworzenia Litzmannstadt Getto\n8 lutego 2016 r. mija 76 lat od utworzenia łódzkiego getta. Instytut Pamięci Narodowej, Uniwersytet Łódzki, Archiwum Państwowe w Łodzi, Muzeum Tradycji Niepodległościowych oraz Centrum Dialogu im. Marka Edelmana organizują spotkanie związane z historią Litzmannstadt Getto.\nNa spotkanie, które odbędzie się w poniedziałek, 8 lutego, o godz. 18 w Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w Łodzi (ul. Wojska Polskiego 83), jest wstęp wolny. W programie jest: otwarcie wystawy „Twarze getta. zdjęcia żydowskich fotografów z getta Litzmannstadt, 1940–1944”.; spotkanie poświęcone ostatnio wydanym książkom dot. łódzkiego getta, którego gośćmi będą autorzy i redaktorzy publikacji: Ewa Wiatr, Adriana Bryk, Adam Sitarek; prezentacja projektu „Makieta Litzmannstadt-Getto".\nWe wtorek, 9 lutego, o godz. 18 odbędzie się spotkanie o byłym niemieckim obozie zagłady w Chełmnie nad Nerem - dyrekcja i pracownicy Muzeum byłego niemieckiego Obozu Zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem.\nŹródło: Centrum Dialogu im. Marka Edelmana


Pomoc:Kategorie – Wolne Podręczniki\nStrona główna > Pomoc > Kategorie\tHelp: Pomoc:Kategorie\nSkocz do: nawigacji, wyszukiwania\tKategorie\nStreszczenie System przypisywania kategorii do stron w Wolnych Podręcznikach to sposób ich klasyfikowania, podobny trochę do katalogowania w bibliotekach. Kategorie są takimi samymi stronami jak wszystkie inne w wiki za jednym wyjątkiem. Mianowicie, oprogramowanie tworzy strony kategorii półautomatycznie. Strony z kategoriami zawierają listy wszystkich stron w danym projekcie do których ich autorzy je przypisali.\n1.2 System kategorii Wolnych Podręczników\n1.3 Przypisywanie stron do kategorii\n1.4 Zastosowanie dwukropka\nOgólnie Rys: 1. Strona kategorii "Główna" WolnychPodręczników\nO fakcie przypisania strony do danej kategorii informuje specjalne pole znajdujące się na samym dole pola tekstowego. Po przypisaniu przez autora danej strony do określonej kategorii oprogramowanie samo umieszcza ją na posortowanej liście (rys. 1), dzięki czemu nie trzeba tego robić ręcznie. Jedna strona może być przypisana do wielu kategorii. Kategorie do stron przypisują ich autorzy - nie jest to czynione automatycznie przez oprogramowanie, jednak po przypisaniu reszta dzieje się już sama.\nOprócz części zawierających automatycznie posortowane spisy, strony z kategoriami można tak samo edytować jak wszystkie inne. Często zawierają one krótkie teksty informujące czego dotyczy dana kategoria (1 na rys. 1) . Poniżej opisu znajduje się sekcja w której znajduje się lista podkategorii, na które dzieli się dana kategoria (2 na rys. 1). Kategorie przypisuje się do kategorii wyższych w taki sam sposób jak wszystkie pozostałe strony. Dzięki temu można tworzyć złożone systemy katalogowania stron. Systemy te mogą mieć dowolną strukturę, która niekoniecznie musi być ściśle drzewiasta, ale zwykle ma określoną hierarchię i piętra.