pozycjonowanie stron torunprojektowanie stron internetowychseo\nDrzwi otwierane do środka blokują trochę przestrzeni, której nie da się w ten sposób wykorzystać w całości. Wszystkie te cechy są istotne, ale na plan pierwszy wysuwa się w ostatnich latach konieczność zabezpieczenia domowników prywatnych nieruchomości i firm przed włamaniem, kradzieżą drogocennego mienia. Bon ważny przez miesięcy od Jak mówię, że tniemy cm, to faktycznie tyle tniemy, a nie cm co tez mi sie zdarzało. Nie robi fryzury ktora wyglada tylko efektownie przez godziny po wyjsciu z salonu fryzura nawet po dluzszym czasie wyglada bardzo dobrze. Działamy na rynku od roku zdobyte od tego czasu doświadczenie pozwala nam na wykonanie praktycznie każdego zlecenia. Efekt jest naprawdę rewelacyjny. Zanim zapadnie decyzja remoncie dachu krytego papą, konieczna jest ocena stanu istniejącego pokrycia. Drzwi wejściowe wewnętrzne przeciwpożarowe.\nMontaż zamków: montaż dodatkowych zamków, wymiana wkładek, naprawa i wymiana zamków. W tabelach zaprezentujemy uśrednione ceny za mycie dachów. Korzystając z usług naszej firmy masz pewność że drzwi będą nie tylko funkcjonalne ale i estetycznie wkompowane w fasadę budynku. Tanią pseudo reklamę to aż włosy stają dęba, tak cieniutko u was z klientami że. Dodatkowym kosztem może być cena za malowanie okien. Jestem zadowolona z efektu i wrócę nieraz. Konstrukcja musi być solidna, bowiem przenosi obciążenia z pokrycia dachowego. Kompleksowy lub częściowy remont dachu krytego dachówką.\nZajmujemy się przede wszystkim sprzedażą wysokiej jakości okien i okien drewnianych. Ważna jest tu także jakość ościeżnic, które koniecznie powinny być nowe i bardzo trwałe. Przyjeżdżam od początku istnienia do tego studia z innego miasta i zawsze jestem zadowolona. Nowoczesne dekarstwo to pokrycia dachowe różnej budowie, nie tylko papa, blacha czy dachówka, pokrycia dachowe to również trzcina, drewno czy szkło.\nNiezależnie od tego, co jest teraz na topie, fryzura powinna odpowiadać waszym upodobaniom. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z ofertą firmy oraz do kontaktu z naszymi ekspertami, którzy chętnie doradzą przy wyborze idealnego rozwiązania. Okna głębokości zabudowy mm z pakietem trzyszybowym oraz okna. Salon fryzjerski, kosmetyczny, biuro kredytowe, ale nie np. Każdemu z klientów fachowo doradzamy i pomagamy w wyborze najlepiej dopasowanych do jego oczekiwań tanich okien energooszczędnych, drzwi wejściowych lub wewnętrznych oraz innych elementów stolarki otworowej. Zawsze mi mówił, że przyjmuje od poniedziałku piątku, w soboty go.\nDlatego też pokrycia dachowe zmniejszają ryzyko pożaru podczas instalowania i gotowego dachu. Wodoszczelne uszczelnianie pokryć z papy, gontów, blachy, dachówki, pęknięć, szwów, połączeń obróbek blacharskich. Zapraszamy do za-progiem.pl/ PZBuk kod bonusowy kontaktu nie pożałujesz. Jesteśmy w stanie zrealizować nawet najtrudniejsze zlecenie. Seria Posiadają również właściwości antywłamaniowe, dzięki zastosowaniu mechanizmów ryglujących skrzydło na całej jego powierzchni i chowanych zawiasów wewnątrz ościeżnicy. W kazdym razie byl to fajny mlody chlopak.\nPrzed przystąpieniem do wykonania zadania przedstawiamy naszym klientom kosztorys ofertowy i harmonogram finansowy, na podstawie którego inwestor ma możliwość zaplanowania wydatków związanych z realizacją budowy czy remontu. Poszukujesz godnego uwagi specjalisty wykonującego usługi dekarskie. W naszym szerokim asortymencie znajdą chodaki, antywirus, odzież damską, jak też odzież męska, nie zapominając obuwiu oraz torebkach, plecakach i torbach. Nic więc dziwnego, że usługa może kosztować nawet zł.\nZnajdą u nas również okna przeróżnych, najróżniejszych walorach estetycznych, ale każdy nasz produkt cechuje ponadprzeciętna izolacja, nowatorskie rozwiązania funkcjonalne i ogromna użyteczność. Fryzjer z wieloletnią praktyką w kwestii fachowych usług fryzjerskich śledzący rynek i dostępne rozwiązania. Dbamy aby każda kobieta czuła sie u nas komfortowo. Posiadamy wieloletnie i bogate doświadczenie, które gwarantuje wysoką jakość oferowanych przez nas usług, rzetelne doradztwo i terminowe dostawy.


Powiat Wrocławski Ważna informacja dla rolników: Pomoc suszowa- planowany termin rozpoczęcia naboru wniosków 3 października\nMałgorzata Stadler-Wituszyńska, Wyświetleń: 86\nPowiązane aktualności - Inne\nAlternatywne źródła energii. Problemy zanieczyszczenia powietrza na terenie Powiatu Wrocławskiego - spotkanie informacyjne\nZrównoważony rozwój Powiatu Wrocławskiego to priorytet dla władz powiatu Wrocławskiego, szczególnie wobec podnoszonego w ostatnim czasie problemu zanieczyszczenia powietrza. Wychodząc na przeciw temu problemowi Komisja Rolnictwa, Leśnictwa i Ochrony...\n21 / 11 / 2019, Aleksandra Podgórska\n„Modernizacja dróg powiatowych Powiatu Wrocławskiego" - odbiorów ciąg dalszy\nTrwają odbiory tzw. „nakładek bitumicznych” realizowanych przez Powiat Wrocławski w ramach zadania pn. „Modernizacja dróg powiatowych Powiatu Wrocławskiego w podziale na 9 zadań”. W dniu 9 października 2019 r. przy udziale Wicestarosty Powiatu...\n11 / 10 / 2019, Aleksandra Podgórska\n, Wyświetleń: 220\nCentrum Kształcenia Zawodowego Młodzieży LG Chem Wroclaw Automative oficjalnie otwarte\n8 października 2019 r. Starosta Powiatu Wrocławskiego - Roman Potocki uczestniczył w zorganizowanym przez LG Chem Wrocław Energy spotkaniu dla reprezentantów lokalnych władz. Na zaproszenie Zarządu Spółki i Prezesa Seungse Changa na uroczystości...\n09 / 10 / 2019, Aleksandra Podgórska\nO EKOLOGII W POWIECIE WROCŁAWSKIM - kolejna edycja warsztatów w Borzygniewie zakończona\nMijający rok obfitował w Powiecie Wrocławskim w działania z zakresu edukacji ekologicznej. W ramach realizacji projektu zorganizowany został konkurs wiedzy o ekologii pn. „Przyroda wokół nas", warsztaty ekologiczne w Centrum Edukacji Ekologicznej i...\n08 / 10 / 2019, Aleksandra Podgórska\n, Wyświetleń: 218


Zapraszamy na Crypto Future Conference, 15 grudnia w Warszawie - Kryptowaluty\nZapraszamy na Crypto Future Conference, 15 grudnia w Warszawie\n2 kwietnia 2018 17 listopada 2017\nJuż 15 grudnia 2017 odbędzie się w Warszawie Crypto Future Conference. Wydarzenie w całości poświęcone zostanie zagadnieniu kryptowalut. Do poruszanych kwestii będą należeć: podatki i regulacje prawne, zasady tradingu oraz możliwości wykorzystania kryptowalut w biznesie.\nCzas na odebranie pakietów startowych, kawę i zajęcie miejsca na sali wykładowej\nRynek kryptowalut w świetle polskiego prawa\nCzy polskie prawo uznaje kryptowaluty? Czy kopalnia może posiadać status prawny? Jakie obowiązki prawne muszą spełnić giełdy i kantory kryptowalut? Na te i wiele innych kwestii odpowie Państwu doświadczony prawnik i specjalista zafascynowany aspektami prawnymi funkcjonowania kryptowalut\nPodatkowe aspekty związane z inwestowaniem w kryptowaluty i obrotem kryptowalutami\nCzy znana jest Ci definicja kryptowalut na gruncie ustaw podatkowych? Wiesz jakie są podatkowe aspekty nabywania produktów i usług za kryptowaluty? A może znasz obowiązki dokumentacyjne : faktury, deklaracje, terminy ich składania i wymogi z tym związane ? Jeżeli tak, chapeau bas! Jeżeli nie, ten wykład jest skierowany właśnie do Ciebie\nCzy technologie blockchain mają przyszłość?\nProfesor opowie o kwestiach związanych z zastosowaniem technolgii Blockchain nie tylko w bankowości, ale i w jednostkach sektora administracji publicznej. Poruszone zostaną rózne aspekty ekonomiczne stosowania Blockchain oraz przedstawione zostaną dalsze perspektywy wdrożenia tych technologii w powszechnym zastosowaniu.\nProfesjonalna Analiza Techniczna z wykorzystaniem narzędzi Fibonacciego\nZastanawiałeś się kiedyś jakie narzędzia wykorzystywane są przez zawodowych traderów na rynku kryptowalut? Czy są skuteczne ? Jak zastosować je w praktyce? Na te i wiele innych pytań w trakcie swojego wystąpienia odpowie jeden z najlepszych traderów w Polsce\nSposoby wykorzystania i rozbudowa biznesu w oparciu o kryptowaluty na przykładzie Blockchain Hotels\nZastanawiałeś się kiedyś jak zbudować własny biznes w oparciu o kryptowaluty ? Jakie pułapki po drodze na Ciebie czekają ? Dobra wiadomość jest taka, że nie musisz się już głowić. Adrian opowie jak to było w jego przypadku i na co należy zwrócić szczególną uwagę.\nRynek ICO i jego specyfika, ICO case study, kierunki rozwoju kryptowalut\nWiesz jaka jest specyfika rynku ICO ? Na co warto zwracać uwagę wybierając ICO do inwestycji ?\nA może ciekawię Cię kierunki, w których będzie podążał rynek kryptowalut? Na te i wiele innych pytań podczas swojego wystąpienia odpowie Jacek Nowak.\nQ&A – dyskusja\nPodczas tych praktycznych warsztatów na realnym rynku będziesz miał okazję sprawdzić jakie techniki na kryptowalutach faktycznie działają. Prowadzący – zawodowy Trader na konkretnych przykładach zaprezentuje sprawdzone rozwiązania, które każdego dnia stosuje w swoim tradingu. Warsztaty będą prowadzone w sposób praktyczny – przy komputerach, z użyciem profesjonalnej platformy analitycznej. Na warsztatach :\n1) Nauczysz się jak posługiwać się narzędziami, które wykorzystywane są przez zawodowych Traderów,\n2) Dowiesz się jak z dużym prawdopodobieństwem „znaleźć dołek” na Bitcoinie,\n3) Poznasz zupełnie nowe – nie prezentowane dotąd podejście w temacie szeroko pojętych kryptowalut.\nDla każdego Uczestnika warsztatów specjalny BONUS od prowadzącego!\nWarsztaty bezpieczny portfel\nKonferencja rozpocznie się 15 grudnia o godz. 9:00 (rejestracja od 8:00) na 32 piętrze – Golden Floor wieżowca Warsaw Trade Tower na ulicy Chłodnej 51.\nStrona internetowa wydarzenia: Crypto Future Conference.\nBilety na wydarzenie kosztują 399 zł (General) lub 549 (VIP) i są dostępne na tej stronie. Płatności można dokonać w Bitcoinach.\nStrona kryptowaluty.info.pl objęła patronatem medialnym wydarzenie Crypto Future Conference.\nDo wygrania nowiutka Tesla w konkursie Crypto.com\nKategorie Wydarzenia Tagi Crypto Future Conference, konferencja, Warszawa


Przeszczep Włosów Choszczno » PC Porównywaarka i pomoc\nDoradca PC Marzec 6, 2019 Marzec 6, 2019 Brak komentarzy do Przeszczep Włosów Choszczno\nJesteśmy cywilizacją, która nigdy dotkliwie jest skutki lęku i przepracowania. Z takimi dolegliwościami jak nerwice, depresje, nadwaga czy przyspieszone starzenie trudno jest walczyć. Drinkiem spośród bardziej uciążliwych problemów jest przedwczesne siwienie. Dziś siwe włosy nie dziwią nawet u dwudziestolatków. Niestety u dużo jednostek stanowi toż czynnik do systemów i niespełnienia z z naturalnego wizerunku. Czy można skutecznie odwrócić siwienie? Odpowiadamy, podając za przykład preparat GR-7 Professional.\nPrzeszczep Włosów Nowogard\nSiwizna więc po części wynik jednego a innego. Nie więcej do powiedzenia mają w współczesnym przypadku geny – w nich napisana jest pogłoska o ostatnim z jaką intensywnością zachodzić w ludzkich komórkach ma melanina. Stanowi to związek odpowiadający za pigmentację, czyli min, kolor włosa. Im nieco melaniny, tym już siwieją włosy. Uwarunkowania genetyczne mocno determinują to, czy osiwiejemy w wieku 20 czy 60 lat.\nCzy mamy na to wszelki wpływ? A że jesteśmy dokładnie skazani na matkę naturę i liczy nas nieustanne farbowanie siwych włosów?\nMetod walki z siwizną istnieje mało. W centralnej kolejności warto zadbać o higienę życia. Jak mówi klasyk: gdyby nie pomoże, wtedy i na pewno nie zaszkodzi. Trzeba właściwie się odżywiać, wysypiać, myśleć o dobre proporcje pomiędzy obowiązkami a relaksem. Nie zaszkodzi również sport i odstawienie alkoholu, nikotyny oraz kawy, które według naukowców hamują syntezę melaniny.\nSprzedaje się to jedną szatańską sztuczką: jednak kiedy więc, odwrócić czas? Wszystko zatrzymuje się bardziej proste, gdy zajrzymy do mieszkania skóry głowy. To tam ilość melaniny ma swoi wpływ na kolor włosów. Jeśli akurat ją odżywimy, poziom melaniny zwyczajnie wzrośnie, efektem czego będzie ponowna, naturalna koloryzacja włosa. Z obecnej oczywistej, biochemicznej zależności skorzystali twórcy preparatu GR-7 Professional.\nSposób ten korzysta w zestawie w większości naturalne składniki, oparte na mieszance polskich ziół. Pomaga ona stymulująco na proces syntezy melaniny. GR-7 Professional pokrywa się na skórę głowy, nie zaś na włosy (należy zaznaczyć, że lek tenże nie ma żadnych pigmentów). Po jakiś 7 dniach stosowania włosy same zaczną wracać do swojego pierwszego koloru. Po jakiś 25 dniach pierwszy etap kuracji zostaje zakończony. W współczesnym sezonie GR-7 Professional pokrywa się dwa razy na dzień. Produkt został przebadany przez międzynarodową firmę EUROFINS, która potwierdziła skuteczność oraz brak efektów ubocznych na ponad 20 ankietowanych.\nGR-7 Professional – środek odsiwiający, który działa czyste i sprawnie niż popularne farby do starych włosów, można zakupić w sieci. Warto spytać o niego też w ciekawych salonach fryzjerskich, gabinetach trychologicznych oraz salonach SPA.\nSkuteczny sposób na stare włos? Bardzo na popatrz na źródło artykułu Siwe włosy


[CSGO] Gotowa paczka Only DD2 - Gotowe paczki SM - MYGO.pl SourceMod - polskie centrum wsparcia\ndodany przez Mentosx2, 19 Czerwiec 2015 w Gotowe paczki SM\nWitam, przedstawiam fajną paczke Only DD2, jest to paczka wykonana przeze mnie.\nW paczce znajduje się najnowszy Sourcemod 1.7.3-dev+5217 oraz Metamod 1.10.6-git940.\nPaczke będę starał się aktualizować co pewien czas.\nNajlepiej jest wybrać tryb Uproszczony, wrzuciłem plik skonfigurowany z tego trybu, znajduje się w paczce.\nJeśli ktoś będzie posiadał problemy z instalacją paczki oraz wykryje jakieś bugi to proszę pisać w tym temacie a napewno pomogę.\nKnife - Możliwość wyboru noża\nDeadTalk - Rozmowa dwóch teamów nie zyjących graczy\nNadeTrails - Kolorowe linie za granatami\nEloRank - Możliwość wybrania sobie rangi oraz zetonu\nBSLimiter - Jeśli jest mniej niż 5 osób w CT to gramy tylko na jeden wybrany BS\nWeaponPaint - Możliwość wyboru każdego skina na każdą broń (Bardzo dobrze przyciąga ten plugin graczy) [POLECAM]\nVIP - Istnieje możliwość wyboru VIP'a [Flaga Rezerwacja Slota]\nResetScore - Możliwość zresetowania statystyk\nAdvertisement - Reklamy na sayu\nWebShortCuts - Tworzenie komend przez link\nFoldery "addons" i "cfg" wrzucamy do głównego katalogu gry.\nPlik "dopisać do server.cfg.txt" dopisujemy całą zawartość pliku do pliku "server.cfg" który znajduje się w folderze /csgo/cfg/\nResztę plików .txt w folderze /csgo/ nadpisujemy pliki standardowo.\n[CSGO] Gotowa Paczka Only DD2 - Zippyshare.com - Paczka Only DD2.rar\nEdytowane 8 Lipiec 2015 przez Mentosx2\nAktualizacja Paczki - 21.06.2015r.\nAktualizacja Paczki - 08.07.2015r\n@Mentosx2, wyrzuć pluginy zakazane. Nie wszyscy są na świeżo itd. Tak tylko informuje. Z góry dzięki!\nEDIT: sam korzystam z twojej paczki trochę zmodyfikowanej. Ale jest git!\nEdytowane 27 Lipiec 2015 przez Jack Ü\n@Mentosx2 jakie pluginy odpowiadają za reklamę adf.ly oraz !Witam ?\nZrob aktualizacje plz\n1 godzinę temu, fREAKAZOiD napisał:\ntak ciężko znaleźć pluginy na AlliedModders? :p\nThisowsky I CSBETGO 5\nSpam, ostrzeżenie słowne. /mimi2277\nDnia 10.04.2016 at 16:40, Thisowsky I CSBETGO napisał:\nPoświęcił na to swój czas i wrzucił za darmo do internetu i pomimo tego, że nie jest niczym specjalnym, to komuś owa paczka pomogła. A Twoja odpowiedź jest w tym momencie chamska oraz niepoparta żadnymi argumentami a konstruktywna krytyka tego wymaga ;)\nNie pierdziel, poszukaj paczek np. na amxx.pl i zobacz jak gracze nawet co uzywali ją po prostu ryja banie temu co ją zrobil.\nPrawie są identyczne .\nSnax g2a.com 1\njaka jest flaga do vipa ?\nsiemka potrzebuje pilnej pomocy zwiazanej z twoim modem dd2 paczka spoko wydaje sie ale jedyne co po zgraniu jej mi dziala to fakt iz zeczywiscie jest to dd2 i jest tylko ta jedna mapa zadnich nozy skinow nic innego niema pomozesz?\n4 godziny temu, FNAFFox napisał:\nCzego Ty oczekujesz od paczki, która ma 4 lata? Rusz głową i wpisuj sobie frazy w necie po angielsku, a na pewno znajdziesz coś dla siebie.\n40 minut temu, F3Nx napisał:\nJestes przeciez programista to pomoglbys koledze? Widocznie ma problemy z wpisaniem tego w Google, nie umie tyle co ty, to jest przeciez zbyt trudne jak uzywanie polskiej pisowni I nie robienie ortografow. Jeszcze kazesz mu wpisywac po angielsku frazy w Google? Ty wiesz co to Google? Bo chyba nie. Moze nie kazdy wie co to Google I jak sie tym obslugiwac? Nie wymadrzaj sie tak, tylko grzecznie pomoz koledze, od tego jest te forum. Napisz mu moze wtyczke na to lub nw, pomysly sie koncza, ale mam nadzieje ze nie zostawisz go w tej trudniej sytuacji I mu pomozesz. Pozderki kumplu\n(cenzura) weź już zamknij ten ryj bo wkurwiasz.\nGadasz żeby ktoś pomógł.... a może Ty byś łaskawie pomógł?\nCzy byś mógł wrzucić paczke na megawrzut i też jaka flaga dla vipa ?\n1 godzinę temu, foriv napisał:\nPaczka była opublikowana 4 lata temu. Xd Nie myśl że będzie Ci dobrze działała. xd\nSprzedam gotową paczkę do instalacji na serwerze, tryb arena 1vs1 bądź znana również jako multi 1vs1. W paczce znajdują się 33 mapy z gotową listą mapycycle.txt\nOpis paczki można znaleźć na markecie pluginów SM: https://pluginysm.pl/file/15-matix-paczka-arena-1vs1/\nProblem z [CSGO] Weapon & Knives\nCześć, mam problem z wgraniem pluginu z tego linku https://forums.alliedmods.net/showthread.php?t=298770\nWykonałem wszystkie kroki podane w tym temacie, ale nic się nie dzieje, jakieś propozycje dlaczego tak jest?\nOpis: kupię paczkę arena 1vs1\nPrzez Kevin Hajnosz


Profesjonalne usługi prawne dla klientów indywidualnych i przedsiębiorstw - Clannews\nPosted on 21 października 2020 Comments 0\nProfesjonalne usługi adwokackie dla osób fizycznych oraz firm to wizytówka polskich kancelarii prawniczych. Najczęściej podejmowane sprawy odnoszą się do dziedzin prawa: cywilnego, rodzinnego, administracyjnego, gospodarczego oraz prawa pracy. Doświadczeni adwokaci perfekcyjnie znają się na przepisach prawa i w dodatku na sposób indywidualny postrzegają interesantów. Kancelaria Adwokacka Jelenia Góra to miejsce, gdzie spodziewane opłaty powiązane z prowadzeniem spraw podawane są klientom od pierwszego spotkania. Zakres funkcjonowania takiej kancelarii jest wszechstronny. Dlatego klient może oczekiwać pozytywnego ukończenia sprawy. Adwokaci gwarantują klientom dyskrecję. Kancelaria zajmuje się sprawami cywilnymi, prawem administracyjnym, prawem rodzinnym, prawem gospodarczym, prawem pracy czy prawem spadkowym. Klient samodzielnie decyduje, jaki obszar wybiera i na takiej bazie dobierany jest dla niego prawnik, który ma największą wiedzę w określonej dziedzinie prawa.\nTo w sieci umieszczone są dane do kontaktu. Można w takim razie od razu skontaktować się z adwokatem i umówić na pierwszą konsultację oraz sprawdzać, co wydarzyło się w sprawie. Na stronie online wyznaczony jest też dokładny obszar usług kancelarii oraz scharakteryzowany jest tryb pracy prawników, co jest ważne dla osób szukających renomowanej kancelarii adwokatów w swojej okolicy. Profesjonalne świadczenia prawne dla klientów indywidualnych i firm trzeba wybierać rozsądnie. Od tego zależy pozytywne zakończenie sprawy. Dlatego opłaca się kierować się wskazówkami opisanymi w artykule. Warto bez wątpienia sugerować się tym, jakie mają specjalizacje poszczególni znawcy prawa. Właściwie jest decydować się na eksperta mającego wiedzę właśnie w dyscyplinie, na jakiej nam zależy. I chociaż w dalszym ciągu dużo osób zdecydowanych jest na skorzystanie ze świadczeń stacjonarnych, to właściwie będzie też mieć na uwadze to, że jest możliwość wyboru kancelarii online. Można albowiem w takiej sytuacji przekazać sobie szybciej najważniejsze informacje. Trzeba również skierować uwagę na formę rozliczenia z kancelarią. Najczęściej proponowane są 3 opcje. Rozliczenia ryczałtowe, w oparciu o czas poświęcony na prowadzenie sprawy a także częściowo uzależnione od wyniku sprawy.\nW wypadku podmiotów gospodarczych zagwarantowane jest efektywne rozwiązywanie trudności, powiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Interesanci mogą liczyć na wielokierunkową poradę prawną oraz reprezentowanie w sądzie w zakresie spraw: cywilnych, karnych, rodzinnych, administracyjnych, bądź z obszaru prawa pracy. Osobiste podejście do klienta opiera się na zapisach prawa. Ponadto, adwokaci angażują się w sprawy klienta, respektując morale. Nie bez powodu każda rzetelna kancelaria cieszy się dobrą opinią. Klienci cenią to, że stale są informowani o tym, co wydarzyło się w ich sprawach. Mogą także w każdej chwili zaznajomić się z witryną www biura adwokatów (sprawdź Adwokat Legnica) .\nZaciski zaciskowe posiadają nadzwyczaj szerokie przeznaczenie. Robione są też z różnych towarów, zależnie od funkcji. Opaski, obejmy zaciskowe i tuleje...\nZamocowanie ładunków w transporcie drogowym to właściwe wykorzystanie właściwości pojazdów, a także użycie środków mocujących. Jakiego rodzaju są najbardziej popularne...