\nPod listą podkategorii znajduje się sekcja, która jest najważniejszą częścią strony kategorii czyli wcześniej wzmiankowana alfabetycznie posortowana lista zwykłych stron, które do tejże kategorii zostały przypisane (3 na rys. 1). Liczba stron, które można przypisać do jednej kategorii jest nieograniczona.\nSystem kategorii Wolnych Podręczników Kategoria:Główna - nadrzędna kategoria\nKategoria:Pomoc - wszystkie strone pomocowe\nKategoria:Prawo - wszelkie informacje i prawne\nKategoria:Zasady - strony opisujące zasady obowiązujące w Wolnych Podręcznikach\nKategoria:Utwory - pliki (grafika, zdjęcia, dokumenty pdf, muzyka, film itd)\nKategoria:Spotkania - informacje o spotkaniach autorów Wolnych Podręczników\nKategoria:Lektury - gromadzi strony opisujące projekt "uwolnienia" lektur szkolnych.\nKategoria:Ścieżki (np: Kategoria:Gimnazjum) - w zamyśle ma gromadzić strony dotyczące danej ścieżki.\nKategoria:Podstawa programowa - gromadzi strony opisujące ministerialne podstawy programowe dla różnych przedmiotów i ścieżek.\nPrzypisywanie stron do kategorii Przypisywanie stron do kategorii realizuje się za pomocą utworzenia w tekście danej strony odnośnika prowadzącego do tejże kategorii.\nOdnośniki do kategorii mają podwójne znaczenie:\ntworzą na samym dole tekstu odnośniki do odpowiedniej strony kategorii\nprzypisują artykuł do danej kategorii.\nOdnośniki do kategorii tworzy się bardzo prosto:\n[[Kategoria:Nazwa_kategorii|Indeks]] gdzie: "Nazwa_kategorii" to tytuł tej kategorii, a "Indeks" to dowolny tekst, na podstawie którego oprogramowanie ustali miejsce strony na liście danej kategorii. Np: kod:\n[[Kategoria:Pomoc|Kategorie]] umieszczony na tej stronie, utworzył widoczny u jej dołu odnośnik do kategorii "Pomoc" i jednocześnie przypisał tę stronę do tej kategorii, przy czym strona ta znajdzie się na liście tej kategorii pod literą "K".\nGdy pominie się w kodzie odnośnika do kategorii parametr "indeks" strona zostanie zindeksowana na podstawie jej tytułu, czyli w tym przypadku pod literą "P".\nIndeks w postaci znaku "!" i "*" powoduje, że dana strona znajdzie się u szczytu listy, ponad normalną listą alfabetyczną.\n[[Kategoria:Pomoc|*]] gdyby był wstawiony do tekstu tej strony umiejscowił by ją u szczytu kategorii "Pomoc", nawet jakby tytuł tej strony zaczynał się na literę "Z".\nJeden artykuł może mieć dowolną liczbę kategorii. Uwaga Strony kategorii tworzą się same. Wystarczy przypisać kilka haseł do nie istniejącej jeszcze kategorii, aby oprogramowanie samo ją utworzyło. Zadaniem użytkownika jest tylko przypisanie nowej kategorii do kategorii wyższych.\nStrukturę kategorii tworzy się dopisując po prostu na stronie kategorii odnośniki do odpowiednich kategorii wyższych.\nNp: dodanie odnośnika [[Kategoria:Główna]] na stronie kategorii "Pomoc" przypisze ją do kategorii "Główna".\nWstawiając odnośniki kategorii do stron kategorii można tworzyć ich hierarchiczną strukturę.\nZastosowanie dwukropka Dwukropek umiejscowiony na początku kodu kategorii umożliwia stworzenie odnośnika, który nie przypisuje danej strony do tej kategorii, lecz tylko tworzy do niej "zwykły" odnośnik.\ntekst napisany częściowo na podstawie podręcznika "MediaWiki w obrazkach" z Wikibooks. Żródło:  i . Autorzy:  i .