Zdejmowanie blokad prędkości z rowerów elektrycznych - Wojciech Zubowski z PiS chce zakazu - ITbiznes\n16 lipca 2021 16 lipca 2021 Maciej Lewczuk\t315 Views Brak komentarzy\thulajnoga elektryczna, mandat, Ministerstwo Infrastruktury, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, napisy na żywo, prawo, Prawo o Ruchu Drogowym, przepisy, rower elektryczny, Sejm, Wojciech Zubowski, zakaz, Zdejmowanie blokad\nZdejmowanie blokad prędkości z rowerów elektrycznych, podobnie jak z elektrycznych hulajnóg jest zjawiskiem powszechnym. Takie pojazdy nie spełniają już wymogów prawnych i zagrażają zdrowiu i życiu nie tylko kierujących nimi, ale i innych uczestników ruchu drogowego. Wojciech Zubowski z PiS chce zakazania tego procederu.\nCoraz częściej na naszych drogach, ścieżkach rowerowych i ulicach można spotkać rowery wspomagane elektrycznie. Konstrukcje są przeróżne, ale większość ma tę samą zaletę. Można nimi łatwiej przejechać ten sam dystans lub męcząc się podobnie znacznie dłuższą drogę, niż by to było bez wspomagania.\nKupują je osoby, które do tej pory nie mogły wybrać się na dłuższą wycieczkę ze względu na słabszą kondycję. Nabywają je też ludzie, którzy chcą dojeżdżać do pracy, ale nie chcą docierać na miejsce spoceni i wyczerpani. Są też inne powody zakupu tego typu jednośladów.\nPolskie prawo wskazuje, że rowerem elektrycznym możemy nazywać rower wspomagany silnikiem elektrycznym. Silnik może mieć moc do 250 W, a zasilanie może być prądem o napięciu maksymalnym wynoszącym 48 V. Start musi być wymuszony przez naciskanie na pedały. Wspomaganie musi zmniejszać się wraz ze wzrostem prędkości, aż do osiągnięcia 25 km/h. Wtedy powinno się wyłączać, pozostawiając napęd jedynie mięśniom kierującego.\nZdejmowanie blokad prędkości z rowerów elektrycznych\nZjawisko podkręcania pojazdów znamy od zawsze. Tuning samochodów i innych pojazdów z silnikami spalinowymi stanowi dla wielu sens życia.\nW pojazdach elektrycznych ograniczenia prędkości zależą zazwyczaj nie z konstrukcji, a z blokad ustalonych w oprogramowaniu sterującym elektroniką. Od lat kwitnie proceder zdejmowania blokad z hulajnóg elektrycznych. Niektóre z nich, mimo nałożonego ograniczenia prędkości do 25 km/h mkną niejednokrotnie szybciej. Na YouTube można znaleźć masę filmików z hulajnogami mknącymi nawet 100 km/h. Wyobrażacie sobie wjechanie tymi niewielkimi kółkami w dziurę przy tej prędkości? Co stanie się z ciałem kierującego pojazdem, nawet gdy będzie ubrany w specjalny strój? Na hulajnogach elektrycznych (a także innych UTO – urządzeniach transportu osobistego) powinno się jeździć w kasku, a najlepiej także w odpowiednich ochraniaczach. Jednak widok kierujących hulajnogą z kaskiem na głowie nie jest zbyt częsty, a do rzadkości należą osoby poruszające się w specjalnych “zbrojach”.\nZdejmowanie blokad prędkości z rowerów elektrycznych, to teraz usługa dostępna powszechnie. Dzięki zdjęciu blokady, wspomaganie może działać także przy większych prędkościach niż 25 km/h. Co więcej, rower może być napędzany bez konieczności pedałowania. Dzięki takim zabiegom jednoślady mogą uzyskiwać znacznie większe prędkości i przyspieszenia. Zdjęcie blokady kosztuje grosze w porównaniu z ceną roweru.\nZważywszy na niebezpieczeństwa związane z tym procederem, jego prawnego zakazania chce Wojciech Zubowski z PiS.\nPolityk w walce o bezpieczeństwo\nWojciech Zubowski z PiS wystosował interpelację do Ministra Infrastruktury i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.\n„Wedle informacji mi przekazanych coraz częściej pojawiają się oferty firm, które oferują usługę zdejmowania tego typu blokad, przez co rowery mogą poruszać się dużo szybciej niż dopuszczona w ustawie norma, co przyczynia się do spadku bezpieczeństwa innych użytkowników ścieżek rowerowych, jak i samych posiadaczy tego typu urządzeń. Jak zostało mi wskazane, problem ten jest poważny, ponieważ ścieżki rowerowe usytuowane są najczęściej w centrach miast, gdzie często krzyżują się ze ścieżkami dla pieszych, przez co potencjalnie zagrożeni są także piesi. Rozpędzony do dużej prędkości rowerzysta może nie wyhamować w newralgicznym momencie, doprowadzając do wypadku.”\nUjął tam także pytania dotyczące rozważenia tego, aby zdejmowanie blokad prędkości z rowerów elektrycznych było prawnie zabronione. Chce wprowadzenia kar za przekraczanie dopuszczalnej prędkości na ścieżkach rowerowych. Pyta też, czy w przypadku zdarzeń drogowych, w których brały udział jednośladowe pojazdy elektryczne, policja może sprawdzić, czy taka blokada była zdjęta.\nOstatnie pytanie dotyczy statystyk, które mogłyby wskazać, ile wypadków z udziałem rowerów elektrycznych miało miejsce do tej pory.\nJak jednak sprawdzać prędkość pojazdów na ścieżkach rowerowych? Jak ścigać piratów, którzy wjadą tam, gdzie nie wjedzie samochód patrolu policji?\nKary za jazdę rowerem elektrycznym bez blokady\nObecnie przewidziane są kary dla osób, które bezprawnie poruszają się motorowerami po ścieżkach rowerowych. Motorowerem jest dwu lub trójkołowy pojazd wyposażony w silnik spalinowy o pojemności skokowej do 50 cm3 lub silnik elektryczny o mocy nie większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h.\nZgodnie z tą definicją rower elektryczny, który ma zdjętą blokadę i może poruszać się z prędkością ponad 25 km/h, można uznać już za motorower. A motorowerem nie wolno jeździć po ścieżkach rowerowych. Łamiący zakaz muszą się liczyć z karą. Wysokość mandatu wynosi 100 zł. Dodatkowo jadący takim pojazdem może zostać ukarany mandatem w wysokości 500 zł za jazdę bez uprawnień, a tak można zinterpretować jazdę bez kategorii AM – na motorowery.\nŹródło: Sejm RP, Wikimedia\nHulajnoga elektryczna będzie oficjalnie rowerem. Teraz jest pieszym Dopłaty do hulajnóg elektrycznych rozważane we Włoszech. Sposób na koronawirusa Śpiący kierowca oskarżony o niebezpieczną jazdę Teslą Skanowanie twarzy pomoże ochronić nieletnie osoby przed zbyt długim graniem\n← Previous Chevrolet Bolt po akcji serwisowej może ulec samozapłonowi\nNext → Teslę można było kupić za bitcoiny, ale Elon Musk zmienił zdanie


Kościół nie zapomina. Część pierwsza\nWiadomości24 » Moje Trzy Grosze » Opinie » Kościół nie zapomina. Część pierwsza\nData dodania: 2012-03-08 08:35\nMoże najwyższy już czas abyśmy zadali sobie pytanie: dlaczego Kościół nie zapomina o cudach dziejących się wieki temu. Tutaj może znajdziecie odpowiedź.\nJakże pięknie prezentują się defilujące czerwone lub niebieskie berety. Podziwiać można młodzieńczy szyk, dyscyplinę, młodość oraz wiele innych jeszcze przymiotów. Już od dłuższego czasu ich urok zdecydowanie przebijają jednak moherowe berety z włóczki, w kolorze jasnego złota, oplecionej cieniowaną nitką w kolorze brązowym i złotym. Ta „bojowa” formacja, biorąc wzór z „dowódców” lubuje się w kolorach złota, purpury i chociaż młodością i szykiem już nie błyszczy, to jednak posiada jeszcze moc zdobywania przyczółków „wroga”. Czerwone i niebieskie berety to przecież desantowcy, potrafiący w boju zdobywać takie strategiczne kawałeczki gruntu, z którego w przyszłości może nastąpić uderzenie. Może i nikt nie uwierzy, ale i moherowe berety wyćwiczone są w zdobywaniu takich przyczółków - chociaż pod Pałacem jeszcze im się na razie nie udało.\nBerety Ojca Rydzyka to nie tylko weterani takich walk, lecz i Młodzież Wszechpolska. Struktura też bardzo nowoczesna, bo chociaż Ojciec Struktury, zajmuje obecnie tylko stanowisko Dyrektora Generalnego, to już w niedalekiej przyszłości może awansować na stanowisko „PiS,GP”, czyli Przewodniczący i Siegel Gorącego Podziemia. Pomiędzy stanowiskiem dowodzenia a armią „MB”\njest jeszcze bardzo wiele struktur pośrednich jak np. kółka różańcowe, parafie, kapelani i chociaż jest jeszcze wiele innych, to jednak dyżurni kapelani prasy, którą nie wiadomo, jak można nazywać, ponieważ jej termin dotyczy tylko niezależności od struktur państwowych. Nazwanie jednak dziennikarzy Radia Maryja i telewizji Trwam „prasą niezależną”, zakrawa już na kpiny, ponieważ jest to typowe uzależnienie od Ojca. To właśnie ten Ojciec jest stróżem syndromu takiego uzależniania, przy pomocy instytucji (podobno) społecznej i przy pomocy tej fałszywej ideologii zależności i zniewalania zajmuje się wychowaniem. Tylko wychowaniem, ponieważ leczeniem, powinny się już zająć struktury państwowe.\nTo między innymi ci redaktorzy „niezależni” w tym i jeden „Fakt.pl” zobaczył i opisał, że; „Samolot prezydenta zostawił na niebie krzyż”. Wystarczyło, że na zdjęciu smuga kondensacyjna przecina się z obłokami, by „niezależni” dziennikarze zobaczyli tam krzyż, jako dowód na znak Opatrzności Bożej. Cud - słyszano też takie okrzyki, lecz w przeciągu paru dni, bardzo szybko wyciszono ten temat, gdyż okazało się, że ten „cud” może zaszkodzić Kościołowi.\nTagi: kościół katastrofa Smoleńsk krzyż z chmur\nNo cóż. Takie krzyże to nad moim domem mogę pstrykać na niebie co parę dni. Czyżby to jakieś było masowe ostrzeżenie?\nAnalizowane zdjęcie znajdziecie pod;\nNie patrząc w obłoki mozna gołym okiem dostrzec do czego prowadzi polityka polskiego kleru z Rydzykiem na czele.Od dwudziestu lat doją państwo polskie,które w osobach kolejnych premierów i prezydentów,co rusz dodawało im przywilejów i sypało bez opamietania państwowymi(naszymi)pieniędzmi.Rozpanoszony i zachęcony kler wyciąga rękę nie tylko po po kasę ale i po władzę."Normą"stały sie sytuację gdzie radni miejscy przed podjęciem decyzji o budowie np.10 metrów drogi dojazdowej,biegną na wyścigi do proboszcza zapytać o jego opinię.O budowie supermarketów dających ludziom pracę nie warto wspominać.Kuriozalną jest sytuacja-wcale nieodosobniona-w Stalowej Woli,gdzie proboszcz w asyście procesji postawił krzyż na terenie należącym do miasta zawłaszczając go tym samym pod,jak twierdzi- budowę kościoła.Kler rządzi nie tylko na poziomie samorządowym;Komisja Majątkowa-kolejny "klejnot w koronie kościoła".Dostali więcej,niż im sie należało.Gdyby w takiej sytuacji znalazł się zwykły Kowalski,to na następny dzień miałby na głowie prokuratora i dochodzenie -czy wziął w dobrej,czy złej w złej woli.Znając skrupulatność polskiego wymiaru sprawiedliwość,Kowalski wylądowałby w więzieniu jako pospolity przestępca.Co zrobiła prokuratura w sprawie bezprawnie przywłaszczonego majątku przez kościół?NIc.Mając taki przyczółek władzy jakimi są prokuratura,sądy i samo ministerstwo sprawiedliwości,można sobie na wiele pozwolić.Co z księżmi pedofilami?Nic.Tusk z wielkim hukiem otworzył ośrodek w którym miano "leczyć"i chemicznie kastrować pedofilów i tak samo z wielkim hukiem cały projekt upadł.Czyżby okazało się,że pierwsi w kolejce są księciunie?Może kasandryczną jest wizja mówiąca,iż następni kandydaci na premiera i prezydenta będą musieli mieć namaszczenie polskich biskupów i w konsekwencji będą bezwolnymi wykonawcami ich woli.Może tak,a może nie.Cuda się zdarzają.


Temat: Centralny Urząd Pocztowy Sro Sie 17, 2016 9:41 pm\nW samym centrum Paryża mieści się dość wysoki, pamiętający jeszcze czasy Napoleona, budynek poczty. Stara kamienica, w której się znajduje, niedawno została odrestaurowana, choć zdaje się, że renowatorzy zapomnieli o wnętrzu. Ogromna hala z trzech stron otoczona przez wysokie biurka, za którymi stoją urzędnicy, wydaje się nieco nadgryziona zębem czasu - popękany sufit oraz farba odłażąca ze ścian nie są tu szczególnie dziwnym widokiem. Tak samo zresztą odwieczny hałas przybijanych stempli, szczęk starych zawiasów skrzynek pocztowych oraz zgiełk uliczny wpadające przez uchylone okna.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Gru 11, 2016 9:30 pm\nTato, tato, rozwiążesz ze mną krzyżówkę? O patrz, jesteś w gazecie! Tobias ledwo otworzył oczy, a Franz skakał po nim jak po trampolinie. Znowu zasnął na kanapie, czytając raporty. Cz kiedykolwiek wyzbędzie się swojej bezsenności? Kręcił się całe noce po domu, a gdy już zasnął, nadchodził poranek i budził się książę jegomość, Franz. Właśnie w takich chwilach marzył o wyłączniku jego buzi. Był zmęczony, a dzieci nie znały niestety słów "odpoczynek rodzica". Niechętnie otworzył oczy, robiąc miejsce na kanapie dla dziecka. Mamrotał niewyraźnie pod nosem, aż w końcu zrozumiał, że nikt już więcej pospać mu nie da. Przetarł powieki, przytulając od siebie syna. Zachrypniętym głosem czytał wydanie Je suis Patrout. Skąd się to wzięło u niego w mieszkaniu? Sara kupiła?\n- Czy to dla ciebie w ogóle? - spytał niechętnie, ale dość szybko wychwycił swoje nazwisko. Bohaterowie, aż prychnął. Ratował własne życie, a to że wrócił z Francuzką do jej mieszkania... Tego nie powie synowi. Czytał na głos hasła gazety, ale chociaż Franz chciał tak bardzo znać odpowiedź, mógł jedynie wpisywać literki, które dyktował mu Tobias. Gdy już pomyślał, że poranny koszmar się skończył, syn uparł się, że można wygrać ciekawe rzeczy. Próbował go przekonać, ile w tym kłamstwa i podpuszczania biednych czytelników. Franz jednak zrobiła taką awanturę, że Tobias nie mógł tego wytrzymać. Obiecał mu wysłanie rozwiązania, więc z ulgą wyszedł z domu. Chciałby zapalić, ale wszędzie czuł na sobie spojrzenia. Kołnierz płaszcza wbijał się w ogoloną brodę, a Tobiasowi ewidentnie brakowało kilku chwil spokoju z kieliszkiem wina, fajką i muzyką klasyczną. Widząc olbrzymią kolejkę, aż przeklął pod nosem. Nie będzie czekał, to nie był jego dzień. Wepchnął się więc niekulturalnie do okienka, podając kopertę. Nie mówił za wiele, a gdy słyszał niosące się echo od przybijania stempli pocztowych, czuł potęgujący się ból głowy. Przeklęta Francja. Klnąc pod nosem na zgromadzonych ludzi, szybko udał się do wyjścia, mając to z głowy. Przynajmniej nie był niesłowny dla syna.\nHasło poprawne, odpowiedź przyjęta.\nPost otrzymuje numer 1.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Gru 18, 2016 12:17 pm\n| kwiecień |\nPrzeklęta Panna Wiem Wszystko.\nTym razem muszę wymyślić coś lepszego.\nKurwa, naprawdę, bo to, co jej się uroiło, to już lekka przesada - ostatnio napisałem (najzwyklejszym Cezarem!) mojej rywalce, że ma kupić Wagnera (w jakimkolwiek sklepie z winylami), a ona odwdzięczyła się tak, że nie dość, iż kazała mi gonić po Obserwatorium, bez uprzedniego dokładnego doprecyzowania, w którym miejscu znajdę kolejny szyfr, to jeszcze czekałem na niego ponad dwa tygodnie - w sumie zacząłem już myśleć, że nasza zabawa się skończyła, a ona zaginęła w czasoprzestrzeni, ale chyba jednak tajemnicza L. zdecydowała się wrócić do gry - koperta ostatecznie znalazła się (w miejscu, które sprawdzałem już wcześniej kilka razy, więc byłem pewien, iż opóźnienie wynikało z winy szyfratorki).\nOczywiście kobieta nie raczyła mnie nawet poinformować, co się działo. I czemu musiałem na nią czekać.\nAczkolwiek to jeszcze nie było najgorsze. W kopercie znalazłem coś, czego w życiu bym się po L. nie spodziewał (no, może jednak to nie jest do końca prawda - w końcu zdążyłem się już przekonać, że ta dziewczyna miała nie po kolei w głowie) - wymyśliła sobie pierdolone pismo węzełkowe. Także w drodze do Szwajcarii (odwiedziny u ojca, który wciąż nie czuje się najlepiej) doszkalałem się z Kipu, żeby jakoś rozplątać tę bawełnianą plątaninę supełków (zadbała o pełną wielowymiarowość - liczyła się nawet grubość przędzy - to zdecydowanie nie było najłatwiejsze zadanie, choć z całą pewnością nigdy jej tego nie napiszę). Nie wiem, jak jej się chciało to robić, ale po czymś takim nie mogę jej przecież wysłać zwykłego polialfabetyka. Coś wymyślę.\nMoże nawet już bym to zrobił, gdyby nie zadanie, które dla mnie przyszykowała; w tym przypadku chyba skończyły jej się pomysły - ale może to dobrze? Rozwiązałem tę krzyżówkę z ostatniego Je suis partout, a czas, w którym udało mi się to zrobić, zgodnie z sugestią L., zanotowałem (w pamięci, oczywiście), by móc podać jej go w następnej wiadomości - odrobinę go zaniżę - gdyby jakimś cudem była szybsza. Nie musiałbym tego robić, aczkolwiek zapomniałem nazwy toru wyścigów konnych; cóż, do tego typu rzeczy nigdy nie miałem głowy.\nPo drodze do pracy zahaczyłem o pocztę i wysłałem rozwiązanie, nie łudząc się nawet, że mogę cokolwiek wygrać - to byłby ewenement na skalę światową; brakowało mi szczęścia do takich pierdół.\nZresztą i tak mi na tym nie zależało - myślami byłem już daleko - w bibliotece, gdzie udam się wieczorem, żeby przewertować tomiszcza o szyfrach - koniecznie te knigi, które już od dawna nie widziały światła i te, na których zdążyły wyrosnąć najwyższe wzgórza kurzu.\nPost otrzymuje numer 2.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Wto Gru 27, 2016 8:44 pm\nRené Delagne uchodził za najzdolniejszego redaktora w Paryżu, a przynajmniej, jej skromnym zdaniem, zasługiwał na to miano. Nie orientowała się zanadto, czy istniały jakiekolwiek honoraria, które mogłyby podkreślić renomę jego miesięcznika oraz prywatny talent pisarski, którym tak zręcznie posługiwał się w „Comoedii” (szczególnie w artykułach dotyczących malarstwa, które namiętnie gromadziła w jednej z teczek), ale gdyby miała jakikolwiek wpływ na literacki półświatek, osobiście wręczyłaby mu najwyższe odznaczenie, najlepiej Oeuvre humanitaire et Mérite philantropique. Był przecież nie tylko niezwykle uzdolniony, ale również niespotykanie inteligentny (tak zręcznie prowadził pismo, potrafiąc jednocześnie hołdować francuskiej kulturze oraz nie zachodzić przy tym zanadto za skórę Niemcom) i prawdziwie przystojny; to ostatnie miała okazję sprawdzić przy okazji publikacji, przy których, mimochodem, załączano zdjęcie mężczyzny – może nie pierwszej młodości, lecz nadal rześkiego, silnego osobnika w wieku nieco ponad czterdziestu lat i o najintensywniejszym, głębokim spojrzeniu, pod którego naporem robiło jej się niespodziewanie gorąco.\nTym razem jednak nie uległa Dalegne’owi oraz jego hipnotyzującym, ciemnym oczom, przez przypadek natrafiając na bezbarwnie puste pola krzyżówki spowijające stronice francuskiego szmatławca; nie należącego do niej, wszak nie znosiła „Je suis partout” oraz proniemieckiego wydźwięku niosącego się echem pośród kolejnych artykułów. Jednak fakt, iż w ciągu liter wyłowiła słowa „Konserwatorium Paryskie” oraz „Der große König” uratował miesięcznik przez bezceremonialnym wyrzuceniem poza próg niewielkiego mieszkania, a nawet, co niespodziewane, sprawił, iż nieco przychylniej zaczęła zerkać na gazetę.\nNie wypełniała krzyżówki ze szczególnym zapałem. Wydała jej się wręcz prostacko łatwa, zbyt łatwa dla każdego szanującego się mieszkańca Paryża. Pytania o nazwy dzielnic, najważniejszych kulturalnych miejsc miasta… kręciła z zażenowaniem głową, wzdychając i wplatając w kolejne kwadraty idealnie proste litery. Hasło również nie należało do szczególnie odkrywczych, ale skoro już poświęciła tych kilkanaście minut na rozwiązanie łamigłówki (zdecydowanie nie zasłużyła na to miano), następnego dnia wybrała się na pocztę i wysłała rozwiązanie na podany adres, uprzednio oczywiście marnując parę cennych chwil oraz oddechów w kolejce, przez którą później spóźniła się do pracy. Przez to wszystko czuła, że niepotrzebnie zawracała sobie głowę – oczyma wyobraźni widziała już, jak ci wszyscy ludzie ślą swoje odpowiedzi (mężczyzna stojący dwie osoby przed nią miał nawet wypisaną tę samą nazwę wydawnictwa na kopercie) na banalnie proste zapytanie, obniżając jej własne szanse.\nWniosek pozostawał więc niezmieniony: „Je suis partout” nadal nie umywało się do jej ukochanej „Comoedii”. A przynajmniej nie dopóki będą tworzyć tak łatwe krzyżówki.\nPost otrzymuje numer 3.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Pią Sty 06, 2017 5:26 pm\nCoś mówiło Fiodorowi, że przesadził z piciem.\nPodobał mu się duży, papierowy kalendarz, zasłaniający wielki placek wykruszonego tynku, rozczulały go pęknięcia na suficie, biurka o blacie jak twarz stuletniego starca i kolekcja różnych krzeseł, z których każde najpewniej przeżyło wielką wojnę. Nawet wypełnione matową szybą drzwi poczty wydały mu się sympatyczne, choć przecinająca szkło rysa dotarła wreszcie do kresu i stało się oczywiste, że każdy klient usiłujący w nie stukać musi się poważnie liczyć z nagłą amputacją dłoni. Mimo to przyglądał im się z przyjemnością. Kurz, pajęczyny, czy cokolwiek to było, tworzyły rozmyty, pobudzający wyobraźnię zarys kobiecej sylwetki. Oczywiście musiała być młoda i ładna i, rzecz jasna, drżała lekko z tremy. Młode, tajemnicze damy, odwiedzające zatłoczone (choć akurat dzisiejszego popołudnia nieszczególnie) poczty, zawsze są kłębkami nerwów i mają prawo postać tak trochę ze spoconą dłonią przy klamce. Jego wyobraźnia działała na najwyższych obrotach z dwóch prostych przyczyn: po pierwsze, był zmęczony całym tygodniem bezpardonowej harówki, a po drugie – trochę się wstawił. Jeszcze trzy godziny temu siedział w ciemnym pokoju własnego mieszkania, wpatrując się w niewyraźny zarys półlitrówki. Zawierała jakieś sto gramów czystej i gdyby dolać je do tego, co Fiodor już wypił (szklanka Schnapsa, a potem – chyba już na Butte-Montmartre z sąsiadem z góry – druga szklanka, tyle że już nie Schnapsa, a anyżówki, która podobno wpływa na człowieka antyhumanitarnie, to znaczy, wzmacnia duszę, a osłabia wszystkie członki. Z Fiodorem było nie wiadomo dlaczego odwrotnie, bo członki mu w najwyższym stopniu okrzepły, a dusza osłabła), może zapomniałby, iż po świecie chodzi jakiś Chirjakow. Jednak kiedy spojrzał na wypełnioną krzyżówkę w gazecie, decyzja zalania się w pestkę jeszcze nie dojrzała – uznał za to, że nic nie wpływa na człowieka równie zbawiennie, co spacer.\nCo to była za okazja i dlaczego postanowił się napić, dotąd nie ma zielonego pojęcia, ale przecież tak być powinno – właśnie tak! Wszystko na świecie powinno toczyć się powoli i nieprawidłowo, żeby człowiek nie mógł być z siebie dumny, żeby był smutny i zagubiony. Bo właśnie taki był Fiodor, kiedy wybrał się do głównego urzędu pocztowego, chwiejąc lekko z zimna i zgryzoty – melancholijna, rosyjska dusza nigdy nie mogła iść w parze ze stanowczo zbyt szybkim trzeźwieniem.\nJuż w okienku, gdy z patetyczną powagą podsuwał pracownicy odpowiednio zaadresowaną kopertę, doskonale widział w jej oczach wyrzut – oczywiście, uważała go za wykolejeńca. Rano i na kacu sam Fiodor jest o sobie takiego mniemania, ale nie można przecież brać na serio faceta, który jeszcze nie zdążył się zaprawić. Za to w wolne popołudnia, zupełnie takie jak ten – jakież są w nim głębie! – jeżeli, oczywiście, nawali się dobrze w ciągu dnia – jakież przepastne głębie rozwierają się w nim popołudniami!\nGłuche uderzenie stempla było najbardziej wyraźnym sygnałem do odwrotu; kiedy jego koperta zniknęła w koszyku setek sobie podobnych, Fiodor odwrócił się na pięcie i…\nPopisał godnym podziwu refleksem, dzięki czemu udało mu się nie przewrócić stojącego (dziwnie blisko) mężczyzny. Nie był dzisiaj na szczęście aż tak szybki, by zdobyć się na coś innego poza unikiem, który i tak skwitował jedynie zaskoczonym, mimowolnym o!, najwyraźniej skierowanym do nie mniej zaskoczonego blondyna.\nWłaśnie tak – nie przeprosił, choćby tylko spojrzeniem, jednak z drugiej strony nie próbował walić nieznajomego po łbie czy strzelać. Zdołał zauważyć za to coś innego: zapach drogiej wody kolońskiej wyprzedzał jegomościa o jakieś dwa metry, ale aura pewności siebie, swobody i autorytetu tkwiła całe kilometry z przodu, nim nos w ogóle coś wyczuł.\nKrótko mówiąc? Był Niemcem. Chyba właśnie to (i wyłącznie to, w grę w żadnym wypadku nie wchodziło czujne spojrzenie niebieskich oczu) wymusiło na Fiodorze spokojne, wygrzmiane po francusku gdzieś z głębi piersi:\n– Pan wybaczy\nprzy akompaniamencie którego ominął mężczyznę, udając się w jedynym właściwym kierunku – do drzwi. I może baru?\nPost otrzymuje numer 4.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Pią Sty 06, 2017 10:12 pm\nPowodem, dla którego Otto nigdy, ale to naprawdę nigdy!, nie częstował swoich gości filiżanką kawy była nieumiejętność jej poprawnego zaparzenia. Smakowała jakby jej tajnym składnikiem była gruda błota, a mężczyzna nieraz zastanawiał się czy to możliwe, aby Sussane naprawdę korzystała z tej samej puszki ze zmielonymi ziarnami co on, czy nie chowała przed nim tajnych zapasów, zostawiając na wierzchu to obrzydlistwo parujące w jego filiżance. Zdążył przyzwyczaić się do tego smaku, dlatego też nawet niespecjalnie się skrzywił, kiedy pierwszy łyk kawy sparzył mu przełyk, zostawiając na języku znajomą gorycz, znacząco podkreśloną nagłówkiem gazety rozłożonej przed nim na stole.\nZaśmiał się, widząc swoje nazwisko. Bohater. Podłechtałoby to pewnie jego ego, może nawet pokusiłby się o wycięcie tego fragmentu, gdyby nie Eberhart patrzący na niego z czarno-białej fotografii. Miał przy tym taką minę jakby doskonale wiedział, że Otto właśnie popija kawkę nad jego gazetą, przez co Langbein poczuł się nieco... niezręcznie. Nawet na papierze nie było to najlepsze towarzystwo, a co dopiero przy śniadaniu!\nPrzewrócił stronę wyraźnie zniesmaczony, rozpogadzając się na widok krzyżówki, której rozwiązanie nie zajęło mu więcej niż kwadrans - rozszyfrowanie treści było trudniejsze niż ona sama, wciąż średnio radził sobie z francuską pisownią. Dlaczego właściwie nie miałby się przespacerować? Na pocztę na przykład. Nie sądził, aby miał wielką szansę na wygraną, jednak brak planów i znudzenie, ile można nic-nie-robić?, sprawiły, że wzięcie udziału w konkursie wydało mu się absolutnie fantastyczną sprawą!