Poznajmy ich jeszcze raz - niegrywalne postacie z gier, które chciałbym zobaczyć w zupełnie nowej odsłonie - Blog użytkownika Sickman - PPE.pl\nStrona głównaBlogi o grachSickmanBlog użytkownika SickmanPoznajmy ich jeszcze raz - niegrywalne postacie z gier, które chciałbym zobaczyć w zupełnie nowej odsłonie\nW tym blogu koncentruję się tylko i wyłącznie na przedstawieniu tych postaci, którymi chciałbym mieć możliwość pogrania w osobnej produkcji. Nie skupiam się na rozwijaniu warstwy fabularnej wymarzonej przeze mnie gry czy na opisywaniu jej aspektów bo nie o to tu chodzi. Jedynie krótka wzmianka o tym kto to jest i gdzie najlepiej by się sprawdził.\nNie jest to mój pierwszy wpis ale może dodam, że wielkim specjalistą od poprawnego pisania to ja nie jestem :D i klepię na klawiaturze praktycznie to co w danej chwili przyjdzie mi do głowy. Zapraszam.\nWażna postać trzeciej części Bioshocka, która współpracuje z głównym bohaterem przez znaczną część przygody i prawdę mówiąc ciężko jednoznacznie określić w jaki sposób miałaby ona walczyć w pojedynkę aby efektywnie wykorzystać jej udział w niezależnej produkcji. Posiada co prawda moc manipulowania i to chyba na tym należałoby się skupić. Może podnoszenie przedmiotów (telekineza) i ciskanie w rywali najbardziej pasowałyby do charakteru tej dziewczyny? Ataki z ukrycia i częste zmienianie miejsca byłyby niezbędne do przetrwania. Oczywiście miejscem działań mogłoby być samo Rapture.\n9. Urdnot Wrex (Mass Effect)\nTen Krogański najemnik, którego mamy okazję spotkać w dwóch pierwszych częściach Mass Effect stanowi fajne połączenie siły fizycznej z twardym charakterem i nieustępliwością w swoich poczynaniach. Bardzo chętnie wrzuciłbym tego pana na jakąś fikcyjną planetę opanowaną przez maszyny, dla których Wrex byłby wrogiem numer jeden. Osamotniony Kroganin dysponujący pokaźnym arsenałem broni musiałby stawić czoło hordom zmodyfikowanych robotów często polegając na swoim instynkcie typowego łowcy głów. Trochę taki Horizon :D\n8. Nemesis-T Type (Resident Evil 3)\nNie mam wątpliwości, że Nemesis to najbardziej rozpoznawalna osobowość całej serii RE. Ten mutant na stałe zapisał się w historii przekonując swoim wyglądem budząc należyty respekt i uznanie wśród fanów na całym świecie. Gdybym miał taką możliwość to osadziłbym Nemesisa w czasach teraźniejszych, a jego nadludzka siła pomagałaby z gracją i lekkością pozbywać się nadciągających oponentów. Odpowiednio wydłużane macki mogłyby posłużyć do eliminowania celów z dalszej odległości.\nTo chyba najbardziej popularny obok Geralta białowłosy bohater w historii gier video. Przynajmniej dla starych wyjadaczy ponieważ spora grupa młodszych grajków może nie znać tematu. Znakiem rozpoznawczym Sephirotha jest trzymany przez niego wielki miecz zwany Masamune, którym sieje należyty popłoch wśród innych ludzi. I właśnie wokół tego miecza chciałbym aby toczyła się cała historia związana z tą postacią. Nie mogłoby zabraknąć motywów takich jak oszczędzanie broni tak aby nie doprowadzić do całkowitej jej zniszczenia co równałoby się z game over. Broń byłaby tylko ta jedna przez całą grę ale oferowałaby niezliczone możliwości modyfikacji (runy, dodatki) co w odpowiedni sposób zwiększałoby jej siłę i odblokowywało kolejne combosy. Wprowadzenie postaw rodem z Nioh jak najbardziej wskazane.\n6. Beatrix (Final Fantasy 9)\nW pewnym momencie ta panna dołącza do samotnego Steinera (chyba jakieś oblężenie zamku) co daje nam ogromny zastrzyk siły. Ataki Beatrix znacznie przewyższają to co prezentuje sobą niezbyt rozgarnięty rycerz i przy pierwszym przechodzeniu gry na poważnie zastanawiałem się kiedy ta bohaterka dołączy do mojego zespołu. Niestety nie doczekałem się, a w dodatku musiałem z nią jeszcze walczyć. Coś obiło mi się o uszy, że istnieje możliwość hacku dzięki któremu można pokierować jej poczynaniami ale nie trwa to zbyt długo i na dodatek gra może się zawiesić. Szczerze to nie wiem w jakiej roli odnalazłaby się najlepiej Beatrix bo po głowie chodzi mi tylko FF9 i kontynuacja przygody z nią w teamie.