\nJego entuzjazm jednak drastycznie osłabł, kiedy stojąc przy okienku, ściskając w prawej (bo jedynej sprawnej!) dłoni kopertę, dowiedział się, że nie może kupić znaczka. Niekompetencja francuskich urzędów wciąż go zaskakiwała - naprawdę nie miała jak wydać mu reszty z dwudziestu? Wredna franca, sarknąłby pod nosem, gdyby nie to, że nie miał w zwyczaju publicznie obrażać kogokolwiek. Lubił o sobie myśleć, że jest miły. Dlatego też jako taki, uśmiechnął się grzecznie, wycofując się do dwóch pobliskich sklepów, w których również nie chciano rozmienić mu pieniędzy. Ciężko było mu uwierzyć, że to zwykły zbieg okoliczności, a nie zwykła złośliwość żabojadów bezbłędnie wychwytujących jego niemiecki akcent. Trudno, urzędniczka na poczcie będzie musiała uporać się z tym problemem, choćby zaglądając do własnego portfela. Nagle wysłanie tej przeklętej koperty nabrało dla niego dziwnie osobistego charakteru, choć wydało mu się to śmieszne - bo takie też było. Stanął więc na nowo w kolejce, powstrzymując się przed wepchnięciem się na jej początek, choć kusiło go to niemiłosiernie, szczególnie gdy dotarł do niego lekki zapaszek przetrawionego alkoholu, niechybnie dolatujący od jegomościa stojącego ledwie kilkanaście centymetrów przed nim. Jakby chcąc upewnić się w swoim osądzie, bo przecież nie chciałby krzywdzić nikogo nietrafionymi oskarżeniami!, nachylił się nieznacznie do przodu, nie zastanawiając się nad dziwacznością własnego zachowania. Znudzenie skutecznie blokowało zdolność myślenia - na tyle, że nie zdążył się odsunąć kiedy mężczyzna odwrócił się, niemal na niego wpadając. Och, niezręcznie! Nie chciałby wiedzieć, co ten musiał pomyśleć! Chociaż właściwie wyglądał na niezbyt skorego do wysiłku wykraczającego poza zastanowienie się, który bar odwiedzić w drodze do domu.\n- Nic się nie stało - nie uciekł spojrzeniem, zdając się zachowywać właściwą sobie pewność.\n- Miałby pan może rozmienić pieniądze? Z dwudziestu - jakby dla potwierdzenia swoich słów zamachał mu kopertą przed twarzą, skutecznie uniemożliwiając Francuzowi możliwość wyminięcia go.\nZdawał się nie przejmować blokowaniem kolejki, póki kobieta stojąca za nim nie chrząknęła cicho, nie upominając jednak Niemca jednoznacznie. Ale to wystarczyło. Usunął się nieco na bok, przepuszczając brunetkę.\nPost otrzymuje numer 5.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Sob Sty 07, 2017 1:52 pm\nGdyby w najnowszym wydaniu Je suis partout umieszczono – poza kaprawymi oczkami Eberharta i udręczonym spojrzeniem von Hatzfeldta – zdjęcie jeszcze jednego paryskiego bohatera, Fiodor nie miałby problemów, by rozpoznać w stojącym przed sobą mężczyźnie asa niemieckich sił powietrznych. Posiadał pamięć do twarzy, zaś ta jedna i szczególna, ta, która jeszcze kilkanaście sekund temu znajdowała się nienaturalnie blisko jego ciała (co, na całe szczęście, na wieki miało utknąć za zasłoną historycznego milczenia), dopiero po chwili obserwacji wydała mu się dziwnie znajoma. Głuche, niejasne wrażenie, że spotkali się już wcześniej, Chirjakow dość prędko zepchnął na karb klienteli przewijającej się przez Le Dome – Niemców tam nie brakowało, choć nie wszyscy zwykli obwąchiwać barmana.\nCuchnął alkoholem? Też coś! Może dziś nie prezentował sobą najwyższej klasy, nie sprawiał wrażenia szczególnie rozmownego i już w żadnym wypadku nie wyglądał na kogoś, kto skory jest do rozmieniania pieniędzy, ale zachował dość zdrowego rozsądku i czujności, by nie stratować odrobinę wyższego, choć zdecydowanie smuklejszego jegomościa. Nawet jeśli ten – z niewiadomych przyczyn – uznał, że wciągnięcie Fiodora w interakcję i zaburzenie jego pola widzenia zaadresowanym do (a jakże!) redakcji listem będzie dobrym pomysłem. Chirjakow zawahał się gdzieś pomiędzy co mi pan machasz tą kopertą przed oczami a zwięzłym, oschłym nie mam rozmienić wypowiedzianym bez zaglądania do portfela.\nJednak wtedy z mocą rozpędzonej furmanki uderzyły go dwie rzeczy – tak właściwie to jedna, ale ze zdwojoną siłą.\nJak bardzo zdesperowanym trzeba być, aby pytać o rozmienienie pieniędzy wyraźnie zmęczonych, odrobinkę zionących alkoholem, niedogolonych typów o przekrwionych oczach? Tym jednym pytaniem Niemiec dowiódł braku krytycyzmu i mimowolnie sprawił, że w Fiodorze odezwało się echo zwyczajnej, ludzkiej sympatii (choć równie dobrze mogła być to anyżówka). Przez chwilę przyglądał się mężczyźnie nieufnie, jak gdyby nie miał pewności, czy ten aby nie żartuje, jednak Niemiec nadał świdrował Chirjakowa wzrokiem i robił to zbyt otwarcie, by można było posądzić go o cokolwiek innego poza pilną potrzebą rozmienienia gotówki.\nCóż, w czasach, gdy Fiodor okazuje odrobinę życzliwości, nic nie szokuje już tak bardzo.\n– Z dwudziestki? – było to jedno z jego najgłupszych pytań w tym tygodniu: trzeba być ślepym, głuchym i całkiem niewrażliwym na rezygnację, jaką reprezentował sobą mężczyzna, który w akcie desperacji chwytał się ostatniej deski ratunku – na swoje własne nieszczęście, był nią Fiodor. Z drugiej jednak strony… kto, do czorta, za nadanie listu płaci dwudziestką?\n– Sprawdzę – kierująca się logiką część jego mózgu zatarła ręce – przecież doskonale wiedział, że w portfelu nie ma dość gotówki, by rozmienić dwudziestkę, posiada za to na tyle kartek żywnościowych, żeby oddać Niemcowi równowartość banknotu i dołączyć do nich serdeczne podziękowania za kwietniową niespodziankę w formie reglamentacji towarów. Fiodor, mamrocząc w myślach (i chyba bardzo cichutko pod nosem) coś, co raczej nie nadawało się do powtórzenia na paryskich salonach, obrócił w palcach sfatygowany, skórzany portfel, bez entuzjazmu zajrzał do jednej, drugiej, później trzeciej przegródki i w końcu schował go do kieszeni spodni, przenosząc jasne spojrzenie na Niemca. – Przykro mi, uzbiera się co najwyżej piętnaście.\nMyśl o tym, że za chwilkę, że za krótki moment zdoła wykręcić się od tej – jakkolwiek by nie spojrzeć – nieoczekiwanej rozmowy, odebrała całą spontaniczność wyrażaniu najgłębszego żalu. Był gotów wykonać kolejny manewr i po raz kolejny wyminąć mężczyznę, ale coś – nagła ciekawość, na wpół dziecięca przekora lub zwykła, zawodowa ciekawość – nakazała mu wytrwać jeszcze kilka sekund w całkowitym bezruchu. Jedynie jasne brwi podjechały nieznacznie do góry, a utkwiony w Niemcu wzrok – swoją nieustępliwością zdolny przepalić deskę – dość jasno pytał to wszystko?\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Sty 08, 2017 11:13 am\nDziękujemy za nadesłanie rozwiązań!\nObiecaną tajemniczą nagrodą jest jednorazowa możliwość wyboru oczka zamiast rzucania kostką w fabule. Oznacza to, ze gdy Mistrz Gry rozpisze legendę do rzutu K6 dla danej postaci, gracz będzie mógł samodzielnie wybrać jedną z opcji, bez zdawania się na los. Nie musi jej wykorzystywać przy pierwszej możliwej okazji, nagroda ta nie ma terminu ważności.\nW celu jej przyznania, Mistrz Gry wykona rzut kością K6.\n1 - Tobias von Hatzfeldt\n2 - Wolfgang von Liebenfels\n3 - Daisi Schmitt\n4 - Fiodor Chirjakow\n5 - Otto Langbein\n6 - rzut zostaje powtórzony, do puli nagród zostaje dołączony dowolny (wybrany przez zwycięzcę) przedmiot ze sklepiku MG, nie droższy niż 100 PR.\nFiodor i Otto, możecie oczywiście kontynuować rozgrywkę.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Sty 08, 2017 11:14 am\nW celu przyznania nagrody Mistrz Gry ponownie wykona rzut kością K6.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Sty 08, 2017 11:16 am\nNagrody zgarnia Daisi Schmitt. Gratulujemy!\nOczywiście 10 PR za udział w krzyżówce otrzymał każdy z Was, punkty zostały dodane.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Pon Sty 16, 2017 12:38 am\nCiepłe spojrzenie, mocno kontrastujące z lodowatym błękitem tęczówek, przesunęło się powoli po Francuzie sięgającym do portfela, a jeszcze przed chwilą zmarszczone czoło, wygładziło się. Zapewne gdyby Otto nie był Ottem, a dowolną inną osobą, nie zaczepiłby tego właśnie jegomościa - wszystko w nieznajomym, aż krzyczało żeby dać mu święty spokój, jednak Langbein pozostawał na to głuchy. Ściskając w dłoni nieco zmiętą już kopertę, którą chwilę wcześniej zaprzestał wymachiwać przed twarzą mężczyzny, cierpliwie czekał, aż ten sprawdzi zawartość swojego portfela. Nawet przez myśl mu nie przyszło, że może to być jakikolwiek problem, bo przecież kwota wcale wielka nie nie była...?\nZdziwił się tylko nieznacznie, kiedy nie został od razu odprawiony z kwitkiem - Francuzi zazwyczaj nie śpieszyli z pomocą osobom, które ich język zniekształcały z takim uporem z jaki robił to Otto, kalecząc mowę Moliera ciężkim akcentem, który zupełnie jawnie wskazywał niemieckie pochodzenie blondyna. Czekał, wciąż bez jakichkolwiek oznak zniecierpliwienia, świdrując oczami swojego rozmówcę, przeskakując spojrzeniem ze zmęczonej twarzy na duże dłonie, w których ten trzymał portfel i z powrotem, aż do momentu, kiedy Francuz skończył liczyć pieniądze, dzieląc się z nim niepomyślną nowiną.\n- Och - wyrwało się Langbeinowi, pesząc go leciutko, a czoło ponownie zmarszczyło się w wyrazie absurdalnego zmartwienia. Nie pozostawało mu nic innego jak zrezygnować. Albo wreszcie posłużyć się swoją władzą i wymusić na biednej kobiecie siedzącej za okienkiem pomoc. Właściwie nie podobała mu się żadna z tych opcji, ale skończyły mu się pomysły na ratowanie sytuacji. Nie po to marnował godzinę, a nawet dwie, swojego cennego (dobre sobie!) czasu, żeby wrócić z niczym do domu. - No nic, dziękuję. Widać to nie mój dzień - skrzywił się lekko, potrząsając jasnowłosą głową i nie przestając miąć w palcach zdrowej dłoni sfatygowaną kopertę, której stan z każdą mijającą minutą znacząco się pogarszał. Łatwo było sobie wyobrazić jak tragicznie prezentowały się wszystkie dokumenty przechodzące przez jego ręce...\n- Nie wiedziałem, że kupno znaczka będzie takim wyzwaniem... - dodał jeszcze, uśmiechając się niewyraźnie do Francuza i sprawiając przy tym wrażenie nieco zakłopotanego tym, że niepotrzebnie zawracał mu głowę.\n- Urzędy nigdy nie były moją mocną stroną - wyjaśnił pod wpływem wbitego w niego zadziwiająco przenikliwego spojrzenia, wzruszając lekko ramionami odzianymi w czarny płaszcz, pod którym wyjątkowo nie miał munduru. Opatrunki krępowały ruchy, znacząco przy tym utrudniając dobór garderoby. Wciśnięcie się w marynarkę było prawie niemożliwe i Otto robił to wyłącznie, gdy naprawdę wymagała tego sytuacja. Czyli od czasu postrzału, aż dwa razy. Odwiedzając panią Weber i składając raport na temat nieszczęśliwego zajścia w hali Wagram, gdzie jak nie mógł sięgnąć pamięcią, spotkał już stojącego przed nim mężczyznę. Być może to właśnie odmęty podświadomości, w której zaczepiła się twarz bezimiennego i bezosobowego ulotkarza, kazały mu zwrócić się do niego, uznając go za jedyny znajomy element nieprzyjaznego wyposażenia urzędu pocztowego.\n|naprawiłam czcionkę :x\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Pon Sty 16, 2017 10:22 am\nNawet jeśli do tej pory utrzymywały się w nim jakieś bastiony nie tak dawno (i jednocześnie stanowczo zbyt dawno) temu wypitego alkoholu, właśnie skapitulowały pod wpływem spojrzenia pogrążonego w desperackim poszukiwaniu drobnych Niemca. Mężczyzna aktualnie wpatrywał się w Fiodora tak, jakby chciał prześwietlić go na wylot i zbadać, z kim i jak często ostatnio przesiadywał w barach, a choć sam Chirjakow był zmęczony, wciąż dostrzegał podobne drobiazgi – zaliczały się do nich również oczy niespodziewanego towarzysza rozmowy, które pod wpływem odruchu nazwał dobrymi.\nJak gdyby niebieskie nie były wystarczająco dobrym określeniem.\nByć może to właśnie z uwagi na łagodną napastliwość niemieckiego spojrzenia (co samo w sobie do dzisiaj było dla Fiodora oksymoronem) uznał za stosowne, by poświęcić kilkadziesiąt sekund nad wyraz cennego czasu i podjąć trud poszukiwania pieniędzy. W przeciwieństwie do Niemca nie robił sobie zbyt wielkich nadziei, już w trakcie portfelowej przeprawy myśląc wyłącznie o tym, by opuścić urząd pocztowy – ale niestety! Niestety, na drodze do wyjścia wciąż stał mu jasnowłosy mężczyzna, i to stał tak zdecydowanie, że wszelkie aluzje subtelniejsze od popychania nic by nie dały. Fiodor zresztą ciut za późno spostrzegł, iż jest na swój sposób zahipnotyzowany scenką, której odtwórcą stał się przez przypadek – co miało też swoją dobrą stronę.\nPrzynajmniej wyzbył się złudzeń, że jeszcze dzisiaj zawita do baru.\nSłysząc to ciche, mimowolne ”och” idące w parze z lekkim zmarszczeniem czoła, wzruszył ramionami, odrobinę bezradnie i jednocześnie jak ktoś, kto nie wie, w czym zawinił. Święcie wierzył, że błyskawiczna relacja (nie brzmi to zbyt romantycznie, jak gdyby ktoś kogoś rozpuścił w kubku niczym mleko w proszku) właśnie dobiegała końca – nastała pora, w której powinni rozejść się w swoje strony, Fiodor do drzwi, zaś mężczyzna do bezwzględnej urzędniczki pocztowej instytucji, która za punkt honoru obrała sobie pozbawienie go radości z życia.\nI to wszystko przez pocztowy znaczek, a ściślej rzecz biorąc – jego brak.\n– Niesłychany pech – przyznał w końcu, przez moment wpatrując się w maltretowaną przez Niemca kopertę – dopiero na wzmiankę o urzędach posłał blondynowi krzywy uśmiech; nie wiadomo, czy to natura takim go stworzyła, czy dopiero bagaż doświadczeń – tak czy inaczej, niektóre z grymasów Fiodora potrafiły być paskudnie cyniczne. Niełatwo było wygrać z nim pojedynek wzrokowy, kiedy spuszczał ze smyczy gorszą część niebrzydkiej skądinąd twarzy – zwłaszcza, jeśli ta twarz zamierzała właśnie odkryć jakąś rewelację.\n– Niech pan zaczeka – wyrzucił z siebie ni to z westchnięciem, ni z zawoalowaną obietnicą, która rozmyła się w nagłym obrocie, z jakim Fiodor ponownie zwrócił się w stronę pocztowego biurka. Przez dwie, bardzo długie i pełne skupienia sekundy stał nieruchomo, najwyraźniej oceniając dzielącą go od urzędniczki odległość – wnioski prawdopodobnie były zadowalające, bo w momencie, w którym od biurka odeszła przepuszczona przez Niemca brunetka, Chirjakow przystąpił do działania. Użył całego swego, w pełni rozwiniętego paryskiego sprytu, żeby nie tracić czasu i ominąć kolejkę – korzystając z faktu, że następna osoba niczego się nie spodziewała, w dwóch krokach znalazł się przy masywnym biurku i położył na jego blacie dużą, silną dłoń, która jasno sugerowała, że nie ruszy się stąd bez tego, po co zawrócił.\n– Dwa znaczki proszę – uśmiechnął się do kobiety lekko, niemal uprzejmie, choć w praktyce wyglądało to tak, jakby właśnie został postrzelony. Nie potrafił przy tym powstrzymać się przed zerknięciem przez ramię w stronę Niemca, posyłając mu triumfalne spojrzenie znad wyciąganego z kieszeni portfela, którego nieszczególnie bogata zawartość pokryła koszt znaczków. Ledwie moment później (zdumiewająco skutecznie ignorując nieprzychylne spojrzenia wydłużającego się ogonka kolejki) bez słowa wręczał mężczyźnie dwa relikty (dwa na wypadek, gdyby jeden sam się zgubił... albo został źle przyklejony) pocztowej wojny, tym razem nie spiesząc się do drzwi z jednego powodu.\nChyba zasłużył na dziękuję?\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Sob Sty 28, 2017 7:57 pm\nPrawda? Chciałby zapytać, otwierając szerzej oczy i być może nawet by to zrobił, gdzieś pomiędzy mięciem koperty w dłoni, a strzelaniem spojrzeniem od twarzy nieznajomego na szarobure ściany i z powrotem, gdyby nie kolejne słowa padające z ust Francuza, zaraz po tym jak Otto przyznał, że we wszelkich cywilnych urzędach radzi sobie niczym Mojżesz na pustyni, czyli zupełnie jałowo. Męcząc przy tym nie tylko siebie, ale również sporą część osób mających niewątpliwego pecha znaleźć się w jego otoczeniu – można było tylko mieć nadzieję, że trwać to będzie zdecydowanie krócej niż czterdzieści lat... Może jedynie następne trzy minuty?\nZaskoczenie widoczne na piegowatej twarzy dobitnie świadczyło o konsternacji Langbeina, patrzącego jak zagadnięty mężczyzna obraca się, prawie że na pięcie i zamiast skierować się w stronę drzwi, przemierza trasę, która u niego samego powodowała chęć przewrócenia oczami i ciśnięcia koperty do najbliższego kosza na śmieci. I tak jak przeprawa Otta przez kolejkę, a później przez rozmowę z nieprzychylną mu panią tego burdelu, przypominała podróż kozy przez układ trawienny boa dusiciela, a więc była boleśnie widoczna dla wszystkich i zdecydowanie nieprzyjemna dla obydwóch stron, tak nieznajomemu poszła ona równie sprawnie, co stałemu bywalcowi Le Dome wychylenie na koszt współtowarzyszy kolejnej pięćdziesiątki.\nNie to jednak zdumiało blondyna, zdawał sobie przecież sprawę z tego, że przeciętny człowiek nie ma najmniejszego problemu z zakupieniem znaczka, koperty czy nawet z wysłaniem listu, ale fakt, że ktoś robił to dla zupełnie obcej osoby, będącej w dodatku, no cóż, Niemcem, był już zdecydowanie niecodziennym zjawiskiem. Szczególnie biorąc pod uwagę, że zagadnięty, po bliższych (dalszych niby nie?) oględzinach wizualno-węchowych, wcale nie sprawiał wrażenie altruistycznej duszy, tylko czekającej aż nadarzy się okazja do zdobycia punktów w boskim rankingu dobrych uczynków, o którym tyle zwykła mówić babka Otta, kiedy przed laty ciągnęła go na niedzielne msze lub przekonywała, że należy się dzielić z innymi dziećmi słodyczami, których pomimo kryzysu w pod monachijskim domu dziadków zawsze było pod dostatkiem (notabene, właśnie tak wyglądała według ośmioletniego Otta starość – czekoladki pozostawały niezjedzone, póki się nie zjawił). Chciałby wierzyć, że to jego ujmująca osoba skłoniła mężczyznę do pomocy, jednak czy nie byłoby to zbytnim zadufaniem? Któremu w dodatku zdecydowanie przeczyła postawa urzędniczki siedzącej za cienką szybą.\nJedno pozostawało niezaprzeczalnym - dawno nie czuł się tak bardzo zmieszany.\n– Naprawdę nie trzeba było… – ale jakby wbrew swoim słowom zacisnął palce na niespodziewanym podarunku, wcześniej wsuwając kopertę pod pachę, aby przypadkiem jej nie opuścić i nie wywołać jeszcze większego zamieszania, będącego bez wątpienia gwoździem do trumny jego dumy osobistej. Szybko jednak się zmitygował, uśmiechając się w niemej wdzięczności, wlepiając spojrzenie w twarz mężczyzny, jakby chcąc zapamiętać każdą pojedynczą rysę tejże. - Merci beaucoup, monsieur. Mam nadzieję, że będę miał okazję się kiedyś, niedługo, odwdzięczyć... - kolejne wzruszenie ramionami, jakby wyczerpały się w nim rezerwy dialogowe.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Pią Lut 10, 2017 8:05 pm\nTo tylko znaczki, ciśnie się uparcie na usta, które jednak pozostają zagadkowo nieruchome – jak dwie kreseczki, które ktoś wyrzeźbił w porośniętej szorstkim zarostem twarzy.\nTo tylko dwa znaczki, chce powiedzieć, mimowolnie stając się świadkiem niemej pantomimy odgrywającej się na piegowatej twarzy Niemca – jeszcze przed momentem był zmieszany, zmieszanie przeszło jednak w niepewność, niepewność przerodziła się w chwilowy przebłysk radości, aż ta przybrała formę wdzięczności.\nZa dwa cholerne znaczki.\nGdyby Fiodor wypowiedział na głos myśl, która uparcie trepanowała jego czaszkę od środka, przypominając tym wyjątkowo upartego dzięcioła wygrywającego na kości czołowej melodię Fal Amuru, wyraziłby tym samym nieszczególnie zawoalowaną obelgę. Mówiąc, że to t y l k o dwa znaczki, zasugerowałby, że ich kupno drastycznie przerasta umiejętności tego oto jegomościa, który (mimo wszystko) sprawiał wrażenie dość kompetentnego, by poradzić sobie z ich nabyciem. Być może rzeczywiście padł ofiarą jakiejś niesłychanej zmowy, zakrojonego na całą dzielnicę spisku, jawnej politycznej prowokacji pomiędzy sprzedawcami, którzy uparcie odmawiali rozmienienia niedorzecznie wysokiego dla przeciętnego paryżanina nominału? Głęboko wierząca w Boga (czy też raczej popa i fundowanie nowej chrzcielnicy) babka Fiodora mogłaby powiedzieć coś o tym, że wyroki boskie są niezbadane i że pomoc zawsze przychodzi z najmniej oczekiwanej strony – niestety jej wnuczek nie był takim entuzjastą, kiedyś obraził Boga przekleństwami obraźliwymi i raniącymi, takimi, które zdumiałyby nawet portową prostytutkę z czterdziestoletnim stażem, w skutek czego Bóg się na niego obraził i teraz raczej nie rozmawiają.\nCo nie oznacza jednak, że w jego nagłym przejawie altruizmu nie było czegoś iście anielskiego.\nPrzez dłuższą chwilę (przez cały czas) sprawiał wrażenie kogoś, kto chce, by cała sytuacja dobiegła końca, ale nie robi w tym kierunku zupełnie niczego. Nawet zakup dwóch-tylko-znaczków nie stanowił definitywnego zakończenia rozmowy, która – przy akompaniamencie wyraźnie koślawego francuskiego – dalej toczyła się cieniutkim, choć powoli wysychającym strumyczkiem słów. Fiodor pozwolił, by Niemiec wyraził własne zakłopotanie, uznając, że znacznie zabawniej będzie wysłuchać tej niepewności, a nie tylko obserwować jej odzwierciedlenie na twarzy. Najwyraźniej się nie zawiódł, bo choć fiodorowy pseudo-uśmiech był stały i spoczywał na ustach jakby niechcący, a przy tym nie wyglądał na przytwierdzony i sztuczny, wciąż reagował nieustannie na otoczenie – poszerzał się, zmniejszał, stawał zaskoczony albo cyniczny, wszystko w miarę dalszego obrotu sytuacji. Teraz miał w sobie coś z kociego sceptycyzmu, zupełnie jakby wzmianka o odwdzięczeniu się była obietnicą otrzymania tuńczyka, który – choć wyraźnie pachnie na kuchennej ladzie – jeszcze tego samego wieczora zostanie zeżarty przez pańcię.\n– Naturalnie, kiedyś, niedługo, przy najbliższej okazji bez wątpienia przypomnę o długu – powiedział to i utkwił w Niemcu poważne, jasne spojrzenie, takie, piękne dziewczyny mają zawsze dla swoich brzydszych przyjaciółek – choć w tym przypadku porównanie powinno przybrać raczej odwrotny wymiar. – Życzę powodzenia w konkursie – kolejne słowa padły już w ruchu, w którym ponownie znalazł się Fiodor. Tym razem zmierzał prosto do drzwi, ostatnie, przeciągłe spojrzenie posyłając nie Niemcowi, lecz jego kopercie, która najpewniej nie mogła doczekać się, aż ozdobi ją jeden z dwóch znaczków, na których widniał Œuvres de l'Air.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Pon Cze 05, 2017 12:58 am\nMaxime miała odebrać z poczty przesyłkę, która jednak nie trafiła jeszcze do jej rąk. Po podejściu do okienka, za którym uśmiechała się do niej piękna, niebieskooka blondynka, usłyszała wypowiedzianą z uśmiechem, przez urzędniczkę informację: listonosz spóźniał się dzisiaj z listami. Ta informacja nasuwała pannie Lowe dwa konkretne spostrzeżenia. Pierwsze, zawsze można liczyć na kolejki na poczcie. Przynajmniej jedna rzecz w każdym kraju pozostaje niezmienna. Drugie, właśnie uświadomiła sobie, że straciła kilka godzin z życia. Siedząc na jednej z nielicznych ławeczek w środku pomieszczenia (mogła dziękować młodemu niemcowi, który ustąpił jej miejsca, ale jakoś nie miała ochoty), błądzila więc wzrokiem po pomieszczeniu. Wzrok w pierwszej kolejności padł na odwarstwiającym się suficie. Przechyliła głowę na bok i kiedy zainspirowana skrzypnięciem zawiasów, skierowała spojrzenie niej, na drewniane, pękające biurka, które dawno nie widziały już chyba pasty do drewna – jedno stało się pewne. Obserwacje wnętrza zapuszczonego budynku poczty nie należały do jej najprzyjemniejszych doświadczeń w Paryżu. Zaraz po skoku ze spadochronem na jego obrzeżach, podczas którego nieomal skręciła sobie kostkę. Albo konfrontacji ze studentem, który twierdził wyższość brytyjskich literatów nad amerykańskimi. Wybór był ciężki.\nTak czy siak, doprowadziło ją to do szukania sobie nowych atrakcji. Z nudów, odebrawszy gazetę od jakże uprzejmego niemca, już jej znanego, przynajmniej z ustąpienia jej miejsca, rozpoczęła nieprzekonane snucie wzrokiem po linijkach tekstu.\nZapowiadane otwarcie Ogrodu Botanicznego brzmiało jej jak manifestacja niemieckiej siły i wymuszone ukulturalnianie tego narodu. Nie marszczyła jednak brwi w zniesmaczeniu, chociaż miała na to ogromną ochotę. Zamiast tego udała prawdziwe zainteresowanie, w rzeczywistości szukając w całym tym ceremoniale okoliczności mogących zrzeszyć ją z niemiecką społecznością. Nigdy bowiem nie wiadomo, kiedy i kogo lepiej mieć po swojej stronie.\n— Niedługo otwarcie długo zapowiadanego Ogrodu Zoologicznego. Wybierze się pan?\nKontrolnie zerknęła w kierunku aktywnego wokół niej niemca, który wcześniej ustąpił jej miejsca, później użyczył gazetę, a teraz domagał się o uwagę, której z całej swojej kobiecej wrażliwości postanowiła mu udzielić.\nChociaż stanowiło to dla niej wątpliwą przyjemność. Dlatego zaraz potem z większą uwagą podążała spojrzeniem po kolejnych wersach drukowanego tekstu. W odbiorze przeszkadzał jej dźwięk ulicy i głośne uderzenia podbijanych stempli. Przerzucając z tylko nieznacznie ponad konieczność, większą energią kartkę gazety, uniosła wzrok wyżej, na urzędniczkę, z którą wcześniej zamieniła dwa zdania. Ta kobieta wiedziała jak umilić jej dzień...\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Lip 02, 2017 10:07 pm\nWspomnienie ostatniej wizyty w tym miejscu przypominało pustynny, rozedrgany od upału miraż. Rozmyte kontury, płynne i pozbawione kształtu, bełkotliwe echo wypowiadanych słów, odległy szum niewiele znaczących rozmów i ten krótki, zadziwiająco ostry przebłysk łagodnego błękitu zaklęty w przepraszającym wyrazie tęczówek – nie sposób było powstrzymać lekkiego drgnięcia kącików ust, zaciekle sprzeciwiających się cieniowi uśmiechu, który zapragnął wtargnąć na wargi. Przed miesiącem – wbrew własnej woli i wszelkiej logice – natknął się w tym miejscu na porażająco bezradnego Niemca; przed miesiącem wspólnie przetrwali irracjonalne zjednoczenie banałem samotności w tłumie; przed miesiącem stracił równowartość dwóch znaczków, w jakiś (równie przeczący wszelkiej logice) sposób oczekując, że dziś dług zostanie wyrównany.\nJednak moment kiedyś, niedługo odwdzięczenia jeszcze nie nadszedł; na poczcie – poza konwulsyjnie drgającym staruszkiem i młodszą o pięć dekad dziewczyną, odgrodzoną od pospolitych interesantów cienką jak lodowa tafla szybką – nie było nikogo, a już zwłaszcza nie gotowych do spłacenia długu Niemców. Jedynie łagodne, złote światło późnego popołudnia wlewało się przez nieco zakurzone, nieco rustykalne, nieco uszczknięte zębem czasu okna, ożywając niemal puste pomieszczenie i zabawiając się werniksem na drewnianych blatach. Były jasnobrązowe, on z kolei uwielbiał brąz, choć preferował ciemniejsze odcienie, szukając głębi w rzeczach nawet najbardziej prozaicznych – teraz jednak otrzymał wyłącznie poświatę ślizgającą się po lśniącej powierzchni, równie nienaturalną, co nieudolne próby bytowania poza czasem i przestrzenią, poza odległym wspomnieniem Moskwy, poza skazaną na przemijanie powłoką.