\n5. Bryan Fury (Tekken) - taki wyjątek :P\nRozumiem doskonale, że jest to zwykła grywalna postać z popularnej bijatyki i może delikatnie odbiegać od tematu ale mimo wszystko wstawię go na listę ze względu na charakter i śmiech prawdziwego psychola poza tym za bardzo polubiłem tego gościa za czasów panowania Tekken 3. Któż nie chciałby pokierować tym pozbawionym wszelkich skrupułów potworem o nadprzyrodzonej mocy i wyglądzie typowego zabijaki? Najbardziej na miejscu byłaby tutaj formuła zabawy rodem z Deus Ex z nabywaniem kolejnych zdolności poprzez wszczepianie mikroukładów do naszej głowy. Świetnym rozwiązaniem byłoby wykorzystanie jakiejś niespotykanej na ziemi mocy w celu osłabienia tego monstrum (Kryptonit niczym w Supermanie) aby wyrównać szanse w konwencjonalnej walce na ziemi.\n4. Luca Blight (Suikoden 2)\nJeden z bardziej denerwujących ale jednocześnie ciekawszych bossów z jakimi miałem do czynienia w erze Playstation. Ciekawszych w takim sensie, że fajnie byłoby napisać dla niego osobną fabułę i pokierować dalszymi poczynaniami nawet korzystając z tego co zaserwował nam drugi Suikoden (po części). Najbardziej na miejscu byłyby klimaty z rycerzami w roli głównej i Luca jako przywódca jakiejś niedużej grupki poddanych, która z czasem skutecznie rośnie w siłę (zdobywanie wiosek, pojmowanie jeńców itp.), a także odpowiednio położony nacisk na rozbudowę naszej bazy wypadowej.\nTak, cofam się tutaj ponownie aż do czasów pierwszego Playstation i do najlepszej gry o przygodach Snake'a (w moim przekonaniu). Psycho Mantis to jeden z bossów gry, którego główną siłą jest telekineza bardzo chętnie używana przeciwko nam. Posiada również możliwości telepatyczne co również wykorzystuje w pojedynku ze Snake'iem. Granie taką postacią sprowadzałoby się zapewne do rzucania pobliskimi przedmiotami w nadciągających wrogów tudzież wpływania na nich i obracania ich przeciwko samym sobie. Mantis przekonał mnie głównie swoim sposobem mówienia (typowy świr) i tym jak kontroluje innych. Aż czuć władzę w jego poczynaniach.\n2. Jack Krauser (Resident Evil 4)\nPamiętacie tego najemnika z RE4, który w tak efektowny sposób rywalizował z Leonem w walce na noże? Ok, faktem jest, że można nim pograć w trybie Mercenaries i nawet całkiem fajnie pobawić się jego zmutowaną łapą ale to zdecydowanie za mało. Oczekiwałbym jakiejś ciekawej produkcji z Krauserem w roli głównej tak aby w pełni poczuć prawdziwą moc tego gościa (jakieś drzewko skilli z możliwością rozwijania łapki itd.). Klimaty wojenne byłyby jak najbardziej trafione choć nie chciałbym czegoś na wzór Rambo :D (z całym szacunkiem dla tego filmu akcji). OneManArmy (OneHandArmy?) byłoby mocno wskazane ale z zachowaniem odpowiedniego umiaru.\nBezsprzecznie i bezdyskusyjnie jest to dla mnie najbardziej pożądany do pokierowania non playable character w historii gier. Już przy okazji pierwszego spotkania w SH2 dostawałem ślinotoku będąc skupionym głównie na jego wykonaniu i orężu trzymanym w ręce niż tym co za chwilę przyjdzie mi zrobić (nie pamiętam dokładnie ale pierwsza jego wizyta to był chyba jakiś pokaz siły, a potem dopiero bezpośrednia walka). Triangleman przekonał mnie przede wszystkim swoim dizajnem i powolnymi charakterystycznymi ruchami, którymi skutecznie doprowadzał do niepewności. Byłbym niezmiernie szczęśliwy gdyby przyszło mi zagrać jako ten Kat siejąc spustoszenie np. w wesołym miasteczku, osadzie albo szpitalu psychiatrycznym. Świetnym pomysłem byłoby zrezygnowanie z wszelkich znaczników na ekranie typu energia życiowa, celowniki itd. Tylko Piramidogłowy i otaczający go mrok. Wielki miecz w głowie spanikowanego osadnika? Czemu nie.\nRanking: 959 Poziom: 38