\nBez żalu rozstał się z szorstkim papierem cieniutkiej koperty, najwyraźniej niezrażony niepowodzeniem ostatniego udziału w gazecianym konkursie – płacąc za znaczek (zabawne, wszystko raz jeszcze sprowadziło się do tej starej dychotomii) pomyślał mimochodem o tych dwóch, zakupionych przed miesiącem. Możliwe, by jeden z nich przyniósł właścicielowi szczęście i powiódł nadesłane rozwiązanie wprost do puli zwycięstwa?\nGdyby tak było, Fiodor doszczętnie zwątpiłby w ideę bezinteresownej dobroci.\nCzas powrócił na utarty, prędki tor, przesypując się przez palce jak suchy, rozpalony piasek; minuty pomiędzy dotarciem kontuaru, zakupieniem znaczka i przyklejeniem go we właściwe miejsce rozwiały się jak czasoprzestrzenny pyłek, kiedy on – raz jeszcze, raz ostatni – spojrzał na oszpeconą pochyłym, zabawnie kwadratowym pismem kopertę, obserwując, jak trafia do koszyka dziesiątek sobie podobnych.\nTo byłoby na tyle z taktyki nierobienia sobie wielkich nadziei.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Sro Lip 05, 2017 8:52 pm\nOkrągłe dwieście siedemnaście sekund temu przemykał po chłodnej, kamiennej posadzce; jej wytarcie wskazywało na dziesiątki tysięcy par butów, które pozostawiły po sobie delikatny żłobek niecierpliwych kroków. Wokół – było przecież późne popołudnie, słońce już kładło się na paryskich dachach złotymi pasemkami – panowała narkotyczna, zapewniająca ułudny spokój cisza. Słychać było wyłącznie odgłosy pracy sił zatrudnionych na poczcie, szelest rewersów, echo pieczątek i bełkotliwy tupot wzburzonych gołębi gnieżdżących się gdzieś nad głowami interesantów.\nPrzemykał więc po chłodnej, kamiennej posadzce, mrużył oczy przed pokracznym blaskiem przebijającym przez zamazane szyby i nagle zrozumiał, że to jedyne bodźce, które odbiera – że słyszy wyłącznie echo pieczątek, szelest rewersów i trzepot skrzydeł. Było tak, jakby wszyscy, cała dzielnica, być może całe miasto zdołało pierzchnąć, jak gdyby wiadomość o natychmiastowej ewakuacji jakimś cudem nie dotarła do jednego, jedynego Sveina oraz obecnych na poczcie paryżan. Stając w karnej kolejce do okienka, pomyślał o groteskowej, literackiej ucieczce przed nie wiadomo czym – przeznaczeniem? Losem? Własnym życiem? – lecz nie był w stanie uchwycić dygresji w dłonie; zbyt prędko znalazł się przy okienku, zbyt jawnie zaczął chłodzić na jego mlecznym pancerzu rozpalone czoło, nazbyt gorączkowo przegrzebywał kartki schludnego kalendarzyka, wypełnionego właściwym Sveinowi, pochyłym i na wpół czytelnym pismem. Ukryty pomiędzy stronniczkami znaczek nadawał niewielkiemu notesowi wymiaru metafizycznego – przeobrażał go w pocztową skarbnicę władzy, której zwieńczeniem był malutki kwadracik o postrzępionych brzegach i zielonkawej iluminacji. Nadając gestom rzeczowy, roboczy, pozbawiony zbędnych elementów rytm, pieczołowicie przykleił znaczek do koperty naznaczonej tymi samymi, pochyłymi literami, od których roiło się w kalendarzyku; moment później wymamrotał wstydliwe bonne soirée i był niemal pewien, że dźwięk przybijanej pieczątki zagłuszył jego słowa. W ferworze skłębionych w umyśle niepewnych ciągów dalszych wycofał się od okienka, namacując w kieszeni spodni papierosy i zapałki – ledwie pół gestu dzieliło go od mechanicznego wyciągnięcia paczki, już w połowie drogi do drzwi uświadamiając sobie, że wciąż nie opuścił budynku.\nI że ktoś mu się przygląda.\nPo odsłoniętej skórze przedramion przebiegły nieprzyjemne ciarki, nie mające zbyt wiele wspólnego z przyjemnymi dreszczykami emocji; dzień wciąż był upalny, ale Svein właśnie pożałował, że nie ma na sobie płaszcza, za którego podniesionym kołnierzem mógłby ukryć pobladłą ze zmęczenia twarz. Biała koszula z podwiniętymi do łokci rękawami nie zapewniała żadnej ochrony – i nagle wydała się zupełnie nie na miejscu.\nZnał już ideę, jakoby życie składało się z kilku pomysłów, kilku kobiet, kilku książek i kilku podróży. W tym momencie po raz kolejny upewnił się w od dawna nurtującej go teorii, iż życie składać się też może z kilku nieprzyjemności. Kilka nieprzyjemności może krążyć wokół ciebie przez całe życie. Od czasu do czasu będą ci je przypominali najzupełniej przypadkowi ludzie.\nLub ci znacznie mniej przypadkowi.\nPrzez cztery, długie sekundy rozglądał się trwożliwie, jakby w obawie, czy nie łamie jakiegoś tubylczego obyczaju, który każe tego dnia, o tej godzinie, a zwłaszcza po wysłaniu listu składać bałwochwalczą ofiarę. Poszukując wzrokiem kipiącego wściekłością, domagającego się czci bożka, w końcu zauważył jego.\nI zrozumiał, że nieszczególnie się pomylił.\nObecność Charrona w tym miejscu, o tej porze, akurat dziś była dowodem na to, że intensywnością myśli można kogoś na odległość i bez słów wezwać, ściągnąć, sprowadzić. Że wystarczy jedno, nieopatrzne wspomnienie wzburzonej fali ciemnych włosów, by z przeszłości ściągnąć je do teraźniejszości, by zmaterializować i loki, i twarz, i całą galaktykę jej pieprzyków, i spojrzenie, przed którym ma się ochotę uciec, rozpłynąć w powietrzu, zniknąć jak rozwiany na wietrze dym.\nZacisnął mocno usta, poprawiając przewieszoną przez ramię torbę – z jej lewego roku nieopatrznie wyglądała świeża wiązanka zieleniny, która przy dłuższej obserwacji nabierała cech właściwych dla rumianku. Gdzieś pomiędzy prosektorium a pocztą, na spłachetku zapomnianej przez świat zieleni, rosła matricaria – bezbłędnie rozpoznana, szybko trafiła do skórzanego azylu torby, teraz nieśmiało wyglądając z jej wnętrza, jak gdyby ciekawa obrotu sprawy.\nTyle, że dla Sveina nie było żadnej sprawy. Zatroszczył się o to, by przenikające go uczucie wzburzonej, niepodobnej do niego niechęci ujawniło się w jasnych tęczówkach i by zostało dostrzeżone przez Charrona akurat wtedy, gdy Challes przechodził obok. Dwie sekundy skondensowanej wściekłości wystarczyły, aby Sørensen zapomniał o zmęczeniu, o ciemnych sińcach pod oczami, o dłoni, której mięśnie zesztywniały od zaciskania palców na skalpelu – wystarczyły, aby przypomniał sobie własny ból sprzed miesiąca, którego echo wciąż tliło się w umyśle. Zrozumiał, że musi stąd wyjść – już, w tej chwili, natychmiast – i że musi zapomnieć.\nO ile po kilku spiesznych krokach, w trakcie których ani razu nie obejrzał się przez ramię, fizycznie był już na zewnątrz, o tyle myślami wciąż tkwił w kwietniowym chłodzie ciemnej alejki.\nI nie potrafił znaleźć drogi ucieczki.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Sob Lip 08, 2017 10:42 pm\nOd kilkugodzinnego uśmiechania się bolały go policzki. Po wyjściu z perfumerii wyraźnie czuł ich sztywność, na którą z trudem zaradziło cierpliwe masowanie. Westchnął, wciąż nieoswojony z myślą, że już nie musi wokoło nikogo skakać, wyglądać potrzebujących pomocy z wyborem klientów, dbać o nienaganny porządek w sklepie czy osiągać granice własnej cierpliwości. Może w końcu odetchnąć i powoli zacząć zapominać o pracy na resztę wieczoru – nie było potrzeby zatruwania sobie myśli upierdliwymi ludźmi, do tego wróci dopiero jutro rano. W dodatku wieczór zapowiadał się o tyle spokojniej, że mógł go poświęcić tylko dla siebie, nie miał już żadnych innych obowiązków, więc szkoda byłoby nie wykorzystać tego czasu w jakiś sensowny sposób: marzyło mu się malowanie. Oczyma wyobraźni już rozkładał papier, przygotowywał farby i chwytał za pędzel, choć to nie do mieszkania najpierw zmierzał. Musiał jeszcze zajrzeć na pocztę i wysłać dwa listy. Właściwie był gotów z tego zrezygnować, byleby tylko móc jak najszybciej zasiąść do utrwalenia rzeczywistości w jego własny sposób, ale, niestety, zobowiązał się jeszcze wysłać list za żonę właściciela perfumerii. Poprosiła go o to, kiedy usłyszała, że i on ma coś do załatwienia na poczcie, a szefowej raczej się nie odmawia, zwłaszcza, jeśli chce się uchodzić za sympatycznego pracownika – nieważne jak bardzo mija się to z prawdą. Pokręcił głową, wyrzucając sobie swoją głupotę, że w ogóle wspominał przy niej o tym, gdzie się wybiera zaraz po pracy. Następnym razem zdecydowanie będzie trzymał buzię na kłódkę. Tak, czasami zdecydowanie mógłby po prostu zamilknąć.\nNawet się nie przebrał. W nienagannie wyprasowanej koszuli i spodniach i w miarę ułożonymi włosami wyglądał prawie jak nie on – w końcu schludność w ubiorze nigdy nie była jego mocną stroną. Pomimo gorąca nie podwinął rękawów nieskazitelnie białej koszuli, ale w zamian za to, żeby nie wyglądać tak zupełnie porządnie, odpiął dwa pierwsze guziki. I od razu poczuł się lepiej.\nOgólnie czuł się lepiej. Wizja tego, co będzie robił po przyjściu z pracy skutecznie poprawiła mu humor i na dotychczas ponurej, zmęczonej uśmiechami twarzy, lekko zadrgały kąciki ust. Ten wyraz twarzy został zaburzony tylko przez jedną, groźną chwilę, w której jakiś niemiecki bachor wpadł na niego z impetem podczas zabawy z drugim niemieckim bachorem, sprawiając, że o mały włos nie wywróciłby się środku ulicy. Od posłania kilku soczystych epitetów powstrzymał go fakt, że kątem oka zobaczył przypatrującego mu się uważnie esesmana, sądząc po uśmiechu na jego ustach – ojca dziecka. Byłoby więc kiepsko zwyzywać małego potwora i chwilę później (a może nie taką chwilę) dostać za to kulkę w łeb albo przynajmniej nabawić się połamania jakiejś kończyny. Dlatego też z wielkim trudem powstrzymał się od pouczającego komentarza na temat powolnego rozwoju umysłowego rzeczonego smarkacza, ograniczając się jedynie do posłania mu niechętnego spojrzenia i przyspieszenia kroku.\nChoć wydarzenie to nie spowodowało, że klął na wszystko i wszystkich dookoła, to jednak jakoś z miejsca więcej rzeczy zaczęło mu przeszkadzać. Słońce, pomimo tego, że wcześniej doceniał jego ciepło i naprawdę nie przeszkadzała mu wyższa temperatura – lubił w takich przebywać, nagle jakoś zaczęło go razić w oczy, Francuzi wydali mu się być zbyt głośni, obszczekujący go pies strasznie głupi, zapachy z restauracji drażniące (o tyle bardziej, że choć nie wiadomo jak bardzo miałby ochotę coś w nich zjeść, to zwyczajnie musiał się zastanowić, czy na pewno może sobie na to pozwolić, a sam nie mógł niczego smacznego sobie ugotować, bo po prostu nie potrafił), kwitnące kwiaty śmierdzące i och, czemu nie może po prostu zamknąć się w swoim mieszkaniu i mieć wszystkich gdzieś na te parę godzin? Chyba nie wymaga zbyt dużo?!\nNa pocztę wkroczył z nadzieją, że będzie odrobinę lepiej, że na tej małej powierzchni nie znajdzie się zbyt wiele rzeczy, które będą konsekwentnie psuć mu te resztki dobrego humoru, które z takim uporem w sobie pielęgnował. Niestety, pierwszą rzeczą, która zaczęła mu przeszkadzać, były przerażająco skrzypiące drzwi (dlaczego nikt nie doprowadzi ich do porządku?!), a następną duchota, wywołana kiepskim przewiewem i zbyt dużą ilością ludzi na tak małej, zamkniętej powierzchni. Lubił, naprawdę lubił ciepło, ale nie znosił, kiedy nawet niespecjalnie miał czym oddychać.\nI kiedy ludzie śmierdzieli tak, jakby prysznica przynajmniej od tygodnia nie widzieli.\nSpojrzał z odrazą na stojącego obok mężczyznę, źródło tego strasznego odoru i pospiesznie ruszył do przodu, byleby tylko znaleźć się jak najdalej od niego. Już chwilę później patrzył z podobną odrazą na migdalącą się przy jednym z okien parę. Jednak właściwie dość średnio przypominało to całowanie się, bo chłopak zachowywał się przy tym tak, jakby chciał swojej ukochanej pożreć twarz. Chociaż to jak ją trzymał przy tej ścianie całkiem przypominało mu… ugh, nieważne. Ta scena była po prostu niesmaczna. Skrzywił się więc po raz kolejny, pospiesznie odwracając od zakochanych wzrok i przenosząc go przed siebie, gdzie po chwili dostrzegł stojącego przy okienku…\nGrisha momentalnie poczuł, jak coś wywraca mu się w żołądku, ale miał problem z określeniem, jakie dokładnie emocje to spowodowały. Zaskoczenie, wywołane tym, że widzi go właśnie tu i właśnie teraz, niepewność, która z jakiegoś powodu go ogarnęła, podobnie jak niepokój, ale swoje miejsce znalazły również złość i powoli kiełkująca pogarda.\nTylko jakim cudem ze wszystkich miejsc w Paryżu, w jakich mógł teraz być, Thénard wybrał właśnie pocztę i to w tym czasie, w którym i Grigoriy zdecydował się ją odwiedzić? Jakie paskudne zrządzenie losu postanowiło skrzyżować ich drogi dokładnie w tym budynku, w miejscu, w którym raczej trudno udawać, że się kogoś nie zauważyło, zwłaszcza, jeśli ten ktoś idzie wprost na ciebie, jak Challes szedł teraz w jego kierunku. Co prawda mógł unieść głowę do góry, udawać, że podziwia obskurny i niemalowany od dawna sufit albo to, jak kurz się mieni w świetle wpadających przez okno promieni zachodzącego słońca (brzmiało to tak artystycznie, że właściwie nikt nie powinien mu się dziwić), ale wypadało fałszywie i stawiało go w pozycji tchórza, którym przecież nie był. Na pewno nie przed Thénardem. Na jego wściekłe spojrzenie wyprostował się bardziej i posłał mu wzrok pełen chłodnej pogardy, by dokładnie wiedział, co on nim sądzi, że zdania nie zmienił i niech Challes nawet się do niego nie odzywa. Że jego obecność jest mu niemiła, najlepiej niech szybko stąd wychodzi i ucieka.