Przeciwwskazane produkty i składniki żywności • ABCMigrena.pl\nStrona główna > Migrena na co dzień > Przeciwwskazane produkty i składniki żywności\nW celu wyeliminowania potencjalnych substancji sprzyjających powstawaniu migreny należy obserwować występowanie ataków migrenowych oraz rodzaj spożywanych pokarmów. Nie ma jednoznacznej listy produktów, która mogłaby służyć każdej osobie cierpiącej na migrenę. Nie wszystkie osoby z migrenowym bólem głowy będą tak samo reagować na określony rodzaj żywności. Wyróżnia się jednak pewne produkty lub ich grupy, które są najczęściej odpowiedzialne za wywoływanie tych dolegliwości.\nGorzka czekolada zawiera dużo flawonoidów wykazujących korzystne dla zdrowia przeciwdziałanie utlenianiu się pierwiastków i związków (tzw. działanie antyoksydacyjne). Jednak dla osób cierpiących na migreny spożycie właśnie czekolady gorzkiej stwarza największe ryzyko wywołania tej dolegliwości. Czekolady mleczna i biała, w umiarkowanych ilościach, są najczęściej dobrze tolerowane. Oprócz rodzaju istotna jest również ilość spożywanej czekolady – u każdego inna porcja może wywoływać ból głowy. Przekonanie o zależności bólów migrenowych i czekolady może wynikać także stąd, że niektóre kobiety mają ochotę na omawiane słodycze w czasie zmian hormonalnych oraz sytuacji stresowych, a to właśnie te czynniki mogą wywoływać u nich migreny, nie zaś sama czekolada. Niemniej jednak w prewencji migreny należy zwrócić uwagę na ilość spożywanej czekolady i raczej unikać jedzenia większych porcji.\nAlkohol może wyzwalać ataki migreny, ponieważ rozszerza naczynia krwionośne. Powoduje również odwodnienie organizmu, które jest przyczyną bólów głowy. U osób szczególnie wrażliwych nawet niewielka dawka alkoholu może wywołać ból głowy. Bóle migrenowe mogą pojawić się zwłaszcza po wypiciu wina czerwonego, ze względu na obecność w nim fenoli. Niektóre osoby ze skłonnością do migren tolerują wino białe.\nTyramina należy do związków nazywanych aminami biogennymi, które poprzez pobudzenie obwodowego układu adrenergicznego wpływają na naczynia krwionośne mózgu, co może wywoływać migrenowy ból głowy. Tyramina występuje naturalnie w żywności i powstaje z rozkładu białek długo przechowywanego lub fermentującego jedzenia, takiego jak sery dojrzewające, niektóre wina, produkty mięsne czy owoce. Związek ten występuje w wymienionych produktach w bardzo różnych stężeniach, zależnych głównie od czasu przechowywania. W największej ilości tyraminę znajdziemy w serach dojrzewających i pleśnio wych, takich jak cheddar, brie, parmezan, roquefort, w winie typu wermut, chianti, także w piwie, podrobach, niektórych wędlinach i kiełbasach typu bologna, salami, w czekoladzie, przejrzałych bananach i innych fermentujących owocach oraz produktach przygotowanych na bazie soi.\nKofeina jest substancją chemiczną, która znajduje się w sposób naturalny w liściach, ziarnach i owocach co najmniej 63 gatunków roślin na całym świecie. Występuje w kawie, herbacie, czekoladzie oraz w napojach bezalkoholowych, takich jak energetyzujące czy typu cola. W początkowej fazie migreny podanie kofeiny może być paradoksalnie pomocne. Jednak substancja ta wywołuje migrenę, jeśli przyjmuje się ją w dużych ilościach, np. przy wysokim spożyciu kawy i równoczesnym stosowaniu leków przeciwbólowych zawierających w swym składzie kofeinę.


do teczki i westchnął. Stale jeszcze czekał, nasłuchiwał jak gdyby czegoś, co miało przyjść, pojawić się nagle, zmieniając bieg rzeczy. W końcu jednak powstał i odszedł ku kolei. Polek ruszył skwapliwie za nim. Widział z oddali, jak mężczyzna omija brodzące wśród łąki bociany, a potem klęka nad strumieniem, ażeby się napić zimnej wody, od której cierpną zęby. W dębniaku biegnącym stromo ku niebu mężczyzna zatrzymał się raptownie.\n- Wiem, że za mną chodzisz - powiedział niegłośno. Polek zapadł pomiędzy korzenie starego drzewa.\n- Słyszysz? Polek milczał.\n- Czego ty ode mnie chcesz? Cisza. Nieznajomy wolno odwrócił się, patrzył w stronę, gdzie spodziewał się Polka.\ndo teczki i westchnął. Stale jeszcze czekał, nasłuchiwał jak gdyby czegoś, co miało przyjść, pojawić się nagle, zmieniając bieg rzeczy. W końcu jednak powstał i odszedł ku kolei. Polek ruszył skwapliwie za nim. Widział z oddali, jak mężczyzna omija brodzące wśród łąki bociany, a potem klęka nad strumieniem, ażeby się napić zimnej wody, od której cierpną zęby. W dębniaku biegnącym stromo ku niebu mężczyzna zatrzymał się raptownie.
- Wiem, że za mną chodzisz - powiedział niegłośno. Polek zapadł pomiędzy korzenie starego drzewa.
- Słyszysz? Polek milczał.
- Czego ty ode mnie chcesz? Cisza. Nieznajomy wolno odwrócił się, patrzył w stronę, gdzie spodziewał się Polka.
- Widziałem


Akcesoria do przyczepy kempingowej | Medycyna online!\nJuż stulecia temu ludzie podróżowali, żeby zapoznać świat, to naturalnie dzięki czemu odkryto oryginalne kontynenty, inne społeczeństwa, poznawano to właśnie dzięki temu oryginalne towary żywnościowe, w głównej mierze przyprawy, bez jakich dzisiaj nie wyobrażamy sobie żadnej kuchni. Podróżami kierowała zaciekawienie świata, tak samo jest w dzisiejszych czasach. Przez wiele lat Polacy skazani byli na izolację, nie można było swobodnie podróżować, już samo zdobycie paszportu było niesłychanie zawiłym zadaniem. Na szczęście, czasy ograniczeń już dawno się skończyły, a my bez przeszkód jesteśmy w stanie podróżować w najdalsze zakątki świata. Polacy uwielbiają egzotykę. Niezwykle atrakcyjne kierunki turystyczne to Egipt, Tunezja, Tajlandia. Chętnie odwiedzamy Chiny, Indie, Dominikanę, podróżujemy na safari do Afryki. Dzięki coraz lepszej budowie komunikacyjnej, wyjazdy w odległe miejsca są coraz to dogodniejsze, czas podróży skraca się, a sama podróż jest komfortowa. Pojmujemy oryginalne kraje, nowatorskie kultury, innowacyjnych ludzi, inną historię – to wszystko z kamperem i Sklep karawaningowy. Podczas wyjazdów zawieramy innowacyjne znajomości, przyjaźnie, co zezwala nam patrzeć zupełnie inaczej na świat. Każda wyjazd otwiera przed nami inny świat, przez co stajemy się bogatsi wewnętrznie. Niektórzy poświęcają nieomalże całe swoje życie na podróże. Planują wyjazd na parę lat, konsekwentnie realizując swoje plany. Mamy prawo później wziąć do ręki jedną z wielu niezmiernie atrakcyjnych książek, które powstają pod wpływem kontroli świata w trakcie podróży. To smutne, świat nie w każdym miejscu jest przychylny, otwarty na obcych. Dużo ładnych, wartych odwiedzenia miejsc na ziemi wstrząsanych jest przeróżnymi konfliktami, nieraz zbrojnymi.


Dodane przez suzuki26 dnia 16/10/2010 9 Komentarzy ˇ 1144 Czytań\nniestety Islam to religia, która nie zwalcza przemocy, wręcz dopuszcza ją i akceptuje. Nawracanie siłą, brak tolerancji dla innych religii, kontrowersyjne traktowanie kobiet. Średniowiecze...\nPodobno w Niemczech są szkoły, gdzie niemieckie dzieci stanowią mniejszość. Z jednej strony europejska "tolerancja", a z drugiej strach przed opanowaniem kraju przez obcy naród.\nAna: średniowiecze było w niektórych aspektach bardziej cywilizowane niż czasy współczesne.\nMarta dnia 01/01/2012\nIslam nie dopuszcza przemocy, a tym bardziej jej nie popiera i nie akceptuje. Przemoc jest zakazna przez Koran, a ci, którzy ją stosują, nie są prawdziwymi Muzułmanami.\ncocktail prom dresses cocktail prom dresses\n547981 Unikalnych wizyt