\nDziwnym przypadkiem ramię, które miał okazję zszywać mu Challes, a które, trzeba przyznać, ostatecznie zrosło się całkiem ładnie, nagle go zaswędziało i to na tyle, że podniósł rękę, by się po nim podrapać. W pośpiechu dołączył do kolejki, nieopatrznie mnąc w dłoni trzymane koperty. Zerknął w stronę wyjścia z poczty dokładnie w momencie, w którym ten przeklęty Francuz akurat opuszczał budynek. Przyjął to z zadowoleniem, choć chwilę później jego wzrok sam powędrował w stronę migdalącej się pod ścianą parki, gdzie dziewczyna zacisnęła ręce na koszuli swojego chłopaka, przyciągając go jeszcze bliżej siebie. Nie wytrzymał i wypuścił z siebie wiązankę przekleństw, z całego serca życząc Thénardowi tego, żeby się na tych przeklętych schodach wywrócił.\nHumor stracił już zupełnie i z trudem powstrzymywał się nawet od tego, by nie syczeć gniewnie na bogu ducha winną urzędniczkę, kiedy już nadeszła jego kolej. Ze złością wycisnął oba swoje listy do skrzynki, nagle nabierając ochoty na naprawdę długi spacer, zakończony najlepiej wypiciem czegoś mocniejszego w jakimś pubie.\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Lip 09, 2017 11:02 am\nHasło: Loxodonta Africana.\nObiecaną nagrodą jest jednorazowa możliwość wyboru oczka zamiast rzucania kostką w fabule. Oznacza to, ze gdy Mistrz Gry rozpisze legendę do rzutu K6 lub k100 dla danej postaci, gracz będzie mógł samodzielnie wybrać jedną z opcji, bez zdawania się na los. Nie musi jej wykorzystywać przy pierwszej możliwej okazji, nagroda ta nie ma terminu ważności.\nW celu jej przyznania, Mistrz Gry wykona rzut kością Krzyżowka K5.\n1 - Maxime Lowe\n2 - Fiodor Chirjakow\n3 - Svein Sørensen\n4 - Grigoriy Lykov\n5 - rzut zostaje powtórzony, do puli nagród zostaje dołączony dowolny (wybrany przez zwycięzcę) przedmiot ze sklepiku MG, nie droższy niż 100 PR.\nChętni mogą oczywiście kontynuować rozgrywkę.\nThe member 'Francja' has done the following action : rzut kością\n'Krzyżówka K5' : 2\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy Nie Lip 09, 2017 11:04 am\nNagrodę otrzymuje Fiodor Chirjakow. Gratulujemy!\nTemat: Re: Centralny Urząd Pocztowy


Lis okazał się nie taki prosty… | Igor Shpilenok\nLis okazał się nie taki prosty…\n…ale i Adam Stiepanycz nie jest prostym przypadkiem. Musi postawić na swoim. Od tygodnia siedzi w zasadzce, ażeby sfotografować lisa biegnącego po drewnianej kładce. Lis przebiega po kładce trzy razy w ciągu dnia, ale Adam Stiepanycz za każdym razem nie jest na to przygotowany. Wszak jako fotograf specjalizuje się w krajobrazach — a w tej dziedzinie nie trzeba się spieszyć, tu należy kontemplować… Jednak lis tego nie rozumie, nie zamierza czekać, aż Mistrz będzie gotowy. I zjawia się, kiedy pasuje jemu, a nie Adamowi Stiepanyczowi.\nMnie zaś udaje się sfotografować zwierzaka za każdym razem, gdy przebiega — mam w końcu niemałe doświadczenie z tymi rudymi bestiami. W przerwach między sesjami natrząsam się z kolegi, że niby znowu zmarnował unikalne ujęcie…\nAle dzisiaj sam nie wykorzystałem unikalnego momentu, o którym marzyłem jako fotograf przez całe życie. Lis rozpoczął polowanie na mysz, kiedy był w odległości dwóch metrów ode mnie, ja natomiast miałem na statywie aparat z silnym teleobiektywem, w którym mieściła się tylko lisia morda. Przy takim obiektywie potrzebna jest odległość około dziesięciu metrów. Lis podskoczył i zakończył żywot nornika, ja zaś mogłem tylko kontemplować tę chwilę z otwartymi ustami… Wprawdzie szybciutko odpełzłem, ale było już za późno: udało mi się sfotografować jedynie moment zjadania gryzonia :(\nDobroduszny Adam Stiepanycz cały wieczór mnie pociesza; radzi, aby przerzucić się na fotografowanie krajobrazów…\nPosted in Fotografowie przyrody, Lisy and tagged Kamczatka, lisy, praca fotografa, Zakaznik Południowokamczacki on 17/10/2012 by Igor Shpilenok. Dodaj komentarz\n← Chłodny dzień. Liście ostały się tylko na przybrzeżnych wierzbach\nRobi się tu coraz bardziej niedźwiedziowato… →


Stajemy się czarną wyspą pośrodku Europy\nTak jak rządząca partia raźno przygotowuje Polskę do oderwania jej od Wspólnoty Europejskiej, tak kościół szykuje się do oderwania polskiego katolicyzmu od chrześcijaństwa. "Tron z ołtarzem, ołtarz tronem", "Oddajcie cesarzowi, co boskie, i bogu co,...\nDługa przed nami droga. Czy kiedyś będzie normalnie?\nNormalnie może być pod warunkiem, że wreszcie zaczniemy edukować (od dziecka) w duchu obywatelskim i oświeconym. Populizm, propaganda i zwykłe wciskanie kitu są skuteczne, gdy obywatel nie ma pojęcia o ekonomii, politycznej odpowiedzialności, etyce...\nPierwsza dama ma głos\nPotrzeba nam nie tylko zmiany prezydenta. Także zmiany pierwszej damy.\n"Młot na czarownice", czyli pisowska ewangelia nienawiści\nNo to już wiemy, jaki będzie wiodący wątek ostatnich dni kampanii wyborczej: nienawiść do LGBT, nienawiść do innych.\nOd dłuższego czasu obserwuję samotność Jarosława Kaczyńskiego i myślę, że zachowuje się nieparlamentarnie nie z powodu braku kultury osobistej, tylko z rozpaczy.\nŚroda: Oto, jaka będzie "nowa normalność"\nJuż nie ma co pisać o zagrożeniach dla demokracji, konstytucji i praworządności w Polsce. Po ptakach. Żyjemy w państwie monopartyjnym, autorytarnym, religijnym i policyjnym.\nWiceminister Romanowski najwyraźniej nie przeczytał konwencji, którą zamierza wypowiedzieć, a minister Murdzek zapewne nie przeczytał żadnego z genialnych dzieł Jana Pawła II, które zaleca społeczności akademickiej.\nUwolnijmy białe konie, zdejmijmy z nich siodła\nPotrzeba silnego przywództwa, które zjednoczy opozycję, pokona żoliborskiego despotę i przywróci demokrację, jest bardzo silna i ma zarówno realny, jak i mityczny wymiar.\nProblemem nie będzie kapitalizm, ale cena, jaką zapłacimy za jego wzmocnienie\nKapitalizm jest jak wielogłowa Hydra lernejska. Obcinasz jedną głowę, a na jej miejsce wyrastają trzy nowe.\nGdzie są intelektualiści, nasze moralne busole?\nGdzie ci, którzy wskażą stanowisko, którego trzeba bronić za wszelką cenę, i powiedzą jak Luter na sądzie w Wormacji: "Stoję przy tym, bo inaczej nie mogę", czy jak Bartoszewski zakrzykną: "Warto być przyzwoitym"?\nTylko bojkot! Nie możemy być marionetkami\nZ moralnego punktu widzenia nie ma alternatywy: brać udział w farsie szykowanej przez PiS czy nie. Możliwy jest tylko bojkot.\nKaczyński politycznie żeruje na aborcji\nKaja Godek i jej podejrzana organizacja to tylko narzędzia służące umocnieniu obecnych rządów, podobnie jak epidemia. Polityczny "geniusz" prezesa polega na tym, że potrafi politycznie żerować dosłownie na wszystkim; na śmierci, na tragedii, na...\nTo nie wojenne zawieszenie norm, to polityczny nihilizm\nNie wiadomo, czy Polska pobije jakiś rekord liczbą zakażonych i chorych, ale z całą pewnością już pobiła rekord cynizmem swojego narodowego despoty: wykorzystywanie pandemii jako narzędzia w walce o umocnienie władzy. Tego jeszcze w polityce nie...\nAmor fati, czyli pokochaj los\nSzykuje nam się rewolucja cywilizacyjna. Pandemia może zmienić na trwałe różne kategorie, dzięki którym postrzegamy i porządkujemy świat: czasu, przestrzeni, pracy, bliskich, zdrowia, świata, rzeczy, komunikacji, planów.\nKaczyński traci władzę. Ma realny problem i niemal żadnych narzędzi\nI nie chodzi tu nawet o siłę opozycji. O tej przekonamy się dopiero w maju, gdy trzeba będzie postawić na jedną kartę, czyli oddać wszystkie głosy na jednego demokratycznego kandydata lub kandydatkę.\nKażda z nas powinna być jak Agata Duda: nieobecna, bez poglądów, obojętna\nPodczas gdy świat naokoło staje się coraz bardziej nowoczesny, a kobiety mają coraz większy wpływ na jego kształt, Polska zapada w mroki średniowiecz\nKościół przeciw LGBT? Równie dobrze może sprzeciwiać się matematyce\nPo co inwestować w sprzęt medyczny i pensje lekarzy, skoro można ściągnąć do szpitali relikwie i witaminę C (doskonała na nowotwory)? Po co budować drogi, skoro można po Polsce podróżować pielgrzymkami?\nŻadnych konkretów, mało argumentów, dużo ogólników. Jak przemawiają kandydaci?\nWchodzimy w okres wielkich mów. Najważniejszym bowiem narzędziem kandydatów na prezydenta jest język. Względnie ręka, którą się podaje wszystkim. Prezydent Duda swoim wystąpieniem inaugurującym kampanię wysoko zawiesił poprzeczkę wymagań, a przy...\nDlaczego radni godzą się na dyskryminację LGBT? Mam trzy hipotezy\nRodzina chroniona przez samorządy i Ordo Iuris to ta, w której mama siedzi w domu z dziećmi. One tracą szansę rozwoju, jaką daje przedszkole, a ona oczekuje na starość bez emerytury.\nCzy naukowcy, tak samo jak sędziowie, potrafią stawić opór autorytarnej władzy?\nReforma Gowina spowodowała, że wielu naukowych producentów ma się świetnie, dużo zarabiają, gromadząc granty i nagrody. Propagandowe rafy, które z tej reformy się wyłaniają, można jakoś omijać, a solidarność wymienić na dobrobyt i święty spokój.\nBrawo, Duda! Wspaniała kampania w rytmie disco polo\nSą powody do gratulacji: prezydent Duda pretenduje do bycia Zenkiem polskiej polityki!\nPolski katolicyzm jawi się jako nowy typ ideologii, w którym głoszący miłość Jezus odgrywa rolę marginalną, a obecny papież jest nikim więcej jak obcym, który wyznaje nieznanych proroków.\nDrodzy Lewico, Koalicjo Obywatelska, Zieloni - gdzie wasze porywające wizje?\nSpośród wszystkich kryzysów, jakich doświadczamy, najpoważniejszy jest kryzys wyobraźni.\nTrudno powiedzieć co jest gorsze: wolność obrażania czy przyzwolenie na polityczne i sądowe tępienie obrazy? Chamstwo czy cenzura?\nPisarz i jego czułość\nWina i zadośćuczynienie, czyli o nawróconych grzesznikach\nCzy winę można wyrównać jakąś liczbą zasług? Czy można się odwrócić od swoich dawnych poglądów jak od brzydkiego krajobrazu?\nW polityce czasem warto zrezygnować z pryncypiów\nDrodzy obrońcy środowiska, przekonujcie Dianę, by została Korą, ale nie rezygnujcie ze współpracy, która może przynieść dobre owoce w dziedzinie, na której wszystkim nam powinno zależeć.\nGrzegorz Schetyna organizuje casting na kapitana "Titanica"\nGrzegorzowi Schetynie po raz kolejny udała się stara sztuczka: odwrócić uwagę opinii publicznej i energię członków swojej partii od spraw ważnych dla Polski i demokracji i skupić ją na wielkim politycznym żarcie: castingu kandydatów na prezydenta...\nTuskowi szczerze: zdecyduj się wreszcie\nIle można czekać, aż Donald Tusk zdecyduje się wreszcie: kandydować czy nie kandydować?


Ostatnie miejsce na szczyt młodzieży w Szwecji - Braniewo\nData dodania: 2010-06-27 23:04:52, kzs\nOstatnie miejsce na szczyt młodzieży w Szwecji\nW jaki sposób można zaangażować młodych ludzi w działania Strategii Morza Bałtyckiego? Na przykład poprzez międzynarodowe spotkania z ludźmi wTwoim wieku!\nJeśli chcesz wziąć udział w tworzeniu nowych, ekscytujących projektów młodzieżowych, Stowarzyszenie Elbląg Europa i Centrum Organizacji Pozarządowych w Elblągu zachęca młodzież z Warmii i Mazur do udziału w dwudniowym spotkaniu w Karlskronie, w południowej Szwecji. Przedyskutujemy sposoby zwiększania zaangażowania młodzieży w działania na rzecz środowiska morskiego i zwiększania kompetencji samorządów. Wizyta organizowana jest pod hasłem uczestnictwa młodzieży oraz wpływu na kształt Strategii Morza Bałtyckiego. Spotkanie odbędzie się w dniach 23-24 lipca (z podróżą 22-25 lipca), a weźmie w nim udział po 10 osób z 8 regionów: Polska (Warmińsko-Mazurskie, Pomorskie), Dania (Bornholom), Szwecja (Blekinge, Południowa Smalandia, Kalmar), Litwa (Okręg Kłajpedzki), Rosja (Obwód Kaliningradzki).\nSpotkanie młodzieży jest częścią Projektu Yc3 – Youth Cross Boarder Cooperation and Communication (Transgraniczna Współpraca i Komunikacja Młodzieży). Uczestnictwo w działaniach proponowanych w ramach projektu dają możliwość wpływania na decyzje podejmowane na forum Euroregionu Bałtyk oraz pozwalają tworzyć platformę komunikacji dla młodych ludzi i organizacji do wyrażania swojej opinii na różnorodne tematy. Umożliwia nawiązywanie międzynarodowych kontaktów i przyjaźni oraz prowadzenie transgranicznej współpracy.\nWyjazd będzie w całości opłacony przez organizatorów, ewentualne koszty, które występują to opłata za ubezpieczenie (około 40 zł, będzie zwrócona po przyjeździe) oraz przekąski i napoje podczas całonocnej podróży promem.\n- członek, wolontariusz organizacji pozarządowej\n- wysoka motywacja do angażowania się w międzynarodowe działania młodzieży\n- chęć włączenia się w planowanie dalszej współpracy i tworzenie międzynarodowej sieci kontaktów młodzieży\nJeśli chcesz się dołączyć – jedno miejsce czeka na Ciebie! –\nAby zgłosić swoją chęć udziału w Szczycie wyślij zgłoszenie zawierające informacje: imię i nazwisko, datę urodzenia, miejsce zamieszkania, nazwę reprezentowanej organizacji, swoją rolę w organizacji, zwięźle opisaną motywację do wyjazdu.\nNa zgłoszenia czekamy do 5 lipca, prosimy kierować je na adres: ania@elblageuropa.pl